အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္း ေရးသူ - ေက်ာ္ေမာ္

အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္း

ေရးသူ - ေက်ာ္ေမာ္

အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းႀကီးကို ဆိုေနၾကၿပီ။ ကမၻာတဝန္းလံုးမွာလည္း အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံ ဝဲပ်ံၿပီး ေနတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းခန္းထဲမွာလည္း ဒီသီခ်င္းသံ ျပည့္ႏွက္သြားပေစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ၎ေနာက္ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္း တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ ေပၚလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား အေဖာ္ကြဲ၍ မေနလိုၾက။ အမွန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အေဖာ္ကင္းမဲ့ေနၾကသည္မဟုတ္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား ယခုအခ်ိန္တြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထိုင္ရင္း အခ်ဳပ္အခ်ယ္မရွိဘဲ သီခ်င္းဆိုေနရင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကဲ့သို႔ပင္ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တဂိုဏ္းတည္း တဖြဲ႔တည္း ျဖစ္ၾကေပသည္။

(ဂ်ဴးလီယက္ဖူးခ်စ္- ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ားစာအုပ္မွ)

ငါ့သားတို႔ အင္းစိန္ကို ျပန္အေခၚမွာ အဝင္ကစၿပီး ပံုစံမထိုင္လို႔ ဘယ္လိုရိုက္တယ္။ တိုက္ထဲမွာ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး ဘယ္လို ရိုက္တယ္။ အင္တာေနရွင္နယ္ကို ဆိုလို႔ ဘယ္လို ရိုက္တယ္ဆိုတာကို ထပ္ၾကားရျပန္တယ္။

(လူထုေဒၚအမာ- ေထာင္ႏွင့္မိခင္စာအုပ္မွ)

ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီ မိုးေတြ ေလေတြ ၾကားထဲမွာပဲ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို ဆိုၿပီး ေထာင္ဗူးဝကို သြားၾကတယ္။ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ တိုင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲလိုသြားၿပီး ေတာ့  ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို လက္ညွိဳးေငါက္ေငါက္ ထိုးခဲ့တာ ေလးႀကိမ္ ရွိသြားၿပီ။ အဲလို ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ တိုင္ၿပီး ျပန္အလွည့္၊ ေနာက္ကို ျပန္အလွည့္ဆိုရင္ပဲ တိုက္ပြဲေဆာင္ဆီက အင္တာေနရွင္သီခ်င္းသံ ထပ္တက္လာတယ္။

(ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း- ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား- စာအုပ္မွ)

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က လြဲရင္

ဆံုးစရာ သံကြင္းေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔

လုပ္သားအဖိုးအိုတေယာက္

ေအာ္ေလ နစ္ေလအသံနဲ႔

"အင္တာေနရွင္နယ္" သီက်ဴးလိုက္ေလရဲ႔

အခ်စ္

ေဘးကင္းပါေစ

(အုန္းျမင့္လိႈင္-ပန္းခ်ီမၿပီးေသးေသာ ကဗ်ာမွ)

ေတာ္လွန္ေရးသမားမွသည္ ကဗ်ာဆရာအထိ သီဆိုခဲ့တဲ့သီခ်င္း

တကမၻာလံုးက ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့တဲ့ သီခ်င္း

တကမၻာလံုးက အလုပ္သမားေတြ အေလးအျမတ္ထားတဲ့သီခ်င္း

ကမၻာ့ဘာသာမ်ိဳးစံုျဖင့္ ျပန္ဆိုထားေသာ သန္းရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ

ကမၻာ့ပစၥည္းမဲ့

အလုပ္သမားမ်ားက သီဆိုေနၾကေသာ တိုက္ပြဲေခၚသံ သီခ်င္း

ထေလာ့….. အငတ္ေဘးက်ေရာက္သူေတြ …

ထေလာ့…. ကမၻာတဝွမ္းက ေက်းကၽြန္ေတြ…..

အစခ်ီတဲ့ အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္း

သီခ်င္းအစကဗ်ာ

အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို ကဗ်ာအျဖစ္ ကဗ်ာဆရာ၊ သီခ်င္းေရးဆရာ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား ယူဂ်င္းေပၚတီယဲ (Eugene Edine Potier) က ေရးသားခဲ့သည္။ ေပၚတီယဲကို ၁၈၁၆ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ ပါရီၿမိဳ႔၌ ေမြးဖြါးခဲ့သည္။

သူသည္ ၁၄ နွစ္အရြယ္တြင္ "လြတ္လပ္မႈအဓြန္႔ရွည္ပါေစ" ဟူေသာ သီခ်င္းကို ပထမဆံုး ေရးဖြဲ႔ခဲ့သည္။ ၁၈၄၈ ခုႏွစ္တြင္ သူသည္ ဓနရွင္ လူတန္းစားအား တိုက္ခိုက္ေသာ အလုပ္သမားမ်ား၏ မဟာတိုက္ပြဲႀကီး ပါရီဘံုအဖြဲ႔၏ ကတုတ္က်င္းမ်ားထဲတြင္ တပ္သားတဦး ျဖစ္ေနသည္။

ေပၚတီယဲမွာ ဆင္းရဲေသာ မိသားစုက ေပါက္ဖြါးလာသူ ျဖစ္ၿပီး ဘဝတေလွ်ာက္လံုး ဆင္းရဲသား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ပစၥည္းထုပ္ပိုးသူ၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အထည္စက္ရံု အလုပ္သမားအျဖစ္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳခဲ့သည္။ ၁၈၄၀ ခုနွစ္မွ စ၍ ျပင္သစ္အေရးေတာ္ပံုတိုင္းတြင္ အလုပ္သမားကို ေသြးစည္းရန္ ျပင္သစ္ဓနရွင္ အစိုးရကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္ရန္ လံွဳ႕ ေဆာ္သည့္ တက္ၾကြေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ား စပ္ဆိုခဲ့သည္။ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ပါဝင္ခဲ့သည္။

၁၈၇၀ ပါရီဘံုအဖြဲ႔တြင္ ဘံုအဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ျခင္း ခံရသည္။ ေပးမဲ ၃၆၀၀ အနက္ သူက ၃၃၅၂ မဲရသည္။ သူသည္ သမိုင္းတြင္ ပထမဆံုးေသာ ပစၥည္းမဲ့ လူတန္းအျဖစ္ အစိုးရျဖစ္သည့္ ဘံုအဖြဲ႔၏ လႈပ္ရွားမႈ အားလံုးတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။

ပါရီဘံုအဖြဲ႔ က်ေဆံုးေသာအခါ ေပၚတီယဲမွာ အဂၤလန္သို႔ ထြက္ေျပးရသည္။ ၎ေနာက္ အေမရိကန္သို႔ ထြက္သြားရသည္။ သူသည္ အင္တာေနရွင္နယ္ကဗ်ာကို ၁၈၇၁ ဇြန္လတြင္ ေရးစပ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ေမလ၏ ေသြးစြန္းေသာ ရႈံးနိမ့္မႈႀကီး ၿပီးသည့္ေနာက္ တလအၾကာတြင္ ျဖစ္သည္။ ျပည္ပတြင္ တိမ္းေရွာင္ရင္း အလုပ္သမား ကဗ်ာမ်ားစြာကို ေရးသားခဲ့သည္။ ဘံုအဖြဲ႔ က်ဆံုးၿပီး ကိုးႏွစ္အၾကာတြင္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံကို ျပန္လာခဲ့သည္။ အလုပ္သမားပါတီထဲ ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၈၈၄ ခုႏွစ္တြင္ ပထမကဗ်ာစာအုပ္၊ ၁၈၈၇ ခုႏွစ္တြင္ "ေတာ္လွန္ေတးမ်ား" ဒုတိယကဗ်ာ စာအုပ္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။၁၈၈၇ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလတြင္ ေပၚတီယဲ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပါရီၿမိဳ႔ေတာ္ ပဲလာရွဲသုသန္တြင္ ျမွပ္ႏွံခဲ့သည္။

ကဗ်ာမွ သီခ်င္း

ယူဂ်င္းေပၚတီယဲ ေရးစပ္ေသာ အင္တာေနရွင္နယ္ ကဗ်ာကို ၁၇ ႏွစ္အၾကာတြင္ သီခ်င္းအျဖစ္ အသံသြင္းခဲ့သူမွာ အလုပ္သမားသီခ်င္းေရးဆရာ ျဖဲဒီေဂးတာ (Pierre De Geyter) ျဖစ္သည္။ ျဖဲဒီေဂးတာမွာ ဂီတပညာရွင္ မဟုတ္ဘဲ ေသတၱာလုပ္သည့္ အလုပ္သမားတေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ သူ႔အေဖမွာ အလုပ္သမား ျဖစ္၍ သူလည္း ၇ ႏွစ္သားမွစ၍ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသည္။ ျပင္သစ္ႏွင့္ ဂ်ာမန္ စစ္ျဖစ္ေသာအခါ  ျပင္သစ္တပ္တြင္ ဝင္၍ အမႈထမ္းၿပီး စစ္ထဲ၌ ရွိေနစဥ္ အလုပ္သမား လူတန္းစားဘဝကို စိတ္ဝင္စားခဲ့ၿပီး စစ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ အလုပ္သမား လႈပ္ရွားမႈ မ်ားတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမားသီခ်င္းမ်ား ေရးခဲ့သည္။ ျဖဲဒီေဂးတားသည္ ယူဂ်င္းေပၚတီယဲ စပ္ဆိုခဲ့သည့္ လုပ္သားထု ႏိုးၾကားထၾကြေရး ကဗ်ာမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔မိသည္။ ဤတြင္ ေပၚတီယဲ စပ္သည့္ ကဗ်ာတပုဒ္မွ စာသားမ်ားကို ယူၿပီး ျဖဲက ကမၻာ့အလုပ္သမား မ်ား၏ ကမၻာသံုးသီခ်င္းျဖစ္ေနေသာ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို အသံသြင္း ေတးသီေပး ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

စတင္သီဆိုၿပီ

အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ၁၈၈၈ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၅ ရက္ေန႔ ျပင္သစ္ျပည္ လီလဲၿမိဳ႔ အလုပ္သမားပြဲေတာ္၌ စတင္ သီဆို ခဲ့သည္။ သီဆိုခဲ့ၾကစဥ္က ႏိုင္ငံတကာ အလုပ္သမားသီခ်င္း ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု မည္သူမွ် ထင္မထားခဲ့ၾကေပ။

၁၈၉၄ ခုႏွစ္တြင္ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို စာသားေရာ ေတးသြားပါ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝ လိုက္ရာ လီလဲ အရင္းရွင္မ်ားက သူပုန္ေစာ္ နံသည္ဟုဆို၍ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝသူကို ဖမ္းၿပီး တရားစြဲသည္။ သီခ်င္းကို လူထဲ မသီဆိုရဟု တားျမစ္ပိတ္ပင္သည္။ သို႔ေသာ္ သီခ်င္းမွာ လူႀကိဳက္မ်ား၍ ျပင္သစ္ျပည္ အႏွ႔ံအျပားရွိ အလုပ္သမားရပ္ကြက္မ်ားတြင္ သီဆိုခဲ့ၾက ေလသည္။ ၂ ႏွစ္အၾကာတြင္ ျပင္သစ္အလုပ္သမားပါတီ ကြန္ဂရက္ က်င္းပသျဖင့္ ကြန္ဂရက္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို သူတို႔နွင့္အတူ ကြန္ဂရက္အျပန္တြင္ သယ္ယူသြားၾကသျဖင့္ ျပင္သစ္တျပည္လံုးတြင္ သီဆိုခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ျပင္သစ္ျပည္ အျပင္ဘက္သို႔ ေရာက္သြားၿပီး ဥေရာပ ႏိုင္ငံတကာ၌ ကိုယ့္ဘာသာ စကား ကိုယ္သြင္းၿပီး သီဆိုခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၀၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ လီနင္ထုတ္ေဝသည့္ မီးပြါး သတင္းစာ၌ ဤသီခ်င္းကို ပထဆံုးအႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပလိုက္သည္။ ၂ ႏွစ္ၾကာသည့္အခါ ရုရွား ေတာ္လွန္ေရးသမားတဦး ျဖစ္သည့္ အာကာဒီေကာ့ ဆိုသူက ရုရွားဘာသာစကားသြင္းၿပီး ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္တစ္ သတင္းစာ၌ ေဖာ္ျပသည္။

၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ကမၻာ၏ ပထမဆံုး ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ေသာ ဆိုဗီယက္ယူနီယံက အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို သူတို႔၏ အမ်ိဳးသားသီခ်င္းအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္သည္။ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္တြင္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သီခ်င္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ျပန္သည္။ ဒုတိယ ကမၻာ စစ္ အတြင္း၌ စစ္မ်က္နွာတိုင္းတြင္ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းကို သီဆို၍ ဖက္ဆစ္မ်ားကို တိုက္ခဲ့ၾကသည္။ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား၌ ဤသီခ်င္းကို ၾကံ့ၾကံ့ခဲၾက ေတာ္လွန္ၾကေလသည္။

အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္းကို ကမၻာ့ဘာသာစကား မ်ိဳးစံုျဖင့္ ဘာသာျပန္ၿပီး သီဆိုခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံတကာ အလုပ္သမားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ေရွ႔မွ သြားႏွင့္ေသာ တိုက္ပြဲဝင္သူရဲေကာင္း ပစၥည္းမဲ့ ကဗ်ာဆရာ၏ သီခ်င္းကဗ်ာကို ကမၻာ့အလုပ္သမား အမ်ားစု၏ သီခ်င္းႀကီးအျဖစ္ ခံယူခဲ့ၾကသည္။

လူတန္းစား အသိရွိေသာ အလုပ္သမားတဦးကို မိမိဇာတိေျမက ကြာလွမ္းသည့္ မည္သည့္ေနရာကိုပဲ ေရာက္ေရာက္၊ မည္သည့္ ကံၾကမၼာမ်ိဳးႏွင့္ ၾကံဳရ ၾကံဳရ၊ မည္မွ်ပင္ သူစိမ္းတရံလို ခံစားေနရသည္ ျဖစ္ေစ အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္း၏ သံၿပိဳင္အပိုဒ္မွတဆင့္ ရဲေဘာ္ေတြ မိတ္ေဆြေတြ ရွာေတြ႔ႏိုင္သည္။ ငတ္ျပတ္ေနသူမ်ား၊ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ ဖိႏွိပ္ခံရသူမ်ား၊ ငု႔ံမခံေနၾကႏွင့္၊ ထေလာ့ ႏိုးၾကားေလာ့ ဘဝတူခ်င္း လက္တြဲေလာ့ အလုပ္သမားေတြ ေသြးစည္းၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ေလာ့။ ေလာကသစ္ကို ထူေထာင္ေလ.. ဟူေသာ စာသားမ်ားကို ဂီတျဖင့္ သီကံုးထားေသာ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသည္ ပစၥည္းမဲ့ လူတန္းစားမ်ား၏ မကြယ္မေပ်ာက္ႏိုင္ေသာ တိုက္ပြဲဝင္သီခ်င္းႀကီး ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ကမၻာ့ အလုပ္သမား ျပည္သူေတြကို လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရန္ ေတာ္လွန္ေရးကို အဆံုးတိုင္ ဆင္ႏႊဲရန္ အားသစ္ေလာင္းေပးခဲ့ေသာ အေတြးအေခၚ စာသားမ်ားသည္ ကမၻာတဝန္းလံုးတြင္ ျပန္႔ႏွ႔ံေနခဲ့သည္။ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံသည္ ကမၻာ့ေလထုထဲ တြင္ ယခုတိုင္ လြင့္ပ်ံလ်က္ ရွိေနသည္။

                                       ႏိုင္ငံတကာသီခ်င္း(L'Internationale)

ထေလာ့.. အငတ္ေဘး က်ေရာက္သူေတြ

ထေလာ့… ကမၻာတဝွမ္းက ေက်းကၽြန္ေတြ

ေတာ္လွန္ကာ ထစ္ခ်ဳန္းဟစ္ေၾကြးေၾကာ္ေန

ေနာက္ဆံုးပိတ္တိုက္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ…..။

ေရွးရိုးအစဥ္အလာ အယူအဆေဟာင္းေတြ စြန္႔ေလ

ေက်းကၽြန္ေတြ ထေလ.. ထၾကေလ…

အေျခအေနေတြ ဒို႔ေတာ္လွန္ကာ ေျပာင္းမေလ

ေအာင္ျမင္ဖို႔ရာ ရွင္းပစ္စို႔ေလ…။

(သံၿပိဳင္) ရဲေဘာ္တို႔လာ စုရံုးေလ

အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ

အင္တာေနရွင္နယ္ ကမၻာမွာ အကုန္ညီေစ….။

ရဲေဘာ္တို႔လာ စုရံုးေန

အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲမယ္ေလ….

အင္တာ ေနရွင္းနယ္ စည္းရံုးစုစည္းကာေန။

ကယ္တင္ရွင္ ဘယ္ေသာအခါမွ မရွိေပ

နတ္သိၾကား မင္းဘုရား ဒို႔မယံုေပ

ေႏွာင္ႀကိဳးကို ဒို႔လက္ရံုးနဲ႔ ခ်ိဳးဖ်က္မေလ

ေသာက ဗ်ာပါဒ ေလာဘ ကင္းစင္ေစ..။

လုယက္ျခင္းမွ မွန္မလြဲပင္ ကင္းမေလ

အမ်ားျပည္သူ တူညီ ေပ်ာ္ျမဴးၾကေစ

အားလံုးက တာဝန္ကိုယ္စီ ထမ္းမေလ

သံပူခိုက္ဝယ္ အားစိုက္ထုႏွက္ေဟ….။

(သံၿပိဳင္) ရဲေဘာ္တို႔လာ စုရံုးေလ

အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ

အင္တာေနရွင္နယ္ ကမၻာမွာ အကုန္ညီေစ….။

ရဲေဘာ္တို႔လာ စုရံုးေန

အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲမယ္ေလ….

အင္တာ ေနးရွင္းနယ္ စည္းရံုးစုစည္းကာေန။

လယ္သမား လုပ္အားစိုက္ထုတ္သူ အေပါင္းေတြ

ပစၥည္းမဲ့မ်ားနဲ႔ ေပါင္းစည္းေဟ…။

ညီရင္းပမာ သစၥာအဓိဌာန္ ျပဳစို႔ေဟ

ေသြးစုပ္ေကာင္ေတြ ေမာင္ႏွင္ေဟ…။

ဒို႔ရဲ႔ေသြးသား သူတို႔ဝါးၿမိဳစားသေလ

နွစ္ကာလရွည္ၾကာခံခဲ့ရေပ..

ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေတြ အကုန္အစင္ စြန္႔ေလ

အာရုဏ္က်င္းကာ အလင္းသို႔ ေရာက္ၿပီေဟယယ။

(သံၿပိဳင္) ရဲေဘာ္တို႔လာ စုရံုးေလ

အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ

အင္တာေနရွင္နယ္ ကမၻာမွာ အကုန္ညီေစ….။

ရဲေဘာ္တို႔လာ စုရံုးေန

အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲမယ္ေလ….

အင္တာ ေနရွင္းနယ္ စည္းရံုးစုစည္းကာေန။

ေက်ာ္ေမာ္

[မူလဆံုမွတ္-အႏုပညာအယ္လ္ဘမ္ အမွတ္(၁) မွ ကူးယူေဖာ္ျပေပးပါတယ္။]

ၿမိဳ႔ျပကႏၱာရထဲက ကဗ်ာစမ္းေရၾကည္ ဘာသာျပန္သူ- ေနဦးေဝ

ေအးစက္တဲ့ ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းေန႔တေန႔။

နယူေယာက္ၿမိဳ႔ ယူနီယံစကြဲယား ေျမေအာက္ဘူတာကေန ဘရြတ္ကလင္ဘူတာကို အခ်ိန္မွန္ထြက္ခြါလာတဲ့ 'Q' ၿမိဳ႔ပါတ္ရထား ထဲမွာ အားလံုးဟာ ေအးခဲေနသလို ရထားတြဲေတြ ထဲမွာက လူအျပည့္။ ရပ္သူရပ္၊ ထိုင္သူထိုင္၊ သတင္းစာဖတ္သူဖတ္။ ဖုန္းေျပာသူေျပာ၊ MP3 နားေထာင္သူက နားေထာင္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးဟာ ေအးခဲေနတယ္။ တဦးနဲ႔ တဦး ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ စကားပင္ မဟၾက။ ပီဘိ သူစိမ္းျပင္ျပင္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ရထားတြဲ တေနရာက သီခ်င္းဆိုသံ တသံထြက္လာတယ္။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔သား ေတြရဲ႔ ေအးခဲမႈကို ဒီသီခ်င္းသံက လႈပ္မႏိႈးႏိုင္။ ရထားတြဲထဲမွာ အာရံုခံစားမႈ မဲ့ေနဆဲ။ သတင္းစာ ဖတ္သူကလည္း ဆက္ဖတ္၊ တယ္လီဖုန္း ေျပာသူကလည္း ဆက္ေျပာ၊ MP3 နားေထာင္သူကလည္း နားၾကပ္နဲ႔ နားန႔ဲပ မခြါ၊ ဟမ္းဖုန္း ဖန္သားျပင္ကို အာရံုစိုက္သူက စိုက္၊ ငိုက္သူက ဆက္ငိုက္။

ေဟာ….. ေနာက္ထပ္ အသံတသံ ရထားတြဲ တျခားတေနရာက ထြက္လာျပန္ၿပီ။ ကဗ်ာရြတ္သံပါလား။ အခု ေရပန္းစားေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာမ လူစီကလက္ဖ္တန္ရဲ႔ "ေမေမ့ဆႏၵ" ကဗ်ာပါလား။ ကဗ်ာရြတ္သံနဲ႔ အတူ ေဘစ္ဂစ္တာသံ တခုတြဲဖက္ၿပီး ၾကားလာရတယ္။ ေဘ့စ္ဂစ္တာသံက ညွင္းညွင္းၿငိမ့္ၿငိမ့္။ ကဗ်ာရြတ္သံနဲ႔ အတူ ရထားတြဲထဲက ေအးခဲမႈေတြ တစတစ အရည္ေပ်ာ္က်လာခဲ့။ ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္ဂ်က္ ခုတ္ေမာင္းသံဆီ ေရာက္ေနတဲ့ အာရံုတခ်ိဳ႔ ကဗ်ာဆီကို ပ်ံဝဲလာၾက။ အတြဲအဖက္ ညီလွတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ ဂစ္တာသံရဲ႔ ညွိဳ႔ျမဴမႈ ေအာက္မွာ အျပံဳးစေတြ ေဝစီလာေနတယ္။ သတင္းစာကို ေဘးခ်။ ဟမ္းဖုန္းကို ပိတ္၊ MP3 နားၾကပ္ကို ျဖဳတ္သူ ျဖဳတ္ေပါ့။

ဒီရထားတြဲမွာ ပထမဆံုး သီခ်င္းဆိုလိုက္သူက အသက္ ၂၈ နွစ္အရြယ္ ေဖာက္နာ ျဖစ္ၿပီး၊ ကဗ်ာရြတ္သူကေတာ့ အသက္ ၃၃ ႏွစ္အရြယ္ ကဗ်ာဆရာမ သြန္းေဟးလ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဘ့စ္ ဂစ္တာသံလြင္လြင္ကို တီးခတ္တဲ့ ဂစ္တာဆရာမေလးကေတာ့ မာဗင္ဂရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရထားေပၚမွာ သူတို႔နဲ႔ အတူ ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာဆရာ၊ ဆရာမ ၃ ဦး ပါပါေသးတယ္။

ကဗ်ာခ်စ္သူ ငါးဦးနဲ႔ သီခ်င္းသည္ ဂစ္တာဆရာမေလးတို႔ဟာ သူတို႔အဖြဲ႔ကို Poets of Unexpected Places အႏုပညာ မရွိႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့ ေနရာေတြမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ကဗ်ာတေစၦေတြ လို႔ နာမည္ေပးခဲ့ၾကတယ္။

သူတို႔ဟာ ေျမေအာက္ရထားေတြထဲကိုလည္း သြားတယ္။ ကူးတို႔ သေဘၤေတြကိုလည္း သြားတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ ပလက္ေဖာင္းေတြ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ဆိုင္ေတြမွာလည္း ေတြ႔ရတယ္။  ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႔ လိုက္ပါလာတာကို ရထားတြဲထဲမွာ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိၾက၊ ကူးတို႔ သေဘၤာေပၚမွာလည္း တေယာက္တကြဲစီ တက္လာၾက။ အခ်ိန္ေရာက္မွ တေယာက္ တလွည့္စီ ကဗ်ာေတြ ရြတ္ၾက၊ သီခ်င္းေတြ ဆိုၾက။

ဝင္ေၾကးေပးစရာမလို တန္းစီေစာင့္စရာမလို၊ ဒီေနရာရာမွာ ကတၱီပါ ေကာ္ေဇာမခင္း၊ ဖဲႀကိဳးမတန္း၊ ရာဇမတ္ကြက္ မကာ။ သူတို႔ရဲ႔ ကဗ်ာပြဲေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာေတြ ကိုယ္တိုင္ နယူးေယာက္ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားေတြ လက္ထဲ ကဗ်ာေတြ လကၤာေတြကို တိုက္ရိုက္ ထည့္ေပးတဲ့ပြဲ။ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ရင္ဘတ္ခ်င္းဆက္တဲ့ပြဲ။

နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ပတ္ရထား အျမဲစီးေလ့ရွိတဲ့ ဘရြတ္ကလင္သား လူငယ္အေရာင္းစာေရးေလး တဦးကေတာ့ အခုလို ကဗ်ာရြတ္ပြဲကို ပထမဆံုး ၾကံဳရတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အျမဲၾကံဳခ်င္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ သူက ကဗ်ာဆရာ ဂ်ံဳးဆင္းရဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေရးကဗ်ာကို သေဘာက်သတဲ့။ သူေရွ႔မွာလည္း ကဗ်ာေတြ အေတာ္ေလး ရြတ္ၿပီးသြားၿပီ။ ရထားက ဘူတာ ဝင္ေတာ့မယ္လို႔ ေတာင္ ေၾကညာေနၿပီး။ ဒီအခ်ိန္မွာမွ ဂ်ံဳးဆင္းကိုယ္တိုင္ "ဂီတအပိုင္းအစ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ယမကာေရာ" ကဗ်ာကို ရြတ္တယ္။ ပါတီပြဲတခုမွာ သူနဲ႔ တြဲကဖို႔ ဘယ္လို ဖိတ္ေခၚခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေလးပါပဲ။ သူ႔ကဗ်ာထဲမွာ R&B အျပင္းစား ခံစားခ်က္ စင္တင္ေတးတပုဒ္ ျဖစ္တဲ့ Blackstreet အဖြဲ႔ရဲ႔ No Diggity ထဲက သီခ်င္းတပိုဒ္ကိုလည္း ထည့္ထားတယ္။ ဒီသီခ်င္းလည္း ေရာက္ေရာ ရထားတြဲထဲက လူေတြလည္း မေနႏိုင္ ၾကေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းကို ဝိုင္းၿပီး ဆိုၾကတာပါပဲ။

ရထားတြဲေလးဟာ ထြက္လာစနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ေတာ့ဘူး။ အားလံုး ကဗ်ာေသရည္နဲ႔ မူးယစ္ရီေဝေနၾကၿပီ။ ခုနက ဟမ္းဖံုးဆရာေတြကလည္း အိတ္ထဲက ဟမ္းဖံုးေတြ မသိမသာ ထုတ္ၿပီး ကဗ်ာေတးငွဲ႔ေပးသူနဲ႔ ကဗ်ာေတး ေသာက္သံုးသူေတြကို တိတ္တိတ္ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္တယ္ဆိုတာ ခိုးလုပ္ဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အရာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဓါတ္ပံုေကာင္း ရေအာင္ ၾကံၾကဖန္ၾကၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔က ကဗ်ာဆရာမေတြကလည္း ကိုယ္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ တခြက္ၿပီးတခြက္ ငွဲ႔ေလာင္းေပးၾက။ ေသာက္သံုးသူေတြကလည္း ေသာက္လို႔ မဝၾက။ ဓါတ္ပံုေတြကလည္း တဖ်တ္ဖ်တ္။

"ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ကဗ်ာရြတ္တာကို နားေထာင္ရင္း အသက္ရွဴဖို႔ေတာင္ ေမ့ေနတယ္" လို႔ ရထားစီး ခရီးသြားျဖစ္တဲ့ အသက္ ၁၈ နွစ္အရြယ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတဦးက ရီေဝစြာ ေျပာေနတယ္။

သူတို႔ အဖြဲ႔ဟာ မထင္မွတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာတတ္တဲ့ ကဗ်ာတေစၦ အဖြဲ႔ ျဖစ္သလို ခရီးသြား လကၤာသည္ အဖြဲ႔လည္း ျဖစ္တယ္။ အႏုပညာသည္ေတြအတြက္ ာကားခံ စင္ျမင့္ေတြဟာ မရွိမျဖစ္ အရာေတြ ဆိုေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ တိုက္ရိုက္ထိေတြ႔ဖို႔ ႀကိဳးစား ေနၾကတယ္။ Whole Foods စတိုး ဆိုင္ေတြ၊ Victoria Secret ဆိုင္ေတြ စူပါမားကက္ေတြ ပန္းျခံေတြဟာ သူတို႔ရဲ႔ စင္ျမင့္ေတြ ပဲေပါ့။

တခါေတာ့ နယူးေယာက္တိုင္းစကြဲယားကို သူတို႔အဖြဲ႔ ေရာက္သြားတယ္။ ဧရာမ အေမရိကန္ အလံေတာ္ႀကီးကို မီးေခ်ာင္းေတြ ေရာင္စံု မီးလံုးေတြနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားေတာ့ ထိန္ထိန္လင္းေနတာ ေပါ့။ အားလံုး သိၾကတဲ့အတိုင္း တိုင္းစကြဲယားဆိုတာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ အစံုေရာက္ သလို အႏုပညာ ခင္းက်င္းျပသသူေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေနရာ။

တိုင္းစကြဲယားထဲမွာ ပင့္ကူလူသား ဇာတ္လိုက္ပံု အဝတ္အစားနဲ႔ လူက သံုးေလးေယာက္ ေတာင္ ရွိတယ္။ Toy Story ကာတြန္းထဲက ေကာင္းဘြိဳင္ ဝူဒီပံု ဖမ္းထားသူကလည္း ေလးငါးေယာက္မက ရွိတယ္။ ကပၸီတန္အေမရိက ပံုစံနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း မနည္းဘူး။ သူတို႔နဲ႔ အတူ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္ရင္ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္သူေတြကို သူတို႔ လွည့္ၿပီး ေခၚေနပံုက မ်က္စိေတာင္ ေနာက္ခ်င္လာတယ္။ ဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြၾကားမွာ သူတို႔ရဲ႔ ကဗ်ာတေစၦ အဖြဲ႔ကေလး ေရာက္သြားေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ ဧရာမပရိသတ္ႀကီး ဝိုင္းလာတာ ေတြ႔ရတယ္။

ဘရြတ္ကလင္းမွာ လူတိုင္းဝင္ၿပီး ေငြေပး အဝတ္ေလွ်ာ္ အေျခာက္ခံတဲ့ ရံုႀကီးတရံု ရွိတယ္။ ဒီေနရာကိုလည္း သူတို႔ ကဗ်ာအဖြဲ႔ အလြတ္မေပးဘူး။ အဝတ္ေလွ်ာ္ စက္ထဲမွာ အဝတ္ေတြ ထည့္ထားၿပီး ကဗ်ာရြတ္သူကလည္း ရြတ္။ အဝတ္လာေလွ်ာ္သူေတြကလည္း အဝတ္ အေျခာက္ခံရင္း ကဗ်ာေတြ ေသာတဆင္လို႔ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္ရံု ေဖါက္သည္ေတြ ဟာ ကဗ်ာနဲ႔ မကင္းကြာ ၾကဘူး။

အဝတ္ေလွ်ာ္ရံုမွာ ပင္တိုင္ကဗ်ာဆရာႀကီးတဦး ရွိေနတာကိုး။ ဒီအဝတ္ေလွ်ာ္ရံုထဲမွာ အသက္ ၆၇ ႏွစ္ ရွိၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ကဗ်ာဆရာႀကီး နာဂိုမာအိုတေယမီ ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၊ ၃၀ ေလာက္ ကဗ်ာရြတ္လာခဲ့တာတဲ့။ အသက္ႀကီးၿပီ ျဖစ္လို႔ သူ႔မွာ ဆြဲေဆာင္မႈ မရွိဘူးလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ေတြ အေျခာက္ခံစက္ေတြ က်ိဳးက်ိဳး က်ီက်ီ ျမည္ေနတဲ့ၾကားမွာ သူ႔ကဗ်ာကို ဝိုင္းအံု နားဆင္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာႀကီးက ကဗ်ာရြတ္ရင္း ဂ်ပန္ဝါးပုေလြကို မႈတ္ရင္ မႈတ္မယ္။ ပရိသတ္ မၾကာခဏ ပြဲေတာင္းခံရတဲ့ သူ႔ကဗ်ာက "ဒီကဗ်ာကအခမဲ့" တဲ့ေလ။

အဝတ္ေလွ်ာ္ရံုႀကီးဟာ တခါတေလ ကဗ်ာျပပြဲရံုႀကီးနဲ႔ေတာင္ တူေနတယ္။ အဝတ္ေလွ်ာ္ရံုကို လာၾကသူေတြ ထဲမွာ ကဗ်ာပါရမီရွင္ေတြကလည္း မနည္းဘူး။ အသက္ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ ဟာမိုနီကေလးဟာ သူ႔အလွည့္ ကဗ်ာရြတ္ဖို႔ ေစာင့္ရင္း ေက်ာင္းကေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ သူ႔အလွည့္ ေရာက္ရင္ "လူမည္းေတြရဲ႔ သမိုင္းဆိုတာ ဘာလဲေမေမ"  ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ရြတ္ဖို႔ ျပင္ထားတယ္။ "မင္းအႀကိဳက္ဆံုးကဗ်ာကို ေျပာစမ္းပါ" ဆိုေတာ့ဟာမိုနီက "ေမေမ့ကဗ်ာ" လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေၾသာ္..သူ႔အေမလည္း ကဗ်ာဆရာမကိုးလို႔ သိလိုက္ ရတယ္။ သူ႔အေမက "ထေရစီ" ေလ။ အသက္ ၃၃ ႏွစ္ "ကၽြန္မ အာဖရိကသူ စစ္စစ္" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ရြတ္ေနတယ္။ ပရိသတ္က စိတ္ဝင္စားလြန္းလို႔ ၿငိမ္က်သြားတယ္။ ကဗ်ာဟာ ကူးစက္တတ္တဲ့ အရာျဖစ္လာတယ္။ တဦးကေန တဦး ကူးစက္တာလည္း ျမန္တယ္။ ထေရစီရဲ႔ ကဗ်ာ ၿပီးသြားတာနဲ႔ အသက္ ၃၀ အရြယ္ ဟတ္သီရင္က သူေရးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ ျဖစ္တဲ့ "ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္တဲ့ကမၻာ" ကဗ်ာကို ဝင္ရြတ္ေနတယ္။

သူတို႔ေရာက္ေလရာ ပရိသတ္ႀကီးက အားတက္သေရာ ႀကိဳဆိုၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ ကဗ်ာ အႏုပညာကို ခၽြင္းခ်က္မရွိ လက္ခံခဲ့ၾကတယ္။ ရထားတြဲထဲမွာ ကဗ်ာရြတ္တာကို ဆက္ၿပီး နားေထာင္ခ်င္ၾကလို႔ ကိုယ္ဆင္းရမယ့္ ဘူတာမွာ မဆင္းပဲ ဆက္လိုက္လာသူေတြလည္း မနည္းဘူး။ ရထားတြဲ ထဲမွာလည္း ကိုယ္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာကို ထရြတ္ၿပီး ကဗ်ာျပပြဲ လုပ္သူေတြ ရွိေနတယ္။

သူတို႔ ကဗ်ာတေစၦအဖြဲ႔ကို ေနရပ္လိပ္စာကဒ္၊ အလုပ္ခန္း လိပ္စာကဒ္ ေတာင္းသူက ေတာင္းတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေငြေတြ ထုတ္ၿပီး လွဴၾကတယ္။ ေငြေတြကိုေတာ့ လက္မခံ ၾကဘူး။ အားနာစကားေျပာၿပီး ျငင္းၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ကိုယ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကသူေတြပါ။ ဒါ ကိုယ့္ဖာသာ ႀကိဳးစားရမယ့္ ကိစၥေလ။

ဒီအဖြဲ႔က တခ်ိဳ႔ ဂီတဆရာေတြလို ဂီတာေသတၱာဖြင့္ၿပီး အလွဴခံတာ၊ ဦးထုပ္ကေလးထိုးၿပီး အလွဴခံတာ မလုပ္ဘူးဗ် လို႔ ပရိသတ္တဦးက ေျပာပါတယ္။

သူတို႔ အဖြဲ႔မွာ ဘာတာဝန္မွ မရွိဘူးလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ လူေတြနဲပ ကင္းကြာေအာင္ အလုပ္ခံထားရတဲ့ အႏုပညာကို လူေတြၾကားထဲ ျပန္ပို႔ ရမယ့္တာဝန္က သူတို႔ တာဝန္တဲ့။ ဘေရာဒ္ေဝးျပဇာတ္ တခါၾကည့္ရင္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ေလာက္ေပးမွ ၾကည့္ခြင့္ရတယ္။ ဒါေတာင္ လက္မွတ္ရဖို႔ မလြယ္ဘူး။ ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီျပတိုက္ MMA ကို ဝင္ခ်င္ရင္လည္း ေငြေတြ တထပ္ႀကီး ေပးရမယ္။ အႏုပညာဟာ လူေတြနဲ႔ ၾကာေလ ကင္းကြာေလ ျဖစ္ေနၿပီ။ အမ်ားျပည္သူကို ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္တဲ့ အႏုပညာလက္ရာထဲမွာ အလွတရားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ ကိန္းေအာင္းသားပါလို႔ ပရိသတ္တဦးက ရွင္းျပတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ တဒီးဒီး ဆူညံေနတဲ့ ၿမိဳ႔ႀကီးထဲမွာ ၿငိမ့္ေညာင္းလွပတဲ့ ကယရန္ေတြ မီတာေတြ လကၤာေတြ ေရာက္ရွိလာျခင္းဟာ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ႀကီးကို ပိုမိုၿငိမ္းခ်မ္း ဝင္းပသြားေစတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

ေနဦးေဝ။

[Dusica Sue Malesevic ရဲ႔  City Room Adding Verse and Meter to the Drome of The City ကို ဘာသာ ျပန္ပါတယ္။]

ရွိစုမဲ့စု အေရွ႔အရပ္ ေရးသူ - ေမာရူးဆိုး

ၾကယ္ပန္းနဲ႔ ဟမ္းမင္းဘတ္ ငွက္ကေလးတို႔ ဆံုတဲ့ေနရာမွာ ငါရွိတယ္။

ငါက လမင္းၾကီးကို ၾကည့္လို႔

လမင္းႀကီးက ေတာင္ကုန္းေတြကို ၾကည့္လို႔

ေတာင္ကုန္းေတြက ခ်ည္မွ်င္ရွည္လို အနက္ေရာင္လမ္းေတြကို ၾကည့္လို႔

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

"ေနာင္" "ၾကည္ေအး" "ညြန္ၾကဴး" "ခင္ေလးမူ" "ေျမခ်စ္သူ" "မိေႏွာင္း" "ေနထက္ႏိုင္" တို႔ကို သတိရစြာ…………။

ေျပာရရင္ အရွည္ႀကီးပဲ

ဥပေဒနဲ႔ လွပတဲ့ အေဆာက္အဦေတြ

နည္းလမ္းနဲ႔ ဝိရိယလြင္ျပင္ေတြ

ကိုယ္စီကိုယ္ငွနဲ႔ လြတ္လပ္ဆြဲႀကိဳးေတြ

အႏွစ္သာရနဲ႔ အတၱရဲ႔ အရသာေျခနင္းဖိနပ္ေတြ

ညီမွ်ျခင္းနဲ႔ ကိန္းဂဏန္း ေရာင္စံုမီးေတြ

ဘယ္သူ႔အခြင့္အေရးလဲ ေမးခြန္းထုတ္စရာမလို

ဒါကိုလဲ မေမ့ပါ…………။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ

သမုဒၵရာေရ အစပ္မွာ ျဖဳတ္ကနဲ ေနလံုးႀကီး ငုတ္လွ်ိဳးသြားရင္

ၾကည့္ေနတဲ့ ေလွကားထစ္ေနရာက ထရပ္လိုက ထရပ္ၾက

တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ရသမွ်ကေလး ဓါတ္ပံုရိုက္ယူၾက

အေကာင္းဆံုး အားထုတ္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ တျခားအႏုပညာေတြ ျပၾက

အလြန္႔ကို ျမင္ကြင္းက်ယ္က်ယ္ႀကီးမွာ ခ်ယ္မႈန္းၾက

ထုထည္နဲ႔ အစက္အေျပာက္ေတြ မ်ဥ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ႀကီးက်ယ္ၾက

ျဖစ္တည္ခ်က္ အရွိန္အဟုန္က လင္းလက္ၾက

ပ်ဥ္ထူထူခင္း လမ္းမ မက်ဥ္းမက်ယ္မွာ

အေစာင့္အေရွာက္ဆိုတာကလည္း ထည္ထည္ဝါဝါ……..။

ေန႔လည္း တိုခ်င္တို ရွည္ခ်င္ရွည္

ညလည္း တိုခ်င္တို ရွည္ခ်င္ရွည္

ညက ေန႔ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳ

ေန႔ကလည္း ညကို ေလးစားသမႈျပဳ

ရက္သတၱပတ္အဆံုးမွာ စစ္ပြဲဝင္သူ က်ား/ မမ်ား

လူႀကီးလူေကာင္း ပီသၾကသလို

ဘဝကို ခဏ

ဘယ္သူကမွ ယူစရာမလို

အဲသလို ဖြဲ႔ဆိုၾကတာ ဖြဲ႔ဆိုၾကတာ……..။

အိပ္မက္ထဲကလို

ဝယ္စရာ ျခမ္းစရာေလးေတြ ၿပီးရင္

အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးတာမ်ိဳးမွာ

ေပးစရာ ကမ္းစရာေတြ ေပးကမ္းၿပီးသြားရင္

ထမင္းလံုးတေစၦေျခာက္သလို

ေမွာက္ေမွာက္မွားမွား ေယာင္ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔

ေလာကဓံ ကစားပြဲမ်ားကို တက္မနင္းမိဖို႔

သတိေတြ ကာရံ

လက္က်န္အနာဂါတ္ကို ခပ္တင္းတင္း

ငါ ျဖန္႔ခင္းထားရေတာ့မယ္……….။

ေမာရူးဆိုး

၁၂/၀၄/၂၀၁၅

Tracy, CA, USA.