tag:blogger.com,1999:blog-62349372181224423482012-01-30T03:55:21.143-08:00Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.comBlogger5181100tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-91011366565879139312011-12-31T16:29:00.000-08:002011-12-31T16:33:11.904-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /><br /><br />[၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မာယာကို ဝင္းလတ္ (ရႈေဒါင့္ဂ်ာနယ္) ရဲ႔ "ျပည္သူ႔တပ္ဦးကသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း" နဲ႔ ႀကိဳဆိုဖြင့္လွစ္ပါတယ္။ မာယာစာဖတ္သူတို႔ ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္က်န္းမာ ရွိၾကပါေစ။]<br /><br /><br />၁<br /><br />သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဟာ<br />ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္း<br />ျပည္သူ႔သမိုင္းမွာ<br />တိုက္ပြဲတိုင္းတပ္ဦးကရွိတယ္။<br /><br /></span><span id="fullpost"><br /><br />၂<br /><br />ျပည္သူ႔ဘက္က<br />ထက္ျမက္မားမတ္ ဘယ္သူရပ္သလဲ<br />ရပ္သူကိုခ်ီးေျမွာက္ေပးတယ္။<br />ျပည္သူ႔ေသြးကို<br />ေသြးသစ္အားသစ္ေလာင္းေပးတယ္၊<br />ျပည္သူ႔အျမင္ကို<br />ၾကည္လင္ျပတ္သားေစတယ္၊<br />ျပည္သူ႔ရန္ကို<br />တူရူဒလစပ္ မ်က္ေျခမျပတ္ဘူး<br />ျပတ္ျပတ္သားသားတိုက္ခိုက္တယ္၊<br />ေဖာက္ျပန္သူကို<br />သူ႔မူ သူ႔ဟန္ သူ႔ကာရံေတြနဲ႔<br />ျပင္းထန္ထိမိေအာင္ သေရာ္တယ္။<br /><br />၃<br /><br />သမိုင္းအေကြ႔မွာ<br />အေတြ႔အႀကံဳအဖံုဖံုေၾကာင့္<br />အလံုးစံုေျပာင္းလဲသြားတတ္တယ္၊<br />ရန္သူဟာ<br />လူတန္းစားေျပာင္းသြားတာရွိမယ္၊<br />ရန္သူဟာ<br />မူေျပာင္းသြားတာရွိမယ္၊<br />ျပည္သူ႔ဘက္က<br />ဆက္မရပ္ေတာ့တဲ့သူေတြရွိမယ္၊<br />ျပည္သူ႔ဘက္ကို<br />ထက္ျမက္တဲ့အားသစ္ေတြဝင္လာမယ္။<br /><br />၄<br /><br />ရန္သူမိတ္ေဆြ<br />အေနခြဲျခား စည္းမ်ဥ္းၾကားမွာ<br />ျပတ္သားထက္ျမက္ ျပည္သူ႔ဘက္က<br />ဆက္ပီးေတာ့ဦးေဆာင္သူကေတာ့<br />'သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း' ပဲ။<br /><br />ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဟာ<br />ျပည္သူ႔သမိုင္းမွာ<br />တိုက္ပြဲတိုင္းတပ္ဦးကရွိတယ္။<br /><br />ဝင္းလတ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-9101136656587913931?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-81651014767198750122011-12-29T08:07:00.000-08:002011-12-29T21:52:55.473-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-75bHxcfBjXU/TWkmDftlbfI/AAAAAAAABl8/5gpe_Dmo_fc/s1600/U%2BOhn%2BMaung%2B%2526%2BGyan.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-75bHxcfBjXU/TWkmDftlbfI/AAAAAAAABl8/5gpe_Dmo_fc/s320/U%2BOhn%2BMaung%2B%2526%2BGyan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578031454969228786" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ဦးေလးဗိုလ္အုန္းေမာင္ကို က်ေနာ္၉-၁၀ႏွစ္သားအ႐ြယ္တုန္းက ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးထဲမွာ ပတမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ေတြ႔ဖူးခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္ ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္အေဖေထာင္က်ေနစဥ္တုန္းက က်ေနာ္အေဖ့ကိုသြားေတြ႔ေတာ့ ေထာင္ပိုင္တို႔က က်ေနာ့္ကို မနက္ကေန ညေနအထိ ေထာင္ထဲ႐ွိအေဖေနတဲ့ (၅)တိုက္အထဲအထိ သြားလည္ခြင့္၊ အေဖနဲ႔အတူေနခြင့္ေပးတာပါ (အခုေခတ္လူမ်ားအဖို႔ေတာ့ မယံုခ်င္ ပံုျပင္လုိ ျဖစ္ေနၾကမယ္ထင္ပါတယ္)။</span><span id="fullpost"><br /><br />ထံုးစံအတိုင္း ေထာင္ထဲမွာက သူရဲေကာင္းေတြ၊ နာမည္ႀကီးႏိုင္ငံေရးသမားေတြ စာေပသမားေတြ စုစည္းေလ့႐ွိတာမို႔ က်ေနာ့္ကိုအဲဒီအထဲမွာ က်ေနာ့္ကိုအေဖာ္လုပ္တဲ့။ အသက္အေတာ္ငယ္တဲ့ ဗကပ ကကိုဖုန္းက “အဲဒါဗိုလ္အုန္းေမာင္ပဲ”လို႔ လက္ ၫိွုးထိုးျပပါတယ္။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ ကိုဖုန္းဟာအရင္က အစိုးရေရတပ္က အရာ႐ွိငယ္ တေယာက္ပါ၊ တိုက္ေရယာဥ္တစင္းကို ေမာင္းၿပီးူ တြံေတြးဘက္ကုိေတာခိုခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ (သူ႔လိုပဲ ဗိုလ္ညဏ္ေမာင္ကလည္း မိတၳိလာေလတပ္ စခန္းကေနေလယာဥ္ပ်ံတစီးနဲ႔ေတာခိုဖူးပါတယ္)။<br /><br />သူျပရာကိုလွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္၄၀ ေလာက္ပိန္ပိန္လူတေယာက္ တုတ္ေကာက္တေခ်ာင္းနဲ႔ ေထာ့နင္း-ေထာ့နင္း ေလွ်ာက္လာေနတာကို ေတြ႕ ရပါတယ္။ သူ႔ေခါင္းပံုကအလယ္မွာေမာက္ေနၿပီး ဆံပင္ကေတာ့ ကတံုး ဆံေတာက္ပါပဲ။ အသက္အ႐ြယ္နဲ႔ ဒဏ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဦးေလးဗိုလ္အုန္းေမာင္ရဲ႕႐ုပ္ဟာ ပါးေခ်ာင္က်၊ မ်က္တြင္းေဟာက္ေနတာပဲ ေတြ႕ရေလ့႐ွိပါတယ္။ ေပၚလြင္လွတဲ့ႏွာတံကို ေထာက္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ပါး႐ိုးေတြဟာ ႀကံ႕ခိုင္လွၿပီး ေနာင္မွာ ဖိႏွိပ္သူအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ရင္ဆိုင္တိုင္း အဲဒီပါး႐ိုးႀကီးေတြ တင္းေနတာဟာ က်ေနာ္ တို႔လို ေနာက္လိုက္ေတြကုိ သိပ္အားတက္ေစပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့သူ႕ကို လူကိုယ္တိုင္မေတြ႕ရမီကတည္းက က်ေနာ္ဟာ သူ႕အေၾကာင္းကို အေဖနဲ႔တျခား ပုဒၼ(၅)အက်ဥ္းသားေတြဆီက ၾကားထားပါၿပီ။ ေလထီးဆင္းတဲ့ကိစၥအျပင္ ဖမ္းမိတဲ့အခါမွာ အစိုးရက ဘယ္လို ႏွိပ္စက္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြေရာပါ။ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ ဧရာမသူရဲေကာင္းႀကီး တဦး ျဖစ္ေနတကို နားလည္ႏိုင္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေနာက္ ၁၄ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဦးေလးဦးအုန္းေမာင္ကို ဘ၀တူအျဖစ္ျပန္ေတြ႔ရပါတယ္။ ကိုကိုး ကၽြန္းေပၚမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးကိုတင္ေခၚသြားတဲ့ ျပည္ေတာ္ေအးသေဘၤာေပၚကဆင္းလို႔ ကိုကိုးကၽြန္း ေျမကိုနင္းၿပီး မီတာ၅၀ေလာက္ေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႕အားလံုးကို သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ အထိုင္ ခိုင္းပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့အက်ဥ္းဌာနအထူးအရာ႐ွိ ဗိုလ္ထြန္းရင္ေလာက မိန္႔ခြန္းေခၽြပါတယ္။ ေထာင္ထဲ ေရာက္ရင္ ဘယ္သူဘယ္ေနရာေရာက္လို႕ ဘယ္လိုကန္႔သတ္ထားမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွေျပာႏိုင္တာ မဟုတ္ ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခုလိုအားလံုးစုႃပံုေနရတုန္းမွာ ျမင္ႏိုင္သူအားလံုးကို ၾကည့္ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေနရာ အသစ္တခုကိုေရာက္ရင္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုအရင္ဆံုးအကဲခတ္ စနဲနာတာဟာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမား မ်ားရဲ႕ အက်င့္တခုပဲမဟုတ္ပါလား။ ဒီလိုနဲ႔က်ေနာ္တို႔လည္း ပူလွတဲ့ေသာင္ျပင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး စိတ္ပ်က္စရာ၊ ႐ြံမုန္း စရာမိန္႔ခြန္းကို စိတ္မပါ့တပါနားေထာင္ရင္ တျခား လူေတြကိုလွည့္ပတ္ၾကည့္ၾကပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ဦးေလးဗိုလ္အုန္းေမာင္ ႐ုပ္ဘာမွေျပာင္းမသြားဘူးပဲ။ အဲဒီေနာက္ အက်ဥ္းစခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ဆက္တိုက္ဆိုသလိုပဲ တျခားအင္းစိန္ေထာင္ကပါလာတဲ့ ဘ၀တူေတြဆီကေန သူ႔အေၾကာင္း ေတြကိုဆက္ၾကားရပါတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္တြင္းမွာ စစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္းဆြဲၿပီးဖိႏွိပ္ရာမွာ ဦေလးဗိုလ္အုန္း ေမာင္ကို ၀ိုင္း႐ိုက္ၾကလို႔ နံ႐ိုးသံုးေခ်ာင္းေတာင္က်ိဳးခဲ့သတဲ့။ ဒါေၾကာင့္သူ႕က်န္းမာေရးဟာ အေတာ္ကို မေကာင္းဘူးတဲ့။ တီဘီေရာဂါလည္း ႐ွိေနသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အသက္က ငါးဆယ္ေလာက္ ႐ွိေနပါၿပီ။ ကိုကိုးကၽြန္းေပၚကိုေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာပင္လယ္ထဲေရခ်ိဳးဆင္းခြင့္ရလို႔ ေရခ်ိဳးဆင္းၾကတဲ့အခါမွာေတြ႕ ရတဲ့ ဦးေလးဗိုလ္အုန္းေမာင္ရဲ႕ပံုဟာ တကယ့္ကိုကမၼဌာန္း႐ုပ္ပါ။ ထူးတာက ဒီကမၼဌာန္း႐ုပ္ရဲ႕နံေဘးမွာ ခြဲစိပ္ ခ်ဳပ္႐ိုးေၾကာင္းေတြပါေနတာပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမဲ့သူဟာ ကိုကိုးကၽြန္းေပၚကတိုက္ပြဲေတြကို မားမားမတ္မတ္ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ နံ႐ိုးက်ိဳး ေပမဲ့ ႏွလံုးကခိုင္က်ည္ပါတယ္။ တုတ္ေကာက္တေခ်ာင္းနဲ႔ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းပဲ သဲေသာင္ျပင္ေပၚေလွ်ာက္၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို တဖ၀ါးမဆုတ္ရင္ဆိုင္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးကိုယ္စား ေထာင္အာဏာပိုင္ ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရာတဲ့အခါမွာ တုတ္ေကာက္ကိုယ္စီနဲ႔ရပ္ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာဆိုေနတဲ့ ဦးေလးဗိုလ္အုန္း ေမာင္နဲ႔ ဆရာရာဂ်န္တို႔ႏွစ္ဦးကိုျမင္ရတာဟာ အင္မတန္မွၾကက္သေရလည္း႐ွိ၊ အားလည္းတက္စရာလည္း ေကာင္းလွပါတယ္။<br /><br />ကိုကိုးကၽြန္းမွာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔နီးစပ္သူေတြ၊ အလံနီနဲ႔နီးစပ္သူေတြနဲ႔ မလညပေခၚ အရင္ ပမညတ-ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္နဲ႔နီးစပ္သူေတြဆိုၿပီး အဓိကအစုႀကီးသံုးစု႐ွိခဲ့တာကို အမ်ားသိၾကပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ဗကပနဲ႔နီးစပ္သူေတြအစုဟာအမ်ားဆံုးပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီထဲမွာဗမာျပည္ေနရာအရပ္ရပ္က လာတဲ့သူေတြ ပါ၀င္ ပါတယ္။ မႏၱေလး၊ ျမင္းၿခံ၊ ပ်ဥ္းမနား စတဲ့အထက္ဗမာျပည္ကလာတဲ့လူေတြ၊ ေတာင္တြင္းႀကီး၊ သရက္စတဲ့ ဗမာျပည္အလယ္ပိုင္းကလာတဲ့လူေတြ၊ ရန္ကုန္ကလူေတြ၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကလူေတြ၊ ရခုိင္ျပည္နယ္က လူေတြစသျဖင့္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကပါ။ ေနာက္ၿပီးေနာက္ခံကိုေျပာရရင္လည္း ေက်ာင္းသားအႏႊယ္၊ အလုပ္သမားအႏႊယ္၊ အမႈထမ္းအႏႊယ္၊ လယ္သမားအႏႊယ္၊ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးထဲကလာတဲ့သူ တကယ့္ကိုစံုမွစံုျဖစ္ပါတယ္။ တေယာက္ကိုတေယာက္မျမင္ဖူး၊ တေယာက္နာမည္တေယာက္မၾကားဖူးတဲ့ လူေတြအမ်ားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဖမ္းခံၾကရတာကလည္း ၁၉၆၃ခုႏွစ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲပ်က္ၿပီးေနာက္ အဖမ္းခံရတာကေန ၁၉၆၇ခုႏွစ္တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္းေနာက္ အဖမ္းခံရတဲ့သူအထိ အခ်ိန္ေတြကြာျခားေန ပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ အသက္ အသက္အႀကီးဆံုးက ၆၀တန္းျဖစ္တဲ့ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကအဘၾကင္နဲ႔ အမရပူရက ဦးခင္ေမာင္၊ အငယ္ဆံုးက ၁၈ႏွစ္သား ရန္ကုန္၊ သာေကတကကိုလွေဌး(အဖမ္းခံရတုန္းက အသက္၁၄ႏွစ္ ေလာက္႐ွိေသးတာပါ)တို႔ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလူေတြကိုစုစည္းမိဖို႔ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ဟာ တကယ္ပဲ မလြယ္လွဘူး။ ဒီလိုအခါမွာ အားလံုးဟာ ဒီအဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ပံုအပ္ၿပီးဒီအလံေအာက္မွာ စုေ၀းခဲ့ၾက ပါတယ္။ အဲဒီလိုပံုအပ္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ မွားတယ္လို႔ ကၽြန္းေပၚမွာ၊ ေထာင္ထဲမွာ၊ ေထာင္ျပင္မွာ ဘယ္သူကမွ မခံစားခဲ့၊ မယူဆခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႔မ်ားမ႐ွိခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳးသာေပၚတာေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />ကိုကိုးကၽြန္းေပၚမွာ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကိုတျခားဘယ္သူမွ မယွဥ္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာရင္ မလြန္ဘူးထင္ ပါတယ္။ ဒါကိုတျခားအဖြဲ႕အစည္းေတြကလဲ အသိအမွတ္ႁပုၾကတဲ့သေဘာ႐ွိပါတယ္။ သခင္ဘ၀ကတည္းက ႏိုင္ငံေရးလုပ္လာတဲ့၊ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာနာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့၊ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္လာတဲ့၊ ႏွစ္ကၽြန္းျပန္(ေနာက္ေတာ့သံုးကၽြန္းျပန္) ဦးေလးဗိုလ္အုန္းေမာင္လိုလူကို ႏိုင္ငံေရး၀ါမွာ ယွဥ္ႏိုင္သူမ႐ွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့အဖြဲ႔အစည္းတခုနဲ႔ တခုမွာအားလံုး တန္းတူ၊ အျပန္အလွန္ေလးစားစြာ ဆက္ဆံၾကပါတယ္။ တျခားအဖြဲ႔ အစည္းကေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တသီးပုဂၢလေတြကလည္း ကိစၥ႐ွိရင္သူတို႔ဆီကိုလာၿပီး ေလးေလးစားစား တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။<br /><br />တ႐ုတ္ျပည္ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးနဲ႔တဆက္တည္း ပဲခူး႐ိုးမမွာလည္း“ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရး” ျဖစ္ေတာ့ ကိုကိုးကၽြန္းကဗကပအႏႊယ္ေတြထဲကိုလည္း ဂယက္ေတြ႐ိုက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ ဦးေလး ဗိုလ္အုန္းေမာင္နဲ႔ ဆရာရာဂ်န္တို႔သာတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ မေခါင္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကိုကိုးကၽြန္းသမိုင္းဟာ တမ်ိဳး ေျပာင္းသြားႏိုင္တယ္ထင္ပါတယ္။ သူတို႔ဆီကို ရဲေဘာ္ေတြက အယူအဆအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြသြားၿပီးတင္ျပေနၾက တာပါ။ အရမ္းတက္ၾကြေနၾကေတာ့ အေျပာအဆိုအသံုးအႏႈန္းျပင္းထန္တာေတြလည္းပါပါတယ္။ တိုက္ပြဲတခု ေဖာ္တယ္ဆိုရင္ ရဲေဘာ္ေတြက ‘က်ေနာ့္လည္းတိုက္ပြဲထဲပါခြင့္ေပးပါ’ ဆိုၿပီး သြားနားပူနားဆာလုပ္တာ မ်ိဳးလည္း အၿမဲလိုလို႐ွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ေခါင္းေအးေအး၊ စိတ္႐ွည္႐ွည္နဲ႔ကာလ႐ွည္ၾကာစြာ ျပန္ ေဆြးေႏြးရတယ္ဆိုတာ အဲဒီတုန္းကက်ေနာ့္အရည္အခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာအမွန္ပါပဲ။<br /><br />ေနာက္အေရးႀကီးတဲ့ ေထာက္ျပစရာအခ်က္တခုက ကိုကိုးကၽြန္းအက်ဥ္းစခန္းမွာ က်ေနာ္တို႔ကၽြန္းဖ်က္ သိမ္းေရးအစာငတ္ခံတဲ့ ပံုစံျဖစ္ပါတယ္။ ကိုကိုးကၽြန္းအက်ဥ္းစခန္းရဲ႕ထူးျခားခ်က္အရလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါက တိုက္ပြဲတိုက္တယ္ဆိုရင္ အစာငတ္ခံသူေတြဟာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကိုအစာငတ္ခံျပတာပဲလုပ္ ပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ စကားေျပာတာေျဖ႐ွင္းတာ လံုး၀မလုပ္ေတာ့ပဲ ျပင္ပမွာ႐ွိတဲ့ တိုက္ ပြဲေဆာင္ျပင္ပမွာ႐ွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ရဲေဘာ္ေတြလက္ထဲ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ေတြ၊ ေနာက္ၿပီးကိုယ့္အသက္ေတြကို လံုး၀အပ္ႏွံထားလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကတိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္မ်ားအေနနဲ႔ ဦးေလးဗိုလ္အုန္းေမာင္နဲ႔ ဆရာရာဂ်န္တို႔လက္ထဲကို ဒီလုိအခြင့္အာဏာေတြနဲ႔ ကိုယ့္အသက္ေတြအပ္ႏွင္းခဲ့တာကိုေထာက္ရင္ ဒါဟာ သူတို႔အေပၚ နည္းနည္းေနာေနာ ယံုၾကည္မႈမဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ့္တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ကေတာ့ အဲဒီတုန္းက၊ အဲဒီလိုသူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈခံယူခဲ့ရတဲ့အတြက္ အသိပညာေတြ၊ သတၱိေတြတိုးတဲ့အျပင္ လမ္းမွန္ေပၚလည္းေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ သူတို႔ကိုေက်းဇူးတင္႐ံုမက သူတို႔ေနာက္ကေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ဂုဏ္လည္းယူေနမိတာအမွန္ပါပဲ။<br /><br /> ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း<br />{အေရးေတာ္ပံုဂ်ာနယ္၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္ ၃၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ ၂၀၁၁ မွ ကူးယူေဖာ္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။}<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-8165101476719875012?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-90231776979047164422011-12-10T19:32:00.000-08:002011-12-10T19:37:15.868-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FmqzkhV8kWk/TuQk6lbH_uI/AAAAAAAABqM/Uqe7PjiJJRk/s1600/mg%2Bmg%2B2.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 289px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FmqzkhV8kWk/TuQk6lbH_uI/AAAAAAAABqM/Uqe7PjiJJRk/s320/mg%2Bmg%2B2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684709218545303266" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />ခ်စ္သူရင္ေငြ႔စြန္းထားတဲ့<br />အေလးအနက္ ဆံစေတြ<br />ေရမြန္းသြားမွာစိုး<br />ျဖတ္ရက္ဖို႔ ေနေနသာသာ<br />ဒါေတြေၾကာင့္<br />ဂစ္တာေလးမွာ ဆံရွည္နဲ႔။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ေခတ္ဟာ<br />ေရာ့ခ္ဝိဥာဥ္တြယ္ထားတဲ့<br />တီရွပ္ေတြခ်ည္း အေရခြံလဲၿပီး<br />သူ႔ေခတ္ၿပိဳင္ ေရႊေၾကာတူးဖို႔</span><br /><span id="fullpost">အလာစကာျပည္နယ္ကို<br />ေဘာင္းဘီခ်ဳပ္ဝတ္ထားေသးရဲ႔။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ ထည့္စရာ<br />ဘာမွမရွိေပမယ့္<br />တေန႔ေန႔မွာ တခုခုထည့္ဖို႔<br />အိတ္ကပ္အမ်ားႀကီးဂ်က္ကက္နဲ႔။<br /><br />အဲဒီလို<br />ဂစ္တာငယ္က<br />အသည္းအသန္ေလွာ္ခတ္<br />မီးျပတိုက္ရဲ႔ စြဲေဆာင္မႈဆီ<br />ရင္တခုန္စာနီးေတာ့မွ<br />လူေရာညပါ ေက်ာက္ဆူးခ်တတ္တယ္။<br /><br />ဘဝတခုလံုးကို<br />မဆိုင္းမတြ<br />စိတ္ရွည္လက္ရွည္ထြင္းထားတဲ့<br />ေမွာ္ဝင္ဂစ္တာဟာ</span><br /><span id="fullpost">လေရာင္ကို ႀကိဳးက်စ္တပ္ၿပီး<br />သန္႔ရွင္းလက္နဲ႔ ပန္းခူးျခင္းစ။<br /><br />ဒီေတာ့မွ<br />လေရာင္လႈံေနတဲ့ ၿငိမ္သက္ျခင္းဆီ<br />ရင္အပိုင္းအစထိမွန္<br />ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတာင္ပံနဲ႔<br />ရုတ္တရက္<br />ေစာင့္ေမွ်ာ္ျခင္းျပတင္းတခ်ပ္<br />ဖ်တ္ခနဲပြင့္။<br /><br />ၾကည့္လိုက္ၾက<br />ဒါဟာ<br />ဘဝတခုရဲ႔<br />အေဝးထိန္းခလုတ္ပါ<br />ေဟာဒီငယ္ကၽြန္ႀကီးရဲ႔<br />သစၥာေဆာင္ အခန္း ၄ က</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-LPJ812N1MJU/TuQlCo_9vyI/AAAAAAAABqY/vO7LAyRrXac/s1600/Mg%2BMg%2B3.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 135px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-LPJ812N1MJU/TuQlCo_9vyI/AAAAAAAABqY/vO7LAyRrXac/s320/Mg%2BMg%2B3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684709356944080674" border="0" /></a><br /><span id="fullpost">ရွိစုမဲ့စု သစၥာေလးပါး။<br /><br />သိေနရဲ႔<br />သစၥာတရားဟာ<br />မိုနာလီဇာဆံပင္နဲ႔<br />အေပၚပိုင္းက<br />ေကာင္းကင္ကို ထည္လဲဝတ္ၿပီး<br />ပန္းဥယ်ာဥ္ေတြ<br />ခါးမွာ ေမြးျမဴထားေပလိမ့္မယ္။<br /><br />ေဟ့..... ည<br />မ်က္ေတာင္ခတ္ပါဦး<br />အဲဒါဟာ<br />ပုဂလိကသက္သက္ပါ။<br />အေလးအနက္ရင္ေငြ႔ပါ။<br />ေပၚဦးေပၚဖ်ား မီးျပတိုက္ကေလးပါ။<br /><br />နကၡတ္ၾကည့္မွန္ေျပာင္းေတြ<br />အဲဒီညနဲ႔<br />မွတ္မွတ္ရရ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္<br />ၾကယ္တံခြန္အသစ္ကေလး<br />အရွင္လတ္လတ္ စျမင္ဖူးၾက<br />မႏၱေလးရဲ႔ ေခါင္းေပၚတည့္တည့္။<br /><br />ဒီလိုညမ်ိဳး<br />မိုနာလီဇာက<br />ႏႈတ္ခမ္းဖ်ား တဆတ္ဆတ္တုန္<br />တစံုတခုကို င့ံလင့္<br />လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီလည္း<br />တဘဝလံုး သိမ့္သိမ့္ခါ<br />တစံုတရာကို နာခံ<br />လ. ကိုသာ အျပစ္ဖြဲ႔ပါေတာ့။<br /><br />ယံုတယ္<br />ေဟာဒီညကို<br />ပင္တဂြန္ကသာ ၾကားတတ္ရင္<br />ဗန္ထရြိဳင္းလည္း ေသဖို႔မလို<br />မကၠနာမားရား<br />ေနာင္တရစရာ ၾကံဳမွာမဟုတ္။<br /><br />မဟုတ္ေသးပါဘူး<br />ဘာလင္တံတိုင္းကို ၿဖိဳတဲ့ညဟာ<br />မတ္ေငြနဲ႔<br />စားပြဲဝိုင္းေတြမဟုတ္ဘူး<br />အေရွ႔ရယ္ အေနာက္ရယ္<br />မ်ဥ္းသားမရတဲ့<br />ေသြးရင္းသားရင္း ဂစ္တာသံေတြ။<br /><br />တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ဂစ္တာေလး<br />တားထားတဲ့ လက္ဖဝါးေပၚမွာ<br />အခန္႔သား လူလားေျမာက္ခဲ့<br />မဟန္႔ပါနဲ႔ေတာ့<br />ခရီးသြားဂစ္တာကေလးပါ<br />သူ႔မွာ....<br />ႏိုင္ငံတကာဗီဇာရွိရဲ႔<br />နယ္ျခားမ်ဥ္းေတြ ဖ်က္လိုက္ၾက။<br /><br />ခ်စ္သူေရ....<br />မေန႔ညကလိုလိုနဲ႔<br />သူ႔လက္စြဲဂစ္တာအိုေတာင္<br />၂၅ ႏွစ္ ရင့္မွည့္ခ်ိဳၿမိန္<br />မေန႔ညကလိုပါပဲ။<br /><br />ခုေတာ့ျဖင့္<br />ဂစ္တာေလးနဲ႔ထားခဲ့<br />ကမ္းတဖက္ကို ကူးႏွင့္သူေရ<br />မင္းခ်န္သြားတဲ့<br />သစၥာတရားရဲ႔ ႀကီးျမတ္မႈက<br />ငါ့မွာ အလိုလိုေသးက်ဳ႔ံသြားေပါ့။<br /><br />ေဆြးၿပီ<br />မင္းလိုပါပဲ<br />ဘဝကို အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းတဲ့<br />လစၦဝီရဲ႔ အဥၥလီတေယာက္<br />မင္းသြားႏွင့္ရာလမ္းေနာက္က<br />ငါ့ကိုပဲထားခဲ့ၿပီ။<br /><br />အမိန္႔မျပန္လိုက္ပါနဲ႔<br />တီရွပ္တို႔နံရံမွာ<br />ကိုယ္ထင္ျပေပါ့<br />သစၥာေတြ....။<br /><br />မွီဝဲၾက<br />ဂစ္တာေလးက<br />ဂ်င္းဂ်က္ကက္အိတ္ကပ္ေတြထဲ<br />ေပးသြားခဲ့ၿပီးၿပီ<br />တစံုတခု အေသအခ်ာ။<br /><br />ကိုမိႈင္း<br />ပန္သစၥာဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၁၊ အမွတ္၁၊ ၂၀၀၈။<br /><br />{ပန္းခ်စ္သူရဲ႔ဒ႑ာရီ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-9023177697904716442?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-12275176459615450962011-12-10T06:22:00.000-08:002011-12-10T06:25:46.900-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />တတိယႃမို႔ေတာ္ရဲ႕ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕<br /><br />ကိုဟိုဒင္းေရ-<br /><br /> စာမေရးမိတာ ၾကာၿပီဗ်ေနာ္။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ဗမာျပည္အေရးေတြက အေျပာင္းအလဲ အလွည့္ အစားေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ အမွီလိုက္ေအာင္ ဖတ္႐ႈနားေထာင္ ေနရလို႔ပါ။ <br /></span><span id="fullpost"><br /><br />တေန႔က ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ တအုပ္ကို ဖတ္ရာမွာ “တတိယႃမို႔ေတာ္သားရဲ႕အလြမ္း” ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေလးကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ေအာ္ ရတနာပံု မႏၱေလး ေနျပည္ေတာ္ႀကီးဟာ နံပတ္သံုးေနရာ ေရာက္သြား ရပါၿပီလားလို႔။ <br /><br />ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ေဆာင္ၾကငွန္းနဲ႔ ေနစဥ္တုန္းကေတာ့ မင္းေနျပည္ နံပတ္၀မ္းေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီဘ၀ ေရာက္ေတာ့ နံပတ္ႏွစ္ ေနရာေရာက္။ အဲဒီကတဆင့္ စစ္အုပ္စု ကုိလိုနီ ဘ၀ေရာက္ေတာ့ နံပတ္သံုးေနရာ ေရာက္သြားရပါ ေလေရာ။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုတာႀကီးအရ ေနာက္တခါ အာဏာသိမ္းလိုက္ရင္ ဗ႐ုသုကၡနဲ႔ စတုတၳျဖစ္ သြားမလားမသိဘူး။ သခၤါရတရားဆိုတာနဲ႔ပဲ ေျဖသိမ့္ရေတာ့မွာလားဗ်ာ။<br /><br />ဒီလိုျဖင့္ ေမာ္လႃမိုင္က လက္႐ွိ စတုတၳေပါ့ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔ အရင္က အစဥ္အလာ ေျပာေနက် နံပတ္စဥ္အတိုင္း ေျပာမိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ တကယ္က ဒီႏိုင္ငံမွာ ပထမကလြဲရင္ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတၳ ဘယ္တခုမွ လွ်ပ္စစ္မီး မွန္မွန္မရပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီးလို႔ဆိုလိုက္တိုင္း က်ေနာ္ျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက နန္းေတာ္ေ႐ွ႕ဆရာတင္ေရးခဲ့တဲ့ ေက်း႐ြာ၀ါဒ သီခ်င္းကိုပဲ အခါခါ ဟစ္ေနမိတယ္။ ဘာတဲ့- “ခုမ်ားျဖင့့္ ႃမို႔ႀကီးလို ဓာတ္မီးေရာင္ထိန္၊ ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆး႐ံု၊ ပြဲနဲ႔လမ္းနဲ႔ သာသာယာယာ။” ဆရာတင္ေရးတာက မုဆိုးဖို ႐ြာကေလးတဲ့။ ေ႐ႊဘိုနယ္ထဲကျဖစ္မွာေပါ့။ အခုေနသာ တေယက္ေယာက္ကေန လြန္ခဲ့တဲ့ ရာစုႏွစ္ အလယ္ပိုင္း မတိုင္မီေလာက္တုန္းက ေက်း႐ြာေတြမွာ အဲဒီလိုပဲတဲ့လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ “ေဟ့လူ လာ႐ႊီးမေနနဲ႔၊ ဒ႑ာရီပံုျပင္ေတြလာမေျပာနဲ႔” လို႔ အေဟာက္ခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။<br /><br /> ေနာက္ စဥ္းစားမိတာတခု ေျပာရဦးမယ္။ မႏၱေလးနန္းေတာ္- “ျခဴသံနဲ႔ဘံုပ်ံ၊ နတ္၀ိသုကံဖန္သလိုပင္၊ အ့ံဘြယ္ဘနန္း ေ႐ႊေတာင္နန္းသစ္လြင္” လို႔ ဆရာႃမို႔မၿငိမ္း ေရးခဲ့တဲ့ မႏၱေလးနန္းေတာ္နဲ႔ နန္းတြင္းဟာ ေရေျမ႕အ႐ွင္ဘုရင္မင္းျမတ္ေနတဲ့ ေနရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘုရင္မ႐ွိေတာ့ေပမဲ့ ဒီေနရာတခုလံုးကို အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားက ဗမာေတြဟာ နန္းႃမို႔ေဟာင္းေတြကေန ပုန္ကန္ ေထာင္ထားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ အေလ့ကို ေၾကာက္လို႔လားမသိဘူး နန္းႃမို႔ထဲမွာ စစ္တပ္ေတြထားၿပီး တခါတည္း အေသခ်ဳပ္ထားခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္ကလည္း ဒီလိုပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသားေတြ မွာကေတာ့ အသဲကို အပ္နဲ႔ဆြ ခံရသလို နာက်ည္းလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း၊ သူတို႔က အုပ္စိုးသူေတြကိုး။ အဲဒီေနာက္ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ ေနာက္မွာလည္း ဒီ နန္းတြင္းဆိုတာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေနရာျဖစ္မလာပဲ ျပည္သူ လူထုကိုဖိႏွိပ္တဲ့ စစ္တပ္ရဲ႕ ဌာနခ်ဳပ္ တည္ရာပဲျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ နန္းတြင္းထဲမွာပဲ ဗိုလ္အာဠာ၀ကလို ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာ မႏၱေလးႃမို႔က ခ်စ္ၾကတဲ့ အာဇာနည္ကိုသတ္ဖို႔ စစ္တပ္က ႀကိတ္ႀကံဆံုးျဖတ္တာ၊ မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားထဲမွာ မနက္ အာ႐ံုတက္ ဘုရား၀တ္ႁပု ေနၾကတဲ့ ရဟန္းေတြကို ဓားနဲ႔ ခုတ္သတ္ဖို႔စီစဥ္တာ၊ ႐ွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္း ႃဖိုခြဲေရးအတြက္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက စၾကာ၀ဠာရဲ႕ဗဟို၊ ျမင့္မိုရ္ ေမယုကို ကိုယ္စားႁပုပါတယ္ဆိုတဲ့ ေ႐ႊနန္းေတာ္တည္႐ွိခဲ့တဲ့ ဒီ နန္းတြင္းဆိုတဲ့ ေနရာဟာ ၂၀-၂၁ ရာစုႏွစ္ရဲ႕ လူထုအေပၚဖိႏွိပ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္ အေဆာက္အအံုႀကီးတခု ျဖစ္ၿမဲ ျဖစ္ေနတုန္း ပါပဲလားဗ်ာ။<br /> <br />တကယ္က ဒီတတိယႃမို႔ေတာ္ႀကီးမွာ မူရင္း ႃမို႔ေတာ္သားေတြ ကိုယ္တိုင္လည္း တတိယတန္းစား လူသားေတြျဖစ္ကုန္ ၾကၿပီ မဟုတ္လား။ ႃမို႔မတူရိယာအသင္း၊ ႃမို႔မ႐ုပ္႐ွင္႐ံု၊ ႃမို႔မ ေဘာသင္းစသျဖင့္ ႃမို႔မ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုေတာင္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူတဲ့ မႏၱေလးသားအစစ္ေတြ အခုအခါမွာ ဆင္ေျခဖံုးသားျဖစ္၊ ႃမို႔သစ္သားျဖစ္ဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက တိုင္ဦးတမ္း ကစားၾကရင္ ေအာ္ေလ့႐ွိတဲ့ “ဧည့္သည္ လာရင္-အိမ္သူဖယ္ေပး” ဆိုတာ ကိုျပန္စဥ္းစားရင္း နာက်ည္းမိတာလည္း ခဏခဏပဲ မိတ္ေဆြႀကီးေရ။ <br /> <br />မွန္ပါတယ္။ ဒီေန႔ မႏၱေလးမွာ မင္းတုန္းမင္း မေမွ်ာ္မွန္းဖူးတဲ့ တိုက္အျမင့္ႀကီးေတြ၊ အေကာင္းစား ကားႀကီးေတြ ႐ွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အလားတူပဲ ဒီႃမို႔ႀကီးမွာ မင္းတုန္းမင္း မေမွ်ာ္မွန္းဖူးတဲ့ ႃမို႔လယ္ေခါင္ ေရႀကီးတာ၊ အႏွိပ္ခန္းေတြ ေပါမ်ားတာ၊ ပ၀တၳိသားေတြ မိုးလံုးျပည့္ျဖစ္ေနတာ စတဲ့ အခ်င္းအရာေတြကလည္းအမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီမေကာင္းတဲ့ ဘက္ေတြမွာက်ေတာ့ နံပတ္သံုး ႃမို႔ေတာ္ဟာ နံပတ္တစ္ ႃမို႔ေတာ္ထက္ သာေနျပန္ေရာဗ်ား။<br /> <br />အရင္ကေတာ့ မႏၱေလးက တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူတို႔ဆီက ထူးခၽြန္တဲ့လူေတြ၊ ကိစၥေတြေပၚတိုင္း ရန္ကုန္ကို ႃပိုင္ၾကတယ္။ ေျပာင္ မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ႃပိုင္ၾကတယ္။ ဒါဟာ မူလ မင္းေနျပည္ကေန ဒုတိယအဆင့္ေလွ်ာ္သြားရတာေၾကာင့္ ေပၚလာတဲ့ စဥ္းစားနည္းမ်ိဳးလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ ထားေတာ့။ အားကစားမွာဆိုရင္ ၾကက္ေတာင္၊ လက္ေ၀ွ႔၊ ျခင္းလံုးတို႔မွာ တို႔မႏၱေလးက သာသကြဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳး႐ွိတယ္။ မႏၱေလး႐ုပ္႐ွင္ရဲ႕ ပထမဆံုး ႐ုပ္႐ွင္ကားျဖစ္တဲ့ ဘ၀သံသရာ ဇာတ္ကားကို ႐ံုတင္ေတာ့ “က်ေနာ္က ရန္ကုန္က ဘ၀သံသရာ ပိုစတာႀကီးေတြခ်ိတ္ၿပီး လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုေတြေ႐ွ႕မွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေန လိုက္တာေပါ့ဗ်” လို႔ ဦးေလး က်ားဘၿငိမ္းက ရယ္႐ႊန္းပတ္႐ႊန္း ေျပာတာမ်ိဳးဟာ ဒီ စဥ္းစားနည္းမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ (ကိုယ့္ဘက္က မသာတာေတြေတာ့ ေျပာေလ့ မ႐ွိၾကဘူး၊ ဟဲ-ဟဲ)၊ ဒါျဖင့္ အခုအခါမွာ မႏၱေလးသားေတြ ရန္ကုန္သားေတြက ၾကပ္ေျပး ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ ႃပိုင္တာေတြ မ႐ွိဘူးလားလို႔ ေမးခ်င္တယ္မဟုတ္လား။ ေ၀းပါေသးဗ်ာ။ ရန္ကုန္သားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မႏၱေလးသားပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္အုပ္စု ေနျပည္ေတာ္ကို စာရင္းထဲ မသြင္းၾကပါဘူး။ ဘာ သမိုင္းအစဥ္အလာမွ မ႐ွိ၊ အ႐ွင္ ေမြးေန႔ခ်င္းႀကီးတဲ့ ႃမို႔မ်ိဳးကို ဘယ္ဗမာႏိုင္ငံသားကမွ တန္ဘိုးမထားပါဘူး။ အဲဒီလို ေနရာမ်ိဳးနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ခံရတာကိုပဲ သနတယ္ ထင္ၾကပါတယ္။<br /> <br />ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာေျပာ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့ ရန္ကုန္ႃမို႔ႀကီးက ဗမာျပည္ရဲ႕ ပထမႃမို႔၊ မႏၱေလးက ဒုတိယႃမို႔ ျဖစ္ၿမဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ေနျပည္ေတာ္ကို သြားမလည္ခ်င္ၾကပါဘူး။ မတတ္သာမွ သာသြားၾကတာပါ။ အလည္ခရီး၊ အေပ်ာ္ခရီးေတာ ့ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္ပါဘူး။ ဒင္းတို႔တေတြ ေ႐ႊထီးေ႐ႊနန္းနဲ႔ ေကာင္းစားေနၾကတာကို “အမွ်” ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္တာနဲ႔ အလိုလို သာဓုေခၚမိတတ္တဲ့ သာမာန္ ဗမာျပည္သားမ်ားက မုဒိတာ မပြားႏိုင္ပါဘူး။ ေမွာင္မိုက္တဲ့ညမ်ား၊ မိုးထိဘန္း အမိႈက္ပံုနဲ႕ ေခတ္ေနာက္ျပန္ ဆုတ္သြားတဲ့ အေပၚထပ္ အေဆာက္အအံုေတြကို ေတြ႕ရတိုင္း အဲဒီ စစ္တပ္ႃမို႔ေတာ္အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ အလွေတြ၊ သာယာမႈေတြ၊ ဂုဏ္အစဥ္အလာေတြ စေတးလိုက္ရတာကိုပဲ သတိရေနၾကမွာပါ။ <br /><br /><br />ယာေတာကသာေျဗာ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-1227517645961545096?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-23070723951890229162011-11-26T12:15:00.000-08:002011-11-26T15:50:05.375-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-n-Xm5qDOoU0/TtF7I0fOZfI/AAAAAAAABqA/3YUt3uOIJRA/s1600/Padauk%2BPwint%2BThit%2BNov.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 232px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-n-Xm5qDOoU0/TtF7I0fOZfI/AAAAAAAABqA/3YUt3uOIJRA/s320/Padauk%2BPwint%2BThit%2BNov.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5679455996549686770" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /><br />[ "ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရွိမွသာ အႏုပညာစာေပ ဖြံ႔ၿဖိဳးႏိုင္မည္" ဟူေသာ သေဘာထားအျမင္ျဖင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ကေလာင္အသင္းမွ "စစ္မုန္းသူကဗ်ာမ်ား" စာအုပ္ကို ဟီရိုရွီးမား အထိမ္းအမွတ္အျဖင့္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၆ ရက္တြင္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။<br />ဒီကဗ်ာမ်ားကို ၂၀၁၁ ခုနွစ္ ႏိုဝင္ဘာလထုတ္ ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပထားၿပီး၊ အတိတ္ကို ျပန္ငဲ့ေစာင္းၾကည့္ ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ခံစားမႈေျခရာ ေကာက္ႏိုင္မည္ဟု အယ္ဒီတာက မွတ္ခ်က္ ျပဳပါတယ္။ ]<br /><br /></span><span id="fullpost"><br /><br /><br />စစ္ႏွင့္လုလင္<br /><br />လြတ္လပ္ေရးဟု<br />ေယးဘိတ္ကုန္စင္၊ ခ်င္းတြင္းဝင္သည္<br />လုလင္တိုက္ပြဲ ဆိုင္ခဲ့သည္။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးဟု<br />ရန္ေၾကြးဆပ္ခ်င္၊ ေတာခိုဝင္သည္<br />လုလင္ေသနတ္ကိုင္ခဲ့၏။<br /><br />ပြဲတခုတြင္၊ တိုက္ကင္းျပင္ေသာ္<br />အရွင္လူလွ၊ ရန္ဓါးျပအား<br />လက္ရဖမ္းေလ၊ မွာလိုက္ေခ်လည္း<br />ေသမင္းသခင္၊ ေသြးနတ္ဝင္သည္<br />လုလင္မထိန္းႏိုင္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />ေဇာ္ဂ်ီ။<br /><br />---------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br />စစ္မဲ့ကမၻာ<br /><br />စက္ေသနတ္အား<br />ခုတ္ျဖတ္ရိုက္ခ်ိဳး၊ ထက္ပိုင္းက်ိဳးေစ<br />မိုးပ်ံခံတပ္၊ အၿမီးျပတ္ေစ<br />တပ္မမ်ားလည္း၊ ပယ္ဖ်က္ၿပီးေစ<br />စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္၊ ရုပ္သိမ္းပ်က္ေစ<br />လက္နက္ရံုကို၊ သံရည္က်ိဳေစ<br />တိုက္ေလယာဥ္ပ်ံ၊ က်ည္ဆံယမ္းမ်ား<br />စစ္အင္အားဟူ၊ အႏုျမဴဗံုး<br />လံုးဝဖယ္ရွား၊ ဖ်က္ဆီးထား၍<br />ဓါးမွထယ္သြား ေျပာင္းရမည္။<br /><br />ထိုေရာခါဝယ္<br />တပ္မဟာအစား၊ ေဆးရံုမ်ားျပင္<br />စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၊ တည္ထားရမည္<br />က်ည္ဆံအစား၊ ေဆးဝါးစာအုပ္<br />ထုတ္လုပ္ပစ္မည္<br />စစ္ေလယာဥ္ပ်ံ၊ ကုန္မခံ၍<br />ေနရန္ေဂဟာ၊ တိုက္တာအိမ္ေဆာက္<br />အေျမာက္အစား၊ လယ္သမားအတြက္<br />လယ္ထြန္စက္မ်ား၊ ခုတ္ေမာင္းသြားသည္<br />လူသားေကာင္းက်ိဳး ျပဳရန္တည္း။<br /><br />ထိုေရာခါဝယ္<br />ကမၻာေျမျပင္၊ ေအးၾကည္ရႊင္၍<br />ဇာတ္စင္ထိန္လက္၊ ေစ်းကြက္စည္ကား<br />ကမ္းနားယမံု၊ ယစ္ထံုဖူးဝန္း<br />ပန္းျခံလမ္းျဖတ္၊ လူးလာခတ္ၾက<br />ပန္းခ်ီျပခန္း၊ ဆန္းသစ္ျခယ္ေရး<br />ေရွးေဟာင္းျပတိုက္၊ မကိုဋ္က်ိဳင္းေရႊ<br />စာေပက်န္းဂန္၊ ေစာင္းခတ္သံတည့္<br />သိပၸံစြမ္းရည္၊ ၾကံစည္တိုးတက္<br />အဖက္ဖက္မွ၊ ခံစားရေၾကာင့္<br />ဝေျပာသာယာ၊ လူ႔ခန္းဝါသည္<br />ၾကာလ်င္ေရထက္ လန္းသို႔တည္း။<br /><br />ဒဂုန္တာရာ။<br /><br />-------------------------------------------------------------------------------<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-2307072395189022916?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-73747590554564604222011-11-04T09:30:00.000-07:002011-11-04T09:30:54.949-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Xn_zeiFksc/SnnPIonS2CI/AAAAAAAABLw/FxwQQqdGqio/s1600-h/Nu+Nu+1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 181px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Xn_zeiFksc/SnnPIonS2CI/AAAAAAAABLw/FxwQQqdGqio/s320/Nu+Nu+1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366548178236790818" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />ေဟ့ကေလးမ ၾကည့္စမ္း၊ ၀ါဆို၀ါေခါင္ ေတာင္သမန္ရဲ႔အလွ။ ေရျပည့္လွ်ံစ တေမွ်ာ္တေခၚ၊ အင္းေရျပင္ ႀကီးက စိမ္းလို႔၊ ၾကည္လို႔၊ ေအးလို႔။ လထြက္ခါနီးဆိုေတာ့ အင္းေရျပင္မွာေပၚမွာ မလင္းတလင္း။ ေလစိမ္းေတြက လည္း ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း တိုက္ေနလိုက္တာ။<br />ဒီမွာကေလးမ၊ ေလစိမ္းဆိုတာ ဒီလို ေလမ်ိဳးကို ေခၚတာရယ္။<br />ညည္း သိရဲ႔လား။ ေအး... ၿပီးေတာ့ နားေထာင္ၾကည့္စမ္း။ အင္းလိႈင္းလံုးေတြ တို႔ေလွ်ာက္ေနတဲ့ တံတားေအာက္ေျခကို လာၿပီးေတာ့ ႐ိုက္ေနတဲ့အသံ။<br />၀ုန္းခနဲ ၀ုန္းခနဲ။<br />ဘယ္ေလာက္ ယစ္မူးစရာေကာင္းတဲ့ အ႐ိုင္း ဂီတသံလဲ။<br />ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾကည့္ေနာ္။<br />ကေလးမေရ ညည္းတို႔ ရန္ကုန္မွာ ဒီလိုအရသာမ်ိဳး ဘယ္ခံစားရမလဲေအ။<br />ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ မခံစားရပါဘူး။ ေအး ဒါေၾကာင့္ ညည္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ေတာင္သမန္ လထြက္ခ်ိန္အလွကို ခံစားရေအာင္လို႔ ငါရယ္၊ ေဟာဒီက ဆရာေတာ္ ကိုပညာရယ္၊ ညည္း ေလးေလးႀကီးရယ္ တို႔က တမင္တကာ အခ်ိန္ေ႐ြးၿပီး ေခၚလာခဲ့တာ။<br />ေဟာ ၾကည့္။ ဟိုမွာ လထြက္ေတာ့မယ္။ အေ႐ွ႔ဘက္ေကာင္းကင္ နီ၀ါေရာင္ မလင္းတလင္းကေန တျဖည္းျဖည္း ၀ါ၀ါၿပီး လင္းလာၿပီ။<br />ဘယ္ႏွယ့္လဲ မလွဘူးလား။ အ၀ါေရာင္ကေလး လင္းလင္းလာတာကို ၾကည့္ရင္း၊ ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း.....။<br /></span><br /><br /><br /><span id="fullpost"><br />ေဟာ လ၀န္းရဲ႔ အစြန္းေလး ရိပ္ခနဲ အင္းေရျပင္အစပ္မွာ ေပၚလာတာဟာ ကဗ်ာမဆန္လိုက္ဘူးလားေအ ဟင္။<br />႐ႊန္းျမျမလေရာင္ဆိုတာ ဒါကို ေခၚတာရယ္။ မၿပံဳးနဲ႔ ကေလးမ ဟုတ္တယ္ရယ္။ ဒါ ႐ႊန္းျမျမလေရာင္။ ၾကည့္စမ္း အင္းေရျပင္ႀကီးတခုလံုး လေရာင္နဲ႔ တလက္လက္ေတာက္လို႔။ ေဟာဟိုက လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ လေရာင္ ေအာက္က ေစတီျဖဴျဖဴေလးဟာ ေဟာဒီ ဦးပိန္တံတားႀကီး အဆံုးမွာ႐ွိတဲ့ ေတာင္သမန္႐ြာေလးရဲ႔ ႐ြာဦးေစတီေလး ေပါ့။<br />ၿပီးေတာ့ ေဟ့ကေလးမ ဟိုမွာေရာ ၾကည့္လိုက္စမ္းပါဦး။ အင္းလိႈင္းေခါင္းျဖဴေတြ ႐ိုက္ခတ္ဦးညြတ္ ႐ွိခိုး ပူေဇာ္ေနတဲ့ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ အ႐ွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႔ အမွတ္တရအထိမ္းအမွတ္ ဗိမာန္ေတာ္ေလ။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ ညည္းတို႔ငါတို႔လို စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ အတုယူ စံထားေလာက္တဲ့ ၾကည္ညိဳေလးစားဖြယ္ စာေရးဆရာႀကီးလည္း ျဖစ္တာရယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေရးသားျပဳစုတဲ့ က်မ္းစာအုပ္ေတြဟာ နည္းတာမွတ္လို႔။<br />အင္း...၊ ကေလးမ ညည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး စာဘယ္လိုေရးတာေရာ ညည္း သိရဲ႔လား။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ စာေရးရင္ အင္းေရျပင္ကို မ်က္ႏွာမူေနတဲ့ ေက်ာင္းစၾကၤန္မွာ စာပြဲခံုျမင့္နဲ႔ မတ္တတ္ေရးတာ။ အင္းေရျပင္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္၊ စာေရးလိုက္ ေနမွာေပါ့။ တို႔ စာေရးဆရာေတြမွာ အက်င့္ေလးေတြ တမ်ိဳးစီေလ။ စာပြဲခံုျမင့္နဲ႔ ေရးတတ္တဲ့သူ၊ စာပြဲခံုနိမ့္နဲ႔ ေရးတတ္တဲ့သူ။ ကဲ စာေရးဆရာမႀကီး ညည္းေကာ ဘယ္လိုေရးလဲ။ အင္း လူတကိုယ္ အက်င့္တမ်ိဳးစီရယ္ေနာ္။<br />ဒါေပမယ့္ တို႔ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးနဲ႔ ေရးပံုေရးနည္းခ်င္း သြားတူေနတဲ့ စာေရးဆရာတေယာက္ ႐ွိတယ္။ ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ကေလးမ ညည္းသိမွာပါ။ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး အားနက္စ္ဟဲမင္းေ၀း။ သိတယ္ေနာ္။ ေအး၊ စာရာေရးဆရာႀကီး ဟဲမင္းေ၀းကလည္း ပင္လယ္ျပင္ေပၚက သူပိုင္သေဘၤာရဲ႔ ဟိုးအေပၚဆံုးထပ္ရဲ႔ အျမင့္မွာ ပင္လယ္ျပင္ကို ၾကည့္ၿပီး မတ္တတ္ရပ္ ေရးတာရယ္။ ထူးျခားတဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈေလးေနာ္ ကေလးမ။<br />ဘယ့္ႏွယ္လဲ၊ ေတာင္သမန္လထြက္ခ်ိန္ဟာ ညည္းကို ဖမ္းစားထားၿပီ မဟုတ္လား။ ခံစားစမ္း။ ညည္းတို႔ ေမာင္ႏွမ အျပည့္အ၀ ခံစားစမ္း။ အဲ၊ ေဟ့ ကေလးမ တို႔တေတြ ေတာင္သမန္ လထြက္ခ်ိန္ကို မခံစားတတ္ခင္ အရင္ခံစားေနတဲ့သူ၊ ခုလည္း ညတိုင္းခံစားေနတဲ့သူ တေယာက္႐ွိတယ္ေအ့။ သိလား။ ဘယ္သူမွတ္လဲ။ ေဟာ ေဟာဒီက ဆရာေတာ္ ကိုပညာ။ အင္မတန္ ႏွလံုးသားႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ေတာ္မူတဲ့ ကိုပညာ (အမရပူရ) ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေပါ့။ ဟုတ္တယ္ ေနာ္ ဆရာေတာ္။<br />ဒီမယ္ေအ့ ကေလးမရဲ႔။ ကိုပညာဆရာေတာ္ကို ငါ သိပ္ခ်စ္တယ္။ ညီအစ္ကိုရင္းလိုကို ခ်စ္တာ။ သူကလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ။ အို.... ၊ အႏုပညာသမားဆို အားလံုးကို ခ်စ္ေနတာပဲေနာ္။ ေတာင္သမန္အေျခက ေတာင္ေလးလံုးေက်ာင္းတိုက္ဆိုတာ အႏုပညာသမားတို႔ရဲ႔ ၀ိဟာရေလးရယ္။ ေနာ္ ကေလးမ။ ညည္းတို႔လည္း ဆရာေတာ္ကို ခ်စ္တာပဲ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ဟား ဟုတ္တာေပါ့။ ဆရာေတာ္က ညည္း အစ္ကိုေတာ္ပဲ။ ဒီမယ္ကေလးမ ဆရာေတာ္ရဲ႔ ႏွမအငယ္ဆံုးေလးက ညည္းနဲ႔ အ႐ြယ္ခ်င္း မတိမ္းမယိမ္းရယ္။ ဆရာေတာ္က သူ႔ႏွမေလး ႐ုတ္တရက္ ဆံုး႐ွာေတာ့ သိပ္စိတ္ထိခိုက္႐ွာတာ။ အဲဒါ ညည္းနဲ႔ သိကၽြမ္းခင္မင္ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ေျပာ႐ွာတယ္။ က်ဳပ္ႏွမေလး အစားျပန္ရသလိုပဲတဲ့ဗ်ာ။ ညည္းက စာေရးဆရာဆိုေတာ့ သူ႔မွာ သံေယာဇဥ္ေတြကို ပိုႀကီးလို႔။ သူ႔ႏွမအငယ္ဆံုး စာေရးဆရာမေလးေပါ့။<br />ဟား ဟား ဘာတဲ့၊ ညည္းေယာက္်ားကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေယာက္ဖတဲ့။ ဟုတ္လား ဆရာေတာ္။ ဟား ဟား ၿပံဳးၿပီး ေက်နပ္ေနတယ္ ဟုတ္လား။ အင္း ေပ်ာ္တယ္ေနာ္။ ေဟ့ ကေလးမ ညည္းတို႔လည္း ေပ်ာ္တယ္ေနာ္။ ဆရာေတာ္ တပည့္ေတာ္တို႔ ေဟာဒီ တံတားအဆံုးအထိ ေလွ်ာက္ၾကမယ္ေနာ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ စကားေတြ ေျပာၿပီးေတာ့။ ေဟ့ ကေလးမ ညည္းေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္မဟုတ္လားဟင္။ ေအး မေလွ်ာက္ႏိုင္လည္း ညည္းေမာင္ေတာ္ ထမ္းခိုင္း ေအ။ ဘယ့္ႏွယ္လဲ ကေလးမ။ ထမ္းခိုင္းရဲပါ့မလား။ ဟင္၊ ဟုတ္လား။ ထမ္းခိုင္းရဲသလား။ ေၾသာ္.... ၊ ညည္းကလည္း ငါ့ကို ေနာက္ေနျပန္ၿပီေအ။ ကေလးမ၊ ဒီမွာကေလးမ၊ ဦးေျပာမယ္။ ေဟာ ညည္းရယ္ျပန္ၿပီ။<br />ဘာလဲ။ ေၾသာ္... ညည္းက ကေလးမဆိုတာကို ရယ္ေနတာကိုး။ မရယ္နဲ႔ ညည္း။ နားေထာင္ကေလးမ။ ငါ မိန္းကေလးတိုင္းကို ေခၚတာမဟုတ္ဘူး။ အဲ ငါ အင္မတန္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ၿပီး ေသြးရင္းသားရင္း၊ တူမရင္း၊ ညီမရင္းလို မိန္းကေလးမ်ိဳးကိုမွ ငါ ေခၚတာ။ ၾကားလား ကေလးမ။<br />ညည္းကို တို႔က ကိုယ့္တူမေလးလို၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းလို သေဘာထားၿပီး ငါတို႔က သိတ္ခ်စ္တာ။ ေအး ဒါေပမယ့္ ညည္း စိတ္ေကာက္ခ်င္ေကာက္။ ေဟာဒီလူ ညည္းေမာင္ေတာ္ကိုေတာ့ ငါက ညည္းထက္ ပိုခ်စ္တယ္ဗ် သိလား။ ေဟ့လူ ဒီမယ္ က်ဳပ္က ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး ႏိုင္တဲ့သူဆို သိပ္စိတ္ပ်က္တာဗ် သိလား။ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္က သိတ္ခင္တာ။<br />ဒါေပမယ့္ ေဟ့လူ က်ဳပ္တခုေတာ့ေျပာမယ္။ ခင္ဗ်ား ၾကင္ယာေတာ္ႀကီးေတာ့ မျဖစ္ေစနဲ႔ေနာ္။ ဘုရင္မရဲ႔ ၾကင္ယာေတာ္ႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေစနဲ႔ ကိုယ့္လူ။ က်ဳပ္က ခင္လို႔ေျပာတာ။ ၿပီးေတာ့ ေဟ့လူ ဒီေကာင္မေလးကို ခင္ဗ်ား အလိုမလိုက္နဲ႔ေနာ္။ ေဘးကေန ေကာင္းေကာင္းထိန္းေပး ၾကားလား။ ကေလးမက စတက္ဘြန္းေလးဗ်။ ေခါင္းမာတယ္။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ၾကက္ေခါင္းဆိတ္မခံ တကတဲ။ ဟဲ ဟဲ သူ႔ကို က်ဳပ္တို႔က သူ႔ကြယ္ရာမွာ နာမည္ေပးထားတယ္ဗ်။ တိုက္ၾကက္မတဲ့။ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီး ခြပ္လက္ခြပ္ေသြး စံုေနတဲ့ တိုက္ၾကက္မေလးေတြကို ခင္ဗ်ား ျမင္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။<br />ေခါင္းကေလးေမာ့ေမာ့၊ ရင္အုပ္ကေလးတခ်ီခ်ီ၊ မ်က္လံုးကေလးေတြက နီရဲၿပီး ေတာင္ပံတဖ်န္းဖ်န္း ခတ္လို႔ သူ တိုက္ပြဲအတြက္ အဆင္သင့္ျပင္၊ ဖ်တ္လတ္တက္ႂကြေနတဲ့ တိုက္ၾကက္မကေလးေတြေလ။ ေဟ့ ကေလးမ ညည္း အဲဒီနာမည္ကို သေဘာက်ရဲ႔လား။ တကယ္ပါေအ ကေလးမ ေဟာဒီလူကို ငါ တကယ္ခင္တာ။ ညည္း လင္ေကာင္းသားေကာင္း ရတယ္ေနာ၊ ကေလးမ သိလား။ ညည္းက မရယ္ပါနဲ႔ေအ့။ ဘာလဲ ညည္းနဲ႔ ညည္းေလးေလးႀကီးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ငါ့ကို ရယ္ေနၾကတာေပါ့ ဟုတ္လား။ ဒီမွာ ကေလးမ ငါ့ကို မူးေနတယ္လို႔ ညည္း ထင္မေနနဲ႔ေနာ္။ ငါေသာက္တာ နည္းနည္းေလး။ ႏွစ္ပိုင့္ထဲရယ္။ ညည္းေလးေလးႀကီး သိတယ္။ အလကား၊ ညည္းေလးေလး ကဗ်ာဆရာႀကီးက တခါမွ လွ်ာေပၚမွာ အရက္ကို တစက္ေတာင္ တင္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ေဟ့ သူငယ္ခ်င္း ဒီမွာ ေယာက်္ားဆိုတာ ေယာက်္ားအလုပ္ အစံုလုပ္တတ္ရတယ္ကြ။ ဒါမွ ေယာက်္ားပီသတာ။ ေယာက်္ားပီသျခင္းဆိုတာ....။<br />'ေအးပါကြာ ေအးပါကြာ။ မင္း ေယာက္်ားပီသေတာ္ မူပါတယ္ကြာ။ မင္းမိန့္ခြန္းကို မင္းဘာသာ ဆက္ေႁခြေတာ္မူပါ။ ကဲ ကေလးမေရ နားေထာင္လိုက္။ ၾကင္ယာေတာ္ႀကီးေရ လာေဟ့ သီခ်င္းဆိုရေအာင္'<br />'လုပ္လိုက္ေလ။ ဘာလဲ ဟိုဟာေလးလား။ မမေလးကိုေနာ္ဗ်ာ ေမာင္ကခိုးမယ္လို႔'<br />'ဟုတ္ပါ့ေမာင္ရာ ဟုတ္ပါ့။ လာၿပီလူေလးေရ'<br />'..... မမေလးကိုေနာ္ဗ်ာ... ေမာင္ကခိုးမယ္လို႔... လူဆိုးေတြနဲ႔ ေမာင္တိုင္ပင္... ၿမိဳ႔အ၀င္... ေညာင္ပင္ႀကီးမွာ .... ျမင္းကိုယ္စီျပင္။ လထြက္ကေလးရယ္တဲ့.... ျမင္းေပၚတင္... လ၀င္ရင္ မန္းေတာင္ေရာက္ ေအာင္... လေလး ၀င္ရင္ေနာ္ဗ်ာ မန္းေတာင္ေရာက္ေအာင္... ျမင္းေငါက္လို႔ႏွင္...'<br />'ေကာင္းတယ္ေဟ့ ေကာင္းတယ္'<br />ေၾသာ္ ဆရာေတာ္ကလည္း သေဘာက်၊ ေကာင္းတယ္တဲ့။ အင္း 'လထြက္ကေလးရယ္တဲ့ ျမင္းေပၚတင္၊ လထြက္ကေလးရယ္တဲ့ ျမင္းေပၚတင္' ဘယ္ေလာက္ လိုက္ဖက္ လွပတဲ့ စကားေလးလဲ။ ဟင္ကေလးမ ညည္းေရာ သေဘာ မက်ဘူးလား။ ဒီမွာ ဆရာေတာ္၊ တပည့္ေတာ္လည္း မမေလး တေယာက္ေလာက္ကို ေဟာဒီလို လထြက္ကေလးမွာ ျမင္းေပၚတင္ၿပီး ခိုးေျပးၾကည့္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတာ္မွာ မမေလး မ႐ွိဘူးဘုရား။ တေယာက္ဆို တေယာက္မွ မ႐ွိဘူးဘုရား။ ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ကို မသနားေတာ့ဘူး လားဟင္။<br />'အိုး မ႐ွိေတာ့ ဘာျဖစ္တံုး။ အသက္ႀကီးၿပီ ဆံပင္ျဖဴၿပီ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကဗ်ာပဲေရး'<br />ရက္စက္လိုက္တာ ဆရာေတာ္ဘုရားရယ္။ သြားပါၿပီ၊ သြားပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္ အသက္ႀကီးတာ မဟုတ္ဘူးဘုရား သိရဲ႔လား။ အသက္နဲ႔ မမွ်ေအာင္ ရင့္ေရာ္ျခင္း ဒဏ္ကို ခံရတာ။ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြရဲ႔ ႐ိုက္ပုတ္ ထုေထာင္းမႈေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ ဒီလို ျဖစ္ရတာ။ တပည့္ေတာ္ အသက္မႀကီးေသးဘူး။ ကေလးမ ညည္း ေလးေလး အသက္မႀကီးေသးပါဘူးေအ့။<br />'ဟုတ္တယ္ေဟ့ တိုက္ၾကက္မ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္း အသက္မႀကီးေသးဘူး။ အသက္မႀကီးေသးေပါင္ ေမာင္ ရယ္ ထန္း႐ြက္ပုတီးေလး ဆြဲဖို႔ ေ႐ႊစာရံကို အေရာက္သြားမယ္'<br />'... ေဟ့ ... အေဖာ္ေတြ ... ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး... ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ရယ္.... လိုက္ခဲ့ေတာ့ အကုန္လံုး ဖုန္ေတြ မြန္ရင္ကြယ္.... လက္ကိုင္ပု၀ါ.. ေခါင္းစည္းေလးနဲ့ တမ်ိဳးလွလို႔ ခန္႔ညားတယ္.....'<br />'အသက္မႀကီးေသးေပါင္ ေမာင္ရယ္'<br />အသက္မႀကီးေသးေပါင္ ေမာင္ရယ္။ ဘာတဲ့၊ ေဟ့လူ က်ဳပ္ဆိုခ်င္တယ္။ အင္း ထန္း႐ြက္ပုတီးေလးဆြဲဖို႔၊ ထန္း႐ြက္ပုတီးေလးဆြဲဖို႔၊ သိတ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ထန္း႐ြက္ပုတီးေလးေတြ၊ ကေလးမ ညည္းငယ္ငယ္တုန္းက ဆြဲဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ေရာင္စံုေလးေတြေလ။ အဲဒါေလးေတြဆြဲဖို႔ တို႔တူ၀ရီးတေတြ၊ ေဟ့လူ ဘာ၊ ေ႐ႊစာရံကို အေရာက္သြားမယ္။ ၿပီးေတာ့ က်န္ေသးလားဟ။ ေဟ့ လူေတြရ လုပ္ပါဦး၊ ဆိုစမ္းပါဦး။<br />'အို လာစမ္းကြာ။ ကဲ အစ္ကိုေရ ပြဲေတာင္းေနၿပီ။ ေဟ့ လံုမငယ္ ေဖာ္တသင္း ေရခ်ိဳး ေရခပ္ဆင္းၾကတယ္။ ကၽြဲနဖားေတာင္ေအာက္ ဒုဌ၀တီရစ္ေခြပတ္လည္ ေဟ့ ဟိုမွာကြ ကၽြဲနဖားေတာင္က လေရာင္ေအာက္မွာ'<br />ၾကည့္စမ္း ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ ကေလးမ ၾကည့္ ဟိုမွာ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္ ဆရာေတာ္၊ အဲဒီ ကၽြဲနဖားေတာင္ကို ဒုဌ၀တီျမစ္ႀကီးက ရစ္ေခြပတ္လည္ စီးဆင္းေနသတဲ့။ သိတ္ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္း။ ပီးေတာ့ ဘာတဲ့ လုပ္ပါဟ ဆိုစမ္းပါဦး။<br />'ဟင္း စကားလံုးမလွ လိုက္တာေနာ္။ ေဟ့ေကာင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ နားေထာင္ကြာ။ ဘာသာမျပန္နဲ႔။ ကဲ အေတာေလး လုပ္စမ္းပါဦး ကိုကိုရယ္။ xxx ဒုဌ၀တီရစ္ေခြပတ္လည္ xxx အင္းxx ျမစ္ကမ္းသာ၀ယ္ ႐ႊင္လန္းျဖာတယ္ အဲဒီအတက္ ေစ်းနား၀ယ္ ထန္း႐ြက္ပုတီေလး xx ေဆးအလွ xxx ေရာင္စံုျခယ္ xxx အိမ္အျပန္ လက္ေဆာင္ေပးပါရေစxxx ကေလးႏွမရယ္တဲ့ အျမတ္တႏိုး ဆင္မယ္ xx ေမာင္ရယ္ ကၽြန္မ အသက္ငယ္ေသး တယ္'<br />ေအး ဟုတ္တယ္။ ဆရာေတာ္ရယ္၊ တပည့္ေတာ္ အသက္ငယ္ေသးတယ္။ ႏုပ်ိဳသစ္လြင္ တက္ႂကြတဲ့ ကဗ်ာမ်ားစြာကို စပ္ဦးမယ္။ ဟား ဟား စပ္မယ္ေနာ္ ဆရာေတာ္။ ေပ်ာ္တယ္ေနာ္ ဆရာေတာ္။ ေဟ့ ကေလးမ ေပ်ာ္တယ္မဟုတ္လား။ ေအး ေပ်ာ္တယ္ ဟုတ္ၿပီ။ ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားေရာ ေပ်ာ္တယ္ေနာ္။ သူငယ္ခ်င္း မင္းေရာ ေပ်ာ္တယ္ေနာ္။ ေအး ငါ့ သူငယ္ခ်င္းႀကီးက အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ေနတာဟ ကေလးမရ။ အဲဗားေဂ်ာ္လီ နဲဗားေဆာရီး။<br />ေဟ့ ကေလးမ ညည္းတခု စဥ္းစားစမ္း။ တို႔ ဒီလထြက္ ညေလးဟာ ေပ်ာ္စရာ၊ ၾကည္ႏူးစရာ၊ ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းသလို၊ လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းမေနဘူးလားဟင္။ ေကာင္းတယ္ေနာ ညည္းတို႔ေတာ့ မသိဘူး။ ငါေတာ့ ခံစားေနရတယ္။ တကယ္ ခံစားေနရတယ္။<br />ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားဆိုတာ လူတိုင္းမွာမ႐ွိဘူးေနာ။ အင္း အႏုပညာသမားကို နားလည္ႏိုင္တဲ့ ႏွလံုးသားပိုင္႐ွင္ဆိုတာလည္း သိပ္ကို႐ွားတယ္ ကေလးမေရ။ ကဗ်ာကို နားလည္ႏိုင္တဲ့၊ ကဗ်ာကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားပိုင္႐ွင္မ်ိဳးေလးဟာ ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးေလးပါလိမ့္ဆိုတာ ငါ သိပ္သိခ်င္တာပဲ။ ေဟ့ ကေလးမ စြန္႔ပယ္ျခင္းရဲ႔ဒဏ္၊ အထီးက်န္မႈရဲ႔ဒဏ္၊ ျငင္းပယ္ျခင္းရဲ႔ဒဏ္ အဲဒါေတြရဲ႔ ခါးသီးမႈဒဏ္ကို ညည္းခံစားဖူးသလား ဟင္။ သိတ္ နာၾကည္း ေၾကကြဲဖို႔ ေကာင္းတာရယ္။ ကေလးမ၊ တကယ္ ညည္း ၾကားဖူးမွာပါ။ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဗန္ဂိုး။<br />ကေန႔ ဗန္ဂိုးရဲ႔ပန္းခ်ီကား တကားကို ပိုင္တဲ့လူဟာ သန္းႂကြယ္သူေဌးလို႔ ေျပာခံရတဲ့အခ်ိန္။ ေအး ဗန္ဂိုး သက္႐ွိထင္႐ွား႐ွိစဥ္တုန္းကေတာ့ ဗန္ဂိုးဟာ ပန္းခ်ီကားကေလး တကားကိုေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ေရာင္းခဲ့ရၿပီး ဆင္းဆင္းရဲရဲ ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ လူေတြရဲ႔ စြန္႔ပယ္မႈ၊ ျငင္းပယ္မႈဒဏ္ေတြကို အမ်ားႀကီး ခံခဲ့ရ႐ွာတာ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံခဲ့ရသတုန္းဆိုရင္ ဗန္ဂိုးရဲ႔ ေမတၱာကို မိန္းမပ်က္ကေလးကေတာင္မွ မတံု႔ျပန္ႏိုင္႐ံုမက ဖိုးတာအိုႀကီးရယ္ ႐ွင့္ရဲ႔ ႀကီးမားလွတဲ့ နား႐ြက္ႀကီးေတြကို ျဖတ္ေတာက္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးပါလားလို႔ ေနာက္ေျပာင္ေျပာလိုက္တာကို အထီးက်န္မႈဒဏ္ မခံႏိုင္လြန္းတဲ့ ဗန္ဂိုးဟာ အဟုတ္ႀကီးမွတ္ၿပီး ခ်စ္သူမိန္းမပ်က္ ေလးဆီ သူ႔နား႐ြက္ကို ျဖတ္ၿပီး ပို႔ခဲ့႐ွာတယ္။ ဘယ္ေလာက္ရင္နင့္စရာေကာင္းလဲဟင္ ကေလးမ။ ညည္းခံစားလို႔ ရမွာပါ။<br />ကေလးမေရ ေဟာဒီက လေရာင္နဲ႔ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ အင္းေရျပင္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး သတိရေသးေတာ့တယ္။ ဗန္ဂိုးေလာက္မဟုတ္ေပမယ့္ ေဟာဒီလို ေရျပင္ႀကီးကို ၾကည့္ရင္း အထီးက်န္မႈဒဏ္ကို ဆယ္ႏွစ္ေတာ္ေတာ္မ်ား ငါ ခံစားရဖူးတယ္ေအ့ သိလား။ ၿပီးေတာ့ စြန္႔ပယ္မႈရဲ႔ဒဏ္၊ ျငင္းပယ္မႈရဲ႔ဒဏ္၊ ကေလးမေရ အဲဒီဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြ မ်ားစြာထဲမွာ မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႔ ျငင္းပယ္မႈဒဏ္ကိုလည္း ငါ အလူးအလဲ ခံစားဖူးတယ္ေနာ။ ညည္းမရယ္နဲ႔။ အလူးအလဲဆိုလို႔လည္း ညည္း ငါ့ကို အထင္မေသးနဲ႔ဦး။ ငါအလူးအလဲျဖစ္ေလာက္ေအာင္လည္း ငါ့အျဖစ္က ထူးျခားတယ္ရယ္။ ကေလးမ ညည္း ၀တၳဳျဖစ္ေလာက္ တယ္ေနာ။ တကယ္ ေျပာတာရယ္။<br />ငါးဆယ့္ခုႏွစ္၊ ငါးဆယ္႐ွစ္။ ေရဇလာ ေ႐ႊၾကာ ေ၀ဆာ ေမႊးသပ။ ေ႐ႊညာေက်းက မန္းတကၠသိုလ္ကို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သားႀကီးတေယာက္ အေနနဲ႔ ငါ စေရာက္တဲ့ ႏွစ္ေပါ့ေအ။ ေနဦး ကေလးမ ငါးဆယ္ခုႏွစ္ႏွစ္ဟာ ညည္းေမြးတဲ့ႏွစ္ေနာ္။ အင္းကေလးမေရ ေနာင္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္၊ ဆယ္ခုႏွစ္ႏွစ္ ႐ွိမွ ညည္းေတြ႔ရမယ့္ မန္းတကၠသိုလ္ဟာ အဲဒီတုန္းကတည္းက သိပ္ကို လွတာ။ တမာ စိမ္း၀ါ၀ါ၊ လယ္ကြင္း စိမ္း၀ါ၀ါ၊ နီလြင္တဲ့ ေရအလ်ဥ္ တသြင္သြင္စီးဆင္းေနတဲ့ ေရနီေျမာင္း ညည္းလည္း သိပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႔က မန္းတကၠသိုလ္ဟာ ေျခာက္ေသြ႔သတဲ့။ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့အလွကို သူတို႔ မခံစားတတ္လို႔ပါ။ ငါ့အဖို႔ကေတာ့ ႐ွမ္း႐ိုးမေတာင္ရိပ္ျပာျပာေအာက္က မန္းတကၠသိုလ္ရဲ႔ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ အလွေတြဟာ အင္မတန္ ဖမ္းစားတာပဲ။ အင္မတန္ ရင္ခုန္ေစတာပဲ။ ငါ ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးျဖစ္ခဲ့တာေပါ့ ေအ။<br />အဲဒီလိုပဲ မန္းတကၠသိုလ္ရဲ႔ တမာပြင့္၀ါ၀ါေလးေတြလိုပဲ ႏြဲ႔တဲ့၊ လွတဲ့၊ ရင္ခုန္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ငါ သြားေတြ႔တယ္ေအ့ ကေလးမ သိလား။ အင္း အသားေလး ညိဳစိမ့္စိမ့္ဆိုေတာ့ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ အလွလို႔လဲ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာႏိုင္တာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့အလွဟာ အင္မတန္ ရင္ခုန္ေစတာလား။ သူ႔နာမည္က ႏွင္းတဲ့။ မခင္ႏွင္းတဲ့။ သူက ေန႔ေက်ာင္းသူ။ မႏၱေလးၿမိဳ႔ထဲကေန တက္တာ။ မွတ္မွတ္ရရ သူတို႔အိမ္ေ႐ွ႔မွာ ဗာဒံပင္ပုပု ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးႏွစ္ပင္ ႐ွိတယ္။<br />ငါက အေဆာင္ေနတဲ့သူဆိုေတာ့ ညေန၊ ညေနဘက္က်ရင္ စက္ဘီးတစီးနဲ႔ သူတို႔အိမ္ေ႐ွ႔ကို သြား သြားၿပီး ၾကည့္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ငါ့ကို စက္ဘီးနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတင္နင္း။ ငါက နဂါးေဆးလိပ္ေလး တဖြာဖြာနဲ႔။ သူတို႔ အိမ္နားေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ကို မျမင္ရေသးဘူး။ ဗါဒံပင္ေလးႏွစ္ပင္ျမင္တာနဲ႔ ရင္ေတြခုန္ၿပီး ကတုန္ကရင္ျဖစ္လာတာပဲ။ နဂါးေဆးေပါ့လိပ္ကို ခဲၿပီး တအားဖြာပစ္မိေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ ငါ့ကို စက္ဘီးတင္နင္း ရတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္လို စ,သလဲဆိုေတာ့ ေဟ့ေကာင္ လက္စသတ္ေတာ့ မင္း ဟိုကဗ်ာက စက္ဘီးကို ျမင္းမွတ္၊ နဂါးေဆးေပါ့လိပ္ကို ဓားမွတ္ၿပီး စပ္တာကိုးကြတဲ့။ ဒီိလိုေအ့ ကေလးမရဲ႔။ ငါစပ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္႐ွိတယ္။ ေ႐ွးယခင္က မႏၱေလးနန္းၿမိဳ႔ေတာ္သူေလးကို ေနာက္ပိုးသြားတဲ့ လုလင္ပ်ိဳဟာ ျမင္းႀကီး စီးၿပီး လက္ထဲမွာလည္း ဓားတ၀င့္၀င့္နဲ႔ ေနမွာေပါ့လို႔ဆိုၿပီး စပ္ထားတဲ့ ကဗ်ာက ႐ွိတာကိုး။ ေၾသာ္ လြမ္းမိပါတယ္ေအ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း ဆံုးသြား႐ွာၿပီ။ ကဗ်ာစပ္လည္း ေတာ္တယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ကလည္း သိပ္ျပင္းထန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း။<br />ကဲ ထားပါေလ။ ကေလးမ ငါ့ဇာတ္လမ္းေလးကို ျပန္ဆက္ၾကစို႔။ ငါက မခင္ႏွင္းကို လိုက္သာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့သာ သေဘာက်ေနတာ။ တႏွစ္သာေက်ာ္ေရာ စကားလည္း တခါမွ လိုက္မေျပာဖူးဘူး။ စာလည္း တေစာင္မွ မေပးဖူးဘူးရယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ငါ့ကို သိတာေပါ့။ ငါ သူ႔ကို သေဘာက်ေနမိတယ္။ ခ်စ္ေနမိတယ္။ ငါသူ႔ကို သေဘာက်ေနမိတယ္၊ ခ်စ္ေနမိတယ္။ သူ႔ေနာက္လိုက္ၾကည့္ေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူသိတာေပါ့။ ဘာတဲ့ မိန္းကေလးတို႔ရဲ႔ အလိုလို သိစိတ္နဲ႔ေပါ့ေအ။ ညည္း နားလည္တယ္ မဟုတ္လား။<br />ငါက သူ႔ကို စာမေပးခ်င္ဘူးေအ့ ကေလးမ သိလား။ ကဗ်ာေပးခ်င္တာ။ ရည္းစားစာ မေပးခ်င္ဘူး။ ကဗ်ာစာအုပ္ ေပးခ်င္တာ။ ငါ့ရဲ႔အခ်စ္ကို ကဗ်ာေတြကေနတဆင့္ သူ နားလည္ေစခ်င္တာ။ ငါ အစိုးရိမ္ အပူပန္ဆံုးက သူ ကဗ်ာကို ခ်စ္တတ္ရဲ႔လား၊ ကဗ်ာကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္ကေလး ႐ွိရဲ႔လား ဆိုတာကိုပဲ။ ကဗ်ာဆရာရဲ႔ ခ်စ္သူဟာ ကဗ်ာကို ခ်စ္မွ။ ကဗ်ာကို ျမတ္ႏိုးမွ ကဗ်ာဆရာကို နားလည္မွာရယ္။ ဒါ အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ကေလးမ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ေအး ဒီေတာ့ကာ သူ႔ကို ငါ ရည္းစားစာမေပးဘူး။ ရည္းစားစကား လိုက္မေျပာဘူး။<br />ဒီလိုနဲ႔ ေထာင့္ကိုးရာနဲ႔ ေျခာက္ဆယ္ ခုႏွစ္မွာ ( ညည္း သံုးႏွစ္သမီးေပါ့ေနာ္) ငါ့ရဲ႔ ပထမဦးဆံုး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထုတ္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကို တစုတစည္းတည္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခြင့္ ရတဲ့ စာအုပ္ေလးေပါ့ေအ။ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ၿပီးရင္း ၾကည့္။ ၾကည့္လို႔ကို မ၀ဘူး။ ဘယ့္ႏွယ္လဲ ညည္းခံစားဖူးမွာေပါ့ေနာ္။ ညည္း ပထမဆံုးလံုးခ်င္း၀တၳဳေလးတုန္းကလည္း ဒီလိုပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီ အရသာက တမ်ိဳးရယ္၊ ေနာ ကေလးမ။ ခံစားဖူးမွ သိတာရယ္။ အင္း အဲဒီတင္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး ငါ ဘာအၾကံေပါက္လာသလဲ ဆိုေတာ့ ၊ ဟာ ဟုတ္ၿပီ၊ ငါ စာအုပ္ကို သူ႔ သြားေပးမယ္။ မခင္ႏွင္းလက္ထဲ ငါ့လက္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေပးမယ္။<br />စာအုပ္ရဲ႔ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာ ခ်စ္တဲ့မခင္ႏွင္းသို႔ ဆိုတာေလးပဲ ေရးထည့္လိုက္ၿပီး ငါ့လက္မွတ္ ထိုးလိုက္မယ္ေပါ့။ တကယ္ပဲ သိတ္ေပ်ာ္သြားတယ္ေအ ကေလးမသိလား။ တကတဲ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထဲက အသပ္ရပ္ဆံုး၊ အျပန္႔ျပဴးဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္ရတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ေသခ်ာေ႐ြး၊ စာလံုးအက်အေပါက္ေတြ ပါမွာစိုးလို႔ တညလံုးပဲ လိုက္စစ္ေဆးၾကည့္ရေသးတယ္။ စိတ္တိုင္းက်ၿပီ ဆိုေတာ့မွ စာေရး၊ ဆိုင္းထိုးၿပီး မခင္ႏွင္းေက်ာင္းအျပန္မွာ ငါလိုက္ေပးတယ္။ ေပးတဲ့ေနရာက ဘယ္ေနရာလဲ သိလား ကေလးမ။ တို႔ ေက်ာင္း၀င္းထဲက ၿမိဳ႔ထဲေျပးတဲ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေအာက္က ထိုင္ခံုေလးမွာ။ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ေလးလည္း ႐ွိတယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ေအး သိပါတယ္။ အဲဒီေနရာေလးဟာ မန္းတကၠသိုလ္က ခ်စ္သူေပါင္းေျမာက္ျမားစြာရဲ႔ ဇာတ္လမ္းအစနဲ႔ အဆံုးမ်ားစြာတို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးပဲ ေအ။ ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ညည္းတို႔ေရာ အဲဒီေနရာေလးမွာ အမွတ္တရေလးေတြ ႐ွိေသးလား။ ဟား ဟား သိပ္႐ွိတာေပါ့ ဟုတ္လား။ ႐ွိရမွာေပါ့ ကေလးမရယ္ ႐ွိရမွာေပါ့။<br />ေအး ေနဦး ေျပာဦးမယ္။ အဲဒီေန႔က မခင္ႏွင္း၀တ္ထားတာ အျပာေရာင္ေအ့ ကေလးမ။ ငါ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္။ အျပာႏုႏုေလး။ မ်က္စိေအးတဲ့အေရာင္။ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ အေရာင္ေလးေပါ့။ အေဖာ္တေယာက္လည္း သူနဲ႔ ပါတယ္။ သူတို႔က စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ေလးနားက ထိုင္ခံုေလးမွာ ထိုင္ၿပီး ဘတ္စ္ကား ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ငါ အဲဒီေန႔က ဘယ္သူ႔မွ အေဖာ္မေခၚဘူး။ ငါတေယာက္တည္း ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကိုင္ၿပီး သူ႔နားကပ္သြားေတာ့ မခင္ႏွင္းက မ်က္လံုးေလးေတြ ျပဴးၿပီး ငါ့ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ငါလည္း စိတ္သာတင္းထား ရတာ။ တကယ္ေတာ့ သူ႔နားကို အဲေလာက္နီးနီး တခါမွ မေနဖူးဘူးရယ္။<br />ဒီမွာ မခင္ႏွင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ပထမဆံုး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးဆိုၿပီး ငါ သူ႔ကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ ႐ွင္ တဲ့။ သူ႔မ်က္ႏွာတျပင္လံုး ႐ွက္ေသြးျဖန္းသြားလိုက္ပံုမ်ား ေအ သနားစရာ၊ အားနာစရာေတာင္ ေကာင္းေသးေတာ့။ အင္း ခ်စ္စရာလည္း ေကာင္းတယ္ေအ့ သိလား။<br />ကေလးမ သူကေလ ႐ွက္ေသြးျဖန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ပဲ ငါ့ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ယူတယ္ သိလား။ ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ေလးကို ၾကည့္တယ္။ ဟာ ငါ၀မ္းသာလိုက္ပံုမ်ားေအ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးၿပီး သူ႔နားကေန ငါ ျပန္လွည့္လာခဲ့တယ္။ ဟင့္အင္း ငါ ဘာအပိုေတြမွ မေျပာခဲ့ေတာ့ဘူး။ ေျပာစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ ငါထင္တယ္ေလ။ ေသခ်ာပါတယ္ သူကေလးဟာ မုခ် ကဗ်ာကို ခ်စ္တတ္၊ ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပါပဲလို႔ ငါ စြဲမွတ္လိုက္ေတာ့ တယ္။ အဲဒီည ငါ ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးပစ္လိုက္မိတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္လို႔လဲ ဘယ္မဆံုးေပါ့ေအ။<br />ဒါေပမယ့္ ကေလးမေရ မုန္တိုင္းမလာခင္ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလေျပေလညႇင္း၊ ေလႏုေအးကေလး တိုက္ခတ္ခ်ိန္က အင္မတန္ တိုေတာင္းေပတာပဲ။ ငါ ေက်ာင္းက ထြက္ရတယ္။ ငါခ်စ္တဲ့ အမိတကၠသိုလ္က ငါ့ကို စြန္ပစ္လိုက္ၿပီ။ စြန္႔ပယ္လိုက္ၿပီ။ ငါ့ကို စြဲလန္းဖမ္းစားတဲ့၊ ငါ့ကို ရင္ခုန္ေစတဲ့ ႐ွမ္း႐ိုးမျပာျပာ၊ လယ္ကြင္း စိမ္း၀ါ၀ါ၊ တမာစိမ္း၀ါ၀ါ၊ ေရနီေျမာင္း၊ ၿပီးေတာ့ မခင္ႏွင္း။ သူတို႔ အားလံုးကို ငါ ႏႈတ္ကေလးတခ်က္ေတာင္ မဆက္ခဲ့ရဘူး။ ကေလးမေရ အဲဒီကစၿပီး တကိုယ္ေတာ္ခရီးၾကမ္းကို စတင္ရေတာ့တာပဲေပါ့။ ငါ့လြယ္အိတ္ထဲမွာ အ၀တ္အစားတစံုရယ္၊ ငါ့ကဗ်ာစာအုပ္ေလးရယ္၊ အေမ့ရဲ႔ ပင္နီအက်ႌအေဟာင္းေလးရယ္၊ ဒါပဲပါတယ္။ ဒီလြယ္အိတ္ေလး တလံုးလြယ္ၿပီး ၿမိဳ႔ျပပတ္၀န္းက်င္၊ ပညာတတ္ အသိုက္အ၀န္း၊ တကၠသိုလ္အသိုက္အ၀န္း၊ ကဗ်ာအသိုက္အ၀န္း၊ စာအသိုက္အ၀န္းေတြနဲ႔ စြန္႔ခြါၿပီး အထီးက်န္မႈ ေ၀ဒနာကို ခံစားၿပီးေနရတာ နည္းတဲ့ႏွစ္ေတြလား ကေလးမရယ္။ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္တယ္ရယ္။<br />ဟိုးအထက္ျမစ္ညာ ေ၀းလံသီေခါင္လွတဲ့ တံငါ႐ြာေလးတ႐ြာမွာ တံငါသည္တပိုင္းဘ၀နဲ႔ ငါ ေနခဲ့ရတယ္။ ကေလးမ ဘာလဲ ညည္းအံ့ၾသသြားလား။ အင္း ေဟာဒီလို ေရျပင္ႀကီးေပၚမွာ ေလွကေလးတစင္းနဲ႔ ငါက်င္လည္ခဲ့ဖူးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဟ့ ကေလးမေရ၊ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာဆရာဟာ လေရာင္ကို မုန္းတယ္ေအ့၊ သိရဲ႔လား။ ေဟာဒီလို ေရျပင္မွာ လေရာင္ျဖာေနရင္ တံငါကဗ်ာဆရာ သိတ္ကိုမုန္း။ ခုခ်ိန္မွာ တို႔တေတြကသာ လေရာင္နဲ႔ ေရျပင္ရဲ႔ အရသာကို တ႐ိႈက္မက္မက္ ခံစားေနၾကတာ။ တံငါ႐ြာက လူေတြကေတာ့ စိတ္ပ်က္ေနၾက႐ွာေရာ့မယ္။ ကေလးမ ညည္း သိရဲ႔လား။ လသာညဟာ ငါးမရတဲ့ ညေလ။ လေရာင္ျဖာရင္ ငါးေတြက မလာဘူးရယ္။ လေရာင္လန္႔ႏိုး၊ ငါးမတိုးလို႔၊ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး၊ သူ ျငင္ၿငိဳကာ၊ လကိုေမာ့ၾကည့္၊ က်ိန္ဆဲမိ။ ကဗ်ာဆရာ၊ တံငါ႐ြာတြင္၊ ကာလညည့္နက္၊ ၀မ္းစာခက္ေတာ့၊ ပိုက္ကြက္တေဖာင္၊ ေလွဦးေထာင္နဲ႔၊ လေရာင္မုန္းသူျဖစ္ေနေပါ့တဲ့။ ငါ ကဗ်ာေလး စပ္ခဲ့တယ္။ ညမွာ မီးခြက္ကေလးတခြက္နဲ႔ ငါ ကဗ်ာေရးတယ္။ ေန႔မွာ တံငါအလုပ္ကို ၀ိုင္းကူ လုပ္ေပးေပါ့။ အဲဒီမွာ ကေလးမ နားေထာင္၊ သူတို႔ေတြနဲ႔ ေရာေႏွာေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ၿပီး ငါ ဘာေတြ သိလာရသလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ေနပံု၊ ထိုင္ပံု၊ ေျပာပံု ဆိုပံုစ႐ိုက္ေတြ၊ လူေနမႈဘ၀ေတြ၊ သူတို႔ရဲ႔ စကားလံုး၊ ေ၀ါဟာရ၊ သံုးပံုသံုးနည္းေတြ။ အဲဒါေတြဟာ သိတ္ကို အဖိုးတန္တာရယ္။ လူ႔အလႊာတခုအေၾကာင္းကို ေရးေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအလႊာထဲကို နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း တိုး၀င္ဆင္းသက္ႏိုင္ေလ ေကာင္းေလပဲေနာ္ ကေလးမ။ ညည္း ၀တၳဳဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ပီျပင္မယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ သဘာ၀က်မယ္။ အဲဒါ ညည္းအတြက္ စကားလက္ေဆာင္ေပါ့ေနာ္။ ငါ့ အေၾကာင္းကို ဆက္ၾကဦးစို႔ ဆိုရင္....။<br />အဲဒီ တံငါ႐ြာေလးမွာ အထီးက်န္မႈဒဏ္ကို ခံစားေနရခ်ိန္မွာ ငါ မခင္ႏွင္းကို သိပ္သတိရတယ္။ အေမ့ကိုလည္း သိပ္လြမ္းတယ္။ အေမ့ကိုလြမ္းရင္ ငါ့ ေခါင္းအံုးေအာက္က အေမ့ပင္နီအက်ႌေဟာင္းေလးကို အလြမ္းေျပ နမ္း႐ိႈက္ရတယ္။ မခင္ႏွင္းကို သတိရရင္ေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ထုတ္ထုတ္ၿပီး ၾကည့္ရတယ္။ ေၾသာ္ သူ အခုအခ်ိန္ဆိုရင္ ငါ့ကဗ်ာေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာကို ေဒါကေလးမ်ား ပြေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ပူပင္ေသာကမ်ား ပြါးေနမလားေပါ့။<br />ကေလးမေလးေရ ကိုယ္လိုရာ ကိုယ္ဆြဲၿပီး ၾကည္ႏူးတဲ့အခါ ၾကည္ႏူးရေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစားမိျပန္ ေတာ့လည္း ၀မ္းနည္းရျပန္ေရာ သိလား။ ငါ နဲ႔ ကြဲကြာေနရတဲ့ အခ်ိန္ကာလဟာ သိပ္ကို ၾကာခဲ့ၿပိေလ။ ခုခ်ိန္ဆို သူက ေက်ာင္းၿပီးသြားလို႔ ၾကင္သူသက္ထားေတြ႔ခဲ့ရင္ ကေလးေတြ ဘာေတြေတာင္ ႀကီးေလာက္ေရာေပါ့ဆိုတဲ့ အေတြးကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ၀မ္းနည္းတယ္ေအ့ သိလား။ ဒါေပမယ့္ ငါ သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္ရမွာေပါ့လို႔။ ငါ့အျပစ္ပဲ။ သူ႔အျပစ္မွ မဟုတ္တာေလလို႔ စိတ္ကို ေျဖေတြးေပမယ့္ ဘာတဲ့ ေဟ့လူ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆိုက္ကိုမွာေခၚတဲ့ မသိစိတ္၊ အဲ မသိစိတ္က ေမွ်ာ္လင့္ေနေသးတယ္။ သူ ကေလးဟာ ခုခ်ိန္ထိ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတအုပ္နဲ႔ ငါျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေန႐ွာေရာ့ေလသလား။ အင္း ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေထာင္ရက္သားမ်ား က်ေနခဲ့လို႔ ႐ွိလွ်င္လည္း ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး သူ႔ကေလးေတြကိုမ်ား ဖတ္ျပေနေလမလား။ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးကို ခစခဏထုတ္ၾကည့္တတ္တဲ့ သူ႔ကို သူ႔အိမ္သားကမ်ား မနာလို၀န္တိုေဒါသနဲ႔ ဆူပူတာ ခံေနရေလမလား။ တျမည့္ျမည့္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကေလးမေရ ဒီဒဏ္ေလာက္ကိုေတာ့ ငါ ခံႏိုင္ရမွာေပါ့။ ကဗ်ာနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ အတြက္ဆို ငါ အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဆိုးဆံုး အေျခအေနေတြအတြက္ ငါ အျမဲတမ္း အဆင္သင့္ ျပင္ထားပါတယ္။<br />ၿပီးေတာ့ ေဟ့ ကေလးမ ငါ ေျပာျပရဦမယ္။ အထီးက်န္မႈေ၀ဒနာကို ႀကိတ္မွိတ္ခံစာရင္း တံငါ႐ြာေလးမွာ ငါ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ခံစားခဲ့ရတာေလး ႐ွိေသးတယ္။ အဲဒီမွာတုန္းက တလတခါေလာက္ ငါက တံငါ႐ြာေလးနဲ႔ အနီးဆံုးၿမိဳ႔ကေလးကို သြားသြားၿပီး ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ ၀ယ္တယ္။ စာအုပ္ဆိုင္ေတြက ငါ့ကို မသိၾကပါဘူး။ ေခါင္းေပါင္ႀကီးနဲ႔၊ ပုဆိုးတိုတိုနဲ႔၊ ေနေလာင္ထားတဲ့ အသားအေရ မြဲၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ တံငါသည္ႀကီးဟာ စာဖတ္ပါလား၊ အဂၤလိပ္စာ တတ္ပါလားဆိုတဲ့ အံ့ၾသမႈ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ အထူးအဆန္း ၾကည့္ခံရတာပဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒီမွာ တေန႔ ငါၿမိဳ႔ေပၚကို စာအုပ္၀ယ္ဖို႔အသြား ညဦးပိုင္းေလးေပါ့။ တို႔႐ြာနဲ႔ ၿမိဳ႔ကေလးနဲ႔က အနီးဆံုးဆိုတာေတာင္ ေန႔ခ်င္းျပန္လို႔ မရဘူး။ တညအိပ္ရတယ္။ အဲ အဲဒီညပိုင္းေလးမွာ ၿမိဳ႔ေပၚကလူေတြ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား၊ စည္စည္ကားကား သြားလာေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ပြဲ႐ွိတယ္တဲ့။ ပြဲ....။ ပြဲက ျမန္မာျပည္တျပည္လံုး အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟိုးဟိုးေက်ာ္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ဇာတ္ပြဲ။ ေရလမ္းပဲ႐ွိတဲ့ ဒီၿမိဳ႔ေလးမွာ အင္မတန္ လာခဲတဲ့ပြဲ။ ၾကည့္ရခဲတဲ့ ပြဲကိုး။<br />ငါ ပြဲၾကည့္ေလ့ ၾကည့္ထ မ႐ွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တံငါ႐ြာေလးမွာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ သီခ်င္း၊ ဂီတ၊ အဆိုအက ဆိုတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြနဲ႔ ေ၀းေနခဲ့ရေတာ့ ငါ အဲဒီညမွာ ပြဲသြားၾကည့္တယ္။ ငါသြားေတာ့ ပြဲထြက္ေနပါၿပီ။ လူေတြရဲ႔ ဟိုး ေနာက္ဆံုးကေန ငါ ကုပ္ကုပ္ေလး၀င္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဇာတ္က ေအာ္ပရာကေနတယ္။ ဘာေအာ္ပရာလဲသိလားကေလးမ။ ငါ့ရဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ေအာ္ပရာအျဖစ္ တင္ဆက္ျပေန တာေလ။ ငါ့ရဲ႔ ႏွလံုးသားထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ သက္၀င္လႈပ္႐ွားေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ငါ့မယ္ ပီတိျဖစ္လိုက္ရတာေလ။ ပရိသတ္ေတြ သေဘာက်ေနတာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္ေနေအာင္ ခံစားရတယ္။ ေအာ္ပရာၿပီးေတာ့ ငါ့နာမည္ကို ေၾကညာသံ ၾကားရတယ္။ ငါ့ ကဗ်ာကို ေက်ညာသံ ၾကားရတယ္။ ပရိသတ္ေတြ ခ်ီးမြမ္းသံကို ၾကားရတယ္။ ပြဲခင္းရဲ႔ ဟိုးေနာက္ဆံုးမွာ ေခါင္းေပါင္းႀကီး ေပါင္းၿပီး ေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ႀကီးနဲ႔ ထိုင္ေနတဲ့ တံငါသည္ႀကီးတေယာက္ကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိမျပဳမိၾကပါဘူး။<br />ငါေလ ငါ့မိတ္ေဆြ ေအာ္ပရာျပဇာတ္ နာမည္ေက်ာ္ ဒါ႐ိုက္တာႀကီးကိုလည္း သြားေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ လိုက္တာ။ စကားေတြ ေျပာခ်င္လိုက္တာ။ ငါ့ကဗ်ာရဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြကိုလည္း သြားၿပီး ခ်ီးမြမ္းေက်းဇူး တင္စကား ေျပာခ်င္လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ငါ လုပ္လို႔မရဘူးေလ ေအ ကေလးမရဲ႔။ ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ပဲ တံငါ႐ြာေလးကို ငါ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ ကေလးမေရ ဒီအထီးက်န္ဘ၀ကေန အေမ႐ွိရာ၊ မခင္ႏွင္း႐ွိရာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ႐ွိရာ၊ စာေတြ ကဗ်ာေတြ႐ွိရာ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညည္း တကၠသိုလ္ေရာက္လို႔ ရည္းစားေတြ ဘာေတြေတာင္ ထားခ်င္ထားေနေတာ့မယ္ဟုတ္လား။<br />ငါဟာေလ ေတာသားတံငါသည္ႀကီး ၿမိဳ႔တက္လာသလိုပဲ။ သိလား ကေလးမ။ အရာရာဟာ ငါ့အတြက္ အထူးအဆန္းေတြျဖစ္ၿပီး လူေတြကို ငါေၾကာက္ေနသလိုပဲ။ အဲဒီေတာ့ ငါ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ လူေတြကို ငါ ေ႐ွာင္တယ္။ ဒီေတာ့ ငါ့မွာ လူေတာထဲမတိုးသလို၊ လူရာမ၀င္သလို၊ လူမႈေရးနားမလည္တဲ့ လူ႔အျပင္ဘက္က လူလို႔ သတ္မွတ္ခံရတယ္။ ဒါ ငါ့ အျပစ္လားေအ့ ကေလးမ ဟင္။<br />ကေလးမေရ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန ငါ မခင္ႏွင္းသတင္းကို ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ သူ အိမ္ေထာင္က်ေန ၿပီတဲ့။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ မသိစိတ္ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဟာကနဲ ျဖစ္တာေပါ့ ေအ။ ဒါေပမယ့္ ေတြးၿပီးသားပဲ။ သူ႔အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ ငါ့ အျပစ္နဲ႔ငါ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ၊ မဟုတ္ဘူးလား။<br />ေဟ့ ကေလးမ ေနဦး။ ညည္း ငါ့ကို ေမးခြန္းေတြထုတ္ဖို႔ ပါးစပ္ျပင္ မေနနဲ႔ဦး။ ငါ့ဇာတ္လမ္းက မၿပီးေသးပါဘူး။ ညည္း နားေထာင္ပါဦး။<br />တေန႔၊ ငါ ျပန္ေရာက္ၿပီးမွ လူေတြ သူေတြထဲကို ပထမဆံုးသြားတဲ့ေန႔။ စစ္ကိုင္းေတာင္၊ အႏု႐ုဒၶါေခ်ာင္က စာသမား၊ ကဗ်ာသမားေတြ ဆံုၾကတဲ့ ကထိန္ပြဲကို ငါသြားခဲ့တယ္။ သြားေတာ့ အဲဒီမွာ သစ္ပင္ရိပ္ကေလး တရိပ္ေအာက္မွာ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ေနၾကတုန္း လူငယ္ေလးတေယာက္ ငါ့ေဘးနားကို ျဖတ္ဆို ေရာက္လာတယ္။ ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေရးပါတယ္တဲ့။ ဆရာ့ကဗ်ာေတြကို အင္မတန္ႀကိဳက္တဲ့သူပါတဲ့။ သူ႔နာမည္ေလးလည္း ေျပာတယ္။ ငါက ခင္ခင္မင္မင္ ႏႈတ္ဆက္စကား ျပန္ေျပာတာေပါ့ေလ။ လူငယ္ေလးက ေခါင္းကေလး တညိတ္ညိတ္ နားေထာင္ေနရာက ႐ုတ္တရက္ သူ႔လြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္ေလးတအုပ္ ထုတ္လိုက္ၿပီး ငါ့ကိုျပတယ္။ ဆရာ ဒီစာအုပ္ကေလးကို မွတ္မိသလား ဆရာတဲ့။ ငါ့ရဲ႔ ပထမဆံုးကဗ်ာစာအုပ္ေလး ကို ငါ မမွတ္မိဘဲ ႐ွိပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ေလးက စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးေလးကို လွန္ၿပီး ပထမစာမ်က္ႏွာေလး ကိုလည္း ဒီမွာ ၾကည့္ပါဦးဆရာလို႔လည္း ျပလိုက္ေရာ ကေလးမေရ ငါ့တကိုယ္လံုး တုန္သြားတယ္။ ငါ့ လက္ေရးနဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ရတဲ့ မခင္ႏွင္း ဆိုတဲ့ မႈန္၀ါး၀ါး စာေၾကာင္းေလးက ငါ့ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုပဲ။<br />သူငယ္ေလးကို ၿပံဳးၾကည့္ေနရင္း ဒီသူငယ္ေလးက မခင္ႏွင္းနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား ေတာ္စပ္ပါလိမ့္မလဲ။ ငါ ႐ွိရာအရပ္ကို ဒီသူငယ္ေလးနဲ႔ ဒီစာအုပ္ေလးကို အေရာက္ပို႔လိုက္ ႐ွာတာလားဆိုတဲ့ မေတြးသာ အေတြးေတြနဲ႔ ငါ ရင္တခုလံုး ေျဗာင္းဆန္ေနတာပဲ။ ဒီစာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ့္အေဖဆီက ရတာဆရာဆိုတဲ့ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့စကား ကိုလည္း ငါ ၾကားလိုက္ရေရာဟာ သိတ္လန္႔သြားတာပဲ။ ငါ ဘယ္လို ထင္လိုက္တယ္မွတ္လဲ ကေလးမ။ မခင္ႏွင္းတေယာက္ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ မ႐ွိ႐ွာေတာ့ဘူး။ ဒီသူငယ္ေလးဟာ မဟုတ္မွလြဲေရာ ဆိုၿပီး ငါ သိပ္ တုန္လႈပ္သြားတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ ကေလးမေရ ငါ ထင္သမွ် အားလံုး လြဲခဲ့ရပါတယ္။ သူငယ္ေလးက တုန္လႈပ္ေနတဲ့ ငါ့ကို ဘာထပ္ေျပာလိုက္တယ္ ထင္သလဲ။ ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အရင္တုန္းက မႏၱေလးတကၠသိုလ္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နားက စက္ဘီးျပင္သမားႀကီးပါ ဆရာတဲ့။ ကေလးမေရ စကားေတြ တတြတ္တြတ္ဆက္ေျပာ ေနတဲ့ သူငယ္ေလးကို ငါ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အင္း ကေလးမ ညည္း ႐ွင္းသြားေအာင္ ငါေျပာရမယ္ ဆိုလို႔႐ွိရင္ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က မန္းတကၠသိုလ္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္အနီးမွာ စက္ဘီးျပင္သမားႀကီး တေယာက္႐ွိတယ္။ တေန႔မွာ သူ႔ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္နားက ထိုင္ခံုကေလးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလး တေယာက္ကို ေက်ာင္းသားေလးတေယာက္က မ၀ံ့မရဲနဲ႔ စာအုပ္ေလးတအုပ္ေပးတာကို သူ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေလးက ကသုတ္ကရက္နဲ႔ ျပန္ထြက္သြားတာကိုလည္း သူ ၾကည့္ေနမိတယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ၿမိဳ႔ထဲသြားမယ့္ ဘတ္စ္ကားက ထိုးဆိုက္လာတယ္။ စာအုပ္ေလးကို ကိုင္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးဆီက ဘာေတြမွန္းလည္း မသိဘူးဆိုတဲ့ ေလွာင္သံေလးနဲ႔အတူ စာအုပ္ကေလးက စက္ဘီးျပင္သမားႀကီးေ႐ွ႔ ေျမႀကီးေပၚကို ဘုတ္ခနဲ က်လာတယ္။ မိန္းကေလးက စာအုပ္ေလးကို လႊင့္ပစ္ခဲ့ၿပီး သူ႔အေဖာ္လက္ဆြဲလို႔ ဘတ္စ္ကားေပၚကို အေျပးေလးတက္သြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီအခါမွာ စက္ဘီးျပင္သမားႀကီးက သူမသိတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးကို သနားတဲ့စိတ္နဲ႔ စာအုပ္ေလးကို ေကာက္ယူၿပီး သိမ္းထားလိုက္တယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးမွန္း သိေပမယ့္ သူက ၀ါသနာမပါေတာ့ ဖတ္လည္းမၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ လွန္လည္း မၾကည့္မိဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ သိမ္းထားခဲ့သတဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူ႔သားေလး အ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ကဗ်ာ၀ါသနာပါၿပီး ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ သူ႔သားေလးကို အဲဒီစာအုပ္ေလး ထုတ္ေပးသတဲ့။ အဲဒီအခါမွာ သူ႔သားေလးက ၀မ္းသာအားရျဖစ္ၿပီး ဟိုတခ်ိန္က သူသနားခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးဟာ အခု သူ႔သားေလး သိပ္ၾကည္ညိဳ ေလးစားတဲ့ ကဗ်ာဆရာႀကီးျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရသတဲ့။ ကဲ ကေလးမေရ မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႔ ျငင္းပယ္မႈဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံစားဖူးပါတယ္လို႔ ငါ ဆိုေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ ဟင္ ဆရာေတာ္ ဘယ့္ႏွယ္လဲ၊ တပည့္ေတာ္ သူ႔အေပၚ ကဗ်ာကို ခ်စ္သူ၊ ကဗ်ာသမားကို ခ်စ္သူ သစၥာ႐ွင္အျဖစ္နဲ႔ အထင္ႀကီး၊ ေလးစား၊ ျမတ္ႏႈိး တြယ္တာခဲ့တာဟာ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔၊ ေက်ာက္သားေက်ာက္ဆိုင္မွာ အျမစ္တြယ္ေနသလို ခိုင္မာေနခဲ့ရတာရယ္။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတာင္ စြဲျမဲခိုင္မာသမွ်ေတြ တခဏအတြင္း ေၾကမြေပ်ာက္လြင့္ခဲ့ရတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ခံးစားရတယ္ မွတ္လဲ။ ဆရာေတာ္ မခ်ိၿပံဳးၿပံဳးရင္း တပည့္ေတာ္ တခြန္းပဲဆိုႏိုင္တယ္။ ေၾသာ္ သူက ကဗ်ာ မုန္းသူကိုးလို႔။<br />ေဟ့ ကေလးမ ညည္း ကိုယ္ခ်င္းစာလို႔ ရပါတယ္ေနာ္။ ဘာ ဘာရယ္ကေလးမ။ ေလးေလးေတာ္ေတာ္ ျပန္ၿပီး တည္ေဆာက္ရမွာေပါ့ ဟုတ္လား။ ဟား ဟား ဒီေလာက္ မဟုတ္ပါဘူးေအ။ ညည္း ငါ့ကို အထင္မေသးပါနဲ႔။ တက္ႂကြျပတ္သားတဲ့ စကားလံုးကာရန္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြက ကဗ်ာဆရာကို အျမဲတမ္း အသက္႐ွင္ေစပါတယ္။ ကေလးမေရ ကဗ်ာမုန္းသူ၊ စာမုန္းသူေတြ နားမလည္လို႔ပါ။ မင္းတုန္းဘုရင္ရဲ႔ ရာဇ၀င္ဆိုတာ ဦးပုညရဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္၊ စာတပုဒ္ ေနာက္ကြယ္မွာ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္ရတာပါ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ေနာ္ ဆရာေတာ္။ ေဟ့ သူငယ္ခ်င္း ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားကြ။ ဘာရယ္ ဆရာေတာ္ ေလသိပ္ၾကမ္းလာၿပီ။ အင္း ဟုတ္တယ္၊ ေလသိပ္ၾကမ္းလာၿပီ။ ေၾသာ္ တံငါေတြ မုန္းတဲ့ လေရာင္ကေတာ့ လွလိုက္ပါတဲ့အမ်ိဳး။ ကေလးမ ညည္း ခ်မ္းေနၿပီထင္တယ္၊ ဟုတ္လား။<br />ကဲ ျပန္ၾကတာေပါ့ေအ။ ေဟ့ ကေလးမေရ ဟိုးအေ႐ွ႔ဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္စမ္း။ အဲဒီမွာ မႏၱေလး ႐ွိတယ္။ အင္း အဲဒီမႏၱေလးရဲ႔ တေနရာမွာ ကဗ်ာဆရာခ်စ္တဲ့ ကဗ်ာမုန္းသူတေယာက္ ႐ွိတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ကဗ်ာဆရာ မေမ့ႏိုင္ေသးတဲ့ ကဗ်ာမုန္းသူတေယာက္႐ွိတယ္။<br /><br />ႏုႏုရည္အင္း၀<br />{ေ႐ႊအျမဳေတမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၃၆၊ ၂၀၀၉ ဇူလိုင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-7374759055456460422?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-63940286923335074322011-11-02T07:13:00.000-07:002011-11-02T07:40:19.198-07:00{၂၀၀၁ မတ္လ ၂၃၊ ၁၃၆၂ တေပါင္းလကြယ္ ၊ ထုတ္ မာယာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}<a href="http://1.bp.blogspot.com/_6Xn_zeiFksc/SQ8yiDbzVVI/AAAAAAAAA5c/fHBGErzsiUI/s1600-h/Nu+Nu+Illustration.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264482050038256978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 319px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Xn_zeiFksc/SQ8yiDbzVVI/AAAAAAAAA5c/fHBGErzsiUI/s320/Nu+Nu+Illustration.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေန သံုးနာရီမွ ထိုးမယ္မၾကံေသးဘူး......၊ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ဂဏာမ ၿငိမ္ ျဖစ္စျပဳၿပီ။<br />အိမ္ေ႐ွ႔ထြက္လိုက္၊ ေနာက္ေဖးဝင္လိုက္၊ အိမ္အထက္ဆင့္ခါးပန္းကို ေခါင္းအံုးေငးေမာ ေနတဲ့ အေမ့ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္လုပ္ရင္း၊ ဖိုးတ႐ုပ္ မ်က္လံုးေတြက ပန္းကန္စင္ေပၚ ေမွာက္ ထားတဲ့ ေႂကြရည္သုပ္ဇလံုေလး ဆီ ခဏ ခဏ ဝဲေနတယ္။ သူ႔ထက္ ပိုၿပီးအကင္းပါးတဲ့ မိငယ္ကလဲ ဖိုးတ႐ုပ္ အိမ္ေ႐ွ႔ထြက္.....ထြက္ခ်င္း၊ ေနာက္ေဖးဝင္......ဝင္ခ်င္း။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးတ႐ုပ္ တရစ္ဝဲဝဲၾကည့္ေနတဲ့ ပန္းကန္စင္ေပၚက ေႂကြရည္သုတ္ ဇလံုေလးကို သူလဲဘဲ မ်က္ျခည္မျပတ္။ တခါတခါ ဖိုးတ႐ုပ္ လွမ္းၾကည့္ရင္း..... မ်က္ေစာင္းခဲၿပီး သတိေပးလိုက္ေသး တယ္။<br />"အဲဒါငါ့ ဇလံုေနာ္...... ဒါဘဲ...." လို႔။<br />ဖိုးတ႐ုပ္ အိမ္ေ႐ွ႔တေခါက္ ထြက္ျပန္တယ္။ လမ္းထိပ္က ထြက္လာေနတဲ့ မီးခိုးေငြ႔ေငြ႔ ေလးေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ႏွာေခါင္းေလးကို ႐ႈံ႔ၿပီး အနံ႔ခံ ၾကည့္မိတယ္။ တ႐ုပ္နံနံပင္ အနံ႔၊ ၾကက္သြန္မိတ္နံ႔၊ ငံျပာရည္နံ႔ သင္းပ်ံ႔တဲ့ ဆံျပဳတ္ေမႊးေမႊးရဲ႔ အနံ႔အသက္ေတြမ်ား ပါလာေလမလား........။ ဖိုးတ႐ုပ္ ဗိုက္ဆာလွၿပီ။ မနက္ထဲက မံု႔ပ်ားသလက္ငါးမူးတန္ အျဖဴအနီ ႏွစ္ယွက္ပဲ႐ွိတဲ့ ဖိုးတ႐ုပ္ဗိုက္ထဲမွာ မီးရထားတြဲႀကီးေတြ တဂ်ဳတ္ဂ်ဳတ္ ေအာ္ဟစ္ခုတ္ ေမာင္းေနၾကၿပီ။</span><br /><br /><span id="fullpost"><br />အိမ္ေနာက္ေဖး ေနာက္တေခါက္ ျပန္ဝင္လာတဲ့ ဖိုးတ႐ုပ္ကို သူ႔အေမက မ်က္စိေနာက္ လာသလို လွမ္းၾကည့္ လိုက္တုန္းမွာပဲ.....<br />"ဖိုးတ႐ုပ္ေရ...... မိငယ္ေရ....... သြားစို႔ေဟ့...."<br />အိမ္ေ႐ွ႔က ေအာ္ေခၚသံေတြ၊ ဇလံုတီးသံ၊ ဂ်ိဳင္႔ေခါက္သံေတြကို ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ဖိုးတ႐ုပ္က ေလကဲ့သို႔ လ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ပန္းကန္စင္ေပၚက ေႂကြဇလံုကို ေျပးယူတယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ မိငယ္ကလဲ အားက်မခံ ေႂကြဇလံုကို ဇြတ္ဆြဲလုတယ္။<br />"ေပး...... မယူရဘူး......၊ ဒီဇလံု....... ငါယူမွာ"<br />"ေပးဘူး...... ဒါ....... ငါ့ဇလံု"<br />"ဟုတ္ဘူး......၊ ဟိုမွာ...... ကိုတ႐ုပ္ ဇလံုက ဒန္ဇလံု"<br />မိငယ္က ေႂကြဇလံုကို မလႊတ္ဘဲ ဆြဲထားရင္း ပန္းကန္စင္ေပၚကို ေမးေငါ့ျပတယ္။ စင္ေပၚမွာ ဒန္ဇလံုရယ္၊ ခ်ိဳင့္တခုရယ္ က်န္ေနေသးတယ္။ စင္တခုလံုးမွာ ဇလံုႏွစ္လံုးရယ္၊ ခ်ိဳင့္ တခုရယ္၊ ဇြန္းသံုးေခ်ာင္းရယ္ပဲ ႐ွိတယ္။ (တျခား ထမင္းပန္းကန္ျပားေတြနဲ႔ ဟင္းပန္းကန္ေတြ ကို ထမင္းခ်က္မစားႏိုင္တဲ့ေန႔ကစၿပီး အေမသိမ္းလိုက္ၿပီ။) ဆန္ျပဳတ္ ေသာက္ဖို႔ထားတာ။ သံုး ေယာက္တြက္။ အေဖ့အတြက္ေတာ့မပါဘူး...... ။ အေဖအိမ္ျပန္ မလာတာ႐ွစ္ရက္၊ ဆယ္ရက္ ေလာက္ေတာင္ ႐ွိေနၿပီ။ ဟင္း........မိငယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မစုတ္က အလည္ေလး......။ လာေသး တယ္။ ဒန္ဇလံုက ဆန္ျပဳတ္ထည့္ကိုင္ရင္ တအားႀကီးပူတာကို။ ဘာလို႔ ယူရမွာလဲ။ ေႂကြ ဇလံုကမွ မပူတာ။<br />"ဖိုးတ႐ုပ္..... ေဟ့.....၊ သြားမယ္ေဟး"<br />အိမ္ေ႐ွ႔ကေကာင္ေတြကို 'လာၿပီေဟး' လို႔ျပန္ေအာ္ရင္း ဖိုးတ႐ုပ္ မိငယ္လက္ထဲက ေႂကြဇလံုကို ေဆာင့္ဆြဲယူပစ္လိုက္ျပီး အိမ္ေ႐ွ႔ တအားေျပးထြက္ခဲ့တယ္။ မိငယ္ အာေခါင္ျခစ္ ျပီး ေအာ္ငိုတဲ့အသံက ျဗဲကနဲထြက္လာတယ္။<br />"ဟဲ့......... ဟဲ့ေကာင္ေလး...... လာခဲဲ့စမ္း၊ နင္ေတာ့၊ ဖိုးတ႐ုပ္...... ေနအံုး၊ ညီမေလးကို ေပးလိုက္စမ္း..... ဇလံုကို......၊ ဟဲ့.....ဖိုးတ႐ုပ္....."<br />အေမေခၚတဲ့ အသံက ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ဇလံုတီးသံ၊ ဂ်ိဳင့္ေခါက္သံေတြၾကားမွာ ေပ်ာက္သြား တယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔၊ ဇလံုေတြ၊ ခ်ိဳင့္ေတြတီးရင္း၊ ေခါက္ရင္း လမ္းထိပ္ကို တအားေျပးၾကတယ္။ ေျပးရင္းလႊားရင္း ဖိုးတ႐ုပ္သူငယ္ခ်င္း သူ႔လိုပဲ ႏွစ္တန္းေက်ာင္းသား အေမႊးအမွင္ေလးေတြ ႐ွည္႐ွည္နဲ႔ မ်က္ႏွာက ဝက္ဝံေလးနဲ႔တူလို႔ 'ဘဲယား' လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာ္မင္းဦးက သူ႔ဇလံုကို တေဒါင္ေဒါင္တီးၿပီး<br />"ဆန္ျပဳတ္...... ဆန္ျပဳတ္၊ ဆုတ္ျပန္...... ဆုတ္ျပန္" လို႔ေအာ္တယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ က်န္တဲ့ အေကာင္ေတြက-<br />"ဆုတ္ျပန္၊ ဆုတ္ျပန္...... ဆန္ျပဳတ္၊ ဆန္ ျပဳတ္" လို႔ျပန္ေအာ္တယ္။<br />"ဆန္ျပဳတ္ ဆန္ျပဳတ္၊ ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္" လို႔ ေအာ္တဲ့ေကာင္က ေအာ္ တယ္။ ဘာေတြမွန္းလဲ မသိဘူး..... ။ ေအာ္ရတာ ေပ်ာ္တာပဲ သိတယ္။ ထမင္းမစားရတဲ့ ဖိုးတ႐ုပ္ တို႔တေတြ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဆန္ျပဳတ္ပြဲေတာ္ႀကီး နဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မယ္။<br />ဒီပြဲေတာ္ႀကီးကို ဘယ္လူႀကီးေတြ စလိုက္ တယ္ေတာ့မသိဘူး။ စ, လိုက္တဲ့ လူႀကီးေတြ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ဒီဆန္ျပဳတ္ပြဲေတာ္ႀကီး ေပၚလာတာ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ေမာင္ႏွမ အေဖ နဲ႔အေမရင္ခြင္ထဲကို ေၾကာက္လန္႔တၾကား တိုးဝင္နားပိတ္ၿပီး အိပ္ရတဲ့ညၿပီးတဲ့ ေနာက္ေလးငါး ရက္အၾကာမွာပဲ။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အေဖ အိမ္ကထြက္ သြားတာ ေဟာဒီဆန္ျပဳတ္ပြဲ ေတာ္ႀကီးနဲ႔ အမွ်ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို တခါတေလပဲ သတိရတယ္။ ေပ်ာ္ေနရတာကိုး။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ေက်ာင္းပိတ္ကတည္းက ဘာပြဲလမ္းမွမ႐ွိေတာ့ ဒီလို ခေလးေတြ တစုတေဝးစုၿပီး မေပ်ာ္ရတာ ၾကာၿပီ။<br />"ေဟ့ေရာင္ေတြ.... ဒီေန႔ ဆန္ျပဳတ္ေနရာ သံုးခုေတာင္ ႐ွိတယ္ကြ"<br />"ေဟး...... ေပ်ာ္တယ္ေဟ...."<br />ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ထဲက အလည္ဆံုး၊ အႀကီးဆံုး ေကာင္.....'ဘဲယားေက်ာ္မင္းဦး' သတင္းေပးသံ ေၾကာင့္ အားလံုး ခုန္ေပါက္ေအာ္ဟစ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာႀကီး.....။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ဆန္ျပဳတ္ တိုက္ပြဲေတြမ်ားလာၿပီ.....။ ဟိုလမ္းေထာင့္၊ သည္လမ္း ေထာင့္၊ ဟိုအိမ္၊ သည္အိမ္။ သူေဌးေတြ...... ေန႔တိုင္း၊ ေန႔တိုင္း တိုက္ႏိုင္ပါေစ။ သည့္ထက္ပို ေဌးပါေစဗ်ာ.....။<br />"ေဟ့.....ျမန္ျမန္ေနရာဦးေဟ့၊ လူေတြ အမ်ားႀကီးကြ"<br />ဟာ..... ဟုတ္သားဘဲ။ ဆန္ျပဳတ္တိုက္တဲ့ ေဆးလိပ္ခံုအိမ္ေ႐ွ႔မွာ ခြက္ေတြ၊ ပလံုးေတြနဲ႔ ခေလးေတြေရာ၊ လူႀကီးေတြေရာ အမ်ားႀကီး ေရာက္ေနၾကတယ္။ ဆန္ျပဳတ္အိုး.....၊ မိုးျဗဲဒယ္ ႀကီးေတြက အေငြ႔တလူလူ၊ အနံ႔ေတြ တေမႊး ေမႊးနဲ႔။ လူႀကီးေတြက ေမႊၾက၊ ျမည္းၾကတုန္း။ ဆန္ျပဳတ္ကျဖင့္ မေဝေသးဘူး။ လူေတြကေတာ့ အျပင္မွာ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနၿပီ။ မိန္းမေယာက်္ား တခ်ိဳ႔က ဒန္အိုးအလြတ္နဲ႔၊ ခ်ိဳင့္ပလံုး အႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ သိပ္ေလာဘႀကီးတာပဲ။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ကေလးေတြကေတာ့ သံဇလံု၊ ေႂကြဇလံု၊ ဒန္ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔။ ခ်ိဳင့္ပလံုး အေသးေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔။ သူတို႔လူႀကီးေတြက ေလာဘသာႀကီးတာ၊ ႐ွက္ေတာ့ ႐ွက္တတ္ တယ္။ ကုပ္ကုပ္..... ကုပ္ကုပ္နဲ႔၊ သစ္ပင္ကြယ္၊ ဓါတ္တိုင္ကြယ္ေလးေတြနားမွာ မေယာင္မလည္ ရပ္ေနၾကတာ.......။ ေကာင္းတယ္၊ ဒါမွ တန္းစီခိုင္းရင္...... ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ခေလးေတြ ေ႐ွ႔ကအရင္ေရာက္မွာ။<br />"ေဟ့..... ဘဲယား၊ ေနာက္တခုက ဘယ္ေနရာမွာလဲကြ...... ေဝးလား"<br />"ေဝးဘူးကြ၊ ဟို အထက္တက္လိုက္႐ံုဘဲ။ ဓမၼာ႐ံုကြ။ မႏွစ္က ငါတို႔ ဘုရားပြဲသြားတဲ့ ဆီ ေလကြာ"<br />"ဒီႏွစ္က်...... ဘုရားပြဲလဲမျဖစ္ဘူး"<br />"ဘယ္ျဖစ္မလဲကြ......"<br />ဘဲယားနဲ႔ ဖိုးတ႐ုပ္ စကားေျပာေနတုန္း ေဆးလိပ္ခံုထဲက လူႀကီးတေယာက္..... ဇြန္း အႀကီးႀကီးနဲ႔ ထြက္လာၿပီး-<br />"ကဲ.... ကဲ..... တန္းစီၾကဗ်ိဳ႔...... တန္းစီၾက၊ ခ်ိဳင့္ေလးေတြ၊ ဇလံုေလးေတြ အဆင္သင့္ ျပင္ထားမယ္....."<br />ေဆးလိပ္ခံုေ႐ွ႔က ဆန္ျပဳတ္ေစာင့္သူမ်ား လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ဝ႐ုန္းသုန္းကားနဲ႔၊ အလုအ ယက္ တန္းဝင္စီၾကတယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ခေလးေတြက အကဲဆံုးေပါ့။ ေ႐ွ႔ေရာက္ဖို႔ အတင္းတိုး ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ တအားတိုးတာေတာင္ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အုပ္စု ေ႐ွ႔မေရာက္ဘူး။ အလယ္နားပဲရတယ္။ အေရးထဲ ေ႐ွ႔က ေကာင္မေလးတေယာက္က အားႀကီးအဆဲၾကမ္းတာ ပဲ။ လက္ထဲမွာ ဇလံုႏွစ္လံုးနဲ႔။ သူ႔ကို ေနာက္က တြန္းရင္ ဇလံုနဲ႔ ခုတ္မယ္တဲ့..... ။<br />"ဖိုးတ႐ုပ္....... ဟိုမွာ......၊ မင္းအေမနဲ႔ မိငယ္ လာၿပီကြ၊ ေခၚလိုက္"<br />ဘဲယားက ဖိုးတ႐ုပ္ကို လွမ္းျပတယ္။ မိငယ္က ႏႈတ္ခမ္းစူစူနဲ႔......။ ဒန္ဇလံုေလးကိုင္ လို႔။ အေမကေတာ့ ခ်ိဳင့္ဆင့္ တဆင့္နဲ႔၊ ႐ွက္႐ြံ႐ြ႔ံ႔ပံု။<br />"အေမ...... အေမ.... ဒီကို......လာ"<br />ဒါေပမယ့္ အေမနဲ႔မိငယ္..... ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ၾကားထဲဝင္ေတာ့ ဓါတ္႐ွင္႐ံုက်ေနတာပဲ၊ ေနာက္က ဝိုင္းေအာ္ၾကတယ္။<br />"ေဟ့...... ေဟ့...... ၾကားျဖတ္မဝင္နဲ႔ကြ ေနာက္ မွာသြားတန္းေဟ့"<br />ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ အုပ္စု ေနာက္ကိုလွည့္ၿပီး လက္သီးဆုပ္ျပ၊ အံႀကိတ္ျပၾကတယ္။ အေမက ေတာ့ ႐ွက္႐ြံ႐ြ႔ံံ႔နဲ႔ အျပင္ဘက္ထြက္ရပ္ၿပီး သူ႔လို ရပ္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ကို-<br />"ဆန္တျပည္...... ႏွစ္ဆယ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္လြန္းလို႔သာ.....၊ ႐ွက္စရာႀကီး ႐ွင္..... ခေလးေတြၾကားထဲမွာ" တဲ့။ ဟိုမိန္းမႀကီးက ေခါင္းခပ္ငံု႔ငံု႔နဲ႔ လက္ထဲကေတာ့ ခ်ိဳင့္ကိုပြတ္သပ္ ေနရင္းတိုးတိုးေလး-<br />"သူေတာင္းစားေတြ က်ေနတာပဲ" တဲ့။<br />"ျဖည္းျဖည္းဗ်ိဳ႔..... ျဖည္းျဖည္း...... ၊ အားလံုး ရမယ္။ မပူနဲ႔...... ေဟာဒီမွာ အမ်ားႀကီး႐ွိေသးတယ္........ ။ ကဲ....... လာၿပီ ေနာက္တဇြန္း...."<br />ဆန္ျပဳတ္ထည့္ေပးတဲ့ လူႀကီးရဲ႔မ်က္ႏွာမွာ ေခြၽးေတြကို သီးေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက တဟားဟားနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ခံုေဘး တိုက္ေပၚကေနၾကည့္ေနတဲ့ ဆန္ျပဳတ္ပိုင္႐ွင္ အေဒၚႀကီးေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာကလဲ ျပံဳးျပံဳး၊ ျပံဳးျပံဳးနဲ႔။ ဖိုးတ႐ုပ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူတို႔ေရာ ဒီဆန္ျပဳတ္ေတြ ေသာက္သလားမသိဘူးေနာ္။<br />"ေဟ့ေကာင္æဖိုးတ႐ုပ္æေငးမေနနဲ႔၊ ျမန္ ျမန္ခံ"<br />ဖိုးတ႐ုပ္ေနာက္က ဘိုျဖဴဆိုတဲ့ေကာင္က ဇလံုနဲ႔တြန္းထိုးၿပီး သတိေပးတယ္။ ဟုတ္သားပဲ..... ။ ဖိုးတ႐ုပ္ေ႐ွ႔ကဘဲယား။ ဘဲယားၿပီးေတာ့ ဖိုးတ႐ုပ္။<br />ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ဆန္ျပဳတ္ ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေဘး မန္းက်ည္းပင္ရိပ္ေအာက္မွာ တဖူးဖူးမႈတ္ၿပီး ဇလံုေစာင္း ေမာ့ေသာက္ လိုက္က်တယ္။ လွ်ာပူပူ အာပူပူနဲ႔ ဆန္ျပဳတ္ကလဲ ခ်ိဳမွ ခ်ိဳပဲ။<br />"ျမန္ျမန္ေသာက္ေဟ့.......၊ ေတာ္ၾကာ ဓမၼာ႐ံု မမီပဲေနမယ္"<br />"ေအးေဟ့...... ေသာက္ၾကေဟ့"<br />တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေလာေဆာ္ၿပီး ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ ဓမၼာ႐ံုဆီ ဇလံုေလးေတြကိုင္ ၿပီးေျပးၾကတယ္။ အိုး..... ဓမၼာ႐ံုမွာလဲ နည္းတဲ့ လူေတြမႈတ္ဘူး။ ဓမၼာ႐ံုက ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ ပိုက္ဆံစုၿပီး တိုက္တာတဲ့။ ေဘာႀကီးမွာ အလွဴ႐ွင္စာရင္းေတြ ေရးထားတယ္။ တန္းစီ ေ႐ြ႔႐ွား ရာေနာက္ တေျဖးေျဖးလိုက္ရင္း စာဖတ္တတ္ခါ စ ဖုိးတ႐ုပ္.... ေဘာႀကီးေပၚကစာေတြကို ဖတ္ တယ္။ ဦးေအာင္ခင္-ေဒၚျမျမ..... ငါးက်ပ္။ ေဒၚခင္ခင္တင့္....... သံုးက်ပ္။ ဖိုးတ႐ုပ္လိုပဲ ႏွစ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တဲ့ ဘဲယားတို႔၊ ဘိုျဖဴတို႔ လဲ လိုက္ဖတ္ၾကတယ္။<br />"ေဟ့ေရာင္..... ဟိုေအာက္က စာလံုးႀကီး နဲ႔ေရးထားတာ ဖတ္ရေအာင္..... ဘာတဲ့ကြ"<br />"သံုးရက္ႏွင့္အျပတ္ထိုင္မည္"<br />"ဟား...... ဟား...... ဟား....... စာလဲမဖတ္တတ္ပဲ နဲ႔ေဟ့"<br />ဘဲယားဖတ္တာမွားေတာ့ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔၊ ဘိုျဖဴတို႔နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြက ဝိုင္းေျပာင္ၾက တယ္။ ဘဲယားက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး<br />"ဘာမွားလို႔လဲကြ........ ကဲ"<br />"မွားတာေပါ့ကြ........ ၊ မင္းက ေက်ာင္းမ လိုက္ရတာနဲ႔ စာေတြ ေမ့သြားပလား"<br />"ငါဖတ္ျပမယ္..... ၾကည့္၊ သံုးရက္ႏွင့္ အျပတ္တိုက္မည္၊ ျပစ္ရဲရင္ ျပစ္ ၾကည့္၊ ေရေရာ ပစ္လိုက္မည္၊<br />ပံု ဆန္ျပဳတ္ တဲ့"<br />"ဟား...... ဟား...... ဟား...... ဟား၊ ရီရတယ္ ေဟ့" ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အုပ္စု စာဖတ္ၿပီး တအားသေဘာက် ဝိုင္းရီၾကတယ္။<br />“ဘဲယား...... ေနာက္တေနရာ သြားဦးမွာ လားကြ...... ဘယ္နားမွာလဲ”<br />ဓမၼာ႐ံုက ဆန္ျပဳတ္တဇလံုစီကို ေမာ့ ေသာက္ၾကၿပီး...... ေ႐ွ႔ဆက္ဖို႔ တာစူၾကေတာ့၊ ဘဲယားက လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔<br />"နီးနီးေလးပဲ...... ။ လာ.... ငါသိတယ္၊ ေန႔လည္က ငါ့ေလးေလးနဲ႔ လိုက္သြားရင္း အိုးႀကီးေတြတည္ေနတာ ငါျမင္ခဲ့တယ္"<br />ဘဲယားေခါင္းေဆာင္တဲ့ေနာက္ကို ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အုပ္စု ေျပး႐ူးေျပး႐ူးနဲ႔ လိုက္ၾကတယ္။ ဗိုက္ေခ်ာင္ေအာင္ဆိုျပီး ခုန္ေပါက္ၾကရင္း ဇလံုေတြ၊ ဂ်ိဳင့္ေတြကို တီးလိုက္ၾကေသးတယ္။ ဆန္ျပဳတ္က ဗိုက္ျပည့္လြယ္သလို၊ ေခ်ာင္လြယ္ သလားလဲမေမးနဲ႔။ ခဏေလးဆို ျပန္ျပန္ဆာ တယ္။ ညေနမွာ ဘယ္ေလာက္ေသာက္သြား သြား၊ ညက်ရင္ ဗိုက္က ျပန္ဆာလာတာပဲ။ ထမင္းလိုလဲမဟုတ္ဖူး။<br />"ေဟ့ ဟိုတိုက္ႀကီးမွာ ျမင္လား၊ မကုန္ေသးဘူး..... ။ လာ....... တန္းဝင္စီမယ္"<br />ဖိုးတ႐ုပ္တို႔တေတြ ေခြၽးသံတ႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ အေမာတေကာ တန္းဝင္စီလိုက္ၾကတယ္။ ဟာ..... အိုးႀကီးေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေတာ္ေတာ္ ေဌးတဲ့အိမ္နဲ႔တူတယ္။ အသားဖတ္ေတြလဲ ဆန္ ျပဳတ္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးျမင္ရတယ္။ ဒီဇလံုကိုေတာ့ အိမ္ထိ သယ္သြားၿပီး ည ဆာမွေသာက္ ရင္ေကာင္းမယ္။ ဆန္ျပဳတ္အိုးႀကီးေတြထဲကို ဖိုးတ႐ုပ္ အာသာငန္းငန္းနဲ႔ ၾကည့္ေနတုန္း ဘိုျဖဴက လက္လာတို႔တယ္။<br />"ဖိုးတ႐ုပ္...... ဟိုမယ္ ငါတို႔အတန္းထဲက ေကာင္မေလး "<br />ဖုိးတ႐ုပ္နဲ႔ဘဲယား ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ တို႔အတန္းထဲမွာ မၾကာခဏ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ ေကာင္မေလးက ဆန္ျပဳတ္တန္းစီတိုးသူမ်ားရဲ႔ ဆန္ျပဳတ္ပြဲေတာ္ႀကီးကို ေဘးကေနလာေရာက္ ၾကည့္တဲ့ ပြဲေတာ္ၾကည့္ပရိသတ္ထဲမွာ..... ။ သူ႔ အေဖလား။ ေလးေလးလားရဲ႔ ဆိုင္ကယ္ ေနာက္မွာ အိုက္စကရင္ တပ်ပ္ပ်ပ္စားရင္း ထိုင္လို႔..... ။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ကို မခ်ိဳမခ်ဥ္ၾကည့္လို႔......။ ဒါ တင္မကေသးဘူး သူက လက္ၫ‡ိဳးေလးကို ေကြး လို႔ ကေရာ္ကေရာ္လုပ္ရင္း ဖိုးတ႐ုပ္ဆီကို-<br />"ေဟ့ ေဟ့ ႐ွက္ပါတယ္၊ သူေတာင္းစား ေတြက်ေနတာပဲ ႐ွက္ပါတယ္"<br />ေအာင္မာ ဘုတ္အီးမကကြာ...... ဟင္း။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ႐ွက္သြားတယ္။ ႐ွက္ေဒါသ ျဖစ္ျဖစ္ နဲ႔ လူႀကီးမျမင္ေအာင္ ဘုတ္အီးမကို ဘဲယားက လက္သီးဆုပ္ျပရင္း ေ႐ွ႔ကို တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔တိုးေနရတုန္း အေမ့ေဘးက ဟိုမိန္းမေျပာတဲ့ သူေတာင္းစားေတြက်ေနတာပဲ စကားကို သတိရတဲ့ ဖိုးတ႐ုပ္က စိတ္တင္းသံေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မလံုမလဲ-<br />"ငါတို႔မွ ဆုေတာင္းစားေတြမွ မဟုတ္တာေနာ့ကြာ"<br />"ေအးေလ ငါတို႔မွ မဟုတ္တာ...... အလကား....."<br />ဘဲယားက ေ႐ွ႔ကိုဖိတိုးတယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ လဲ ေနာက္ကလိုက္တိုးတယ္။ ေဟာ အလွည့္ ေရာက္ျပီ။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ဇလံုေလးေတြ ထိုးခံ လိုက္ၾကတယ္။ ကေရာ္..... ကေရာ္ ႐ွက္ပါတယ္ ေဟ့။ ဘုတ္အီးမဘက္ကို ဘယ္သူမွ လွည့္မ ၾကည့္ၾကဘူး။ ေဟ ေဟ့..... ႐ွက္ပါတယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္ တို႔ေ႐ွ႔မွာ ဆန္ျပဳတ္အိုးႀကီးက အနံ႔ေတြ တေထာင္းေထာင္း....... ။<br /><br /><span style="color:#3366ff;">ႏုႏုရည္(အင္းဝ)<br />သာရမဂၢဇင္း။ ၁၉၈၈ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><span style="color:#ff0000;">၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ အာဏာသိမ္းၿပီးခါစ... ဗမာတျပည္လံုး ၿမိဳ႔႐ြာအႏွ႔ံမွာ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ျမင္ကြင္းေလးတခုကို ခံစားေရးဖြဲ႔ပါတယ္။<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-6394028692333507432?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-15571492270049820222011-11-02T07:12:00.000-07:002011-11-02T07:15:17.550-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />[ရဲေဘာ္ေအာင္ေက်ာ္မိုးအတြက္ အမွတ္တရ]<br /><br />သူ၏ မ်က္ဝန္းအစံုမွာ<br />သူယံုၾကည္ရာ<br />အဖြဲ႔အစည္း<br />ေလးရွစ္ႏွစ္ရွစ္<br />ႏိုင္ငံႏွင့္လူမ်ိဳး<br />အတြက္<br />အသက္ခႏၵာကို<br />စေတးမဲ့လူ။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ရဲေဘာ္ေအာင္ေက်ာ္မိုး<br />မင္းေျပာတဲ့စကားသံ<br />ငါၾကားေယာင္ေနဆဲ၊<br />အကို ဒီကလြတ္ရင္<br />"ကၽြန္ေတာ္ေတာခိုေတာ့မယ္"<br />ေအး- ညီေလး<br />မင္းဘယ္သူ႔ကို ေျပာေသးလဲ<br />ကၽြန္ေတာ္ အကိုတေယာက္ထဲပါ။ ။<br /><br />သူ၏ သတင္းကို<br />ေတာင္ငူအက်ဥ္းမွ<br />ၾကားလိုက္ရ။<br />ရဲေဘာ္ေအာင္ေက်ာ္မိုး<br />သာယာဝတီေထာင္မွာ<br />တိုက္ပြဲဝင္ရင္း<br />က်ဆံုးသြားၿပီ။<br /><br />မင္းဟာ<br />သူရဲေကာင္း<br />အေပါင္းတို႔ရဲ႔<br />ေသြးခင္းရာ<br />လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း<br />ေလွ်ာက္ဝံ့သူ၊<br />ေက်ာက္ေကာင္းတပြင့္<br />(သို႔)<br />ျပည္သူ႔သားေကာင္း<br />ရတနာေကာင္း<br />တေယာက္ျဖစ္ခဲ့သူ။<br /><br />မင္းရဲ႔<br />ႏွလံုးသားဟာ<br />သံမဏိဓါးလိုထက္မ်က္<br />စိန္ထက္မာေက်ာသူ။<br />ရန္သူႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ<br />စည္းျပတ္မ်ဥ္းျပတ္<br />စီးခ်င္းထိုးရဲသူ။<br /><br />မင္းဟာ<br />သာယာဝတီေထာင္မွာ<br />ဂုဏ္ေျပာင္စြာ<br />က်ဆံုးသူ။<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ရန္သူ႔က်ားပစပ္<br />ေလွာင္အိမ္ထဲက<br />ၾကယ္နီတပြင့္။<br /><br />ရဲေဘာ္ေအာင္ေက်ာ္မိုးအတြက္အမွတ္တရ<br /><br />ႏိုင္လူ<br />၁၀-၂၀-၂၀၁၁<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-1557149227004982022?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-11743818357705343752011-10-22T14:35:00.000-07:002011-10-22T14:37:23.646-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၁။ <br /><br />ေၾသာ္ - စံဌာနီ စံဌာနီႏွင့္၊ သံသရာလည္ခဲ့တဲ့၊ ျမန္မာျပည္ ဗရုတ္ဗရက္၊ ျပဳတ္ပ်က္နန္းဆီက၊ ဂႏၶာရီ တရုတ္ တရက္ ၾကငွန္းဆီသို႔၊ ႏႈတ္ဆက္စမ္းမယ္လို႔၊ ကမၼဌာန္း ရတုအတိုင္းေပကိုး၊ (အိုကြယ္) ရုတ္တရက္ လွမ္းခဲ့ပါတဲ့ ဘန္းတစု မိႈင္းေရႊကိုယ္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />၂။ ၾသ - ယဥ္စစ အႏႉးေတြေပါ့၊ သခင္ဘဦး သခင္လြင္ရဲ႔ျပင္၊ အယဥ္တြင္ ယွဥ္မရႏိုင္တဲ့၊ ခင္လွကေလး တေျပာင္ေျပာင္ စြန္းသူနဲ႔၊ ေမာင္ထြန္းျမင့္ ဆိုသူ အမတ္တရွဥ္းရဲ႔ျပင္၊ ျဒပ္လင္းသဟာ ဒဂုန္တာရာႏွင့္၊ မျဖံဳ ရန္တကာ မေအာင္သမွ် တင္းမဟဲ့ဆိုတဲ့၊ ေမာင္လွဝင္း တကၠသိုလ္ဇာနည္တို႔နဲ႔၊ တို႔ဗမာျပည္ ေဝဟင္ယံမွ၊ ေလယဥ္ပ်ံ ေကာင္းကင္စခန္းေပပ၊ ေဒါင္းယဥ္ပမာလို ျမန္းခဲ့၊ စခန္းတမ်ိဳး သာသာယာယာႏွင္၊ တို႔ဗမာ အလံေအာက္ေပပ၊ ဗန္ေကာက္ တဆိတ္ဆင္းၿပီး၊ အဂၤလိပ္ပိုင္ ေရႊေဟာင္ေကာင္မွ၊ ထို႔ေနာင္ေသာ္ တေလာတဖံု ေခတ္ဆိုတဲ့၊ အိုး ေကာဠဳမၸရာဇ္ တခါဝင္တဲ့ျပင္၊ ရာဇာဘုရင္ အလီလီသနင္းေတြရဲ႔၊ ပီကင္းဗိုလ္ဝင္ခံၾကၿပီး၊ ဟို အရင္ယမန္ လူ႔တခြင္ လြမ္းေလာက္တဲ့၊ ဗဟိုပလႅင္ပ်ံ မုခဒင္စခန္းရဲ႔အျပင္၊ လူ႔သဘင္ တနန္း တည္ရန္ ထင္ေလာက္သည့္၊ တီယန္ဆင္ တေထာက္ျမန္းၿပီး၊ ေခ်ာက္ကမ္း ကမၻယံဝင္းေတြႏွင့္၊ ေျမာက္နန္းအလံ ခင္းမည္ဟု၊ နန္ကင္းတဖန္ ဆိုင္းခဲ့ၿပီး၊ ရွံဟိုင္း သာနဂိုရဲ႔အျပင္၊ ရာဇၿဂိဳဟ္ ယမန္ အေဟာင္းကဲ့သို႔ေသာ၊ ဟန္ေခ်ာင္းမွာ တအားကိုးမဟဲ့လို႔၊ ဘုရာပုထိုး ရွိရွဥ္ခိုးၿပီး၊ ကၽြန္မ်ိဳးေခတ္ တခါမႀကံဳဘို႔လို႔၊ ပတၱနာအစံု ညြတ္ကာေပ်ာင္းတဲ့ၿပီး၊ 'ေမာ္စီတုန္း' ဆိုတာ ထိုရာဇာဟာ မေဟာ္ အရည္ တႏႈန္းလိုသာ ေကာင္းပါေစလို႔၊ ေဒါင္းရတု ျမန္ဗဟိုမွာေနာ္ကြယ္၊ အေပါင္းတစု အေၾကာင္းေၾကာင္းရႈၿပီး ေတာင္းဆုပန္ဆို။<br /><br />၃။ အႏွီစံရာ ေဘးမကင္းတကင္း အေရာက္ေနာ္ ျမန္းခဲ့ေသာ္လည္း၊ ျပည္ဂႏၶာ ေသြးရင္းေပါက္ေဖာ္တို႔ လြမ္းရာက၊ နန္းဆက္၌ စေနခို၊ ေရႊဘိုႏွင့္ ရတနာပံုအဆင္း၊ (အိုကြယ္) ေနညိဳညိဳမွာျဖင့္၊ ဆရာ အာရံုမကင္း။<br /><br />၄။ သို႔ရာတြင္၊ တို႔ဗမာဇာတာတခြင္၌္၊ ဒသာ မျမင္ ေျပာင္းခ်ိန္သင့္ၿပီမို႔၊ ေဒါင္းအရွိန္ ေကာင္းခ်ိန္ ဝင့္ပါလိမ့္၊ အခြင့္အခါဟုတ္ၿပီမို႔၊ အမ်ားအစီအရီ၊ တအားညီညီ ထုတ္ၾကေပေတာ့၊ (အမယ္မင္း) အႏုတ္စုတ္ ဂုတ္စုတ္ အျပည္လုခဲ့တဲ့၊ ထာဝရအသင္းတည္းဟူေသာ၊ ကမၻာဒျမ ရွင္းေပမည့္၊ (ေၾသာ္) ကၽြန္ပ္ အၾကည္တစု တို႔ႏွင့္တကြ၊ တရုတ္ျပည္သူ႔ မဟာသမတမင္း။<br /><br />သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း။<br />[ဒဂုန္တာရာရဲ႔ ဧရာဝတီ ယန္စီ ေဗာ္လဂါ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-1174381835770534375?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-13530331732770603492011-09-30T07:43:00.000-07:002011-09-30T07:46:51.153-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-iDZdq11sL3A/ToXWTThux4I/AAAAAAAABp4/ZyzQvgTzMTs/s1600/Shwe%2BGaing%2BTha.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-iDZdq11sL3A/ToXWTThux4I/AAAAAAAABp4/ZyzQvgTzMTs/s320/Shwe%2BGaing%2BTha.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658164134008506242" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />{ေကာင္းကင္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာက ဒီေဆာင္းပါးကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ မာယာမွာ တင္ခြင့္ျပဳပါရန္ သက္ဆိုင္သူမ်ားထံခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းၿပီး၊ မာယာက ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူးတင္ ပါတယ္၊ ေကာင္းကင္ နဲ႔ ဖိုးသံ(လူထု) ေရ။}<br /><br />က်ေနာ္ ေတြ႔ႄကံုဖူးေသာ သံဃာေတာ္မ်ားထဲမွာ သံဃာနဲ႔ အတူဆံုး ဘုန္းႀကီးတပါးကို ေျပာပါလို႔ဆိုရင္ က်ေနာ္ ပထမဆံုး မဆိုင္းမတြ ေျပာလိုက္မိမွာဟာ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ေခၚ ေ႐ႊကိုင္းသားဆရာေတာ္ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဓမၼတာပဲ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ သံဃာေတာ္ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ထိေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ၾကည္ၫိုစရာ သံဃာေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ စံကင္း ဆရာေတာ္ႀကီး၊ ဆရာေတာ္ဦးဇနကဘိ၀ံသ စသျဖင့္ ေလးစားၾကည္ၫိုဖြယ္ရာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို လူကိုယ္တိုင္ ဖူးေျမာ္ ကန္ေတာ့ဖူးေပမဲ့ နီးနီးကပ္ကပ္ မေနရေတာ့ သူတို႔အေၾကာင္း ထူးထူးျခားျခား ေျပာစရာ မ႐ွိသလိုလို ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ဒါေပမဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မိဘမ်ားနဲ႔ က်ေနာ္ မေမြးခင္၊ သူ လူ၀တ္ဘ၀ ကတည္းက သိကၽြမ္းခဲ့ၿပီး- အသြားအလာ မျပတ္႐ွိေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးမို႔ သူ႔အေၾကာင္းကို ႏိႈင္းစာျခင္းအားျဖင့္ အမ်ားႀကီး သိတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လူထုသတင္းစာတိုက္ ကာလတုန္းကလည္း လူထုတိုက္ ကထိန္ဆိုရင္ စစ္ကိုင္းေတာင္ေပၚမွာ႐ွိတဲ့ ဆရာေတာ္ သီတင္းသံုးရာ အႏု႐ုဒၶာေခ်ာင္ ယြန္းေက်ာင္းနဲ႕ က်ေနာ္နာမည္ ေမ့ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၀ါးခ်က္က ေခ်ာင္တို႔ကို သြားၿပီး ခင္းပါတယ္။ တကယ္က ဆရာေတာ္ သံဃာ့ေဘာင္မ၀င္မီ လူ၀တ္ဘ၀ ကတည္းက ႀကီးပြားေရးမဂၢဇင္းထုတ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ ရင္းႏွီးပါတယ္။ ဆရာေတာ္က သူ႔အသက္ ၂၂ႏွစ္၊ ၁၉၄၄ခုႏွစ္ က်မွ ဘုန္းႀကီး၀တ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူလူ၀တ္နဲ႔ ႐ွိစဥ္တုန္းက က်ေနာ့္အေဖတို႔နဲ႕ အတူ မင္းကြန္းမွာ တြဲၿပီး႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုကို က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူဟာ မႏၱေလးျမိဳ႕ ကမၺည္းေက်ာက္စာရံုး (ေနာင္မွာ ေရွးေဟာင္းသုေတသန ဌာနမွာ) အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္ဟာ အင္မတန္ အိႁႏၵႀကီးၿပီး စကားက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာတာလို႔ တခါမွ မေတြ႔ဖူး၊ မၾကားဖူးပါ။ ရယ္တာေတာင္မွ တကယ့္ကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႔ ရယ္တာပါ။ ဆရာေတာ္ စိတ္ဆိုး ေဒါသျဖစ္တယ္ ဆိုတာလည္း တခါမွ မေတြ႔ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူဟာ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းကိုမွ ျပင္းျပင္းထန္ထန္၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းလည္း မေျပာတတ္တဲ့ သူေတာ္စင္ပါ။ စကားေျပာ ျငင္သာလိုက္တာကလည္း မေျပာနဲ႔၊ အိမ္က ဧည့္ခန္းထဲမွာသူနဲ႕ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ၿပီး ေျပာေနတာေတြကို အေဖ့ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ က်ေနာ္က လံုးေစ့ပတ္ေစ့ မၾကားရပါဘူး။ မသိတဲ့ လူကဆိုရင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ေဆြးေႏြးေနသလားလို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့ရမွာပါ။<br /><br />ေနာက္ ဆရာေတာ္သီတင္းသံုးတဲ့ ေက်ာင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မဆို အင္မတန္ လူသူေ၀းၿပီး ေခ်ာင္က်၊ လူျပတ္တဲ့ ေက်ာင္းေတြခ်ည့္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက သူ႔ေက်ာင္းမွာ လူတ႐ုန္း႐ုန္း စည္ကားေနတာကို မႏွစ္သက္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေခ်ာင္က်သလဲဆိုရင္ တခါမွာ မႏၱေလးထံုးစံ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ စစ္ကိုင္းဘက္ကို ကထိန္ခင္းသြားၾကေတာ့ သူနဲ႔ အတူေနတဲ့ သူတူ ကိုရင္ စစ္ကိုင္းလွျမင့္ (ေနာင္က်ေတာ့ လူထြက္ၿပီး လူထုသတင္းေထာက္ လုပ္တယ္)က မေန႔ညက အဲဒီျမင္ေနရတဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က သစ္ပင္ေပၚမွာ က်ားသစ္ႏွစ္ေကာင္ ကိုက္ေနလိုက္တာ တ၀ုန္း၀ုန္းပဲလို႔ ေျပာျပပါတယ္။ လွမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အဲဒီသစ္ပင္ဟာ ကိုက္၅၀ ေလာက္ေ၀းတာပါ။ ၾကားမွာ ေခ်ာက္ႀကီးျခားေနလို႔သာေပါ့။<br /><br />ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ထူးျခားခ်က္တခုက အားနာတတ္တာပါ။ သူ က်ေနာ္တို႔အိမ္ကို ႂကြၿမဲအတိုင္းႂကြ လာတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္ အေဖရယ္ အေမရယ္က ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ႁပုၿပီး စကားေျပာ ၾကပါတယ္။ ဆြမ္းခ်ိန္တန္ ဆြမ္းကပ္၊ ဘိလပ္ရည္ ခ်ိန္တန္ ဘိလပ္ရည္ကပ္ၿပီး မဆံုးႏိုင္မၿပီးႏိုင္ စကားေတြေျပာၾကတာပါ။ အေဖတို႔ အေမတို႔ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ရင္လည္း ဆရာေတာ္ကို ဖတ္စရာတခုခု ေပးခဲ့ၿပီး ထမင္းစားၿပီး ေနာက္စကား ဆက္ရေအာင္ ေစာင့္ေစတာပါပဲ။ မႏၱေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ အိမ္နဲ႔ ကိုက္၁၅၀ ေလာက္ေ၀းတဲ့ ေနရာမွာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ညီအရင္း လူထုသတင္းစာ သတင္းေထာက္ေဟာင္း ဦးဘကြန္း ႐ွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ ဦးဘကြန္းအိမ္မွာ အခ်ိန္ေပးတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာပိုၿပီး လူထုတိုက္မွာ ထိုင္ေလ့႐ွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ စစ္ကိုင္းက လာတာလို႔ ဆိုေပမဲ့ သူ႔ခမ်ာ သူေနတဲ့ ေခ်ာင္ကေန ကားဆိပ္အထိ တစ္နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ အတက္အဆင္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးမွ လာရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဆြမ္းကို မနက္အေစာႀကီး ဘုဥ္းေပးၿပီး ထြက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တခါမွာေတာ့ တေန႔မွာ အေဖတို႔အေမတို႔နဲ႔ စကားေကာင္းေနလိုက္တာ အေမတို႔ဟာ သူ႔ကို ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ေမ့သြားၿပီး မြန္းလြဲ သြားပါေလေရာ။ ဒါကို ဆရာေတာ္က ဆြမ္းကပ္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း တခြန္းမဟ၊ တစြန္းတစေလးမွ မေျပာပါဘူး။ ေနာင္မွာ အေမက ဆရာေတာ္ အေၾကာင္းေျပာတိုင္း ဒီကိစၥကို ေနာင္တႀကီးစြာနဲ႔ တျဖစ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာေလ့႐ွိပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ အေမေျပာေလ့႐ွိတာ တခုက ဆရာေတာ္ကို လူထြက္ၿပီး သူလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေစခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ဒီအေၾကာင္းကို ေျပာရင္ အေမက “ငါ့စိတ္ထဲမွာ ဦးဇင္း (ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတကို အေမတို႔ ေခၚေလ့႐ွိတဲ့ အသံုးအႏႈန္း) ကို လူထြက္ေစခ်င္ ကို- - ကိုေတာ့ သကၤန္းျပန္၀တ္ေစခ်င္တယ္” လို႔ေျပာေလ့႐ွိပါတယ္။ ကို- - ဆိုတာက ပါဠိ-သကၠတ ဘာသာဆိုင္ရာေတြကို ေရးေနတဲ့ ပညာ႐ွိတေယာက္ပါ။ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတရဲ႕ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသန အလုပ္က အခ်ိန္မမွန္၊ အစားမမွန္ရတဲ့အထဲ သူကလည္း သဲသဲမဲမဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လုပ္ေလ့႐ွိတာဆိုေတာ့ နဂိုကမွ ပါးလွပ္လွပ္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေလးဟာ ဒီဒဏ္ေတြကို ခံစားရ႐ွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူသားေတြအတြက္ အက်ိဳး႐ွိလွတာမို႔ အေမတို႕ကို သူ႔ကိုဒါေတြ ဆက္မလုပ္ပဲ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ေစတာထက္ က်န္းမာေရးမထိခိုက္ပဲ ဒီလုပ္ငန္းေတြကို ဆက္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ လူထြက္ေစခ်င္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို လူထြက္ပါလို႔ေတာ့ ဘယ္ေလွ်ာက္လို႔ေကာင္း ပါ့မလဲ။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမန္မာမႈအတြက္ ဆရာေတာ္ အက်ိဳးႁပုသြားတာေတြက မ်ားလွပါတယ္။ က်ေနာ္ အကုန္မသိပါဘူး။ ဆရာေတာ္ဟာ အဂၤလိပ္ လက္ထက္ကတည္းက ေက်ာက္စာလုပ္ငန္း၊ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနလုပ္ငန္း လုပ္လာလိုက္တာ သူ သကၤန္းဆည္းလို႔ အစိုးရလုပ္ငန္းက ထြက္တဲ့ေနာက္မွာေတာင္မွ ကိုယ့္ဆြမ္းကိုယ္ ဘုဥ္းေပးၿပီး ထက္ထက္သန္သန္ အားတက္သေရာ လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ေျပာစကားေတြကို မၾကာမၾကာ ၾကားဖူးသူတေယာက္ အေနနဲ႔ဆိုရင္ သူဟာ အမ်ိဳးသားေရး တာ၀န္တရပ္လို သေဘာထား လုပ္ေနမွန္းသိသာပါ။ သူ႔ရဲ႕ လူသိမ်ားတဲ့ က်မ္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြဟာ သူအဲဒီလို ရဟန္းဘ၀ ေရာက္ၿပီးမွ ေရးတဲ့စာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သူေရးတဲ့စာအုပ္ ျဖစ္လာတာေတြထဲမွာ မႏၱေလး(၁၉၄၆ခုႏွစ္၊ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္တိုက္က ထုတ္တဲ့ ခပ္ပါးပါးစာအုပ္)၊ ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႕မႈ၊နဲ႔ အႏွစ္(၁၀၀)ျပည့္ မႏၱေလးတို႔ဟာ နာမည္အႀကီးဆံုးလို႔ ဆိုရမလားပါပဲ။ တျခားလည္း ၀က္မစြပ္ျမိဳ႕စား ဒုတိယန၀ေဒး၊ ပုညရွင္ဘုရားသမိုင္း၊ ပတၱျမားေစတီဘုရားသမိုင္း၊ ရတနာေစတီ ဆင္မ်ားရွင္ဘုရားသမိုင္း၊ အႏွစ္ ၆၀၀ ျပည့္အင္း၀ စတာေတြဟာ နာမည္ႀကီးပါတယ္။ အသက္၂၀ က စၿပီး စာေရးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္က ေ႐ႊကိုင္းသားဆိုတဲ့ ကေလာင္ အမည္အျပင္ ရတနာပံု လိွဳင္ခင္ေအး၊ ရတနာပံု ဖိုးမွတ္စု၊ မွတ္စုေမာင္၊ မႏၱေလးလွိဳင္၊ စစ္ကိုင္းဘိုးရာဇာ၊ မႏၱေလးသား၊ ဦး ေသာဘိတ စတဲ့ နာမည္ေတြနဲ႔လည္း ေရးပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္က လူ႔ေဘာင္မွာ၂၂ႏွစ္ေလာက္သာ ေနလိုက္ရေပမဲ့ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ ပညာေတြကိုလည္း ပညာသည္တေယာက္လို တတ္ကၽြမ္းပါတယ္။ သူေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြမွာ သာမန္သမိုင္းကိစၥေတြ သာမဟုတ္ပဲ ဓာတ္ပံု ဘာသာရပ္အေၾကာင္း၊ နကၡတ္တာရာအေၾကာင္း တို႔အျပင္ ရာသီအလိုက္ ေပၚတဲ့ ငွက္ေတြ အေၾကာင္းေတာင္ ပါပါတယ္။<br /><br />၁၉၅၉ခုႏွစ္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ မႏၱေလး ႏွစ္တရာျပည့္ပြဲေတာ္ဟာ အဲဒီ အခ်ိန္အထိ ဗမာျပည္သမုိင္းမွာ တခါမွ မ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္သမုိင္းရဲ႕ တျခားသမိုင္း၀င္ ႃမို႔ႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ပုဂံ၊ အင္း၀၊ ေတာင္ငူစတာေတြဟာလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက တည္႐ွိခဲ့တဲ့ ႃမို႔ႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီဘ၀မွာ ဗမာ့သမိုင္းကို ဂုဏ္ေရာင္တင္တဲ့ ရာျပည့္ပြဲေတြ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ မႏၱေလး အႏွစ္တရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္မွသာ က်င္းပႏိုင္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကို ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ႂကြာလာတဲ့ တမနက္မွာ ဆရာေတာ္က အေဖနဲ႔အေမကို မႏၱေလးႃမို႔ႀကီး တည္ေထာင္တာ အႏွစ္၁၀၀ တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မယ္၊ ဒီအတြက္ ဂုဏ္ႁပုၾကသင့္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္လည္း မိဘမ်ား အနားမွာ ႐ွိေနပါတယ္။ ဒီအခါမွာ အေဖေရာအေမေရာ သိပ္၀မ္းေျမာက္ အားတက္သြားၿပီး ဂုဏ္ႁပုရမွာေပါ့၊ က်င္းပရမွာေပါ့ဆိုၿပီး စတင္လႈပ္႐ွားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခား ဘယ္သမိုင္းဆရာမွ သတိမႁပုမိတာကို ဆရာေတာ္သတိႁပု လံႈ႕ေဆာ္လိုက္လို႔ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ ပြဲေတာ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြထဲက တခုဟာ စုေဆာင္းတာ အင္မတန္၀ါသနာပါတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာက ေငြေၾကးတျပားတခ်ပ္မွ ႐ွိတာမဟုတ္ေတာ့ စုေဆာင္းထားတာဟာ မ်ားလွတယ္၊ စံုလွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ အဖို႕ကေတာ့ သူ႕ေက်ာင္းကို ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ ၾကည့္မ၀ အားမရႏိုင္တဲ့ နာရီေဟာင္းေတြ၊ ေငြအေႂကြေစ့ မ်ိဳးစံုနဲ႔ အဲဒီတုန္းက (က်ေနာ့္အထင္) ဗမာျပည္မွာ အစံုလင္ဆံုး႐ွိတဲ့ ဗမာျပည္ တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ သူကိုယ္တိုင္ ေ႐ွးေဟာင္း သုေတသနလုပ္ငန္းကို လုပ္ေနေပမဲ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကို စုတာေတာ့ မလုပ္ပါဘူး။ သမုိင္းဌာနကို ပို႔တန္တာပို႔၊ ျပတိုက္ကို ပို႔တန္တာပို႔ လုပ္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္မွာ အဂၤလိပ္စာကို ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မသင္ခဲ့ရတဲ့ အားနည္းခ်က္႐ွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ မႏၱေလးကိုႂကြလာတိုင္း က်ေနာ့္ မိဘမ်ားကိုေမးစရာ သူဖတ္႐ႈေလ့လာရင္း ႁကံုေတြ႔ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးေလးေတြ ယူလာတတ္ပါတယ္။ တခါတေလလည္း က်ေနာ္တို႔ကို ေမးတတ္ပါတယ္။ သူက အၿမဲပညာလိုေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါ။<br /><br />၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာက ဒီလို အင္မတန္ ၾကည္ၫိုဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ရဟန္းေတာ္ခမ်ာလည္း လူသာမာန္ေတြ နည္းတူ စနစ္ရဲ႕ဒဏ္ကို ခံသြားရ႐ွာပါတယ္။ က်ေနာ္ ေသခ်ာသိတာ ႏွစ္ႀကိမ္ပါ။ တခါက က်ေနာ့္ကို လိုက္ဖမ္းတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္က အဖမ္းမခံပဲ ထြက္ေျပးတဲ့အတြက္ စစ္အစုိးရ ေထာက္လွမ္းေရးက ေဒါပြၿပီး အႀကီးအက်ယ္ ေတာနင္း႐ွာေတာ့ ေတာထဲ ေတာင္ထဲက ေ၀းသီေခါင္လြန္းလွတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ေက်ာင္းကိုလည္း သြား႐ွာေဖြ စစ္ေဆးတာျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ ဘယ္တုန္းကမွ၊ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ဖူးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ခမ်ာ အေတာ္ေလးလန္႔သြားမွာပဲလို႔ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ေနာက္တခါကေတာ့ က်ေနာ္အိမ္က ထြက္လာၿပီးတ ဲ့ေနာက္မွာပါ။ ဆရာေတာ့္ဆီမွာ တန္ဘိုး႐ွိတဲ့ ေ႐ွးေဟာင္ပစၥည္းေတြ စုေဆာင္း သိမ္းဆည္းထားတာေတြ ႐ွိတယ္ဆိုၿပီး ဓားျပတိုက္ခံရတာပါ။ ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ ဓားျပေတြဟာ ဆရာေတာ္ကို ပစၥည္းေတာင္းေတာ့ ႐ိုက္တာႏွက္ တာလည္း လုပ္တယ္လို ႔ၾကားရပါတယ္။<br /><br />၁၉၁၂ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ၅ရက္၊ ေသာၾကာေန႕တုန္းက စစ္ကုိင္းျမိဳ႕ တေကာင္းရပ္ ေမြးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ဟာ ၁၉၈၇ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၉ရက္ေန႔မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူပါတယ္။<br /><br />မႏၱေလး ႏွစ္တရာျပည့္၊ အင္း၀ႏွစ္ ၆၀၀ျပည့္တို႔ကို တျပည္လံုးကို အသိေပးႏိႈးေဆာ္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ေမြးဖြားခဲ့တာ လာမယ့္ႏွစ္မွာ အႏွစ္တရာျပည့္ပါၿပီ။ မင္းသမီးနဲ႔ ေမာ္ဒယ္ေတြရဲ႕ ေမြးေန႔တိုင္းကို ဂုဏ္ႁပုေနတဲ့ ဒီေန႔ မီဒီယာ (အမ်ားစု)ေတြမွာ ဆရာေတာ့္ေမြးေန႔ အႏွစ္၁၀၀ျပည့္ကို ဘယ္လို ဂုဏ္ႁပုမယ္လို႔ေရးတာ မေတြ႕ရေသးပါဘူး။ <br /><br />ဖိုးသံ(လူထု)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-1353033173277060349?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-45919509101081505602011-09-26T19:12:00.000-07:002011-09-26T19:16:12.183-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /><br />{အေရးေတာ္ပံုဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၁၊ အမွတ္ ၆။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလထုတ္က ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။}<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ ပထမဆံုး ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုမိတာဟာ ၁၉၇၁ခုႏွစ္၊ ေမလ ၃ဝရက္ေန႔၊ ခန္႔မွန္းေျခ အားျဖင့္ ညေန သံုးနာရီခြဲေလာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မွန္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ကိုကိုးကြၽန္း ၅၃ရက္ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲရဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ (ေလထီး) ဗိုလ္အုန္းေမာင္၊ ဆရာ ရာဂ်န္တို႔အၾကား ေဆြးေႏြးတာေတြကို က်ေနာ္တို႔ အၾကားမွာ အခ်ိန္မွန္ ခ်ျပေနတာမို႔ တိုက္ပြဲဟာ ၿပီးဆံုးကာနီးၿပီ၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ အေလွ်ာ့ေပးရေတာ့မယ္ ဆိုတာကို လူတိုင္းတြက္လို႔ ရေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ဒိအရင္ေန႔ေတြတုန္းက ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္မွာပဲ ရဲေဘာ္ ငါးေယာက္လည္း က်ဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးဟာ ေအာင္ပြဲအတြက္ ဝမ္းမေျမာက္ႏိုင္ေသးပဲ အသက္အႏၱရာယ္ ရွိေနတဲ့ တုိက္ပြဲဝင္ ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြကို ပုခံုးထက္ထမ္းၿပီး အေျခအေနကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾက ရပါတယ္။ ေသတြင္းႏွခမ္းမွာ ေရာက္ေနၿပီး ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကလည္း လဲေလ်ာင္းေနတာ မနည္းပါဘူး။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ မနက္၁ဝနာရီေလာက္မွာ ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္စိုး (ေက်ာက္ဆည္က မႏၱေလး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား) က်ဆံုးပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔အတူတူ တေထာင္တည္း၊ တတိုက္တည္းက လာတဲ့ လူမို႔လား၊ ေသတာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီျဖစ္လို႔လားမသိဘူး၊ သူေျခရင္းမွာ ရပ္ရင္း ဘယ္က ဘယ္လိုက်လာမွန္း မသိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ က်လာမိပါတယ္။ ေျခာက္ေယာက္ ရွိသြားပါၿပီ။ (ေနာင္မွာ ေထာင္အမႈတမ္းေတြက ဒီလို တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေသဆံုးေနတာကို ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ့ မသိဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ေတာ့ ေၾကာက္လိုက္ၾကတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာၾကပါတယ္) ကိုကိုးကြၽန္းက ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြမွာက ဘာအာဏာမွ မရွိေလေတာ့ အားလံုး ရန္ကုန္ကို အစီရင္ခံ၊ ရန္ကုန္က ၫႊန္ၾကားခ်က္ကို ေစာင့္လုပ္ေနရၿပီး အဲဒီ ေစာင့္နရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက သိပ္ၾကာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တမိနစ္ၿပီး တမိနစ္၊ တနာရီၿပီး တနာရီ ကုန္ရင္း တိုက္ပြဲဝင္သူေတြဟာလည္း ခုခံအားေတြ ေလ်ာ့ဆင္းရင္း ေလ်ာ့ဆင္း က်လာေနပါတယ္။ အဲဒီေန႔ မနက္ပိုင္းမွာပဲ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ တခါ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါေသးတယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက တိုက္ပြဲထဲမွာ မပါတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔လို လူေတြဟာ အလုပ္တာဝန္ မရွိရင္ တိုက္ပြဲေဆာင္ေတြ နားမွာပဲ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ ထိုင္မရ၊ ထမရ ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္လည္း အားေနပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔လည္သံုးနာရီေလာက္က်ေတာ့ ရဲေဘာ္ေလးေမာင္ အေျခအေန မေကာင္းေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့သတင္း အေဆာင္အျပင္ကို လြင့္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း အေဆာင္ထဲကိုဝင္ၿပီး ရဲေဘာ္ေလးေမာင္ လဲေလ်ာင္းေနရာနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေယာင္လည္ေယာင္လည္ လုပ္ေနလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ေဆးမႉးရဲေဘာ္ ကိုေအးျမင့္က က်န္းမာေရး အေျခအေန အလြန္ဆိုးဝါးေနတဲ့ တိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ ေလေကာင္းေလသန္႔ ရဖို႔အတြက္ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ အနားမလာရဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း အေဆာင္ အဝင္ေပါက္အနားမွာပဲ ရပ္ၿပီး လည္တဆန္႔ဆန္႔ ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ နီးနီးမွာက ရွွစ္ေယာက္ေျမာက္ ေနာက္ဆံုးက်ဆံုးတဲ့ ရဲေဘာ္ထြန္းဝင္း လဲေလ်ာင္းလ်က္ ရွိေနပါတယ္။ ခဏအၾကာမွာေတာ့ ကိုေလးေမာင္ ငယ္ေခ်းပါတယ္ ဆိုတဲ့သတင္း ေရာက္လာပါတယ္။ အေျခအေန ဆိုးသြားပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ အေတြ႔အၾကဳံ အရဆိုရင္ အဲဒီလို ငယ္ေခ်းပါၿပီဆိုရင္ မရေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ပိုင္း အတြင္းမွာ ဆံုးသြားတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ကိုေအာင္ေဘာ္ (၁၉၇၅ တုန္းက ပဲခူးရိုးမမွာက်ဆံုးသြားသူ) နဲ႔အတူ တေယာက္လက္ကို တေယာက္ကိုင္ၿပီး က်ေနာ္အထဲကို ဝင္သြားပါတယ္။ ကိုေလးေမာင္ကို လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ေနရာအထိ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ကိုေလးေမာင္ရဲ႔ နံေဘးမွာ ကိုေအးျမင့္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ေတြႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဆရာရာဂ်န္နဲ႔ ဦးအုန္းေမာင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဘာမွမၾကာပါဘူး။ ကိုေအးျမင့္က က်ေနာ္တို႔ဘက္ကို လွည့္ၿပီး ေခါင္းယမ္းျပတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေသခ်ာသြားၿပီေပါ့။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ကိုေအာင္ေဘာ္ရဲ႔ ပုခံုးေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး သဲႀကီးမဲႀကီး ငိုခ်လိုက္မိပါတယ္။ ဒိအယင္က က်ေနာ့္ တသက္မွာ တခါမွ ဒီလို မငိုဖူးသလို ကိုကိုးကြၽန္းမွာ တျခား ဘယ္သူမွလည္း ဒီလိုငိုတာ မေတြ႔ဖူးေသးပါဘူး။ ငိုလိုက္လို႔လည္း ရင္ထဲမွာ ေပါ့မသြားပါဘူး။ အဲဒီေနာက္ ရဲေဘာ္ထြန္းဝင္းက်ေတာ့ ငိုအားေတာင္ မရွိေတာ့တာ သတိထားမိပါတယ္။ ငိုတာဟာ တျခားရဲေဘာ္ေတြ အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္းကို ဆိုၾကေတာ့မွ (ရဲေဘာ္တေယာက္ က်ဆံုးတိုင္း က်န္လူအားလံုးက အင္တာေနရွင္နယ္-ႏိုင္ငံတကာ့သီခ်င္းကိုဆို၊ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ တိုင္ၾကပါတယ္) ငိုတာရပ္ၿပီး တခ်က္တခ်က္ ရွိက္ရင္း သီခ်င္းကို လိုက္ဆိုေနခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />အဲဒါ သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ခြဲရတဲ့ေန႔ပါပဲ။<br /><br />စေတြ႔တာက သူေနတဲ့ “အိမ္ျဖဴေတာ္ အမည္ရ ထံုးျဖဴသုတ္ထားတဲ့ ကပ္တဲတလံုးရဲ႔ အေပၚထပ္မွာပါ။ သပိတ္ေရာင္ ထေနတဲ့ အသားအေရာင္နဲ႔ လူက ျဖဴစင္ရိုးသားလွတဲ့ အၿပံးနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ ဆီးႀကိဳပါတယ္။ သူဟာ "က်ဳပ္တို႔ ၿမိဳ႔ကေတာ့ ေဆးလိပ္နဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ပဲ ထြက္တယ္" လို႔ တခ်ဳိ႔သူေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကတဲ့ ျမင္းျခံကပါ။ ေဆးလိပ္လည္း အေသအလဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္က သူနဲ႔ မေတြ႔ဖူးခင္ကတဲက သူ႔နာမည္နဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းကို ၾကားဖူးေနပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အရြယ္ေတြဆိုေတာ့ လူတေယာက္ အေၾကာင္းမိတ္ဆက္ေပးရင္ ဟုတ္တာလည္းပါ၊ ကားတာလည္းပါ၊ ရီစရာလည္းပါ၊ အားက်စရာလည္းပါေပါ့။ ဒီေတာ့ သူ႔ကို မေတြ႔ဖူးမီ ကတည္းက သူ႔ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ဖူး၊ သူ႔ခ်စ္ဇာတ္လမ္းလည္း ၾကားဖူးေနပါတယ္။ သူက က်ေနာ့္ထက္ ၆ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးၿပီး တကၠသိုလ္ကိုေတာ့ ၃-၄ႏွစ္ ေလာက္ ေစာေရာက္ေနပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ တကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့ ပထမႏွစ္မွာ ေနာက္ဆံုး သမဂၢ ေရြးေကာက္ပြဲကို ၾကံခဲ့ရသလို အဲဒီႏွစ္က ေက်ာင္းသား ညီၫြတ္ေရးတပ္ဦး ညီလာခံမွာ က်ေနာ္ဟာ တပ္ဦးေကာင္စီဝင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေကာင္စီဝင္ဆိုတာ အဖြဲ႔ဝင္ကို ေျပာတာပါ။ ႏိုင္ငံေရးေတြ ဘာေတြ နားလည္လို႔ ဆိုတာထက္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ လုပ္တာေကာင္းတယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚမွာ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ရွိေနတယ္ စတဲ့ အင္မတန္ရိုးစင္းတဲ့ အသိေတြေၾကာင့္ သမဂၢလုပ္ငန္းေတြကို တက္တက္ႂကြႂကြ လုပ္ခဲ့တာပါ။ အတူလုပ္ရတဲ့ လူေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔ လူထုတိုက္ကို ဝင္ထြက္ ဖူးသူေတြ၊ က်ေနာ့္အကိုနဲ႔ ရင္းႏွီးသူေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ အလြယ္တကူပဲ တြဲလုပ္လို႔ရပါတယ္။ ကိုယ္က သာသနာျပဳေက်ာင္းက လာတာဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႔ ေက်ာင္းေနဘက္ေဟာင္းေတြက မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး ကတည္းက တိုက္ပြဲေတြ ဆက္တိုက္ေပၚတာ ဆိုေတာ့ သူတို႔က အျပစ္တင္ အထင္ေသးတာေတာ့ မရွိပါဘူး။<br /><br />၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ၇ရက္ဇူလိုင္ အေရးအခင္း ျဖစ္လိုက္ေတာ့ တာဝန္ရွိတဲ့ သမဂၢေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ေက်ာင္းသားညီၫြတ္ေရး တပ္ဦး ေခါင္းေဆာင္ေတြ အဖမ္းခံသူခံရ၊ ေျပးသူေျပး၊ ပုန္းသူပုန္း ျဖစ္ကုန္ၾက ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီ လူသတ္ပြဲနဲ႔ သမိုင္းဝင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ အေဆာက္အဦႀကီးကုိ ဖ်က္ဆီးထားတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဘာကိုမွ မေၾကာက္ဘူး၊ မေၾကဘူး ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုအခါမွာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေခါင္းေဆာင္မႈ လိုအပ္ေနပါတယ္။ သမဂၢကို သူတို႔ သတိရၾက ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပးလႊားပုန္းလွ်ိဳးေနၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ရွိေနေသးတဲ့၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လႈပ္ရွားလို႔ ရေနတဲ့ ကိုယ့္လူေတြကို လႈပ္ရွားၾကဖို႔ စီစဥ္ တိုက္တြန္း ပါတယ္။ က်ေနာ္က အဲဒီတုန္းက ၁၆-၁၇ႏွစ္ သားပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ကို ဆက္သြယ္ရတာလည္းလြယ္၊ က်ေနာ္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါးလည္း လႈပ္ရွားႏိုင္ေတာ့ က်ေနာ့္ဟာ အဓိက လႈပ္ရွားသူေတြထဲမွာ ပါေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႔ မျပတ္ တိုက္ပြဲဝင္မႈေၾကာင့္ ဖမ္းထားသူေတြကို စစ္အစိုးရက ျပန္လႊတ္ရပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာပဲ ေရွာင္တိမ္းေနသူေတြလည္း အကုန္ ျပန္ေရာက္လာၾကပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ တခါတည္း လုပ္ငန္းေတြကို အရွိန္ျမွင့္ လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ မႏၱေလးမွာလည္း အဖ်က္ခံရတဲ့ သမဂၢရံုးကြက္လပ္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ အစည္းအေဝးေတြလုပ္၊ တကၠသိုလ္အဝင္နားက ပန္းၿခံထဲမွာ ေက်ာင္းသားညီၫြတ္ေရးတပ္ဦး ညီလာခံကိုလုပ္၊ သမဂၢေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ ျပင္ဆင္ၾက စတာေတြ ဒလေဟာ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ဘာမွ မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ သမဂၢအေပၚ အၫိႈးအေတးႀကီးလွတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ ၁၉၆၃ခုႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို ဖ်က္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္သူမွန္ရင္ ေထာင္ထဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေတာထဲမွာပဲ ရွိေစရမယ္ဆိုတဲ့ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ သူမွန္သမွ်ကို ဖမ္းရာမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ထိပ္က ပါကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာ က်န္ရစ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြအဖို႔ "မႏြဲ႔ၾကစတမ္း" ျဖစ္လာပါတယ္။ <br /> အဲဒီလို လက္က်န္တက္ႂကြသူေတြကို စုစည္းရင္းနဲ႔ ပဲခူးရိုမမွာ မွားယြင္းစြာ အသတ္ခံ လိုက္ရတဲ့ ကိုေက်ာ္ခင္က တေန႔မွာ က်ေနာ့္ကို ကိုေလးေမာင္ေနတဲ့ဆီကို ေခၚသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ျဖဴေတာ္တဲထဲက စာပြဲတလံုးမွာ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ စာေရးေနသူဟာ ပုဆိုးဒူးဆစ္နား၊ ပင္နီအက်ႌ ရင္ပပ္ဟၿပဲနဲ႔ ခဲထားတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ျဖဳတ္ၿပီး ျပဳံးျပ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ လူတေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔ ခင္မင္ ယံုၾကည္သြားရတယ္ဆိုတာ ကိုေလးေမာင္လို လူနဲ႔တူပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းတဲ့ ေဖာ္ေရြမႈနဲ႔ ေျပာနည္းဆိုဟန္ဟာ တဘက္သားကို ကိုယ္ စိတ္ခ်လက္ခ် ေပါင္းသင္းတိုင္ပင္ႏိုင္တဲ့ လူတေယာက္ျဖင့္ ေတြ႔ၿပီလို႔ ခံစားမိေစပါတယ္။ သူဟာ သူနဲ႔ အျမင္ မတူလို႔ ျငင္းခံုရင္ေတာင္မွ "ေဟာဗ်ာ" ဆိုၿပီး သူ႔အျမင္ကို ျပဳံး-ျပဳံးနဲ႔ ျပန္ေျပာတတ္သူပါ။ <br /> ဒီလိုနဲ႔ သူနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ကိုေက်ာ္ခင္၊ ကိုေလးေမာင္ အျပင္ ကဗ်ာဆရာ ကိုၾကည္လင္(ကိုၾကည္ေအာင္)၊ ကဗ်ာဆရာမ မစိမ္းပင္၊ ကိုေအာင္ၿငိမ္း(ျမင္းၿခံ)၊ မႏၱေလးေထာင္ထဲမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ကိုေဌးလွ စသူေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားၾကပါတယ္။ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားၾကတာ ျဖစ္လို႔ တျခား က်ေနာ္မသိသူေတြလည္း ရွိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီအထဲက တခ်ိဳ႔ကို ၁၉၆၆ခုႏွစ္ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ သိရ၊ ေတြ႔ ရပါတယ္။<br /><br />ေထာင္ထဲကို က်ေနာ္က သူ႔အရင္ေလးငါးရက္္ ေစာေရာက္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းၿပီး ေနာက္တေန႔မွာပဲ မႏၱေလးေထာင္ထဲပို႔ လိုက္တာျဖစ္ၿပီး သူ႔ကိုေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးရံုးမွာ ခ်ဳပ္စစ္ေနလို႔ က်ေနာ့္ေနာက္မွာ ေရာက္လာတာပါ။ အဲဒီတုန္းက မႏၱေလး ေထာင္က မႏၱေလးနန္းတြင္းထဲမွာ ျဖစ္ၿပီး ႏွစ္တိုက္မွာ သူက အခန္း(၁)၊ က်ေနာ္က အခန္း(၂)ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီးသူဟာ က်ေနာ့္ရဲ႔ ရိုးရိုးရဲေဘာ္ရဲဘက္ တင္မကေတာ့ပဲ အေတြးအေခၚအယူအဆ အရႈပ္အေထြး ရွိရင္ အႀကံဉာဏ္ေကာင္း ေပးႏိုင္သူအျဖစ္ ႏွီးေႏွာ တိုင္ပင္ရတဲ့ ရဲေဘာ္တဦး ျဖစ္လာပါတယ္။ တခါမွ ေထာင္မက်ဖူးသူေတြ ေထာင္ထဲေရာက္ၾကေတာ့ ဓမၼတာပဲ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ အေတြးအေခၚ ယိမ္းယိုင္တာေတြ က်ဆင္းတာေတြျဖစ္တာ မဆန္းပါဘူး။ အဲဒီလို ရဲေဘာ္ေတြကို ကိုေလးေမာင္ ေဆြးေႏြးထိန္း ထားခဲ့တာကို က်ေနာ္ အခုအထိမွတ္မိ ေနပါတယ္။<br /><br />ေထာင္ထဲမွာက အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းစံု၊ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုနဲ႔ေတြ႔ဆံု ဆက္ဆံၾကရေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အခ်င္းခ်င္း တဦးနဲ႔တဦး အာဃာတေတြ ဖယ္ရွားဖို႔ဟာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔အဖို႔ ဒီလို အေနအထား မ်ိဳးေတြအတြက္ ကိုေလးေမာင္ဟာ အေကာင္းဆံုး သံတမာန္ပါပဲ။ ဆိုလိုတာ သူ႔ကို တျခားအဖြဲ႔အစည္းက လူေတြ (ဗကပအေပၚ အင္မတန္အာဃာတ ထားေလ့ရွိတဲ့ အလံနီေတြအပါ) ဟာ သူ႔ကို ခင္ခင္မင္မင္ေလးေလး စားစား ဆက္ဆံၾကပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြ၊ သူေဌးေတြ၊ အလုပ္သမား-လယ္သမားေတြ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ေထာင္ဆိုတာ အလႊာေတြက စံုပါဘိသနဲ႔။ ဒါ့အျပင္ ေထာင္ဝါဒါလို ေအာက္ေျခအမႈထမ္းေတြ၊ ေထာင္က်ေတြ၊ ဒီလိုဟာေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔က သူ႔ကိုပဲ ေရွ႔တြန္းပို႔ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။<br /><br />ကိုကိုးကြၽန္းေပၚေရာက္ၿပီး ေနာက္ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္အၾကာ၊ တညမွာ က်ေနာ္တို႔က ဗိုလ္အုန္းေမာင္နဲ႔ ဆရာရာဂ်န္တို႔ဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး မႏၱေလး ေထာင္ကလာတဲ့ က်ေနာ္တို႔ အမႈတြဲ ေက်ာင္းသားလိုင္းက လူေတြ အစည္းအေဝး လုပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအစည္း အေဝးမွာ အားလံုးကပဲ က်ေနာ္တုိ႔ အစုရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ေဆြးေႏြးပြဲကို ဦးစီးေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မိတ္ေဆြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခက္အခဲေတြထဲမွာ အတူျဖတ္သန္းခဲ့သူေတြဟာ ပိုရင္း၊ ပိုသံေယာဇဥ္ ရွိၾကတယ္ ဆိုတာ အထူးေျပာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းမွာ၊ ေထာင္ထဲမွာ၊ ကိုကိုးကြၽန္းမွာ အတူျဖတ္သန္း၊ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ခဲ့တဲ့လူေတြခ်င္း ဘယ့္ကေလာက္ သံေယာဇဥ္ႀကီးတယ္ နားလည္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ သံေယာဇဥ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ လိုအပ္ရင္ သူဟာ အသက္ေပးမယ့္ လူလို႔ ယံုၾကည္နားလည္ထားသလို၊ ကိုယ္ကလည္း သူ႔လို ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ဆိုရင္ အသက္ ေပးႏိုင္ရမယ္လို႔ အၿမဲ ႏွလံုးသြင္းထားၾကတာပါ။ ေသရြာသြားတာကို အိမ္ျပန္သလို သဘာထားတယ္ဆိုတဲ့ အဆိုစကားတခုကို ကိုကိုးကြၽန္းမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြ အေတာ္ကိုးကား ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တရုတ္သူရဲေကာင္းတေယာက္ရဲ႔ စကားလို႔ မွတ္မိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလို သူေစာေစာစီးစီး က်ဆံုးသြားေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အသက္ရွင္ဆဲ လူေတြဟာ ကြယ္လြန္သြားၿပီးျဖစ္တဲ့ လူေတြအေၾကာင္းကို ေျပာဆိုစဥ္းစားတိုင္း "သူသာ အခု ရွိေနေသးရင္….." ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဝန္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဒါမ်ိဳး စဥ္းစားမိတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ ဘာစဥ္းစားတယ္ဆိုတာအေရးမႀကီးပါ။ အေရးႀကီးတာက က်ေနာ္သူ႔ကို မၾကာခဏ စဥ္းစားမိတယ္ ဆိုတာပါ။ သူဟာ က်ေနာ့္ အပါးမွာအျမဲ ရွိေနသလိုပါပဲ။<br /><br />ဟုတ္ကဲ့ ငိုခဲ့ပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေလးေမာင္အတြက္ က်ေနာ္ ငိုခဲ့သလို က်ေနာ္ ရဲေဘာ္ေလးေမာင္ အတြက္လည္း သူ႔ရဲ႔ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနပါတယ္။<br /><br />ဖိုးသံ(လူထု)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-4591950910108150560?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-83513042671428776542011-09-09T12:13:00.000-07:002011-09-26T19:13:07.571-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-lvd79e75P9M/TmpmRU9PgmI/AAAAAAAABpo/5_nf-3XncfA/s1600/TAK%2B1.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-lvd79e75P9M/TmpmRU9PgmI/AAAAAAAABpo/5_nf-3XncfA/s320/TAK%2B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650441130359095906" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />ရင္ထဲ စူးနစ္နာက်င္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သြားတဲ့ ခံစားခ်က္တခု ၂၀၁၁ ခု၊ စက္တင္ဘာ ၂ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ ညေနက ရလိုက္တယ္။ ဝမ္းနည္းထိခိုက္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ စီးက်လာတယ္။ ေမာ္ႀကီး (ကိုခင္ေမာ္) တယ္လီဖံုးဆက္ အေၾကာင္းၾကားလို႔ လက္ခံ စကားေျပာေနရင္း မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတဲ့ အဖိုးကို တအ့ံတၾသ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ေျမးမေလးနွစ္ေယာက္ေရွ႔မွာ ကမန္းကတန္း မ်က္ရည္သုတ္လိုက္ရတယ္။<br /><br />ဒီသတင္းမလာခင္ ေလးရက္ေလာက္မွာ လာတဲ့သတင္းက ဗမာျပည္တြင္းက မိတ္ေဆြတေယာက္ပို႔တဲ့ internet email သတင္း ျဖစ္ပါတယ္။ "လိပ္ကေလး" ေနမေကာင္းလ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ို႔ ေဆးရံုတင္ထားရတယ္တဲ့။ သူ႔ဆီက သတင္းကို ရရခ်င္း ၇၀ ခုႏွစ္လြန္ေတြက အင္းစိန္ေထာင္မွာ ေသေဖာ္ရွင္ဘက္ ေမာ္ႀကီးဆီကို ဖံုးေခၚလိုက္တယ္။ သတင္းလည္း ေပးရင္း၊ ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္းအျပည့္အစံု စံုစမ္းေပးဖို႔ အကူအညီ႔ ေတာင္းလိုက္တာ။ ေမာ္ႀ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကီးနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ "လိပ္ကေလး" က်န္းမာေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပ့ံၾကဖို႔လည္း တိုင္ပင္ၾကတယ္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />"လိပ္ကေလး" ဆိုတာက ဘာလဲ။ ဘယ္သူလဲ။<br /><br />ဒီနံမည္ကို ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာရာဂ်န္၊ ေလထီးဦးအုန္းေမာင္ တို႔ကအစ… ဖိုးသံေခ်ာင္း၊ ေဇာ္ဝင္းကို၊ နီေအာင္ေမသု(ကြယ္လြန္) တို႔အထိ ေလးစားစြာ ခ်စ္စႏိုး ေခၚေဝၚသံုးစြဲၾကတဲ့ "ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္" ပါပဲ။<br /><br />ကိုကိုးကၽြန္းမွာ ဒီဆရာႀကီးေတြနဲ႔ အတူ အက်ဥ္းက်ခံရစဥ္က ကိုထြန္းေအ</span><span id="fullpost">ာင္ေက်ာ္က ေက်ာင္းသား အရြယ္ လူငယ္တေယာက္။ ကၽြန္းမွာက နံမည္တူရွိတဲ့အခါ ခဲြျခားသတ္မွတ္တဲ့ အေနနဲ႔ နံမည္မွာ ဝိေသသထူးေတြ တပ္ေခၚေလ့ရွိတယ္။ ဦးတင္ေအာင္ နံမည္ခ်င္းတူသူ နွစ္ေယာက္အတြက္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ေခါင္းျဖဴ တင္ေအာင္ တဲ့…။ ကိုထြန္း</span><span id="fullpost">ေအာင္ေက်ာ္ကိုလည္း လိပ္ေခါင္းေရာဂါ ရွိသူမို႔ "လိပ္ကေလး-ထြန္းေအာင္ေက်ာ္" လို႔ ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကတာ ၾကားဖူးပါတယ္။<br /><br />"လိပ္ကေလး" ကၽြန္းက ျပန္လာၿပီးေတာ့ ၁၉၇၆ မွာ မိႈင္းရာျပည့္အေရးအခင္း</span><span id="fullpost">နဲ႔ ယွဥ္တြဲေပၚေပါက္တဲ့ "မီးေမာင္းစာေစာင္" အမႈမွာ ေခါင္းေဆာင္တဦး အျဖစ္နဲ႔ ေနာက္ထပ္တခါ ေထာင္က်ရျပန္တယ္။ ၉ ႏွစ္ က်တယ္။ ၁၉၈၀ မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီ ၂/၈၀ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔မွ ျပန္လြတ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />"လိပ္ကေလး" နဲ႔ က်ေနာ္က အင္းစိန္ေထာင္၊ အထူးေဆာင</span><span id="fullpost">္မွာ သိကၽြမ္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ေထာင္ထဲမွ လက္ဝဲ လက်္ာ၊ အျဖဴေရာင္ အားလံုးက ခ်စ္ခင္ ေလးစားၾကတယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက အင္းစိန္ေထာင္ အထူးေဆာင္မွာ ေထာင္ဝင္စာကေန စာအုပ္သြင္းခြင့္ရတယ္။ က်ေနာ္က စာအုပ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား သြင္းသူတေယာက္။ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေတြ သြင္</span><span id="fullpost">းခြင့္ရသလို၊ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေတြ သြင္းခြင့္မရခဲ့ဘူး။ သြင္းခြင့္မရလို႔ ေထာင္ဝင္စာ လာေတြ႔သူ အိမ္ကလူေတြလက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့သလို၊ အာဏာပိုင္ေတြက သူတို႔ စစ္ေဆးအုန္းမယ္ဆိုၿပီး စာအုပ္ကို ယူထားလိုက္လို႔ ဆံုးကုန္တာေတြလည္း ရွိတယ္။<br /><br />"လိပ္ကေလး"က က်ေနာ့္ကို Stalin ရဲ႔ Short History of CPSU(B) ထဲက Dialectical Materialism အခန္းကိုပဲ၊ ျဖဳတ္ထုတ္ၿပီး သြင္းဖို႔ အၾကံျပဳလာတယ္။ စာအုပ္က တအုပ္လံုးဆိုရင္ အေတာ္ႀကီး ထူသလို၊ အာဏာပိုင္ေတြကလဲ ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖဲထုတ္ထားတဲ့ စာအုပ္အပိုင္းကို က်ေနာ္တို႔ ေအာင္ျမင္စြာ တင္သြင္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူက Peking Review ေတြ သြင္းဖို႔ အႀကံျ</span><span id="fullpost">ပဳျပန္တယ္။ အာဏာပိုင္ေတြက အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေကာ</span><span id="fullpost">င္းမတတ္ေပမယ့္ စာအုပ္အဖံုးမွာ အနီေရာင္ေတြ၊ တူတံဇင္ေတြ၊ ၾကယ္ေတြ၊ တရုတ္စာေတြ ျမင္ရင္ ဘုမသိ ဘမသိ သြင္းခြင့္ မျပဳခဲ့ဘူး။ ေထာင္အေၾကာင္းစာအုပ္ဆို သြင္းခြင့္မရဘူး။<br /><br />တခါ ျဖစ္ဖူးတယ္။ ေမာင္သာရ ေရးတဲ့ "ေၾကာင္ကိုဘယ္သူျခဴဆဲြမလ"ဲ စာအုပ္ကို အဖံုးက နံမည္ပဲ ဖတ္ၿပီး အေဆာင္မႉး စစ္ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ၾကပ္ႀကီးလွေရႊက သြင္းခြင့္ ျပဳလိုက</span><span id="fullpost">္တယ္။ ေနာက္တပါတ္ ေထာင္မႉးေလး ဦးဘိုနီ အလွည့္မွာ သြင္းလို႔ မရခဲ့ဘူး။ ဦးဘိုနီက လုပ္သားေကာလိပ္က ျမန္မာစာအဓိကနဲ႔ ဘြဲ႔ယူလာသူဆိုေတာ့ စာေလးဘာေလး နည္းနည္းဖတ္မွတ္တဲ့ ဗဟုသုတနဲ႔ ဒီစာအုပ္ဟာ ဘာအေၾကာင္းေရးတာလဲ သိၿပီး သြင္းခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။<br /><br />က်ေနာ္က အိမ္ကို ေထာင္ဝင္စာမွာ တရုတ္တန္းက တရုတ္ လမုန္႔၊ ပဲမုန္႔၊ မာေလာက္လို႔ ေခၚတဲ့ ႏွမ္းမ႔ံုေတြကို အပတ္တိုင္း မွာတာမို႔၊ မု႔ံထည့္ေပးတဲ့အခါ Peking Review ေတြကို စကၠ</span><span id="fullpost">ဴအိတ္ လုပ္ၿပီး ထည့္ခိုင္း ရတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြ က်ေနာ့္ဆီက ေတာင္းစားေလ့ရွိတဲ့ ဒီတရုတ္မ႔ံုေတြဟာ Peking Review အုပ္လိုက္ကို စကၠဴအိတ္လုပ္ၿပီး သြင္းေပးမွန္း မသိၾကရွာဘူး။<br /><br />ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ "လိပ္ကေလး" နံမည္ကေန "ဆရာႀကီးႂကြက္</span><span id="fullpost">" နံမည္ ေျပာင္းသြားရတာက ဒီလို။ ေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အစာေရစာ ျပတ္တဲ့အခါ ေထာင္ႂကြက္ႀကီးေတြကိုလဲ ဖမ္းစားၾကတယ္။ "လိပ္ကေလး" က သူနဲ႔ ထမင္းအတူစားတဲ့ သူ႔ထမင္းစား အုပ္စုအတြက္ ႂကြက္ဖမ္းေပးတယ္။ သူက ၃ ေဆာင္မွာ ႂကြက္ဖမ္းအေတာ္ဆံုးဆိုၿပီး သူ႔ထမင္းစားအုပ္စုထဲက သူ႔ကို "ဆရာႀကီးႂကြက္" ဆိုၿပီး ေခၚၾကတယ္။<br /><br />ေထာင္ကထြက္ေတာ့ အတူေနခဲ့သူေတြ အျပင္မွာ ျပန္တြဲမိၾကတဲ့အထဲ သူန</span><span id="fullpost">ဲ႔က်ေနာ္က အတြဲျဖစ္ဆံုးလို႔ ေျပာရမယ္။<br /><br />သူ႔ပံုက ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္၊ ကၽြန္းျပန္တေယာက္၊ ေထာင္ထြက္ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ပံု လံုးလံုး မေပါက္ဘူး။ သူအျမဲလိုလိုဝတ္တာ Coduroy Jean ေဘာင္းဘီအညိဳ။ Ray-Be</span><span id="fullpost">n ေနကာမ်က္မွန္ကလဲ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ မခၽြတ္ဘူး။<br /><br />အဲဒီ Ray-Ben မ်က္မွန္ေၾကာင့္ ျပႆနာတက္ရေသးတယ္။ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းက စိန္ဝင္း စားေသာက္ဆိုင္မွာေပါ့။ သူရယ္၊ သဲေတာဝမ္းတြင္းက ကိုသက္တင္(ကြယ္လြန္)ရ</span><span id="fullpost">ယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ တဝိုင္းထိုင္ၿပီး စားေသာက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ထံုးစံက စားေသာက္ဆိုင္ထိုင္ရင္ ကိုယ့္ဝိုင္းၾကားရံု တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေျပာၾကတာ။ ဆိုင္လည္ေခါင္က စားပြဲဝိုင္းႀကီးမွာ လူေလး-ငါး-ဆယ္ေယာက္ေလာက္ စုေပါင္းဝိုင္းဖြဲ႔ ဆူဆူညံညံ စားေသာက္ေနၾကတယ္။ ဝိုင္းႀကီးရဲ႔ ေနာက္တဖက္မွာ ခါတိုင္း က်ေနာ္နဲ႔ ဝိုင္းထိုင္ေနက် ေမာင္သိန္းဆိုင္၊ နတ္ႏြယ္၊ ျမင့္</span><span id="fullpost">ေမာင္ေမာင္၊ လြင္စန္းယဥ္၊ ေအးျမသီတာ ကိုေဇာ္ထြန္း တို႔ ဝိုင္းရွိတယ္။<br /><br />ရုတ္တရက္ "လိပ္ကေလး"က အလည္က ဆူဆူညံညံဝိုင္းဆီ ထသြားတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေဘာ္ဒါေကာင္းပီပီ ေနာက္ကလိုက္။ အဲဒီဝိုင္းထဲက လူတေယာက္ကလည္း က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ရန္ျဖစ္ဖို႔ ထေတာ့ သူ႔လူေတြက ဝိုင္းဆြဲၾကတယ္။ နည္းနည္း ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက က်ေနာ္</span><span id="fullpost">တို႔ကို ေတာင္းပန္သလို၊ ကိုသက္တင္ကလည္း "လိပ္ကေလး"ကို ရန္မျဖစ္ဖို႔ ဆြဲတယ္။ သူ႔လူေတြက ဝိုင္းေတာင္းပန္ ၾကတယ္။ က်ေနာ္လိုပဲ အေၾကာင္းရင္း မသိေပမယ့္ ေဘာ္ဒါေတြကို ကူဖို႔ ျမင့္ေမာင္ေမာင္၊ လြင္စန္းယဥ္၊ ေမာင္သိန္းဆိုင္က အလည္ဝိုင္းဆီ ထလာတယ္။ ကိုနတ္က လူႀကီးပီပီ ျဖန</span><span id="fullpost">္ေျဖတယ္။<br /><br />သူတို႔က နယ္ကလာတဲ့ အေနာက္ေျမာက္တိုင္းဆိုလား ဘတ္စကက္ေဘာ အသင္းကပါတဲ့။ ေအာင္ဆန္းကြင္းမွာ တည္းၾကတယ္။ တခါတည္း သူတို႔ အရက္ဝိုင္းလည္း သိမ္းသြားၿပီး စစ္ကားႀကီးနဲ႔ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္က "လိပ္ကေလး"ကို ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ ေနကာမ်က္မွန္ တပ္ထားတာကို "ဘလိုင္းထီးဆိုင္" လို႔ မၾကားတၾကား ေခၚလို႔တဲ့……။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ သူ ပုဆိုးဝတ္တာ တခါႀကံဳဖူးတယ္။ ဝတ္ခဲတယ္။ စာအုပ္လက္ထဲကိုင္ၿပီး လမ္းေပၚသြားေန တာလဲ ေတြ႔ရခဲတယ္။ တေန႔ေတာ့ ႏွစ္ခုစလံုး တၿပိဳင္ထဲ သူလုပ္လာတယ္။ အ</span><span id="fullpost">ဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ဂ်ဴးဘန္းလမ္းထဲက အိမ္ကို မနက္ႀကီး ေရာက္ခ်လာတယ္။ ပုဆိုးနဲ႔ လက္ထားမွာက Peking King Review ကို က်စ္က်စ္လိပ္ၿပီး ကိုင္လာတယ္။ တရုတ္ျပည္ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကို တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ျပန္သံုးသပ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းပါလို႔ က်ေနာ္ဖတ္ဖို႔ သူယူလာတာ။ အဲဒီေန႔က အိမ္ကေရဒီယိုေလးနဲ႔ မီတာ ၆၀ ျပည္သူ႔အသံကို အတူ နားေထာင္ၾကတယ္။<br /><br />တေန႔မွာ Strand Hotel ေနာက္က ဘီယာခန္းမွာ သူနဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေမလ (၁) ရက္ေန႔။ က်ေနာ္က ဘီယာေသာက္တယ္။ သူက လိေမၼာ္ရည္ေသာက္တယ္။ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္ၾကၿပီး က်ေနာ့္အတြက္ စကားတခု သူ ထားခဲ့တယ္။ သ</span><span id="fullpost">ူ လြတ္ေျမာက္တဲ့နယ္ေျမကို ထြက္သြားတယ္။ ရဲေဘာ္ေအာင္ျမတ္ထြန္း ျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေျမေအာက္ကို ဆင္းရေတာ့ သူက ပန္ဝါမွာ က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကဗ်ာဆရာမ မအိ နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ သူတို႔ ဇနီးေမာင္နွံ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္လာၾကတ</span><span id="fullpost">ယ္ ၾကားတယ္။<br /><br />ခု သူေဆးရံုေပၚကေန မဆံုးခင္အထိ က်ေနာ့္အေၾကာင္းကို တဖြဖြ တမ္းတသြားရွာတယ္။ သူ႔နားမွာ ရွိတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက ျပန္ေျပာျပတာ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူေဆ</span><span id="fullpost">းရံုတက္ေနေၾကာင္း email မ၇ခင္ တပါတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္မွာ သူ႔ကို က်ေနာ္ သတိရေနလို႔ က်ေနာ့္အလုပ္မွာ အခ်ိန္အားခိုက္ စာေလးတေစာင္ ထိုင္ေရးေနတာ။ စာက တပိုင္းတန္းလန္း။ ေရးၿပီး သူ႔ဆီ ဘယ္လိုေပးရေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတာ။ စာထဲမွာ အဆက္အသြ</span><span id="fullpost">ယ္ေတြ အၾကာႀကီး ျပတ္ေနလို႔ က်ေနာ့္ကို ဆက္သြယ္ဖို႔ လိပ္စာေတြ၊ email ေတြ၊ ဖံုးနံပါတ္ေတြ ထည့္ေရးထားတယ္။<br /><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yhN0IXebzWc/TmpmZ7a43nI/AAAAAAAABpw/41KNuE1icPM/s1600/Ko%2BSein%2BPaw.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yhN0IXebzWc/TmpmZ7a43nI/AAAAAAAABpw/41KNuE1icPM/s320/Ko%2BSein%2BPaw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650441278122942066" border="0" /></a></span></span></span></span></span></span></span></span> လိပ္ကေလးကို ၾကည့္ေနရွာတဲ့ ကိုစိန္ေပါ<br /><br />ေနာက္ပီး က်ေနာ္ ခုထိ အမွတ္ရေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု စာထဲမွာ ထည့္ေရးထားတယ္။ တခါမွာ သူရယ္၊ ကိုစိန္ေပါ (ပီဒီပီ)ရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ ဘတ္စ္ကား စီးလာၾကတယ္။ ထိုင္စရာခံုမရလို႔ အလည္တန္းကို ကိုင္ၿပီး လိုက္လာၾကတာ။ အတြင္းဝန္ရံုးေရွ႔႔ ဘိုကေလးေစ်းလမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကိုစိန္ေပါက တာေမြသြားစရာရွိလို႔ ကားေျပာင္းစီးဖို႔ ဆင္းသြားတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္က ဆက္စီးလာတာ သိမ္ျဖဴလမ္းေပၚ စိန္ေပါေက်ာင္းနား ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔နား ရပ္ေနတဲ့ ကားလက္မွတ္ေရာင္းက "စိန္ေပါ- ပါလား" လို႔ မွတ္တိုင္ဆင္းဖို႔ ခရီးသည္ေတြကို ေမးတယ္။ "လိပ္ကေလး"က လက္မွတ္ေရာင္းေဘးကေန "စိန္ေပါ ဆင္းသြားၿပီ" …..တဲ့။ လက္မွတ္ေရာင္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ပံုကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္မွာ ရီလိုက္ရတာ။<br /><br />ခုေတာ့… စိန္ေပါက သမိုင္း-အုပ္က်င္းရပ္ကြက္ထဲမွာ လန္းလန္း လန္းလန္းနဲ႔ အာလို႔ ရႊီးလို႔ေကာင္း တုန္း။ စိန္ေပါ ဆင္းသြားၿပီလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ "လိပ္ကေလး" … လူ႔ေလာကထဲကေန သဃၤန္းကၽြန္း စံျပေဆးရံု မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းသြားတယ္။ သူက အရင္ ဆင္းနွင့္သြားၿပီ။ က်ေနာ္တို႔လဲ ေရွ႔ဘယ္နွစ္မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဆင္းရမလဲ…. မေျပာတတ္ဘူး။ က်ေနာ္ေရးၿပီး မေပးျဖစ္တဲ့ စာထဲကအတိုင္း … ေရာက္ရာကေနသာ ဆက္သြယ္ပါ… ရဲေဘာ္ေအာင္ျမတ္ထြန္းေရ……။<br /><br />ေမာင္မင္းရာ<br /><br />ဓါတ္ပံုမ်ားကို ကိုျမတ္ခိုင္ရဲ႔ facebook မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ ေက်းဇူးပဲ ကိုျမတ္ခိုင္ေရ... ခြင္းျပဳခ်က္ အရင္မေတာင္းခံျဖစ္တာ နားလည္ေပးပါ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-8351304267142877654?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-82197676302287139852011-09-03T19:19:00.000-07:002011-09-03T19:21:34.698-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /> <br />ခုပဲ.. ေခြးမသား- တဲ့ <br />အေျပးရမွားရ ျပန္ၿပီ။ <br /> <br />ခုပဲ.. အရူးမသား- တဲ့ <br />ဘီလူးက ကလို႔ <br />ဒူးတကြကြနဲ႔ <br />ဆူးတျမျမ စူးရျပန္ၿပီ။ <br /></span><span id="fullpost"> <br /> <br />ခုပဲ.. ဂုဏ္သေရရွိသား- တဲ့ <br />ယံုၾကည္မႈအျပည့္ထားျပန္ၿပီ။ <br /> <br />ၿပီးေတာ့.. ကျမင္းမသား- တဲ့ <br />အက်ဥ္းဝတံခါးမွာ <br />ထမင္းဝဝ စားထားလို႔ အႀကိမ္းခံရျပန္ၿပီ။ <br /> <br />လူ႔ဘံုမွာႀကံဳသေရြ႔ <br />ဘံုဓေလ့ ေလာကဓံ <br />ေန႔တိုင္းပဲ မွန္ရ <br />ခံႏိုင္ရည္ရွိ မရွိ <br />မင္းအသိ - မင္းသတိ။ <br /> <br />တင္မိုး <br />၁/၁၀/၂၀၀၃ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-8219767630228713985?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-88563116612256593602011-08-11T08:47:00.000-07:002011-08-11T08:49:43.517-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /> <br />ကဗ်ာစာဆို ဆရာကိုသည္ <br />ေမြးေန ့စိန္တစ္ခိုင္တိုင္ခဲ့ျပီ <br />အရြယ္ႀကီးမား ဆရာသမားကား <br />ေရွာ ့ပင္၀တ္တံုး ေသြးဆူတံုး <br /></span><span id="fullpost"> <br /> <br />ကာရန္အသစ္နဲ ့ ကဗ်ာအစစ္ကို <br />လက္တစ္ဖ်စ္တီး တဒဂၤအတြင္း၌ <br />ဘယ္လက္နဲ ့ေရး ရႏိုင္ေသး၏။ <br />သို ့ပါေသာ္ျငား ခါတစ္ပါးက <br />တားဟယ္ ဆီးဟယ္ ပိ္တ္ဟယ္ ႏွိပ္ကြယ္ <br />ျပဳဖြယ္ထိုေၾကာင့္ <br />ကဗ်ာသားေခ်ာ ေမြးရင္းေလွ်ာခဲ ့။ <br />ေရးခြင့္ရွိလာ ခုခ်ိန္ခါ၀ယ္ <br />စိမ္းလဲ့ကန္သာ ပန္းကမာၻမွာ <br />ကဗ်ာပန္းေတြ ပြင့္ႏိုင္ေသး <br />ကဗ်ာပန္းေတြ ေမႊးလိမ္ ့မေႏွး……….။ <br /> <br />ဆရာကို (၇၅) ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန ့တြင္ ရြတ္ဆိုသည့္ကဗ်ာ <br /> ၀င္းျမင့္(အင္း၀) <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-8856311661225659360?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-21969327944867286712011-07-31T22:36:00.000-07:002011-07-31T22:41:08.897-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-DaXKL4A-fQk/TjY8W4PTZuI/AAAAAAAABpA/UHD0dB8GGoQ/s1600/ThaKhin%2BThan%2BTun.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-DaXKL4A-fQk/TjY8W4PTZuI/AAAAAAAABpA/UHD0dB8GGoQ/s320/ThaKhin%2BThan%2BTun.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635758347452114658" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />[၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လတြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဥကၠဌ သခင္သန္းထြန္း(၁၉၁၁-၂၀၁၁) ရဲ႔ ေမြးေန႔ရာျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မာယာမဂၢဇင္းက ဂါရဝျပဳ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]<br /><br /><br /><br />လူငယ္လည္း ျဖစ္ရမည္၊ အဝတ္အစား ခပ္စုတ္စုတ္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းႏွင့္၊ (ဒါမွပစၥည္းမဲ့ သရုပ္ေပၚေပမည္ကိုး) ေမာ္ေတာ္ကားခန္႔ခန္႔၊ ဆိုဖာ၊ အိုက္စကရင္ႏွင့္ကိတ္မုန္႔၊ စႏၵယား စသည္တို႔နွင့္ မနီးစပ္ရ။ (ေတာေအာင္းေနႏိုင္က ပိုေကာင္းမည္) အၾကမ္းပတမ္း လက္နက္ကိုင္ထႂကြမႈကို လိုလားသူ။ ေယဘူယ် လူအမ်ားက ကြန္ျမဴနစ္ဆိုလွ်င္ ဤသို႔ဘဲဟု ေအာက္ေမ့လ်က္ ရွိၾကသည္။<br /><br />ကြန္ျမဴနစ္ဆိုသူမွာလည္း စင္စစ္၊ ေသြးႏွင့္သားႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ သတၱေဗဒ အေကာင္အထည္ လူပင္ျဖစ္ပါသည္။ လူဆိုသည္မွာ တဏွာေပမကို မပယ္ႏိုင္သူ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကို ေတာင့္တေသာ ေသြးစိတ္သားစိတ္၊ မိမိသာလွ်င္ တြင္က်ယ္ခ်င္ေသာ အတၱစိတ္၊ တခါတရံ အေမွာင္ကဲ့သို႔ မိုက္မဲတတ္ေသာ ေမာဟစိတ္ စသည္တို႔နွင့္ ျပည့္စံုေသာ လူပင္ ျဖစ္သည္။ အဘိဓမၼာဆရာႀကီး ေဒါက္တာဂ်ဳတ္ ေျပာသကဲ့သို႔ 'လူသည္ မိမိသာ လူတြင္က်ယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပလိုသည္' ဆိုေသာ လူပင္ျဖစ္သည္။ လူဆိုသည္မွာ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတူတူခ်ည္းပဲ ျဖစ္သည္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />သို႔ေသာ္၊ သို႔ေသာ္…. လူေတြထဲမွာဘဲ လူညံ့၊ လူေတာ္၊ ပညာတတ္၊ ပညာမဲ့ စေသာ အေသြးအေရာင္ ကြဲျပား ျခားနားတာေတြကား ေရာေထြးရွက္လိမ္လ်က္ ရွိေနေပသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ရာကား၊ မိုက္မဲတတ္၊ လိမၼာတတ္၊ ည့ံတတ္၊ ေတာ္တတ္ေသာ လူမ်ားကိုသာ ေတြ႔ျမင္ေနသည္။ သည္အထဲ ကြန္ျမဴနစ္ ဆိုသူလည္း လူ၊ အျခားသူေတြလည္း လူပင္မဟုတ္ေလာ။ ဒါကိုဘဲ ျမင္သည္။<br /><br />သို႔ရာတြင္၊ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုသူသည္ကား တခုကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္သူျဖစ္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ႏိုင္ရန္ လူ႔အတၳဳပၸတၱိ ရာဇဝင္၊ လူ႔အေတြးအေခၚ အဘိဓမၼာ၊ လူ႔ေနမႈ ထိုင္မႈ ႏိုင္ငံေရး ေဘာဂေဗဒ စသည္တို႔ကို ကမၻာဦးရာဇဝင္ေပၚစမွ ယေန႔ အႏုျမဴေခတ္အထိ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သိရွိ နားလည္ရေပမည္။<br /><br />ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို ကားလ္မာက္စ္က ေဖာ္စပ္ခဲ့၏။ ကားလ္မာက္စ္သည္ အဂၤလိပ္ႏိုင္ငံေရး ေဘာဂေဗဒပညာ၊ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး နိသွ်ပညာ၊ ဂ်ာမန္ ရုပ္ပိုင္း အဘိဓမၼာ စသည္မ်ားကို သူ႔အျမင္ျဖင့္ ေပါင္းစပ္၍ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒဆိုတာကို ေဖာ္ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ အရင္ေခတ္ကလည္း လူ႔အျဖစ္အပ်က္မ်ား ကို မွီး၍ အေတြးအျမင္မ်ား ရွိခဲ့ေပမည္။ သို႔ေသာ္ သူက အားလံုးကို ရွာေဖြစူးစမ္းကာ ယထာဘူတ စနစ္တက် သိပၸံပညာရပ္အျဖစ္ ျပဳလုပ္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ေနာက္ လီနင္က မာက့္စ္၏ဝါဒကို ေလ့လာကာ တဖန္ စူးစမ္းၿပီး လက္ေတြ႔လုပ္လိုက္၏။ ရုရွားျပည္ႀကီး ကို ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံေတာ္အျဖစ္ တည္ေထာင္လိုက္၏။ သူ၏ နိသွ်ကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္ၿပီး လီနင္ဝါဒဟု ေခၚၾက၏။ ေနာက္တဖန္ စတာလင္က ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံေတာ္ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေအာင္ လက္ေတြ႔ လုပ္ကိုင္၏။ ထိုနည္းကိုပင္ 'စတာလင္ဝါဒ' ဟု ေခၚစျပဳေပၿပီ။<br /><br />ကမၻာဦး သမတေခတ္က အႏုျမဴေခတ္အထိ၊ လူ႔ေနထိုင္မႈ စသည္တို႔၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ေျပာင္းလဲလာျခင္းမ်ားကို စနစ္က်က် မွန္ကန္စြာ ေလ့လာရႈၾကည့္ၿပီးမွ ေရွ႔ကို ဘယ္လိုနည္းျဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္လွ်င္ ဘယ္လိုေခတ္ကို ေရာက္မည္ဟု ၾကံဆေတြးေခၚကာ ယံုၾကည္ခ်က္အတိုင္း လုပ္ျခင္းသည္ ကြန္ျမဴနစ္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ေလာကတြင္ ထမင္းရက္ခ်န္ စားေနရသူႏွင့္ ဧည့္သည္မ်ားဖိတ္၍ ေန႔လည္စားပြဲျဖင့္ တည္ခင္းေကၽြးေမြး ေနႏိုင္သူ၊ လက္ထဲတြင္ ႏွစ္ျပားမွ် ျပည့္ေအာင္မရွိသူႏွင့္ အပိုေရႊဒဂၤါး ကုေဋတရာကို ဘဏ္တြင္အပ္ထားသူ စသျဖင့္ ကြာလွမ္းလွေသာ အဆင့္အတန္းကို အဘယ္ပံု သမေအာင္ လုပ္မည္လဲ။ ေလာကဓါတ္ပညာ ထြန္းကားေနသည့္အက်ိဳးကို လူတိုင္းခံစားႏိုင္ေအာင္ အဘယ္ပံု လုပ္မည္လဲ စေသာ လူ႔ ေလာကႀကီးဝယ္ မညီမွ်မႈ၊ အလြန္တရာ ကြာလွမ္းမႈတို႔ကို ေျဖစြမ္းႏိုင္မည့္ အေျဖကို ရွာသူတို႔သည္ ကြန္ျမဴနစ္နိသွ်ႏွင့္ သြားေတြ႔ၾကေပသည္။<br /><br />ဥပမာ- တိုင္းျပည္တြင္ လူ ၁၀၀ ရွိသည္ ဆိုၾကပါစို႔။ ထိုျပည္၏ တေန႔ဝင္ေငြသည္ ၁၀၀ က်ပ္ ဆိုၾကပါစို႔။ လူ ၁၀ ေယာက္မွာ ဓနရွင္မ်ားျဖစ္၍ သူ၏ အလုပ္သမား လယ္သမားမ်ားကို လုပ္ခိုင္းရာမွ ၈၀ က်ပ္ ရ၏။ (ပ်မ္းမွ်ေၾကး တဦးလွ်င္ ၈ က်ပ္) က်န္ လူ ၉၀ ၏ ဝင္ေငြမွာ ၂၀ က်ပ္ ျဖစ္ေပမည္။ (ပ်မ္းမွ်ေၾကး ၄ ပဲ ျဖစ္၏) ဤကဲ့သို႔ မညီမွ်ေသာ ဂ က်ပ္ႏွင့္ ၄ ပဲကို အဘယ္ပံု သမေအာင္ လုပ္မည္လဲ။ လူ ၁၀၀ လံုး အလုပ္ လုပ္၍ ဝင္ေငြ ၁၀၀ ရသည္ဆိုလွ်င္၊ တဦးလွ်င္ ပ်မ္းမွ်ေၾကး ၁ က်ပ္ ရၾကေပမည္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ ဤသေဘာသို႔ ေရာက္ေအာင္ က်ိဳးစားသူသည္ ဆိုရွယ္လစ္ ေဘာဂေဗဒ သေဘာကို ယံုၾကည္ႏိုင္ေပမည္။<br /><br />ဆိုရွယ္လစ္နွင့္ ကြန္ျမဴနစ္မွာ ပဌမအဆင့္ႏွင့္ ဒုတိယအဆင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ဖူးၿပီးမွ သီးပြင့္ရသကဲ့သို႔၊ ၁ ၿပီးမွ ၂ လာရသကဲ့သို႔၊ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွ ကြန္ျမဴနစ္ေခတ္သို႔ ကူးေျမာက္ရေပမည္။<br /><br />တန္းတူညီမွ်ျခင္းကား မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ လီနင္ကလည္း ဤသို႔ ေျပာခဲ့ေပသည္။ တခါက အဂၤလိပ္ အဘိဓမၼာ ဆရာႀကီး တဦးက ေျပာခဲ့ေပသည္။ 'ဆိုရွယ္လစ္လုပ္ျခင္း ဆိုသည္မွာ မညီမညာရွိေနတဲ့ ေျမျပင္ကို ညွိေပးရတာပဲ။ ေတာင္ကမူစာကေလးကို နဲနဲႏွိမ့္ ျဖိဳခ်၊ ခ်ိဳင့္ဝွမ္းကို ေျမနဲ႔ ဖို႔တင္၊ အဲဒါပါပဲ။ တေျပးညီေနေအာင္ လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး'<br /><br />သူေျပာသကဲ့သို႔ပင္ ကမၻာရွိ လူ႔ေနမႈ ထိုင္မႈ စနစ္ႀကီးကို သမေအာင္ ညီေအာင္ ညွိေပးျခင္းသည္ ဆိုရွယ္လစ္လုပ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။<br /><br />ဆိုဗီယက္ရွိ ကြန္ျမဴနစ္ေဆာင္ပုဒ္တခုမွာ "သူ႔ထံမွ သူ႔အရည္အခ်င္းအေလ်ာက္ အလုပ္ကို ရ၍၊ သူလိုတာ (ေနမႈထိုင္မႈ) ကို သူ႔အား ေပးရမည္" ဟု ျဖစ္သည္။ အခ်ုဳပ္မွာ လူတိုင္း အလုပ္လုပ္ရ၍၊ လုပ္သေလာက္ စားရေပမည္။ တံျမက္စည္း လွဲတတ္သူကလည္း လမ္းအမိႈက္ ရွင္းလင္းေပး၍၊ ဆရာဝန္ကလည္း ျပည္သူအတြက္ ေဆးစပ္ေပးၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဝဝလင္လင္ စားႏိုင္ ေနႏိုင္ေသာ ေနမႈထိုင္မႈကို ရရွိၾကေပသည္။<br /><br />ဤကား အၾကမ္းအားျဖင့္ ဆိုရွယ္လစ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ သေဘာမ်ား ျဖစ္၏။ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒ၏ အႏုပဋိေလာမ၊ ရုပ္ပိုင္းရာဇဝင္၊ ရုပ္ဝါဒ စေသာ သေဘာတရာမ်ား ရွိေသး၏။ ဤအေတြးအေခၚမ်ားကို- သိရွိနားလည္ ယံုၾကည္ႏိုင္ရန္၊ လူ႔ရာဇဝင္၊ အဘိဓမၼာ၊ ေဘာဂေဗဒ စေသာ ပညာအေျခခံမ်ား ရွိရေပမည္။ ဤအေျခခံရဘို႔ ေတာ္ေတာ္တတ္သိ နားလည္ရေပမည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ပင္၊ အထက္တန္းပညာတတ္သူမ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ကြန္ျမဴနစ္ဆံၾကေပ၏။ တကၠသိုလ္မွ ကမၻာေက်ာ္ ပါေမာကၡမ်ား၊ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားသည္ ကြန္ျမဴနစ္ဆံၾကေပ၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အဘို႔ရာကား ကြန္ျမဴနစ္ဆိုလွ်င္ အစက ေဖာ္ျပသကဲ့သို႔ သူမ်ားကို မျမင္ဘဲ၊ တကယ့္ပညာ တတ္မ်ားကို ျမင္ေန၏။ သခင္သန္းထြန္းဆိုလွ်င္ ပညာတတ္အျဖစ္သာ ျမင္ေနမိ၏။<br /><br />[၂]<br /><br />သခင္သန္းထြန္းကို လူခ်င္း မသိမီ ကတည္းက အမည္ကို ၾကားဘူးေန၏။ ကိုဘဟိန္းက သခင္သန္းထြန္း၏ အေၾကာင္းကို မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ့္အား ေျပာျပ၏။<br /><br />ထိုအခါက ကိုဘဟိန္းသည္ တကၠသိုလ္ရိပ္သာရွိ သထံုေက်ာင္းေဆာင္တြင္ မရွိဘဲ၊ ၿမိဳ႔ထဲ ၃၈ လမ္းရွိ ဇဝန တို႔ စုေနၾကေသာ အိမ္တြင္ ေရာက္ေနတတ္၏။ ထိုအိမ္တြင္ သခင္သန္းထြန္းလည္း ေန၏။<br /><br />"သခင္သန္းထြန္းဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ စာဖတ္တယ္ဗ်။ မာ့က္စ္စာေပလဲ အေတာ္ ဖတ္တယ္။ စာေရးလဲ ေကာင္းတယ္" ဟု ေက်ာင္းေဆာင္သို႔ ျပန္ေရာက္လွ်င္ ကိုဘဟိန္းက ကၽြန္ေတာ့္အား ေျပာျပေလ့ ရွိ၏။ စိတ္ထဲတြင္ သခင္ေပါက္စ တဦးဘဲဟုသာ ေအာက္ေမ့လိုက္၏။<br /><br />တေန႔တြင္ ကိုဘဟိန္းနဲ႔အတူ ပန္းဆိုးတန္းရွိ ထြန္းေအးစာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနသို႔ ေရာက္သြားရာ၊ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သြားေတြ႔၏။ ကိုဘဟိန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို သခင္သန္းထြန္းနွင့္ အသိဖြဲ႔ေပး၏။<br /><br />"ၾသ…. ၾသ… ခင္ဗ်ား အေၾကာင္းလဲ ကိုဘဟိန္းက ခဏခဏ ေျပာျပပါတယ္ဗ်ာ….." ဟု သခင္သန္းထြန္းက ျပံဳးကာ ေျပာေလသည္။<br /><br />သူသည္ မႏၱေလးပိုးအေပၚဖံုး၊ ပိုးလံုခ်ည္ ဝတ္ထား၏။ မ်က္နွာမွာ ခပ္လံုးလံုး အရုပ္ဆိုးသည္ဟု ေခၚရေပမည္။ အသားကား ဝါလဲ့လဲ့၊ ဆံပင္ေကာက္၏။ အထူးျခားဆံုးမွာ ေခါင္းႀကီးျခင္း ျဖစ္၏။ အမူအရာမွာ ေျပာ့ေပ်ာင္း၏။ စကားေျပာေသာအခါလည္း ခပ္ေအးေအးနွင့္ သိမ္ေမြ႔စြာ ေျပာ၏။<br /><br />အစက ထင္ထားသကဲ့သို႔ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ဟစ္ေအာ္သူ မဟုတ္။ ညႇင္းညႇင္ညံညံ ေလသံနွင့္၊ ကဗ်ာဆရာမီလတန္၊ လီနင္ဝါဒ၊ ကိုလိုနီေတာ္လွန္ေရး၊ ဘားနတ္ေရွာျပဇာတ္၊ ခ်ာလ္ဒစ္ကင္း၏ဝတၳဳ၊ ၿဗိတိသွ် ပါလီမန္၊ ဦးကုလားရာဇဝင္၊ သိပၸံေမာင္ဝ၏ေခတ္စမ္းစာ၊ နတ္ရွင္ေနာင္ရတု စေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျပာ၏။<br /><br />ေနာက္မွ သူသည္ ဆရာျဖစ္သင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမွ ထြက္ေၾကာင္း၊ သူသည္ (၁၀)တန္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ၊ ရာဇဝင္၊ ဗမာစာ စသည့္ ဂုဏ္ထူးမ်ားျဖင့္ ေအာင္ခဲ့သည္ဟု သိရ၏။ ေက်ာင္းေနစဥ္က စာေတာ္သူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုစဥ္ထိုအခါက သူသည္ ရန္ကုန္အေရွ႔ပိုင္း ကုလားေက်ာင္း တေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာျပဆရာ လုပ္လ်က္ရွိသည္။<br /><br />တခါက အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထားေသာ ေဆာင္းပါးတေစာင္ကို တကၠသိုလ္သမဂၢဇင္းေဟာင္း တေစာင္တြင္ ဘတ္ရဘူး၏။ သူသည္ အဂၤလိပ္စာကို ႏိုင္နင္းစြာ ေရးသားႏိုင္သူ တဦးျဖစ္၏။ ဂ်ပန္ေခတ္ သူ ဝန္ႀကီးျဖစ္စဥ္ သူ ေရးထားေသာ အဂၤလိပ္စာကို ဖတ္၍၊ ယခု ဆိုရွယ္လစ္ဝန္ႀကီး ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းက 'အဂၤလိပ္စာ ေရးတာ ျမန္သေလာက္ ေကာင္းတာပါဘဲ' ဟု ခ်ီးက်ဴးသည္ကို ၾကားရဘူး၏။<br /><br />၁၉၃၉ က ဒို႔ဗမာအစည္းအရံုးမွ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔သည္၊ ကြန္ဂရက္၏ ဘိတ္ၾကားခ်က္အရ အိႏိၵယျပည္ ရမ္းဂါးသို႔ သြားၾက၏။ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ ကိုဘဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ပါသြားၾက၏။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားက သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ကို မၾကာခဏ ဘိတ္၍ စကားေျပာေစသည္ဟု သိရ၏။ သခင္သန္းထြန္းကို ပြဲေတာင္းလွသည္ဟု ၾကားရ၏။<br /><br />ဂ်ပန္ေခတ္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးဝန္ႀကီး ျဖစ္စဥ္က သူ႔ဌာနတြင္လုပ္ေသာ အတြင္းဝန္မ်ားသည္ သူ႔ကို ေလးစားၾကသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးကို ေလ့လာနားလည္ၿပီး၊ ညာဝါး ျဖန္းသန္းကာ မဆိုင္သည္ကို ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မလုပ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br /><br />သခင္စိုး၏ 'ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒ' က်မ္းစာအုပ္၏ အမွာကို သခင္သန္းထြန္းက ေရးသည္။ သူ႔ ဗမာစာမွာ တိုတို၊ လိုရင္းႏွင့္ အဓိပၸါယ္ေပၚ၏။ သတင္းစာဆံ၏။ ဘတ္သူစြဲၿပီး အနက္ေပါက္လြယ္၏။ အျဖတ္အေတာက္ ကေလးမ်ားမ်ာ ေခတ္ဆန္၏။ ရွင္းလင္းၿပီး လွပ၏။ သတင္းစာဆရာလုပ္လွ်င္ သတင္းစာဆရာေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္၏။<br /><br />သူသည္ နဂါးနီစာအုပ္အသင္းကို တည္ေထာင္သူ တဦးျဖစ္သည္။ သခင္စိုးႏွင့္ သူသည္ ဗမာျပည္တြင္ မာက့္စ္ဝါဒ၊ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို ပဌမ ျဖန္႔ခ်ိသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ သခင္းစိုးက စကားလံုး အသစ္ထြင္၍ ခံ့ညာေသာ စာႀကီးေပႀကီး၊ ပိဋိကတ္စာေပျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပး၏။ သခင္သန္းထြန္းကား ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒႏွင့္ ဗမာျပည္၊ ကမၻာစသည္တို႔ႏွင့္ ယွဥ္ကာ လူအမ်ား နားလည္ေအာင္ ေျပာျပသူ ျဖစ္၏။ အဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္ျပကာ ရွင္းလင္း၏။<br /><br />ယခုေခတ္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို ေလ့လာသူတိုင္း သခင္သန္းစိုး၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ျပဳစု စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ အသီးအပြင့္ႏွင့္ မကင္းႏိုင္ၾက။ သူတို႔၏ ကြန္ျမဴနစ္စာေပမ်ားကို ဖတ္ၿပီး လူမ်ားသည္ ကြန္ျမဴနစ္ကို သိလာၾက၏။ သူတို႔ စကားလံုးေတြကိုပင္ သင္အံၿပီး၊ ေဖါက္ျပန္ေရး၊ ကလပ္စည္း၊ လူမႈဆက္ဆံေရး စသည္ျဖင့္ ေႂကြးေၾကာ္ေနၾက၏။<br /><br />ခက္သည္မွာ အတုအေယာင္မ်ားက ႏိုင္ႏိုင္ေနတတ္၏။ အတုအေယာင္တို႔က လႊမ္းမိုးတြင္က်ယ္သျဖင့္၊ လက္ဦးစြန္႔၍ တည္ထြင္သူ အစစ္တို႔မွာ ဖံုးကြယ္ျခင္း ခံေနရတတ္၏။ လူထုမွာ အတုအေယာင္မ်ားက ကာထားသျဖင့္ အစစ္ကို မျမင္ၾကရေပ။<br /><br />သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔က စြန္႔ကာ စလိုက္ေသာ ကြန္ျမဴနစ္လမ္းစဥ္ စာတမ္းမ်ားကို ဘတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္ခံုေပၚ ေရာက္လာၾက၏။ အာဏာေတြ ရလာၾက၏။<br /><br />ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံေရး စာေပတြင္ ေဝါဟာရကို ႂကြယ္ဝေစေသာ သခင္စိုးကား ေထာင္နံရံထဲတြင္ တိမ္ျမဳပ္ေန၏။ လူအမ်ား ရွင္းလင္းနားလည္ေအာင္ အဓိပၸါယ္ေကာက္ျပေသာ သခင္သန္းထြန္းကား ခ်ံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ား အၾကားတြင္ ေရာက္ေနရေလၿပီ။<br /><br />(၃)<br /><br />တကၠသိုလ္သမဂၢ အမႈေဆာင္အခန္းတြင္ သခင္သန္းထြန္းကို မၾကာခဏ ေတြ႔ရတတ္၏။ သခင္ေအာင္ဆန္း ပင္းယေဆာင္တြင္ ရွိစဥ္ သူသည္ မၾကာခဏ လာလည္ကာ ႏိုင္ငံေရးမ်ားကို ေဆြးေႏြးေလ့ရွိ၏။ သူ႔ကိုေတြ႔တိုင္း မႏၱေလးအေပၚဖံုး၊ မႏၱေလးလံုခ်ည္ႏွင့္ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ေတြ႔ရတတ္၏။ စကားကို ညႇင္းညႇင္းညံ့ညံ့ ေျပာ၏။<br /><br />ကိုဘဟိန္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လုပ္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ 'မ်ိဳးညြန္႔' မဂၢဇင္း (၁၉၃၈) တြင္ သခင္သန္းထြန္း၏ အရင္းရွင္ဆန္႔က်င္ေရး ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဘတ္မိ၏။ သူသည္ ကိုလိုနီေတာ္လွန္ေရးကို လႈ႔ံေဆာ္ခဲ့၏။ ေက်ာင္းသားပိုင္းသည္ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဝင္စားလာၾကေလၿပီ။<br /><br />သူသည္ ကိုဘဟိန္းကို အေတာ္ခင္၏။ ခေလးလို အလိုလည္း လိုက္၏။ ကိုဘဟိန္း၏ 'ဓနရွင္ေလာက' စာအုပ္ အမွာတြင္ သူသည္ ကိုဘဟိန္းအေၾကာင္းပါ ေရာဘက္ကာ ေရးထားရာ၊ အေတာ္ဘတ္၍ ေကာင္း၏။ သူသည္ အမွာစာ ေရးေကာင္းသူ ျဖစ္၏။<br /><br />အိုးေဝမဂၢဇင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အယ္ဒီတာျဖစ္စဥ္က သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္စိုးတို႔ထံမွ ေဆာင္းပါးမ်ား ေတာင္းဘူး၏။ သခင္စိုး၏ 'လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ' မွာ၊ မထုတ္မီ ျပည္ထဲေရးဌာနက ဆင္ဆာလုပ္ရာတြင္ ပါသြား၏။ သခင္သန္းထြန္း၏ 'ႏိုင္ငံေရး လက္ေတြ႔လုပ္လိုသူမ်ားအဘို႔ စကားလက္ေဆာင္' ကား ပံုနွိပ္ျဖစ္၏။<br /><br />ထိုေဆာင္းပါးကား ထိုေခတ္က ဝါဒျဖန္႔ၿပီး အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ နာမည္ႀကီးေအာင္လုပ္ကာ ႏိုင္ငံေရး လိုက္စားၾကေသာ ေပၚပင္ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကို ေျပာင္ေလွာင္၍ထားသည္။ သေရာ္ခ်က္ပါ၏။ ဘတ္ယင္း ရယ္ေမာမိသည္။<br /><br />ထိုေဆာင္းပါး အိုးေဝမဂၢဇင္းတြင္ ပါလာေသာအခါ သခင္သန္းထြန္းမွာ နဂါးနီစာအုပ္အသင္းလူႀကီး။ ဒို႔ဗမာအစည္းအရံုး အမႈေဆာင္အျဖစ္တြင္ ေထာင္ထဲေရာက္ေနေပၿပီ။<br /><br />ေနာက္ ဂ်ပန္အဝင္ ဒိုင္အိုေက်ာင္း စစ္ေဆးရံု၌ သူနွင့္ေတြ႔ေသာအခါ အိုးေဝမဂၢဇင္းအေၾကာင္း စကားစပ္မိရာ…. <br />'အဲဒီေဆာင္းပါး ထည့္တာ ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္တယ္' ဟု ကၽြန္ေတာ္အား ေျပာသည္။<br /><br />'ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီတုံးက မထည့္ဘူးလို႔ ေနေသးတာ။ သခင္သန္းထြန္းေဆာင္းပါးဘတ္ၿပီး သခင္ေတြဟာ ဒီလိုဘဲ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားလုပ္ေနတာလို႔ ထင္မွာစိုးလို႔ဘဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဟာသ ပါတာ၊ စာေျပာင္တာနဲ႔ ထည့္လိုက္တာဘဲ' ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေျပာ၏။<br /><br />သခင္သန္းထြန္းကား ျပံဳးေနေပသည္။<br /><br />သခင္သန္းထြန္းသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားကို ႏိုင္ငံေရးဘက္ပါေအာင္၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးကို ျပဳေအာင္ ဆြဲေဆာင္ခဲ့သည္ဟု ထင္၏။ ၁၉၃၉- ခု ေလာက္က ေျမနီကုန္းရွိ ကိုဘဟိန္း၏အိမ္တြင္ သူ႔ကို မၾကာခဏ ေတြ႔ရတတ္၏။ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္လက်္ာ၊ သခင္သန္းထြန္းနွင့္ ဂိုရွယ္(ထိုအခါက ေဘာဂေဗဒဂုဏ္ထူးတန္း ေက်ာင္းသား) တို႔ကို ေတြ႔ရတတ္၏။<br /><br />သခင္သန္းထြန္းတို႔သည္ ၁၉၃၉ ခုေလာက္ကတည္းက ဗမာျပည္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ဖြဲ႔စည္းေနၾက သည္။ ကိုဘဟိန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို မာ့က္စ္က်မ္းစာအုပ္မ်ားကို ေပးဘတ္ေစၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ဘက္ပါရန္ မၾကာခဏ ေျပာ၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကား စာေပကို ပိုခ်စ္၏။ ကဗ်ာကို ပိုစပ္ခ်င္ေန၏။<br /><br />လွ်ိဳ႔ဝွက္၍ ထုတ္ေဝေသာ အေရးေတာ္ပံုအမည္ရွိ စာတမ္းကို ၁၉၃၉ ေလာက္က ဘတ္လိုက္ရေလ၏။ ထို 'အေရးေတာ္ပံု' ကား ပဌမဆံုးေသာ ကြန္ျမဴနစ္ဂ်ာနယ္ ျဖစ္ေပ၏။<br /><br />(၄)<br /><br />ဂ်ပန္ေခတ္က ေရႊေတာင္ၾကားလမ္းရွိ စိမ္းညိဳ႔မိႈင္းမႈန္ေသာ ေတာရိပ္ၿမိဳင္ေျခကေလးသည္ တေရးေရး ထင္လာ၏။<br /><br />ေရႊေတာင္ၾကားလမ္းႏွင့္ ေလာင္းဝစ္လမ္းအဆံုတြင္ ပိန္းပင္၊ ေရျမက္ရွည္ပင္၊ ေမွာ္ပင္မ်ားျဖင့္ ေနာက္က်ိေသာ ေရအိုင္တအိုင္ရွိ၏။ ေရအိုင္မွာ ေရညႇိမ်ား လႊမ္းေနသျဖင့္ ထိုပတ္ဝန္းက်င္မွ ဘာအေရာင္မွ် လာမထင္၊ မႈန္ညိဳ႔ညိဳ႔၊ စိမ္းဝါဝါသာ လဲ့လဲ့ေပၚေနသည္။<br /><br />ထိုေရအိုင္ရွိ ကုန္းျမင့္ကေလးတြင္ ေခတ္ဆန္ေသာ တိုက္တတိုက္သည္ ေမာ္ႂကြားေန၏။ ခရမ္းပြင့္မ်ား တြဲလြဲခိုေနေသာ ဆင္ဝင္ေရွ႔တြင္ အေျမာက္ကေလးႏွစ္လက္ ဆင္ထား၏။ အိမ္ေရွ႔မ်က္ႏွာစာရွိ ျမက္ခင္းကား အနီအဝါ အျဖဴစေသာ ပန္းမာလာတို႔ျဖင့္ ေျပာက္က်ားေနသည္။<br /><br />ဂ်ပန္ေခတ္က ထိုေနရာတဝိုက္တြင္ ဘီအိုင္ေအ သခင္မ်ား ေနထိုင္ၾက၏။ ဗိုလ္စၾကာ၊ ကိုလွေမာင္ (ယခု သံအမတ္) ဗိုလ္လက်္ာ၊ သခင္တင္၊ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္း၊ သခင္ခ်စ္၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ သခင္လင္း၊ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း စသူတို႔သည္ ဤပတ္ဝန္းက်င္တြင္ တိုက္မ်ားနွင့္ ေနၾက၏။<br /><br />ထို အေျမာက္ႏွင့္အိမ္တြင္ ပဌမ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေန၏။ ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေဒၚခင္ၾကည္ ႏွင့္ လက္ထပ္၍ ျပည္လမ္း ေျပာင္းသြားေသာအခါ သခင္သန္းထြန္း လာေန၏။ သခင္သန္းထြန္းမွာ ထိုအခါက လူပ်ိဳျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ယခင္က အဂၤလိပ္အထက္တန္း အရာရွိႀကီးမ်ားေနေသာ တိုက္ျဖစ္၍၊ ခမ္းနား ထယ္ဝါေသာ ဓနရွင္ အေဆာင္အေယာင္မ်ားျဖင့္ ေတာက္ပလ်က္ရွိသည္။<br /><br />ဖက္ဖူးေရာင္ခံတြင္ သရက္ထည္ပြင့္ ပန္းႏြယ္ပန္းခက္တို႔ျဖင့္ ရွက္လိမ္ေသာ ဆိုဖာမ်ားသည္ အဝါႏုနံရံႏွင့္ အေသြးခ်င္း အျပန္အလွန္ တံု႔ျပန္ေနၾက၏။ ဆိုဖာ ဆက္တီ၏ အလယ္မွာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ ထေနေသာ ပန္းအိုးတင္စားပြဲသည္ တူရကီေကာ္ေဇာေပၚတြင္ အဝင့္သား ထင္ေန၏။ မွန္ျပတင္းမွ အစိမ္းပုတ္ေရာင္ ဇာခန္းဆီးသည္အျပင္ဘက္ ေကာင္းကင္ျပာ သစ္စိမ္းရြက္ညိဳတို႔ကို မႈန္ေရးေရး ျမင္လာေအာင္ ကာယင္း ေလအေဝွ႔တြင္ ေဆြ႔ေဆြ႔ခုန္လ်က္ရွိ၏။<br /><br />သခင္သန္းၿမိဳင္သယ္လာေသာ ဂ်ာမန္ စႏၵယားႀကီးကား အခန္းေဒါင့္တြင္ ရွိေပသည္။ အေပၚမွာ ပေဒသာ မီးပြင့္သည္ လေရာင္ကဲ့သို႔ ၾကည္ေအး ျမစိမ္းေသာ ေရာင္ျခည္ျဖင့္ သ, ေပးေနသည္။ စိမ္းစိမ္းလဲ့လဲ့ ဧည့္ခန္းေဆာင္။<br /><br />ဤစိမ္းလဲ့လဲ့ ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာပင္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးဝန္ႀကီး သခင္သန္းထြန္းသည္ မာက့္္စ္၏ 'အရင္း' စာအုပ္ကို ဘတ္ေန၏။ သခင္တင္သည္ ညေနဆိုလ်င္ ေရာက္လာကာ စႏၵယားခံုတြင္ ဝင္ထိုင္ၿပီး ထူးမျခားနား အစပိုဒ္ကို စမ္းၿပီး မၿပီကလာ တီးၾကည့္တတ္၏။ တီးယင္း အသံေပ်ာက္ေနသျဖင့္ 'လုပ္ပါဦးဗ်… တီးစမ္းပါအုန္း' ဟုဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို လွည့္၍ ေျပာတတ္၏။<br /><br />သခင္လင္းကား ဆိုဖာတြင္ ကိုယ္တျခမ္းျမႇဳပ္ကာ ရယ္စရာေျပာေန၏။ ဗိုလ္စၾကာ၏ ႂကြယ္ဝေသာ စကားသံသည္ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ရွိ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကားနွင့္ ရုတ္တရက္ ေရာက္လာသည္လည္း ရွိ၏။<br /><br />သခင္သန္းထြန္းသည္ မာက့္စ္စာအုပ္ကို ခ်လိုက္ၿပီး 'လုပ္ပါဦးဗ်၊ သီခ်င္းတပုဒ္ေလာက္…. သက္ေဝဆိုတာေလ……' ဟုေျပာကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးေငါ့ျပ၏။ သူသည္ 'သက္ေဝ' သီခ်င္းကို အလြန္ႏွစ္သက္၏။<br /><br />ဘယ္ေတာ့မွ မညႇိသျဖင့္ အသံေၾကာင္ေနေသာ စႏၵယားႀကီးမွာ ဂီတသံ ထြက္လာရ၏။ သခင္သန္းၿမိဳင္သည္ ေဘးမွ ရပ္ကာ လိုက္ဆိုေန၏။ သူသည္ ဘင္ဂ်ိဳ အတီးေကာင္းသူလည္း ျဖစ္သည္။<br /><br />လွသထက္လွမယ္ဆိုယင္<br />ေဆးဘက္ဝင္ပါသလားလို႔<br />ေမာင့္အသဲေတြ ေမာင့္အေသြးေတြ<br />ေမာင့္ႏွလံုးေတြ<br />အသံုးျပဳပါေလ……..<br />သခင္တင္သည္ ဂီတသံဝယ္ ေငးေမာေနေလၿပီ။<br /><br />ညအေမွာင္ကူးစတြင္ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္း ေရာက္လာကာ သခင္သန္းထြန္းနွင့္ စကားေျပာၾကၿပီး၊ မၾကာမီ ကားနွင့္ အတူ အျပင္ဘက္ အေမွာင္ထဲသို႔ ထြက္သြားၾက၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ ကပ္လ်က္ရွိေသာ တဘက္အိမ္တြင္ ကိုဘဟိန္းႏွင့္ အတူေနရာ လူစံုတတ္သျဖင့္ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ဧည့္ခန္းသို႔ ကူးကာ လည္ပတ္ေနတတ္၏။<br /><br />ဤစိမ္းလဲ့လဲ့ ဓနရွင္ဆန္ေသာ ဧည့္ခန္းေဆာင္မွပင္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး လႈ႔ံေဆာ္စာတမ္းမ်ားကို ေရးၾကသည္။ ဤဧည့္ခန္းေဆာင္မွ ထြက္လာေသာ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္သည္ 'ပုန္ကန္ထႂကြေလာ့' ဟူေသာ စာတမ္းမ်ားကို လြယ္အိပ္ႏွင့္ထည့္ကာ အိမ္ေရွ႔လမ္းေပၚတြင္ လမ္းသလာားေနေသာ ဂ်ပန္စစ္သားေလးတဦးကို တိုးမိမတတ္ ျဖတ္ေက်ာ္လြန္ သြားခဲ့ေလသည္။<br /><br />ဤအခန္းေဆာင္တြင္ အတူဆံုၾက ေတြ႔ၾက ရယ္စရာ ေမာစရာေျပာခဲ့ၾကေသာ သူမ်ားသည္ပင္ ဖဆပလကို ဖြဲ႔စည္းကာ၊ ေတာ္လွန္ေရး ျပဳခဲ့ၾကသည္။<br /><br />ဤစိမ္းလဲ့လဲ့ ဧည့္ခန္းေဆာင္မွပင္၊ အနီထဲမွ ၾကယ္ျဖဴပြင္ ့ေပၚေနေသာ ဖဆပလ အလံကို ေႏြလယ္အခါ အိပ္မက္ေနၾကသည္။<br /><br />(၅)<br /><br />ဤ စိမ္းလဲ့လဲ့ ဧည့္ခန္းေဆာင္တြင္ ဆံုခဲ့ၾကေသာ သူမ်ားသည္ပင္ အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္ကုန္လ်က္ ေသြးစီးႏွင့္ ကိုင္ကာ စိုက္ခဲ့ၾကေသာ ဖဆပလအလံကို ႏွဲ႔ေနၾကေပၿပီ။<br /><br />သူတို႔အားလံုးသည္ လူပင္ျဖစ္သည္။ လူတို႔၏ မိုက္မဲျခင္း၊ လိမၼာျခင္း၊ တကိုယ္ေကာင္းၾကံျခင္း၊ တိုင္းျပည္အက်ိဳးၾကည့္ျခင္း၊ ယုတ္မာျခင္း၊ သန္ရွင္းျဖဴစင္ျခင္း တို႔ျဖင့္ ေရာႁပြမ္းကာ ေနေပမည္။<br /><br />သခင္သန္းထြန္းလည္း သည္လူမ်ားအလည္မွ လူပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ဂ်ပန္ေခတ္က ကၽြန္ေတာ္၏ ငရွင့္ေသြး ကတၱီပါ ဂ်ာကင္အက်ႌကို ကိုဘဟိန္းက ႀကိဳက္သည္ဆို၍ ယူထား၏။ ေနာက္ သခင္သန္းထြန္းက ကိုဘဟိန္းထံမွ ယူကာ ဝတ္၏။<br /><br />သခင္သန္းထြန္းသည္ ထို ငရွင့္ေသြး ဂ်ာကင္အကႌ်ကို အေတာ္ႏွစ္သက္သည္။ ခ်မ္းသည့္အခါတိုင္း ငရွင့္ေသြးအက်ႌကို ဝတ္ကာေနတတ္၏။ သူႏွင့္အတူ ေနၾကေသာ သခင္တင္ထြန္း၊ သခင္လွကြန္းတို႔ကား သခင္သန္းထြန္း ရံုးကအျပန္ ကားဆိုက္လ်င္ ဆိုက္ျခင္း အဝမွ ႀကိဳကာ ငရွင့္ေသြး ဂ်ာကင္ကို ဆီးေပးၿပီး၊<br />'သခင္သန္းထြန္း ဒီဟာေလး ဝတ္ထားပါ' ဟု စေလ့ရွိ၏။ လူဆိုတာ အလွအပကို ခ်စ္တတ္ၾကေပသည္။<br /><br />ဒိုင္အိုေက်ာင္းရွိ ျပည္သူ႔ေဆးရံု အေပၚထပ္အခန္းတြင္ သခင္သန္းထြန္းသည္ မက်မ္းမာသျဖင့္ ေဆးဝါး မွီဝဲေနသည္။ ေန႔လည္ဆိုလွ်င္ ဧည့္သည္မ်ားသည္ သူ႔အခန္းတြင္ စံုလွ၏။<br /><br />ဆရာမေဒၚခင္ႀကီး (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္၏အစ္မ)သည္ သူ႔ကို ျပဳစုေန၏။ ဧည့္သည္ကား မစဲ။ ထိုအခိုက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝင္ေမးရာ မၾကာမီ ဆရာမေဒၚခင္ႀကီးသည္ ကာဖီ ယူလာ၏။<br /><br />'ေသာက္ပါအုန္း'<br />ကၽြန္ေတာ္က 'ဟာ… ဒုကၡ၇ွာလို႔' ဟုဆိုကာ အားနာဟန္ ျပဳေန၏။<br />'သခင္သန္းထြန္းဧည့္သည္ဆိုယင္ ေကာ္ဖီနဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္' ဟု ဗိုလ္စၾကာက ေျပာကာ ေနာက္ေန၏။ သခင္သန္းထြန္းကမူ ရွက္ေန၏။<br /><br />ေနာက္တလခန္႔ ၾကာေသာအခါ သခင္သန္းထြန္းနွင့္ ေဒၚခင္ႀကီးတို႔သည္ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။ လူတို႔၏ ဘဝဇာတ္လမ္းသည္ သည္လိုပဲ ျဖစ္ၾကေပမည္။<br /><br />ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ၿပီးစက ကၽြန္ေတာ္သည္ ေတာတြင္ ေရာက္ေနရာ၊ ဖဆပလ၏ သတင္းမ်ားကိုသာ နားေထာင္ေနရသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ ျပည္သူ႔အာဏာဂ်ာနယ္ကို ဘတ္ရသည္။ ဖဆပလ၏ အမည္မွာ ကမၻာ့သတင္းစာ ေကာ္လံထိပ္တြင္ မ်က္နွာမဲျဖင့္ ပါေနေလၿပီ။ သခင္သန္းထြန္း အမည္ကို ႏိုင္ငံျခားသတင္းစာမ်ား တြင္ မၾကာခဏ ေတြ႔ရ၏။ ထိုအခါက သူသည္ ဖဆပလ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ျဖစ္ေလ၏။<br /><br />သူဖဆပလမွ ထြက္ေသာအခါ၊ သူ႔ေနရာတြင္ တြဲဘက္အတြင္းေရးမႉး ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းေရာက္လာ၏။<br /><br />တာရာမဂၢဇင္း ထြက္ခါစက သခင္သန္းထြန္းထံ ေဆာင္းပါးေတာင္းဘူး၏။ သို႔ေသာ သူလည္း မေရးျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေရာက္ေတာ့။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ဘုန္းႀကီးလမ္း ကြန္ျမဴနစ္တရားပြဲတြင္ တူတဇင္အလံနီကို ေနာက္ေက်ာခံလ်က္ ဓါတ္ခြက္ေ၇ွ႔တြင္ တရားေဟာေနေသာ သခင္သန္းထြန္းကို ပရိသတ္အလယ္မွ ျမင္လိုက္ရ၏။ သခင္သန္းထြန္း၏ တရားကား ပဌမေတာ့ ေျခာက္ေသြ႔ၿပီး၊ ေနာက္… တေျဖးေျဖး အခ်က္အလက္မ်ား ပါလာကာ ဆံုးခါနီးတြင္ ေသြးႂကြလာေစသည္။ ဒါဘဲ သိလိုက္သည္။<br /><br />သူသည္ (၃) နာ၇ီခန္႔ မရပ္မနား စမ္းေရယဥ္မွ ေရမ်ား စီးသြန္က်သလို ေျပာ၏။ သူ၏ စကားမ်ားထဲတြင္ လူအမ်ား ရုတ္တရက္ အသိခက္ေသာ စာအုပ္ဆံဆံ စကားႀကီး စကားက်ယ္မ်ား မပါ။ ရိုးရိုးနွင့္ လူတိုင္းနားလည္ေသာ၊ ရွင္းလင္း ျပတ္သားေသာ စကားလံုးမ်ားႏွင့္သာ ေျပာ၏။ ဗမာ့လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနကို ကမၻာ့အေျခအေနမ်ားနွင့္ ယွဥ္ကာ ေနာက္ခံကား ေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ အကိုးအကားႏွင့္တကြ ေျပာ၏။<br /><br />လူအမ်ားသည္ စိုက္ကာ နားေထာင္ေနၾက၏။<br /><br />ဂ်စ္ကားႏွင့္ အထက္တန္းအရာရွိဟု ထင္ရေသာ သူတဦးက 'တယ္ေတာ္တဲ့ လူဘဲ။ အခ်က္အလက္ေတြ ခ်ည္းဘဲ….. က်ဳပ္အစက လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ႀကိမ္းမယ္ ေမာင္းမယ္ ထင္ေနတာ' ဟု ခပ္တိုးတိုး သူ႔အေဖာ္အား ေျပာေနေလသည္။<br /><br />ဓါတ္ခြက္မွ သခင္သန္းထြန္း၏ အသံသည္ ညိဳေမွာင္မိႈင္းျမေသာ ညည့္ဝယ္ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ ရွိသည္။<br /><br />ယခု ျပည္တြင္းစစ္၊ ျပႆနာကိုကား ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာမွ် ထင္ျမင္ခ်က္ မေပးလိုေသး။ ဘာဘဲ ေျပာၾက ေအာ္ၾက၊ ေနာက္ဆံုး သည္လူေတြဟာ အတူတူ လူခ်ည္းပါဘဲ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ရာကား၊ ေတာ္သူေတြ ေနရာေကာင္းတြင္ ေရာက္ေစခ်င္သည္။ လက္တြဲ၍ ေတာ္လွန္ေရးကို လုပ္လာသူေတြ၊ ယခုလည္း လက္တြဲကာ အုတ္သစ္ကေလးမ်ားကို သယ္ေစခ်င္ေန၏။ ေနာက္ၿပီး လူအမ်ားဆႏၵအရ လုပ္ေစခ်င္၏။ မလိုတာကို အတင္းၾကပ္ ေပးတာလည္း မႀကိဳက္၊ ဒီမိုကေရစီ စင္ျမင့္တြင္ လြတ္လပ္မႈ အခြင့္အေရးသည္ ပ်ံဝဲေနေစခ်င္၏။<br /><br />တကယ့္ အျမဳေတမ်ား ပါဝင္ေသာ အမ်ိဳးသားတပ္ေပါင္းခ်ဳပ္ ျပည္သူ႔အစိုးရကို လိုခ်င္၏။ ။<br /><br /><br />ဒဂုန္တာရာ။<br />၁၉၄၈ ဇြန္လ။<br />{ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး စာေပျဖန္ခ်ိေရးမွ ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ေဝတဲ့ 'ဒဂုန္တာရာ- ရုပ္ပံုလႊာ'၊ ၁၉၅၅ခုနွစ္၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}<br /><br />[၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လတြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဥကၠဌ သခင္သန္းထြန္း(၁၉၁၁-၂၀၁၁) ရဲ႔ ေမြးေန႔ရာျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မာယာမဂၢဇင္းက ဂါရဝျပဳ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-2196932794486728671?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-77939440241184659542011-07-08T05:57:00.000-07:002011-07-08T06:01:12.727-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />[မာယာစာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ အေရးေတာ္ပံုဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၁)၊ အမွတ္ (၅)၊ ၂၀၁၁ ခုနွစ္ မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပေပးပါတယ္။]<br /><br />ဒီႏွစ္ ဇူလိုင္၃၁ရက္ဆိုရင္ ကိုကိုးကြၽန္းေပၚက (၅၃)ရက္ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲႀကီးဟာ အႏွစ္၄ဝတိတိ ျပည့္ပါၿပီ။<br /><br />ဒီလိုအခါမွာ ညံ့ဖ်င္းလွတဲ့ ကိုယ့္မွတ္ဉာဏ္ထဲက ကိန္းဂဏန္း တခ်ိဳ႔ကို ျပန္စီေနမိပါတယ္။ ကိုကိုးကြၽန္းကို ပို႔လိုက္တာက ၁၉၆၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ရက္။ ျပန္ပို႔တာက ၁၉၇၁ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလထဲမွာ (ရက္အတိအက်မမွတ္မိေတာ့)၊ စုစုေပါင္း ၂ႏွစ္နဲ႔ ၉လ။ တနည္း ၃၃လ၊ ရက္ေပါင္း၁ဝဝဝေလာက္ပါ။ <br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ညႀကီးသန္းေခါင္ အင္းစိန္ေထာင္ထဲကထုတ္၊ နံေဘးမွန္ေတြကို စကၠဴျဖဴေတြ ကပ္ထားတဲ့ ဟီးႏိုး ဘတ္စ္စကားႀကီးေတြနဲ႔ ဗိုလ္တေထာင္ဆိပ္ကမ္းကိုပို႔၊ ဂ်ီသရီး ေသနတ္ေတြ ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ မဆလ စစ္သားေတြ အၾကား၊ ထိန္လင္းေနတဲ့ မီးေမာင္းႀကီးေတြ ေအာက္မွာ ျပည္ေတာ္ေအး သေဘၤာေပၚတက္၊ နာရီေပါင္း ၃ဝေက်ာ္ေလာက္ ပင္လယ္ကို ျဖတ္-<br /><br />"အဲဒါ ကိုကိုးကြၽန္းပဲ၊ လာၾကည့္ၾက။ ကိုကိုးကြၽန္းကို ျမင္ေနရၿပီ" လို႔ ျပည္ေတာ္ေအး သေဘၤာဝမ္းဗိုက္ရဲ႔ အေပါက္ဝိုင္းေလးထဲကို ၾကည့္ေနသူတဦးက လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ သူမ်ားနည္းတူ က်ေနာ္လည္း ေျပးသြားၿပီး ေခါင္းျပဴၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ သဲေသာင္က ေဖြးေဖြး၊ အုန္းပင္ေလးေတြက အစီအရီ၊ ကိုင္းတာကကိုင္း၊ မတ္တာက မတ္နဲ႔။ လိႈင္းကေလးေတြ ေျပးတက္ေနတာကိုလည္း အထင္းသား ျမင္ရပါတယ္။ လွလိုက္တဲ့ ကြၽန္းတကြၽန္းပဲလို႔ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာမိခဲ့တာကို ဝန္ခံရမွာပါ။ ပထမအျမင္၊ အေပၚယံ စဥ္းစားခ်က္ပါ။ ေနာက္က်ေတာ့ မုန္တိုင္းေတြကိုလည္း ျဖတ္သန္းရ၊ အုန္းပင္ေပၚက လိမ့္က်လို႔ ေသဆံုးတာလည္း ႀကဳံရ၊ လႈိင္းပုတ္ခ် သြားလိုက္တာ အေလာင္းေတာင္ ျပန္ရွာမရတာလည္း ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲဝင္တဲ့ လူေတြ တဦးၿပီး တဦး၊ တျမႇင္းျမႇင္း ေသဆံုးေနတာကို ေသြးေအးေအးနဲ႔ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာေတြလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />အလွနဲ႔ ရက္စက္မႈ ျပြမ္းတီးေနတဲ့ ကိုကိုးကြၽန္းေလ။<br /><br />ကြၽန္းကို ပို႔လိုက္တုန္းက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အေရအတြက္က စုစုေပါင္း ၂၃၃ ေယာက္။ ျပန္ပို႔ေတာ့ သေဘၤာေပၚမွာ ပါလာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအေရ အတြက္က ၂၁၃ ေယာက္။ ၁ဝ% ေလာက္ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလေလးအတြင္း ေလ်ာ့သြားတာ။ ေလ်ာ့သြားတဲ့ အထဲမွာ တိုက္ပြဲေၾကာင့္ က်ဆံုးသြားသူက ၁ဝ ေယာက္။ ဖ်ားနာလို႔၊ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စနစ္အရ အစားအေသာက္ ရွာေဖြရင္း ေသဆံုးသူက သံုးေယာက္၊ စုစုေပါင္း ေသဆံုးသူ ၁၃ ေယာက္။ ကိုကိုးကြၽန္းေပၚမွာ ႏွစ္လခြဲကို ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား တေယာက္ႏႈန္း ကြယ္လြန္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ျပည္မေထာင္ကို ေဆးကုဖို႔ ျပန္ပို႔လိုက္ ရတာက ၇ ေယာက္ပါ။<br /><br />ကြၽန္းေပၚမွာ ငပိပုပ္တိုက္ပြဲ- ၅ ရက္၊ ရက္ေလးဆယ္တိုက္ပြဲ- ၄ဝ ရက္၊ ရဲနီဘိုၾကဴနဲ႔ ရဲနီနယ္လင္းတို႔ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ရဲနီမ်ားရဲ႔ (၄၆) ရက္ တိုက္ပြဲ၊ အာဇာနည္ ၈ ဦး က်ဆံုးခဲ့တဲ့(၅၃) ရက္ တိုက္ပြဲ၊ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲႀကီးငယ္ စုစုေပါင္း ၄ ႀကိမ္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီး ရက္ေပါင္း ၁၄၄ ရက္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္းေပၚမွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ရက္ေပါင္းက ၁ဝဝဝ ေလာက္ရွိတာ ဆိုေတာ့ ကိုကိုးကြၽန္း အက်ဥ္းစခန္း သက္တမ္းမွာ ၁၄% ေလာက္ ဟာ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲ ျဖစ္ေပၚေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဒါ့အျပင္ အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးဟာ အခါႀကီး ရက္ႀကီးတိုင္းမွာ အခမ္းအနားေတြကလည္း က်င္းပ ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ ေရာက္သြားတဲ့ ႏွစ္မွာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ကို အဆိုအကပြဲေတြနဲ႔ တခမ္းတနား က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပါတီေန႔ (ၾသဂုတ္လ ၁၅ရက္)၊ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ (မတ္လ ၂၈ရက္ေန႔)၊ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ေန႔ (စက္တင္ဘာ၁ရက္) ကမၻာ့အလုပ္သမားေန႔ (ေမလ ၁ရက္)၊ ၇ရက္ ဇူလိုင္၊ စစ္ေတြ ဆန္လုပြဲ၊ မဟာေအာက္တိုဘာ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ (ႏိုဝင္ဘာ ၇ရက္) စတာေတြကို ပံုမွန္လို က်င္းပၾကပါတယ္။ ပါတီရဲ႔ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာဆိုရင္ ထူးျခားတဲ့ အစားအေသာက္နဲ႔ အားကစားပြဲေတြ၊ စစ္တုရင္-က်ား ၿပဳိင္ပြဲေတြပါ က်င္းပပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ အျခား အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ က်ဆံုးသြားသူ တဦးခ်င္းကို ရည္စူးၿပီးဂုဏ္ျပဳ၊ သႏၷိ႒ာန္ခ်ပြဲေတြလည္း က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလို ဂီတသံ၊ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႔ တၿခိမ္းၿခိမ္း က်င္းပတဲ့ အခမ္းအနားေတြနဲ႔ အားလံုးရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ထိန္းထားၿပီး အခ်ိန္မေရြး တိုက္ပြဲဝင္ ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနကို ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ဒါေတြနဲ႔ တဆက္ထဲ ကိုကိုးကြၽန္းျပန္ေတြ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးထဲ ဝင္ေရာက္သြားတဲ့ လူစာရင္းကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္မိပါတယ္။ ပထမဆံုး မွတ္တမ္းထိုးရ မွာကေတာ့ ကိုကိုးကြၽန္းကေန ေလွနဲ႔ ထြက္ေျပးၿပီး လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးထဲ ေရာက္သြားတဲ့ မုန္းေဒသက ေက်ာင္းဆရာ ဦးေအာင္ေဝနဲ႔ အခု ေကအင္န္ယူမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မန္းၿငိမ္းေမာင္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပဲခူးရိုးမ၊ တနသၤာရီတိုင္း၊ ရခိုင္ျပည္နယ္နဲ႔ အေရွ႔ေျမာက္ စစ္ေဒသတို႔ကို ေတာခိုသူေတြ ဆက္တိုက္ ေပၚလာပါတယ္။ အားလံုး ေပါင္းလိုက္ရင္ က်ေနာ္ မွတ္မိတာခ်ည္း ၁၈ ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ဒီအထဲက အမ်ားစုက က်ဆံုးသြားပါၿပီ။ မွတ္ေလာက္ သားေလာက္လည္းျဖစ္၊ ခ်န္လည္း ခ်န္မထား သင့္တဲ့ စိတ္ထိခိုက္ဖြယ္ရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တခု ကေတာ့ ကိုကိုးကြၽန္းေပၚတုန္းက က်ေနာ္တို႔ပါတီက ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ အလြန္ရင္းႏွီး၊ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆံုးေတာ့ ဝမ္းပမ္းတနည္း ငိုေႂကြးခဲ့ၾကတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ တိုက္ပြဲေတြကို အလြန္ တက္တက္ ႂကြႂကြ ေထာက္ခံခဲ့တဲ့ မလညပ ေခၚ ျမန္မာႏိုင္ငံ အလုပ္သမားပါတီက ရခိုင္ ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုရန္ေရႊနဲ႔ ကိုသိန္းျမ တို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ အတူ ရခိုင္ျပည္နယ္ထဲရွိ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲထဲကို ပါဝင္သြားၾကၿပီး အဲဒီမွာပဲ က်ဆံုးသြားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ ကိုကိုးကြၽန္းက ျပန္လာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြထဲမွာ အမ်ားစုႀကီးဟာ ကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ငံေရးကို ဆက္လုပ္ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္ႏိုင္သူျဖစ္ေစ၊ ကိုကိုးကြၽန္းေပၚမွာ စိုက္ထူခဲ့တဲ့ အာဇာနည္မ်ားရဲ႔ စိတ္ဓာတ္အေပၚ သစၥာရွိၿမဲရွိၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ အထဲက ေထာင္ထဲျပန္ေရာက္ ၾကတာေတြ မနည္းသလို ဦးခင္ေမာင္ျမင့္၊ ကိုနီေအာင္ေမသုတို႔လို ေထာင္ထဲမွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီး ျပည္သူက ေလးစားရတဲ့ အာဇာနည္ေတြလည္း ေပၚထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေလထီးဗိုလ္အုန္းေမာင္။ ဆရာရာဂ်န္။ (ဆရာ) ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ (ဆရာ) ျမသန္းတင့္တို႔လို ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ ျပည္သူလူထု အေထာင္အေသာင္းက သူတို႔ရဲ႔ ေလးစားမႈကို ေဖာ္ျပျခင္းခံရတဲ့ လူေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။<br /><br />မဆလ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္ တိုက္ပြဲဝင္ရာမွာ ေမာ္ကြန္းဝင္ မီးရႉးတန္ေဆာင္တခု ျဖစ္ခဲ့တဲ့ (၅၃) ရက္တိုက္ပြဲမွာ က်ဆံုးသြားသူေတြကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ အစိုးရဝန္ထမ္း၊ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ စစ္သား (ေလတပ္က) စသျဖင့္ အလႊာစံု လွပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတာင္ ပါေသးေတာ့ တမင္မ်ား ေရြးျခယ္ထားသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဗမာျပည္သား အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္က ကိုကိုးကြၽန္းကို ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ပို႔လိုက္တယ္လို႔ ေျပာေနရေပမဲ့ ဒီအထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္၊ ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္က အျမင္ကပ္လို႔ ကြၽန္းပို႔ခံရသူ အနည္းအက်ဥ္းလည္း ပါပါတယ္။ ေမာ္လၿမဳိင္က ရုပ္ရွင္ပိုစတာဆြဲတဲ့ တရုတ္လူငယ္ေလး၊ မႏၱေလးက ကုလား ဆရာဝန္ႀကီး ေဒါက္တာကူးမားတို႔လို လူေတြဟာ တကယ့္ကို အသလြတ္ အဖမ္းခံရ၊ တကြၽန္း အပို႔ခံရတာပါ။ တအိမ္ထဲေနတဲ့ ဦးေလးကို လာဖမ္းလို႔ စပ္စုမိတဲ့ ၁၄ ႏွစ္သားေလးကို ဖမ္းလာၿပီး ျပန္မလႊတ္ပဲ ၁၇-၁၈ ႏွစ္ အရြယ္မွာ ကြၽန္း ပို႔ပစ္လိုက္တာလည္း ပါလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္းေပၚမွာ အသက္အႀကီးဆံုးက ၆ဝ၊ အသက္အငယ္ဆံုးက ၁၇ ႏွစ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲေတြမွာ က်ဆံုးသူမ်ားထဲမွာေတာ့ အသက္အႀကီးဆံုး ကိုစိန္ခ်င္းက ၃၇ ႏွစ္ ေလာက္ျဖစ္ၿပီး အသက္အငယ္ဆံုး ကိုေမာင္ေမာင္စိုးက ၂၅ ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မဆလ အစိုးရဘက္က စာရင္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ဒီကြၽန္းေပၚမွာ အက်ဥ္းစခန္း သံုးခုဖြင့္ဖို႔ စီစဥ္ထားရာမွာ တခုသာ ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး က်န္တာေတြ မဖြင့္ဝံ့ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႔ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို တကြၽန္းမွာ ေသတပန္သက္တဆံုး လုပ္ကိုင္စား ေသာက္ေစေရး စီမံကိန္းဟာ အစမွာ ၃၃.၃% ေအာင္ျမင္တယ္။ ေနာင္မွာ စခန္း အားလံုးကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ရေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအရ သာမက စီးပြားေရးအရပါ လံုးဝ အရံႈးေပၚသြားတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ ခိုင္မာတဲ့၊ သူတို႔ကို အျပတ္ဆန္႔က်င္တိုက္ပြဲဝင္တဲ့လူ ၁ဝ ဦး ကို အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲေတြမွာ အေသသတ္ႏိုင္လိုက္တယ္။ ဒီဘက္မွာေတာ့ ရာခိုင္ႏႈန္း၁ဝဝ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ဆိုရမလားပဲ။ ဒါေပမဲ့ အသက္ရွင္လ်က္ ေထာင္က ထြက္သြားသူေတြရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ခ်ိဳးႏွိမ္ႏိုင္မႈမွာေတာ့ ၁ဝ% ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ေတာင္ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ျပည္သူ လူထုဘက္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဒီ ကိုကိုးကြၽန္းက ထြန္းေျပာင္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြ အေၾကာင္း သိရၿပီးေနာက္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အေပၚ ပိုနာက်ည္းလာသူ၊ ျပန္လည္ တိုက္ပြဲဝင္သူေတြဟာ ရာခိုင္ႏႈန္း ေထာင္နဲ႔ ေသာင္းနဲ႔ တိုးလာတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။<br /><br />ကိုကိုးကြၽန္း အာဇာနည္မ်ားရဲ႔ စြန္႔လႊတ္တိုက္ပြဲဝင္ စိတ္ဓာတ္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။<br /><br />ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-7793944024118465954?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-31504103489355684062011-07-04T08:13:00.000-07:002011-07-04T08:20:33.685-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />{လမင္းတရာစာေပဆက္ဆံေရးက ebook အျဖစ္ ထုတ္ေ၀လိုက္တဲ့၊ "ဗုဒၶႏွင့္ေတြဆံုျခင္းႏွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား" စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။}<br /><br /><br />မင္းမမွန္ရင္<br />မင္းတရားခံျဖစ္မယ္၊ <br /><br />ငါမမွန္ရင္<br />ငါတရားခံျဖစ္မယ္၊<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />တရားဆိုတာ<br />ညႇာလဲမညႇာ၊ ညာလဲမညာ<br />သာေစ နာေစမရွိ<br />ပကတိ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ျခင္းပဲ။<br /><br />ဒီေန႔ မင္းရဲ႔လုပ္ရပ္ဟာ<br />ေနာင္ေန႔ မင္းရဲ႔အတၳဳပၸတ္။<br /><br />ဒီေန႔ မင္းရဲ႔လုပ္ရပ္ဟာ<br />ေနာင္ေန႔ မင္းရဲ႔အနာဂတ္။<br /><br />မပတ္သက္ခ်င္လို႔ မရ<br />မစပ္ဆက္ခ်င္လို႔ မရ။<br />မင္းဘဝကို မင္းကသာျပဌာန္းတယ္။<br />မင္း ဘာလဲ<br />မင္း ဘယ္သူလဲ<br />မင္းဟာ မင္းပဲ။ ။<br /><br />တင္မိုး<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-3150410348935568406?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-63397914466734607922011-06-15T08:58:00.000-07:002011-06-15T09:01:53.207-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ဒီလိုမိုးတေစြေစြ<br />ေလတျဖဴးျဖဴး<br />၀သန္ဦးကာလမွာ<br />ေငြစင္ေငြမႈန္ေတြကိုေငး<br />အေတြးကိုခၽြန္းဖြင့္<br />ဘ၀အျပင္ကို႐ြက္လႊင့္ၾကတာဟာ<br />ဗမာျပည္သားေတြအဖို႔<br />ဓမၼတာလိုကိစၥပါ။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />အညာမိုးမို႔<br />မစို႔မပို႔၊ မခို႔တ႐ို႕<br />တို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္း<br />ပက္ဖ်န္းလို႔႐ြာေနတုန္းမွာ<br />တံခါးသံတိုင္ေတြကိုကိုင္<br />ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔<br />ေထာင္ရဲ႕အျပင္ကိုမွန္းဆ<br />လြမ္းလ်ခဲ့သလို<br />မိုးနဲ႔အႃပိုင္၊ ေလနဲ႔ဆိုင္လ်က္<br />ေက်ာက္ေဆာင္ကို္ထုေထာင္း၊<br />ရန္တေျခာင္းေျခာင္းနဲ႔<br />လိႈင္းေခါင္းျဖဴမ်ားကို <br />ရန္သူလိုသေဘာထားၿပီး<br />နာက်ည္းခဲ့တာဟာလည္း<br />ဒီလိုမိုးတဖြဲဖြဲထဲမွာပါပဲ။<br /> <br />အထက္မွာမိုး<br />ေအာက္မွာ႐ႊံ႕<br />တလြန္႔လြန္႔ကၽြတ္<br />တ၀ီ၀ီႁဖုတ္နဲ႔<br />ကတုတ္က်င္းထဲမွာ<br />မိုးကာစကိုႃခံု<br />ထမင္းၾကမ္းကိုငံုရင္း<br />တဘက္မွာကင္းေစာင့္<br />တဘက္မွာ<br />“ေတာ္လွန္ေရးေအာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ- - -”<br />ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳးကုိ<br />ေသနတ္ပြတ္ရင္းေတြးရတဲ့အရသာ<br />ဘာနဲ႔မွႏိႈင္းစာလို႔မရပါဘူး၊ <br /> <br />ဒီလိုနဲ႔<br />မုတ္သုန္ကလည္းဒီမုတ္သုန္<br />မိုးကလည္းဒီမိုး<br />ကာလသာျခား<br />ေဒသျပားသြားတဲ့ <br />ဒီေန႔အခါ<br />တေျပတ႐ြာမွာ<br />တဖြဲဖြဲမိုးကိုၾကည့္<br />ေတြးမိတာဟာျဖင့္<br />- - - - - - - <br />ဒီဇာတိေျမ<br />ဒီနာက်ည္းခ်က္နဲ႔<br />ဒီေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ပါပဲ<br />ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူးဗ်ာတို႔။<br /> <br /> ဖိုးသံ(လူထု)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-6339791446673460792?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-44229451435613781812011-06-09T07:52:00.000-07:002011-06-09T08:02:26.349-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />[မုန္းမွသည္ကယ္လီဖိုးနီးယားကို မေကသီ(မာလုစံ) ရဲ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ မာလုစံ blog မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မေကသီ။]<br /><br /><br />လြန္ခဲ႔ေသာ အႏွစ္သုံးဆယ္ခန္႔က ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းက ေခၚ၍ ကြယ္လြန္သူ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသားႀကီး ေကာလိပ္ဂ်င္(ဦး)ေနဝင္း ၏ အိမ္သို႔ တခါတေခါက္ အလည္ ေရာက္ သြားခဲ႔ပါတယ္။<br /> <br />အဲဒီ အခိ်န္တုန္းက ေကာလိပ္ဂ်င္ႀကီးရဲ႕သမီးအလတ္ ေဟမာေလးေတာင္ သီခ်င္း စ မဆိုေသး၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အ႐ြယ္ အပ်ဳိေပါက္ ကေလး သာ႐ွိေသးသည္။ ေဟမာတို႔ ညီအမ တေတြရဲ႕ ဧည္႕ဝတ္ ႁပူဌာမွဳနဲ႔ အတူ ေတြ႕သိခဲ႔ ရသူက ဦးေလးအ႐ြယ္ အမ်ဳိးသားတဦး။<br /> <br />“ဒါ ကိုကို ေဌးၿမိဳင္္” တဲ႔။<br /></span><span id="fullpost">သူကေတာ႔ သူ႔အကို တဝမ္းကြဲမို႔ အကိုလို႔ မိတ္ဆက္ေပးေပမဲ႔ ကြၽန္မကေတာ႔ ကိုယ္႔အေဖထက္ တႏွစ္သာငယ္မယ္႔ အ႐ြယ္ကို အကိုေခၚရမွာ ႏွဳတ္ မရဲခဲ႔ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ႔စာေတြဖတ္ၿပီး ေလးစားခဲ႔ရေတာ႔၊ ကြၽန္မအတြက္ သူဟာ ဟိုး ... အထက္ စင္ျမင့္ေပၚမွာ တေလးတစား ေမာ႔ၾကည္႕ရတဲ႔သူပါ။<br /> <br />သူက တရင္းတႏွီး သူ႔ကိုယ္သူ ကိုကိုလို႔ နာမ္စားသံုးၿပီး ရယ္ေမာ စကားေျပာခဲ႔ေပမယ္႔ ကြၽန္မကေတာ႔ ပါးစပ္က ကိုကို တခြန္းေခၚတိုင္း ရင္ထဲမွာ ဆရာလို႔ ႀကိတ္ၿပီး ပဲ႔တင္သံ ထပ္ခဲ႔မိပါတယ္။<br /> <br />အမ အႀကီးဆုံးက ေမြးတဲ႔သား နဲ႔ အမႀကီးရဲ႕ ေမာင္ အငယ္ဆုံးမို႔၊ တူနဲ႔ ဦးေလး က အသက္ တႏွစ္ပဲ ကြာသတဲ႔။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေယာင္ေပစူး ကိုယ္စီနဲ႕ အေဖ႔ရဲ႕ ကစားေဘာ္ ကစားဘက္၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သား ႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ႔အထိ တပူး တြဲတြဲနဲ႕ ပညာ သင္ေဘာ္သင္ဘက္ ဆိုေတာ႔ ဦးေလးရဲ႕ကေလးေတြအတြက္ အကိုဝမ္းကြဲ ျဖစ္တဲ႔သူက ဦးေလးအ႐ြယ္၊ အသက္ကမငယ္။ ဒါေပမယ္႔ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ကြာကြာ ညီ၊ ညီမေတြက သူ႕ကို ကိုကို လုိ႔ပဲ ခ်စ္စႏုိး ေခၚခဲ႔ၾကပါတယ္။<br /> <br />မ်က္မွန္ထူထူႀကီးနဲ႔ သူ႕ညီ၊ ညီမေတြကို အၿမဲရယ္ၿပီး အားပါးတရ စကားေျပာ တတ္တဲ႔ အဲဒီကိုကုိ ကို လူေတြ အသိမ်ားတာကေတာ႔ ဒဂုန္တာရာ ပါ။<br /> <br />---------xxx--------xxx---------xxx---------<br /> <br />ကိုကို စာေရးေကာင္းတာ၊ ကဗ်ာေရးေတာ္တာ လူတုိင္းသိၿပီးမို႔ အထူး မေရးေတာ႔ပါဘူး။ စႏၵယားတီး ကြၽမ္းက်င္ တာလည္း လူသိ႐ွင္ၾကားပါ။<br /> <br />နာမည္ေက်ာ္ၾကား အထင္ကရလူ တဦးမို႔ ကိုကို႔အေၾကာင္း လူသိမ်ားပါတယ္၊ တမွတ္တရ ေမြးေန႔ေတြမွာလဲ ဂုဏ္ျပဳမဲ႔သူ အျပည္႕မို႔ ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္းမ်ား အေနနဲ႔ ဘာမွ ထပ္ ေရးျပ စရာ မလိုေတာ႔ ပါဘူး။<br /> <br />ဒါေပမယ္႔ လူေတြ မသိေသးတဲ႔ ကိုကို႔အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာေလး တခု႐ွိပါတယ္။<br /> <br />အဲဒါကေတာ႔ ကိုကို႔မွာ အနာဂတ္ကို ႀကိဳျမင္တဲ႔ အေမွ်ာ္အျမင္အာ႐ုံလည္း ရွိေနသလား ဆိုတာပါပဲ။<br /> <br />လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္အစိတ္ေက်ာ္ေက်ာ္က ကြၽန္မ ဗမာျပည္က ထြက္ကာနီးမွာ ေယာင္းမ ျဖစ္သူက ဖုန္းဆက္ လာ ပါတယ္။ သူ႔ညီ 'အငယ္ေလး' ႏိုင္ငံျခား သြားအၿပီးမွာ သူ အမွတ္တရ စပ္ခဲ႔တဲ႔ကဗ်ာေလး ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ေမလ ဒဂုန္မဂၢဇင္းမွာ ပါလာလို႔ လူႀကဳံ ေပးလိုက္ခ်င္တယ္ တဲ႔။ စာအုပ္လုိက္ေပးယင္ ေလးေနမွာ စိုးလို႔ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႕ ရိုက္ထားတဲ႔ ကဗ်ာမိတၱဴကို သူ႔ ညီေလး ဆီကို ယူသြားေပးပါ တဲ႔။<br /> <br />သူ မေျပာခင္ကတည္းက အဲဒီ မဂၢဇင္းကို ကြၽန္မေသတၱာထဲ ထည္႕ၿပီးသားပါ။ ေယာင္းမကို ျပန္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။၊ စိတ္ခ်ပါ၊ ေသေသခ်ာခ်ာယူသြားပါ႔မယ္လို႔။<br /> <br />ကဗ်ာအဆုံးမွာ သူေရးခဲ႔ပါတယ္ ... ႐ုပ္ျမင္သံၾကား တယ္လီဖုန္းမွ ေတြ႕ၾကရေအာင္ ... ... တဲ႔။<br /> <br />၁၉၈၄-၈၅ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ သူစပ္ခဲ႔တ႔ဲ ကဗ်ာပါ။ <br />အေမရိကားမွာေတာင္ ကြန္ႁပူတာတလုံး ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပးရတဲ႔အခ်ိန္။ အခုေခတ္လို လူတိုင္း ကိုယ္ပိုင္ ဝယ္သုံးႏိုင္ဘို႔ အသာထား၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ဆိုင္ေတြ မေျပာနဲ႔ ကုမၸဏီႀကီး ေတြေတာင္ အလုပ္သမား တိုင္းကို မေပးႏိုင္ေသးတဲ႔ အခ်ိန္။ <br /> <br />အီးေမးလ္လဲ မေပၚေသး၊ အင္တာနက္ဆိုတာ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မလည္ေသးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဗမာျပည္ကေန Webcam အေၾကာင္း သူ ဘယ္လို ႀကိဳ သိခဲ႔ပါလိမ္႔။<br /> <br />ထိုစဥ္အခါက ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာပဲ သြားရည္ယိုခဲ႔ရတဲ႔ ဒီ ဗီဒီယိုဖုန္း ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွ မနီးစပ္သလိုပါပဲ။ သူပဲ အေတြးအေခၚ အာ႐ုံေကာင္းတာလား၊ ကြၽန္မပဲ အေမွ်ာ္အျမင္ ဗဟုသုတ နည္းပါးတာလား။ (အေျဖကေတာ႔ ရွင္းပါတယ္။ ကြၽန္မနဲ႕ သူ ဘာ ယွဥ္ႏိုင္စရာ ရွိလို႔လဲ။)<br /> <br />တေျဖးေျဖးနဲ႔ သူခ်စ္တဲ႔ညီ ညီမေတြနဲ႔ ေဝးကြာရေတာ႔မွာ၊ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ထြက္သြားၾကေတာ႔မွာကို သူ ႀကိဳျမင္ခဲ႔တာကို သူ႔ကဗ်ာေလးနဲ႔ ရင္ဖြင့္ခဲ႔ ႐ွာပါတယ္။<br /> <br />အဲဒီကဗ်ာေလးကေတာ႔ ေလာ႔စ္အိန္ဂ်ယ္လီေရာက္ ေဆြမ်ဳိးမ်ားသို႔ လို႔ ေခါင္းစီး တပ္ ေရးစပ္ခဲ႔တဲ႔ ... ... ...<br />မုန္း မွ ကယ္လီဖိုးနီးယား သို႕ ...<br /> <br />မုန္းေခ်ာင္းေဘးမွ<br />အညာေဒသ၊ ႐ြာကေလးမ်ား <br />ဘုိးဘြားစဥ္ဆက္၊ ဆင္းသက္လာရာ <br />ၾကည္လင္စိမ္းျပာ၊ ေႏြခါ ဒူးဆစ္ <br />ေက်ာက္စရစ္ခဲ၊ စိန္ခဲဲျမခဲ၊ ပုလဲပက္ႀကဲ <br />လက္လက္ေရတြင္ ျမင္ရ၏။<br /> <br />ဗုဒၶၾကြလာ <br />ေက်ာင္းေတာ္ရာျမတ္၊ ဘုရားပတ္လည္ <br />ပိဋကတ္တိုက္၊ တည္ေဆာက္ခိုက္တြင္ <br />ဖခင္ ေခၚရာ၊ လိုက္ပါလာစဥ္ <br />ဝန္းက်င္႐ြာမ်ား၊ လွည္႕လည္ သြားၾက <br />အဘြား ေျပာဖူး၊ ဗူးသယ္ေဇာင္းခ်မ္းကုန္း<br />မုန္းေခ်ာင္း မန္းေခ်ာင္း<br />ေက်ာင္းထိုင္ဦးပ႑ိ၊ ႐ွိရာတည္းခို<br />စို႐ြဲဆီမ်ား၊ ေရမုန္႔ ဖဲ႔စား <br />တမာရိပ္ၾကား၊ ေကြ႕ပတ္ေျပးလႊား<br />ကစားသည္႕႐ြယ္၊ မ်ဳိး႐ုိးႏြယ္စ <br />ျမင္ရၾကားရ၊ ေတြ႕ခဲ႔ရေလ <br />မုန္းေခ်ာင္းရပ္ေျမ ပုံကားခ်ပ္။<br /> <br />သီေပါနန္းက် <br />တိုင္းျပည္ပ်က္စ၊ မုန္းမွ စြန္႔ခြာ <br />ဧရာဝတီ၊ စုန္လာလိုက္ၾက <br />ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ၊ ေရဝန္းကမ္းညိဳ <br />ကနစို ေတာအုပ္၊ ႐ွင္းလင္းခုတ္တူး <br />ဓါးမဦးခ်၊ ေျမဆြထြန္ယက္ <br />မ်ဳိးဆက္ျပန္႕ပြား၊ လယ္သမားမ်ား <br />အိမ္ေျခမ်ားလာ၊ ဖြဲ႕စည္းကါလွ်င္<br />ထုိင္ကူဆိုေသာ ႐ြာကေလး။<br /> <br />လယ္ကြင္းေရျပည္႕ <br />ေလွျဖင့္ထုိးသြား၊ ဝါးလုံးက်ဳိးက် <br />ရယ္ၾကေမာၾက၊ စပါးပင္ၾကား <br />ေရထဲဆင္းမွ၊ ေလွထြက္ရေတာ႔ <br />ေျမွာ႕နက္တြယ္ကပ္၊ ရယ္ရာမွငို <br />မိုးညိဳလာၿပီ၊ ႐ြာဆီမည္းေမွာင္<br />မိုးထဲေလထဲ၊ ေလွကိုပစ္ထား<br />ေျပးၾကလႊားၾက ေပ်ာ္စရာပ။<br /> <br />လေရာင္ႀကိဳးႀကဲ <br />႐ြာထဲေလွ်ာက္လည္၊ ပိေတာက္ကိုင္းေအာက္ <br />ေျမဝိုင္းေခ်ာမြတ္၊ ေမာင္းေထာင္းဆန္ဖြပ္<br />လြတ္လပ္ေတးဆုိ၊ ပ်ဳိအိုတသင္း<br />အတင္းေျပာယင္း ဝုိင္းလုပ္ၾက။<br /> <br />ႏွင္းခတလင္း <br />ေ႐ႊေရာင္ဝင္းပ၊ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ <br />ေလက အေဝ႔၊ စပါးေလွ႔ၾက<br />ေကြ႕ကာပိုက္ကာ၊ ေကာက္လႈိင္းပုံေဘး <br />ေျပးကာ ေဆာ႔ကာ၊ လဝါဝါေလး <br />တိမ္ျပာမဟူရာ၊ ဇာပါးအေသြး <br />ညဥ္႕ဦးေလေအး၊ ေကာက္နံ႔ေမႊးေမႊး <br />ေျပးလိုက္ပုန္းလိုက္၊ ေကာက္႐ုိးပုံေႏြး<br />တုိးဝင္အေကြး၊ လျမေရးေရး<br />စပါးေပၚခ်ိန္ လြမ္းမိေသး။<br /> <br />ျမစ္လက္တက္တြင္ <br />စီးဝင္ေခ်ာင္းကေလး၊ ကြမ္းသီးၿခံေဘးမွာ <br />တဗာေလွပ်က္၊ လဲေလ်ာင္းလ်က္တည္႕<br />ေမာင္းသံဒူဒူ၊ ထုသူကင္းမဲ႔ <br />ပဲ႔နင္းေလွသူႀကီး၊ ဖိစီးဇရာ <br />ပုံျပင္မွ်သာ၊ တုန္ရီစြာျဖင့္<br />ေျပာျပရ႐ွာ၊ ယခုခါမူ<br />ေဘာက္တူေပၚတြင္၊ ဆြမ္းအုပ္တင္၍ <br />ကိုယ္ရင္တပါး၊ ေလွာ္ခတ္သြားသည္ <br />ကမ္းပါးကပ္လိုက္၊ ကိုင္းငိုက္႐ြတ္တြ <br />လိႈင္းထပုတ္ထိ၊ လႈပ္မိရာမွ <br />မလပ္သီးေၾကြက်၊ ဒင္ႀကီးငွက္က လန္႔ျပန္ေျပး။<br /> <br />ေမာ္ေတာ္ေပၚတြင္ <br />႐ွင္ေလာင္းတင္၍၊ ဗီယင္နာကာေဖး <br />ကိတ္မုန္႔ေကြၽးခဲ႔၊ ေရခဲမုန္႔ႏွင့္ <br />ဘင္ဂ်ဳိဝိုင္းႏွင့္၊ ဟြန္းတေယာႏွင့္<br />ေရတြင္ေမ်ာပါ၊ ငွက္ေပ်ာတုံးထက္ <br />ဗ်ဳိင္းငွက္တေကာင္အံ႔ၾသေငး။<br /> <br />ငယ္စဥ္ဘဝ <br />ဒုတိယမ်ဳိးဆက္၊ ေကာက္႐ိုးရနံ႔ <br />ႏြားေခ်းနံ႔ႏွင့္၊ ပဲရစ္ညခင္း ေရေမႊးနံ႔ <br />ေရာေထြး မတူ၊ ေက်းလက္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပ <br />ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ တကၠသိုလ္ <br />ကိုလိုနီေခတ္၊ ႀကီးျပင္းျဖစ္ခဲ႔ <br />မုန္းေက်ာက္စရစ္ခဲ၊ သဲပြင့္ေ႐ြ႕လွ်ား<br />သစ္သားပန္းပု၊ ထုဆစ္ပန္းကြက္ <br />ေလွပ်က္ယြင္းက်န္၊ ေ႐ႊေရာင္ယြင္းလြင္႔ <br />ပင္႔ကူအိမ္ေျမွး၊ လိမ္ယွက္ရစ္ကာ <br />ျပစရာတည္႕၊ အမည္စာလုံးသာ <br />ပထမမ်ဳိးဆက္ပုံျပင္မ်ား။<br /> <br />ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ <br />ငါတို႔လက္ထက္၊ သည္မ်ဳိးဆက္ကား <br />ေျမမ်ား ၿခံမ်ား၊ ပိုင္ဆုိင္ထားသည္႕ <br />အေမြဆက္ခံ၊ ၾကြင္းက်န္ပစၥည္း <br />ထိုင္ၿပီး စားၾက၊ မတိုးပြားခဲ႔ <br />ႏွစ္မ်ား ၾကာလွ်င္၊ ေျမ႐ွင္စနစ္ <br />ေခတ္ႏွင့္ ကြာေဝး၊ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း <br />သက္ဆင္း ေ႐ြ႕ေလ်ာ၊ တိမ္ေကာလာစဥ္ <br />ဖြားျမင္႐ွာၾက၊ တတိယမ်ဳိးဆက္ <br />လက္ထက္ေရာက္ခါ၊ ျပစရာကား<br />စိန္ျခယ္ျမကြင္း၊ စိမ္းဝင္းဖ်ပ္ဖ်ပ္<br />ေၾကာင္လက္စြပ္ႏွင့္၊ ေငြကြပ္ဓါးေျမွာင္ <br />မေဟာ္ဂနီေရာင္ဗီ႐ုိ၊ ေ႐ႊတိုေ႐ႊစ <br />သကၠလပ္စ၊ ႐ွံဟဲဖဲစ <br />ဇင္းမယ္ထဘီစ၊ ဘန္ေကါက္လုံခ်ည္ ျမင္းေခ်းေရာင္စ <br />သည္မွ်ေလာက္သာ၊ ၾကည္႕စရာေလ <br />မ်က္ေစ႔ေပကလပ္၊ တဖ်တ္ဖ်တ္ႏွင့္ <br />ရင္သပ္႐ႈေမာ၊ အံ့ၾသေတြေဝ <br />ဘာေတြပါလိမ့္၊ ခုေခတ္ခါသစ္<br />ခရစ္ၿပိဳးျပက္၊ ပက္ဂီပါတိတ္<br />ေပၚလီယက္စတာ၊ ဖိတ္လက္ပြင့္စံု <br />အိတုံ႐ွံ၊ မေလး႐ွံတဲ့ <br />ေ႐ွးနဲ႔မတူ သူတို႔ေခတ္။<br /> <br />သူတို႔ေမးၾက <br />ဒုတိယမ်ဳိးဆက္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္ထက္ အေၾကာင္း <br />ေက်ာင္းသားဘဝ၊ စာသင္စ အခါ<br />ကိုလိုနီ ပညာေရး၊ တိုက္ဖ်က္ေပးဖို႔ <br />အေရးေတာ္ပုံမ်ား အေၾကာင္း <br />ေဆာင္းလေဟမႏ ၱ၊ ႏွင္းခညတြင္ <br />ေမာင္းႏွင္ခုတ္သြား၊ မီးရထားက <br />႐ုိးမကိုျဖတ္၊ ႏွင္တရစပ္ <br />ေတာအထပ္ထပ္၊ ပတ္သန္းခရီး <br />ေတာင္တြင္းႀကီးလမ္း၊ ေတာပန္းျမဴနံ႕ <br />သင္းပ်ံ႕ႀကိဳင္ေလွာက္၊ ေရနံေခ်ာင္း ေခ်ာက္ <br />ေရနံေျမတေလ်ာက္၊ ႏွင္းေပါက္ဇာပါး <br />လူထုၾကားတြင္၊ တရားေဟာၾက <br />သြားလာၾကႏွင့္၊ အလယ္ပစၥယံ <br />အရံဇရပ္၊ သတ္မွတ္စခန္း<br />ထန္းပင္ရိပ္ၾကား၊ အုတ္ခုံနားတြင္ <br />အလုပ္သမား၊ လယ္သမားမ်ားႏွင့္<br />ထမင္းထုပ္အတူ စားၾကသည္႕ အေၾကာင္း<br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလီ၊ ကိုလုိနီေခတ္ ဖက္ဆစ္ေခတ္ <br />စစ္ႏွင့္ေတာ္လွန္ေရး၊ အေဝးက်န္ရစ္ <br />သက္ေသခံပစၥည္း၊ ႀကီးႀကီးမားမား<br />ေထာက္ထားမ႐ွိ၊ တိုတိတုိစ<br />ပုံတိုပတ္စ၊ ကဗ်ာစ ဝတၳဳစ<br />မွတ္မိသမွ်၊ ေျပာျပေနစဥ္ <br />မ်က္ေစ႔ေပကလပ္၊ တဖ်တ္ဖ်တ္ႏွင့္ <br />ရင္သပ္အံ့ၾသ၊ ေငးေမာပန္းလ် <br />ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ပုံျပင္မ်ား။<br /> <br />နယ္ခ်ဲ႕အေျပး <br />မင္းမဲ႔ေဘးရန္၊ အႏ ၱရာယ္လွ်င္ <br />ႀကဳံေတြ႕စဥ္မွ၊ ပူပင္ေသာက <br />ထိတ္လန္႕ၾကစဥ္၊ ပင္လယ္ျပင္မွ<br />ကယ္တင္မည္႕သူ၊ ဆင္တူေၾကာင္ၾကား <br />ဆင္ယင္ထားေသာ၊ ၿမိဳ႕သိမ္းတပ္သား <br />မ်က္ႏွာထားခ်ဳိ၊ ႀကိဳဆိုခဲ႕ရ <br />ဗမာ႔လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ <br />ေရာက္လာသည္႔ အေၾကာင္း<br /> <br />တတိယမ်ဳိးဆက္ <br />သည္လက္ထက္ကား၊ ႐ုန္းကန္မႈမ်ား<br />လႈပ္႐ွားမႈမ်ား၊ အဟုန္ႀကီးမား <br />အမ်ဳိးအစား၊ ေထြျပားယွက္သန္း <br />နက္နဲ႐ႈတ္ေထြး၊ အေမးပုစၧာ <br />အေျဖ႐ွာၾက၊ မ်ားလွစြာပင္ <br />လူငယ္သဘာဝ၊ ေတြးဆစဥ္းစား <br />ဥာဏ္အား႐ွိသမွ်၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္ <br />စာအုပ္႐ွာလဲ၊ မေတြ႕ဘဲလ်င္ <br />ေက်ာင္းနံရံ ျပင္ပ၊ ျမင္ရ ၾကားရ <br />ေတြ႕ရ ႀကဳံရ၊ သံၿပိဳင္ယိမ္းက<br />တီးၾက မႈတ္ၾက၊ ေကာ္ပီ ဂီတ<br />ဗြီဒီယိုမွ၊ ပစ္ၾကခတ္ၾက <br />ခြၽတ္ၾက ေဖၚၾက၊ ေပ်ာ္ၾက ပါးၾက <br />သူရဲကား ဓါးကား၊ နံခ်ပ္ကူကား<br />ေမွာင္ခိုယူသြင္း၊ ဂ်င္းအကၤ်ီမ်ား<br />အသံသြင္းတိတ္ေခြမ်ား၊ ေနကာ မ်က္မွန္စိမ္းမ်ား၊<br />သံလိုက္ထိန္းခ်ဳပ္၊ ကစားစရာ႐ုပ္မ်ား <br />ေစ်းကြက္စည္ကား၊ ဆူးေလ ဘုရားလမ္းေဘး <br />ေဟးေဟး ညာသံ၊ ဆူညံေအာ္လ်က္ <br />လက္မွတ္႐ုံေပါက္၊ တေယာက္ကိုတေယာက္တြန္း<br />ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကား၊ သိုင္းဇာတ္ကား။<br /> <br />ဤ ပတ္ဝန္းက်င္<br /> ေတြ႕ျမင္ခံစား၊ အာ႐ုံမ်ားစြာ<br />လႈပ္႐ွားလူးလြန္႔၊ ေရေသကူးခတ္ <br />ကမ္းစပ္မေရာက္၊ အေခါက္ေခါက္တည္႕ <br />တေျပာက္ေျပာက္လွ်င္၊ မိုးေပါက္သံထင္ <br />မွန္ရိပ္ဖိတ္စင္၊ ၾကည္လင္သံႁမွင္း<br />‘'ေလဆိပ္ဆင္းေတာ႔မယ္' ဟု အငယ္ေလးထံမွ<br />ႏႈတ္ဆက္သံၾကား၊ စိတ္မွာလႈပ္႐ွား<br /> ဘာမွာမလဲ' ေမး၊ ရင္ထဲတုန္ရီ <br />'ပန္းခ်ီေဆး' ဟု၊ ႏြမ္းလ်သံျဖင့္<br />ျဖည္းၫွင္းျပန္ေျပာ၊ စကားသံအဆုံး<br />ဖုန္းခ်သြားၿပီ၊ အေဝးဆီလြင့္<br />ညီမမ်ား ႐ွိရာ၊ ထြက္ခြာသြားစဥ္ <br />မိုးသားၫိုဆင္၊ ေမ်ာပါေလႏွင္ <br />ငါလ်င္ေငးေမာ၊ မုတ္သံုၾကားမွ <br />မ်ဳိးဆက္မ်ားကား <br />ေဝးကြာသြားၾက၊ မုန္းမွ ကယ္လီဖိုးနီးယားသို႔ <br />ေရၾကည္ရာကမ္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းပင္လယ္<br />က်ယ္လည္းတမုဟုတ္၊ ခလုတ္ႏွိပ္႐ုံ<br />႐ုပ္ျမင္သံၾကားတယ္လီဖုန္းမွ ေတြ႕ၾကရေအာင္။ ။ ။<br /> <br /> <br />(ကယ္လီဖိုးနီးယားေရာက္ေဆြမ်ဳိးမ်ားသို႔)<br /> <br /> <br />၂ဝဝ၉ ကိုကို႔ အသက္ ၉ဝ ျပည္႕ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ေရးထားခဲ႔တဲ႔ စာစုေလးပါ။ အဲသည္အခ်ိန္က ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔ဂ္လည္းမရွိ၊ ဘယ္ကို ပို႔ရမယ္မွန္း မသိ ျဖစ္ေနခ်ိန္၊ ေနရာတိုင္းမွာလည္း ကိုကို႔အတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရ စာေတြ ပလူပ်ံေနတာမို႔ ဘယ္မွ မပို႔ျဖစ္၊ မေဝငွ ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။<br /> <br />ရွမ္းျပည္နယ္ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕ႏွင္႔ နီးစပ္သူမ်ား ေက်းဇူးၿပီး ကိုကို႔ထံ သည္စာကေလး ပို႔ေပးပါ။ ေက်းဇူးအထူး တင္ပါသည္။<br /> <br /> <br />မာလုစံ<br />ဇြန္လ ၁ ရက္၊ ၂ဝ၁၁<br /><br />[မုန္းမွသည္ကယ္လီဖိုးနီးယား ကဗ်ာသည္ ဆရာတာရာရဲ႔ လက္ေရးမူ(လက္ႏွိပ္မူ) ျဖစ္ပါတယ္။ စာေပစိစစ္ေရးျဖတ္သန္းရတဲ့ စာအုပ္မူနဲ႔ အတန္ငယ္ ကြဲလြဲမႈ ရွိပါတယ္။]<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-4422945143561378181?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-19206645264628535492011-06-08T07:59:00.000-07:002011-06-08T08:18:46.566-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">{၆၀ စာအုပ္အတြက္ ရဲေဘာ္ဖိုးသံ ပို႔တဲ့ ကဗ်ာလက္ေဆာင္ ျဖစ္ပါတယ္။}<br /><br />က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္<br />အသက္မတူ၊ ႐ုပ္မတူေပမဲ့<br />၀ါသနာတူ၊ အႀကိဳက္တူ<br />ယံုၾကည္ခ်က္တူ<br />စဥ္းစားမႈေတြတူ<br />ေလးစားသူလညး္တူ၊ အားက်သူလည္းတူ<br />ေျပာရရင္ နာက်ည္းသူလည္းတူ<br />မုန္းတာလည္းတူတယ္<br />တျခားတူတာေတြကအမ်ားႀကီး။<br /><br /></span><span id="fullpost"><br /><br />တကယ္က်<br />အတူေနရတဲ့ကာလနည္းနည္း<br />မွန္းၿပီးလြမ္းရတာမ်ားမ်ား<br />မုန္တိုင္းထဲ၊ ေလညွင</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-wslEWFFhr7M/Te-O8VBdr9I/AAAAAAAABoA/Q84LSkTWDmQ/s1600/LuDu%2BSein%2BWin.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 257px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wslEWFFhr7M/Te-O8VBdr9I/AAAAAAAABoA/Q84LSkTWDmQ/s320/LuDu%2BSein%2BWin.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615864427440877522" border="0" /></a><span id="fullpost">္းထဲ<br />တတြဲတြဲေနခဲ့တဲ့<br />မေမ့ႏိုင္တဲ့ရက္ေတြကို<br />ျဖတ္သန္းၾကတုန္းက<br />မတူတာေတြျငင္းၾက<br />တူတာေတြအင္းလိုက္<br />ေရေႏြးတႀကိဳက္နဲ႔<br />ေၾကေအးလိုက္တာေတြလည္း႐ွိရဲ႕<br />ဟိုလူ႔ေမး ဒီစာအုပ္လွန္<br />အေျဖမွန္႐ွာခဲ့ၾကတာေတြလည္းမနည္းဘူး<br />အတူေနကာလမ်ားကို<br />အတူတန္ဘိုးထား<br />အတူလြမ္းလိုက္ၾကတာလည္းအလြန္။<br /><br />မႏၱေလးသားႏွစ္ေယာက္<br />ၿမိဳ႔ျပခံစားမႈမ၀င္ပဲ၊ ကိုယ့္ၿမိဳ႔ကိုယ္မင္ရင္း<br />ၿမိဳ႔မေဘာသင္းနဲ႔ ၿမိဳ႔မၿငိမ္း<br />ၿမိဳ႔မ႐ုပ္႐ွင္႐ံုနဲ႔ ၿမိဳ႔မတူရိယာအဖြဲ႕<br />ၿမိဳ႔မဆံသဆိုင္၊ ၿမိဳ႔မလက္ဘက္ရည္ဆိုင္<br />မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ စကားေဖာင္ဖြဲ႔စရာေတြကို<br />ေတာရမ္းမယ္ဖြဲ႔လို႔ပဲဆိုဆို<br />ေတာင္စဥ္ေရမရလို႔ေျပာေျပာ<br />ၿမိန္မွၿမိန္ပ၊ ေအာ္ ဘာကမွမက်န္ဘူး<br />႐ူးတာလား၊ ထူးတာလား<br />ဆံုးျဖတ္ရေတာင္အခက္သား<br />တခါတေလမွာႏွစ္ေယာက္သား<br />“ခါေတာ္ေရာက္ခ်ိန္၊ နီးလို႔လာပေလ<br />ေဒၚေဒၚမမ ႏွမတို႔ေရ”ဆိုၿပီး<br />ျပည္ေတာ္၀င္သီခ်င္းကို<br />တမ္းတမ္းတတ၊ ဟစ္ဆိုမိၾကတယ္။<br /><br />ေရပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့<br />က်ံဳးနဲ႔ကၽြန္း<br />ေထာက္လွမ္းေရးပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့<br />လူထုတိုက္နဲ႔အင္းစိန္ေထာင္တို႔မွာ<br />က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္<br />အေမာက္မေထာင္ေပမဲ့<br />မေၾကာက္ေပါင္ မေၾကာက္ေပါင္နဲ႔<br />လက္ခေမာင္းေဖာင္ေဖာင္ခတ္ခဲ့ၾက<br />ဒီလိုနဲ႕ကာလေတြေညာင္းေတာ့<br />တေယာက္ကကေလာင္ဆြဲ<br />တေယာက္ကေသနတ္ခ်ီ<br />တရပ္စီေနၾကကာ<br />ေျပ႐ြာအက်ိဳး၊ သယ္ေဆာင္ပိုးရင္း<br />ရင္ပပ္္ခ်င္း မိုင္တေထာင္ကြာေပမဲ့<br />ေက်ာခ်င္းကေစ့ေနေအာင္ကပ္ထားတယ္<br />အကိုိဒုကၡိတမလုပ္ႏိုင္တာကို ညီသူပုန္ကလုပ္<br />ညီသူပုန္မလုပ္ႏိုင္တာကို အကိုဒုကၡိတကလုပ္<br />တေယာက္လုပ္တာ တေယာက္ကသာဓုေခၚ<br />ေမာင္းမေဆာ္စည္မတီး<br />ေ႐ႊျပည္ႀကီးအနာဂါတ္အတြက္<br />ၾကာရဟတ္လို တလစပ္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္<br />ေမာတယ္လည္းမညည္း<br />ၿငီးဟန္လည္းမျပ<br />ငါ့တာ၀န္မေၾကေသးလုိ႔ပဲေျပာၾက။<br /><br />ငါ့အကိုရဲေဘာ္ႀကီး<br />အိုႀကီးအိုမအ႐ြယ္မွာ<br />တဒီးဒီအလုပ္လုပ္ေနတာ<br />လူတကာကမုဒိတာပြားရ<br />အားက်စံျပဳုၾက<br />အတၱကိလကထာ<br />အက်င့္လြန္ရာမ်ားက်ေနမလား<br />တားျမစ္သူ၊ စိုးရိမ္သူေတြၾကားမွာ<br />ရထားႀကီးလို၊ တင့္ကားႀကီးလို<br />၀င့္ၾကြားစြာခ်ီတက္<br />ခုတ္ေမာင္းေနလ်က္ပဲ<br />တေစၦသူရဲေတြ<br />ေ႐ွာင္ေစ ႐ွားေစေလာ။ ။<br /> ဖိုးသံ(လူထု)<br />[ကိုစိန္၀င္းအသက္(၇၀) ျပည့္တုန္းက စထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ အခုမွအဆံုးသတ္ႏိုင္ပါတယ္။]<br />(ဓါတ္ပံုစာ- </span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9pt;" >လူထုတိုက္မွာ လူထုစိန္၀င္း၊ ဓါတ္ပံုသတင္းေထာက္ ကိုေ႐ႊနဲ႔ ဖိုးသံ(လူထု)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-1920664526462853549?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-54867142016531680242011-05-31T07:22:00.000-07:002011-06-01T06:53:59.676-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-D1sBxQEQ2e0/TeT6vqoVfLI/AAAAAAAABns/AmAVJLaxAts/s1600/thm%2B---%2BA.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 248px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-D1sBxQEQ2e0/TeT6vqoVfLI/AAAAAAAABns/AmAVJLaxAts/s320/thm%2B---%2BA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612886732414745778" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />[ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ 'ခက္မာ'(Khet Mar - Pennsylvania) ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ကို ကိုသန္းေဌးေမာင္(Than Htay Maung-Pennsylvania)ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ သရုပ္ေဖာ္ပံုနဲ႔ မာယာက ဂုဏ္ယူစြာ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္]<br /><br /><br />က်မ မွတ္မိေနတာေတာ့ က်မ ကဗ်ာစေရးတာ ၇ တန္းေက်ာင္းသူဘ၀။ ေက်းလက္ တြဲဖက္ ေက်ာင္းကေလး၏ နံရံကပ္စာေစာင္အတြက္ ျဖစ္သည္။ ရြာ၏ မူလတန္းေက်ာင္းပိုင္ က်ယ္၀န္းေသာ ေျမနိမ့္ကြင္းျပင္ အလယ္မွာ ေဆာက္ထားသည့္ ေျမစိုက္ ဓနိမိုး ထရံကာ ေက်ာင္းကေလးမွာ နံရံကပ္စာေစာင္ လုပ္မည္ဆိုေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးသူက က်မ ျဖစ္ခဲ့မည္ ထင္သည္။ နံရံကပ္စာေစာင္ လုပ္မည္ဟု ေၾကျငာၿပီး ပူးေပါင္းပါ၀င္မည့္ သူေတြကို ဖိတ္ေခၚကတည္းက စာ၊ ကဗ်ာ တခုခု ေရးဖို႔ က်မက ေသခ်ာၿပီးသားမို႔ စာေရးသူေနရာက ပူးေပါင္းပါ၀င္ဖို႔ စာရင္းေပးလိုက္သည္။ ေရြးခ်ယ္ခံရမည့္ စာမူမ်ားကို နံရံတြင္ ကပ္မည့္ စာရြက္ႀကီးမ်ားတြင္ ကူးၿပီး ေရးခ်ဖို႔ လက္ေရးလွသူမ်ားကို ဖိတ္ေခၚရာတြင္ေတာ့ လက္ေရးည့ံသူက်မ မပါ၀င္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ေရြးခ်ယ္ခံစာမူမ်ား အတြက္ သရုပ္ေဖာ္ပံု ေရးဆြဲေပးမည့္ သူမ်ားကို ဖိတ္ေခၚရာတြင္ေတာ့ က်မ လက္ေထာင္မိျပန္သည္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ထိုအခ်ိန္တုန္းက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္နွင့္ ထိုကာလက စာညြန္႔ ဟုေခၚေသာ အက္ေဆးဆန္ဆန္ စာေလးတပုဒ္ ေရးခဲ့သည္။ ထိုအရာေတြ မေရးမီ အိမ္မွာ ရွိေနေသာ က်မအေဒၚ၏ တကၠသိုလ္ စာေပးစာယူ သင္တန္း မဂၢဇင္းေတြကို ဖတ္သည္။ က်မ မွတ္မိသမွ်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အရြယ္မတိုင္မီ ခ်စ္သူရည္းစား ထားျခင္းမွ ေရွာင္ရွားၾကရန္ ပညာေပးဆန္ဆန္ အေရးအသားေတြ။ က်မ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြကလည္း အဲသည္လို ဆန္ဆန္မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သည္ေတာ့ က်မ စာေတြက နံရံကပ္စာေစာင္မွာ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ ပါခဲ့သည္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ လူတရာ၀န္းက်င္ ေက်းလက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းကေလး၏ သမီးရည္းစားအတြဲ အေရအတြက္ ကေတာ့ ေလ်ာ့မသြားခဲ့ပါ။<br /><br />က်မႏွင့္ အတူေနေသာ အဘြားက စာ ကဗ်ာေတြ ေရးတာ အားေပးေပမယ့္ နံရံကပ္စာေစာင္အတြက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၀င္ကူရတာေတာ့ သိပ္ႀကိဳက္ပံု မရပါ။ ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေစာင္အတြက္ ၀ိုင္း၀န္း ကူညီသူ အမ်ားစုက ေယာက်္ားေလးေတြမို႔ အေနနီးစပ္ၿပီး ေတာင္ေတာင္အီအီ စိတ္ေတြ ၀င္မည္ စိုးသတဲ့ေလ။ ထိုအခ်ိန္ေတြမွာ အေမက တျခားရြာမွာ ေက်ာင္းဆရာမအျဖစ္ တာ၀န္က်ေနသည္။ အကယ္၍ အေမႏွင့္ ေနရမည္ ဆိုလ်င္ေတာ့ နံရံကပ္စာေစာင္မွာ စာ၀င္ေရးခြင့္ ရဖို႔ပင္ မေသခ်ာပါ။ အေမက စာေပ ၀ါသနာ မပါသူ။ က်မ စာေပလမ္းေပၚေလွ်ာက္မိေတာ့ အဘြားက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဂုဏ္ယူေပမယ့္ စကားမေ၀ျဖာေသာ အေမကေတာ့ ခပ္မဆိတ္ပင္။ က်မ ၀တၳဳအသစ္ပါေသာ မဂၢဇင္းရလာလွ်င္ေတာ့ ဖတ္ပါသည္။ ၿပီးလွ်င္ ဘာေတြ ေရးထားတာလဲဟု က်မကို ေမးတတ္သည္။ ဒါေတာင္ က်မေရးေသာ စာေတြက နားလည္ရခက္သည့္ စာမ်ိဳးထဲမွာ ပါတာ မဟုတ္ပါ။<br /><br />က်မမွာ သားႏွစ္ေယာက္ရလာေတာ့ သားေတြကို အႏုပညာ ၀ါသနာ ပါေစခ်င္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မဟုတ္ေတာင္ တေယာက္ကိုေတာ့ ဂီတသမား ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ သားေတြငယ္ငယ္က ပန္းခ်ီဆြဲေတာ့လည္း က်မ ေပ်ာ္ရသည္။ သားႀကီးက ေတာ္ေတာ္ အတန္းရသည္အထိ ပန္းခ်ီကို စိတ္၀င္စားသည္။ သားႀကီး ငါးတန္းမွာလား ေျခာက္တန္းမွာလားမသိ သူတို႔ ေက်ာင္းမွာ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲ လုပ္မည္ ဆိုသျဖင့္ သားက တက္ႂကြေနခဲ့ေလသည္။ ဟိုပံုဆြဲမယ္ သည္ပံုဆြဲမယ္ႏွင့္ သားစိတ္ကူးယဥ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး က်မတို႔လည္း ေပ်ာ္မိသည္။ ဒီလိုနွင့္ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲ၀င္မည့္သူေတြ စာရင္းေပးရမည့္ေန႔ ေရာက္လာသည္။ အဲဒိေန႔တြင္ သားက ေက်ာင္းမွ ရယ္က်ဲက်ဲနွင့္ ျပန္လာသည္။ က်မက ဘာလို႔ ရယ္က်ဲက်ဲ ျဖစ္ေနရတာလဲ ေမးေတာ့ ျပန္ေျဖေသာ သားအေျဖေၾကာင့္ က်မ အ့ံၾသခဲ့ရသည္။<br /><br />"သားက ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲမွာ ၀င္ၿပိဳင္ဖို႔ စာရင္းသြားေပးေတာ့ စာရင္းလက္ခံတဲ့ ဆရာမက ေမးတယ္။ မင္းက ဘာပံုဆြဲမွာလဲတဲ့။ သားက ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီ ဆြဲမယ္လို႔ ေျဖလိုက္ေတာ့ ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီဆြဲမယ္ဆို မၿပိဳင္ရဘူးလို႔ ေျပာတယ္"<br /><br />သားက ရယ္က်ဲက်ဲ ေျပာေနေပမယ့္ သားအသံေလးေတြက စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး တုန္ေနသလိုပင္။ ပန္းခ်ီဆရာႏွင့္ စာေရးဆရာ မိဘႏွစ္ပါး တေယာက္မ်ာက္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္မိၾကသည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကတည္းက သားႀကီးတေယာက္ ပန္းခ်ီကို ဟုတ္တိပတ္တိ မေရးေတာ့တာ ျဖစ္သည္။<br /><br />က်မတို႔ အေမရိကားေရာက္ေတာ့ သားႀကီးက ၆ တန္း။ သားငယ္က ၃ တန္း တက္ရသည္။ ေက်ာင္းမွာ Art Class က အခ်ိန္စာရင္းႏွင့္ သြားရသည္။ Art Room မွာ ကေလးမ်ားအတြက္ ေဆး၊ စကၠဴ၊ သစ္သားတံုးေတြ၊ ပန္းပုထုဖို႔ ဓါတုရႊ႔ံေစးေတြနွင့္ အျခား အႏုပညာဖန္တီးရာတြင္ အေထာက္အကူ ျပဳသည့္ ပစၥည္းေတြက အလွ်ံပယ္ပင္။ သားတို႔ ေပ်ာ္ၾကသည္။ ပန္းခ်ီျပန္ဆြဲၾကသည္။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ၿမိဳ႔နယ္လံုးကၽြတ္ ေက်ာင္းေပါင္းစံု ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲမွာ တင္ျပဖို႔ သူတို႔ပန္းခ်ီကားေတြ ေရြးခ်ယ္ခံရသည္။ ပန္းခ်ီကားေတြ မတင္မီ သူတို႔ အေမးခံရေသာ ေမးခြန္းကေတာ့ ေျပာင္းသြားသည္။ ဒီပံုကို ဆြဲဖို႔ ဘယ္လို စိတ္ကူး ရတာလဲတဲ့။<br /><br />၂၀၁၀ -၂၀၁၁ မွာေတာ့ စာသင္ႏွစ္ စစခ်င္း သိတ္မၾကာခင္မွာပဲ သားငယ္က ဒရမ္ဆက္ႀကီးတခု ေက်ာင္းက ယူလာသည္။ ေက်ာင္းသားတိုင္း တူရိယာတခု တီးရသည္။ ဒါေၾကာင့္ သားငယ္က မႏွစ္က တေယာတီးၿပီး ဒီႏွစ္ေတာ့ ဒရမ္ စမ္းတီးခ်င္သတဲ့။ ဒရမ္သံ ဆူဆူညံညံႀကီးကို နားမခံႏိုင္တာေရာ တူရိယာပစၥည္းတခုထဲကို တစိုက္မတ္မတ္ တီးေစခ်င္တာေရာေၾကာင့္ သားငယ္၏ ေရြးခ်ယ္မႈကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ ျပင္မိေပမယ့္ အရာရာကို စမ္းသပ္ေနေသာ အရြယ္ေပမို႔ ေလာေလာဆယ္ လႊတ္ထားလိုက္သည္။ သူ၏ စိတ္၀င္စားမႈ အမွန္ရွိေသာ ေနရာကို သူသိသြားခ်ိန္တြင္ သူ႔ဘာသာ ေရြးခ်ယ္လိမ့္မည္။<br /><br />ကေလးေတြက ေက်ာင္းမွာ ပံုမွန္ အားကစားခန္းမ Gym သြားရခ်ိန္အျပင္ အားကစားတခုခု ကစားရ ေသးသတဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ သားႀကီးက ဘတ္စကက္ေဘာ ကစားသည္။ သားငယ္ကေတာ့ American Football ကစားမည္တဲ့ေလ။ ေက်ာင္းေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို ကိုယ္ခႏၶာ က်န္းမာသန္စြမ္းဖို႔ေရာ ဂီတႏွင့္ ယဥ္ပါးကာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ႏုညံ့ယဥ္ေက်းဖို႔ပါ ေလ့က်င့္ေပးေနၾကတာပဲ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ တၿမိဳ႔ထဲေနသည့္ မိတ္ေဆြတဦးက သူ႔သား အထက္တန္းေက်ာင္းသားအေၾကာင္း ေျပာလာသည္။<br /><br />"က်ေနာ့္သားက ေက်ာင္းမွာ တူရိယာပစၥည္းတခုခု တီးရမယ္ဆိုလို႔ ဂစ္တာတီးမလို႔တဲ့။ က်ေနာ္က အဲဒီလို အပိုအလုပ္ေတြ အေဖမႀကိဳက္ဘူး။ ဂစ္တာမတီးရဘူး ေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ သားနွစ္ေယာက္ ရွိတာမွာ တေယာက္က ဆရာ၀န္ ျဖစ္ရမယ္။ တေယာက္က ေရွ႔ေန ျဖစ္ရမယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ စာကိုပဲ ႀကိဳးစားဖို႔ လိုတယ္။ အဲဒီ အျပင္ဗာဟီရေတြကို အခ်ိန္မေပးေစခ်င္ဘူး"<br /><br />မိတ္ေဆြကို တရားခ်ဖို႔ က်မ အသက္ကို အရင္ ၀ေအာင္ရွဴရသည္။ သားေတြ ဂီတႏွင့္ မနီးစပ္ေစဖို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာေနေသာ ဖခင္တဦး နား၀င္ေစဖို႔ စကားလံုးေတြ စဥ္းစားရသည္။<br /><br />"က်မ သားေတြ ေမြးလာကတည္းက သားေတြကို ဂီတပညာတခုခု ၀ါသနာ ပါပါေစလို႔ ဆုေတာင္းခဲ့တာ။ အႏုပညာ ဂီတဆိုတာ လူရဲ႔ စိတ္ကို ႏူးည့ံယဥ္ေက်းသြားေစတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလဲ အဲဒီ ဂီတရဲ႔ စြမ္းအားက ဖန္တီးသူ ကိုယ္တိုင္ကိုေရာ ခံစားရသူေတြကိုပါ အင္အားေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ရေစတယ္ေလ"<br /><br />က်မသားႀကီး ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ ေလာက္မွာ က်မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ သား၏ အဘိုးအဘြားမ်ား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး သားကို ဘာတူရိယာ သင္ေပးမလဲ တိုင္ပင္ၾကသည္။ က်မက သားကို စႏၵယား တီးေစခ်င္သည္။ သားအေဖက ဆက္ဆိုဖံုး မႈတ္သံက အားရွိတာကြလို႔ ေျပာသည္။ သားအဖိုးကေတာ့ မိဘေတြလည္း ေျခႏိုင္လက္ႏိုင္ ၀ယ္ေပးႏိုင္ေအာင္ တေယာပဲ သင္ခိုင္းတာ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္တဲ့။ စႏၵယားဆို ေစ်းႀကီးတယ္ေလ။ သားအဘြားကေတာ့ သူ အေသအခ်ာ ေအာ္ဒါမွာၿပီး လုပ္ထားတဲ့ ပတၱလား ရွိေနတာပဲ။ အဲဒါကို တီးပေစေပါ့တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်မက တီဗီြမွာ ေတးသံစံုတီး၀ိုင္း ေဖ်ာ္ေျဖေနတန္း တီး၀ိုင္းထဲမွာ ပါတဲ့ ဂီတ တူရိယာ ပစၥည္းေတြ ျပၿပီးေတာ့ သားႀကီးလာရင္ အဲဒီအထဲက ဘာတူရိယာကို တီးမလဲလို႔ ေမးေတာ့ သားက စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားပဲ ျပန္ေျဖသည္။ ၀ါးလက္ခုပ္ တီးမယ္တဲ့။ က်မတို႔ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၿပီး ရယ္မိၾကေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ အားမရွိလွပါ။ ဘာမွ မတီးဘူး ေဘာက္ဆင္ထိုးမယ္ မေျပာတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဟု က်မက စိတ္ေျဖခဲ့ရသည္။ က်မ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ဥပမာ ဥပေမယ်ႏွင့္ ေျပာေသာ စကားေတြကို အထက္ေက်ာင္းသားအေဖ သေဘာေပါက္သလားေတာ့ မသိပါ။ က်မေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေမာသြားသည္။<br /><br />ေဆာင္းဦး၀င္စ တရက္မွာ သားႀကီး ကဗ်ာေတြ ေရးေနတာ ေတြ႔ရသည္။ က်မက ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ 'သား ကဗ်ာေတြ ဘာေတြ ေရးလို႔ပါလား' ဟုေျပာေတာ့ ေက်ာင္းက poetry Class အတြက္ဟု ေျပာသည္။ ေက်ာင္းမွာ ကဗ်ာေရးရတဲ့အခ်ိန္ ရွိသတဲ့လား။ က်မက စိတ္၀င္တစား ျဖစ္ခဲ့ရျပန္သည္။ သားကဗ်ာေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အင္မတန္ လြတ္လပ္ေသာ အေတြးကို ေတြ႔ရသည္။ ေကာင္းတာ မေကာင္းတာထက္ လူအမ်ားက စာေရးဆရာဟ ုသတ္မွတ္ျခင္းကို ခံရေသာ က်မ မေတြးမိေသာနည္းျဖင့္ စဥ္းစားပံုေတြကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ေက်ာင္း Poetry Class အတြက္မို႔ အဂၤလိပ္လို ေရးထားေသာ သားကဗ်ာတခ်ိဳ႔ကို ဘာသာ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သားငယ္က သူ႔ Language Art Class အတြက္ ေရးေသာ ကဗ်ာတခ်ိဳ႔ကို ၾကည့္ေပးဖို႔ ေျပာလာျပန္သည္။ Grade 4 သာ ရွိေသးေသာ သားငယ္ကဗ်ာေလးေတြက ကေလးဆန္ေပမယ့္ သားငယ္ ကဗ်ာေရးရသည္ဆိုတာကပင္ က်မကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစၿပီ။ ေဟာသည္ ကဗ်ာေလးကိုေတာ့ က်မ သေဘာက်မိသည္။<br /><br />Colors<br /><br />Where ever I go<br />colors follow me.<br /><br />White in winter<br />Green in Summer<br />Gold in fall<br /><br />I can not run away from all.<br /><br />အေရာင္မ်ား<br /><br />က်ေနာ္ဘယ္သြားသြား<br />အေရာင္မ်ားကလိုက္ပါ။<br /><br />ေဆာင္းမွာအျဖဴ<br />ေႏြမွာအစိမ္း<br />ရြက္ေႂကြရာသီမွာေတာ့ ေ႐ႊေရာင္။<br /><br />ေ႐ွာင္လို႔မလြတ္ႏိုင္။<br /><br />လူတိုင္း အေရာင္ေတြနဲ႔ မလြတ္ႏိုင္တာ သိေနေပမယ့္ အဲဒီအေတြးေလးကို ခ်ေရးဖို႔ က်မ စိတ္မကူးမိခဲ့ ေပ။ ရိုးစင္းေသာ အေတြးေလး တစကလည္း အႏုပညာေျမာက္ႏိုင္ေၾကာင္း သတိတရ ျဖစ္ေစသည့္အတြက္ (ျမန္မာမိသားစု၀င္တဦးေပမို႔) ပါးစပ္က ထုတ္မေျပာမိေပမယ့္ သားကို က်မေက်းဇူးတင္မိသည္။<br /><br />ေဖေဖာ္၀ါရီ ဒုတိယပါတ္ထဲမွာ သားတို႔ေက်ာင္းက ဖိတ္စာတေစာင္ရသည္။ 7 Grade ေက်ာင္းသားေတြ၏ ကဗ်ာရြတ္ပြဲကို တက္ေရာက္ရန္။ သားႀကီးက 7 Grade မို႔ သားကဗ်ာ ရြတ္မွာလား ေမးမိသည္။ ပထမပိုင္းမွာ သားက စိတ္၀င္စားပံု မျပပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်မက သူ႔ကို ကဗ်ာရြတ္ေစခ်င္မွန္း သိသျဖင့္ ရြတ္မည္ဟု ေျပာသည္။ က်မက သားထက္ ပိုစိတ္လႈပ္ရွားကာ ကဗ်ာရြတ္ ေလ့က်င့္ဖို႔ အလယ္တန္း ထိသာရွိေသာ ေက်ာင္းတြင္း ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလးမို႔ မိသားစု ဆန္သည္။ ကဗ်ာရြတ္ပြဲလာသည့္ ေက်ာင္းသားမိဘေတြက ကိုယ္ႏိုင္ရာ အစားအစာေလးေတြ ယူလာခဲ့ၾကသည္။ က်မလည္း အခြင့္အေရးရတုန္း ျမန္မာေကာက္ညင္းျပန္ေပါင္းကို အုန္းသီးႏိုင္ႏိုင္နွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။ သူတို႔ ႀကိဳက္ၾကပံု ရပါသည္။ က်မ ေကာက္ညင္းေပါင္းက အရင္ဆံုး ကုန္သြားခဲ့သည္။<br /><br />ကဗ်ာရြတ္ပြဲကို အခမ္းအနား အစီအစဥ္ အတိအက်ႀကီးျဖင့္ က်င္းပျခင္း မဟုတ္ပါ။ 7 Grade Poetry Class ကို ႀကီးၾကပ္ေသာ ဆရာနွစ္ဦးက ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလး လုပ္ရျခင္းအေၾကာင္း အနည္းငယ္ မိတ္ဆက္စကား ေျပာၾကားၿပီး မည္သူမဆို ကိုယ့္ကဗ်ာကို အဆင္ေျပရာအခ်ိန္တြင္ ၀င္၍ ရြတ္ဆိုႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိတ္ပါလက္ပါ ၀င္ရြတ္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ရြတ္ခ်င္စိတ္ ႐ွိၾကေသာ္လည္း ရွက္ေနၾက၏။ ထိုအခါ မိသားစု၀င္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက သက္ဆိုင္ရာ ကေလးနာမည္ကို သံၿပိဳင္ေခၚ၍ အားေပးသည္။ ကိုယ့္နံမည္ကို သံၿပိဳင္ေခၚေနေလေတာ့ ကေလးက မေနသာေတာ့ပဲ ကဗ်ာထြက္ရြတ္ေတာ့သည္။<br /><br />ပြဲအစပိုင္းမွာသာ ကေလးေတြက တုန္႔ဆိုင္းေနေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ရလာေတာ့ သူတို႔ စိတ္ပါလာၾကသည္။ ရြတ္လက္စ လူေတြက အေခါက္ေခါက္ တက္ရြတ္ၾကသည္။ စိတ္မပါဘူး ဆိုေသာ က်မသားႀကီးေတာင္ သံုးပုဒ္ ရြတ္သြားခဲ့သည္။ ကဗ်ာရြတ္ဖို႔ အစီအစဥ္မရွိေသာ သားႀကီး၏ သူငယ္ခ်င္း ကိုးရီးယန္းေလးက သားႀကီး ကဗ်ာတပုဒ္ တက္ရြတ္သြားသည္။ ထိုကေလးလိုပင္ ေနာက္ပိုင္း အစီအစဥ္မရွိသူ ေတြလည္း ေနာက္ပိုင္း စိတ္ပါကာ ၀င္႐ြတ္ၾကသည္။ တခ်ိဳေသာ ဆရာေတြ၊ ေက်ာင္းသားမိဘေတြက ကဗ်ာရြတ္ပြဲကို မလာႏိုင္ေသာ ကေလးမ်ား၏ ကဗ်ာေတြကို ရြတ္ေပးၾကသည္။ အလြန္ရင္းႏွီး ေႏြးေထြး၍ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ပြဲေလး ျဖစ္သည္။ က်မမွာေတာ့ လက္ခုပ္တီးရတာ လက္ေတြေတာင္ နာလို႔။ ကေလးေတြ၊ မိဘေတြ၊ ဆရာေတြကလည္း ေပ်ာ္လို႔။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကေလးေတြကို ကဗ်ာရြတ္တာ အပါအ၀င္ လူေရွ႔မွာ စကားေျပာ တင္ဆက္နည္းေတြကို ဖိအားမေပးေသာ နည္းျဖင့္ မသိမသာ ေလ့က်င့္ေပးေနျခင္းပင္။ သားသူငယ္ခ်င္း ၀ီလ်ံဆိုေသာ ကေလးဆို ကဗ်ာ ၅ ပုဒ္ ရြတ္သြားသည္။ သူ႔ကဗ်ာတခ်ိဳ႔က အရွည္ႀကီးေတြ။ အေတာ္လည္း ေကာင္းသည္။ လူေကာင္ေသးေသာ ၇ တန္းေက်ာင္းသားေလးက ကဗ်ာရြတ္ရာမွာေတာ့ တကယ့္ ၀ါရင့္ ကဗ်ာဆရာႀကီး တဦးအလားပင္။ အဖိ အေဖာ့ အဆြဲအငင္ေတြႏွင့္။ ဟန္ပန္က တည္ၿငိမ္သလို အမွားအယြင္း တလံုးတေလေတာင္ မပါဘူး။ က်မက သူ႔ကဗ်ာအခ်ိဳ႔ကို ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္သျဖင့္ ဘာသာျပန္ဖို႔ ေတာင္းယူခ်င္ေပမယ့္ ေက်ာင္းစည္းကမ္းေၾကာင့္ အခြင့္မသာခဲ့ပါ။ ထိုသို႔ေသာ ပြဲေလးမ်ားမွ တဆင့္ ထင္ရွားေသာ ကဗ်ာဆရာႀကီးမ်ား၊ အႏုပညာသမားမ်ား၊ ထင္ရွားေသာ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္လာၾကသည္။<br /><br />သူတို႔၏ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြ၊ ေကာ္ပီရိုက္ဥပေဒေတြေၾကာင့္ တျခားကေလးမ်ား၏ ကဗ်ာေတြကို ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ဘာသာျပန္မိတ္ဆက္ေပးလို႔ မရေလေတာ့ က်မသားႀကီး၏ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကိုပဲ မိတ္ဆက္ေပးရပါေတာ့မည္။<br /><br />သစ္ရြက္<br /><br />က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္<br />ေရစီးနဲ႔ေမ်ာပါေနတဲ့<br />သစ္ရြက္ေလးတရြက္လို႔ျမင္တယ္။<br /><br />ေရွ႔တူရူကဦးတည္ရာဆီ<br />မေရာက္ေသးတာကလြဲလို႔<br />က်ေနာ္ကေနရာတိုင္းမွာ။<br /><br />တခါတေလ အျမင့္ကျပဳတ္က်..<br />တခါတေလ တခုခုနဲ႔တြယ္ၿငိ..<br />တခါတေလ...<br />အေပါင္းအပါေတြနဲ႔ အတူေမ်ာပါစီးဆင္းရင္း<br />ေက်ာက္ေဆာင္ေတြနဲ႔ တိုက္မိ။<br /><br />က်ေနာ္ျမင္ေနရတယ္<br />တခ်ိဳ႔ေနာက္မွာက်န္ခဲ့<br />အရြက္သစ္ေတြကလည္း<br />ေႂကြဆဲ...<br /><br />စီးေမ်ာဖို႔<br />နစ္ျမဳတ္ဖို႔ကလြဲရင္<br />ျပန္လမ္းမရွိတဲ့ခရီးမွာ။<br /><br />၇ တန္းေက်ာင္းသား တေယာက္၏ ကဗ်ာက သံေ၀ဂသံေတြ ကဲေနသလို က်မ ခံစားရသည္။ က်မ အဲဒီ အရြယ္မွာ အဲဒီလို ကဗ်ာမ်ိဳး မေရးခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ငါ့အသက္အရြယ္နဲ႔ ဒီလို ကဗ်ာမ်ိဳး မေရးသင့္ဘူးဟု က်မ စဥ္းစားခဲ့သလားမသိ။ သူမ်ားေတြက ႀကီးက်ယ္ရန္ေကာဟု ေ၀ဖန္ခံရမွာ စိုးရိမ္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သားတို႔မ်ိဳးဆက္ေတြက ေထြလီကာလီ အေတြးေတြ ေတြး၍ သူတို႔က အႏုပညာဟု သတ္မွတ္သည့္အရာကို အထိခိုက္ မခံၾကေတာ့ျခင္းပင္။<br /><br />ခက္မာ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-5486714201653168024?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-35668228367579583862011-05-30T12:17:00.000-07:002011-05-30T12:20:55.595-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />ေဟ..... ရထားလာၿပီတဲ့။<br /><br />ေ၀ါခနဲ ဆူညံသြားတဲ့ လူသံေတြနဲ႔ အတူ က်ဳပ္ ကဗ်ာကယာ ထရပ္လိုက္မိတယ္။ ရထားကို မျမင္ရေသး ေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔ရြာ ဘူတာတခုလံုး ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားလိုက္ပံုမ်ားေတာ့ .... ေတာ္။ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး။ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ ဟိုေကာင္မေလး ခရမ္းသီးသည္ အပုမရယ္၊ အင့္ေနတဲ့ ခရမ္းသီးေတာင္းႀကီး တရြက္ရြက္နဲ႔ ရထားကို တက္ဖို႔ တာစူေနလိုက္တာမ်ား၊ သူ႔ေဘးက ဆန္အိတ္ပိုင္း ရြက္ထားတဲ့ မိန္းမနဲ႔ တိုက္မိမတတ္။ အို ..... အားလံုးအတူတူ ပါပဲေလ။ ထင္းစည္းေတြ ၾကံစည္းေတြ၊ ခရမ္းသီး ဗူးသီးေတာင္းေတြ အရြက္ကိုယ္စီ၊ အထမ္းကိုယ္စီနဲ႔။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ တိုးေ၀ွ႔ တိုက္ခိုက္ၿပီး ရထားေပၚတက္ဖို႔ တာစူေနလိုက္ၾကတာ။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />'၀င္လာၿပီေဟ့ တက္ထား'<br />'အို.... ဟဲ့ေကာင္မ ဒီနားလာေစာင့္လို႔ဆို'<br />'ဟဲ့ မတိုးနဲ႔ဆို ဒီမွာ အရြက္ႀကီးနဲ႔ ဟဲ့'<br /><br />ဘုရား... ဘုရား။ ဒီေလာက္ က်ပ္ညႇပ္ ႁပြတ္သိပ္တဲ့ ရထားေပၚကို က်ဳပ္တက္ႏိုင္ပါ့မလား။ ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ က်ဳပ္ အထုပ္ကေလးကို ရင္ခြင္ထဲပိုက္ၿပီး လူေတြၾကားထဲကို က်ဳပ္ အတင္းတိုး၀င္ပစ္လိုက္တယ္။ က်ဳပ္ တက္ရမွ ျဖစ္မယ္။ က်ဳပ္ လိုက္ရမွ ျဖစ္မယ္။ အိုး..... ကၽြတ္...... ကၽြတ္ ေသပါၿပီေတာ္။ ေနာက္ကေန ဖိတိုးလိုက္တာ။ ဘယ္လို ျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ ၾကည့္.... ၾကည့္ ေရွ႔က မိန္းမက ေနာက္လန္က်လာျပန္ၿပီ။ အမေလး ကုန္ၿပီ ကုန္ၿပီ။ က်ဳပ္အထုပ္ကေလးေတာ့ က်ိဳးေၾကကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႔။ လူနာတာက ကိစၥမရွိဘူးဆို။ အထုပ္ေလး က်ိဳးေၾကကုန္မွ ဒုကၡ.....။<br /><br />'နည္း နည္း ေလာက္၊ နည္း နည္း ေလာက္ ေလး ေတာ္၊ က်ဳပ္ ဖယ္လိုက္ၾကစမ္းပါ အထဲ၀င္ခ်င္လို႔'<br />'ဟာ ဘယ္ရမလဲ အေမႀကီးကလဲ အထဲ၀င္လို႔ မရဘူး၊ ဒီနားမွာပဲေန၊ ရတဲ့ ေနရာမွာပဲေန'<br />'ဟင္.... ခက္လိုက္တာမ်ားေတာ့။ က်ဳပ္က ဒီ အိမ္သာနားမွာ မေနခ်င္လို႔ ဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနားက က်ဳပ္ညႇပ္ေနတာ လက္ကို မ၀င့္သာလို႔၊ ဟိုအထဲက လက္၀င့္သာတဲ့ ေနရာေလးမွာ က်ဳပ္အထုပ္ေလး ေျဖၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ'<br /><br />အထုပ္ထဲက ေဆးလိပ္ထုပ္နဲ႔ မန္းမေရြးထုပ္ေလးမ်ား က်ိဳးေၾကကုန္ၿပီလားလို႔ပါ။ အမဲသား နဲ႔ ငရုတ္သီး ေၾကာ္ ပလပ္စတစ္ ထုပ္ကေတာ့ သိပ္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ဖိဖိ ေပါက္မထြက္ ၿပီးတာပဲဟာ။ အထုပ္ေျဖၾကည့္ မရေတာ့ က်ဳပ္ အျပင္ဘက္ကေန လက္နဲ႔ အသာ စမ္းၾကည့္မိတယ္။ အင္း... အင္း.. ေဆးလိပ္ကေလးေတြကေတာ့ အရွည္လိုက္ေလးေတြပဲ။ က်ိဳးဟန္မတူဘူး။ ဒါက အမဲသားေၾကာ္ ပလပ္စတစ္ထုပ္။ အဲေတာ့ မန္းမေရြးထုပ္ကေတာ့ ေၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႔။ ခဲခဲဖတ္ဖတ္ မစမ္းမိဘူး။ ဒုကၡပါပဲေတာ္.....။ အ,ပါတယ္။ က်ဳပ္ကိုက အ, ပါတယ္။ ဒါေလးကို မက်ိဳး မေၾကေအာင္ေလးေတာင္ မယူႏိုင္ဘူး။ က်ဳပ္အျဖစ္မရွိတာ။ မေန႔ညကေတာင္ ႂကြက္ကိုက္ ေျခမြ ခံရမယ့္ ေဘးကေန က်ဳပ္ သိမ္းထားႏိုင္ခဲ့ေသးတာပဲ။ ဒီ မန္းမေရြးကို က်ဳပ္သား ငေမာင္ သိပ္ႀကိဳက္တာ။<br /><br />တတ္ႏိုင္ပါဘူးေလ။ အေရးႀကီးတာက မီးရထားႀကီး လမ္းဘူတာေတြ ၾကာၾကာမရပ္ဘဲနဲ႔ ၿမိဳ႔ဘူတာကို ျမန္ျမန္ ေရာက္သြားဖို႔ပါပဲ။ ရထားႀကီးက အင္မတန္ အေႏွးခုတ္တယ္။ လူေတြကမ်ား၊ ကုန္ေတြကမ်ားနဲ႔ ေရာက္ႏိုင္ဘူး။ အိအိ.... အိအိနဲ႔ ေခါက္တိုင္း ေခါက္တိုင္း အလ်င္လို အေႏွးျဖစ္ရတာခ်ည္းပဲ။<br /><br />အို ေခၽြးေတြကလည္း မ်က္ႏွာေပၚကို တေတြေတြ စီးၾကလာလိုက္တာမ်ား သုတ္မႏိုင္ ျပဳမႏိုင္။ က်ဳပ္သနပ္ခါးေတြေတာ့ ကုန္ပါၿပီ။ ဒီ ရထားအေၾကာင္းသိလို႔ ဘယ္ေလာက္ ထူထူပိန္းပိန္း လိမ္းခဲ့ လိမ္းခဲ့ ရထားေပၚေရာက္ ကုန္တာပါပဲ ေတာ္။ တပါတ္ကို တခါ ဒီကို လာတဲ့အခါမွ က်ဳပ္ ထုတ္၀တ္တဲ့ အက်ႌအသစ္ေလးနဲ႔ ထမီအသစ္ေလးလဲ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသခ်ာ ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီး ျပန္႔ေအာင္ ထားထား ဒီေပၚေရာက္တာနဲ႔ ေၾကရ မြရေတာ့တာပဲ။ အလွအပ ႀကိဳက္လို႔ရယ္ ဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အဘြားႀကီးပဲ။ ဘာႀကိဳက္ေနရမတံုးေတာ္။ မုန္႔ပ်စ္သလက္ဖိုေဘးမွာ နွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ အက်ႌစုတ္ ထဘီစုတ္နဲ႔ ေနေနက်ခဲ့ၿပီပဲ။ သနပ္ခါး ကပ္ဖို႔ဆိုတာလဲ ေ၀လာေ၀း။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္သားငေမာင္က က်ဳပ္ကို တယ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေနေစ့ခ်င္တယ္။ မေအ လုပ္တဲ့သူ သနပ္ခါး ပန္းပန္နဲ႔ ထဘီ အက်ႌလတ္လတ္ေလးနဲ႔မ်ား ျမင္ရရင္ သူ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာသတဲ့။ က်ဳပ္သားေလး စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ။ ရထားကလဲေတာ္ ေရြ႔ပဲ မေရြ႔ေတာ့ဘူးလား မသိဘူး... ခါထဲမွ။ အလ်င္အေခါက္ေတြထက္ ပိုၾကာသလိုပဲ။ က်ဳပ္စိတ္ကပဲ ေလာေနလို႔လား သိပါဘူး။ က်ဳပ္သားေလးကို က်ဳပ္ ေတြ႔ခ်င္လွၿပီ။ အလ်င္ပတ္က က်ဳပ္ မသြားလိုက္ရဘူးေလ။ ျဖစ္ရပံုမ်ား က်ဳပ္ ... က်ဳပ္ အသံုးမက်တာ။ အသံုးမက်တာ။ သြားရမယ့္ ရက္နီးမွ ေရခ်ိဳး ေၾကးခၽြတ္တာ ဖ်ားေရာ။ ခါထဲ.... တံုး ဖ်ားလိုက္တာ။ ဘယ္လိုမွ မထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္သား ငေမာင္ က်ဳပ္ကို ေမွ်ာ္ရွာမွာ။ မေအ မလာေတာ့ မ်က္ႏွာ ငယ္ရွာမွာ။<br /><br />'ေရွ႔တဘူတာ ၿပီးယင္... ၿမိဳ႔ဘူတာပါလို႔ ဆိုေန၊ နားက ဘာျဖစ္ေနတုန္း'<br />'ဟဲ့ ေကာင္မ ထ ငိုက္မေနနဲ႔'<br /><br />ရထားတြဲထဲက လႈပ္လႈပ္ ရြရြ အသံေတြ ဗလံေတြနဲ႔အတူ က်ဳပ္ ရင္ေတြေတာင္မွ ဒိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ေရွ႔တဘူတာၿပီးရင္ ေရာက္ေတာ့မယ္။ က်ဳပ္သားဆီကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ ေရွ႔ တဘူတာဆို လိုေတာ့ လိုေသး တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္ခါနီးဆို ရထားက တမ်ိဳးရယ္။ ျမန္ျမန္ ခုတ္တတ္တယ္။ အေပါက္၀နား ကပ္ေအာင္ ေနရာ ေရြ႔ထားမွ။<br /><br />'အို ဒုကၡပါပဲ။ မေရာက္ေသးဘူး အေမႀကီးရဲ႔။ ဘာလို႔ တအားတိုးေနတာလဲ။ က်ဳပ္တို႔ ေအာက္ျပဳတ္က် သြားလိမ့္မယ္'<br /><br />ရထားေပါက္၀က ေအာ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးကို က်ဳပ္ေတာ့ ဂရုမစိုက္ေပါင္။ က်ဳပ္ဘာသာ တိုးျမဲတိုင္း တိုးတာပဲ။ ဒါမွ က်ဳပ္ျမန္ျမန္ ရထားေအာက္ ဆင္းႏိုင္မွာ။ က်ဳပ္ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ။ ရထားက ေရွ႔ ဘူတာကို ခဏေလးနဲ႔ ျဖတ္ခဲ့တာ။<br /><br />'ဟာ ဒီအဘြားႀကီးနဲ႔ေတာ့ ဒုကၡပဲ၊ ရထား ရပ္ပါေစဦးေတာ့ဗ်ာ၊ ေသာက္က်ိဳးနည္း'<br /><br />ကဲေျပာခ်င္တာ ေျပာၾက၊ က်ဳပ္ ေအာက္ေရာက္ၿပီ။ တလမ္းလံုး ရပ္လိုက္လာရတဲ့ ေျခေထာက္ေတြက ျဗဳန္းဆို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေလွ်ာက္မရဘူး။ ထံုထံုႀကီးေတြ။ က်ဳပ္ ေျခေထာက္ေတြကို တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေဆာင့္လိုက္ၿပီး ဘူတာထဲက ထြက္လိုက္တယ္။ တေက်ာ္ေက်ာ္ ေခၚေနတဲ့ ျမင္းလွည္းေတြ၊ ဆိုက္ကားေတြကို အေရးမစိုက္ဘဲ အထုပ္ကေလး ေခါင္းေပၚတင္၊ ထမီကို ျပင္၀တ္လို႔ က်ဳပ္ျမန္ျမန္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္တယ္။ ေျခလွမ္းေတြ သြက္လိုက္ေနလိုက္တာ မ်ားကလဲ အေပၚက ေနပူလဲ မသိ။ ေမာတာ ပန္းတာလဲ သိေတာ့ေပါင္။ ဘူတာကေန ၿမိဳ႔ျပင္ထိ ခရီးတာ ေတာ္ေတာ္ေ၀းတာလို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ က်ဳပ္ေတာ့ ဘယ္ခါမွ မေ၀းခဲ့ပါဘူး။ ေလွ်ာက္လိုက္တာပဲ။ ေဟာ ဟိုမွာ အုတ္နံရံ နီနီႀကီးေတြကို ျမင္ရၿပီ။ အဲဒီ ေထာင္နံရံႀကီးေတြကို ျမင္လိုက္ရင္ က်ဳပ္ေမာသမွ် ေျပၿပီ။<br /><br />အဲဒီ ေထာင္ႀကီးထဲမွာ က်ဳပ္သား ငေမာင္ ရွိတယ္။<br /><br />++++++++++++++ ++++++++++++ +++++++++++++<br /><br />'အက်ဥ္းသား စံၿမိဳင္ ေခၚ ေပါက္စ'<br /><br />'ေတြ႔လိုသူ ေဒၚမဲျပာ'<br /><br />သူမ်ားေတြ ေခၚသံကို နားတစြင့္စြင့္နဲ႔ က်ဳပ္ဂဏာမၿငိမ္ေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္အလွည့္ကလဲ မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူးလား ေတာ္။ ေရာက္ႏိုး ေရာက္ႏိုး၊ ေခၚႏိုး ေခၚႏိုးနဲ႔ ေစာင့္ရတာ လည္ပင္းရွည္ေပါ့။ ေခၚေနတဲ့ လူကို က်ဳပ္အလွည့္ မေရာက္ေသးဘူးလား၊ မေရာက္ေသးဘူးလားနဲ႔ ခဏခဏ သြားေမးလြန္းလို႔လဲ ေငါက္ခံရၿပီးၿပီ။ 'လာမေမးနဲ႔ ေခၚတာကို နားေထာင္' တဲ့။ ဟုတ္ပါၿပီ။ ျမန္ျမန္သာ ေခၚပါေတာ္၊ က်ဳပ္မယ္ ေရာက္ကတည္းက အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ထားရတာလဲ ေမာလို႔။ က်ဳပ္အထုတ္ေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လုပ္။ ပစၥည္းစာရင္း စာရြက္ေလးကို အဆင္သင့္ထုတ္၊ က်ဳပ္မဖတ္တတ္ေပမယ့္ ေဘးအိမ္က ကေလးမေလး လက္ေရးေလးေတြနဲ႔ ေရးထားတာ 'ေဆးလိပ္ ငါးဆယ္၊ အမဲသား ငရုတ္သီးေၾကာ္၊ မန္းမေရြးတထုတ္' တဲ့။<br /><br />က်ဳပ္သိတာေပါ့။ က်ဳပ္ေျပာတာ ကေလးမ ေရးေပးတာကိုး။ စာရြက္ေလးကို အဆင္သင့္ လက္ထဲကိုင္ထားလိုက္ၿပီး၊ က်ဳပ္ထဘီကို ျပန္၀တ္လိုက္တယ္။ ေထာင့္တန္းႀကီး ဆြဲမေနေအာင္ပါ့။<br /><br />အက်ႌကိုလဲ သပ္ရပ္ေအင္ ဆြဲခ်။ မ်က္ႏွာေပၚက ေခၽြးေတြကိုလဲ ပစၥည္းထုတ္လာတဲ့ ပုဆိုးနဲ႔ ခပ္ဖြဖြ သုတ္ရတယ္။ က်ဳပ္ကို ျမင္ရင္ က်ဳပ္သား ေက်နပ္မွာပါ။ ဒီေကာင္ ေနေတာ့ ေကာင္း ထင္ပါ့။ အိပ္မက္ ယာမက္ကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတာက္ေတာက္ပပ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း မဟုတ္ဘူး။ သင္း ၀တ္ေနက် တက္ထရြန္ အျဖဴ လက္တိုအႏြမ္း၊ ခ်ည္လံုခ်ည္ အညိဳ အေပါက္ေလးေတြနဲ႔။ လြယ္အိတ္အစိမ္း အစုတ္ႀကီးကလဲ ပါလိုက္ေသး။ က်ဳပ္ကေတာင္ ေျပာလိုက္ေသး ထင္ပါ့။ 'ငေမာင္ရယ္ လြယ္အိတ္ကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ငါ့သား စကၠဴရြက္ေတြေတာ့ မပါပါ ေစနဲပ။ ငါ့သား စကၠဴရြက္ေတြေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္တာ မဟုတ္လား' လို႔ ဆိုေတာ့ သူ႔အေဖ ျပံဳးပံုမ်ိဳးနဲ႔ ျမံဳစိစိ ျပံဳးလို႔ 'အေမ မသိပါဘူး ဗ်ာ' တဲ့။ ေအးေလ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ဳပ္ မသိတာေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ထင္တာေလ ထင္တာ၊ က်ဳပ္ထင္တာ ေျပာရတာ။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္အိပ္မက္ထဲ မေျပာနဲ႔ အျပင္မွာေတာင္ က်ဳပ္သားအေၾကာင္း က်ဳပ္ ေရေရရာရာ သိတာလိုက္လို႔။ က်ဳပ္သိတာ ဖတဆိုးသားေလးမို႔ က်ဳပ္ ငံုထားမတတ္ ခ်စ္တယ္။<br /><br />အႀကီးလူေတြ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ရပ္ေ၀းလြင့္ကုန္ၾကေတာ့ က်ဳပ္နားမွာ သူက်န္ရစ္တယ္။ ေက်ာင္းထားေတာ့ စာႀကိဳးစားတယ္။ ေတာ္လဲ ေတာ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆယ္တန္းက်ၿပီး ေက်ာင္းဆက္မေန ေတာ့ပဲ ဘုတ္အုတ္ေတြပဲ တေနကုန္ ဖတ္ေနေတာ့တာပဲ။ အရက္၊ ဖဲ၊ မိန္းမ ေ၀လာေ၀း။ ေဆးလိပ္တဖြာဖြာ၊ လြယ္အိတ္ေလး တလြယ္လြယ္နဲ႔ ဘုတ္အုတ္ဖတ္လိုက္၊ ေရးလိုက္ ခၽြတ္လိုက္၊ အျပင္သြားလိုက္နဲ႔ ေနရွာတာပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ဒါပဲ သိတယ္။ က်ဳပ္အလုပ္နဲ႔ က်ဳပ္ အခ်ိန္တန္ မနက္ေလးနာရီ ထိုးတာနဲ႔ ရြာထိပ္ထြက္၊ မုန္႔ျပားသလက္လုပ္ေရာင္း၊ ျပန္လာ ခ်က္ျပဳတ္၊ ဖြပ္ေလွ်ာ္၊ ေနာက္ေန႔ မုန္႔ေရာင္းဖို႔ ျပင္တာ ဆင္တာနဲ႔ဟာ အားရတယ္ မရွိဘူး။<br /><br />က်ဳပ္သား ဘာလုပ္ေနသလဲ မသိေပါင္။ က်ဳပ္ခ်စ္တာပဲ သိတယ္။ အသက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ သားႀကီးကို ရင္ခြင္ပိုက္ ကေလးလိုပဲ အရိပ္ၾကည့္ၿပီး ေနခ်င္တာပဲ သိတယ္။ က်ဳပ္ မုန္႔ေရာင္းမယ္။ ရတာေလးနဲ႔ က်ဳပ္သား ႀကိဳက္တတ္တာေလးေတြ ခ်က္ထားမယ္။ သူ စားေနတာကို က်ဳပ္က တစိမ့္စိမ့္ ထိုင္ၾကည့္မယ္။ ညဥ့္နက္လဲ နက္တဲ့ အေလ်ာက္ပဲ။ က်ဳပ္ ေဆးလိပ္တတိုနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တာပဲ။<br /><br />ျပန္လာ တံခါးဖြင့္ ခူးခပ္ ေပးၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္တာပဲ။ မေမးဘူးေပါင္။ ငါ့သား ဘယ္က ျပန္လာသလဲ။ ဘယ္သြားသလဲလို႔မ်ား။ က်ဳပ္ေျပာတတ္တာ တခုပဲ။<br /><br />'ကဲ အိပ္ေတာ့ ငါ့သား ပင္ပန္းလာတယ္။ မင္း မနက္ ဘာဟင္း စားမတံုး' ဒါပဲ က်ဳပ္ေျပာတယ္။ က်ဳပ္သားက 'ဘာခ်က္ ခ်က္ပါ အေမရာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေကာင္းတာခ်ည္းပါပဲ' လို႔ ျပန္ေျပာတဲ့ စကားတခြန္းနဲ႔ က်ဳပ္ အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့တာပဲ။<br /><br />က်ဳပ္ ေတာ္..... မသိတဲ့ အဆံုးမွာ တကယ္ တကယ္။ က်ဳပ္သား ခုေထာင္က်တာ ဘာမႈမွန္း က်ဳပ္ မသိဘူးရယ္။ က်ဳပ္ အ လိုက္တာမ်ားေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႔ကေန သား ဖမ္းေခၚသြားတာေတာင္ မျမင္လိုက္တဲ့ အျဖစ္။ က်ဳပ္ ထူ ပံု၊ 'အ' ပံု၊ 'န' ပံုေတြ။<br /><br />အဲဒီေန႔က ေန႔လယ္ခင္းႀကီး က်ဳပ္ မုန္႔ႀကိတ္ေနတုန္း ဟိုလူေတြ ေရာက္လာတာ။ 'ေမာင္ေမာင္ ရွိလား' တဲ့။ ရွိဘူးေလ။ က်ဳပ္သားက မနက္ေစာကတည္းက ထြက္သြားတာ။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔က အိမ္ထဲ ၀င္ရွာခ်င္တယ္ တဲ့။ သူတို႔ ဘာေတြ ဆိုတာလဲ ေျပာၿပီး ဓါတ္ပံုကဒ္ျပားေလး ျပတယ္။ က်ဳပ္ ပထမေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့။ လြယ္အိတ္ေလးေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ က်ဳပ္က ငေမာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ မွတ္ေနတာ။ သူတို႔ကို ဘာေတြရယ္သာ က်ဳပ္မသိတာ။ က်ဳပ္သားကို ဒုကၡေပးမယ့္ သူေတြဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္ အလိုလို သိေနတယ္။ အံ့ေရာ။ က်ဳပ္ တခါတည္း 'ခဏ ခဏ ကေလးတို႔ရယ္' ဆိုၿပီး က်ဳပ္ အိမ္ထဲ၀င္ေျပးၿပီး ငေမာင့္ အိပ္ရာနားမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ စကၠဴရြက္ေတြကို ေကာက္၊ မီးဖိုေထာင့္က ပဲေတာင္းထဲကို ထိုးထည့္ ပစ္လိုက္တယ္။<br /><br />သူတို႔က ဘာရွာခ်င္တာလဲ က်ဳပ္မသိဘူး။ ဒီေတာ့ ငေမာင့္ အိပ္ရာနားမွာ ဘာမွ မရွိရင္ ၿပီးတာပဲေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။<br /><br />သူတို႔က ေတာ္၊ ရွာလိုက္ခ်က္ေတာ့ ဘာရွာမွန္းလဲ မသိဘူး။ တအိမ္လံုးလဲ ေျပာင္းဆန္ကုန္တာပဲ။ ငေမာင္ကလဲ ညေနသာေစာင္းေရာ ျပန္မလာဘူး။ သူတို႔လဲ ေမာၿပီး၊ သူတို႔ ရွာတာလဲ မေတြ႔ဘူး ထင္ပါ့။<br /><br />မိုးခ်ဳပ္ခ်ဳပ္က်မွ ျပန္သြားေရာ။ က်ဳပ္မယ္ အဲဒီေတာ့မွ ဟင္းခ်ႏိုင္တယ္။ ငေမာင္က အဲဒီည သန္းေခါင္ေက်ာ္ထိ ျပန္မလာဘူး။ က်ဳပ္မယ္ ထမင္းတပြဲနဲ႔ ေစာင့္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ။ မနက္ေလးနာ၇ီ က်ဳပ္ မုန္႔လုပ္ဖို႔ ထြက္တဲ့အထိ ငေမာင္ ျပန္မလာဘူး။<br /><br />ခက္ခ်ည္ကရို႔ ဒီငေမာင္ေတာ့ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ ေလးေတးေတးနဲ႔သာ မုန္႔လုပ္ေနရတယ္။ စိတ္က မေျဖာင့္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ ခုန လူေတြက က်ဳပ္အိမ္ေဘးမွာ အသာေစာင့္ေနၾကတာ က်ဳပ္ဘယ္သိမလဲ။ ငေမာင္က က်ဳပ္အိမ္က ထြက္ခဲ့ၿပီး ခဏၾကာေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတာ ေနမွာ။ ငေမာင္ကို ဖမ္းၿပီး အဲဒီလူေတြ က်ဳပ္ဆိုင္ေလး ေရွ႔က ျဖတ္သြားတာကို က်ဳပ္လံုးလံုး မျမင္ဘူး။ စိတ္ထဲ ေတြးခ်င္ရာ ေတြးၿပီး မုန္႔ကိုပဲ မဲလုပ္ေနမိ တာကိုး။ မိုးမလင္းတလင္း ေမွာင္ကလဲ ေမွာင္ေတာ့ ေဘးဘီလဲ က်ဳပ္မၾကည့္မိဘူးေပါ့ေတာ္။ ငေမာင္ကေတာ့ က်ဳပ္ကို ျမင္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မေအကို ညႇာတဲ့ က်ဳပ္သားေလးက အသံမျပဳ ႐ွာဘူး။ က်ဳပ္မယ္ မိုးလင္းလို႔ ရြာဘူတာေစ်းက ေကာင္မေလး ေျပးလာၿပီး 'ဘြားခ်စ္ဥ..... ဘြားခ်စ္ဥ ကိုငေမာင္ႀကီး ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဟင္.... ဘူတာမွာ လက္ထိပ္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တယ္ေတာ့' ဆိုေတာ့မွ သံေယာက္မခ်ၿပီး ဘူတာကို ေျပးရတာ။ ထဘီမႏိုင္ ဘာမႏိုင္ ဆံပင္ အေျပေျပနဲ႔သာ က်ဳပ္မယ္ ေျပးရတယ္။ ေျပးရက်ိဳးလဲ နပ္ပါဘူးေတာ္။ ငေမာင့္ကို က်ဳပ္ မေတြ႔လိုက္ရေတာ့ဘူး။ ရထား ေနာက္ၿမီးဖ်ားေလးပဲ က်ဳပ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့တယ္။<br /><br />သနားပါတယ္ က်ဳပ္သားေလး။ ေနေကာင္းထိုင္သာနဲ႔ ေတြ႔ရပါေစ။ လြတ္ရက္ေလး ဘာေလးလဲ သိရပါေစ။ ေကာင္းသတင္းကို က်ဳပ္ ၾကားပါရေစ။ ေစာင့္ရတာကလဲ ၾကာလိုက္တာေနာ္။ ဟိုလူ ေငါက္တာနဲ႔ သြားမေမးရဲေတာ့ဘဲ ထိုင္ေနလိုက္တာ၊ ၾကည့္စမ္း လူေတြေတာင္ အေတာ္ ရွင္းေနေပါ့ပဲ။ က်ဳပ္အလွည့္ မေရာက္ေသးဘူးလား။ ဟင္း က်ဳပ္ေနာက္ဆံုးဘိတ္ပဲ ထင္ပါ့။ က်ဳပ္ ပ်ာရိပ်ာယာ မတ္တတ္ထရပ္ၿပီး ေခၚတဲ့လူဆီ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေဟာေတာ္ ေခၚတဲ့လူလဲ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ လူေတြလဲ ရွင္းလို႔ ျဖစ္ေခ်ပါဘူး။<br /><br />'ဆရာႀကီးတို႔ ဆရာႀကီးတို႔ က်ဳပ္အလွည့္ မေရာက္ေသးဘူးလားေတာ့' က်ဳပ္ ၾကားသာေအာင္ လွမ္းေအာ္ေတာ့မွ ခုနက ေခၚတဲ့လူ ထြက္လာတယ္။<br /><br />'ဟာ ျပႆနာပဲ ဘာအလွည့္လဲ ေထာင္၀င္စာ ၿပီးသြားၿပီ အေမႀကီးရဲ႔။ ခုနက တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ေနတုန္းက ခင္ဗ်ား ဘယ္သြားေနလဲ'<br /><br />'အေမေလး မသြားပါဘူးေတာ္ ရွိပါတယ္၊ ဆရာႀကီးပဲ မလာနဲ႔ ဆိုလို႔ ဟိုက သစ္ပင္ေလးေအာက္ သြားထိုင္ေစာင့္ေနတာေပါ့၊ ဒုကၡပါပဲေတာ္၊ က်ဳပ္ဘာလို႔ မၾကားလိုက္ရတာပါလိမ့္၊ ဟင္..... နားပင္းမ၊ နားကန္းမ၊ ဒီလိုပဲ စိုက္မိ စိုက္ရာ စိုက္ေန တခါလဲ ခံခဲ့ရပါပေကာလို႔'<br /><br />'ကဲ... ကဲ... ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့၊ ေနာက္တပါတ္မွ လာေတာ့ေပါ့ ဟုတ္လား အေမႀကီး'<br /><br />'ဆရာႀကီးရယ္.... က်ဳပ္ အလ်င္တပါတ္ကလဲ က်ဳပ္သားေလးနဲ႔ မေတြ႔ရပါဘူး၊ ေတြ႔လို႔ရရင္ ခဏပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ေပးပါေနာ္၊ က်ဳပ္.. ဒီပစၥည္းေလးေတြ ေပးၿပီး သူ႔မ်က္နွာေလးျမင္ၿပီး ျပန္ပါ့မယ္ေတာ္'<br /><br />'ေအာ္ ခက္တာပဲ၊ မရဘူး အေမႀကီးရဲ႔၊ လံုး၀ မရဘူး၊ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔ သူ၊ ဒီေတာ့ ပစၥည္းေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္မယ္ ေပး ပစၥည္းစာရင္း'<br /><br />'ဟုတ္ကဲ့.... ဟုတ္ကဲ့ ေပးေပးပါ ဆရာႀကီးရယ္'<br /><br />ေခၽြးခံအက်ႌအိတ္ထဲ က်ဳပ္စာရြက္ေလး ကဗ်ာကသီ ႏိႈက္လိုက္တယ္။<br /><br />ေဟာေတာ္ မရွိဘူး။ က်ဳပ္ဘယ္မွာ ထားမိပါလိမ့္၊ ပုဆိုးထုတ္ထဲလား.. ဟုတ္ေပါင္.. အဲေတာ္ အဲေတာ္၊ ဒါမွ ဒုကၡ၊ က်ဳပ္ - က်ဳပ္ ခုနက အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ လက္ထဲကိုင္ထားရာက ထဘီ၀တ္ေတာ့ ပါးစပ္မွာ ကိုက္ထားတယ္ေလ၊ ေကာင္းၾကပါေလေရာ၊ ေတြးရင္း ေတာရင္းနဲ႔ ေယာင္ယမ္းၿပီး က်ဳပ္ ၀ါးပစ္လိုက္မိၿပီ။<br /><br />'စာရင္းစာ႐ြက္ မရွိေတာ့ဘူး၊ က်ဳပ္ေယာင္ၿပီး ၀ါးပစ္လိုက္မိၿပီ'<br /><br />'ေအာ္... အေမႀကီးလဲဗ်ာ ဒုကၡပါပဲ'<br /><br />'ဒီတိုင္း ဒီတိုင္း ေပးလို႔ေကာ ဆရာႀကီး'<br /><br />'မရဘူး အေမႀကီး၊ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ တံုးတံုးခ်ၿပီး ျပန္ေပေတာ့၊ ေနာက္တပါတ္လာ ဟုတ္လား'<br /><br />'စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ က်ဳပ္အထုတ္ကေလးကို ေခါင္းေပၚတင္လိုက္တယ္။ အ, လိုက္တဲ့ က်ဳပ္၊ န, လိုက္တဲ့ က်ဳပ္၊ အသံုးမက်လိုက္တဲ့ က်ဳပ္'<br /><br />'ဟင္း.... အ အ,မ၊ အထူမ၊ အသက္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးတဲ့ ဟာမႀကီး၊ နင့္ေၾကာင့္- နင့္ေၾကာင့္၊ ေရာက္ေလရာ၀ယ္ အ,ဦးမယ့္ နင့္ေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာ၊ အႏံုမ၊ အသံုးမက် မ'<br /><br />ေထာင္၀င္းႀကီးထဲကေန ထြက္လာရင္း က်ဳပ္ကို က်ဳပ္ က်ိန္ဆဲမိတယ္။ က်ဳပ္အသံုးမက်လို႔ က်ဳပ္သားေလးနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ေထာင္နံရံ နီနီႀကီးေတြကို ၀မ္းနည္းပက္လက္ ေမာ္ၾကည့္ရင္း ေတြ႔မရေတာ့ဘူး ဆိုကာမွ ငေမာင့္ကို ပိုေတြ႔ခ်င္လာမိတယ္။ က်ဳပ္သားေလးဟာ ေဟာဒီနံရံႀကီးေတြရဲ႔ ေနာက္ဘက္ တေနရာရာမွာ ရွိေနမွာေပါ့ေနာ္.... ဘယ္နားေလးမ်ား မွာပါလိမ့္၊ သူဘာလုပ္ ေနရွာပါ့မလဲ၊ သူမ်ားေတြ မံု႔ေတြ ပဲေတြ စားေသာက္ ၀မ္းသာေနၾကခ်ိန္မွာ သူကေတာ့ ငုတ္ငုတ္ေလး ရွိလို႔ ေနလိမ့္မယ္။<br /><br />နံရံႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္း က်ဳပ္ေျဖးေျဖးခ်င္း ေလွ်ာက္ေနမိတယ္။ က်ဳပ္ စိတ္မေက်နပ္ေသးဘူး။ က်ဳပ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူး။ နံရံႀကီးေတြ ေနာက္ဘက္တေနရာရာမွာ က်ဳပ္သား ရွိေနမယ္ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ နံရံႀကီးေတြကို ၾကည့္ေနရတာ က်ဳပ္သားနဲ႔ နီးေနသလိုပဲ။ ေဟာဒီေနရာ ေလာက္မွာလား။ ဒီေနရာေလာက္မွာလား၊ အထုတ္ေလးကို က်ဳပ္ ပစ္ေပးလိုက္ခ်င္ စမ္းပါဘိေတာ့။ 'ငေမာင္ေရ... အေမ ဒီနားမွာေဟ့' လို႔ ေအာ္ေျပာလိုက္ခ်င္စမ္း ပါဘိေတာ့။ နံရံႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း က်ဳပ္ ပတ္ေလွ်ာက္ေနမိတာ က်ဳပ္၀င္ခဲ့တဲ့ ေထာင္ေပါက္၀ကို လွမ္းျမင္ေတာ့မွ တပါတ္ ျပည့္မွန္း သိတယ္။ က်ဳပ္ တပတ္ ပတ္မိသြားၿပီဘဲ။ က်ဳပ္အထင္ ေဟာဒီေထာင္တပတ္ဟာ တတိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေတာ့ ႐ွိေလာက္တယ္။ ေဇာ ေၾကာင့္သာရယ္။ က်ဳပ္ နည္းနည္းေတာ့ ေမာတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျပန္ခ်င္ေသးဘူး။ ေဆးလိပ္ေလး ဖြာရင္း နံရံႀကီးကို ခဏတျဖဳတ္ က်ဳပ္ ထိုင္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ေခၽြးခံအက်ႌအိတ္ထဲက ေဆးလိပ္တိုကို ႏိႈက္ရင္း က်ဳပ္ စိတ္မေကာင္းျပန္ဘူး။ ငေမာင္ ေျပာတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ေဆးလိပ္ဟာ ေရႊတဲ့၊ ေငြတဲ့။ က်ဳပ္သားေလး ေဆးလိပ္ေလးမွ ေသာက္ရရွာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေဆးလိပ္ကို ပါးစပ္မွာ ခဲရင္း မီးျခစ္စမ္းေတာ့ ရွာမေတြ႔ဘူး။ ေၾသာ္.... ဒုကၡ၊ ဓါတ္မီးျခစ္ က်ဳပ္ အိမ္မွာ ေမ့ခဲ့ျပန္ၿပီ။ က်ဳပ္ဟာေလ.... ေမ့တာ ေလ်ာ့တာ ေယာင္တာ ယမ္းတာ ေတြနဲ႔ကို ဒုကၡေရာက္ေပါင္းလဲ မ်ားလွၿပီ။<br /><br />အဲ ဟိုေရွ႔နား ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဆးလိပ္ထိုင္ဖြာေနတဲ့ အဘြားႀကီးတေယာက္ရွိလို႔ ေတာ္ေသးရဲ႔။ က်ဳပ္ အဘြားႀကီးနားသြားၿပီး 'မီးတညႇိေလာက္ေတာ္' လို႔ လက္လွမ္းရင္း ေထာင္နံရံႀကီးေတြကို လွမ္းၾကည့္မိျပန္တယ္။ ေဆးလိပ္ကို တေထာင္းေထာင္း ဖြာရာက အဘြားႀကီးနား ဖင္ခ်ထိုင္ရင္း က်ဳပ္ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္<br /><br />'က်ဳပ္သားေလးက ဒီထဲမွာေတာ့၊ ေထာင္၀င္စာ လာေတြ႔တာ က်ဳပ္ မေတြ႔ရလို႔ မေက်မခ်မ္းနဲ႔ ေထာင္ပတ္ေနတာ တပတ္ျပည့္ေရာ....'<br /><br />ေခၽြးသံရႊဲရႊဲနဲ႔ အဘြားႀကီးက ေဆးလိပ္ကို တြင္တြင္ဖြာရာက ဇတ္ခနဲ မတ္တတ္ ထ ရပ္လိုက္တယ္။<br /><br />'ေတာ္ခ်ည့္မွလား..၊ က်ဳပ္သားလဲ ဒီထဲမွာပဲ၊ ေထာင္ကို က်ဳပ္ပတ္ေနတာ သံုးပတ္ရွိသြားၿပီ'<br /><br />ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ အဘြားႀကီးကို က်ဳပ္ ခဏ ေငးၾကည့္ေနမိၿပီးမွ အထုတ္ေလး ဆြဲၿပီး မတ္တတ္ ထရပ္လိုက္တယ္။ ေထာင္နံရံႀကီးေတြက နီနီ။ အဘြားႀကီးက ေရွ႔မွာ တေရြ႔ေရြ႔။ က်ဳပ္က ေနာက္မွာ တေရြ႔ေရြ႔......။<br /><br /><br />ႏုႏုရည္ အင္း၀<br />[ 'မိခင္မာရသြန'္ ကို ေရးတဲ့ ေလးေလး ၾကည္ေအာင္ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ နွစ္ျပည့္သို႔...]<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-3566822836757958386?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-34558364567604601732011-05-28T06:41:00.000-07:002011-05-28T06:44:58.734-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br />[ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မာယာမွာ ဦးစြာ တင္ျပလိုက္ျခင္းပါ။] <br /><br /><br /> က်ေနာ္ အိမ္က ထြက္ေျပးလာကတည္းက ေတာခိုဖို႔ ထြက္ေျပးလာတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုအထိ ဆိုရင္ ၉လေလာက္႐ွိ သြားပါၿပီ။ အစိုးရအုပ္ခ်ုဳပ္တဲ့ နယ္ေျမထဲမွာပဲ ျပန္ေရာက္ ေနရပါတယ္။ မဲနယ္ေတာင္က ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ႐ွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းထဲက ေနရာ တေနရာမွာ က်ေနာ္၀ပ္ ေနရပါတယ္။ သံုးေလးလ ၾကာတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တေန႔မွာေတာ့ ေျမေအာက္တာ၀န္ယူထားတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚသြားေတာ့မယ့္ အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />အေမက အိမ္ကိုျပန္ခဲ့လို႔ ေခၚလိုက္တာကို ၾကားလိုက္ရတာလို ခ်က္ျခင္းပဲ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကန္ေတာ့ထိုက္သူကို ကန္ေတာ့၊ ႏႈတ္ဆက္တန္သူကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး လြယ္အိတ္ကေလး ပုခံုးေပၚတင္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ရယ္၊ ကိုေတာ္၀င္းရယ္၊ ေျမေအာက္က ရဲေဘာ္ရယ္၊ ကားေမာင္းသူရယ္။ ဒတ္ဆန္းကား ေနာက္ပြင့္ေလးနဲ႔ပါ။<br /><br />ဦးတည္ခ်က္က ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ ၁၀၈ စစ္ေဒသ။ စခန္းေထာက္က ဗထူးႃမို႔နဲ႔ ေက်ာက္ဂူ။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ကားေ႐ွ႕ခန္းထဲမွာထိုင္၊ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က ကားေနာက္ပိုင္းမွာ ထိုင္။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ စကား မေျပာၾကပါဘူး။ ကားအျပင္ ႐ႈခင္းက ေျခာက္သေယာင္းလွတယ္။<br /><br />တနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းမိေတာ့ သာစည္ေ႐ႊေညာင္ မီးရထားလမ္း အကူးမွာ မီးရထား လာကာနီးလို႔ ေမာင္းတံႀကီး ခ်ပိတ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီအနားမွာ ကိုယ့္အရင္ ေရာက္ႏွင့္ ေနသူေတြ ေစာင့္ေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ အနားနီးေတာ့မွ သတိႁပုမိတယ္၊ ဆင္အက အဖြဲ႔တဖြဲ႔။ ဆင္႐ုပ္ႀကီး ေက်ာေပၚက နာမည္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ‘ရတနာမင္း’ တဲ့။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ ရတနာမင္း ဆိုတာက မႏၱေလး တမာကုန္းက၊ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္မိဘမ်ားဆီ မၾကာခဏ၀င္ ထြက္သြားလာ ေနၾကသူေတြ။ အဲဒီ အရင္တႏွစ္တုန္းကပဲ ဒီအဖြဲ႕အေၾကာင္း က်ေနာ့္မိဘေတြက ဦးေန၀င္းကို ေျပာျပေတာ့ သူက ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ပုဂံသီရိပစၥယာမွာ သြားေဖ်ာ္ေျဖႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခဲ့ရေသးတယ္။ ကိုယ့္ကို မွတ္မိတဲ့လူမ်ား ပါေနရင္ ဒုကၡပဲ။ ကိုေတာ္၀င္းကလည္း တမာကုန္းအရပ္ထဲမွာ အသိမိတ္ေဆြေတြ ေပါသမို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မီရထားဂိတ္မွာ ေခါင္းေတြ ငံု႔ေနၾကရတယ္။<br /><br />ဗထူးႃမို႔ကို ေရာက္ေတာ့ ေနအေတာ္ ေစာင္းေနပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ထားရာေန၊ ေကၽြးတာစား၊ ခင္ေပးရာအိပ္ လိုက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တေန႔က ေက်ာက္ဂူေစ်းပါ။ က်ေနာ္တို႔က ေစ်းကားနဲ႔ ေက်ာက္ဂူကို လိုက္သြားၿပီး ဟိုက လာႀကိဳတဲ့ လူနဲ႔အတူ သူတုိ႔ေစ်းျပန္ေတြ အထဲေရာၿပီး လိုက္သြားၾကတာပါ။ ေတာေစ်းဆိုေတာ့ ေစ်းသယ္ေတြ ေစ်း၀ယ္ေတြဟာ အေစာႀကီးလာ၊ အေစာႀကီး ျပန္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗထူးႃမို႔ကေန ေစာေစာထၿပီး သံုးတန္ကားႀကီးတစင္းေပၚမွာ လူ၄-၅၀နဲ႔ ေရာၿပီး လိုက္သြားၾကတာပါ။<br /><br />ေက်ာက္ဂူ ေစ်းကြဲခ်ိန္က်ေတာ့ ေစ်းျပန္ ေဒသခံေတြနဲ႔ေရာၿပီး လွည္းေပၚ ထိုင္လိုက္သြားၾကပါတယ္။ အင္ပင္ႀကီးေတြ၊ ကၽြန္းပင္ႀကီးေတြ ထီးထီးမားမား အႃပိုင္းအ႐ိုင္းနဲ႔၊ ခ်ိဳးသံ၊ ငွက္ေတာ္သံ၊ ေယာက္ဖေခြးေခၚသံ ေတြနဲ႔။ သာယာခ်င္တိုင္း သာယာေနတဲ့ ေတာႀကီးပါ။ က်ေနာ္သာ အျဖစ္႐ွိရင္ ေတာလား လွလွတပုဒ္ေတာင္ ေရးထြက္ လာႏိုင္ေလာက္ပါတယ္။ လွည္းေပၚမွာေတာ့ သူတို႔ခ်င္းေျပာေနတဲ့ ဓႏုစကား၊ ႐ွမ္းစကားကိုလည္း က်ေနာ္တို႔က နားမလည္၊ ကိုယ္က ေျပာရင္လည္း ဗမာမွန္းေပၚသြားမွာမို႔ ေတာအလွ၊ ငွက္ဂီတကို ခံစားရင္းသာ လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔႕ ညေန သံုး-ေလးနာရီ ေလာက္မွာ ႐ြာတ႐ြာကို ေရာက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ဆင္းလိုက္ၾကပါတယ္။ ေရးမထားတဲ့ စည္းကမ္းအတိုင္း ႐ြာနာမည္ကို က်ေနာ္ စနည္း မနာမိပါ။ လိုက္ပို႔တဲ့လူ၊ လာႀကိဳတဲ့ လူေတြရဲ႕ နာမည္ဆိုတာေတာ့ ေ၀လာေ၀း။ ေျပာမထြက္တဲ့ ေက်းဇူးတင္စကားေတြကို မ်က္လံုးက ေျပာရင္းသာ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာရတာခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ႐ြာထဲက အိမ္တအိမ္မွာ ထိုင္ေစာင့္ၾကပါတယ္။ အဲဒီက အိမ္ေတြဟာ ဗမာျပည္ ေက်းလက္ အႏွံ႔အျပားက အိမ္ေတြလိုပါပဲ၊ ေျခတံ႐ွည္၊ ၀ါးကပ္ကာ အိမ္ေတြပါ။ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္လည္း ႐ွိသေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ညေနေစာင္းေတာ့ အိမ့္႐ွင္မ်ားနဲ႕အတူ ထမင္းစားရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အခန္းအလယ္က မီးဖိုေဘးမွာထိုင္ စကားစျမည္ ေျပာၾကပါတယ္။ ေျပာတယ္ဆိုတာ သူတို႔ခ်င္းပါ။ တျခားအိမ္ေတြက လူေတြ ထင္ပါတယ္။ လူႀကီးလူငယ္ ၇ေယာက္ ၈ေယာက္ေလာက္ တက္လာၿပီး ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ အစဥ္အလာ အတိုင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ မေမးပါဘူး။ ေနာက္နားမွာ ထရံမွီၿပီး ေတမိဇာတ္ခင္းေနသူ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို သူတို႔က မစပ္စုပါဘူး။ သူတို႔အဖို႔ ႐ိုးေနၿပီဆိုတဲ့ သေဘာမ်ားလား မသိပါ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ညဘက္ ကူးလာပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲမ႐ွိပါ။ စကား၀ိုင္းကေတာ့ လူတိုးလိုက္၊ ေလ်ာ့လိုက္နဲ႔ ပါပဲ။ က်ေနာ့္အထင္ ည၈နာရီေလာက္ ျဖစ္ပါမယ္။ ေသနတ္ ထမ္းထားတဲ့ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚကို တက္လာၿပီး စကား၀ိုင္းထဲ ၀င္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္႐ွင္နဲ႔ သူတို႔ခ်င္း တီးတိုးေျပာၿပီး အိမ္႐ွင္က က်ေနာ္တို႔ဘက္ကို ေမးထိုးျပ လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ကိုလည္း တခ်က္ၾကည့္ၿပီး ‘သူတို႔ပဲ’ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ေခါင္းၿငိတ္ျပပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ထိုင္ရာကေန ေငါက္ကနဲ ထလိုက္ပါတယ္ဲ။ ေနာက္ၿပီးအားလံုးကို ေလးစား ေက်းဇူးတင္တဲ့ သေဘာ ခါးၫႊတ္ႃပံုးျပၿပီး ေ႐ွ႕က လူႏွစ္ေယာက္ - ေအာ္ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ကေန ေကာက္ေကာက္ပါ လိုက္သြားခဲ့ ၾကပါတယ္။<br /><br />အျပင္မွာ လသာေနပါတယ္။ လျပည့္မဟုတ္လို႔ ထိန္ထိန္လင္းေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ညီအစ္ကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အလင္းေရာင္မ်ိဳး ႐ွိေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စကားတခြန္းမွ မေျပာပဲ သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ႐ြာက ထြက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေတာတန္းထဲကို တန္း၀င္တာပါပဲ။ ေတာလမ္းေလး တခုအတိုင္း ခပ္ေျပေျပ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လမ္းကေလးဖံုဖံုက လေရာင္ေအာက္မွာ ကိုယ့္ကို ေခၚသြားပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ ေလွ်ာက္မိေတာ့ လမ္းအတိုင္း ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေသနတ္ကိုင္ ရဲေဘာ္ ၇ေယက္ ၈ေယာက္ကို ဘြားကနဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ ၀တၳဳေတြ၊ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲကလို အခ်က္ေပးသံတို႔ ဘာတို႔ ဘာမွ သတိမထားမိပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီေနရာမွာပဲ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾက၊ မိတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို လာႀကိဳတဲ့အဖြဲ႕ကို ေခါင္းေဆာင္လာသူက ၁၀၈ စစ္ေဒသ ေကာ္မတီ ရဲေဘာ္(ဦး) ေသာင္းတင္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အသက္၅၀ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို အမ်ားက ဦးေလးေသာင္းလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို ႐ြာမွာလာႀကိဳတဲ့ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေတြက ရဲေဘာ္၀င္းေအာင္နဲ႕ ရဲေဘာ္လွတင့္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ အဲဒီလို စကားေျပာေနၾကတုန္းမွာ က်ေနာ့္ မ်က္စိေတြက သူတို႔ ဦးထုပ္ေပၚက ၾကယ္နီနဲ႔ သူတို႔ လက္ထဲက ေသနတ္ေတြဆီကိုပဲ ေရာက္ေနပါတယ္။ ဒါကို သတိထားမိတဲ့ ဦးေလးေသာင္းက ၿပံဳးၿပီး သူ႔ရဲ႕ ဦးထုပ္ကို ခၽြတ္ေပး၊ ရဲေဘာ္ တေယာက္ဆီက အမ္-၂၃ ေသနတ္တလက္ကို ယူေပးပါတယ္။ လေရာင္ေလး မွိန္မွိန္ေအာက္မွာေပမဲ့ ၾကယ္နီေရာ ေသနတ္ေရာပါ တလက္လက္ ေတာက္ေနတယ္ ထင္ရပါတယ္။ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ ခံစားမႈတခု ေပၚလာပါတယ္။<br /> <br />က်ေနာ္ေ တာခိုခဲ့ပါၿပီ။ သူပုန္ - အဲ- လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမား ျဖစ္ပါၿပီ။<br /><br />ဖိုးသံ(လူထု)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6234937218122442348-3455836456760460173?l=mayaonlinemagazine.blogspot.com' alt='' /></div>Maung Aye Winhttp://www.blogger.com/profile/02250611310028555842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6234937218122442348.post-58999319815399704252011-05-24T07:57:00.000-07:002011-05-24T08:00:03.924-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ပန္းခ်ီသည္ ထင္တာထက္ ခက္လွသည္။<br /><br />ပန္းခ်ီသင္ေနသည္မွာ ႏွစ္၀က္ခန္႔ေတာ့ရွိၿပီ။<br /><br />ငယ္ငယ္က လံုး၀ ပန္းခ်ီႏွင့္ အေစးမကပ္ခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၌ ကေလးမ်ားကို ပန္းခ်ီပညာ သင္မေပးပါ။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က တက္ခဲ့သည့္ အစိုးရ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေက်ာင္းစာကလြဲ၍အားကစား၊ ပန္းခ်ီ၊ အိမ္တြင္းမႈ စသည့္ ပညာမ်ား ဘာဆိုဘာမွ် မသင္ခဲ့ရပါ။<br /></span><span id="fullpost"><br /><br />ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္မူ တိုးတက္ေသာ ႏိုင္ငံပီပီ မူလတန္း၊ အလယ္တန္းတို႔တြင္ ပန္းခ်ီပညာကို သင္ေပး၏။ အတီးအမႈတ္၊ ဂီတ၊ အားကစားတို႔ကိုလည္း ပညာရပ္တခုစီအေနျဖင့္ သင္ၾကရသည္။ <br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတိုင္း အနည္းႏွင့္အမ်ား ပန္းခ်ီတတ္ၾက၏။ ရုပ္စြအဆံုး ကာတြန္းဆန္ဆန္၊ သရုပ္ေဖာ္ ေကာက္ေၾကာင္းဆန္ဆန္ ေလာက္ေတာ့ ကေလး လူႀကီး က်ားက်ား မမ ဆြဲတတ္ၾကသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ေနသည့္ၿမိဳ႔တြင္ ၿမိဳ႔မ်ဴနီစပါယ္က စီစဥ္ေပးေသာ သင္တန္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိသည္။ သင္တန္းခ မေပးရ။ ၿမိဳ႔ေနလူထုအတြက္ အခမဲ့ သင္တန္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ဟိုက္ကုကဗ်ာ၊ ကိုးရီးယားဘာသာ အေျခခံ၊ ကြန္ျပဴတာအေျခခံ၊ တင္းနစ္အေျခခံ၊ ပန္းအလွျပင္.... စသည္ စသည္ျဖင့္ ရာသီအလိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္လွစ္ေပးသည္။ ရပ္ကြက္တိုင္းလိုလိုတြင္ ရွိေသာ ရပ္ကြက္လူထုပိုင္ စုေ၀းခန္းမမ်ားတြင္ ဖြင့္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္ အႀကီးအေသးကို လိုက္၍ စုေ၀းခန္းမမ်ားသည္လည္း အႀကီးအေသး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ ရပ္ကြက္ဓမၼာရံု ဆန္ဆန္ ျဖစ္သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးႏွင့္ ၀န္ထမ္းမ်ားလည္း ႐ွိသည္။ အားကစားရံု၊ စာၾကည့္တိုက္ပါ တြဲဖြင့္ထားေသာ အေဆာက္အအံု မ်ားလည္း ရွိသည္။ အခ်က္အျပဳတ္ သင္တန္းဖြင္ႏိုင္ေအာင္ ေရ မီး ဓါတ္ေငြ႔ စသည့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း အကုန္ျပင္ဆင္ေပးသည္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္က ပန္းခ်ီဝါသနာ မပါလွေသာ္လည္း ႀကီးလာေတာ့၊ အထူးသျဖင့္ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ သို႔ ေရာက္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ တျဖည္းျဖည္း ပန္းခ်ီကား ၾကည့္ရတာ အရသာ ေတြ႔လာသည္။ သည္မွာက ၿမိဳ႔တိုင္းလိုလို ပန္းခ်ီပန္းပု ျပတိုက္ႀကီးမ်ား ရွိတတ္သည္။ အသစ္ အသစ္ ဝင္လာေသာ သို႔မဟုတ္ အျခား ျပတိုက္ႀကီးမ်ားမွ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ျဖင့္ ငွားရမ္းေသာ လက္ရာမ်ားကိုလည္း အထူးျပပြဲအျဖစ္ ျပသေနၾကသည္။ တီဗြီလိုင္း မ်ားကလည္း ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီျပတိုက္ႀကီးမ်ား အေၾကာင္း၊ ကမၻာေက်ာ္ ပန္ခ်ီကားႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို တဖြဲ႔တႏြဲ႔ ရိုက္ျပၾကသည္။ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးမ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိမ်ား ဆိုလွ်င္ ကေလးကအစ သိေနၾကသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပန္းခ်ီဆရာဆို၍ ျမန္မာထဲက ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ေလာက္ကိုသာ မွတ္မွတ္ရရသိ၍၊ ႏိုင္ငံျခားမွ ဆိုလွ်င္ လက္ရာက အဓိပၸါယ္နားလည္၍ မရေအာင္ ခက္ေသာ ပီကာဆိုေလာက္သာ ၾကားဖူးနား၀ ျဖစ္ ရွိ၏။ ဂ်ပန္ေရာက္မွ ဗန္းဂိုးတို႔ မိုးေနးတို႔ ေရႏြားတို႔စသျဖင့္ သိလာရသည္။ ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ေတြ႔လွ်င္ ဘယ္သူ႔ လက္ရာဘဲဟု ေျပာႏိုင္လာသည္။<br /><br />၀တၳဳေတြ ဖတ္ဖန္မ်ားေတာ့ ၀တၳဳေရးခ်င္လာ၏။<br /><br />ပန္းခ်ီေတြ ၾကည့္ဖန္မ်ားေတာ့လည္း ပန္းခ်ီ ေရးခ်င္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္တဖက္နွင့္ မအားသည့္ၾကားမွ အေျခခံ ေရေဆးပန္းခ်ီသင္တန္းကို စာရင္းေပးၿပီး စတက္ျဖစ္သည္။<br /><br />စင္စစ္ ကံထူး၍ တက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />သင္တန္းတခုတြင္ လူဦးေရက ၂၀ မွ ၃၀ အတြင္းေလာက္ ေျခႏိုင္လက္ႏိုင္ ကန္႔သတ္ထားရာ ရာသီတခု တခုတြင္ ေလွ်ာက္ထားသူမ်ား ၃ - ၄ ဆ ရွိေၾကာင္း သိရသည္။ မဲႏိႈက္ၿပီး ေပါက္သည့္လူသာ တက္ရ၏။ အခ်ိဳ႔မွာ အႀကိမ္ ၾကိမ္ေလွ်ာက္ေသာ္လည္း မေပ