![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg33PwpQ397yFI8D_UN3AN3kfNuMOQY2o4FJNljHshyd8og9LOz9Bnc3k1oryKGBYYzex0LkS5rxbqWfBnoGUMdOmYGqcCHMaTIvsUk6gpPmpA0w_RR1OunveDa446Z7tc0AFTr3ds2tGgJ/s400/Shwe+Gaing+Tha.jpg)
တပို႔တြဲလဆုတ္ (၇) ရက္၊ ဤေန႔သည္ကား လြတ္လပ္ေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႔သမား၏ လက္ပါးေစမ်ား လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသြးေျမက်ကာ အသက္ေပးသြားၾကေသာ ေ႐ႊမန္းအာဇာနည္ (၁၇) ဦးတို႔၏ တဆယ့္ႏွစ္ ႏွစ္ေျမာက္ ေန႔ေပတည္း။
အခ်ိန္ကား ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးရာဇ၀င္တြင္ လႈပ္႐ွားထႂကြဆံုး အခ်ိန္ဟု ဆိုရမည့္ ၁၃၀၀ ျပည့္ႏွစ္ခါျဖစ္၍ အေရးေတာ္ပံုမ်ား တခုၿပီးတခု ဆက္ခါ ဆက္ခါ ေပၚေပါက္ၿပီး၊ ရန္ကုန္တြင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေပါင္း (၂၀၀) ေက်ာ္ ဒဏ္ရာရ၍ ကိုေအာင္ေက်ာ္ ေသဆံုးရသည့္ အေျခသို႔ပင္ တိုင္ခဲ့ေလသည္။
ဤႏိုင္ငံေရးဂယက္သည္ မႏၱေလးၿမိဳ႔ႀကီးသို႔လည္း လာ၍ ထိခိုက္ေလရကား၊ အေတာ္အတန္ ေအးခ်မ္း ၿငိမ္သက္လ်က္ ႐ွိေနေသာ မႏၱေလးၿမိဳ႔ႀကီးမွာလည္း ဓာတ္စက္႐ံု ဓာတ္ရထားႏွင့္ အဂၤလိပ္အလုပ္တိုက္မ်ားကို ပိတ္၍ ဘူတာ႐ံုႏွင့္ ဂတ္ စသည္မ်ားကို အေစာင့္စစ္တပ္မ်ား ခ်ထားၿပီး နန္းေတာ္ႀကီးအတြင္းသို႔ ျမန္မာမ်ား မ၀င္ေစရဟူေသာ စီမံခ်က္တို႔ေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္ေနေပသည္။
ဤအတြင္း တပို႔တြဲလဆုတ္ (၆)ရက္ေန႔က အိမ္ေတာ္ရာ ၁၄ခန္း ဇရပ္ႀကီးတြင္ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဥကၠဌ ဆရာေတာ္ဦးကလ်ာဏက သဘာပတိအျဖစ္၊ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းဆရာ ဦးထြန္းေမာင္က အက်ိဳးေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္၍ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႔လံုးကၽြတ္အစည္းအေ၀းႀကီး က်င္းပရာ ရဟန္း႐ွင္လူ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ တက္ေရာက္ၾကေပသည္။
ထိုအစည္းအေ၀းႀကီးက (၁) ဘာသာေရးကိစၥ (၂) ေက်ာင္းသားလႊတ္ေတာ္ကို ေထာက္ခံျခင္း (၃) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတိုက္ဖ်က္ရန္ (၄) ျမန္မာျဖစ္ အားေပးရန္ႏွင့္ (၅) ဤၿမိဳ႔လံုးကၽြတ္အစည္းအေ၀းႀကီး အၿပီးတြင္ စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရန္ အဆိုမ်ားတင္သြင္းၿပီး၊ ေထာက္ခံဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ခဲ့ေလသည္။ အဆိုတရပ္ျဖစ္ေသာ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ရန္မွာ အခ်ိန္မရေတာ့သျဖင့္ ေနာက္တေန႔ (တပို႔တြဲလဆုတ္ (၇) ရက္ေန႔) (၁၁) နာရီ အခ်ိန္သို႔ ေ႐ႊ႕ ဆိုင္းလိုက္ရေပရာ၊ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ အာဇာနည္ (၁၇)ဦးတို႔အတြက္ ေသေန႔ကို ကန္႔သတ္ေပးဘိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို ေနာက္မွ သိရေပေတာ့သည္။
၁၃၀၀- ျပည့္ တပို႔တြဲလဆုတ္ (၇)ရက္ (၁၁-၂-၃၉) ေန႔တြင္ကား ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သမဂၢ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လႊတ္ေတာ္မွ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္ေန႔က ျပဌာန္းခ်မွတ္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို အိမ္ေတာ္ရာ အစည္းအေ၀းႀကီးက ေထာက္ခံဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ လက္နက္မပါ စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ၾကရန္ အိမ္ေတာ္ရာဘုရားအတြင္းသို႔ အဖြဲ႔အသင္း အသီးသီးတို႔သည္ ခပ္ေစာေစာအခ်ိန္ ကပင္ ေရာက္႐ွိလာၾကရာ ထိုေရာက္႐ွိလာၾကေသာ ပရိသတ္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္တို႔ကို ရဟန္းေတာ္မ်ားက ေ႐ွ႔ေဆာင္ၿပီး (၂၆) ဘီလမ္းအတိုင္း၊ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေပသည္။
စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္လာသူတို႔၏ တပ္ဦးသည္ ၂၆ ဘီလမ္း၊ ေၾကးနန္း႐ံုးေပါက္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ က်ံဳးထိပ္႐ွိ စစ္တပ္ႏွင့္ပုလိပ္တို႔ကို ရင္ဆိုင္မိေတာ့သည္။ ပုလိပ္မ်ား ထက္၌ အေရးပိုင္ မစၥတာလက္၊ ရာဇတ္ႀကီး မစၥတာရိန္းႏွင့္ လက္ေအာက္ အင္စပက္ေတာ္ ရာဇ၀တ္မ်ား ပါ႐ွိ၍ ပုလိပ္မ်ားေနာက္မွ လက္နက္ကိုင္ ဘားမား႐ိုင္ဖယ္စစ္သားမ်ား အသင့္႐ွိေနၾကေပသည္။
အခ်ိန္ကား ေန႔ခင္း နာရီအခ်ိန္ခန္႔၊ ထိုအခါ အေရးပိုင္သည္ ေ႐ွ႔မတိုးႏွင့္ ျပန္ၾကဟု စံုေထာက္မစၥတာ ေဒးဗစ္အား (၃) ႀကိမ္ ေျပာေစ၏။ ေ႐ွ႔ဆံုးမွ ဗိုလ္အျဖစ္ လိုက္ပါလာေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားက က်ဳပ္တို႔မွာ လက္နက္ ဘာမွ်မပါ we are armless ဟု အခ်ိဳ႔ ရဟန္းေတာ္ (၂)ပါးက ေအာ္ေျပာေသး၏။ အေရးပိုင္က ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္မည္ဟု ေျပာျပန္၏။ ထိုအခါ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ငါတို႔ ေ႐ွ႔သို႔မတိုး၊ ဥကၠဌအမိန္႔ကို ဤေနရာမွ ရပ္၍ ေစာင့္ေနသည္ဟု ျပန္ေျပာၾကသည္။ ဥကၠဌမွာ ထိုအခ်ိန္က အိမ္ေတာ္ရာမွာ ႐ွိေနေသးသည္။
သို႔ႏွင့္ပင္ အေရးပိုင္မွာ ေနာက္သို႔ျပန္လွည့္သြားၿပီး ေ႐ွ႔တန္း႐ွိပုလိပ္မ်ားကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္၍ ဘားမား႐ိုင္ဖယ္ စစ္သားမ်ားကို ေ႐ွ႔သို႔ တိုးေစခဲ့ၿပီးလွ်င္ စစ္ခရာသံ (၂)ခ်က္မႈတ္၍ အခ်က္ေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ အသနား အညႇာတာ ကင္းမဲ့လွစြာေသာ စစ္သားမ်ား၏ ေသနတ္ေျပာင္း၀မ်ားမွ က်ည္ဆံမ်ားသည္ တၿပိဳင္တည္းလိုလို ထြက္ေပၚလာၿပီးလွ်င္ စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာႏွင့္ ရပ္တန္႔၍ ဥကၠဌအမိန္႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္ ႐ွိၾကေသာ ေ႐ွ႔တန္းမွ ရဟန္းေတာ္ (၆) ပါးတို႔ကို ေနရာတြင္ ေခြၾကသြားေစေတာ့သည္။
ေ႐ွ႔ဆံုးမွ (၂) ပါးတတြဲ၊ အလယ္မွ (၂) တတြဲႏွင့္ ေနာက္ဆံုးမွ တပါးစီ လဲေနၾကေၾကာင္း၊ ထိုအခါက အလယ္က ကိုယ္ေတာ္ႏွစ္ပါး၏ ေနရာ၌ အလံမွာ မလဲက်ဘဲ မတ္မတ္ႀကီး ထူထားေသာ ဟူ၏။ တကယ့္အာဇာနည္ပါေပ။
လက္နက္ကိုင္တို႔ကား ထိုမွ်ႏွင့္ မရပ္ၾကေသးဘဲ ၂၆ ဘီလမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္လာၾကၿပီးလွ်င္၊ ႐ိုးကုမၸဏီတိုက္ အနီးထိ လိုက္လံပစ္ခတ္ၾကေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္ (၁၇) ဦး က်ဆံုးၿပီး အမ်ားအျပား ဒဏ္ရာရ႐ွိၾက ေလသည္။
အာဇာနည္ (၁၇) ဦးတို႔၏ စ်ာပနကိစၥကိုကား တပို႔တြဲ လကြယ္ေန႔တြင္ ၿမိဳ႔နယ္ႏွင့္ခ်ီ၍ တခမ္းတနား သၿဂႋဳဟ္ခ်ီးျမႇင့္ လိုက္ၾကရေသာ္လည္း ၿမိဳ႔သူၿမိဳသားတို႔၏ စိတ္တြင္ကား ေတြးေလေတြးေလ ေဆြးမေျပေအာင္ ျဖစ္ရဘိ၍ ထိုအေၾကာင္းကို မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ႐ွိေလေတာ့သည္။
ဤမႏၱေလး အေရးေတာ္ပံုတြင္ အၾကမ္းစစ္ပြဲ၊ အႏုစစ္ပြဲ ယွဥ္တြဲၿပိဳင္ဆိုင္၍ သူႏိုင္ ငါႏိုင္ အခ်က္ပိုင္ပိုင္ ႏွစ္ဦးရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ၾကရာတြင္ သူတို႔သည္ အၾကမ္းနည္းျဖင့္ ေအာင္ျမင္ၾကကုန္၍ ငါတို႔လည္း အႏုနည္းျဖင့္ သူတို႔ကို အျပတ္အသတ္ နလံမထူ အလံမျပဴႏိုင္ေအာင္ ျပဳလိုက္ၾကကုန္၏ ဟူ၍ ရဟန္းပ်ိဳမ်ား၏ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ဥကၠဌဆရာေတာ္ ဦးကလ်ာဏ အမိန္႔႐ွိသကဲ့သို႔ ကမၻာတြင္ ယဥ္ေက်းပါသည္ဟု အသားယူေနၾကေသာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရတို႔ကို ေ႐ႊမန္းလူထုႀကီးက အႏုနညး္ျဖင့္ အႏိုင္ယူလိုက္ႏိုင္ေပသည္။
အာဇာနည္ (၁၇) တို႔၏ ခ်ီးက်ဴးပြဲကို ၁၃၀၉ - ခု၊ တေပါင္းလဆုတ္ (၇) ရက္ (၁-၂- ၄၈) ေန႔က (၁၁) ႀကိမ္ေျမာက္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးခ်ီးက်ဴးပြဲတရပ္အေနျဖင့္ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ေလၿပီ။ ဤဘက္ႏွစ္ မ်ားတြင္ကား ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳသည့္အတိုင္း လာမည့္ မတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔ ေရာက္မွသာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အာဇာနည္ေန႔အျဖစ္ျဖင့္ တေပါင္းတည္း ျပဳလုပ္ရေပေတာ့မည္။
ေ႐ႊကိုင္းသား။
(ေ႐ႊမန္းေအာင္စည္သတင္းစာ၊ ၁၃၁၁ ခု၊ တပို႔တြဲလဆုတ္ ၇ ရက္ မွ)
[မႏၱေလးအႏွစ္၁၅၀ျပည့္ မဂၢဇင္း၊ ေမလ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
1 comment:
ဗဟုသုတေတြ လာဖတ္သြားတယ္
ေက်ာ္ႏုိင္
Post a Comment