မ်ိဳးသန္း သို႔မဟုတ္ ဂ်ပ္ႀကီး (၁၉၅၉-၂၀၀၄)
ေ႐ွ႕ ေနႀကီးဆံုးၿပီလို႔ ရဲေဘာ္တေယာက္ ဖံုးဆက္တယ္။ ႐ုတ္တရက္ ရင္ထဲဆို႔သြားတယ္။ ၁၂ ႏွစ္ ေက်ာ္ ေထာင္ထဲေနခဲ့ရျပီး ထြက္လာတာမွ ဘာၾကာေသးလို႔လဲ၊ ေျခေထာက္တဖက္ ျဖတ္ပစ္ရတယ္။ ခုေတာ့ ေလာကႀကီးက စြန္႔ခြါသြားၿပီလား။
သူ႔ကို က်ေနာ္ေပးတဲ့ ခ်စ္စႏိုးနာမည္က ေ႐ွ႕ ေနႀကီး။ သူ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ အင္းစိန္လွ်ပ္စစ္ ဓါတ္အားေပး႐ံုးမွာ စာေရး၀င္လုပ္ၿပီး တကၠသိုလ္မွာ စာေပးစာယူ ႐ူပေဗဒဘာသာ အဓိကနဲ႔ သိပၸံဘြဲ႔ယူ တယ္။ သူရခဲ့တဲ့ ဘြဲ႔ေတြ ဒီပလိုမာေတြထဲက တခုကို အထူးျပဳၿပီး ေ႐ွ႕ ေနႀကီးလို႔ ေခၚေနတာ။ သူ ေထာင္က်ေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ တရားသူႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ေထာင္က်ေဖာ္ေတြက သူ႔ရာထူးကို ဂုဏ္ျပဳ ၿပီး ဂ်ပ္ႀကီး (Judge) ႀကီးလို႔ ေခၚၾကတာနဲ႔ မူလနာမည္ ေပ်ာက္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ ေထာင္က် အသုတ္မွာကလဲ ေ႐ွ႕ ေနေတြ မ်ားလိုက္တာ(ဦးထြန္းတင္၊ မံု႐ြာဦးတင္ေ႐ႊ၊ ဦးကိုယု......)
သူမလြတ္ ေသးခင္ အရင္လြတ္လာသူေတြကို ကိုယ္က သူ႔အေၾကာင္း ေမးတဲ့အခါ ေ႐ွ႔ေနႀကီးလို႔ ေမးမိရင္ ဪ......ဂ်ပ္ႀကီးလားလို႔ ျပန္အေမးခံရတယ္။
၇၀ ခုႏွစ္လြန္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းေတြမွာ ေထာင္က်တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ စီးပြါးေရးနဲ႔စက္မွဳ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေတြကလြဲလို႔ မူလတကၠသိုလ္မွာ ဘယ္သူမွ ျပန္တက္ခြင့္ မရၾကဘူး။ ၀ိဇၨာသိပၸံဘြဲ႔ စာေပးစာယူ သင္တန္းပဲ ေပးတက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းသားေတြ စာေပးစာယူဘြဲ႔ယူၿပီး မွတ္ပံုတင္ ေ႐ွ႔ေန (RL-Registered Law) ကို ၀င္ေျဖၾကတယ္။ ထူးခၽြန္စြာ ေအာင္တဲ့လူေတြ မ်ားတယ္။ ကိုသိန္းျမင့္ဦး(ဖိုးစိုး-ပဲခူး႐ိုးမျပန္)ဆိုတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ ေျပာတာ မွတ္မိတယ္။
" ကိုယ့္လူေတြထဲကေလ...အင္မတန္ ေသာက္သံုးမက်တဲ့ေကာင္ကို ျမစ္ထဲကန္ခ်လိုက္ သြားတင္ တဲ့ကမ္းမွာ အနည္းဆံုး သူႀကီးေတာ့ျဖစ္တယ္......"
ကိုယ့္လူေတြဟာ ေရာက္ရာအရပ္မွာ သူမ်ားေအာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မက်ဘူးလို႔ သူဆိုခ်င္တာ။ ဆရာဒဂုန္တာရာက 'သခင္သန္းထြန္း-အနီကိုေလ့လာခ်က္' တာရာမဂၢဇင္း၊ ၁၉၄၈၊ ဇြန္လမွာေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးထဲမွာ-
".....ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ႏိုင္ရန္ လူ႔အတၳဳပၸတိ ရာဇ၀င္၊ လူ႔အေတြးအေခၚအဘိဓမၼာ၊ လူ႔ေနမွဳထိုင္မွဳ ႏိုင္ငံေရးေဘာဂေဗဒ စသည္တို႔ကို ကမၻာဦးရာဇ၀င္ေပၚစမွ ယေန႔ အဏုျမဴေခတ္အထိ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သိ႐ွိနားလည္ရေပမည္။..." လို႔ ဆိုထားတာပဲ။
မ်ိဳးသန္းဟာ ႏိုင္ငံျခားဘာသာသင္တကၠသိုလ္မွာ တ႐ုတ္ဘာသာတက္ေတာ့လည္း အတန္းထဲမွာ ထူးခၽြန္သူတေယာက္။ သူ႔ဆရာ ဦးၾကည္၀င္းရဲ႕ လက္စြဲ။ ေမာင္သာႏိုးအဂၤလိပ္စာသင္တန္း (Advanced Class) မွာလဲ သူထိပ္ဆံုးကပဲ။ အေဖက႐ွမ္းအမ်ိဳးသား၊ အေမက ကခ်င္တိုင္းရင္းသူ။
ဆရာေကတီဦးေက်ာ္တင့္ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွာ သူနဲ႔က်ေနာ္ ရင္းႏွီးတာ။ ဆရာဦးေက်ာ္တင့္ ကြယ္လြန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္သာႏိုးဆီ အတူတူ ေျပာင္းတက္ၾကတယ္။ ေကတီႀကီးရဲ႕ လက္သံုး စကားနဲ႔ေျပာရရင္.... "Birds of a same feather flock together"....
မ်ိဳးသန္းဟာ သူမွန္တယ္ထင္ရင္ လံုး၀အေလွ်ာ့မေပးတတ္ဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးစ ကတည္းက သူမက္လာခဲ့တဲ့ အိပ္မက္႐ွည္ႀကီးကို သူဆက္မမက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔က်က်ပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္လာတယ္။ ေစာင့္ပါဦးလို႔ က်ေနာ္တို႔ အတန္တန္ တားတဲ့ၾကားက ပန္ဆန္းလြတ္ေျမာက္ ေဒသကို သူထြက္သြားတယ္။ သူစီးသြားတဲ့ကား လား႐ွဳိးနားမွာ ေမွာက္တယ္။ ေဆး႐ံုေရာက္တဲ့ ခရီးသည္ေတြအထဲ သူလဲပါတယ္။ ေဆး႐ံုမွာ ဒါဏ္ရာေတြ ခ်ဳပ္ျပဳေဆးထည့္ျပီးတာနဲ႔ သူ႔ခရီး သူဆက္ တယ္။ ဆရာ၀န္ေတြ ဆရာမေတြက ေဆး႐ံုမွာေနပါဦးတားတာ မရဘူး။ ေသြးစြန္းအက်ႌေတြနဲ႔ ခရီးဆံုးကို သူေရာက္သြားတယ္။
ပန္ဆန္းမေရာက္ခင္ လြတ္ေျမာက္ေဒသရဲ႕ ႐ြာႀကီးတ႐ြာကိုေရာက္ေတာ့ ေစ်းတန္းက ႐ွမ္းအရက္ ဆိုင္ကေလးမွာ သူတေယာက္ထဲ ေအာင္ပြဲခံအထိမ္းအမွတ္ ၀င္ခ်ခဲ့ေၾကာင္း ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ့ကို ေျပာျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို တာ၀န္ေပးဖို႔ ရာထားတာ ယူဂ်ီတာ၀န္ပဲျဖစ္လို႔ တာ၀န္႐ွိပုဂၢိဳလ္ေတြက ေဖ်ာင့္ဖ် နားခ် ၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။
က်ေနာ့ဆီ သူျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဒဏ္ရာက မက်က္ေသးဘူး။ တဖက္က်ိဳးေနတဲ့ မ်က္မွန္ဂိုင္းကို ၀ါးျခမ္းျပားနဲ႔ ကပ္ခီ်ထားတယ္။ ျပန္လႊတ္လိုက္လို႔ ဟိုလူေတြကို သူေကာင္းေကာင္း အျမင္မၾကည္ခဲ့ ဘူး။ တ၀က္တပ်က္လဲ စိတ္ေလ်ာ့သြားတယ္။
တရားေရး၀န္ထမ္းပဲ လုပ္မယ္ဆိုျပီး သူဆံုးျဖတ္တယ္။ သူေဖာင္ႀကီးဆင္းခါနီးမွာ ဟိုကတာ၀န္႐ွိသူ ေရာက္လာတယ္။ သူက အလုပ္ရရင္ေတာင္ နီးနီးနားနားဆိုၿပီး ကခ်င္ျပည္နယ္ကို ေ႐ြးၿပီးသြားၿပီ။ သင္တန္းက ထြက္ခြင့္ရတဲ့ေန႔ဆို တိုးၾကည္ေဆြ(ယခု-ဂ်ပန္)နဲ႔သူ က်ေနာ့စာအုပ္ဆိုင္ကို ၀င္လာတတ္ တယ္။ ညေန ေဖာင္ႀကီးျပန္ခ်ိန္မွာ အနံ႔တသင္းသင္း ကြမ္းတျမံဳ႔ျမံဳ႔နဲ႔ ကားေပၚပါသြားၾကတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ရာဇာႀကီးလို႔နာမည္ေပးထားတဲ့ ကိုေအာင္ခင္နဲ႔သူ က်ေနာ္စာအုပ္ဆိုင္မွာ စကားလံုး တလံုးကို ျငင္းၾကတယ္။ ဗမာျပည္မွာက လမ္းေဘးလူသြားစၾကၤန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မီးရထားဘူတာက စၾကၤန္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပလက္ေဖာင္းလို႔ပဲ အမ်ားသံုးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို ေမာင္သာႏိုးသင္ထားတာက ကားလမ္း ေဘးက စၾကၤန္ကို ပလက္ေဖာင္းေခၚတာ မွားတယ္။ ဘူတာ႐ံုက စၾက္န္ကိုမွ ပလက္ေဖာင္း (Platform) ေခၚတာ။ ကားလမ္းေဘးကဟာကို pavement လို႔ေခၚေခၚ side walkလို႔ေခၚေခၚ ၾကိဳက္သလိုေခၚ။ ပလက္ေဖာင္းေခၚတာေတာ့ မမွန္ဘူးတဲ့။ ဆရာ့တပည့္ကလဲ ဆရာ့အတိုင္း ေခါင္းကခပ္မာမာ။ တျပားမွ မေလွ်ာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး ျငင္းလို႔ေမာသြားေတာ့မွ မင္းလဲမင္းႀကိဳက္သလိုေခၚ ငါလဲငါႀကိဳက္သလိုေခၚနဲ႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ သေရပြဲ ျဖစ္သြားတယ္။
သူက ဂီတာလဲ အတီးေကာင္းတယ္။ ကိုေအာင္ခင့္အိမ္မွာ က်ေနာ္တို႔ ဆံုၾကရင္ သူက ကိုေအာင္ ခင့္သား ေနလ(ခ)ျမင့္ေအာင္(ဂု႐ု) (ယခု-ထိုင္းနယ္စပ္ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ABSDF) ဂီတာကိုယူ တီးတယ္။ တေန႔ေတာ့ သူနဲ႔က်ေနာ္ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႔ သိတ္ခ်စ္ရတဲ့ ႏြဲ႔တင္ သီခ်င္းကို ဆယ္ေခါက္ေလာက္ မနားတမ္း ဆိုတီးၾကတာ ကိုေအာင္ခင့္ဇနီး ေဒၚေအး နားၾကားျပင္းကပ္လို႔ ထေငါက္မွပဲ ရပ္ၾကတယ္။
ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ေထာင္ထဲမွာ သူေနရၿပီး လြတ္လာေတာ့ လပိုင္းေလာက္ပဲ ႐ွိမယ္၊ ေသြးေၾကာပိတ္ေရာဂါေၾကာင့္ ေျခေထာက္တဖက္ ျဖတ္ရတယ္။ ကေလာင္နာမည္ သံုးေလးမ်ိဳးနဲ႔ စပယ္ျဖဴ၊ အေတြးအျမင္ စတဲ့မဂၢဇင္းေတြ စာေပေဆာင္းပါး၊ အေတြးအေခၚေဆာင္းပါး၊ ဘာသာျပန္ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးတယ္။ အဂၤလိပ္စာ က်ဴ႐ွင္ျပတယ္။
၂၀၀၄ ဇူလိုင္ ၇ ရက္မွာ သူကြယ္လြန္ေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုပဲ ရဲေဘာ္ေတြ တေယာက္ ၿပီး တေယာက္ ဆံုးတာကိုၾကည့္ၿပီး ရဲေဘာ္တေယာက္ ေရးဘူးတယ္။
"ကိုယ္တို႔ကေတာ့..... ဘ၀ေတြ ရင္းလိုက္ၾကတာ...ဘာမွရင္းစား ျပန္မရၾကေသးဘူး၊ သက္တမ္းက ကုန္ေတာ့မယ္....."
သူကြယ္လြန္ေတာ့ အတူေထာင္က်ခဲ့သူေတြထဲက လြတ္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအားလံုးလိုလို သူ႔အသုဘမွာ ျပန္ဆံုၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ပို႔ခ်င္လို႔ ေရာက္ခ်င္ေပမယ့္ ရဲေဘာ္မ်ိဳးသန္းကို ေနာက္ဆံုးအျဖစ္ ျပန္ျမင္ခြင့္မၾကံဳလိုက္ရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဥကၠဌေမာ္ရဲ႕ စာနဲ႔ ရဲေဘာ္မ်ိဳးသန္းကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ိဳးသန္း သင္ဟာ ထိုက္႐ွန္းေတာင္ႀကီးလို ေလးပါတယ္။ ငွက္ေမြးလို မေပါ့ပါဘူး။
Tuesday, September 15, 2009
ခြန္းခ (သို႔မဟုတ္) ျမစ္ရဲ႔စကား
ေရးသူ-ထြန္း၀င္းၿငိမ္း
(တစ္)
လူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ လိုပ္ပါပို႔ေဆာင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သည္တခါခရီးကေတာ့ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္႐ံု သက္သက္မဟုတ္ပဲ ၀ိုင္း၀န္းစီစဥ္ေဆာင္႐ြက္ရသူ လည္း ျဖစ္ေနပါသည္။ ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ႏွင္သြားသူမွာ ကၽြန္ေတာ္၏မိတ္ေဆြ၊ ရင္ခုန္သံ တူသူ၊ အိပ္မက္ေသြးသားဟုလည္း ေျပာႏိုင္ပါသည္။
သူ၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို ေရေ၀း၏ မီးသၿဂႋဳဟ္စက္ အတြင္းခန္းသို႔ သယ္ေဆာင္သြား ေသာအခါ မိသားစု၀င္ႏွစ္ဦး လိုက္လို႔ရတယ္ဟု တာ၀န္႐ွိသူ တဦးက ေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သန္းလြင္ဦးတို႔ မတိုင္ပင္ပဲ ၀င္သြားခဲ့ၾကသည္။ ၀ိညာဥ္မဲ့ေနေသာ သူ၏ ႐ုပ္ခႏၶာအား မီးသၿဂႋဳဟ္စက္၏ မီးေတာက္မ်ားထဲသို႔ ထိုးထည့္လိုက္ၾကသည္။ တျဖည္းျဖည္း ေလာင္ကၽြမ္းေနေသာ မီးေတာက္မ်ားၾကားမွ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ ဂါရ၀ျပဳ မိရင္း ဂ်ိမ္းခနဲ ပိတ္လိုက္ေသာ မီးသၿဂႋဳဟ္စက္သံတံခါးႀကီးကို အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေန မိခဲ့သည္။ သူ၏ ကဗ်ာအပိုင္းအစတခုက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ အနားမွာ တစံုတေယာက္က တိုးတိုးေလး လာ႐ြတ္ေနသလို ၾကားေနရသည္။
ခက္ထန္တဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ
မနက္ျဖန္ေတြ၊ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြေနတာကို
ခင္ဗ်ားတို႔ မသိခဲ့ရင္ေတာင္
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးစဥ္တခု အေပၚ
လိုလိုလားလား စာနာသင့္တယ္။
သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ပို႔ၿပီးကာမွ သူႏွင့္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အစမ်ား၏ ခရီးတာအခ်ိဳ႔ကို အမွတ္ရေနမိပါေတာ့သည္။
သူငယ္ခ်င္းေရ....... ခင္ဗ်ားရဲ႔ ကဗ်ာထဲကလို အိပ္မက္ေတြ ခက္ထန္ခဲ့လို႔ မနက္ျဖန္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြေနခဲ့တာလား။ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးအေပၚမွာ သူတို႔ စာနာမိၾကဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကဘူးေလ။ အလြမ္းေတြ တဘ၀စာနဲ႔ ခါကာဘိုရာဇီ သားတေယာက္ရဲ႔ အေ႐ွ႔ေျမာက္ပင္လယ္သို႔ တမ္းခ်င္းေတြ သီဆိုၾကရေအာင္။ ေတာင္ယာမီးခိုး ေငြ႔ေတြနဲ႔ ေလွကားထစ္ စိုက္ကြင္းေတြက ခင္ဗ်ားကို လြမ္းလွေရာေပါ့.......။
(ႏွစ္)
သူက ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးသည္။ သမိုင္းအံ၀ွက္ထဲမွ အလွတရားမ်ားကို သေဘာတရားႏွင့္ ဆြဲထုတ္ျပသည္။ သူ၏ ျဖတ္သန္းပံုက ေကသရာဇာတို႔ ၏ ဥယ်ာဥ္ေတာ္တြင္ အလံမလွဲစတမ္း စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ ရင္ေကာ့ႏိုင္ခဲ့သည္။
၉၉ ႏို၀င္ဘာတြင္ ေတာင္ငူမွ သူျပန္သြားခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ္ က်န္ရစ္သည္။ သူ စာေတြ ေရးေနသည္ဟု ၾကားရသည္။ ကိုသီဟလတ္၊ မေမႊးတို႔ စီစဥ္ေသာ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းတြင္ သူ႔စာမ်ားကို ဖတ္ရသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ သူ႔ေျခေထာက္ ေသြးေၾကာပိတ္ၿပီး ေျခတဖက္ ျဖတ္ရေၾကာင္း ၾကားရသည္။ သူက အေျခအေနကို ရန႔ံသစ္မဂၢဇင္းတြင္ "အမာ႐ြတ္ ေတြကို ခ်ဳပ္၀တ္ေနရသူ" အက္ေဆးတြင္ ဤသို႔ ေရးသည္။
"ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားနဲ႔ အသက္႐ွဴေနတဲ့ အေသြးအသား မွားယြင္းၿပီး ထုဆစ္ ဖန္ဆင္းရာကေန လူအျဖစ္ ရလာခဲ့တဲ့ ေက်ာက္သားတျဖစ္လဲ ဒီလူသားကို အပြင့္ မေျပာရက္ၾကဘူး။ ဖိဖိဖံုးဖံုး စု႐ံုးစု႐ံုးနဲ႔ က်ိတ္ၿပီး ပူေဆြးေနၾကတယ္။ မန္က်ည္းကိုင္းေျခာက္ ႀကီးလို မည္းေျခာက္ၿပီး ကိုင္လို႔ကိုင္မွန္းမသိတဲ့ အေျခအေန၊ ေျခသလံုးက ႏွစ္ဆေလာက္ ေဖာင္းႂကြလာၿပီး ေလတိုးရင္ေတာင္ နာလြန္းလို႔ လွ်ာျပဳတ္က်လုနီးပါး ေအာ္ေနရတဲ့ ေန႔ေတြ၊ ညေတြ၊ သံခုတင္ေတြေတာင္ ေသြးပ်က္ကုန္ၾကေရာေပါ့။ နံရံ၊ မ်က္ႏွာၾကက္ေတြလည္း ေအာ္ညည္းသံႀကီးကို သူ႔ဆီပုတ္ထုတ္လိုက္၊ ကိုယ့္ဆီပုတ္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေျပးကြက္ကို ႐ွာေနၾကပံုပဲ။ တခ်ိန္တုန္းက ေက်ာက္သားဆိုတဲ့ ဘ၀ေဟာင္း ႐ွိခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ္လား။ ရင္သာဆိုင္လိုက္ေပေတာ့ ကိုယ့္လူေရ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေခၚလိုက္တယ္။ "ငါ့ကို မညာၾကနဲ႔ေတာ့၊ မရေတာ့တာ ငါသိတယ္ ငါသိတယ္၊ ျဖတ္လိုက္ေတာ့" လို႔ အေ၀းႀကီးဆီကို တမ္းတမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ မွန္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ေျပာခ်လိုက္ရေတာ့တယ္။"
ခ်ိဳင္းေထာက္တဖက္ႏွင့္ ဒုကၡိတဘ၀တြင္ ေလာကဓံရဲ႔ က်ီဆယ္မႈကို သူက ျပန္ဆန္းစစ္သည္။ "ေခၽြးထြက္လည္း မ်ားခဲ့တာပါပဲ ဘာလို႔ ေသြးထြက္က မ်ားမ်ားေနရတာလဲ။ ေအးေလ၊ သြားေလရာကို မိုးက ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ၿပီး၊ ႐ြာေနမွေတာ့ ခႏၶာဖြဲ႔စည္းမႈနဲ႔ ဘ၀တည္ေဆာက္ပံုမွာအလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ေနတာေတြ ႐ွိေကာင္း႐ွိႏိုင္တယ္ " ဆိုၿပီး ေရးသည္။
(သံုး)
ေသခ်ာပါတယ္။
ႏွင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းေတာ့ ေနစိမ့္သူႀကီးရယ္လို႔
စကားနာထိုးၾကမွာ၊ ၿပီးရင္ စာနာမႈနဲ႔ ေပြ႔ဖက္ၾကမွာ တကယ္ပါ။
တသက္မွာ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလးပဲ ကံေကာင္းခြင့္ၾကံဳရ ၾကံဳရ
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။
တကယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ သက္႐ွိထင္႐ွား႐ွိေနေသးရင္ေပါ့ေလ။
သူ႔ရဲ႔ "တခါျပန္ခြင့္ႀကံဳရႏိုး" ဆိုတဲ့ အက္ေဆးကို ႐ြက္ႏုေ၀မဂၢဇင္းမွာ ကိုေျမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ အယ္ဒီတာအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့စဥ္က ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္က သူသည္ သူ႔မိဘမ်ားႏွင့္ အတူ အင္းစိန္က အိမ္မွာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာမူသြားယူတိုင္း သူ႔ကို အင္းစိန္ပန္းျခံနားက ဆိုင္မွာ အျမဲေတြ႔သည္။ ဆံုတိုင္း၊ စာေပအေၾကာင္း၊ လူေတြအေၾကာင္း။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ အဘိဓမၼာမ်ား၊ ေခတ္ေဟာင္းေပတံမ်ားႏွင့္ စံႏႈန္းအသစ္မ်ားအေၾကာင္း၊ ဗီြအက္စ္ႏိုင္ေပါလ္ မွသည္ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္အထိ ေျပာဆိုေနတတ္သည္။
သူက စာေတြ မနားတမ္း ဖတ္သည္။ မျပတ္စာေရးသည္။ ေရးၿပီးသား စာမူမ်ားကို နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မဂၢဇင္းဂ်ာနယ္တိုက္မ်ားသို႔ ပို႔ေပးသည္။ ေဖာ္ျပခံရေသာ စာမူမ်ားအတြက္ စာမူခႏွင့္ စာအုပ္စာေစာင္မ်ား ထုတ္ယူၿပီး သြားပို႔ေပးၾကသည္။ တခါတခါ အင္းစိန္မွ ၿမိဳ႔ထဲသို႔ ခ်ိဳင္းေထာက္တဖက္ႏွင့္ လာရသည္။ ဒုကၡိတျဖစ္ေနေသာ သူ႔ဘ၀ကို စာေပႏွင့္ ကုစားသည္။ ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ ယစ္ေ႐ႊရည္မွာ စိမ္တတ္သည္။ သည့္အတြက္ အေပါင္းအသင္းမ်ားက မၾကခဏသတိေပးမႈကို သူက အေငၚတူးသည္။
"ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ေနတာပဲဗ်ာ၊ ဘယ္သူ႔ကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ေနလို႔လဲ။ စာဖတ္မယ္၊ စာသင္မယ္၊ စာေရးမယ္ ဒီေလာက္ပဲ လုပ္ႏိုင္မယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡိတပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ ဘာေတြလုပ္ႏိုင္ၾကလို႔လဲ" သူေျပာသမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ စာနာႏိုင္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေစတနာအရ ေျပာစရာ႐ွိတာ ေျပာၾကသည္ကိုေတာ့ အေလးထားသင့္ ေၾကာင္း ေျပာရသည္။ သူက စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ၿပီး ပါးစပ္မွ မေျပာေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔ တြင္ ထိန္းသည့္အခါ ထိန္းသြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာပါ။ ယမကာသံသရာတြင္ လည္ျပန္သည္။
သူ၏ လက္႐ွိဘ၀မွာ ထက္ျမက္သန္စြမ္းေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ားကို သူ၏ခ်ိဳ႔ငဲ့ေသာ ခႏၶာအိမ္အတြင္းတြင္ အတင္းသြတ္သြင္း ထည့္ခံထားရသလို အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ႔ကို အျခားသူမ်ားက မေျပာခင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံုးသပ္ထားေသာ စာမ်ိဳးေတြလည္း ေရးတတ္ေသးသည္။
"အံုမိႈင္းတစ္ဆို႔ေနတဲ့ ၀တ္႐ံုႀကီး ေအာက္မွာပဲ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ကို ခ်ဳပ္၀တ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရေတာ့တယ္။ ေနေတာင္ ထြက္ဖို႔ ပ်င္းရိရိ႐ွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘ၀တကာ ယစ္မူး ရီေ၀ေ၀နဲ႔၊ ေတြေနတဲ့ၾကားမွာ ကိုယ့္အာသီသေတြကို ခဏခဏ ထားခဲ့ရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အမွားအယြင္းေတြနဲ႔ ယစ္မူးေနၾကတာလဲလို႔ သူတို႔ကို ေမးျမန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔အေျဖ စကားအေပၚ မဲ့ျပံဳးေလးတခ်က္နဲ႔ပဲ ကိုယ့္အဆံုးအ႐ႈံးေတြကို ျပန္ယက္ယူခဲ့ရတယ္"
၀တ္႐ံုသစ္ (Fashion Image) မွ
(ေလး)
"လူသားတဦးဟာ သူဖန္တီထားတဲ့ အႏုပညာ လက္ရာထဲကို သူ႔ႏွလံုသားကို ထည့္သြင္းေပးနိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ၿပီး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ျဖစ္လာမယ္။ အေကာင္းဆံုး အႏုပညာေတြကို ဖန္တီးလာႏိုင္မယ္လို႔ Ralph Waldo Emerson က ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုးသား ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္မႈကလြဲလို႔ ဘယ္အရာကမွ မျမင့္ျမတ္ဘူးလို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္"
သူက အေမရိကန္ စာေပေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေရးရင္းက ေရာဘတ္ဖေရာ့စ္ရဲ႔ အႏုပညာအေပၚ အယူအဆတခုကို ႐ြတ္ျပသည္။ သူ၏ ထူးျခားမႈမွာ ေလ့လာမႈ ျပဳလုပ္ရာတြင္ အတြင္းသေဘာကို ႏႈိက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ စုစည္းႏိုင္မႈႏွင့္ သုေတသနအျမင္႐ွိမႈ ျဖစ္သည္။ သူျမႇဳပ္ႏွံထားေသာ စာေပဘ၀တြင္ သူ၏ ခြန္အားတို႔ကို ပံုေအာအသံုးခ်ခဲ့သည္။ တံု႔ျပန္ေသာ အက်ိဳးအားျဖင့္ သူ႔ဘ၀တြင္ ခြန္အား ျဖစ္မျဖစ္ဆိုသည္မွာ ေရရာမႈ မ႐ွိခဲ့ပါ။ သို႔အတြက္ သူ၏ အနီးစပ္ဆံုး အ၀န္းအ၀ိုင္းမွ နားလည္မႈ မ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိခဲ့ပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စီစဥ္ေပးေသာ ေနရာမ်ားတြင္ လွည့္ပတ္ေန၍ စာေရးသည္။ ေမွာ္ဘီမွာ က်ဴ႐ွင္သင္ေနသတဲ့ဟု ၾကားရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမာက္ဒဂံုမွာ ကိုခင္ေမာင္ေဇာ္တို႔နဲ႔ ေနတယ္ဟု သိရသည္။ ၀ီလ်ံေဖာ့ကနာ အက္ေဆးေတြနဲ႔ ဗီြအက္စ္ႏိုင္ေပါလ္ရဲ႔ မီဂြယ္စထရိ၀တၳဳ လံုခ်င္းကို ဘာသာျပန္ေနေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေျပာျပၾကသည္။
တရက္က သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာၿပီး အေဆာင္ေနခ်င္တယ္ဗ်ာ။ အေဆာင္ငွားဖို႔ စီစဥ္ေပးစမ္းပါဟု ဆိုလာသည္။ သို႔ျဖင့္ ဆင္ေရတြင္းနားက အေဆာင္တခုတြင္ ငွား၍ရသည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ေဆာင္႐ြက္ေနေသာ ႐ုပ္႐ွင္သစၥာမဂၢဇင္းအတြက္ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆးႏွင့္ ဘာသာျပန္ စာမူမ်ား ေရးေပးသည္။ သူ႔ကို အျမဲအႏြံအတာခံေသာ ကိုသီဟလတ္ ယူလာေပးေသာ စာမူမ်ားကို ဘာသာျပန္ေပးသည္။ သူက အစားနည္း၍ အေသာက္မ်ားလာသည္။ အစာမစားေတာ့ လူက ခ်ံဳးက်သြားသည္။ ၿပိဳလုလုယိုင္နဲ႔ေနေသာ အေဆာင္၏ ႐ႈပ္ပြေနေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ လွဲရေနရေသာ သူ႔အေျခအေနကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္၍ ေဆး႐ံုတင္လိုက္ရသည္။
ေဆး႐ံုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မိတ္ေဆြရင္း တဦးျဖစ္ေသာ ကိုနီက မိသားစုလိုက္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးသည္။ အေပါင္းအသင္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ပံ့ၾကသည္။ သူ မဆံုးခင္ညက သူ႔ခုတင္ေဘး၀ယ္ လူမမာေမးရင္း ကိုအုန္းေက်ာ္၊ ကိုနီ၊ ကိုေဌးသိန္း၊ ကိုေဌးလြင္တို႔နဲ႔ စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ ျဖစ္ၾကေသးသည္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ၆နာရီေလာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္အိမ္သို႔ ကိုခင္ေမာင္စန္းေရာက္လာၿပီး မနက္ ၄နာရီ ၄၅မိနစ္ေလာက္က သူဆံုးသြားတယ္လို႔ ကိုမိုး ဖုန္းဆက္ေၾကာင္းေျပာသည္။ ထိုေန႔မွာ ၂၀၀၄ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ ျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္အေနာက္ပိုင္းေဆး႐ံုသို႔ အေျပးသြားသည္။ ေဆး႐ံုေ႐ွ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ ကိုမိုး၀င္း၊ ကိုနီ၊ ကိုေဌးသိန္း၊ ကိုေဌးလြင္၊ ကိုလင္း၊ ကိုအုန္းေက်ာ္ တို႔ကို ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔က စီစဥ္စရာ႐ွိသည္မ်ားကို စီစဥ္ထားၾကသည္။ နာေရးအသင္းကို အကူအညီ ေတာင္းထား ေၾကာင္း၊ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ေရေ၀းတြင္ သျဂႋဳဟ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔မိသားစုမွ မင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အစီအစဥ္နဲ႔ ေဆာင္႐ြက္ေစလိုေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ၾကားရသည္။ သို႔ျဖင့္ စ်ာပနကိစၥအတြက္ နာေရးကူညီမႈအသင္းမွ အမႀကီး မသန္းျမင့္ေအာင္၏ ကူညီပံုမွာ ထိေရာက္မႈ ႐ွိလွပါသည္။
ေရေ၀းတြင္ မီးသၿဂႋဳဟ္ခါနီး အသုဘ႐ွင္ရဲ႔ လက္မွတ္ထိုးေပးပါလို႔ လာေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ေၾကာင္ေနၾကသည္။ မသန္းျမင့္ေအာင္က "ေပး-ေပး ကၽြန္မလက္မွတ္ထိုးေပးမယ္၊ သူက ကၽြန္မ ေမာင္ေလးေလ" ဟုဆိုၿပီး ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္သည္။ ေၾသာ္- ေမာင္ေလးတဲ့လားအစ္မရယ္၊ အစ္မႀကီး မသန္းျမင့္ေအာင္၏ "ကၽြန္မေမာင္ေလး" ဆိုေသာ စကားလံုး၏ အနက္မ်ားစြာထဲတြင္ နက္႐ိႈင္းေသာ ေလာကအျမင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထိေတြ႔မိခဲ့ပါသည္။
(ငါး)
ထိုေန႔က ဇူလိုင္၏ မိုးေရစက္တို႔ ခန္းေျခာက္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မ်က္ရည္မ်ား သာ ရင္ထဲ၌ စိုစြတ္ေနခဲ့ပါသည္။ မအူကုန္းထိပ္သို႔ စက္႐ံုလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာရင္း ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ ေက်ာင္းတိုက္တြင္းသို႔ ေကြ႔၀င္လိုက္သည္။ သာသန၀ိဇယုတၱရသိမ္ေတာ္ႀကီး ေ႐ွ႔တြင္ သစ္သားဘုတ္ ခပ္မဲမဲေပၚတြင္ ေျမျဖဴျဖင့္ ေရးထားေသာ သူ၏အမည္ကို ေတြ႔ရသည္။
ဦးမ်ိဳးသန္း(ခ)ဂ်ပ္ႀကီး(ခ)ခြန္းခ (၁၉၅၉-၂၀၀၄)
၏ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္တရားနာ။
သူငယ္ခ်င္းတသိုက္စုစည္းၿပီး သူ႔အတြက္ ကုသိုလ္ျပဳ အမွ်ေ၀ၾကသည္။ ေရာ့-ေရာ့ ကိုထြန္း၀င္းၿငိမ္းေရ၊ ကိုဂ်ပ္ႀကီးအတြက္ ဘုန္းႀကီးတတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီတာဟု ေနာက္ထဲ ေခၚၿပီး အသာကပ္၍ ပိုက္ဆံေပးသည္။ ဆရာေတာ္၏ သံေယာဇဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဦးႏွင့္တဦး မေျပာဘဲသိေသာ ဘာသာေဗဒတခုအလား စီးဆင္းခဲ့ပါသည္။
ထို႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မေျပာဘဲသိေသာ ဘာသာေဗဒျဖင့္ ခရီးႏွင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ခရီး႐ွည္သည္ မ်က္ရည္ႏွင့္ အိပ္မက္အၾကားမွ တံတားတခုလည္း မည္ပါသည္။ လူတိုင္းလိုလိုတြင္ ခရီးမ်ားစြာ ႐ွိခဲ့ဖူးပါလိမ့္မည္။ ထိုခရီးမ်ားထဲတြင္ ဘ၀ခရီးသည္ အ႐ွည္လ်ားဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ခရီးမွာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ၏ အိပ္မက္႐ွည္ႀကီးတခုပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
သူသည္ ထိုခရီးႏွင့္အတူ သြားခဲ့သည္။ ထိုခရီး၌ သူ႔ဘ၀ကို အဆံုးသတ္ခဲ့သည္။ သူ၏ ကေလာင္အမည္ကို "ခြန္းခ" ဟု ယူခဲ့ျခင္းက ထိုခရီးကို လွစ္ျပသူ ျဖစ္ခ်င္သည္။ စကားတခြန္း၊ ႏွစ္ခြန္း စေသာ "ခြန္း" ႏွင့္ သူ႔ဇာတိေျမ ခါကာဘိုရာဇီအရပ္မွ ျမစ္ကိုေခၚေသာစကား "ခ" ကို ယူ၍ "ခြန္းခ" သို႔မဟုတ္ ျမစ္ရဲ႔စကားဟု အဓိပၸါယ္ရေစသည္။
ျမစ္တို႔သည္ စီးဆင္းျမဲ စီးဆင္းေနၾက၏။
ထိုျမစ္၏ စကားမွာလည္း ျမစ္၏ရာဇ၀င္ကို သိရာ၏။
စီးဆင္းမႈကို နားလည္ရာ၏။
ေျပာင္းလဲျခင္းကို ေမြ႔ေလ်ာ္တတ္ရာ၏။
ေရာဘတ္ဖေရာ့စ္ေျပာသလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ "မအိပ္ခင္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားရဦးမည္" မဟုတ္ပါေလာ။
ထြန္း၀င္းၿငိမ္း။
(၇-၇-၂၀၀၆)
{ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၇)၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၆ က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ မာယာမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေအး၀င္း ရဲ႔ "မပို႔လိုက္ရအသုဘ (၂)။ မ်ိဳးသန္း သို႔မဟုတ္ ဂ်ပ္ႀကီး (၁၉၅၉-၂၀၀၄)" ေဆာင္းပါးနဲ႔ ဆက္စပ္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါေၾကာင္း။}
လူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ လိုပ္ပါပို႔ေဆာင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သည္တခါခရီးကေတာ့ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္႐ံု သက္သက္မဟုတ္ပဲ ၀ိုင္း၀န္းစီစဥ္ေဆာင္႐ြက္ရသူ လည္း ျဖစ္ေနပါသည္။ ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ႏွင္သြားသူမွာ ကၽြန္ေတာ္၏မိတ္ေဆြ၊ ရင္ခုန္သံ တူသူ၊ အိပ္မက္ေသြးသားဟုလည္း ေျပာႏိုင္ပါသည္။
သူ၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို ေရေ၀း၏ မီးသၿဂႋဳဟ္စက္ အတြင္းခန္းသို႔ သယ္ေဆာင္သြား ေသာအခါ မိသားစု၀င္ႏွစ္ဦး လိုက္လို႔ရတယ္ဟု တာ၀န္႐ွိသူ တဦးက ေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သန္းလြင္ဦးတို႔ မတိုင္ပင္ပဲ ၀င္သြားခဲ့ၾကသည္။ ၀ိညာဥ္မဲ့ေနေသာ သူ၏ ႐ုပ္ခႏၶာအား မီးသၿဂႋဳဟ္စက္၏ မီးေတာက္မ်ားထဲသို႔ ထိုးထည့္လိုက္ၾကသည္။ တျဖည္းျဖည္း ေလာင္ကၽြမ္းေနေသာ မီးေတာက္မ်ားၾကားမွ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ ဂါရ၀ျပဳ မိရင္း ဂ်ိမ္းခနဲ ပိတ္လိုက္ေသာ မီးသၿဂႋဳဟ္စက္သံတံခါးႀကီးကို အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေန မိခဲ့သည္။ သူ၏ ကဗ်ာအပိုင္းအစတခုက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ အနားမွာ တစံုတေယာက္က တိုးတိုးေလး လာ႐ြတ္ေနသလို ၾကားေနရသည္။
ခက္ထန္တဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ
မနက္ျဖန္ေတြ၊ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြေနတာကို
ခင္ဗ်ားတို႔ မသိခဲ့ရင္ေတာင္
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးစဥ္တခု အေပၚ
လိုလိုလားလား စာနာသင့္တယ္။
သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ပို႔ၿပီးကာမွ သူႏွင့္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အစမ်ား၏ ခရီးတာအခ်ိဳ႔ကို အမွတ္ရေနမိပါေတာ့သည္။
သူငယ္ခ်င္းေရ....... ခင္ဗ်ားရဲ႔ ကဗ်ာထဲကလို အိပ္မက္ေတြ ခက္ထန္ခဲ့လို႔ မနက္ျဖန္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြေနခဲ့တာလား။ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးအေပၚမွာ သူတို႔ စာနာမိၾကဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကဘူးေလ။ အလြမ္းေတြ တဘ၀စာနဲ႔ ခါကာဘိုရာဇီ သားတေယာက္ရဲ႔ အေ႐ွ႔ေျမာက္ပင္လယ္သို႔ တမ္းခ်င္းေတြ သီဆိုၾကရေအာင္။ ေတာင္ယာမီးခိုး ေငြ႔ေတြနဲ႔ ေလွကားထစ္ စိုက္ကြင္းေတြက ခင္ဗ်ားကို လြမ္းလွေရာေပါ့.......။
(ႏွစ္)
သူက ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးသည္။ သမိုင္းအံ၀ွက္ထဲမွ အလွတရားမ်ားကို သေဘာတရားႏွင့္ ဆြဲထုတ္ျပသည္။ သူ၏ ျဖတ္သန္းပံုက ေကသရာဇာတို႔ ၏ ဥယ်ာဥ္ေတာ္တြင္ အလံမလွဲစတမ္း စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ ရင္ေကာ့ႏိုင္ခဲ့သည္။
၉၉ ႏို၀င္ဘာတြင္ ေတာင္ငူမွ သူျပန္သြားခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ္ က်န္ရစ္သည္။ သူ စာေတြ ေရးေနသည္ဟု ၾကားရသည္။ ကိုသီဟလတ္၊ မေမႊးတို႔ စီစဥ္ေသာ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းတြင္ သူ႔စာမ်ားကို ဖတ္ရသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ သူ႔ေျခေထာက္ ေသြးေၾကာပိတ္ၿပီး ေျခတဖက္ ျဖတ္ရေၾကာင္း ၾကားရသည္။ သူက အေျခအေနကို ရန႔ံသစ္မဂၢဇင္းတြင္ "အမာ႐ြတ္ ေတြကို ခ်ဳပ္၀တ္ေနရသူ" အက္ေဆးတြင္ ဤသို႔ ေရးသည္။
"ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားနဲ႔ အသက္႐ွဴေနတဲ့ အေသြးအသား မွားယြင္းၿပီး ထုဆစ္ ဖန္ဆင္းရာကေန လူအျဖစ္ ရလာခဲ့တဲ့ ေက်ာက္သားတျဖစ္လဲ ဒီလူသားကို အပြင့္ မေျပာရက္ၾကဘူး။ ဖိဖိဖံုးဖံုး စု႐ံုးစု႐ံုးနဲ႔ က်ိတ္ၿပီး ပူေဆြးေနၾကတယ္။ မန္က်ည္းကိုင္းေျခာက္ ႀကီးလို မည္းေျခာက္ၿပီး ကိုင္လို႔ကိုင္မွန္းမသိတဲ့ အေျခအေန၊ ေျခသလံုးက ႏွစ္ဆေလာက္ ေဖာင္းႂကြလာၿပီး ေလတိုးရင္ေတာင္ နာလြန္းလို႔ လွ်ာျပဳတ္က်လုနီးပါး ေအာ္ေနရတဲ့ ေန႔ေတြ၊ ညေတြ၊ သံခုတင္ေတြေတာင္ ေသြးပ်က္ကုန္ၾကေရာေပါ့။ နံရံ၊ မ်က္ႏွာၾကက္ေတြလည္း ေအာ္ညည္းသံႀကီးကို သူ႔ဆီပုတ္ထုတ္လိုက္၊ ကိုယ့္ဆီပုတ္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေျပးကြက္ကို ႐ွာေနၾကပံုပဲ။ တခ်ိန္တုန္းက ေက်ာက္သားဆိုတဲ့ ဘ၀ေဟာင္း ႐ွိခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ္လား။ ရင္သာဆိုင္လိုက္ေပေတာ့ ကိုယ့္လူေရ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေခၚလိုက္တယ္။ "ငါ့ကို မညာၾကနဲ႔ေတာ့၊ မရေတာ့တာ ငါသိတယ္ ငါသိတယ္၊ ျဖတ္လိုက္ေတာ့" လို႔ အေ၀းႀကီးဆီကို တမ္းတမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ မွန္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ေျပာခ်လိုက္ရေတာ့တယ္။"
ခ်ိဳင္းေထာက္တဖက္ႏွင့္ ဒုကၡိတဘ၀တြင္ ေလာကဓံရဲ႔ က်ီဆယ္မႈကို သူက ျပန္ဆန္းစစ္သည္။ "ေခၽြးထြက္လည္း မ်ားခဲ့တာပါပဲ ဘာလို႔ ေသြးထြက္က မ်ားမ်ားေနရတာလဲ။ ေအးေလ၊ သြားေလရာကို မိုးက ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ၿပီး၊ ႐ြာေနမွေတာ့ ခႏၶာဖြဲ႔စည္းမႈနဲ႔ ဘ၀တည္ေဆာက္ပံုမွာအလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ေနတာေတြ ႐ွိေကာင္း႐ွိႏိုင္တယ္ " ဆိုၿပီး ေရးသည္။
(သံုး)
ေသခ်ာပါတယ္။
ႏွင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းေတာ့ ေနစိမ့္သူႀကီးရယ္လို႔
စကားနာထိုးၾကမွာ၊ ၿပီးရင္ စာနာမႈနဲ႔ ေပြ႔ဖက္ၾကမွာ တကယ္ပါ။
တသက္မွာ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလးပဲ ကံေကာင္းခြင့္ၾကံဳရ ၾကံဳရ
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။
တကယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ သက္႐ွိထင္႐ွား႐ွိေနေသးရင္ေပါ့ေလ။
သူ႔ရဲ႔ "တခါျပန္ခြင့္ႀကံဳရႏိုး" ဆိုတဲ့ အက္ေဆးကို ႐ြက္ႏုေ၀မဂၢဇင္းမွာ ကိုေျမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ အယ္ဒီတာအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့စဥ္က ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္က သူသည္ သူ႔မိဘမ်ားႏွင့္ အတူ အင္းစိန္က အိမ္မွာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာမူသြားယူတိုင္း သူ႔ကို အင္းစိန္ပန္းျခံနားက ဆိုင္မွာ အျမဲေတြ႔သည္။ ဆံုတိုင္း၊ စာေပအေၾကာင္း၊ လူေတြအေၾကာင္း။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ အဘိဓမၼာမ်ား၊ ေခတ္ေဟာင္းေပတံမ်ားႏွင့္ စံႏႈန္းအသစ္မ်ားအေၾကာင္း၊ ဗီြအက္စ္ႏိုင္ေပါလ္ မွသည္ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္အထိ ေျပာဆိုေနတတ္သည္။
သူက စာေတြ မနားတမ္း ဖတ္သည္။ မျပတ္စာေရးသည္။ ေရးၿပီးသား စာမူမ်ားကို နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မဂၢဇင္းဂ်ာနယ္တိုက္မ်ားသို႔ ပို႔ေပးသည္။ ေဖာ္ျပခံရေသာ စာမူမ်ားအတြက္ စာမူခႏွင့္ စာအုပ္စာေစာင္မ်ား ထုတ္ယူၿပီး သြားပို႔ေပးၾကသည္။ တခါတခါ အင္းစိန္မွ ၿမိဳ႔ထဲသို႔ ခ်ိဳင္းေထာက္တဖက္ႏွင့္ လာရသည္။ ဒုကၡိတျဖစ္ေနေသာ သူ႔ဘ၀ကို စာေပႏွင့္ ကုစားသည္။ ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ ယစ္ေ႐ႊရည္မွာ စိမ္တတ္သည္။ သည့္အတြက္ အေပါင္းအသင္းမ်ားက မၾကခဏသတိေပးမႈကို သူက အေငၚတူးသည္။
"ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ေနတာပဲဗ်ာ၊ ဘယ္သူ႔ကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ေနလို႔လဲ။ စာဖတ္မယ္၊ စာသင္မယ္၊ စာေရးမယ္ ဒီေလာက္ပဲ လုပ္ႏိုင္မယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡိတပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ ဘာေတြလုပ္ႏိုင္ၾကလို႔လဲ" သူေျပာသမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ စာနာႏိုင္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေစတနာအရ ေျပာစရာ႐ွိတာ ေျပာၾကသည္ကိုေတာ့ အေလးထားသင့္ ေၾကာင္း ေျပာရသည္။ သူက စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ၿပီး ပါးစပ္မွ မေျပာေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔ တြင္ ထိန္းသည့္အခါ ထိန္းသြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာပါ။ ယမကာသံသရာတြင္ လည္ျပန္သည္။
သူ၏ လက္႐ွိဘ၀မွာ ထက္ျမက္သန္စြမ္းေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ားကို သူ၏ခ်ိဳ႔ငဲ့ေသာ ခႏၶာအိမ္အတြင္းတြင္ အတင္းသြတ္သြင္း ထည့္ခံထားရသလို အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ႔ကို အျခားသူမ်ားက မေျပာခင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံုးသပ္ထားေသာ စာမ်ိဳးေတြလည္း ေရးတတ္ေသးသည္။
"အံုမိႈင္းတစ္ဆို႔ေနတဲ့ ၀တ္႐ံုႀကီး ေအာက္မွာပဲ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ကို ခ်ဳပ္၀တ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရေတာ့တယ္။ ေနေတာင္ ထြက္ဖို႔ ပ်င္းရိရိ႐ွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘ၀တကာ ယစ္မူး ရီေ၀ေ၀နဲ႔၊ ေတြေနတဲ့ၾကားမွာ ကိုယ့္အာသီသေတြကို ခဏခဏ ထားခဲ့ရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အမွားအယြင္းေတြနဲ႔ ယစ္မူးေနၾကတာလဲလို႔ သူတို႔ကို ေမးျမန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔အေျဖ စကားအေပၚ မဲ့ျပံဳးေလးတခ်က္နဲ႔ပဲ ကိုယ့္အဆံုးအ႐ႈံးေတြကို ျပန္ယက္ယူခဲ့ရတယ္"
၀တ္႐ံုသစ္ (Fashion Image) မွ
(ေလး)
"လူသားတဦးဟာ သူဖန္တီထားတဲ့ အႏုပညာ လက္ရာထဲကို သူ႔ႏွလံုသားကို ထည့္သြင္းေပးနိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ၿပီး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ျဖစ္လာမယ္။ အေကာင္းဆံုး အႏုပညာေတြကို ဖန္တီးလာႏိုင္မယ္လို႔ Ralph Waldo Emerson က ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုးသား ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္မႈကလြဲလို႔ ဘယ္အရာကမွ မျမင့္ျမတ္ဘူးလို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္"
သူက အေမရိကန္ စာေပေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေရးရင္းက ေရာဘတ္ဖေရာ့စ္ရဲ႔ အႏုပညာအေပၚ အယူအဆတခုကို ႐ြတ္ျပသည္။ သူ၏ ထူးျခားမႈမွာ ေလ့လာမႈ ျပဳလုပ္ရာတြင္ အတြင္းသေဘာကို ႏႈိက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ စုစည္းႏိုင္မႈႏွင့္ သုေတသနအျမင္႐ွိမႈ ျဖစ္သည္။ သူျမႇဳပ္ႏွံထားေသာ စာေပဘ၀တြင္ သူ၏ ခြန္အားတို႔ကို ပံုေအာအသံုးခ်ခဲ့သည္။ တံု႔ျပန္ေသာ အက်ိဳးအားျဖင့္ သူ႔ဘ၀တြင္ ခြန္အား ျဖစ္မျဖစ္ဆိုသည္မွာ ေရရာမႈ မ႐ွိခဲ့ပါ။ သို႔အတြက္ သူ၏ အနီးစပ္ဆံုး အ၀န္းအ၀ိုင္းမွ နားလည္မႈ မ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိခဲ့ပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စီစဥ္ေပးေသာ ေနရာမ်ားတြင္ လွည့္ပတ္ေန၍ စာေရးသည္။ ေမွာ္ဘီမွာ က်ဴ႐ွင္သင္ေနသတဲ့ဟု ၾကားရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမာက္ဒဂံုမွာ ကိုခင္ေမာင္ေဇာ္တို႔နဲ႔ ေနတယ္ဟု သိရသည္။ ၀ီလ်ံေဖာ့ကနာ အက္ေဆးေတြနဲ႔ ဗီြအက္စ္ႏိုင္ေပါလ္ရဲ႔ မီဂြယ္စထရိ၀တၳဳ လံုခ်င္းကို ဘာသာျပန္ေနေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေျပာျပၾကသည္။
တရက္က သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာၿပီး အေဆာင္ေနခ်င္တယ္ဗ်ာ။ အေဆာင္ငွားဖို႔ စီစဥ္ေပးစမ္းပါဟု ဆိုလာသည္။ သို႔ျဖင့္ ဆင္ေရတြင္းနားက အေဆာင္တခုတြင္ ငွား၍ရသည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ေဆာင္႐ြက္ေနေသာ ႐ုပ္႐ွင္သစၥာမဂၢဇင္းအတြက္ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆးႏွင့္ ဘာသာျပန္ စာမူမ်ား ေရးေပးသည္။ သူ႔ကို အျမဲအႏြံအတာခံေသာ ကိုသီဟလတ္ ယူလာေပးေသာ စာမူမ်ားကို ဘာသာျပန္ေပးသည္။ သူက အစားနည္း၍ အေသာက္မ်ားလာသည္။ အစာမစားေတာ့ လူက ခ်ံဳးက်သြားသည္။ ၿပိဳလုလုယိုင္နဲ႔ေနေသာ အေဆာင္၏ ႐ႈပ္ပြေနေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ လွဲရေနရေသာ သူ႔အေျခအေနကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္၍ ေဆး႐ံုတင္လိုက္ရသည္။
ေဆး႐ံုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မိတ္ေဆြရင္း တဦးျဖစ္ေသာ ကိုနီက မိသားစုလိုက္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးသည္။ အေပါင္းအသင္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ပံ့ၾကသည္။ သူ မဆံုးခင္ညက သူ႔ခုတင္ေဘး၀ယ္ လူမမာေမးရင္း ကိုအုန္းေက်ာ္၊ ကိုနီ၊ ကိုေဌးသိန္း၊ ကိုေဌးလြင္တို႔နဲ႔ စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ ျဖစ္ၾကေသးသည္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ၆နာရီေလာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္အိမ္သို႔ ကိုခင္ေမာင္စန္းေရာက္လာၿပီး မနက္ ၄နာရီ ၄၅မိနစ္ေလာက္က သူဆံုးသြားတယ္လို႔ ကိုမိုး ဖုန္းဆက္ေၾကာင္းေျပာသည္။ ထိုေန႔မွာ ၂၀၀၄ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ ျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္အေနာက္ပိုင္းေဆး႐ံုသို႔ အေျပးသြားသည္။ ေဆး႐ံုေ႐ွ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ ကိုမိုး၀င္း၊ ကိုနီ၊ ကိုေဌးသိန္း၊ ကိုေဌးလြင္၊ ကိုလင္း၊ ကိုအုန္းေက်ာ္ တို႔ကို ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔က စီစဥ္စရာ႐ွိသည္မ်ားကို စီစဥ္ထားၾကသည္။ နာေရးအသင္းကို အကူအညီ ေတာင္းထား ေၾကာင္း၊ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ေရေ၀းတြင္ သျဂႋဳဟ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔မိသားစုမွ မင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အစီအစဥ္နဲ႔ ေဆာင္႐ြက္ေစလိုေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ၾကားရသည္။ သို႔ျဖင့္ စ်ာပနကိစၥအတြက္ နာေရးကူညီမႈအသင္းမွ အမႀကီး မသန္းျမင့္ေအာင္၏ ကူညီပံုမွာ ထိေရာက္မႈ ႐ွိလွပါသည္။
ေရေ၀းတြင္ မီးသၿဂႋဳဟ္ခါနီး အသုဘ႐ွင္ရဲ႔ လက္မွတ္ထိုးေပးပါလို႔ လာေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ေၾကာင္ေနၾကသည္။ မသန္းျမင့္ေအာင္က "ေပး-ေပး ကၽြန္မလက္မွတ္ထိုးေပးမယ္၊ သူက ကၽြန္မ ေမာင္ေလးေလ" ဟုဆိုၿပီး ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္သည္။ ေၾသာ္- ေမာင္ေလးတဲ့လားအစ္မရယ္၊ အစ္မႀကီး မသန္းျမင့္ေအာင္၏ "ကၽြန္မေမာင္ေလး" ဆိုေသာ စကားလံုး၏ အနက္မ်ားစြာထဲတြင္ နက္႐ိႈင္းေသာ ေလာကအျမင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထိေတြ႔မိခဲ့ပါသည္။
(ငါး)
ထိုေန႔က ဇူလိုင္၏ မိုးေရစက္တို႔ ခန္းေျခာက္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မ်က္ရည္မ်ား သာ ရင္ထဲ၌ စိုစြတ္ေနခဲ့ပါသည္။ မအူကုန္းထိပ္သို႔ စက္႐ံုလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာရင္း ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ ေက်ာင္းတိုက္တြင္းသို႔ ေကြ႔၀င္လိုက္သည္။ သာသန၀ိဇယုတၱရသိမ္ေတာ္ႀကီး ေ႐ွ႔တြင္ သစ္သားဘုတ္ ခပ္မဲမဲေပၚတြင္ ေျမျဖဴျဖင့္ ေရးထားေသာ သူ၏အမည္ကို ေတြ႔ရသည္။
ဦးမ်ိဳးသန္း(ခ)ဂ်ပ္ႀကီး(ခ)ခြန္းခ (၁၉၅၉-၂၀၀၄)
၏ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္တရားနာ။
သူငယ္ခ်င္းတသိုက္စုစည္းၿပီး သူ႔အတြက္ ကုသိုလ္ျပဳ အမွ်ေ၀ၾကသည္။ ေရာ့-ေရာ့ ကိုထြန္း၀င္းၿငိမ္းေရ၊ ကိုဂ်ပ္ႀကီးအတြက္ ဘုန္းႀကီးတတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီတာဟု ေနာက္ထဲ ေခၚၿပီး အသာကပ္၍ ပိုက္ဆံေပးသည္။ ဆရာေတာ္၏ သံေယာဇဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဦးႏွင့္တဦး မေျပာဘဲသိေသာ ဘာသာေဗဒတခုအလား စီးဆင္းခဲ့ပါသည္။
ထို႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မေျပာဘဲသိေသာ ဘာသာေဗဒျဖင့္ ခရီးႏွင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ခရီး႐ွည္သည္ မ်က္ရည္ႏွင့္ အိပ္မက္အၾကားမွ တံတားတခုလည္း မည္ပါသည္။ လူတိုင္းလိုလိုတြင္ ခရီးမ်ားစြာ ႐ွိခဲ့ဖူးပါလိမ့္မည္။ ထိုခရီးမ်ားထဲတြင္ ဘ၀ခရီးသည္ အ႐ွည္လ်ားဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ခရီးမွာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ၏ အိပ္မက္႐ွည္ႀကီးတခုပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
သူသည္ ထိုခရီးႏွင့္အတူ သြားခဲ့သည္။ ထိုခရီး၌ သူ႔ဘ၀ကို အဆံုးသတ္ခဲ့သည္။ သူ၏ ကေလာင္အမည္ကို "ခြန္းခ" ဟု ယူခဲ့ျခင္းက ထိုခရီးကို လွစ္ျပသူ ျဖစ္ခ်င္သည္။ စကားတခြန္း၊ ႏွစ္ခြန္း စေသာ "ခြန္း" ႏွင့္ သူ႔ဇာတိေျမ ခါကာဘိုရာဇီအရပ္မွ ျမစ္ကိုေခၚေသာစကား "ခ" ကို ယူ၍ "ခြန္းခ" သို႔မဟုတ္ ျမစ္ရဲ႔စကားဟု အဓိပၸါယ္ရေစသည္။
ျမစ္တို႔သည္ စီးဆင္းျမဲ စီးဆင္းေနၾက၏။
ထိုျမစ္၏ စကားမွာလည္း ျမစ္၏ရာဇ၀င္ကို သိရာ၏။
စီးဆင္းမႈကို နားလည္ရာ၏။
ေျပာင္းလဲျခင္းကို ေမြ႔ေလ်ာ္တတ္ရာ၏။
ေရာဘတ္ဖေရာ့စ္ေျပာသလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ "မအိပ္ခင္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားရဦးမည္" မဟုတ္ပါေလာ။
ထြန္း၀င္းၿငိမ္း။
(၇-၇-၂၀၀၆)
{ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၇)၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၆ က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ မာယာမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေအး၀င္း ရဲ႔ "မပို႔လိုက္ရအသုဘ (၂)။ မ်ိဳးသန္း သို႔မဟုတ္ ဂ်ပ္ႀကီး (၁၉၅၉-၂၀၀၄)" ေဆာင္းပါးနဲ႔ ဆက္စပ္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါေၾကာင္း။}
Sunday, September 13, 2009
ေျခေထာက္ကေလးမ်ား ျပန္ရခဲ့ရင္
ေရးသူ- ခြန္းခ
ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကေလးကို ေတြ႔ရင္ ျပန္ယူေပးၾကပါ။ တခါတုန္းဆီကလို ကၽြန္ေတာ္ ျခင္းလံုး ခတ္ခ်င္ေသးတယ္။ ေတာင္တက္ခ်င္ေသးတယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြကို တြယ္စီးခ်င္ေသးတယ္။ မိန္းကေလး လွလွေလးေတြကို ရည္းစားစကား လိုက္ေျပာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမအပါအ၀င္ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေဒသေတြကို အလည္ပတ္ ေရာက္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႔ အဓိပတိ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ဇိမ္႐ွိ႐ွိနဲ႔ ခန႔္ခန္႔ညားညား ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္လြန္းလွတယ္။
တကယ့္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္တဖက္ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြ ေတြရဲ႔ ေျပာဆိုခ်က္အရ အႀကီးဆံုးေဆး႐ံုတခုရဲ႔ အကာင္းဆံုးဌာနတခုမွာ ရက္အတန္ၾကာေအာင္ ေမွးတင္ခဲ့ ရတယ္ ဆိုပဲ။ သိမ္ေမြ႔လွတဲ့ သူနာျပဳဆရာမေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေတြဟာ အဲဒီေန႔က ေနကြယ္သြားသလိုပဲ။ ေလးစားထိုက္သူခ်င္း သိၾကပါတယ္ေလ။
ခုဆို အိုေနတဲ့ ေက်ာင္းကိုလည္း ေျပးမၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ စက္ဘီးေလးေတာင္ မစီးႏိုင္တဲ့ဘ၀။
အဲဒီ ဒုကၡိတမွာ ျဖတ္သန္းမႈ တစံုတရာ ႐ွိတယ္။ အဲဒီ အနာတရဟာ အေၾကာင္းတခုခု ဧကန္မလြဲမေသြ ႐ွိေနတယ္လို႔ ဆိုတဲ့သူေတြက ဆိုေနၾကတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ကေလး ျပန္ရခ်င္လြန္းလွတယ္ဗ်ာ။ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းက စာနာတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကတာကို မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၾကင္နာတတ္တဲ့သူေတြ၊ အသိမိတ္ေဆြေဟာင္းေတြက ဘယ္လိုႀကီးမ်ား ျဖစ္သြားတာလဲလို႔ ေမးလာရင္ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ဘူး။ ဘတ္စ္ကားေပၚတက္တိုင္း၊ ဆင္းတိုင္း တြဲကူေပးၾကရင္၊ ေနရာဖယ္ေပးၾကရင္၊ ကိုယ့္မာနကို ျပန္ၿပီး ရင္ထဲႏိႈက္ၿပီး စမ္း႐ွာေနရတယ္။
လမ္းသြားလမ္းလာမွာ ဆံုဆည္းရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႔ မ်က္လံုးေလးေတြကိုေတာ့ တျမတ္တႏိုးကို ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ြတ္ဖတ္ေနၾကပံုရတယ္။ တခ်ိဳ႔ ကေလးေတြမ်ားဆို ခ်ိဳင္းေထာက္ကို လာကိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔ စိတ္၀င္စားမႈႀကီးတရပ္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ အဲဒီ ပုစိေညႇာက္ေတာက္ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚၾကပံုက 'ဦးခ်ိဳင္းေထာက္' တဲ့။ ဘ၀နဲ႔ တန္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးရတာပါပဲေလ။
မိုးေတြ ႐ြာၿပီဆိုမွျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အက်ဥ္းခ်ထားရသလိုပဲ။ အျပင္လဲ ထြက္ဖို႔မလြယ္။ ေရေတြက လမ္းေပၚမွာ ဒူးေလာက္႐ွိတယ္။ တေယာက္တေလေတာ့ အနီးနားမွာ ႐ွိေစခ်င္စမ္းလွတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းဆီက ဆိုရင္ မိုးေရေတြထဲမွာ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း လႊတ္ၿပီးကို ေပ်ာ္ပစ္လိုက္တာ။ ခုမ်ားေတာ့.......။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သနားတယ္ဆိုတာ အိပ္မက္ႏုႏုေတြကို ျပန္ၿပီး တူးဆြေနရသလိုပါပဲ။ ဒုကိၡတဆိုေတာ့ အလြန္ဆံုး လက္ခံ႐ွိရလွ ၅၂၈ ေမတၱာမ်ိဳးေပပဲေပါ့။ စြန္႔စားၿပီး လက္တြဲရဲတဲ့ ၾကင္ေဖာ္ ၁၅၀၀ ေမတၱာဆိုတာ မေတြ႔လွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားလည္း ရင္ခြင္တခုခုဆီမွာ ေမွးစက္ခ်င္ေသးတာေပါ့။ အနမ္းခ်ိဳခ်ိဳတခြက္နဲ႔ တြယ္တာမႈေတြကို ျမည္းစမ္းခ်င္ေသးတာေပါ့။ အျပန္အလွန္ စိတ္ေကာက္ၾကၿပီး ေခ်ာ့သိပ္ၾကည္စယ္မႈေတြ ဖလွယ္ခ်င္ေသးတာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဘရားသခင္ရဲ႔ အႏႈတ္အသိမ္းလုပ္မႈနဲ႔ ျပစ္ဒဏ္က ေစာလြန္းလွေလတယ္။ အ႐ြယ္နဲ႔မမွ် ေအာင္ကို ေလာကဓံကို ကိုက္စားေနရတယ္။ နာက်င္မႈေတြဟာ မိဘျဖစ္မယ္။ လက္လႊတ္ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရမႈေတြဟာ အနာဂတ္နဲ႔ ေၾကးညႇိရတဲ့ မဲ့ၿပံဳးတခ်ိဳ႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ခုေတာ့ နစ္နာမႈေတြ ထုပ္ပိုးၿပီး အရပ္တကာသိေအာင္ ဖြင့္ဟရေတာ့မယ့္ ကိန္းဆိုက္ေနၿပီ။
နာက်င္ဖူးမွလည္း နာက်ည္းမႈကို သိၾကမွာပါ။ ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႔ ဆိုခဲ့ဖူးသူနဲ႔ မေတြ႔ခဲ့ဖူးသလို သူစိမ္းတေယာက္ရဲ႔ အၾကည့္နဲ႔ အတိတ္ကို ေျပာင္းပစ္ခ်င္ပံုေတြကိုလည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။ အားလံုးသိၾက ပါတယ္။ သူဟာ Good Second Hand ဆိုတာ။
ကၽြန္ေတာ္ မွားခဲ့တာေတြအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မၾကာခင္ဆို ဘ၀တခုလံုး ေနညိဳေတာ့မွာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေကာင္းခဲ့သူေတြကို ဂါရ၀ျပဳခ်င္ေသးတယ္။ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ေလးကိုမ်ား ေတြ႔မိခဲ့ၾကရင္ ျပန္ေပးၾကပါဗ်ာ။
မသန္စြမ္းေတာ့တဲ့ လူတေယာက္မို႔လို႔ ထားရစ္ခံခဲ့ရတဲ့၊ ေဘးဖယ္ခံခဲ့ရတဲ့ ႏြမ္းညိႇဳးေနတဲ့ လူသားတဦးရဲ႔ ဘ၀ကို လူႀကီးမင္းတို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာမိမလား မသိဘူး။ ထခက္၊ သြားခက္၊ ထိုင္ခက္။
ဒါေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတခု ဆံုး႐ႈံုးလိုက္ရတာ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ပါတယ္။ သူ႔ကို ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရတာ ကိုေတာ့ ႏွေမ်ာမဆံုးႏိုင္ဘူး။ ခုခါမ်ားမွာေတာ့ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူေတြနဲ႔ေရာ၊ မႏွစ္သက္သူေတြနဲ႔ပါ အတူတူ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေက်နပ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းပဲေလ။ ဆိုးဆိုး၊ ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျပန္ရိတ္သိမ္းရမွာပဲေပါ့။
ခုဆိုရင္ အေပါစားထြက္ေပါက္ေတြနဲ႔ ႏွီးေႏွာေနခဲ့တာ ၾကာလွၿပီ။ ေတာ္ၿပီ။ ေနာက္တခါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ေတာ့ဘူး။ ေနာင္ဘ၀မ်ား လူျပန္ျဖစ္ဦးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ လံုး၀ မကူးဆက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ မ႐ွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ တိမ္ေတြ ငံု႔ကိုင္းေနမလား။ သူကေလးရဲ႔ ဘ၀င္ အံု႔မိႈင္းေနမလား။ (ဒါေတြက မျပတ္သားမႈေတြပါ) ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္အတင္းေျပာရင္း ဘ၀င္မက်မႈေတြနဲ႔ စစ္ခင္းေနရတဲ့ နာရီေတြေတာင္ ေညာင္းလွခဲ့ေပါ့။
ကဲပါေလ..... ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ေလး ေတြ႔ရင္ ျပန္ေပးၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အံထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဥတၱရၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးမွာ ဂုဏ္သိကၡာေတြ လိမ္းသၿပီး က်ိဳးက်ိဳးႏြံႏြံနဲ႔ ႏွိမ့္ခ်စြာလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ေသးတယ္။ သူနဲ႔ ထိုင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း၀န္ႀကီးထဲက ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ ရသေဟာင္းတခုကို မွတ္တမ္းျပဳစုလိုတယ္။ တို႔ဟူးေပ်ာ့ ေလး၊ ဆန္ေခါက္ဆြဲေလး စားၿပီး ျမစ္ကမ္းေဘးမွာရပ္၊ ႐ိုးသားသန္႔စင္တဲ့ ေလေတြကို တ၀႐ွိက္႐ွဴ၊ ဧရာ၀တီနဲ႔ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တီးတိုးဆိုခ်င္ေသးတယ္။ (မသိလိုက္ မသိဖာသာေပါ့ေလ။ သူ႔ေျခရာေဟာင္းေလးေတြကို ျပန္ေကာက္သိမ္းထားသင့္ရင္ သိမ္းရမွာေပါ့။ အဲဒါ ႐ွက္စရာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာကိုး)
ရာဇ၀င္ထဲမွာ ႐ွာမေတြ႔ဘူးဆိုရင္ အႏူးအညြတ္ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေလး ေတြ႔ရင္ ျပန္ေပးၾကပါဗ်ာ၊
ခြန္းခ
တကယ့္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္တဖက္ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြ ေတြရဲ႔ ေျပာဆိုခ်က္အရ အႀကီးဆံုးေဆး႐ံုတခုရဲ႔ အကာင္းဆံုးဌာနတခုမွာ ရက္အတန္ၾကာေအာင္ ေမွးတင္ခဲ့ ရတယ္ ဆိုပဲ။ သိမ္ေမြ႔လွတဲ့ သူနာျပဳဆရာမေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေတြဟာ အဲဒီေန႔က ေနကြယ္သြားသလိုပဲ။ ေလးစားထိုက္သူခ်င္း သိၾကပါတယ္ေလ။
ခုဆို အိုေနတဲ့ ေက်ာင္းကိုလည္း ေျပးမၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ စက္ဘီးေလးေတာင္ မစီးႏိုင္တဲ့ဘ၀။
အဲဒီ ဒုကၡိတမွာ ျဖတ္သန္းမႈ တစံုတရာ ႐ွိတယ္။ အဲဒီ အနာတရဟာ အေၾကာင္းတခုခု ဧကန္မလြဲမေသြ ႐ွိေနတယ္လို႔ ဆိုတဲ့သူေတြက ဆိုေနၾကတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ကေလး ျပန္ရခ်င္လြန္းလွတယ္ဗ်ာ။ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းက စာနာတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကတာကို မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၾကင္နာတတ္တဲ့သူေတြ၊ အသိမိတ္ေဆြေဟာင္းေတြက ဘယ္လိုႀကီးမ်ား ျဖစ္သြားတာလဲလို႔ ေမးလာရင္ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ဘူး။ ဘတ္စ္ကားေပၚတက္တိုင္း၊ ဆင္းတိုင္း တြဲကူေပးၾကရင္၊ ေနရာဖယ္ေပးၾကရင္၊ ကိုယ့္မာနကို ျပန္ၿပီး ရင္ထဲႏိႈက္ၿပီး စမ္း႐ွာေနရတယ္။
လမ္းသြားလမ္းလာမွာ ဆံုဆည္းရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႔ မ်က္လံုးေလးေတြကိုေတာ့ တျမတ္တႏိုးကို ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ြတ္ဖတ္ေနၾကပံုရတယ္။ တခ်ိဳ႔ ကေလးေတြမ်ားဆို ခ်ိဳင္းေထာက္ကို လာကိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔ စိတ္၀င္စားမႈႀကီးတရပ္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ အဲဒီ ပုစိေညႇာက္ေတာက္ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚၾကပံုက 'ဦးခ်ိဳင္းေထာက္' တဲ့။ ဘ၀နဲ႔ တန္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးရတာပါပဲေလ။
မိုးေတြ ႐ြာၿပီဆိုမွျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အက်ဥ္းခ်ထားရသလိုပဲ။ အျပင္လဲ ထြက္ဖို႔မလြယ္။ ေရေတြက လမ္းေပၚမွာ ဒူးေလာက္႐ွိတယ္။ တေယာက္တေလေတာ့ အနီးနားမွာ ႐ွိေစခ်င္စမ္းလွတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းဆီက ဆိုရင္ မိုးေရေတြထဲမွာ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း လႊတ္ၿပီးကို ေပ်ာ္ပစ္လိုက္တာ။ ခုမ်ားေတာ့.......။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သနားတယ္ဆိုတာ အိပ္မက္ႏုႏုေတြကို ျပန္ၿပီး တူးဆြေနရသလိုပါပဲ။ ဒုကိၡတဆိုေတာ့ အလြန္ဆံုး လက္ခံ႐ွိရလွ ၅၂၈ ေမတၱာမ်ိဳးေပပဲေပါ့။ စြန္႔စားၿပီး လက္တြဲရဲတဲ့ ၾကင္ေဖာ္ ၁၅၀၀ ေမတၱာဆိုတာ မေတြ႔လွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားလည္း ရင္ခြင္တခုခုဆီမွာ ေမွးစက္ခ်င္ေသးတာေပါ့။ အနမ္းခ်ိဳခ်ိဳတခြက္နဲ႔ တြယ္တာမႈေတြကို ျမည္းစမ္းခ်င္ေသးတာေပါ့။ အျပန္အလွန္ စိတ္ေကာက္ၾကၿပီး ေခ်ာ့သိပ္ၾကည္စယ္မႈေတြ ဖလွယ္ခ်င္ေသးတာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဘရားသခင္ရဲ႔ အႏႈတ္အသိမ္းလုပ္မႈနဲ႔ ျပစ္ဒဏ္က ေစာလြန္းလွေလတယ္။ အ႐ြယ္နဲ႔မမွ် ေအာင္ကို ေလာကဓံကို ကိုက္စားေနရတယ္။ နာက်င္မႈေတြဟာ မိဘျဖစ္မယ္။ လက္လႊတ္ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရမႈေတြဟာ အနာဂတ္နဲ႔ ေၾကးညႇိရတဲ့ မဲ့ၿပံဳးတခ်ိဳ႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ခုေတာ့ နစ္နာမႈေတြ ထုပ္ပိုးၿပီး အရပ္တကာသိေအာင္ ဖြင့္ဟရေတာ့မယ့္ ကိန္းဆိုက္ေနၿပီ။
နာက်င္ဖူးမွလည္း နာက်ည္းမႈကို သိၾကမွာပါ။ ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႔ ဆိုခဲ့ဖူးသူနဲ႔ မေတြ႔ခဲ့ဖူးသလို သူစိမ္းတေယာက္ရဲ႔ အၾကည့္နဲ႔ အတိတ္ကို ေျပာင္းပစ္ခ်င္ပံုေတြကိုလည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။ အားလံုးသိၾက ပါတယ္။ သူဟာ Good Second Hand ဆိုတာ။
ကၽြန္ေတာ္ မွားခဲ့တာေတြအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မၾကာခင္ဆို ဘ၀တခုလံုး ေနညိဳေတာ့မွာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေကာင္းခဲ့သူေတြကို ဂါရ၀ျပဳခ်င္ေသးတယ္။ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ေလးကိုမ်ား ေတြ႔မိခဲ့ၾကရင္ ျပန္ေပးၾကပါဗ်ာ။
မသန္စြမ္းေတာ့တဲ့ လူတေယာက္မို႔လို႔ ထားရစ္ခံခဲ့ရတဲ့၊ ေဘးဖယ္ခံခဲ့ရတဲ့ ႏြမ္းညိႇဳးေနတဲ့ လူသားတဦးရဲ႔ ဘ၀ကို လူႀကီးမင္းတို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာမိမလား မသိဘူး။ ထခက္၊ သြားခက္၊ ထိုင္ခက္။
ဒါေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတခု ဆံုး႐ႈံုးလိုက္ရတာ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ပါတယ္။ သူ႔ကို ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရတာ ကိုေတာ့ ႏွေမ်ာမဆံုးႏိုင္ဘူး။ ခုခါမ်ားမွာေတာ့ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူေတြနဲ႔ေရာ၊ မႏွစ္သက္သူေတြနဲ႔ပါ အတူတူ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေက်နပ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းပဲေလ။ ဆိုးဆိုး၊ ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျပန္ရိတ္သိမ္းရမွာပဲေပါ့။
ခုဆိုရင္ အေပါစားထြက္ေပါက္ေတြနဲ႔ ႏွီးေႏွာေနခဲ့တာ ၾကာလွၿပီ။ ေတာ္ၿပီ။ ေနာက္တခါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ေတာ့ဘူး။ ေနာင္ဘ၀မ်ား လူျပန္ျဖစ္ဦးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ လံုး၀ မကူးဆက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ မ႐ွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ တိမ္ေတြ ငံု႔ကိုင္းေနမလား။ သူကေလးရဲ႔ ဘ၀င္ အံု႔မိႈင္းေနမလား။ (ဒါေတြက မျပတ္သားမႈေတြပါ) ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္အတင္းေျပာရင္း ဘ၀င္မက်မႈေတြနဲ႔ စစ္ခင္းေနရတဲ့ နာရီေတြေတာင္ ေညာင္းလွခဲ့ေပါ့။
ကဲပါေလ..... ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ေလး ေတြ႔ရင္ ျပန္ေပးၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အံထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဥတၱရၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးမွာ ဂုဏ္သိကၡာေတြ လိမ္းသၿပီး က်ိဳးက်ိဳးႏြံႏြံနဲ႔ ႏွိမ့္ခ်စြာလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ေသးတယ္။ သူနဲ႔ ထိုင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း၀န္ႀကီးထဲက ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ ရသေဟာင္းတခုကို မွတ္တမ္းျပဳစုလိုတယ္။ တို႔ဟူးေပ်ာ့ ေလး၊ ဆန္ေခါက္ဆြဲေလး စားၿပီး ျမစ္ကမ္းေဘးမွာရပ္၊ ႐ိုးသားသန္႔စင္တဲ့ ေလေတြကို တ၀႐ွိက္႐ွဴ၊ ဧရာ၀တီနဲ႔ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တီးတိုးဆိုခ်င္ေသးတယ္။ (မသိလိုက္ မသိဖာသာေပါ့ေလ။ သူ႔ေျခရာေဟာင္းေလးေတြကို ျပန္ေကာက္သိမ္းထားသင့္ရင္ သိမ္းရမွာေပါ့။ အဲဒါ ႐ွက္စရာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာကိုး)
ရာဇ၀င္ထဲမွာ ႐ွာမေတြ႔ဘူးဆိုရင္ အႏူးအညြတ္ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေလး ေတြ႔ရင္ ျပန္ေပးၾကပါဗ်ာ၊
ခြန္းခ
အတၱပရဟိတလုပ္ငန္း
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း
မိတ္ေဆြတေယာက္က အီးေမလ္ကေန မာယာဖတ္ဖို႔ ဒီေဆာင္းပါကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။ မာယာက ႀကိဳက္လို႔ မာယာပရိသတ္ေတြလည္း ဖတ္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သက္ဆိုင္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မာယာက မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။
[၂၀၀၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြ ေနာက္ပိုင္းမွာ နအဖ အစိုးရလက္ေအာက္ ျဖစ္သည့္တိုင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ NGO, INGO အဖြဲ႔အစည္းေတြ အေတာ္မ်ားလာပါတယ္။ နာဂစ္ေနာက္ပိုင္းမွေတာ့ အ႐ွိန္အဟုန္နဲ႔ တိုးတက္ႀကီးထြား လာတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီကို ဦးတည္ေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ လူထုအေျခခံ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား civil society မ်ား ထြန္းကားလာတာကို အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ လကၵဏာအျဖစ္ ယူဆၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အုပ္ အေရာေရာ၊ ေက်ာက္ အေရာေရာဆိုသလို ဒီလိုလူေတြထဲမွာ အဆိုးေတြလည္း ပါလာတတ္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ လူထုစိန္၀င္းက သူ႔အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ သေဘာထားကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၉) ရက္ေန႔ထုတ္၊ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွ ေရးထားတာကို မွ်ေ၀ ေပးလိုက္ပါတယ္။]
အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ ေခၚၾကတဲ့ "အင္ဂ်ီအို" ေတြ "အိုင္အင္ဂ်ီအို" ေတြနဲ႔ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ေတြအေၾကာင္း မၾကာခဏဆိုသလို ေရးခဲ့ပါတယ္။ အခုတေလာေတာ့ ခပ္စိပ္စိပ္ကေလးကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးေတြလည္း ေျဖခဲ့ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းမသိသူတခ်ိဳ႔က ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္ မ်က္မုန္းက်ိဳးေနတာလဲလို႔ ေမးၾကပါတယ္။ "ျမန္မာေတြ ေမ်ာက္ျဖစ္ကုန္မွာ စိုးလို႔" လို႔ပဲ လိုတို႐ွင္း ေျဖေလ့႐ွိပါတယ္။
အတုျမင္ အတတ္သင္မွာစိုးလို႔
ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်။ ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းသူေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူမ်ိဳး မသိမသာနဲ႔ ေမ်ာက္ျဖစ္ ေနၾကတာေတာ့ အေတာ္ေလး ၾကာေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို ေမ်ာက္အျဖစ္ လက္ညိႇိဳးထိုးျပၿပီး ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းသူ ျဖစ္လာၾကတာမ်ိဳးေတြ တေန႔တျခား မ်ားသထက္ မ်ားလာေနတာေၾကာင့္ ခပ္စိပ္စိပ္ေလး ေျပာေန ေရးေနရတာ ျဖစ္တယ္။ ေစတနာ႐ွင္းသန္႔တဲ့ လူငယ္ေလးေတြ "အတုျမင္ အတတ္သင္" ျဖစ္ကုန္ၾကမွာ စိုးလို႔ပါ။ တႏွစ္ကို တႀကိမ္ေလာက္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ သတိေပးသားေနရင္းကေတာင္ တန္႔သြားရမယ့္အစား ပိုပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔လာ တာေၾကာင့္ ခုလို ခပ္စိပ္စိပ္ ေျပာရ ေရးရတာ ျဖစ္တယ္။
ဘယ္သူ႔မွ အားမကိုးနဲ႔
ဘယ္ထိ အေျခအေနဆိုးတယ္ဆိုတာ ေျပာျပပါမယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရရင္ ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းေတြ အေၾကာင္းစၿပီး ေ၀ဖန္ေရးသားခဲ့တာ ပထမ အႀကိမ္က ကုလသမဂၢနဲ႔ ပတ္သက္တာ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တႀကိမ္ ကေတာ့ အိုင္အင္ဂ်ီအိုတခုနဲ႔ ပတ္သက္တာ ျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္က "ဂမ္ဘာရီ" ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကိစၥ ၾကား၀င္ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လာမယ္ဆိုတုန္းက ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏိုင္ငံေရး ေလ့လာသူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဂု႐ုေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးေတြက ဂမ္ဘာရီ လာမွာကိုပဲ သိၾကားမင္းႀကီး ဆင္းလာသလို အူျမဴးေနၾကတာေတြကို ျမင္ရတဲ့အတြက္ ျမန္မာ့ကိစၥကို ျမန္မာေတြ ကိုယ္တိုင္႐ွင္းမွ ရမယ္။ ကုလသမဂၢလည္း မကယ္ႏိုင္ဘူး။ အေမရိကန္လည္း မကယ္ႏိုင္ဘူး။ အီးယူလည္း မကယ္ႏိုင္ဘူး။ ဘယ္သူ႔မွ အားမကိုးနဲ႔။ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ့္ဟာကို ေျဖ႐ွင္းၾကလို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီတုန္းကလည္း စာဖတ္ပရိသတ္နဲ႔ လူငယ္ေတြက သေဘာက် ေထာက္ခံၾကပါတယ္။
ဆရာေကာင္းတပည့္ေတြ
အဲဒီတုန္းက "ဆရာေရးတာ သိပ္မွန္တာပဲ" တို႔၊ "ေရးတာနည္းေတာင္ နည္းေသးတယ္" တို႔ ေျပာခဲ့ၾကတဲ့ လူငယ္တခ်ိဳ႔ေတာင္ အခုေတာ့ အင္ဂ်ီအို ဆိုင္းဘုတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရးရ ေျပာရ ျပန္တာပါ။ ဒီလူငယ္ေတြဟာ အစကေတာ့ သန္႔႐ွင္းတဲ့ အျဖဴထည္ေတြပါ။ ေနာက္က်မွ ဟိုႏိုင္ငံ ဒီႏိုင္ငံေတြမွာ ဟိုသင္တန္း ဒီသင္တန္းဆိုတာမ်ိဳးေတြ တပတ္ေလာက္၊ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ သြားတက္ခဲ့ၾကၿပီး ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ ကုန္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။ တပတ္ႏွစ္ပတ္ သင္တန္းတက္ၿပီး ဘာေတြ တတ္လာတယ္ ဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ လက္ေတြ႔ျမင္ရတာကေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ "အင္ဂ်ီအို" ကုန္ၾကတာပဲ ျဖစ္တယ္။ မျဖစ္ဘဲ ေန႐ိုးလား။ သူတို႔ကို ေခၚၿပီး သင္တန္းေပးသူေတြ ကိုယ္တိုင္က သူတို႔ကို ေမ်ာက္အျဖစ္ လက္ညိႇဳးထိုးျပၿပီး ဆန္လယ္ေတာင္းသူေတြ ျဖစ္ေနၾကတာကိုး။
ဂိုးရင္းအဘေရာ့ဒ္
ဆရာေကာင္းတပည့္ေတြ ပန္းေကာင္းပန္ေနၾကတာေတြကေတာ့ ကေတာ့ မျမင္ခ်င္ အဆံုးပါပဲ။ တခ်ိဳ႔က ေအ့ဒ္စ္ ဆိုင္းဘုတ္ ကိုင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး ဆိုင္းဘုတ္ ေထာင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က ေတာ႐ိုင္းတိရစၦာန္ ဆိုင္းဘုတ္၊ တခ်ိဳ႔က မိေက်ာင္းထိန္းသိမ္းေရးဆိုင္းဘုတ္၊ တခ်ိဳ႔က ဒီေရေတာ ဆိုင္းဘုတ္၊ တခ်ိဳ႔က ပလတ္စတစ္ ဆိုင္းဘုတ္ စသျဖင့္ စသျဖင့္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကေတာ့ စံုသလား မေမးနဲ႔။ အမယ္ ဆိုင္းဘုတ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား အားလံုးပဲ "လန္း" ၾကသဗ်။ "၀ပ္ေ႐ွာ့" ဆိုတာေတြ တက္ဖို႔ "ဂိုးရင္းအဘေရာ့ဒ္" ဆိုတာေတြလည္း ခဏခဏ ျမင္ေနရ၊ ေတြ႔ေနရ၊ ၾကားေနရ သဗ်။ ေနာက္တက္လာတဲ့ ကေလးေတြ ဆက္ၿပီး ဆရာေကာင္းတပည့္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကမွာေတာင္ စိုးရိမ္ရတဲ့ အေျခအေနလို႔ ေျပာရင္ မလြန္လွဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်။
စံျပပုဂၢိဳလ္လိုတယ္
ကေလးေတြအတြက္ ေမတၱာအပို႔ခံၿပီး ဒီလို ေရးေန ေျပာေနရတာပါ။ အင္ဂ်ီအို အားလံုးမေကာင္းဘူးလို႔ ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေစတနာ အစစ္၊ ေမတၱာအစစ္၊ က႐ုဏာအစစ္နဲ႔ လုပ္ေနၾကတဲ့ အင္ဂ်ီအိုေတြနဲ႔ ႐ွင္းသန္႔တဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစစ္အမွန္သမားေတြက ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္း သူေတြလို "ေျပ (ျပည္) ေပၚမွာ ေ႐ႊေၾကာ္ျငာထုတ္" တဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြ လုပ္ေလ့မ႐ွိေတာ့ သူတို႔အေၾကာင္းကို ကေလးေတြက မသိၾကဘူး။ ကေလးတို႔၊ လူငယ္တို႔ ဆိုတာ သူတို႔ အားက်တဲ့ အတုယူရတဲ့ "စံျပဳ ပုဂၢိဳလ္" (Role Model) ေတြ ႐ွိဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြယ္လြန္႐ွာၿပီ ျဖစ္တဲ့ လူ႐ိုး လူေကာင္းႀကီး ျမန္မာ့အလင္းဦးတင္ အေၾကာင္းကို ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိမ္ေလာက္ ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတိုက္အုပ္ ဦးတင္က ဘိုးဘြားရိပ္သာကို မူလေနရာ ႏွင္းဆီကုန္းကေန စစ္ၿပီးေတာ့ လက္႐ွိေနရာကို ေ႐ႊ႔ေျပာင္းႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေ႐ႊ႔ၿပီးတဲ့ ဘိုးဘြား႐ိပ္သာမွာ မနက္တိုင္း ႐ံုးလာထိုင္ပါတယ္။ ၿပီးမွ ျမန္မာ့အလင္းတိုက္ကို သြားပါတယ္။
ပရဟိတသမားစစ္စစ္
ဦးေလးတင္ ဘိုးဘြားရိပ္သာ ႐ံုးခန္းေရာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြက ေကာ္ဖီတို႔၊ မုန္႔တို႔ ယူလာၿပီး ဧည့္ခံပါတယ္။ အဲဒီအခါ ဦးေလးတင္က သူ႔ျခင္းထဲ အျမဲပါေနက် ေကာ္ဖီဓာတ္ဗူးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းဗူးကို ထုတ္ၿပီး "ငါ့မွာ အကုန္ပါတယ္၊ ဧည့္ခံစရာ မလိုဘူး။ အလႉ႐ွင္ေတြက ဘိုးဘြားေတြအတြက္ လႉတာ၊ တို႔အတြက္ မပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါလည္း မစားဘူး။ မင္းတို႔လည္း မစားၾကနဲ႔" လို႔ ဆံုးမပါတယ္။ ဦးေလးတင္က သူ႔ေကာ္ဖီေလး သူထည့္ေသာက္၊ သူ႔ေရေႏြးၾကမ္းေလး သူ ထည့္ေသာက္တာပါ။ ဦးေလးတင္ရဲ႔ စည္းကမ္းတိက်မႈနဲ႔ သမာဓိကို သိတာေၾကာင့္ ဖဆပလ အမႈေဆာင္ေ႐ြးတဲ့အခါမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ႏိုင္ငံေရး ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခဲ့တဲ့ ဦးတင္ကို မရရေအာင္ ေခၚၿပီး ေငြကိုင္ရတဲ့ ဘ႑ာေရးမႉး ခန္႔ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဦးနဳက သူ႔ကိုပဲ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီး ခန္႔ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္။ ပရဟိတသမား ဆိုတာ အဲဒီလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကိုမွ ေခၚႏိုင္တာပါ။ ကိုယ္က်ိဳးတစံုတရာ ရယူခံစားၿပီး လုပ္တယ္ဆိုကတည္းက ပရဟိတသမား မစစ္ေတာ့ပါဘူး။ (အတၱဟိတ + ပရဟိတ) ႏွစ္ခုေပါင္းၿပီး "အတၱပရဟိတ" သမား "အတၱပရဟိတလုပ္ငန္း" လို႔ပဲ ေခၚသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အတၱဟိတ အတြက္ ပရဟိတလုပ္ငန္းလုပ္တာ မဟုတ္လား။
လူထုစိန္၀င္း
Tuesday, September 8, 2009
ႏိုင္ငံတကာကစာအုပ္ဆိုင္မ်ား
ေရးသူ- ေဇယ်
မ်ားမၾကာမီက ဥေရာပ အေ႐ွ႔ပိုင္း ႐ူေမနီယာႏိုင္ငံမွ ေရာက္လာေသာ 'ယေန႔႐ူေမနီယာ' ေခၚ မဂၢဇင္း တေစာင္တြင္ 'စာအုပ္မ်ားသည္ မ႐ွိလွ်င္ မျဖစ္ေသာ အဆင့္အတန္း႐ွိ၏' ဟု ေခါင္းစည္းတပ္ေသာ ေဆာင္းပါးတေစာင္ ပါလာသည္။ ေရးသားသူမွာ မၾကာမီက ႐ူေမနီယာႏိုင္ငံသို႔ အလည္အပတ္ေရာက္ခဲ့ေသာ ၾသစေၾတးလ်မွ စာေရးဆရာမႀကီး ဓင့္ဖနာကူဆက္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းပါးကို စသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ဆရာမႀကီးက "ဘယ္ႏိုင္ငံကိုေရာက္ေရာက္ ကၽြန္မ ပထမဦးဆံုး ျပဳလိုတာကေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ေတြကို တေယာက္တည္း ေလွ်ာက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တျပည္က ျပည္သူျပည္သားေတြ ဖတ္ေလ့႐ွိတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္သာ မဟုတ္ဘဲ ျပည္သူျပည္သားေတြဟာ စာအုပ္ကို ဘယ္လိုသေဘာထား တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုတိုင္းျပည္အေၾကာင္းကို မ်ားစြာပဲ သိနားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘူခါရက္ၿမိဳ႔မွာ ဆိုလွ်င္ စာအုပ္မ်ားဟာ မ႐ွိလွ်င္ မျဖစ္တဲ့ ပစၥည္းအဆင့္အတန္း ႐ွိပါတယ္။ စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ေနရာက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းနဲ႔ လွလွပပ ခန္းခန္းနားနားခင္းက်င္းျပသထားတဲ့အတြက္ စာအုပ္၀ယ္ရျခင္းဟာ ေပ်ာ္စရာႀကီး ျဖစ္ပါတယ္" ဟု အားပါးတရ ေရးသား ေဖာ္ျပေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ တပါးႏိုင္ငံမ်ားတြင္လည္း ၾသစေၾတးလ် စာေရးဆရာမႀကီး ေဖာ္ျပ သကဲ့သို႔ပင္ ေတြ႔ရေပသည္။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ ဥစဘက္ကီစတန္ျပည္နယ္ တာ့႐ွကင့္ၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္စဥ္က အာ႐ွအာဖရိက စာေရးဆရာညီလာခံ ေန႔စဥ္အစည္းအေ၀းမ်ားၿပီး၍ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားကို လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈရာ ေန႔တိုင္းပင္ တာ့႐ွကင့္ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သား ေယာက်္ား၊ မိန္းမ၊ လူႀကီးလူငယ္ မ်ားစြာတို႔သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ေလဟာျပင္ေစ်း ညေနပိုင္း အစားအေသာက္ဆိုင္မ်ားတြင္ လူေတြ တိုးႀကိတ္ေနသကဲ့သို႔ အားပါးတရ ၀ိုင္းအံု ၀ယ္ယူေနၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္။ စာအုပ္မ်ားမွာလည္း ေစ်းနည္းေသာ ငါးမူးတက်ပ္တန္မ်ား မဟုတ္ေခ်။ ငါးက်ပ္၊ တဆယ္၊ တဆယ့္ငါးက်ပ္ မေ႐ွာင္ ေဖာေဖာသီသီႀကီး ၀ယ္ၾကေလသည္။ တခုေသာညေနတြင္ စာအုပ္ဆိုင္တဆိုင္ကို ၀င္၍ၾကည့္ရာ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႔က အသက္ ၅၀ခန္႔႐ွိ အမ်ိဳးသမီးႀကီး တေယာက္စာအုပ္ သံုးေလးအုပ္ ၀ယ္ယူေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ရာ ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ဘာလူမ်ိဳးလဲဟု ေမးေလသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ ပါသည္။ စာေရးဆရာ ညီလာခံကို တက္ေရာက္ေနပါသည္ဟု ျပန္ေျပာရာ စာအုပ္စင္ေပၚမွ အေတာ္ထူထဲလွပ ေသာ စာအုပ္တအုပ္ကို ေ႐ြး၍ ေငြခုႏွစ္က်ပ္ျဖင့္ ၀ယ္ယူကာ စာအုပ္ပထမေနရာအလြတ္တြင္ ကမၺည္းေရးၿပီးလွ်င္ "ဒီစာအုပ္ဟာ အလီ႐ွား-နာဗာယီရဲ႔ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ ျဖစ္ပါတယ္" ဟု ဆိုလ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အား လက္ေဆာင္ေပးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်းဇူးလည္းတင္ အံ့အားလည္းသင့္ျဖစ္လ်က္ လက္ခံလိုက္ရ ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ့္လက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာအုပ္တအုပ္ ပါလာပါမူကား ေကာင္းေလစြဟု ေတာင္းတမိသည္။ သို႔ေသာ္ မပါလာသျဖင့္ "ေက်းဇူး ႀကီးလွပါတယ္ခင္ဗ်၊ ဒီစာအုပ္ကို အျမတ္တႏိုး အမွတ္တရ ျမန္မာျပည္သို႔ ေဆာင္ယူ၍ သိမ္းဆည္းပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လက္ေဆာင္ တံု႔ျပန္ပါရေစ။ ဒီစာအုပ္ဆိုင္ထဲက ႀကိဳက္ရာ စာတအုပ္ကို ျပပါ" ဟု ေျပာရာ အမ်ိဳူးသမီးႀကီးက အလြန္၀မ္းသာစြာႏွင့္ပင္ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ကၽြန္မလက္ေဆာင္ကို ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံျခင္းကိုပဲ ၀မ္းသာလွပါၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ၀ယ္စရာ မလိုဘူး။ ေဟာဒီ ၀ယ္ၿပီးသား စာအုပ္ႏွစ္အုပ္မွာပဲ လက္မွတ္ေရးထိုးသြားပါ။ တအုပ္က ကၽြန္မအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ တအုပ္က ကၽြန္ရဲ႔ သားအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက သိပၸံေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ေနရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာတေယာက္ရဲ႔ လက္မွတ္ကို ရတယ္ဆိုရင္ အင္မတန္ ၀မ္းသာပါလိမ့္မယ္" ဟု ဆိုသျဖင့္ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္စလံုး၌ပင္ ဆုေတာင္းမိတ္ဆက္စာ တေၾကာင္းစီႏွင့္ လက္မွတ္ကို ျမန္မာဘာသာ အဂၤလိပ္ဘာသာ တို႔ျဖင့္ ေရးသားေပးလိုက္ရေပသည္။
တာ့႐ွကင့္ၿမိဳ႔မွ တဖန္ ႐ု႐ွားျပည္ ေမာ္စကိုၿမိဳ႔၊ လီနင္ဂရက္ၿမိဳ႔သို႔ သြားေရာက္ၾကရာ ထိုၿမိဳ႔မ်ားတြင္လည္း နညး္တူစြာပင္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ား၌ လူစည္ကားလ်က္ ေဖာေဖာသီသီ ၀ယ္ယူေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ကိုယ္ပိုင္ ၀ယ္ယူၾကသည္ႏွင့္ အားမရေသးဘဲ စာၾကည့္တိုက္ ျပတိုက္မ်ားတြင္လည္း ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုၿမိဳ႔မ်ား၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ရေလသမွ် ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ လူ႐ြယ္လူလတ္ ဟူသမွ်တို႔ကလည္း စာအုပ္မ်ားကိုပင္ အျမတ္တႏိုး လက္ေဆာင္ေပးၾကသည္။ သူတို႔ လက္ထဲတြင္လည္း ၀တၳဳစာအုပ္၊ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ားကို အျမဲလိုလိုပင္ ေတြ႔ရသည္။ ၎တို႔မွာ ေက်ာင္းစာအုပ္မ်ား မဟုတ္။ စာဖတ္ရင့္က်က္မႈ၊ ဗဟုသုတမႈ၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားအတြက္ အလြတ္ဖတ္႐ႈ ေလ့လာေသာ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ႐ု႐ွျပည္သူ ျပည္သားမ်ားသည္ ႐ု႐ွ ဆရာႀကီးမ်ားေရးသားျပဳစုေသာ ကဗ်ာ လကၤာ က်မ္းဂန္စာေပမ်ားကို သာမက အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ အိႏၵိယ စေသာ ကမၻာ့စာေပမ်ိဳးစံုကို ႐ု႐ွားဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုေရးသား၍ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ထားေသာ စာေပမ်ားကိုလည္း အမ်ားအျပား ေလ့လာဖတ္႐ႈလ်က္ ႐ွိၾကသည္။
၁၉၉၅၉ ခုႏွစ္၊ တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ေရာက္စဥ္ကလည္း ပီကင္း၊ ႐ွံဟဲ၊ ကန္တုန္၊ ဟန္ေခ်ာ၊ တာ့တြန္၊ ခြန္မင္ စေသာ ၿမိဳ႔မ်ားတြင္ ထိုနည္းပင္ ေတြ႔ရေလသည္။ ပီကင္းၿမိဳ႔ ဆိုင္စဥ္ကႏၷား အလြန္ေပါမ်ားသည့္ ၀မ္ဖူက်င္းလမ္း တေလွ်ာက္တြင္ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးမ်ား ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႔မွာ တ႐ုတ္ဘာသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္၍ အခ်ိဳ႔မွာ ႏိုင္ငံျခားစာေပ မ်ားျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားစာေပေရာင္းေသာ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ အီတာလ်ံ၊ ႐ု႐ွား၊ ဂ်ာမန္စေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွဘာသာမ်ိဳးစံု စာအုပ္မ်ားတြင္လည္း ကဗ်ာလကၤာ၊ ၀တၳဳ၊ ရာဇ၀င္စသည္တို႔ႏွင့္ သိပၸံပညာ မ်ိဳးစံု ပါ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႔စာအုပ္မ်ား၏ အဖိုးႏႈန္းထားမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔႐ွိ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားထက္ပင္ သက္သာေလသည္။ နံနက္တေခါက္ ညေနတေခါက္ ေရာက္သြားရာ ဆိုင္တိုင္း၌ ၀ယ္ယူသူမ်ား စည္ကားလ်က္႐ွိသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ထိုသို႔ စည္ကားသည္မွာ တ႐ုတ္ဘာသာ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ စာအုပ္မ်ိဳးစံုဆိုင္မ်ားတြင္လည္း စည္ကားလ်က္ ႐ွိေလသည္။
၁၉၅၃ ခုႏွစ္၊ အဂၤလန္ျပည္သို႔ ေရာက္စဥ္ကလည္း ထိုနည္းပင္ ေတြ႔ရေလသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔တြင္ဆိုလွ်င္ တၿမိဳ႔လံုး စာအုပ္ဆိုင္ႏွင့္ ကင္းေသာလမ္း ဟူ၍ မ႐ွိသေလာက္ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႔၏ ဗဟိုခ်က္မျဖစ္ေသာ ခ်ယ္ရင္ကေရာ့စ္လမ္း၊ ေဘာင္းလမ္း၊ ေအာက္စဖို႔လမ္း၊ ျဗိတိသွ်ျပတိုက္ႀကီးတ၀ိုက္႐ွိ လမ္းႀကီးလမ္းငယ္တို႔မွာ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးဆိုင္ငယ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ၾကပ္ေနသျဖင့္ ထိုအရပ္မ်ားသို႔ သြားေရာက္လွ်င္ စာအုပ္ၿမိဳ႔ႀကီးေပေလာဟု ထင္ရေလသည္။ ဆိုင္တြင္းဆိုင္ျပင္ ခင္းက်င္းျပသထားသည္မွာလည္း ၾကည့္၍မဆံုးျဖစ္သည္။ ခ်ယ္ရင္ကေရာ့စ္ လမ္း႐ွိ ဖြိဳင္းအမည္႐ွိေသာ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးမွာ ကမၻာေပၚတြင္ အႀကီးဆံုးျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ စာအုပ္ေပါင္း ၃ သန္း ႏွင့္ ဌာနခြဲေပါင္း ၁၄ ဌာန ႐ွိသည္။ စာတအုပ္လွ်င္ ၂၅ ျပားတန္မွစ၍ တသိန္းတန္အထိ ႐ွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ထိုဆိုင္ႀကီးေ႐ွ႔ မ်က္ႏွာစာ မွန္ခန္းအတြင္း၌ '႐ွိတ္စပီးယား-ဖိုလီယို' ေခၚ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ရာေက်ာ္က လန္ဒန္ၿမိဳ႔တြင္ ပံုႏွိပ္ေသာ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ကို ျပထားသည္။ တန္ဖိုးမွာ ေပါင္စတာလင္ ၆၄၀၀ (ျမန္မာေငြ က်ပ္ ၈၆၀၀၀ ခန္႔) ျဖစ္သည္။ ကမၻာေပၚတြင္ တန္ဖိုးအမ်ားဆံုး စာအုပ္မ်ားတြင္ အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို ျပထားေသာ မွန္ခန္းႏွင့္ မနီးမေ၀း႐ွိ ဆိုင္အျပင္ဘက္ ခံုတန္းမ်ား၌ ျပထားေသာ စာအုပ္မ်ားတြင္ ေျခာက္ပဲနိတန္၀တၳဳစာအုပ္ကေလးကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ထိုႏွစ္အုပ္လံုးကိုပင္ ၀ယ္ယူသူ ႐ွိသည္။ အတြင္းသို႔ ၀င္သြားေသာအခါလည္း တဌာနမွ်ကိုပင္ တေန႔ႏွင့္ ၾကည့္၍ ၿပီးႏိုင္မည္ မထင္ေခ်။ တဆယ့္ေလးဌာန တတိုက္လံုးကိုမူကား ၁၅ ရက္ခန္႔ ၾကည့္မွ စံုလင္ေပလိမ့္မည္။
စာအုပ္ဆိုင္ မ်ားျပားသေလာက္ ၀ယ္သူလည္း မ်ားျပားလွေပသည္။ နံနက္ပိုင္း စာအုပ္ဆိုင္တြင္ ၀င္ေရာက္ၾကည့္႐ႈသူ ၿပိဳးၿပိဳးေျပာက္ေျပာက္သာ ႐ွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနက် ဆိုင္ႀကီးတဆိုင္မူကား တေယာက္မွ် မ႐ွိ။ ေရာင္းသူ တေယာက္ႏွစ္ေယာက္သာ ေခ်ာင္ထဲတြင္ ကုတ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေန႔လည္ပိုင္းႏွင့္ ညေနပိုင္းမ်ားတြင္မူကား ဆိုင္တိုင္းတြင္ တိုး၍မေပါက္ႏိုင္ေအာင္ စည္ကားလွေပသည္။ အမွတ္မဲ့ၾကည့္ေသာ္ ဘုရားပြဲေတာ္ႀကီးမ်ားလားဟု ေအာက္ေမ့ရသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔ေပၚ႐ွိ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ ေန႔လည္ပိုင္း အခ်ိန္တနာရီ အားလပ္ခ်ိန္ႏွင့္ ညေနပိုင္း အလုပ္ျဖဳတ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ စားေရးေသာက္ေရးကို တဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ႏွင့္ အလ်င္အျမန္ၿပီးေစ၍ က်န္အခ်ိန္ကို စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ ကုန္ေစၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဆိုပါ အခ်ိန္မ်ားတြင္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ား၌ တိုးႀကိတ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မူကား ထိုလူထုႀကီးကို တိုးမႏိုင္သျဖင့္ တပါးအခ်ိန္မ်ားကို ေရြး၍ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားသို႔ သြားရေလသည္။
ေအာက္စဖို႔ၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္သြားျပန္ေသာအခါလည္း ထိုနည္းပင္ ေတြ႔ရသည္။ ထိုၿမိဳ႔သို႔ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္သစ္မ်ားကို အာ႐ံုမျပဳဘဲ စာအုပ္ေဟာင္းမ်ားကို ႐ွာေဖြလိုေသာ ဆႏၵ႐ွိသျဖင့္ တပါးဆိုင္မ်ားကို မ၀င္ဘဲ ဘေရာ့လမ္း႐ွိ ဘလက္၀ဲလ္ စာအုပ္ဆိုင္သို႔ သြားေလသည္။ ထိုဆိုင္မွာ ႐ွားပါးေသာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္အထူးအားျဖင့္ ကမၻာ့အေ႐ွ႔ပိုင္း အာ႐ွတိုက္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ေ႐ွးစာအုပ္မ်ားကို အမ်ားအျပား ေရာင္းသည္။ စာအုပ္သစ္မ်ားလည္း ေရာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္မ်ိဳးစံု မဟုတ္ဘဲ အထက္တန္း အတတ္ပညာမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အဖိုးတန္စာအုပ္မ်ားကိုသာ ကန္႔သတ္၍ ထား႐ွိသည္။
ထိုေၾကာင့္ ထိုဆိုင္မွာ လူနည္းလိမ့္မည္ဟု ထင္မိရာ ဆိုင္တြင္းသို႔ ၀င္သြားေသာအခါ မူကား ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ စာအုပ္ေဟာင္းမ်ား႐ွိေသာ အထက္ထပ္မ်ားသို႔ တက္သြားျပန္ေသာအခါလည္း စည္ကားလ်က္ပင္ ႐ွိသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ စာအုပ္သစ္ဆိုင္မ်ားတြင္ လူစည္ကားသည္မွာ သာမန္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ အံ့ၾသဖြယ္ မဟုတ္ေသာ္လည္း တအုပ္လွ်င္ ေငြငါးဆယ္၊ တရာမွ တေထာင္ႏွစ္ေထာင္အထိ ႐ွား႐ွားပါးပါး တန္ဖိုးထား၍ ေရာင္းေသာ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္၌ လူစည္ကားေန သည္မွာကား အံ့ၾသဖြယ္ရာသာ ျဖစ္ေနေပသည္။
ေဇယ်
(၁၉၆၀ ခန္႔က ေသြးသာက္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပပါ႐ွိသည့္ 'ထမင္းတလုပ္ စာတအုပ္' ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ ႏႈတ္ေဖာ္ျပသည္။)
{စာေပေလာက အေရာင္းဆိုင္ အမွတ္ ၅ စတင္ဖြင့္လွစ္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အခမဲ့ေ၀ငွေသာ စာေစာင္ငယ္မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။}
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ တပါးႏိုင္ငံမ်ားတြင္လည္း ၾသစေၾတးလ် စာေရးဆရာမႀကီး ေဖာ္ျပ သကဲ့သို႔ပင္ ေတြ႔ရေပသည္။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ ဥစဘက္ကီစတန္ျပည္နယ္ တာ့႐ွကင့္ၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္စဥ္က အာ႐ွအာဖရိက စာေရးဆရာညီလာခံ ေန႔စဥ္အစည္းအေ၀းမ်ားၿပီး၍ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားကို လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈရာ ေန႔တိုင္းပင္ တာ့႐ွကင့္ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သား ေယာက်္ား၊ မိန္းမ၊ လူႀကီးလူငယ္ မ်ားစြာတို႔သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ေလဟာျပင္ေစ်း ညေနပိုင္း အစားအေသာက္ဆိုင္မ်ားတြင္ လူေတြ တိုးႀကိတ္ေနသကဲ့သို႔ အားပါးတရ ၀ိုင္းအံု ၀ယ္ယူေနၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္။ စာအုပ္မ်ားမွာလည္း ေစ်းနည္းေသာ ငါးမူးတက်ပ္တန္မ်ား မဟုတ္ေခ်။ ငါးက်ပ္၊ တဆယ္၊ တဆယ့္ငါးက်ပ္ မေ႐ွာင္ ေဖာေဖာသီသီႀကီး ၀ယ္ၾကေလသည္။ တခုေသာညေနတြင္ စာအုပ္ဆိုင္တဆိုင္ကို ၀င္၍ၾကည့္ရာ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႔က အသက္ ၅၀ခန္႔႐ွိ အမ်ိဳးသမီးႀကီး တေယာက္စာအုပ္ သံုးေလးအုပ္ ၀ယ္ယူေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ရာ ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ဘာလူမ်ိဳးလဲဟု ေမးေလသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ ပါသည္။ စာေရးဆရာ ညီလာခံကို တက္ေရာက္ေနပါသည္ဟု ျပန္ေျပာရာ စာအုပ္စင္ေပၚမွ အေတာ္ထူထဲလွပ ေသာ စာအုပ္တအုပ္ကို ေ႐ြး၍ ေငြခုႏွစ္က်ပ္ျဖင့္ ၀ယ္ယူကာ စာအုပ္ပထမေနရာအလြတ္တြင္ ကမၺည္းေရးၿပီးလွ်င္ "ဒီစာအုပ္ဟာ အလီ႐ွား-နာဗာယီရဲ႔ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ ျဖစ္ပါတယ္" ဟု ဆိုလ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အား လက္ေဆာင္ေပးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်းဇူးလည္းတင္ အံ့အားလည္းသင့္ျဖစ္လ်က္ လက္ခံလိုက္ရ ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ့္လက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာအုပ္တအုပ္ ပါလာပါမူကား ေကာင္းေလစြဟု ေတာင္းတမိသည္။ သို႔ေသာ္ မပါလာသျဖင့္ "ေက်းဇူး ႀကီးလွပါတယ္ခင္ဗ်၊ ဒီစာအုပ္ကို အျမတ္တႏိုး အမွတ္တရ ျမန္မာျပည္သို႔ ေဆာင္ယူ၍ သိမ္းဆည္းပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လက္ေဆာင္ တံု႔ျပန္ပါရေစ။ ဒီစာအုပ္ဆိုင္ထဲက ႀကိဳက္ရာ စာတအုပ္ကို ျပပါ" ဟု ေျပာရာ အမ်ိဳူးသမီးႀကီးက အလြန္၀မ္းသာစြာႏွင့္ပင္ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ကၽြန္မလက္ေဆာင္ကို ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံျခင္းကိုပဲ ၀မ္းသာလွပါၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ၀ယ္စရာ မလိုဘူး။ ေဟာဒီ ၀ယ္ၿပီးသား စာအုပ္ႏွစ္အုပ္မွာပဲ လက္မွတ္ေရးထိုးသြားပါ။ တအုပ္က ကၽြန္မအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ တအုပ္က ကၽြန္ရဲ႔ သားအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက သိပၸံေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ေနရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာတေယာက္ရဲ႔ လက္မွတ္ကို ရတယ္ဆိုရင္ အင္မတန္ ၀မ္းသာပါလိမ့္မယ္" ဟု ဆိုသျဖင့္ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္စလံုး၌ပင္ ဆုေတာင္းမိတ္ဆက္စာ တေၾကာင္းစီႏွင့္ လက္မွတ္ကို ျမန္မာဘာသာ အဂၤလိပ္ဘာသာ တို႔ျဖင့္ ေရးသားေပးလိုက္ရေပသည္။
တာ့႐ွကင့္ၿမိဳ႔မွ တဖန္ ႐ု႐ွားျပည္ ေမာ္စကိုၿမိဳ႔၊ လီနင္ဂရက္ၿမိဳ႔သို႔ သြားေရာက္ၾကရာ ထိုၿမိဳ႔မ်ားတြင္လည္း နညး္တူစြာပင္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ား၌ လူစည္ကားလ်က္ ေဖာေဖာသီသီ ၀ယ္ယူေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ကိုယ္ပိုင္ ၀ယ္ယူၾကသည္ႏွင့္ အားမရေသးဘဲ စာၾကည့္တိုက္ ျပတိုက္မ်ားတြင္လည္း ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုၿမိဳ႔မ်ား၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ရေလသမွ် ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ လူ႐ြယ္လူလတ္ ဟူသမွ်တို႔ကလည္း စာအုပ္မ်ားကိုပင္ အျမတ္တႏိုး လက္ေဆာင္ေပးၾကသည္။ သူတို႔ လက္ထဲတြင္လည္း ၀တၳဳစာအုပ္၊ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ားကို အျမဲလိုလိုပင္ ေတြ႔ရသည္။ ၎တို႔မွာ ေက်ာင္းစာအုပ္မ်ား မဟုတ္။ စာဖတ္ရင့္က်က္မႈ၊ ဗဟုသုတမႈ၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားအတြက္ အလြတ္ဖတ္႐ႈ ေလ့လာေသာ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ႐ု႐ွျပည္သူ ျပည္သားမ်ားသည္ ႐ု႐ွ ဆရာႀကီးမ်ားေရးသားျပဳစုေသာ ကဗ်ာ လကၤာ က်မ္းဂန္စာေပမ်ားကို သာမက အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ အိႏၵိယ စေသာ ကမၻာ့စာေပမ်ိဳးစံုကို ႐ု႐ွားဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုေရးသား၍ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ထားေသာ စာေပမ်ားကိုလည္း အမ်ားအျပား ေလ့လာဖတ္႐ႈလ်က္ ႐ွိၾကသည္။
၁၉၉၅၉ ခုႏွစ္၊ တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ေရာက္စဥ္ကလည္း ပီကင္း၊ ႐ွံဟဲ၊ ကန္တုန္၊ ဟန္ေခ်ာ၊ တာ့တြန္၊ ခြန္မင္ စေသာ ၿမိဳ႔မ်ားတြင္ ထိုနည္းပင္ ေတြ႔ရေလသည္။ ပီကင္းၿမိဳ႔ ဆိုင္စဥ္ကႏၷား အလြန္ေပါမ်ားသည့္ ၀မ္ဖူက်င္းလမ္း တေလွ်ာက္တြင္ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးမ်ား ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႔မွာ တ႐ုတ္ဘာသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္၍ အခ်ိဳ႔မွာ ႏိုင္ငံျခားစာေပ မ်ားျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားစာေပေရာင္းေသာ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ အီတာလ်ံ၊ ႐ု႐ွား၊ ဂ်ာမန္စေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွဘာသာမ်ိဳးစံု စာအုပ္မ်ားတြင္လည္း ကဗ်ာလကၤာ၊ ၀တၳဳ၊ ရာဇ၀င္စသည္တို႔ႏွင့္ သိပၸံပညာ မ်ိဳးစံု ပါ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႔စာအုပ္မ်ား၏ အဖိုးႏႈန္းထားမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔႐ွိ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားထက္ပင္ သက္သာေလသည္။ နံနက္တေခါက္ ညေနတေခါက္ ေရာက္သြားရာ ဆိုင္တိုင္း၌ ၀ယ္ယူသူမ်ား စည္ကားလ်က္႐ွိသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ထိုသို႔ စည္ကားသည္မွာ တ႐ုတ္ဘာသာ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ စာအုပ္မ်ိဳးစံုဆိုင္မ်ားတြင္လည္း စည္ကားလ်က္ ႐ွိေလသည္။
၁၉၅၃ ခုႏွစ္၊ အဂၤလန္ျပည္သို႔ ေရာက္စဥ္ကလည္း ထိုနည္းပင္ ေတြ႔ရေလသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔တြင္ဆိုလွ်င္ တၿမိဳ႔လံုး စာအုပ္ဆိုင္ႏွင့္ ကင္းေသာလမ္း ဟူ၍ မ႐ွိသေလာက္ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႔၏ ဗဟိုခ်က္မျဖစ္ေသာ ခ်ယ္ရင္ကေရာ့စ္လမ္း၊ ေဘာင္းလမ္း၊ ေအာက္စဖို႔လမ္း၊ ျဗိတိသွ်ျပတိုက္ႀကီးတ၀ိုက္႐ွိ လမ္းႀကီးလမ္းငယ္တို႔မွာ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးဆိုင္ငယ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ၾကပ္ေနသျဖင့္ ထိုအရပ္မ်ားသို႔ သြားေရာက္လွ်င္ စာအုပ္ၿမိဳ႔ႀကီးေပေလာဟု ထင္ရေလသည္။ ဆိုင္တြင္းဆိုင္ျပင္ ခင္းက်င္းျပသထားသည္မွာလည္း ၾကည့္၍မဆံုးျဖစ္သည္။ ခ်ယ္ရင္ကေရာ့စ္ လမ္း႐ွိ ဖြိဳင္းအမည္႐ွိေသာ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးမွာ ကမၻာေပၚတြင္ အႀကီးဆံုးျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ စာအုပ္ေပါင္း ၃ သန္း ႏွင့္ ဌာနခြဲေပါင္း ၁၄ ဌာန ႐ွိသည္။ စာတအုပ္လွ်င္ ၂၅ ျပားတန္မွစ၍ တသိန္းတန္အထိ ႐ွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ထိုဆိုင္ႀကီးေ႐ွ႔ မ်က္ႏွာစာ မွန္ခန္းအတြင္း၌ '႐ွိတ္စပီးယား-ဖိုလီယို' ေခၚ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ရာေက်ာ္က လန္ဒန္ၿမိဳ႔တြင္ ပံုႏွိပ္ေသာ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ကို ျပထားသည္။ တန္ဖိုးမွာ ေပါင္စတာလင္ ၆၄၀၀ (ျမန္မာေငြ က်ပ္ ၈၆၀၀၀ ခန္႔) ျဖစ္သည္။ ကမၻာေပၚတြင္ တန္ဖိုးအမ်ားဆံုး စာအုပ္မ်ားတြင္ အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို ျပထားေသာ မွန္ခန္းႏွင့္ မနီးမေ၀း႐ွိ ဆိုင္အျပင္ဘက္ ခံုတန္းမ်ား၌ ျပထားေသာ စာအုပ္မ်ားတြင္ ေျခာက္ပဲနိတန္၀တၳဳစာအုပ္ကေလးကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ထိုႏွစ္အုပ္လံုးကိုပင္ ၀ယ္ယူသူ ႐ွိသည္။ အတြင္းသို႔ ၀င္သြားေသာအခါလည္း တဌာနမွ်ကိုပင္ တေန႔ႏွင့္ ၾကည့္၍ ၿပီးႏိုင္မည္ မထင္ေခ်။ တဆယ့္ေလးဌာန တတိုက္လံုးကိုမူကား ၁၅ ရက္ခန္႔ ၾကည့္မွ စံုလင္ေပလိမ့္မည္။
စာအုပ္ဆိုင္ မ်ားျပားသေလာက္ ၀ယ္သူလည္း မ်ားျပားလွေပသည္။ နံနက္ပိုင္း စာအုပ္ဆိုင္တြင္ ၀င္ေရာက္ၾကည့္႐ႈသူ ၿပိဳးၿပိဳးေျပာက္ေျပာက္သာ ႐ွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနက် ဆိုင္ႀကီးတဆိုင္မူကား တေယာက္မွ် မ႐ွိ။ ေရာင္းသူ တေယာက္ႏွစ္ေယာက္သာ ေခ်ာင္ထဲတြင္ ကုတ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေန႔လည္ပိုင္းႏွင့္ ညေနပိုင္းမ်ားတြင္မူကား ဆိုင္တိုင္းတြင္ တိုး၍မေပါက္ႏိုင္ေအာင္ စည္ကားလွေပသည္။ အမွတ္မဲ့ၾကည့္ေသာ္ ဘုရားပြဲေတာ္ႀကီးမ်ားလားဟု ေအာက္ေမ့ရသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔ေပၚ႐ွိ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ ေန႔လည္ပိုင္း အခ်ိန္တနာရီ အားလပ္ခ်ိန္ႏွင့္ ညေနပိုင္း အလုပ္ျဖဳတ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ စားေရးေသာက္ေရးကို တဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ႏွင့္ အလ်င္အျမန္ၿပီးေစ၍ က်န္အခ်ိန္ကို စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ ကုန္ေစၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဆိုပါ အခ်ိန္မ်ားတြင္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ား၌ တိုးႀကိတ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မူကား ထိုလူထုႀကီးကို တိုးမႏိုင္သျဖင့္ တပါးအခ်ိန္မ်ားကို ေရြး၍ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားသို႔ သြားရေလသည္။
ေအာက္စဖို႔ၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္သြားျပန္ေသာအခါလည္း ထိုနည္းပင္ ေတြ႔ရသည္။ ထိုၿမိဳ႔သို႔ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္သစ္မ်ားကို အာ႐ံုမျပဳဘဲ စာအုပ္ေဟာင္းမ်ားကို ႐ွာေဖြလိုေသာ ဆႏၵ႐ွိသျဖင့္ တပါးဆိုင္မ်ားကို မ၀င္ဘဲ ဘေရာ့လမ္း႐ွိ ဘလက္၀ဲလ္ စာအုပ္ဆိုင္သို႔ သြားေလသည္။ ထိုဆိုင္မွာ ႐ွားပါးေသာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္အထူးအားျဖင့္ ကမၻာ့အေ႐ွ႔ပိုင္း အာ႐ွတိုက္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ေ႐ွးစာအုပ္မ်ားကို အမ်ားအျပား ေရာင္းသည္။ စာအုပ္သစ္မ်ားလည္း ေရာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္မ်ိဳးစံု မဟုတ္ဘဲ အထက္တန္း အတတ္ပညာမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အဖိုးတန္စာအုပ္မ်ားကိုသာ ကန္႔သတ္၍ ထား႐ွိသည္။
ထိုေၾကာင့္ ထိုဆိုင္မွာ လူနည္းလိမ့္မည္ဟု ထင္မိရာ ဆိုင္တြင္းသို႔ ၀င္သြားေသာအခါ မူကား ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ စာအုပ္ေဟာင္းမ်ား႐ွိေသာ အထက္ထပ္မ်ားသို႔ တက္သြားျပန္ေသာအခါလည္း စည္ကားလ်က္ပင္ ႐ွိသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ စာအုပ္သစ္ဆိုင္မ်ားတြင္ လူစည္ကားသည္မွာ သာမန္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ အံ့ၾသဖြယ္ မဟုတ္ေသာ္လည္း တအုပ္လွ်င္ ေငြငါးဆယ္၊ တရာမွ တေထာင္ႏွစ္ေထာင္အထိ ႐ွား႐ွားပါးပါး တန္ဖိုးထား၍ ေရာင္းေသာ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္၌ လူစည္ကားေန သည္မွာကား အံ့ၾသဖြယ္ရာသာ ျဖစ္ေနေပသည္။
ေဇယ်
(၁၉၆၀ ခန္႔က ေသြးသာက္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပပါ႐ွိသည့္ 'ထမင္းတလုပ္ စာတအုပ္' ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ ႏႈတ္ေဖာ္ျပသည္။)
{စာေပေလာက အေရာင္းဆိုင္ အမွတ္ ၅ စတင္ဖြင့္လွစ္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အခမဲ့ေ၀ငွေသာ စာေစာင္ငယ္မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။}
အဆိပ္လူးျမား
ေရးသူ- ညီပုေလး
သူမ်ားေတြ ပူရအိုက္ရတဲ့အထဲမွာ သူက ဖလန္နယ္အနီကြက္အက်ႌကို ၀တ္လို႔။ အက်ႌက သစ္သစ္ လြင္လြင္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ကုပ္က အဖာရာနဲ႔။ အေရာင္ကလည္း လြင့္ေနၿပီ။ ဒီလိုအခ်ိန္ ဒီလိုႀကီး ၀တ္စားထားလို႔ သတိထားမိၾကတဲ့ လူေတြက အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ လွည့္လွည့္ၾကည့္ သြားၾကတယ္။ သူကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂ႐ုမထားမိပါဘူး။ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ့တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဘာကို ေတြးမိတယ္မသိ၊ တေယာက္တည္း မခ်ိတင္ကဲ ျပံဳးေနမိတယ္။
ဒီဖလန္နယ္အက်ႌအနီေလးကို သိပ္သေဘာက်တဲ့လူ။ ၿပီးေတာ့ ဒီအက်ႌေလးေပၚမွာ သံေယာဇဥ္လည္း ႐ွိတယ္။ သူ႔ခ်စ္မိတ္ေဆြ ဦးမဲေမာင္က ေပးခဲ့တဲ့ အက်ႌေလး။ ဦးမဲေမာင္ကိုလည္း ေျမာင္းျမက တိုးတိုးထြန္းဆိုတဲ့ ပုသိမ္ေကာလိပ္က ေက်ာင္းသားေလးက ေပးခဲ့တာ။ တိုးတိုးထြန္းနဲ႔ သူနဲ႔လည္း ညီရင္းအစ္ကိုလို ခ်စ္ၾက ခင္ၾကတာေလ။
'ဟင္.... ကိုမိုးႀကီး.... ကိုမိုးႀကီး'
သူလန္႔သြားတယ္။ နာမည္ရင္း မိုးလိႈင္လို႔ မေခၚဘဲ အိမ္သားေတြ သိပ္ရင္းတဲ့ ေဆြမ်ိဳးသူငယ္ခ်င္းေတြမွ ေခၚၾကတဲ့ နာမည္ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ အသံကလည္း အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရဲ႔ အသံ။ သူလွည့္အၾကည့္ လိုက္မွာ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္လွလွတခု သူ႔အနားေရာက္ေနၿပီး အမ်ိဳးသမီးက သူ႔လက္ေမာင္းကို ၀မ္းသာအားရ ဖ်စ္ညစ္လႈပ္ယမ္းေနတယ္။
'ဟဲ့ မိဦး.... သႏၱာဦး' သူလည္း ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ အံ့လည္းအံ့ၾသသြားမိတယ္။ အံ့့ၾသတာမွ အေတာ္ကို အံ့ၾသသြားတာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ဆံုၾကပံုကို ၾကည့္ၿပီးနံေဘးက ျမင္ရတဲ့သူေတြကိုပါ အေပ်ာ္ကူးစက္ သြားေစတယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စိတ္ညစ္ေနတဲ့သူေတြေတာင္မွ ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္ရင္ စိတ္ညစ္ေန တာေတြ ခဏေမ့သြားေလာက္တယ္။
ေဒၚသႏၱာဦးက ဦးမိုးလိႈင္ရဲ႔ လက္ေမာင္းကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ခပ္ရဲရဲဆြဲေခၚရင္း ပါးစပ္ကလည္း '၀မ္းသာလိုက္တာ ကိုမိုးႀကီးရယ္' ဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ႐ွိေနၿပီလဲ မသိဘူး။
ဦးမိုးလိႈင္က ေဒၚသႏၱာဦးထက္ အသက္သံုးႏွစ္ေလာက္ ႀကီးတယ္။ အတန္းကေတာ့ တတန္းပဲ ႀကီးတာ။ သႏၱာဦး တကၠသိုလ္လာတက္ေတာ့ အေဆာင္မရလို႔ မိုးလိႈင္တို႔အိမ္ကေန ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတာ။ ဘာသာရပ္ ခ်င္းေတာ့ မတူၾကဘူး။ သူတို႔ မိဘခ်င္းက စီးပြါးဖက္ေတြေလ။ ေဆြမ်ိဳးမိသားစု သစ္ပင္ႀကီးရဲ႔ ဟိုဘက္ကိုင္းအဖ်ား ဒီဖက္ကိုင္းဖ်ား ဆိုပါေတာ့။
သႏၱာဦးက ေက်ာင္းတုန္းက အလွသရဖူ ေဆာင္းၾကသူေတြထဲမွာေတာ့ မပါ႐ွာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ အေတာ္ စိတ္၀င္စားခံရ၊ မိတ္ေဆြျဖစ္ခ်င္သူေတြ မ်ားတဲ့သူ တေယာက္။ မည္းနက္ ႐ွည္လ်ားတဲ့ သူ႔ဆံပင္ေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာ႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ေပဘူး။ သာမန္ မိန္းမသားေတြထက္ နည္းနည္းပိုျမင့္တဲ့ သူ႔အရပ္အေမာင္းေၾကာင့္ရယ္၊ ထူထဲတဲ့ မ်က္ခံုးေတြနဲ႔ တည္ၾကည္႐ႊန္း လက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ တခ်ိဳ႔က အိေႁႏၵႀကီးတာေၾကာင့္နဲ႔ ၀င္းမြတ္တဲ့ အသားအေရ ကိုပါ ထည့္ခ်င္ၾကလိမ့္ဦးမယ္။ အားလံုးတညီတညြတ္တည္း သေဘာက်ၾကတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ မထူမပါး ႏႈတ္ခမ္း ရဲရဲေလးပါ။
'ဘယ္ေန႔က အျပင္ေရာက္လာတာလဲဟင္ ကိုမိုးႀကီး'
ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ဦးမိုးလိႈင္က အေတြးစေတြကို ျပန္႐ုတ္သိမ္းလိုက္ရင္း 'ဒီေန႔ပဲဟ၊ နင္ အရင္လိုပဲ မိဦး ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူးပဲ။ မဆိုသေလာက္ေတာ့ ၀လာတယ္' လို႔ ေျပာၿပီးမွ သူ႔စကားထဲမွာ အမွားပါသြားသလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားေနရတယ္။
'ကိုမိုးႀကီးကေတာ့ နည္းနည္းပိန္သြားတယ္' ေဒၚသႏၱာဦးက သူ႔စကားကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာလိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူေတာ္ေတာ့္ကို ပန္က်သြားတာပါ။ ေတာ္႐ံုခင္မင္တဲ့သူေတြ မမွတ္မိႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ပိန္သြားတဲ့သူေပါ့။
'မႏၱေလးကို ဘယ္ေန႔ေလာက္ ျပန္မွာလဲ'
သူက မဆိုင္းမတြဘဲ 'အခုဘူတာသြားမွာ၊ ရတဲ့ရထားနဲ႔ ျပန္မွာ'
'တရက္ေလာက္ေတာ့ ေနသြားပါဦး ကိုမိုးႀကီး၊ ျပန္ခ်င္လွၿပီလား' ေဒၚသႏၱာဦး စကားေျပာ မွားသြားသလို ျဖစ္သြားတယ္။
'အိမ္နဲ႔ေ၀းေနတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ မိဦးရဲ႔၊ နင္ကိုယ္ခ်င္းမစာဘူး' ေဒၚသႏၱာဦးက ဇက္ကေလး အသာပုၿပီး အိေႁႏၵနဲ႔ ႐ွက္ေန႐ွာတယ္။ အဲဒီလို ႐ွက္ေနလိုက္တာလဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲလို႔ သူျပန္သတိရေန တယ္။
'ရထားလက္မွတ္အတြက္ ကၽြန္မတာ၀န္ထားလိုက္၊ အိမ္ကိုေတာ့ ခဏလိုက္ခဲ့ဦး၊ ကိုကိုစန္းနဲ႔လည္း မိတ္ေဆြ ျဖစ္ရေအာင္လို႔'
ရထားလက္မွတ္ကိစၥကေတာ့ ဦးမိုးလိႈင္အဖို႔ နား၀င္ခ်ိဳေပမယ့္ ကိုကိုစန္းနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ရေအာင္လို႔ ဆိုတာႀကီးက သူ႔စိတ္ထဲမွာ အေနွာက္အယွက္လိုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဦးမိုးလိႈင္ ျငင္းဖို႔ အေတာ္ခက္ေနတယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ သူ သႏၱာဦးရဲ႔ ကားေပၚမွာ ပါလာခဲ့တယ္။ ကားေပၚတက္ခါနီး ကားတံခါးကို ဘယ္လိုဖြင့္ရမွန္း မသိတာနဲ႔ က်င့္၀တ္သိတဲ့လူလိုလို ဘာလိုလို လုပ္ေနရေသးတယ္။ ကားသမားေလးက အတြင္းက ဖြင့္ေပးမွ သူကားေပၚ ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။
ေက်ာင္းမွာတုန္းက မိုးလိႈင္က သႏၱာဦးဟာ သူ႔ႏွမတ၀မ္းကြဲေတာ္တယ္လို႔ ေျပာထားလို႔ သူ႔ကို ေယာက္ဖတ၀မ္းကြဲလို႔ ေခၚၾကတဲ့သူေတြ ႐ွိတယ္။ တေန႔က်ေတာ့ သႏၱဦးဆီက အစ္ကိုတ၀မ္းကြဲမဟုတ္ပါဘူး၊ ေလးငါး၀မ္းကြဲပါလို႔ ဆိုတဲ့အသံ ထြက္လာေတာ့ မိုးလိႈင္နားမလည္တတ္ေတာ့ဘူး။ အေတြးရခက္သြားတယ္။ ဒီေကာင္မေလး ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာတာပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာတယ္။
အဲဒီတုန္းက သႏၱာဦးနဲ႔ သိပ္ၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္ခ်င္ၾကသူေတြထဲမွာ ျမင္းျခံက ျမင့္ေအာင္က အသည္းဆံုး။ ျမင့္ေအာင္က ပညာသားပါပါေရာ၊ အသလြတ္ေရာ ခ်ဥ္းကပ္တာပါပဲ။ မိုးလိႈင္အေနကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ေရာ ပညာအရည္အခ်င္းပါ ျမင့္ေအာင္ကို ဘာမွ ေျပာစရာ မလိုေပမယ့္ ျမင့္ေအာင္ကို သႏၱာဦးက တူးတူးခါးခါးပဲ။ ေျပာစရာဆိုလို႔ ယူတီစီ၀တ္စံုကို မခၽြတ္တမ္းလိုလို ၀တ္ထားတာပဲ သူျမင္မိတယ္။ ဒိျပင္ ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့လူေတြ ႐ွိေပမယ့္ ျမင့္ေအာင္ေလာက္ မ်က္ႏွာမေျပာင္ရဲၾကဘူး။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က မိုးလိႈင္ကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ ေကာက္႐ိုးပံုေစာင့္မ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္မိတယ္။ သူကလည္း သူ႔ႏွမေလးကို ဘယ္သူနဲ႔မွ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ တြန္႔တိုစိတ္႐ွိတာေတာ့ ၀န္ခံရလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အေနနီးခဲ့ၾကတယ္ေလ။ မိဦးရဲ႔ ႏုပ်ိဳ လွပမႈက အထြတ္အထိပ္ကာလေတြ မဟုတ္လား။
အခုေတာ့ သူက ႏွမတ၀မ္းကြဲေတာ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမယ့္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေလးငါး၀မ္းကြဲပါ ဆိုသူေလး က ဦးကိုကိုစန္းဆိုတဲ့ တခ်ိန္က ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ ေဘာသမားတေယာက္ရဲ႔ ဘ၀အေဖာ္မြန္ ျဖစ္ေန႐ွာတယ္။
သူက ကားေပၚထိုင္ေနရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ကို မ်က္စိလည္ေနတယ္။ မိဦး ငါတို႔ ဘယ္ၿမိဳ႔နယ္ထဲ ေရာက္ေနတာ လဲ။ သူက ျပဴးျပဲေနတဲ့ ေရာင္စံုဆိုင္းဘုတ္ေတြ တိုက္အျမင့္ႀကီးေတြ ေငးရင္း ေမးမိတယ္။ မီဦး ဒါက ဘာလမ္းလဲ၊ ဒါကေရာ ေမးဖန္မ်ားလို႔ ကားေမာင္းတဲ့လူငယ္က ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲကေန သူ႔ကို ဘယ္လိုလူလဲဟ ဆိုတဲ့ အၾကည့္ စူးစမ္းတဲ့အၾကည့္နဲ႔ လွမ္းၾကည့္တယ္။
ကားေပၚမွာပါတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြထဲက တေစာင္ကို ေကာက္ဖတ္လိုက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဂ်ာနယ္က တခါတေလ မ်က္လံုးခြါမိမွ ပတ္၀န္းက်င္ကို ခဏလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးက ဂ်ာနယ္ဆီ ျပန္ေရာက္သြားျပန္တာပါပဲ။ စာေတြ ငတ္လြန္းလို႔ သူမ်ားတကာ လႊင့္ပစ္ထားတဲ့ ေဆးလိပ္အတိုေတြ စုၿပီး ေဆးေခ်းေစာ္ အနံခံၿပီး ေဆးလိပ္ဖင္စီခံေတြ ေျဖဖတ္ခဲ့ရတဲ့ သူပဲ။ အခုလို ဂ်ာနယ္တေစာင္ကို ဟန္က်ပန္က် ဖတ္ရေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကို သတိရမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ာနယ္ကလည္း အားကစား ဂ်ာနယ္တေစာင္။ ကမၻာ့ဖလားတုန္းက ေျခစြမ္းျပခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္တိုက္စစ္မႉးေတြရဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါး။ ကုကိၠဳင္းကလပ္က ကာယအလွမယ္ေ႐ြးပြဲမွာ ဆုရတဲ့သူေတြ၊ ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ ေဘာသမားေတြရဲ႔ အားႀကိဳးမာန္တက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနပံုေတြ။ ဂ်ာနယ္က လြန္ခဲ့တဲ့ တလေလာက္က ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေပမယ့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ အဆင္ဆန္းတဲ့ လိုခ်င္စရာ ေလေဘးတထည္လို ျဖစ္ေနတယ္။
မ်က္လံုးက မ်က္မွန္ေတာင္းဆိုေနတဲ့ မ်က္လံုးမို႔ ဂ်ာနယ္ကို မ်က္လံုးနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀း ထားဖတ္ရတယ္။ ေတာက္လွ်ာက္လည္း ၾကာၾကာမဖတ္ႏိုင္လို႔ ခဏအနားလိုက္မွာ စက္ဘီးမစီးရ၊ စက္ဘီးေပၚမွ ဆင္းတြန္းပါဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ကားေလးက ႏိုင္လြန္ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ ေျခသံလံုလံုနဲ႔ ေျပးေနတယ္။
သူ႔ စိတ္ေတြက ဟိုဒီအႏွံ႔ ေျပးလႊားေနတယ္။ တြန္႔လိမ္ေနတဲ့ သတၱဳပန္းကန္ျပားေပၚက စပါးလံုးႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ ထမင္းနီက်န္က်န္ေတြကို ျမင္ေယာင္ၿပီး သူအံေတြ တင္းတင္းႀကိတ္မိရဲ႔။ ျမက္ခင္းေပၚ မနင္းရဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို သူလည္ျပန္ၾကည့္လိုက္ဖို႔ မလိုပဲ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ကားစီးရင္ မမူးတတ္ေပမယ့္ ကားမစီးရတာ ၾကာလို႔ပဲလား၊ စိတ္ထဲမွာ ပင္ပန္းေလးလံ တင္းၾကပ္ေနလို႔ပဲလားမသိ။ သူ႔ေခါင္းေတြ မူးေ၀ေနတယ္။
ကားဆိုက္ဆိုက္ခ်င္း သူမ်ား၀တ္ၿပီးသား အက်ႌအက်ေလး ၀တ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္က ေဒၚသႏၱာဦးလက္ထဲက ေစ်းဆြဲျခင္း ဆီးႀကိဳယူၿပီး ေျပးသြားတယ္။
ဦးကိုကိုစန္းက ေစ်းအျပန္ေနာက္က်တဲ့ ဇနီးကို ဆင္၀င္ေအာက္အထိ ထြက္ႀကိဳတယ္ေလ။
'ကိုကိုစန္း ကိုမိုးႀကီးေလ၊ ဒီေန႔ပဲ ထြက္လာတာ၊ ေစ်းနားမွာ သႏၱာနဲ႔ေတြ႔လို႔ ေခၚလာတာ'
ဦးကိုကိုစန္းက သူ႔ကို ေဖာ္ေ႐ြတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ျပံဳးျပေနတယ္။ သူကေတာ့ ဦးကိုကိုစန္းဆိုတဲ့လူကို ေတြ႔လိုက္ရကတည္းက စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။
'လူကို အခုမွ ျမင္ဖူးေပမယ့္ နာမည္ကေတာ့ သႏၱာက ခဏခဏ ေျပာေနတာနဲ႔ ၾကားဖူးေနတာ ၾကာပါၿပီ' သူက ကမ္းလိုက္တဲ့လက္ကို ဆြဲၿပီးႏႈတ္ဆက္ရင္း 'ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္' လို႔ ေျပာရင္း ေရဆာသလိုလို ျဖစ္လာတယ္။
အညာသားတေယာက္နဲ႔ အေၾကသားတေယာက္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကတယ္။ အေၾကသားလက္ က အသားျဖဴျဖဴ၊ အညာသားလက္က ခပ္ညိဳညိဳ၊ ဒါေတာင္ေနရိပ္ထဲမွာ အၾကာႀကီး ေနခဲ့ရတဲ့သူ။ အေၾကသားရဲ႔လက္က ေအးစက္ေနၿပီး အညာသားရဲ႔ လက္က ပူေႏြးေနတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္တခုေလာက္ ျဖဲေနက် သြားျဖဲေလး သူျဖဲလိုက္မိတယ္။
မ်က္လံုးေတြကို ဦးမိုးလိႈင္ သေဘာမက်လွဘူး။ ဆင္မ်က္လံုးနဲ႔ တူသလိုလို ေျမေခြးမ်က္လံုးနဲ႔ တူသလိုလို။ ဦးကိုကိုစန္းက သူထင္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရည္နဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔ထက္ အရပ္နည္းနည္း ပုသြားသလိုပဲ။ အရင္ သတင္းစာေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး ေဘာကစားၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြမွာ ဒိထက္ပိုၿပီး ျမင့္သလားလို႔။ ၿပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္မွာအဆီေတြ အသားပိုေတြနဲ႔။
ဦးကိုကိုစန္းက ဦးမိုးလိႈင္ကို မိသားစုနဲ႔ပဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနထိုင္သြားဖို႔ ေျပာမယ္လို႔ပဲ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုရင္း၊ ဟိုလူေတြရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို ၾကည့္ၿပီး သူေျပာခ်င္တဲ့စကားက ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဟိုလူရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကလည္း သိမ္းငွက္တေကာင္ရဲ႔ မ်က္လံုးလိုပါပဲလား။
ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မေလး႐ွားႏိုင္ငံ၊ စင္ကာပူႏိုင္ငံ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ၊ ေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေတြရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္ အလံေလးေတြနဲ႔ ဧည့္ခန္းက ေ၀စည္ေနတယ္။ မဂၤလာဦးတုန္းက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုထဲမွာေတာ့ သတို႔သား အစြမ္းကုန္ျပံဳးထားေပမယ့္ သတို႔သမီးက မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ရပ္ေန႐ွာတယ္။
ဧည့္ခန္းဖိနပ္ခၽြတ္မွာ သူခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့ ေျခေခ်ာင္းရာေတြ ထင္ေနတဲ့ ျမင္းၾကယ္ဖိနပ္တရံ၊ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔ ကတၱီပါသည္းႀကိဳးနဲ႔ ဖိနပ္တရံတို႔က တရံနဲ႔တရံ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ျမင္းၾကယ္ဖိနပ္ရဲ႔ သည္းႀကိဳးက ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြကို နန္းဆြဲၿပီး သည္းႀကိဳးျဖစ္ေအာင္ ထိုးထားတာမို႔ ကတၱီပါဖိနပ္အနက္ ေလးက ျမင္းၾကယ္ဖိနပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ႐ြံေနတယ္။
သူကေတာ့ အားကစားစာေစာင္ေတြ တထပ္ႀကီးၾကားမွာ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျမႇဳပ္ထားလိုက္တယ္။ ေဆာင္းပါး႐ွင္ အသစ္ေတြ၊ ေၾကာ္ျငာဒီဇိုင္းအဆန္းေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအားကစားက႑အသစ္ေတြ သူ႔အတြက္ေတာ့ အားလံုး အသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းပဲ။ လက္တိုလက္ေတာင္းခိုင္းတဲ့ ကေလးမေလးက သူ အမ်ိဳးအမည္ မေခၚတတ္ တဲ့ ဇီးေဖ်ာ္ရည္ေရာင္ အခ်ိဳရည္တခြက္ လာခ်ေပးသြားတယ္။
ေဒၚသႏၱာဦးက ေျပာလိုက္လို႔ ထင္ပါရဲ႔။ သူ႔ခင္ပြန္းက မီးရထားဌာနကို တယ္လီဖံုးဆက္ေနသံ ၾကားရတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အျဖဴေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေပၚမွာ အနီကြက္ေတြ ေဖာ္ထားတဲ့ ခန္းဆီးကို ဖယ္ပီး ဦးကိုကိုစန္း ဧည့္ခန္းထဲ ၀င္လာတယ္။
'ရထားလက္မွတ္အတြက္ ဘာမွမပူပါနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားၿပီးၿပီ' တဲ့။ ျမန္မာလက္ေ႐ြးစင္ေဘာသင္း ဦးေမာ့လာေနတဲ့အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးကေန မ်က္ႏွာခြါၿပီး သူဦးေခါင္းညိတ္ရင္း 'ဟန္က်တာေပါ့' လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဦးကိုကိုစန္းက ထရက္ဆု အစိမ္း႐ႊင္ကို သားသားနားနား ၀တ္ဆင္ထားတယ္။ စံခ်ိန္ယူတဲ့ နာရီတလံုးကိုလည္ပင္းမွာ ပိုးႀကိဳးအနီေလးနဲ႔ ဆြဲထားတယ္။
'ေရမိုးခ်ိဳးလိုက္ဦး၊ ညေနစာ စားၿပီးမွကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘူတာ လိုက္ပို႔ေပးမယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာေန၊ ဘာမွ အားမနာနဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာ့လံုးအသင္းကို ထရိန္နင္ ေပးစရာ ႐ွိေသးတယ္'
သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သြားျဖဲေလးနဲ႔ ရယ္ေနလိုက္တယ္။
'ပ်င္းေနရင္လည္း ေဘာကြင္းဘက္ အေညာင္းေျပ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါဦးလား'
'ဟုတ္ကဲ့၊ ခင္ဗ်ားဇနီးက ဘာအစီအစဥ္ေတြ ဆြဲထားလဲ မသိဘူး'
ဦးကိုကိုစန္းက ဗင္ကားေလးေပၚ အေရာက္မွာ
'ကိုကိုစန္း ေစာေစာျပန္ခဲ့ေနာ္၊ ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ ခ်က္ထားတယ္' လို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာသံ ၾကားလိုက္လို႔ ဟိုလူက ကားေပၚကေန လည္ျပန္ျပံဳးျပရင္း ထြက္သြားတယ္။
ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ဆိုပါလား။ သူသိတ္ႀကိဳက္တဲ့ ဟင္းပဲ။ ေစ်းျခင္းထဲမွာ ၾကက္တေကာင္ေတြ႔လိုက္ပါရဲ႔နဲ႔ မိဦးက သူႀကိဳက္တတ္တဲ့ ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ကို ခ်က္လိုက္ေလသလား။ သူ ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ႀကိဳက္တာကို မိဦး မွတ္မိေနတာကိုပဲ အံ့ၾသရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ တိုက္ဆိုင္မႈ တခုမ်ားလား။
ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္ေနရင္း သူ႔ဆီ ေျခာက္လတခါ ခုႏွစ္လတခါ တကူးတကန္႔ လာလာေတြ႔တဲ့ ဇနီးသည္ရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္ေန႐ွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာေလးေတြ ထုခြဲလာမွန္း မသိႏိုင္တဲ့ စားစရာေလးေတြ။ ငါးပိေၾကာ္၊ ပဲေၾကာ္၊ သရက္သီးဆီစိမ္၊ ထန္းလ်က္ေတြဟာ သမီးေလးရဲ႔ နားဆြဲေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
xxxx xxxx xxxx xxxx
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေဘာလံုးကြင္းဘက္ကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ေဒၚသႏၱာဦးက ေရခ်ိဳးၿပီး သနပ္ခါးေရက်ဲေလး လူးထားတယ္။ စပို႔႐ွပ္ အနက္ကေလးကို ၀တ္လို႔၊ ေကာ္လာအနက္ေပၚမွာ အျဖဴနဲ႔ အနီလိုင္းေလးက အနားသတ္ထားတယ္။ သူက မိဦး စပို႔႐ွပ္၀တ္ေလ့မ႐ွိပဲ အခုမွ ျမင္ရလို႔ အံ့ၾသေနတယ္။ ထဘီက အျဖဴမ်ားမ်ား အျပာအရင့္ခက္ေတြ ယွက္ထားတဲ့ ပါတိတ္ကို ဆင္ထားတယ္။ သူကေတာ့ မိဦးနဲ႔ေတြ႔စ ေန႔လည္ကအတိုင္းပဲ။ မ်က္ႏွာမွာ အဆီေတြ ပိုျပန္ေနတာပဲ ေျပာစရာ ႐ွိရဲ႔။
ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ ေဘာလံုးကြင္းဆီ ေရာက္သြားၾကတယ္။ ကြင္းထဲမွာ ေဘာသမားေတြ ေလ့က်င့္ေနၾကတယ္။ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔အသံကို အေ၀းကေန ၾကားေနရတယ္။ သူတို႔ လာတာကို ျမင္ေတာ့ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔အသံက ပိုက်ယ္လာသလိုပဲ။ ေဘာသမားေတြခမ်ာ ပိုၿပီး ေလ့က်င့္ရ႐ွာတယ္။ တခါတခါမွ လက္ေထာက္နည္းျပဆရာရဲ႔ အသံကို ၾကားရရဲ႔။
သူက ေဘာကြင္းကို ျမင္လိုက္ရကတည္းက လူငယ္ေလး ျပန္ျဖစ္သြားတာ၊ ၿမိဳ႔မအသင္းမွာ ရခဲ့တဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ၊ ကုန္းလမ္းသယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးမွာ ကစားတုန္းက ေအာ္ဟစ္အားေပးသံေတြ (ဆဲသံေတြ လည္းပါ)၊ တကၠသိုလ္ေဘာအသင္းရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ သူျပန္ျမင္ေယာင္ေနတယ္။ လက္ဆြဲႏႈတ္ခံခဲ့ရ၊ ပန္းစည္းေတြ၊ ပန္းကံုးေတြ၊ ဆုတံဆိပ္ေတြ ေ၀စည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။
ေဘာသမားႏွစ္ေယာက္ ေလ့က်င့္ၾကရင္း မေတာ္တဆ ခိုက္မိသြားလို႔ လဲက်သြားတဲ့ ဆီကို ဦးကိုကိုစန္းနဲ႔ သူ႔လက္ေထာက္တို႔ အေျပးသြားၾကည့္ၾကတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ပြဲၾကည့္စင္ရဲ႔ အရိပ္တေနရာက ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္။
သူက မႏၱေလးမွာ႐ွိတဲ့ ေဘာကစားကြင္းဆိုရင္ မကစားဖူးတဲ့ကြင္း မ႐ွိသေလာက္ပဲ။ စစ္ကိုင္း၊ ေ႐ႊဘို၊ မံု႐ြာ၊ ျမစ္ငယ္၊ သာစည္၊ စဥ့္ကူး၊ သပိတ္က်င္း၊ ျပင္ဦးလြင္၊ ျမင္းျခံ၊ မိတၳီလာ စတဲ့ ေျမလတ္ပိုင္းက ကြင္းေတြလည္း မက်န္သေလာက္ပဲ။
သူက ေဘာသမားေတြကို ေငးရီၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ ေဒၚသႏၱာဦးက စိပ္ပုတီးေလးကိုစိပ္ရင္း ကြင္းဘက္ဆီ ၾကည့္ေနတယ္။ သူက မိဦးရဲ႔ ေျပာင္းလဲေနပံုေတြ စဥ္းစားရင္း နင္ဘာေတြ တတြတ္တြတ္႐ြတ္ ေနတာတုန္းလို႔ ေမးမယ္လုပ္ၿပီးမွ အာ႐ံုပ်က္သြားပါလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိၿပီး မေမးေတာ့ဘူး။
ေဘာသမားေတြ ၀တ္စားပံုက သူတို႔ေခတ္နဲ႔ မတူၾကေတာ့ဘူး။ ေဘာင္းဘီပြပြေတြကို ဒူးဆစ္နားထိ ႐ွည္႐ွည္၀တ္ထားၾကတယ္။ အက်ႌေတြက အေရာင္ပိုစံုလာတယ္။ အက်ႌေပၚမွာ စီးပြါးေရးေၾကာ္ျငာကုမၸဏီ နာမည္ေတြနဲ႔။ ေဘာကန္ဖိနပ္ အမ်ိဳးေကာင္းေတြ စီးထားတယ္။
ေဘာသမားေတြကို ၾကည့္ေနေပမယ့္ သူ႔ကို အတိတ္ဆီကို အေတြးက ျပန္ျပန္ေခၚသြားတယ္။ ႏုပ်ိဳတက္ႂကြေနတဲ့ ေဘာသမားေလးေတြကို အားက်စိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔ကိုသူ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ သူက အက်ပိုင္း ေရာက္ေနၿပီ။ သူ႔မွာ ခြန္အားမ႐ွိေတာ့ဘူး။
သူတို႔ နည္းျပဆရာေတြက အားမလိုအားမရျဖစ္ၿပီး လွမ္းေအာ္လိုက္သံနဲ႔အတူ ဆဲသံပါ တပါတည္း ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေဒၚသႏၱာဦးလဲ ၾကားလိုက္တယ္ထင္ရဲ႔။ သူ႔ကို အားနာဟန္မ်က္လံုး တခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္ တယ္။ ေဘာသမားေတြက တဖက္က ပစ္ေပးေနတဲ့ ေဘာလံုးကို ေခါင္းတိုက္ၾကဖို႔ တန္းစီေနၾကတာကို သူက ငါးပိစိမ္းကေလး တေကာ္အတြက္ ေနပူထဲမွ တန္းစီေနရတာကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနတယ္။
ေဘာသမားေတြ အကုန္ေလာက္နီးနီး သူဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့ဖူးသူခ်ည္းပဲ။ နာမည္ေတြကိုေတာ့ သူမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ နာမည္ေတြက သံုးလံုးမွည့္ၾကတာ မ်ားတယ္မဟုတ္လား။
ေဘာသမားတခ်ိဳ႔ရဲ႔ နာမည္ကိုေရာ လူကိုပါ ေဒၚသႏၱာဦးက သိေနတယ္။ ဟိုနံပါတ္ကိုးက ဘယ္သူ၊ နံပါတ္သံုးက ဘယ္၀ါ၊ နံပါတ္ေလးက ဘယ္လို အလားအလာ႐ွိတာ။ သူက တကယ့္ ၀ါရင့္ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ ေလသံ။ ပင္တိုင္ေဆာင္းပါး႐ွင္ စတိုင္မ်ိဳးနဲ႔ သူ႔ကို ေျပာျပေနတယ္။ သူ႔အဖို႔ အံ့ၾသစရာခ်ည္းပဲ။
သူကေတာ့ တခ်ိဳ႔ ေဘာသမားေတြကို သူနဲ႔ တၾကမ္းထဲ အတူ အိပ္ခဲ့တဲ့ ႏြားခိုးေလးေတြ၊ သာတီဒီေလးေတြ၊ ေရနံအပကေလးေတြနဲ႔ တူသလိုလို ခံစားေနမိတယ္။
ဦးမိုးလိႈင္ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေနမေကာင္းတုန္းက ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ျပဳစုဖူးတဲ့ ေအာင္လံက ေအာင္မ်ိဳးျမင့္နဲ႔ ဂ်ာစီနီနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ ႐ုပ္ခ်င္းသိပ္ဆင္ၾကတယ္။ ညီအကိုဆိုရင္ ယံုေလာက္တယ္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အျပင္ ဒိျပင္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာလည္းေလံေနၾကပံုကို လာၾကည့္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြ ႐ွိေနတယ္။ ၀င္သင့္၀င္ထိုက္တဲ့ ေဘာကို ဂိုးသမားက အစြမ္းျပကာကြယ္လိုက္တာကို ေတြ႔ၿပီး သူ႔ကိုယ္က တြန္႔ကနဲ႔ ျဖစ္သြားမိတယ္။
ေဒၚသႏၱာဦးကေတာင္ ပါးစပ္က ႐ြတ္ေနတာ ရပ္သြားၿပီး ဟာခနဲ အသံထြက္သြားမိတယ္။ ဦးကိုကိုစန္းက ဂုဏ္ယူတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ သူတို႔ဘက္လွည့္ၿပီး ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ခရာသံ႐ွည္ ေပၚလာၿပီး သူတို႔ အနားရသြားၾကတယ္။
သူ႔လက္ေထာက္ေရာ ဦးကိုကိုစန္းပါ သူတို႔ ႐ွိရာကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး အနားယူေနၾကတဲ့ ေဘာသမားေတြအေၾကာင္းကို တေယာက္ခ်င္း ဦးကိုကိုစန္းက ေျပာျပေနတယ္။ လက္႐ွိ ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ေတြ၊ လူငယ္လက္ေ႐ြးစင္ေတြနဲ႔ လက္ေ႐ြးစင္ေဟာင္း ပူပူေႏြးေႏြးေတြက အမ်ားစုပဲ။ ေသြးသစ္က သံုးေယာက္ေလာက္ပဲ ပါတယ္။
လက္အိပ္လွလွကေလးစြပ္ထားတဲ့ ဂိုးသမားကိုေတာ့ ဦးကိုကိုစန္း စန္းအတင္ဆံုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ ဂုဏ္အႀကိမ္ႀကိမ္ေဆာင္ခဲ့တာေပါ့။ အသေရ ခဏခဏဆယ္ခဲ့တာ သူပဲတဲ့။ တေနရာဆီက နာရီသံေခ်ာင္း ေခါက္သံၾကားရတယ္။ ေဒၚသႏၱာဦးက ငါးမတ္တင္းလို႔ ေျပာေပမယ့္ သူက ေလးနာရီ သံုးေမာင္းလို႔ ဘာသာျပန္မိသြားတယ္။
လက္ေထာက္နည္းျပဆရာက အခ်ိန္တိတိက်က်ပဲ။ ခရာ႐ွည္ကို မႈတ္လိုက္တယ္။ ေဘာသမားေတြက ျမင္ခင္းေပၚက အထေႏွးရင္ ေနာက္က်ရင္ လစာျဖတ္ခံရေတာ့မယ့္ ပံုစံအတိုင္း။ ခရာသံၾကားၾကားခ်င္း အျမန္ထလိုက္ၾကတယ္။ သူကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ဘာလုပ္ေနၾကပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။
ေဘာသမားေတြက ေဘာအထိန္းအသိမ္း ေကာင္းေစတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္သူကလုပ္၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ကန္ခ်က္မွန္ေအာင္ေလ့က်င့္ၾက၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေခါင္းတိုက္ေလ့က်င့္ေနၾကတယ္။ သူမ်ားေတြမွာ ေဘာလံုး ႐ွာပါးခ်င္ ႐ွားပါးပါးမယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေဘာလံုးေတြက အမ်ားႀကီး။
ေဒၚသႏၱာဦးက ဦးမိုးလိႈင္တို႔အိမ္ကေန ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပံု၊ ဦးေလးတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔က သူ႔ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကပံုေတြ၊ အိမ္မွာ ေရျပတ္တဲ့အခါ ကိုမိုးၾကီး ေရစည္လွည္းသြားဆြဲေပးခဲ့ပံုေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနတယ္။
ျပင္းထန္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းအ႐ွိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီ။ ေပါ့ပါးတဲ့ ေလ့က်င့္မႈကေလးေတြကို နည္းျပေတြ ေျပာင္းၿပီး ေလ့က်င့္ခိုင္းလိုက္တယ္။
ဦးကိုကိုစန္းက သူတို႔ကြင္းထဲထိ လာဖို႔ လွမ္းေခၚေနပါပေကာ။ သူနဲ႔ ေဒၚသႏၱာဦးနဲ႔ ကြင္းထဲကို တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေလးငါးေပ အကြာေလာက္ကပါ။
ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔ မ်က္ႏွာမွာ တခုခုေျပာဖို႔ ႐ွိေနတယ္ဆိုတာ ေဒၚသႏၱာဦးက သတိထားမိတယ္။
'ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္အပတ္ထဲမွာ ထိုင္းကိုသြားၿပီး ကစားၾကဖို႔ ႐ွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္ေလးေတြကို အထူးၾကပ္မတ္ေပးေနရတာ' တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာေသးတယ္။
'ခင္ဗ်ားလည္း တခ်ိန္က ေဘာသမားတေယာက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတယ္။'
သူ အံ့လည္းအံ့ၾသတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူလည္း ထူပူသြားမိတယ္။ ဒီစကားကို သူ မေမွ်ာ္လင့္မိဘူး။
'တလံုးေလာက္ စမ္းၿပီးေတာ့ ကန္ၾကည့္ပါဦးလား' ဦးကိုကိုစန္းက ဖိတ္ေခၚေနၿပီ။ ဘယ္လိုသေဘာနဲ႔ ဒီလို ဖိတ္ေခးတာလဲ။
သူက ခ်က္ခ်င္းပဲ 'ကန္တာေပါ့ဗ်ာ' လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
'သတိလည္း ထားဦးေနာ္၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဒူးႀကီး လိုက္ေကာက္ေနရဦးမယ္' ဦးကိုကိုစန္းက မ်က္လံုးပိတ္မတတ္ ရယ္ရင္း ခနဲ႔လိုက္တယ္။ ေျပာေျပာဆိုဆို သူတို႔သံုးေယာက္ ကြင္းထဲကျဖတ္ၿပီး ဂိုးစည္းဆီကို ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။
လက္ေထာက္ဆရာရဲ႔ ခရာသံေၾကာင့္ ေလ့က်င့္ေနတာေတြ အားလံုး ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ ဦးကိုကိုစန္းက ေဘာလံုးကို ဂိုးစည္းနားမွာ မတည္ပဲ စက္၀ိုင္းျခမ္းရဲ႔ အျပင္မွာ တည္ေပးထားတယ္။ ေဘာလံုးတည္ေနပံုက ခ်ိဳင္႔ထဲ နည္းနည္းက်လိုက္ေသးရဲ႔။ သူက ေဘာလံုးကို ေနရာ ေ႐ႊ႔တည္ရေကာင္းႏိုးႏိုး စဥ္းစားေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ဟိုလူတည္ေပးထားတဲ့ေနရာမွာဘဲ ႐ွိေစေတာ့။ သူမျပင္ေတာ့ဘူး။
ကြင္းထဲမွာ ႐ွိၾကတဲ့ ေဘာသမားေတြေရာ ကြင္းျပင္က ပရိသတ္ေတြပါ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔ လုပ္ရပ္ကို စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ ကန္မယ့္သူက ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္ခ်ဥ္းေနတဲ့ လူတေယာက္၊ တည္ထားတဲ့ ေဘာလံုးက ဂိုးတိုင္နဲ႔ သာသာထိုးထိုး ေ၀းတဲ့ေနရာ။ ၿပီးေတာ့ ေဘာလံုးက ခ်ိဳင့္ခြက္ထဲမွာ မဆိုသေလာက္ က်ေနေသးတယ္။
ဦးမိုးလိႈင္က ပုဆိုးခါးေတာင္းက်ိဳက္လိုက္တယ္။ အဲဒီလို ခါးေတာင္းက်ိဳက္လိုက္ခါမွ ျပက္လံုးထုတ္လိုက္ သလို ျဖစ္ၿပီး ေဒၚသႏၱာဦးေတာင္မွ သူ႔ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး က်ိတ္ရယ္လိုက္မိေသးတယ္။ တခ်ိန္က တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ က်စ္လစ္တဲ့ ေပါင္လံုးသားေတြက အခုေတာ့ ေသးေသးေလး ျဖစ္ေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ သန္းႀကီးကိုက္ထားတဲ့ အနာ႐ြတ္၊ အေရျပားေရာဂါရဲ႔ ကုတ္ျခစ္ရာေတြနဲ႔။ လူရဲ႔ေပါင္နဲ႔ မတူဘူး။ က်ားသစ္ေပါင္နဲ႔ တူေနတယ္။ တခ်ိန္က ႂကြက္သားမွ်င္ေတြ ဖုထစ္ခဲ့တဲ့ ေျခသလံုးကလည္း အခုေတာ့ ေျခသလံုးပါလို႔ စာတန္းထိုးထားရေတာ့မလိုလို။
သူငယ္ငယ္ ေဘာကစားတုန္းက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ပါးပါးနပ္နပ္ ေ႐ွာင္တိမ္းကစားခဲ့သူမို႔ သူ႔မွာ ဘာဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မွ မ႐ွိဘူး။ အခု သူ႔ညိဳ႔သက်ည္းမွာ ေသရာပါမယ့္ အနာ႐ြတ္ေတြက ျမိဳ႔တၿမိဳ႔ရဲ႔ ေျမပံုနဲ႔ တူေနတယ္။ ႀကီးတဲ့ဟာကႀကီး ေသးတဲ့ဟာက ေသးနဲ႔။ ေျခသလံုး႐ိုးႏွစ္ေခ်ာင္းဟာ မီးရထားသံလမ္း တစံုလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။
ကြင္းထဲမွ႐ွိတဲ့ လူေတြအားလံုး တိတ္ဆိတ္သြားလိုက္ၾကတာ ျမက္ခင္းေပၚ ငွက္တေကာင္ ဆင္းနား ရင္ေတာင္ ေျခသံၾကားေလာက္ရဲ႔။
မိဦးတို႔ ေနၾကတဲ့ နယ္ေျမထဲ ေရာက္လာကတည္းက သူလိုက္လာတာ မွားၿပီလို႔ ေနာင္တရေနတယ္။ သူျပန္လို႔ရရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ခ်င္တယ္။ မလႊဲသာ မေ႐ွာင္သာလို႔ ထိုင္ၿပီး ဂ်ာနယ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ရတာ။ သူ႔မွာ သိတ္ေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ႐ွိတယ္။
အဘဦးအုန္းျမင့္၊ ဆရာေတာ္ဦး၀ါသ၀ပ႑ိ၊ ဦးပဥၨင္းဦးပညာဒီပ၊ ကိုျမင့္ဆန္းတို႔ ကိုေအာင္တို႔ ေမာင္ေဌးေအာင္တို႔တေတြ။ သူေတြ႔ခ်င္တဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး။
တည္ထားတဲ့ေဘာကို ဘယ္ေျခနဲ႔ကန္မွာလား၊ ညာေျခနဲ႔ ကန္မွာလား။ ဂိုးသမားႀကိဳၿပီး မရိပ္မိေအာင္ သူက ေဘာလံုးရဲ႔ တည့္တည့္ေနာက္က ရပ္ေနလိုက္တယ္။ ေလက သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္ကေန တသုန္သုန္တိုက္ေနလို႔ အက်ႌလက္ဖတ္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနတယ္။
မိဦး စာေမးပြဲေနာက္ဆံုးေန႔က်ရင္ ငါ နင့္ကို အေရးႀကီးတဲ့စကား ေျပာစရာ႐ွိတယ္လို႔ သူေျပာခဲ့တဲ့ တုန္းက မိဦးရဲ႔ ၿပံဳးျမျမမ်က္ႏွာေလး ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ နားထဲမွာေတာ့ အိပ္ေကာင္းျခင္းမအိပ္ရတဲ့ အာလံုးေကာင္းပါတယ္ ဆရာႀကီးဆိုတဲ့ အသံ၀ါႀကီး ၾကားေယာင္ျပန္တယ္။
သူက ပ်ဥ္းမနားေပါင္းေလာင္းဖလား သြားကစားေနရာ ျပန္လာေတာ့ သူ႔မိဘေတြ လာေခၚလို႔ မိဦးက ထီးခ်ိဳင့္ျပန္သြားၿပီ။ အခုေတာ့ မိဦးနံေဘးမွာ အစိမ္း႐ႊင္ထရက္ဆုနဲ႔ စံခ်ိန္မွတ္နာရီနဲ႔ ဦးကိုကိုစန္းက ရပ္လို႔။
ဖလန္နယ္အက်ႌရဲ႔ ဘယ္ဘက္လက္ဖတ္ကို ညာလက္နဲ႔ လိပ္တင္ေခါက္ၿပီး တံေတာင္ဆစ္အထက္နားထိ ပင့္တင္ေနတာကို ဂိုးသမားက မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနတယ္။ အရင္တုန္းက ေဘာလံုးနဲ႔ ဂိုးတိုင္နဲ႔ ဒီေလာက္ အကြာအေ၀းကို စာမဖြဲ႔ အားပါဘူး။ ဒိထက္ေ၀းတဲ့ ေနရာက ေနေတာင္ ဂိုး၀င္ေအာင္ ေျပးလႊားကန္သြင္းခဲ့ဖူးသူပဲ။
သူက ဂိုးသမားကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ ဂိုးသမားက ဂိုးဘားရဲ႔ အလည္ေခါင္မွာ တည့္တည့္ ေျခကားၿပီး ရပ္ေနတယ္။ ပင္နယ္တီ အဆံုးအျဖတ္ကို အသက္စြန္႔ ကာကြယ္မယ့္ဟန္နဲ႔။ ဂိုးသမား ရပ္ေနတာ ဂိုးတိုင္သံုးတိုင္ၾကားမွာ ျပည့္ေနသလိုပဲ။
ဦးမိုးလိႈင္က လြင့္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို စုစည္းေပမယ့္ မရဘူး။
ေဒၚသႏၱာဦးကေတာ့ လက္အုပ္ေလးခ်ီထားသလို မခ်ီသလိုလို။ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ပူးယွက္ၿပီး ရင္ဘတ္မွာ ခပ္ဖြဖြ ကပ္ထားတုန္းပဲ။
ေဘာကန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ႂကြက္သားေတြ အ႐ြတ္ေတြ အေၾကာေတြ မနာေအာင္ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရမယ္။ အေၾကာေလွ်ာ့ၿပီးမွ ကန္ရမယ္ဆိုတာ ဦးမိုးလိႈင္ သိပ္သိတာေပါ့။ အခုေတာ့ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း မလုပ္ရပါဘဲနဲ႔ သူ႔ေသြးေတြ ပူလာ ဆူလာတယ္။
က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာ၊ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး မရယ္မၿပံဳး ရပ္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္းထဲက ဓာတ္ပံု၊ ေပါင္နဲ႔ ညိဳ႔သက်ည္းက ဒဏ္ရာေတြ၊ သူ႔ဇနီးရဲ႔ မ်က္ႏွာေလး ျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္။
ပရိသတ္က စကၠန္႔နဲ႔အမွ် အာ႐ံုပို စူးစိုက္ၾကည့္လာၾကတယ္။ ဇာတ္ထြတ္ကို ေရာက္ေနတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ကား တကားေပါ့။
.... ေတြအတြက္ .... အတြက္ ... အတြက္ ေျခတလွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း သူ႔ပါးစပ္က .... အတြက္တခု ႐ြတ္ၿပီး ေဘာလံုးဆီ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ အဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့ လူပိန္ပိန္တေယာက္။
... အတြက္ ... အတြက္ ေဘာလံုးဆီ ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္သြားၿပီး ကန္ေတာ့မွ ခြန္အားကုန္သံုးၿပီး ကန္လိုက္တယ္။ ကန္ၿပီးတာေတာင္ သူက လက္သီးဆုပ္မေျဖဘူး။
ကၽြမ္းက်င္လက္ေျဖာင့္တဲ့ ေသနတ္သမားက ခလုတ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ကတည္းက ပစ္မွတ္ကိုထိတာ သိလိုက္သလိုပဲ ဦးမိုးလိႈင္လည္း သိလိုက္တယ္။
ဂိုးသမားက ဦးမိုးလိႈင္ ဖလန္နယ္အက်ႌ ဘယ္ဖက္လက္ဖတ္ကို ညာလက္နဲ႔ လိပ္တင္တာကို ၾကည့္ၿပီး ဦးမိုးလိႈင္ ညာေျခနဲ႔ ကန္မယ္လို႔ ထင္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႔။
ပရိသတ္ေတြေရာ၊ ကြင္းထဲက ေဘာသမားေတြေရာ၊ ဦးကိုကိုစန္း၊ ေဒၚသႏၱာဦးနဲ႔ လက္ေထာက္နည္းျပ ဆရာေတြကိုေရာ ႐ုပ္႐ွင္ကင္မရာေတြ ဗီြဒီယိုကင္မရာေတြနဲ႔ ႐ိုက္ထား မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး အေႏွးျပန္ျပကြက္ ေတြနဲ႔ အရသာခံၿပီး ၾကည့္ဖို႔ေကာင္းတယ္။
ညီပုေလး။
ဒီဖလန္နယ္အက်ႌအနီေလးကို သိပ္သေဘာက်တဲ့လူ။ ၿပီးေတာ့ ဒီအက်ႌေလးေပၚမွာ သံေယာဇဥ္လည္း ႐ွိတယ္။ သူ႔ခ်စ္မိတ္ေဆြ ဦးမဲေမာင္က ေပးခဲ့တဲ့ အက်ႌေလး။ ဦးမဲေမာင္ကိုလည္း ေျမာင္းျမက တိုးတိုးထြန္းဆိုတဲ့ ပုသိမ္ေကာလိပ္က ေက်ာင္းသားေလးက ေပးခဲ့တာ။ တိုးတိုးထြန္းနဲ႔ သူနဲ႔လည္း ညီရင္းအစ္ကိုလို ခ်စ္ၾက ခင္ၾကတာေလ။
'ဟင္.... ကိုမိုးႀကီး.... ကိုမိုးႀကီး'
သူလန္႔သြားတယ္။ နာမည္ရင္း မိုးလိႈင္လို႔ မေခၚဘဲ အိမ္သားေတြ သိပ္ရင္းတဲ့ ေဆြမ်ိဳးသူငယ္ခ်င္းေတြမွ ေခၚၾကတဲ့ နာမည္ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ အသံကလည္း အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရဲ႔ အသံ။ သူလွည့္အၾကည့္ လိုက္မွာ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္လွလွတခု သူ႔အနားေရာက္ေနၿပီး အမ်ိဳးသမီးက သူ႔လက္ေမာင္းကို ၀မ္းသာအားရ ဖ်စ္ညစ္လႈပ္ယမ္းေနတယ္။
'ဟဲ့ မိဦး.... သႏၱာဦး' သူလည္း ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ အံ့လည္းအံ့ၾသသြားမိတယ္။ အံ့့ၾသတာမွ အေတာ္ကို အံ့ၾသသြားတာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ဆံုၾကပံုကို ၾကည့္ၿပီးနံေဘးက ျမင္ရတဲ့သူေတြကိုပါ အေပ်ာ္ကူးစက္ သြားေစတယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စိတ္ညစ္ေနတဲ့သူေတြေတာင္မွ ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္ရင္ စိတ္ညစ္ေန တာေတြ ခဏေမ့သြားေလာက္တယ္။
ေဒၚသႏၱာဦးက ဦးမိုးလိႈင္ရဲ႔ လက္ေမာင္းကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ခပ္ရဲရဲဆြဲေခၚရင္း ပါးစပ္ကလည္း '၀မ္းသာလိုက္တာ ကိုမိုးႀကီးရယ္' ဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ႐ွိေနၿပီလဲ မသိဘူး။
ဦးမိုးလိႈင္က ေဒၚသႏၱာဦးထက္ အသက္သံုးႏွစ္ေလာက္ ႀကီးတယ္။ အတန္းကေတာ့ တတန္းပဲ ႀကီးတာ။ သႏၱာဦး တကၠသိုလ္လာတက္ေတာ့ အေဆာင္မရလို႔ မိုးလိႈင္တို႔အိမ္ကေန ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတာ။ ဘာသာရပ္ ခ်င္းေတာ့ မတူၾကဘူး။ သူတို႔ မိဘခ်င္းက စီးပြါးဖက္ေတြေလ။ ေဆြမ်ိဳးမိသားစု သစ္ပင္ႀကီးရဲ႔ ဟိုဘက္ကိုင္းအဖ်ား ဒီဖက္ကိုင္းဖ်ား ဆိုပါေတာ့။
သႏၱာဦးက ေက်ာင္းတုန္းက အလွသရဖူ ေဆာင္းၾကသူေတြထဲမွာေတာ့ မပါ႐ွာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ အေတာ္ စိတ္၀င္စားခံရ၊ မိတ္ေဆြျဖစ္ခ်င္သူေတြ မ်ားတဲ့သူ တေယာက္။ မည္းနက္ ႐ွည္လ်ားတဲ့ သူ႔ဆံပင္ေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာ႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ေပဘူး။ သာမန္ မိန္းမသားေတြထက္ နည္းနည္းပိုျမင့္တဲ့ သူ႔အရပ္အေမာင္းေၾကာင့္ရယ္၊ ထူထဲတဲ့ မ်က္ခံုးေတြနဲ႔ တည္ၾကည္႐ႊန္း လက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ တခ်ိဳ႔က အိေႁႏၵႀကီးတာေၾကာင့္နဲ႔ ၀င္းမြတ္တဲ့ အသားအေရ ကိုပါ ထည့္ခ်င္ၾကလိမ့္ဦးမယ္။ အားလံုးတညီတညြတ္တည္း သေဘာက်ၾကတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ မထူမပါး ႏႈတ္ခမ္း ရဲရဲေလးပါ။
'ဘယ္ေန႔က အျပင္ေရာက္လာတာလဲဟင္ ကိုမိုးႀကီး'
ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ဦးမိုးလိႈင္က အေတြးစေတြကို ျပန္႐ုတ္သိမ္းလိုက္ရင္း 'ဒီေန႔ပဲဟ၊ နင္ အရင္လိုပဲ မိဦး ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူးပဲ။ မဆိုသေလာက္ေတာ့ ၀လာတယ္' လို႔ ေျပာၿပီးမွ သူ႔စကားထဲမွာ အမွားပါသြားသလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားေနရတယ္။
'ကိုမိုးႀကီးကေတာ့ နည္းနည္းပိန္သြားတယ္' ေဒၚသႏၱာဦးက သူ႔စကားကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာလိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူေတာ္ေတာ့္ကို ပန္က်သြားတာပါ။ ေတာ္႐ံုခင္မင္တဲ့သူေတြ မမွတ္မိႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ပိန္သြားတဲ့သူေပါ့။
'မႏၱေလးကို ဘယ္ေန႔ေလာက္ ျပန္မွာလဲ'
သူက မဆိုင္းမတြဘဲ 'အခုဘူတာသြားမွာ၊ ရတဲ့ရထားနဲ႔ ျပန္မွာ'
'တရက္ေလာက္ေတာ့ ေနသြားပါဦး ကိုမိုးႀကီး၊ ျပန္ခ်င္လွၿပီလား' ေဒၚသႏၱာဦး စကားေျပာ မွားသြားသလို ျဖစ္သြားတယ္။
'အိမ္နဲ႔ေ၀းေနတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ မိဦးရဲ႔၊ နင္ကိုယ္ခ်င္းမစာဘူး' ေဒၚသႏၱာဦးက ဇက္ကေလး အသာပုၿပီး အိေႁႏၵနဲ႔ ႐ွက္ေန႐ွာတယ္။ အဲဒီလို ႐ွက္ေနလိုက္တာလဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲလို႔ သူျပန္သတိရေန တယ္။
'ရထားလက္မွတ္အတြက္ ကၽြန္မတာ၀န္ထားလိုက္၊ အိမ္ကိုေတာ့ ခဏလိုက္ခဲ့ဦး၊ ကိုကိုစန္းနဲ႔လည္း မိတ္ေဆြ ျဖစ္ရေအာင္လို႔'
ရထားလက္မွတ္ကိစၥကေတာ့ ဦးမိုးလိႈင္အဖို႔ နား၀င္ခ်ိဳေပမယ့္ ကိုကိုစန္းနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ရေအာင္လို႔ ဆိုတာႀကီးက သူ႔စိတ္ထဲမွာ အေနွာက္အယွက္လိုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဦးမိုးလိႈင္ ျငင္းဖို႔ အေတာ္ခက္ေနတယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ သူ သႏၱာဦးရဲ႔ ကားေပၚမွာ ပါလာခဲ့တယ္။ ကားေပၚတက္ခါနီး ကားတံခါးကို ဘယ္လိုဖြင့္ရမွန္း မသိတာနဲ႔ က်င့္၀တ္သိတဲ့လူလိုလို ဘာလိုလို လုပ္ေနရေသးတယ္။ ကားသမားေလးက အတြင္းက ဖြင့္ေပးမွ သူကားေပၚ ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။
ေက်ာင္းမွာတုန္းက မိုးလိႈင္က သႏၱာဦးဟာ သူ႔ႏွမတ၀မ္းကြဲေတာ္တယ္လို႔ ေျပာထားလို႔ သူ႔ကို ေယာက္ဖတ၀မ္းကြဲလို႔ ေခၚၾကတဲ့သူေတြ ႐ွိတယ္။ တေန႔က်ေတာ့ သႏၱဦးဆီက အစ္ကိုတ၀မ္းကြဲမဟုတ္ပါဘူး၊ ေလးငါး၀မ္းကြဲပါလို႔ ဆိုတဲ့အသံ ထြက္လာေတာ့ မိုးလိႈင္နားမလည္တတ္ေတာ့ဘူး။ အေတြးရခက္သြားတယ္။ ဒီေကာင္မေလး ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာတာပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာတယ္။
အဲဒီတုန္းက သႏၱာဦးနဲ႔ သိပ္ၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္ခ်င္ၾကသူေတြထဲမွာ ျမင္းျခံက ျမင့္ေအာင္က အသည္းဆံုး။ ျမင့္ေအာင္က ပညာသားပါပါေရာ၊ အသလြတ္ေရာ ခ်ဥ္းကပ္တာပါပဲ။ မိုးလိႈင္အေနကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ေရာ ပညာအရည္အခ်င္းပါ ျမင့္ေအာင္ကို ဘာမွ ေျပာစရာ မလိုေပမယ့္ ျမင့္ေအာင္ကို သႏၱာဦးက တူးတူးခါးခါးပဲ။ ေျပာစရာဆိုလို႔ ယူတီစီ၀တ္စံုကို မခၽြတ္တမ္းလိုလို ၀တ္ထားတာပဲ သူျမင္မိတယ္။ ဒိျပင္ ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့လူေတြ ႐ွိေပမယ့္ ျမင့္ေအာင္ေလာက္ မ်က္ႏွာမေျပာင္ရဲၾကဘူး။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က မိုးလိႈင္ကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ ေကာက္႐ိုးပံုေစာင့္မ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္မိတယ္။ သူကလည္း သူ႔ႏွမေလးကို ဘယ္သူနဲ႔မွ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ တြန္႔တိုစိတ္႐ွိတာေတာ့ ၀န္ခံရလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အေနနီးခဲ့ၾကတယ္ေလ။ မိဦးရဲ႔ ႏုပ်ိဳ လွပမႈက အထြတ္အထိပ္ကာလေတြ မဟုတ္လား။
အခုေတာ့ သူက ႏွမတ၀မ္းကြဲေတာ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမယ့္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေလးငါး၀မ္းကြဲပါ ဆိုသူေလး က ဦးကိုကိုစန္းဆိုတဲ့ တခ်ိန္က ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ ေဘာသမားတေယာက္ရဲ႔ ဘ၀အေဖာ္မြန္ ျဖစ္ေန႐ွာတယ္။
သူက ကားေပၚထိုင္ေနရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ကို မ်က္စိလည္ေနတယ္။ မိဦး ငါတို႔ ဘယ္ၿမိဳ႔နယ္ထဲ ေရာက္ေနတာ လဲ။ သူက ျပဴးျပဲေနတဲ့ ေရာင္စံုဆိုင္းဘုတ္ေတြ တိုက္အျမင့္ႀကီးေတြ ေငးရင္း ေမးမိတယ္။ မီဦး ဒါက ဘာလမ္းလဲ၊ ဒါကေရာ ေမးဖန္မ်ားလို႔ ကားေမာင္းတဲ့လူငယ္က ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲကေန သူ႔ကို ဘယ္လိုလူလဲဟ ဆိုတဲ့ အၾကည့္ စူးစမ္းတဲ့အၾကည့္နဲ႔ လွမ္းၾကည့္တယ္။
ကားေပၚမွာပါတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြထဲက တေစာင္ကို ေကာက္ဖတ္လိုက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဂ်ာနယ္က တခါတေလ မ်က္လံုးခြါမိမွ ပတ္၀န္းက်င္ကို ခဏလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးက ဂ်ာနယ္ဆီ ျပန္ေရာက္သြားျပန္တာပါပဲ။ စာေတြ ငတ္လြန္းလို႔ သူမ်ားတကာ လႊင့္ပစ္ထားတဲ့ ေဆးလိပ္အတိုေတြ စုၿပီး ေဆးေခ်းေစာ္ အနံခံၿပီး ေဆးလိပ္ဖင္စီခံေတြ ေျဖဖတ္ခဲ့ရတဲ့ သူပဲ။ အခုလို ဂ်ာနယ္တေစာင္ကို ဟန္က်ပန္က် ဖတ္ရေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကို သတိရမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ာနယ္ကလည္း အားကစား ဂ်ာနယ္တေစာင္။ ကမၻာ့ဖလားတုန္းက ေျခစြမ္းျပခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္တိုက္စစ္မႉးေတြရဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါး။ ကုကိၠဳင္းကလပ္က ကာယအလွမယ္ေ႐ြးပြဲမွာ ဆုရတဲ့သူေတြ၊ ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ ေဘာသမားေတြရဲ႔ အားႀကိဳးမာန္တက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနပံုေတြ။ ဂ်ာနယ္က လြန္ခဲ့တဲ့ တလေလာက္က ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေပမယ့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ အဆင္ဆန္းတဲ့ လိုခ်င္စရာ ေလေဘးတထည္လို ျဖစ္ေနတယ္။
မ်က္လံုးက မ်က္မွန္ေတာင္းဆိုေနတဲ့ မ်က္လံုးမို႔ ဂ်ာနယ္ကို မ်က္လံုးနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀း ထားဖတ္ရတယ္။ ေတာက္လွ်ာက္လည္း ၾကာၾကာမဖတ္ႏိုင္လို႔ ခဏအနားလိုက္မွာ စက္ဘီးမစီးရ၊ စက္ဘီးေပၚမွ ဆင္းတြန္းပါဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ကားေလးက ႏိုင္လြန္ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ ေျခသံလံုလံုနဲ႔ ေျပးေနတယ္။
သူ႔ စိတ္ေတြက ဟိုဒီအႏွံ႔ ေျပးလႊားေနတယ္။ တြန္႔လိမ္ေနတဲ့ သတၱဳပန္းကန္ျပားေပၚက စပါးလံုးႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ ထမင္းနီက်န္က်န္ေတြကို ျမင္ေယာင္ၿပီး သူအံေတြ တင္းတင္းႀကိတ္မိရဲ႔။ ျမက္ခင္းေပၚ မနင္းရဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို သူလည္ျပန္ၾကည့္လိုက္ဖို႔ မလိုပဲ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ကားစီးရင္ မမူးတတ္ေပမယ့္ ကားမစီးရတာ ၾကာလို႔ပဲလား၊ စိတ္ထဲမွာ ပင္ပန္းေလးလံ တင္းၾကပ္ေနလို႔ပဲလားမသိ။ သူ႔ေခါင္းေတြ မူးေ၀ေနတယ္။
ကားဆိုက္ဆိုက္ခ်င္း သူမ်ား၀တ္ၿပီးသား အက်ႌအက်ေလး ၀တ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္က ေဒၚသႏၱာဦးလက္ထဲက ေစ်းဆြဲျခင္း ဆီးႀကိဳယူၿပီး ေျပးသြားတယ္။
ဦးကိုကိုစန္းက ေစ်းအျပန္ေနာက္က်တဲ့ ဇနီးကို ဆင္၀င္ေအာက္အထိ ထြက္ႀကိဳတယ္ေလ။
'ကိုကိုစန္း ကိုမိုးႀကီးေလ၊ ဒီေန႔ပဲ ထြက္လာတာ၊ ေစ်းနားမွာ သႏၱာနဲ႔ေတြ႔လို႔ ေခၚလာတာ'
ဦးကိုကိုစန္းက သူ႔ကို ေဖာ္ေ႐ြတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ျပံဳးျပေနတယ္။ သူကေတာ့ ဦးကိုကိုစန္းဆိုတဲ့လူကို ေတြ႔လိုက္ရကတည္းက စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။
'လူကို အခုမွ ျမင္ဖူးေပမယ့္ နာမည္ကေတာ့ သႏၱာက ခဏခဏ ေျပာေနတာနဲ႔ ၾကားဖူးေနတာ ၾကာပါၿပီ' သူက ကမ္းလိုက္တဲ့လက္ကို ဆြဲၿပီးႏႈတ္ဆက္ရင္း 'ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္' လို႔ ေျပာရင္း ေရဆာသလိုလို ျဖစ္လာတယ္။
အညာသားတေယာက္နဲ႔ အေၾကသားတေယာက္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကတယ္။ အေၾကသားလက္ က အသားျဖဴျဖဴ၊ အညာသားလက္က ခပ္ညိဳညိဳ၊ ဒါေတာင္ေနရိပ္ထဲမွာ အၾကာႀကီး ေနခဲ့ရတဲ့သူ။ အေၾကသားရဲ႔လက္က ေအးစက္ေနၿပီး အညာသားရဲ႔ လက္က ပူေႏြးေနတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္တခုေလာက္ ျဖဲေနက် သြားျဖဲေလး သူျဖဲလိုက္မိတယ္။
မ်က္လံုးေတြကို ဦးမိုးလိႈင္ သေဘာမက်လွဘူး။ ဆင္မ်က္လံုးနဲ႔ တူသလိုလို ေျမေခြးမ်က္လံုးနဲ႔ တူသလိုလို။ ဦးကိုကိုစန္းက သူထင္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရည္နဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔ထက္ အရပ္နည္းနည္း ပုသြားသလိုပဲ။ အရင္ သတင္းစာေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး ေဘာကစားၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြမွာ ဒိထက္ပိုၿပီး ျမင့္သလားလို႔။ ၿပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္မွာအဆီေတြ အသားပိုေတြနဲ႔။
ဦးကိုကိုစန္းက ဦးမိုးလိႈင္ကို မိသားစုနဲ႔ပဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနထိုင္သြားဖို႔ ေျပာမယ္လို႔ပဲ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုရင္း၊ ဟိုလူေတြရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို ၾကည့္ၿပီး သူေျပာခ်င္တဲ့စကားက ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဟိုလူရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကလည္း သိမ္းငွက္တေကာင္ရဲ႔ မ်က္လံုးလိုပါပဲလား။
ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မေလး႐ွားႏိုင္ငံ၊ စင္ကာပူႏိုင္ငံ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ၊ ေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေတြရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္ အလံေလးေတြနဲ႔ ဧည့္ခန္းက ေ၀စည္ေနတယ္။ မဂၤလာဦးတုန္းက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုထဲမွာေတာ့ သတို႔သား အစြမ္းကုန္ျပံဳးထားေပမယ့္ သတို႔သမီးက မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ရပ္ေန႐ွာတယ္။
ဧည့္ခန္းဖိနပ္ခၽြတ္မွာ သူခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့ ေျခေခ်ာင္းရာေတြ ထင္ေနတဲ့ ျမင္းၾကယ္ဖိနပ္တရံ၊ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔ ကတၱီပါသည္းႀကိဳးနဲ႔ ဖိနပ္တရံတို႔က တရံနဲ႔တရံ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ျမင္းၾကယ္ဖိနပ္ရဲ႔ သည္းႀကိဳးက ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြကို နန္းဆြဲၿပီး သည္းႀကိဳးျဖစ္ေအာင္ ထိုးထားတာမို႔ ကတၱီပါဖိနပ္အနက္ ေလးက ျမင္းၾကယ္ဖိနပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ႐ြံေနတယ္။
သူကေတာ့ အားကစားစာေစာင္ေတြ တထပ္ႀကီးၾကားမွာ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျမႇဳပ္ထားလိုက္တယ္။ ေဆာင္းပါး႐ွင္ အသစ္ေတြ၊ ေၾကာ္ျငာဒီဇိုင္းအဆန္းေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအားကစားက႑အသစ္ေတြ သူ႔အတြက္ေတာ့ အားလံုး အသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းပဲ။ လက္တိုလက္ေတာင္းခိုင္းတဲ့ ကေလးမေလးက သူ အမ်ိဳးအမည္ မေခၚတတ္ တဲ့ ဇီးေဖ်ာ္ရည္ေရာင္ အခ်ိဳရည္တခြက္ လာခ်ေပးသြားတယ္။
ေဒၚသႏၱာဦးက ေျပာလိုက္လို႔ ထင္ပါရဲ႔။ သူ႔ခင္ပြန္းက မီးရထားဌာနကို တယ္လီဖံုးဆက္ေနသံ ၾကားရတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အျဖဴေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေပၚမွာ အနီကြက္ေတြ ေဖာ္ထားတဲ့ ခန္းဆီးကို ဖယ္ပီး ဦးကိုကိုစန္း ဧည့္ခန္းထဲ ၀င္လာတယ္။
'ရထားလက္မွတ္အတြက္ ဘာမွမပူပါနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားၿပီးၿပီ' တဲ့။ ျမန္မာလက္ေ႐ြးစင္ေဘာသင္း ဦးေမာ့လာေနတဲ့အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးကေန မ်က္ႏွာခြါၿပီး သူဦးေခါင္းညိတ္ရင္း 'ဟန္က်တာေပါ့' လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဦးကိုကိုစန္းက ထရက္ဆု အစိမ္း႐ႊင္ကို သားသားနားနား ၀တ္ဆင္ထားတယ္။ စံခ်ိန္ယူတဲ့ နာရီတလံုးကိုလည္ပင္းမွာ ပိုးႀကိဳးအနီေလးနဲ႔ ဆြဲထားတယ္။
'ေရမိုးခ်ိဳးလိုက္ဦး၊ ညေနစာ စားၿပီးမွကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘူတာ လိုက္ပို႔ေပးမယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာေန၊ ဘာမွ အားမနာနဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာ့လံုးအသင္းကို ထရိန္နင္ ေပးစရာ ႐ွိေသးတယ္'
သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သြားျဖဲေလးနဲ႔ ရယ္ေနလိုက္တယ္။
'ပ်င္းေနရင္လည္း ေဘာကြင္းဘက္ အေညာင္းေျပ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါဦးလား'
'ဟုတ္ကဲ့၊ ခင္ဗ်ားဇနီးက ဘာအစီအစဥ္ေတြ ဆြဲထားလဲ မသိဘူး'
ဦးကိုကိုစန္းက ဗင္ကားေလးေပၚ အေရာက္မွာ
'ကိုကိုစန္း ေစာေစာျပန္ခဲ့ေနာ္၊ ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ ခ်က္ထားတယ္' လို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာသံ ၾကားလိုက္လို႔ ဟိုလူက ကားေပၚကေန လည္ျပန္ျပံဳးျပရင္း ထြက္သြားတယ္။
ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ဆိုပါလား။ သူသိတ္ႀကိဳက္တဲ့ ဟင္းပဲ။ ေစ်းျခင္းထဲမွာ ၾကက္တေကာင္ေတြ႔လိုက္ပါရဲ႔နဲ႔ မိဦးက သူႀကိဳက္တတ္တဲ့ ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ကို ခ်က္လိုက္ေလသလား။ သူ ငါးဘတ္ေမႊခ်က္ႀကိဳက္တာကို မိဦး မွတ္မိေနတာကိုပဲ အံ့ၾသရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ တိုက္ဆိုင္မႈ တခုမ်ားလား။
ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္ေနရင္း သူ႔ဆီ ေျခာက္လတခါ ခုႏွစ္လတခါ တကူးတကန္႔ လာလာေတြ႔တဲ့ ဇနီးသည္ရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္ေန႐ွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာေလးေတြ ထုခြဲလာမွန္း မသိႏိုင္တဲ့ စားစရာေလးေတြ။ ငါးပိေၾကာ္၊ ပဲေၾကာ္၊ သရက္သီးဆီစိမ္၊ ထန္းလ်က္ေတြဟာ သမီးေလးရဲ႔ နားဆြဲေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
xxxx xxxx xxxx xxxx
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေဘာလံုးကြင္းဘက္ကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ေဒၚသႏၱာဦးက ေရခ်ိဳးၿပီး သနပ္ခါးေရက်ဲေလး လူးထားတယ္။ စပို႔႐ွပ္ အနက္ကေလးကို ၀တ္လို႔၊ ေကာ္လာအနက္ေပၚမွာ အျဖဴနဲ႔ အနီလိုင္းေလးက အနားသတ္ထားတယ္။ သူက မိဦး စပို႔႐ွပ္၀တ္ေလ့မ႐ွိပဲ အခုမွ ျမင္ရလို႔ အံ့ၾသေနတယ္။ ထဘီက အျဖဴမ်ားမ်ား အျပာအရင့္ခက္ေတြ ယွက္ထားတဲ့ ပါတိတ္ကို ဆင္ထားတယ္။ သူကေတာ့ မိဦးနဲ႔ေတြ႔စ ေန႔လည္ကအတိုင္းပဲ။ မ်က္ႏွာမွာ အဆီေတြ ပိုျပန္ေနတာပဲ ေျပာစရာ ႐ွိရဲ႔။
ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ ေဘာလံုးကြင္းဆီ ေရာက္သြားၾကတယ္။ ကြင္းထဲမွာ ေဘာသမားေတြ ေလ့က်င့္ေနၾကတယ္။ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔အသံကို အေ၀းကေန ၾကားေနရတယ္။ သူတို႔ လာတာကို ျမင္ေတာ့ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔အသံက ပိုက်ယ္လာသလိုပဲ။ ေဘာသမားေတြခမ်ာ ပိုၿပီး ေလ့က်င့္ရ႐ွာတယ္။ တခါတခါမွ လက္ေထာက္နည္းျပဆရာရဲ႔ အသံကို ၾကားရရဲ႔။
သူက ေဘာကြင္းကို ျမင္လိုက္ရကတည္းက လူငယ္ေလး ျပန္ျဖစ္သြားတာ၊ ၿမိဳ႔မအသင္းမွာ ရခဲ့တဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ၊ ကုန္းလမ္းသယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးမွာ ကစားတုန္းက ေအာ္ဟစ္အားေပးသံေတြ (ဆဲသံေတြ လည္းပါ)၊ တကၠသိုလ္ေဘာအသင္းရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ သူျပန္ျမင္ေယာင္ေနတယ္။ လက္ဆြဲႏႈတ္ခံခဲ့ရ၊ ပန္းစည္းေတြ၊ ပန္းကံုးေတြ၊ ဆုတံဆိပ္ေတြ ေ၀စည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။
ေဘာသမားႏွစ္ေယာက္ ေလ့က်င့္ၾကရင္း မေတာ္တဆ ခိုက္မိသြားလို႔ လဲက်သြားတဲ့ ဆီကို ဦးကိုကိုစန္းနဲ႔ သူ႔လက္ေထာက္တို႔ အေျပးသြားၾကည့္ၾကတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ပြဲၾကည့္စင္ရဲ႔ အရိပ္တေနရာက ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္။
သူက မႏၱေလးမွာ႐ွိတဲ့ ေဘာကစားကြင္းဆိုရင္ မကစားဖူးတဲ့ကြင္း မ႐ွိသေလာက္ပဲ။ စစ္ကိုင္း၊ ေ႐ႊဘို၊ မံု႐ြာ၊ ျမစ္ငယ္၊ သာစည္၊ စဥ့္ကူး၊ သပိတ္က်င္း၊ ျပင္ဦးလြင္၊ ျမင္းျခံ၊ မိတၳီလာ စတဲ့ ေျမလတ္ပိုင္းက ကြင္းေတြလည္း မက်န္သေလာက္ပဲ။
သူက ေဘာသမားေတြကို ေငးရီၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ ေဒၚသႏၱာဦးက စိပ္ပုတီးေလးကိုစိပ္ရင္း ကြင္းဘက္ဆီ ၾကည့္ေနတယ္။ သူက မိဦးရဲ႔ ေျပာင္းလဲေနပံုေတြ စဥ္းစားရင္း နင္ဘာေတြ တတြတ္တြတ္႐ြတ္ ေနတာတုန္းလို႔ ေမးမယ္လုပ္ၿပီးမွ အာ႐ံုပ်က္သြားပါလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိၿပီး မေမးေတာ့ဘူး။
ေဘာသမားေတြ ၀တ္စားပံုက သူတို႔ေခတ္နဲ႔ မတူၾကေတာ့ဘူး။ ေဘာင္းဘီပြပြေတြကို ဒူးဆစ္နားထိ ႐ွည္႐ွည္၀တ္ထားၾကတယ္။ အက်ႌေတြက အေရာင္ပိုစံုလာတယ္။ အက်ႌေပၚမွာ စီးပြါးေရးေၾကာ္ျငာကုမၸဏီ နာမည္ေတြနဲ႔။ ေဘာကန္ဖိနပ္ အမ်ိဳးေကာင္းေတြ စီးထားတယ္။
ေဘာသမားေတြကို ၾကည့္ေနေပမယ့္ သူ႔ကို အတိတ္ဆီကို အေတြးက ျပန္ျပန္ေခၚသြားတယ္။ ႏုပ်ိဳတက္ႂကြေနတဲ့ ေဘာသမားေလးေတြကို အားက်စိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔ကိုသူ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ သူက အက်ပိုင္း ေရာက္ေနၿပီ။ သူ႔မွာ ခြန္အားမ႐ွိေတာ့ဘူး။
သူတို႔ နည္းျပဆရာေတြက အားမလိုအားမရျဖစ္ၿပီး လွမ္းေအာ္လိုက္သံနဲ႔အတူ ဆဲသံပါ တပါတည္း ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေဒၚသႏၱာဦးလဲ ၾကားလိုက္တယ္ထင္ရဲ႔။ သူ႔ကို အားနာဟန္မ်က္လံုး တခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္ တယ္။ ေဘာသမားေတြက တဖက္က ပစ္ေပးေနတဲ့ ေဘာလံုးကို ေခါင္းတိုက္ၾကဖို႔ တန္းစီေနၾကတာကို သူက ငါးပိစိမ္းကေလး တေကာ္အတြက္ ေနပူထဲမွ တန္းစီေနရတာကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနတယ္။
ေဘာသမားေတြ အကုန္ေလာက္နီးနီး သူဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့ဖူးသူခ်ည္းပဲ။ နာမည္ေတြကိုေတာ့ သူမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ နာမည္ေတြက သံုးလံုးမွည့္ၾကတာ မ်ားတယ္မဟုတ္လား။
ေဘာသမားတခ်ိဳ႔ရဲ႔ နာမည္ကိုေရာ လူကိုပါ ေဒၚသႏၱာဦးက သိေနတယ္။ ဟိုနံပါတ္ကိုးက ဘယ္သူ၊ နံပါတ္သံုးက ဘယ္၀ါ၊ နံပါတ္ေလးက ဘယ္လို အလားအလာ႐ွိတာ။ သူက တကယ့္ ၀ါရင့္ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ ေလသံ။ ပင္တိုင္ေဆာင္းပါး႐ွင္ စတိုင္မ်ိဳးနဲ႔ သူ႔ကို ေျပာျပေနတယ္။ သူ႔အဖို႔ အံ့ၾသစရာခ်ည္းပဲ။
သူကေတာ့ တခ်ိဳ႔ ေဘာသမားေတြကို သူနဲ႔ တၾကမ္းထဲ အတူ အိပ္ခဲ့တဲ့ ႏြားခိုးေလးေတြ၊ သာတီဒီေလးေတြ၊ ေရနံအပကေလးေတြနဲ႔ တူသလိုလို ခံစားေနမိတယ္။
ဦးမိုးလိႈင္ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေနမေကာင္းတုန္းက ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ျပဳစုဖူးတဲ့ ေအာင္လံက ေအာင္မ်ိဳးျမင့္နဲ႔ ဂ်ာစီနီနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ ႐ုပ္ခ်င္းသိပ္ဆင္ၾကတယ္။ ညီအကိုဆိုရင္ ယံုေလာက္တယ္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အျပင္ ဒိျပင္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာလည္းေလံေနၾကပံုကို လာၾကည့္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြ ႐ွိေနတယ္။ ၀င္သင့္၀င္ထိုက္တဲ့ ေဘာကို ဂိုးသမားက အစြမ္းျပကာကြယ္လိုက္တာကို ေတြ႔ၿပီး သူ႔ကိုယ္က တြန္႔ကနဲ႔ ျဖစ္သြားမိတယ္။
ေဒၚသႏၱာဦးကေတာင္ ပါးစပ္က ႐ြတ္ေနတာ ရပ္သြားၿပီး ဟာခနဲ အသံထြက္သြားမိတယ္။ ဦးကိုကိုစန္းက ဂုဏ္ယူတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ သူတို႔ဘက္လွည့္ၿပီး ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ခရာသံ႐ွည္ ေပၚလာၿပီး သူတို႔ အနားရသြားၾကတယ္။
သူ႔လက္ေထာက္ေရာ ဦးကိုကိုစန္းပါ သူတို႔ ႐ွိရာကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး အနားယူေနၾကတဲ့ ေဘာသမားေတြအေၾကာင္းကို တေယာက္ခ်င္း ဦးကိုကိုစန္းက ေျပာျပေနတယ္။ လက္႐ွိ ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ေတြ၊ လူငယ္လက္ေ႐ြးစင္ေတြနဲ႔ လက္ေ႐ြးစင္ေဟာင္း ပူပူေႏြးေႏြးေတြက အမ်ားစုပဲ။ ေသြးသစ္က သံုးေယာက္ေလာက္ပဲ ပါတယ္။
လက္အိပ္လွလွကေလးစြပ္ထားတဲ့ ဂိုးသမားကိုေတာ့ ဦးကိုကိုစန္း စန္းအတင္ဆံုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ ဂုဏ္အႀကိမ္ႀကိမ္ေဆာင္ခဲ့တာေပါ့။ အသေရ ခဏခဏဆယ္ခဲ့တာ သူပဲတဲ့။ တေနရာဆီက နာရီသံေခ်ာင္း ေခါက္သံၾကားရတယ္။ ေဒၚသႏၱာဦးက ငါးမတ္တင္းလို႔ ေျပာေပမယ့္ သူက ေလးနာရီ သံုးေမာင္းလို႔ ဘာသာျပန္မိသြားတယ္။
လက္ေထာက္နည္းျပဆရာက အခ်ိန္တိတိက်က်ပဲ။ ခရာ႐ွည္ကို မႈတ္လိုက္တယ္။ ေဘာသမားေတြက ျမင္ခင္းေပၚက အထေႏွးရင္ ေနာက္က်ရင္ လစာျဖတ္ခံရေတာ့မယ့္ ပံုစံအတိုင္း။ ခရာသံၾကားၾကားခ်င္း အျမန္ထလိုက္ၾကတယ္။ သူကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ဘာလုပ္ေနၾကပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။
ေဘာသမားေတြက ေဘာအထိန္းအသိမ္း ေကာင္းေစတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္သူကလုပ္၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ကန္ခ်က္မွန္ေအာင္ေလ့က်င့္ၾက၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေခါင္းတိုက္ေလ့က်င့္ေနၾကတယ္။ သူမ်ားေတြမွာ ေဘာလံုး ႐ွာပါးခ်င္ ႐ွားပါးပါးမယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေဘာလံုးေတြက အမ်ားႀကီး။
ေဒၚသႏၱာဦးက ဦးမိုးလိႈင္တို႔အိမ္ကေန ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပံု၊ ဦးေလးတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔က သူ႔ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကပံုေတြ၊ အိမ္မွာ ေရျပတ္တဲ့အခါ ကိုမိုးၾကီး ေရစည္လွည္းသြားဆြဲေပးခဲ့ပံုေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနတယ္။
ျပင္းထန္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းအ႐ွိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီ။ ေပါ့ပါးတဲ့ ေလ့က်င့္မႈကေလးေတြကို နည္းျပေတြ ေျပာင္းၿပီး ေလ့က်င့္ခိုင္းလိုက္တယ္။
ဦးကိုကိုစန္းက သူတို႔ကြင္းထဲထိ လာဖို႔ လွမ္းေခၚေနပါပေကာ။ သူနဲ႔ ေဒၚသႏၱာဦးနဲ႔ ကြင္းထဲကို တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေလးငါးေပ အကြာေလာက္ကပါ။
ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔ မ်က္ႏွာမွာ တခုခုေျပာဖို႔ ႐ွိေနတယ္ဆိုတာ ေဒၚသႏၱာဦးက သတိထားမိတယ္။
'ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္အပတ္ထဲမွာ ထိုင္းကိုသြားၿပီး ကစားၾကဖို႔ ႐ွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္ေလးေတြကို အထူးၾကပ္မတ္ေပးေနရတာ' တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာေသးတယ္။
'ခင္ဗ်ားလည္း တခ်ိန္က ေဘာသမားတေယာက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတယ္။'
သူ အံ့လည္းအံ့ၾသတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူလည္း ထူပူသြားမိတယ္။ ဒီစကားကို သူ မေမွ်ာ္လင့္မိဘူး။
'တလံုးေလာက္ စမ္းၿပီးေတာ့ ကန္ၾကည့္ပါဦးလား' ဦးကိုကိုစန္းက ဖိတ္ေခၚေနၿပီ။ ဘယ္လိုသေဘာနဲ႔ ဒီလို ဖိတ္ေခးတာလဲ။
သူက ခ်က္ခ်င္းပဲ 'ကန္တာေပါ့ဗ်ာ' လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
'သတိလည္း ထားဦးေနာ္၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဒူးႀကီး လိုက္ေကာက္ေနရဦးမယ္' ဦးကိုကိုစန္းက မ်က္လံုးပိတ္မတတ္ ရယ္ရင္း ခနဲ႔လိုက္တယ္။ ေျပာေျပာဆိုဆို သူတို႔သံုးေယာက္ ကြင္းထဲကျဖတ္ၿပီး ဂိုးစည္းဆီကို ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။
လက္ေထာက္ဆရာရဲ႔ ခရာသံေၾကာင့္ ေလ့က်င့္ေနတာေတြ အားလံုး ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ ဦးကိုကိုစန္းက ေဘာလံုးကို ဂိုးစည္းနားမွာ မတည္ပဲ စက္၀ိုင္းျခမ္းရဲ႔ အျပင္မွာ တည္ေပးထားတယ္။ ေဘာလံုးတည္ေနပံုက ခ်ိဳင္႔ထဲ နည္းနည္းက်လိုက္ေသးရဲ႔။ သူက ေဘာလံုးကို ေနရာ ေ႐ႊ႔တည္ရေကာင္းႏိုးႏိုး စဥ္းစားေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ဟိုလူတည္ေပးထားတဲ့ေနရာမွာဘဲ ႐ွိေစေတာ့။ သူမျပင္ေတာ့ဘူး။
ကြင္းထဲမွာ ႐ွိၾကတဲ့ ေဘာသမားေတြေရာ ကြင္းျပင္က ပရိသတ္ေတြပါ ဦးကိုကိုစန္းရဲ႔ လုပ္ရပ္ကို စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ ကန္မယ့္သူက ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္ခ်ဥ္းေနတဲ့ လူတေယာက္၊ တည္ထားတဲ့ ေဘာလံုးက ဂိုးတိုင္နဲ႔ သာသာထိုးထိုး ေ၀းတဲ့ေနရာ။ ၿပီးေတာ့ ေဘာလံုးက ခ်ိဳင့္ခြက္ထဲမွာ မဆိုသေလာက္ က်ေနေသးတယ္။
ဦးမိုးလိႈင္က ပုဆိုးခါးေတာင္းက်ိဳက္လိုက္တယ္။ အဲဒီလို ခါးေတာင္းက်ိဳက္လိုက္ခါမွ ျပက္လံုးထုတ္လိုက္ သလို ျဖစ္ၿပီး ေဒၚသႏၱာဦးေတာင္မွ သူ႔ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး က်ိတ္ရယ္လိုက္မိေသးတယ္။ တခ်ိန္က တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ က်စ္လစ္တဲ့ ေပါင္လံုးသားေတြက အခုေတာ့ ေသးေသးေလး ျဖစ္ေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ သန္းႀကီးကိုက္ထားတဲ့ အနာ႐ြတ္၊ အေရျပားေရာဂါရဲ႔ ကုတ္ျခစ္ရာေတြနဲ႔။ လူရဲ႔ေပါင္နဲ႔ မတူဘူး။ က်ားသစ္ေပါင္နဲ႔ တူေနတယ္။ တခ်ိန္က ႂကြက္သားမွ်င္ေတြ ဖုထစ္ခဲ့တဲ့ ေျခသလံုးကလည္း အခုေတာ့ ေျခသလံုးပါလို႔ စာတန္းထိုးထားရေတာ့မလိုလို။
သူငယ္ငယ္ ေဘာကစားတုန္းက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ပါးပါးနပ္နပ္ ေ႐ွာင္တိမ္းကစားခဲ့သူမို႔ သူ႔မွာ ဘာဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မွ မ႐ွိဘူး။ အခု သူ႔ညိဳ႔သက်ည္းမွာ ေသရာပါမယ့္ အနာ႐ြတ္ေတြက ျမိဳ႔တၿမိဳ႔ရဲ႔ ေျမပံုနဲ႔ တူေနတယ္။ ႀကီးတဲ့ဟာကႀကီး ေသးတဲ့ဟာက ေသးနဲ႔။ ေျခသလံုး႐ိုးႏွစ္ေခ်ာင္းဟာ မီးရထားသံလမ္း တစံုလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။
ကြင္းထဲမွ႐ွိတဲ့ လူေတြအားလံုး တိတ္ဆိတ္သြားလိုက္ၾကတာ ျမက္ခင္းေပၚ ငွက္တေကာင္ ဆင္းနား ရင္ေတာင္ ေျခသံၾကားေလာက္ရဲ႔။
မိဦးတို႔ ေနၾကတဲ့ နယ္ေျမထဲ ေရာက္လာကတည္းက သူလိုက္လာတာ မွားၿပီလို႔ ေနာင္တရေနတယ္။ သူျပန္လို႔ရရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ခ်င္တယ္။ မလႊဲသာ မေ႐ွာင္သာလို႔ ထိုင္ၿပီး ဂ်ာနယ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ရတာ။ သူ႔မွာ သိတ္ေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ႐ွိတယ္။
အဘဦးအုန္းျမင့္၊ ဆရာေတာ္ဦး၀ါသ၀ပ႑ိ၊ ဦးပဥၨင္းဦးပညာဒီပ၊ ကိုျမင့္ဆန္းတို႔ ကိုေအာင္တို႔ ေမာင္ေဌးေအာင္တို႔တေတြ။ သူေတြ႔ခ်င္တဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး။
တည္ထားတဲ့ေဘာကို ဘယ္ေျခနဲ႔ကန္မွာလား၊ ညာေျခနဲ႔ ကန္မွာလား။ ဂိုးသမားႀကိဳၿပီး မရိပ္မိေအာင္ သူက ေဘာလံုးရဲ႔ တည့္တည့္ေနာက္က ရပ္ေနလိုက္တယ္။ ေလက သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္ကေန တသုန္သုန္တိုက္ေနလို႔ အက်ႌလက္ဖတ္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနတယ္။
မိဦး စာေမးပြဲေနာက္ဆံုးေန႔က်ရင္ ငါ နင့္ကို အေရးႀကီးတဲ့စကား ေျပာစရာ႐ွိတယ္လို႔ သူေျပာခဲ့တဲ့ တုန္းက မိဦးရဲ႔ ၿပံဳးျမျမမ်က္ႏွာေလး ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ နားထဲမွာေတာ့ အိပ္ေကာင္းျခင္းမအိပ္ရတဲ့ အာလံုးေကာင္းပါတယ္ ဆရာႀကီးဆိုတဲ့ အသံ၀ါႀကီး ၾကားေယာင္ျပန္တယ္။
သူက ပ်ဥ္းမနားေပါင္းေလာင္းဖလား သြားကစားေနရာ ျပန္လာေတာ့ သူ႔မိဘေတြ လာေခၚလို႔ မိဦးက ထီးခ်ိဳင့္ျပန္သြားၿပီ။ အခုေတာ့ မိဦးနံေဘးမွာ အစိမ္း႐ႊင္ထရက္ဆုနဲ႔ စံခ်ိန္မွတ္နာရီနဲ႔ ဦးကိုကိုစန္းက ရပ္လို႔။
ဖလန္နယ္အက်ႌရဲ႔ ဘယ္ဘက္လက္ဖတ္ကို ညာလက္နဲ႔ လိပ္တင္ေခါက္ၿပီး တံေတာင္ဆစ္အထက္နားထိ ပင့္တင္ေနတာကို ဂိုးသမားက မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနတယ္။ အရင္တုန္းက ေဘာလံုးနဲ႔ ဂိုးတိုင္နဲ႔ ဒီေလာက္ အကြာအေ၀းကို စာမဖြဲ႔ အားပါဘူး။ ဒိထက္ေ၀းတဲ့ ေနရာက ေနေတာင္ ဂိုး၀င္ေအာင္ ေျပးလႊားကန္သြင္းခဲ့ဖူးသူပဲ။
သူက ဂိုးသမားကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ ဂိုးသမားက ဂိုးဘားရဲ႔ အလည္ေခါင္မွာ တည့္တည့္ ေျခကားၿပီး ရပ္ေနတယ္။ ပင္နယ္တီ အဆံုးအျဖတ္ကို အသက္စြန္႔ ကာကြယ္မယ့္ဟန္နဲ႔။ ဂိုးသမား ရပ္ေနတာ ဂိုးတိုင္သံုးတိုင္ၾကားမွာ ျပည့္ေနသလိုပဲ။
ဦးမိုးလိႈင္က လြင့္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို စုစည္းေပမယ့္ မရဘူး။
ေဒၚသႏၱာဦးကေတာ့ လက္အုပ္ေလးခ်ီထားသလို မခ်ီသလိုလို။ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ပူးယွက္ၿပီး ရင္ဘတ္မွာ ခပ္ဖြဖြ ကပ္ထားတုန္းပဲ။
ေဘာကန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ႂကြက္သားေတြ အ႐ြတ္ေတြ အေၾကာေတြ မနာေအာင္ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရမယ္။ အေၾကာေလွ်ာ့ၿပီးမွ ကန္ရမယ္ဆိုတာ ဦးမိုးလိႈင္ သိပ္သိတာေပါ့။ အခုေတာ့ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း မလုပ္ရပါဘဲနဲ႔ သူ႔ေသြးေတြ ပူလာ ဆူလာတယ္။
က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာ၊ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး မရယ္မၿပံဳး ရပ္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္းထဲက ဓာတ္ပံု၊ ေပါင္နဲ႔ ညိဳ႔သက်ည္းက ဒဏ္ရာေတြ၊ သူ႔ဇနီးရဲ႔ မ်က္ႏွာေလး ျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္။
ပရိသတ္က စကၠန္႔နဲ႔အမွ် အာ႐ံုပို စူးစိုက္ၾကည့္လာၾကတယ္။ ဇာတ္ထြတ္ကို ေရာက္ေနတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ကား တကားေပါ့။
.... ေတြအတြက္ .... အတြက္ ... အတြက္ ေျခတလွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း သူ႔ပါးစပ္က .... အတြက္တခု ႐ြတ္ၿပီး ေဘာလံုးဆီ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ အဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့ လူပိန္ပိန္တေယာက္။
... အတြက္ ... အတြက္ ေဘာလံုးဆီ ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္သြားၿပီး ကန္ေတာ့မွ ခြန္အားကုန္သံုးၿပီး ကန္လိုက္တယ္။ ကန္ၿပီးတာေတာင္ သူက လက္သီးဆုပ္မေျဖဘူး။
ကၽြမ္းက်င္လက္ေျဖာင့္တဲ့ ေသနတ္သမားက ခလုတ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ကတည္းက ပစ္မွတ္ကိုထိတာ သိလိုက္သလိုပဲ ဦးမိုးလိႈင္လည္း သိလိုက္တယ္။
ဂိုးသမားက ဦးမိုးလိႈင္ ဖလန္နယ္အက်ႌ ဘယ္ဖက္လက္ဖတ္ကို ညာလက္နဲ႔ လိပ္တင္တာကို ၾကည့္ၿပီး ဦးမိုးလိႈင္ ညာေျခနဲ႔ ကန္မယ္လို႔ ထင္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႔။
ပရိသတ္ေတြေရာ၊ ကြင္းထဲက ေဘာသမားေတြေရာ၊ ဦးကိုကိုစန္း၊ ေဒၚသႏၱာဦးနဲ႔ လက္ေထာက္နည္းျပ ဆရာေတြကိုေရာ ႐ုပ္႐ွင္ကင္မရာေတြ ဗီြဒီယိုကင္မရာေတြနဲ႔ ႐ိုက္ထား မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး အေႏွးျပန္ျပကြက္ ေတြနဲ႔ အရသာခံၿပီး ၾကည့္ဖို႔ေကာင္းတယ္။
ညီပုေလး။
႐ြာလြမ္းခ်င္း
ေရးသူ- ေမာင္စြမ္းရည္
ဘာပဲေသာက္ေသာက္
ေသာက္တတ္မွ ေကာင္းတာကလား၊
ထန္းေရေသာက္တာေတာ့
ထန္းပင္ေအာက္မွာ အေကာင္းဆံုးပဲ။
ထန္းပင္ရင္းက ျမက္ခင္းေပၚမွာ
ပဲႀကီးေလွာ္ၾကဲ၊
ေဆးလိပ္ႀကိဳက္ရင္ ေဆးလိပ္ခဲ၊
ေျခဆင္းလဲလူ အပူအပင္မ႐ွိ။
ပဲစိကို တစိစီေကာက္
အလ်ားေမွာက္ၿပီး
ေသာက္တာကို
လက္ေခ်ာ္ၿပီး၊ ခြက္မေက်ာ္ရင္
ေပ်ာ္႐ွင္ဖြယ္အတိ၊ အလြန္စည္းစိမ္႐ွိတာကလား။
မိုးဦးက်စ
ပုတတ္က တေကာင္ႏွေကာင္
ရေအာင္အရင္႐ွာရမယ္၊
ပုတတ္ကေလး နီက်င္က်င္
ႏြယ္ႀကိဳး႐ွည္နဲ႔ မငင္ေလနဲ႔
ေခြးျမင္ရင္ ခုန္ဟပ္မယ္၊ ဖုန္ကပ္မယ္
ခါးပံုစမွာ အသာေခြထည့္ပါ
႐ြာအေျခထန္းတဲကိုေရာက္ရင္
ထန္းလ်က္ဖိုမွာ ကင္
ကင္ၿပီးေတာ့ေထာင္း၊ ေထာင္းၿပီးေတာ့ေၾကာ္။
ၾကက္သြန္နီနဲ႔၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္နဲ႔
င႐ုတ္သီးပြ ေလးစိတ္စိတ္
အိုးအဖံုးမပိတ္ဘဲ
မီးေလးမပူတပူမွာ
ဆီပူေလးတလွိမ့္ ႏွစ္လွိမ့္ လွိမ့္လိုက္ရင္
ကြယ္- ဆိမ့္လိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။
ပုတတ္လိုက္ရင္း
မပ်င္းေသးလို႔ အခ်ိန္ရရင္
ဗိန္မတို႔႐ွားေတာအစ
နဘူးခ်ံဳ ဆူးခ်ံဳဖြသြား
ပ်ားအံုေလးဘာေလး႐ွာေပါ့
ပ်ားလပို႔မမက္နဲ႔ ပ်ားသလက္ကိုညစ္
ပ်ားႏို႔ရည္ ျဖဴပ်စ္ပ်စ္နဲ႔
ေျပာင္းဖူးႏုရည္အႏွစ္ကို
ႏွမ္းဆီစစ္စစ္နဲ႔ေၾကာ္ရင္
တဲေပၚက တိုက္ေပၚေရာက္သလိုပဲ
ေသာက္တာကယစ္၊ စားတာကအစ္နဲ႔
အယစ္ေတြ႐ွည္ေပေရာ့။
ထန္းသမားႀကီးက ဦးခတဲ့၊
ဒူးက်ေအာင္ ထိုးကြင္းဟာ
ေၾကာင္အဆင္း ေၾကာင္အတက္နဲ႔
ထန္းတက္ရင္ အရက္မေသာက္
ထန္းေရေလာက္လဲမမက္
ေဆး႐ြက္ႀကီးပဲငံုတယ္
ၿမံဳစိစိနဲ႔ စကားမေျပာဘူး
ဦးခက လူထူးပဲ။
ထူးပံုကိုႀကံဳလို႔ေျပာရဦးမယ္
တခါတုန္းကေပါ့
ထန္းတက္တာ ကိုယ္တံုးလံုးနဲ႔
ထန္းတက္ေနတုန္း မိုးမိေရာ
မိုးမိေတာ့ အေအးပတ္ေရာ
ထန္းတက္တာရပ္ၿပီး ဖိနပ္မပါဘဲ
႐ြာထဲကို အျမန္သုတ္ၿပီး
က်ားဘမ္းပ႐ုပ္ဆီ
အေဖ့ညီ ေက်ာင္းဆရာဆီမွာ
ေတာင္းၿပီးမ်ိဳသတဲ့။
ပ႐ုပ္ဆီမ႐ွိရင္၊ ဘုန္းႀကီးဆီေျပး
ေရနံေခ်းတကေလာ္ကို
မ်ိဳေသာ္ေပ်ာက္၏- တဲ့။
ဆံပင္စုတ္ဖြား၊ တင္တုတ္ကားနဲ႔
ထန္းသမားကေတာ္က၊ ႐ွင္ဂြက္ေထာ္တဲ့။
မေနာ္ႏြယ္ ႏို႔တြဲေလာင္းနဲ႔
ထန္းေရအိုးကို ေခါင္းမွာ႐ြက္
ခါးထက္ခြင္ ကေလးတေကာင္။
ထန္းပလပ္ႏြား႐ုပ္ဆြဲ
ႏွပ္တြဲလဲ ဂ်ိဳးတန္းလန္းနဲ႔
ထန္းမ်ိဳးဆက္သစ္ ခ်စ္စရာေလးေတြက
တေကာင္ႏွစ္ေကာင္။
ရန္လံု ေအာင္နက္
ႂကြက္လိုက္ယုန္လိုက္
႐ွဥ့္လိုက္ေပြးတူး
ေခြးဘီလူးက သံုးေကာင္ေလးေကာင္။
"ေကာင္ေလးေတြဘာလိုေသးတံုး" တဲ့
တၿပံဳးၿပံဳး ေမးလားေမးရဲ႔
ထန္းေရဖိုးေပးလဲ မယူဖူးတဲ့
ငါလဲ တခါမွ မေပးဖူးပါဘူး။
တခါတခါ ယုန္သား
တခါတေလ လင္းေႁမြသား
သူႀကီးသား င၀က္စားဖို႔တဲ့
ေႁမြသားကို အလ်ဥ္နဲ႔ႏွပ္ၿပီး
ခ်က္တတ္ရင္ ေကာင္းခ်က္ေတာ့၊
မခ်က္တတ္ရင္ေကာ
မခ်က္တတ္ရင္ အထူးမလုပ္နဲ႔
ႏူး႐ံုသာျပဳတ္ အေရဆုတ္ၿပီး
ညက္႐ံုေထာင္း
ဆီစိမ္းေလးေလာင္း၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ေလးလွီး
လွီးတာေတာင္မေစာင့္ခ်င္ရင္
အပင္လိုက္ကိုက္ၿပီး၊ ထန္းေရနဲ႔ျမည္းလိုက္ရင္
႐ြာသူႀကီး ဘုရားတကာလဲ
အနားလာၿပီး ေရာတိေရာေယာင္နဲ႔
ေကာင္ေလးေတြ ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႔
ရန္ျဖစ္တာ မေကာင္းဘူးတဲ့၊
ဒါ ေျပာင္းဖူးေၾကာ္လား
အင္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသားဟဲ့၊ ဘာဟဲ့ ညာဟဲ့
တစေလာင္း တဖလားငွဲ႔ၿပီး
သူအာေခါင္ထဲ ထည့္သြားမွာပါပဲ။
သာႏိုးတို႔၊ မိုးသူတို႔
လူပ်ိဳသိုးတသိုက္
တို႔႐ြာကို လိုက္ၿပီးလာေတာ့
တို႔စ႐ိုက္ တို႔ဘာသာ
ၿမိဳ႔သားေတြ လာပေကာလို႔
ထန္းေတာမွာ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ကို
ေလွ်ာ္အသစ္နဲ႔ ကြပ္ထားသတဲ့။
သူတို႔လဲၿမိဳ႔ျပန္
ႏို႔လွန္ၿပီး ကေလးကိုတိုက္ရင္း
ႀကိဳက္ရာအမည္ စဥ္းစားေတာ့
သူ႔သားကို သာႏိုးတဲ့၊ မိုးသူတဲ့
ဂုဏ္ယူၿပီးေပးခဲ့တာ၊
ခုအခါ သာႏိုးလဲထန္းတက္လို႔
မိုးသူလဲ ထန္းတက္လို႔
မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြေလ ဒူးေတြေတာင္ ေခ်ာင္ေရာ့ေပါ့။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေလးဆယ္
ကုန္လြယ္လိုက္တာ
မေန႔တေန႔ကလိုသာ ထင္ဆဲ
အဲ ... အဲဒီတုန္းက ငါ့အေဖလည္း ႐ွိေသးတယ္ေလ။
ဒီလိုေပါ့ကြာ၊ တခါတေလေပါ့တဲ့၊
ေသာက္ေတာ့ေသာက္ေလ၊ မမူးေစနဲ႔
ငါ့အေဖက ငါ့ေကာင္ေတြကိုဆံုးမတယ္၊ ၿပံဳးျပတယ္။
ငါ့အေဖေ႐ွ႔မွာ ငါထန္းေရမေသာက္ခဲ့ဘူး
ငါ့အေဖကြယ္ရာမွာေတာ့
ဆယ္ခါေလာက္လား၊ ဆယ့္ငါးခါေလာက္လား
ေမွာက္ေမွာက္မွားမွားနဲ႔
ေယာက္ဖငႂကြားနဲ႔ေပါ့
ေသာက္ေသာက္စားစား
နည္းနည္းပါးပါး လုပ္ဖူးရဲ႔
ေသာက္တဲ့အခါ မမူးပါဘူး
မူးတဲ့အခါလည္း မ႐ူးေစရပါဘူး
နတ္႐ြာကအေဖ၊ ခြင့္လႊတ္႐ွာေပလိမ့္မယ္။
ခုေတာ့ကြာ
႐ြာမေရာက္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ
ဆယ္ႏွစ္တခါ ေရာက္ေကာင္းမွေရာက္ပါမယ္။
႐ြာကိုသြားရင္
မိဘမဲ့သား ၆၀ ေက်ာ္ အူေၾကာင္ၾကားကို
သနားၾကသတဲ့။
မႏွစ္ကတေခါက္
ငါ့႐ြာေရာက္ခဲ့တယ္။
ေရာက္ရင္ေရာက္ခ်င္း
ထန္းေတာတြင္းကို ဆင္းခဲ့တယ္။
ထန္းပင္ေအာက္မွာ
ထန္းေရကေလး တငံုေလာက္
ေလးငါးဆယ္ငံုေလာက္ ေသာက္ခဲ့မိတယ္။
ကြယ္- အေဖ့ကို လြမ္းလို႔ပါ။
ေမာင္စြမ္းရည္။
၇၊ ၃၊ ၀၁
{ျဗဴတီမဂၢဇင္း၊ ၂၀၀၁ ေမလမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
ေသာက္တတ္မွ ေကာင္းတာကလား၊
ထန္းေရေသာက္တာေတာ့
ထန္းပင္ေအာက္မွာ အေကာင္းဆံုးပဲ။
ထန္းပင္ရင္းက ျမက္ခင္းေပၚမွာ
ပဲႀကီးေလွာ္ၾကဲ၊
ေဆးလိပ္ႀကိဳက္ရင္ ေဆးလိပ္ခဲ၊
ေျခဆင္းလဲလူ အပူအပင္မ႐ွိ။
ပဲစိကို တစိစီေကာက္
အလ်ားေမွာက္ၿပီး
ေသာက္တာကို
လက္ေခ်ာ္ၿပီး၊ ခြက္မေက်ာ္ရင္
ေပ်ာ္႐ွင္ဖြယ္အတိ၊ အလြန္စည္းစိမ္႐ွိတာကလား။
မိုးဦးက်စ
ပုတတ္က တေကာင္ႏွေကာင္
ရေအာင္အရင္႐ွာရမယ္၊
ပုတတ္ကေလး နီက်င္က်င္
ႏြယ္ႀကိဳး႐ွည္နဲ႔ မငင္ေလနဲ႔
ေခြးျမင္ရင္ ခုန္ဟပ္မယ္၊ ဖုန္ကပ္မယ္
ခါးပံုစမွာ အသာေခြထည့္ပါ
႐ြာအေျခထန္းတဲကိုေရာက္ရင္
ထန္းလ်က္ဖိုမွာ ကင္
ကင္ၿပီးေတာ့ေထာင္း၊ ေထာင္းၿပီးေတာ့ေၾကာ္။
ၾကက္သြန္နီနဲ႔၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္နဲ႔
င႐ုတ္သီးပြ ေလးစိတ္စိတ္
အိုးအဖံုးမပိတ္ဘဲ
မီးေလးမပူတပူမွာ
ဆီပူေလးတလွိမ့္ ႏွစ္လွိမ့္ လွိမ့္လိုက္ရင္
ကြယ္- ဆိမ့္လိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။
ပုတတ္လိုက္ရင္း
မပ်င္းေသးလို႔ အခ်ိန္ရရင္
ဗိန္မတို႔႐ွားေတာအစ
နဘူးခ်ံဳ ဆူးခ်ံဳဖြသြား
ပ်ားအံုေလးဘာေလး႐ွာေပါ့
ပ်ားလပို႔မမက္နဲ႔ ပ်ားသလက္ကိုညစ္
ပ်ားႏို႔ရည္ ျဖဴပ်စ္ပ်စ္နဲ႔
ေျပာင္းဖူးႏုရည္အႏွစ္ကို
ႏွမ္းဆီစစ္စစ္နဲ႔ေၾကာ္ရင္
တဲေပၚက တိုက္ေပၚေရာက္သလိုပဲ
ေသာက္တာကယစ္၊ စားတာကအစ္နဲ႔
အယစ္ေတြ႐ွည္ေပေရာ့။
ထန္းသမားႀကီးက ဦးခတဲ့၊
ဒူးက်ေအာင္ ထိုးကြင္းဟာ
ေၾကာင္အဆင္း ေၾကာင္အတက္နဲ႔
ထန္းတက္ရင္ အရက္မေသာက္
ထန္းေရေလာက္လဲမမက္
ေဆး႐ြက္ႀကီးပဲငံုတယ္
ၿမံဳစိစိနဲ႔ စကားမေျပာဘူး
ဦးခက လူထူးပဲ။
ထူးပံုကိုႀကံဳလို႔ေျပာရဦးမယ္
တခါတုန္းကေပါ့
ထန္းတက္တာ ကိုယ္တံုးလံုးနဲ႔
ထန္းတက္ေနတုန္း မိုးမိေရာ
မိုးမိေတာ့ အေအးပတ္ေရာ
ထန္းတက္တာရပ္ၿပီး ဖိနပ္မပါဘဲ
႐ြာထဲကို အျမန္သုတ္ၿပီး
က်ားဘမ္းပ႐ုပ္ဆီ
အေဖ့ညီ ေက်ာင္းဆရာဆီမွာ
ေတာင္းၿပီးမ်ိဳသတဲ့။
ပ႐ုပ္ဆီမ႐ွိရင္၊ ဘုန္းႀကီးဆီေျပး
ေရနံေခ်းတကေလာ္ကို
မ်ိဳေသာ္ေပ်ာက္၏- တဲ့။
ဆံပင္စုတ္ဖြား၊ တင္တုတ္ကားနဲ႔
ထန္းသမားကေတာ္က၊ ႐ွင္ဂြက္ေထာ္တဲ့။
မေနာ္ႏြယ္ ႏို႔တြဲေလာင္းနဲ႔
ထန္းေရအိုးကို ေခါင္းမွာ႐ြက္
ခါးထက္ခြင္ ကေလးတေကာင္။
ထန္းပလပ္ႏြား႐ုပ္ဆြဲ
ႏွပ္တြဲလဲ ဂ်ိဳးတန္းလန္းနဲ႔
ထန္းမ်ိဳးဆက္သစ္ ခ်စ္စရာေလးေတြက
တေကာင္ႏွစ္ေကာင္။
ရန္လံု ေအာင္နက္
ႂကြက္လိုက္ယုန္လိုက္
႐ွဥ့္လိုက္ေပြးတူး
ေခြးဘီလူးက သံုးေကာင္ေလးေကာင္။
"ေကာင္ေလးေတြဘာလိုေသးတံုး" တဲ့
တၿပံဳးၿပံဳး ေမးလားေမးရဲ႔
ထန္းေရဖိုးေပးလဲ မယူဖူးတဲ့
ငါလဲ တခါမွ မေပးဖူးပါဘူး။
တခါတခါ ယုန္သား
တခါတေလ လင္းေႁမြသား
သူႀကီးသား င၀က္စားဖို႔တဲ့
ေႁမြသားကို အလ်ဥ္နဲ႔ႏွပ္ၿပီး
ခ်က္တတ္ရင္ ေကာင္းခ်က္ေတာ့၊
မခ်က္တတ္ရင္ေကာ
မခ်က္တတ္ရင္ အထူးမလုပ္နဲ႔
ႏူး႐ံုသာျပဳတ္ အေရဆုတ္ၿပီး
ညက္႐ံုေထာင္း
ဆီစိမ္းေလးေလာင္း၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ေလးလွီး
လွီးတာေတာင္မေစာင့္ခ်င္ရင္
အပင္လိုက္ကိုက္ၿပီး၊ ထန္းေရနဲ႔ျမည္းလိုက္ရင္
႐ြာသူႀကီး ဘုရားတကာလဲ
အနားလာၿပီး ေရာတိေရာေယာင္နဲ႔
ေကာင္ေလးေတြ ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႔
ရန္ျဖစ္တာ မေကာင္းဘူးတဲ့၊
ဒါ ေျပာင္းဖူးေၾကာ္လား
အင္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသားဟဲ့၊ ဘာဟဲ့ ညာဟဲ့
တစေလာင္း တဖလားငွဲ႔ၿပီး
သူအာေခါင္ထဲ ထည့္သြားမွာပါပဲ။
သာႏိုးတို႔၊ မိုးသူတို႔
လူပ်ိဳသိုးတသိုက္
တို႔႐ြာကို လိုက္ၿပီးလာေတာ့
တို႔စ႐ိုက္ တို႔ဘာသာ
ၿမိဳ႔သားေတြ လာပေကာလို႔
ထန္းေတာမွာ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ကို
ေလွ်ာ္အသစ္နဲ႔ ကြပ္ထားသတဲ့။
သူတို႔လဲၿမိဳ႔ျပန္
ႏို႔လွန္ၿပီး ကေလးကိုတိုက္ရင္း
ႀကိဳက္ရာအမည္ စဥ္းစားေတာ့
သူ႔သားကို သာႏိုးတဲ့၊ မိုးသူတဲ့
ဂုဏ္ယူၿပီးေပးခဲ့တာ၊
ခုအခါ သာႏိုးလဲထန္းတက္လို႔
မိုးသူလဲ ထန္းတက္လို႔
မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြေလ ဒူးေတြေတာင္ ေခ်ာင္ေရာ့ေပါ့။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေလးဆယ္
ကုန္လြယ္လိုက္တာ
မေန႔တေန႔ကလိုသာ ထင္ဆဲ
အဲ ... အဲဒီတုန္းက ငါ့အေဖလည္း ႐ွိေသးတယ္ေလ။
ဒီလိုေပါ့ကြာ၊ တခါတေလေပါ့တဲ့၊
ေသာက္ေတာ့ေသာက္ေလ၊ မမူးေစနဲ႔
ငါ့အေဖက ငါ့ေကာင္ေတြကိုဆံုးမတယ္၊ ၿပံဳးျပတယ္။
ငါ့အေဖေ႐ွ႔မွာ ငါထန္းေရမေသာက္ခဲ့ဘူး
ငါ့အေဖကြယ္ရာမွာေတာ့
ဆယ္ခါေလာက္လား၊ ဆယ့္ငါးခါေလာက္လား
ေမွာက္ေမွာက္မွားမွားနဲ႔
ေယာက္ဖငႂကြားနဲ႔ေပါ့
ေသာက္ေသာက္စားစား
နည္းနည္းပါးပါး လုပ္ဖူးရဲ႔
ေသာက္တဲ့အခါ မမူးပါဘူး
မူးတဲ့အခါလည္း မ႐ူးေစရပါဘူး
နတ္႐ြာကအေဖ၊ ခြင့္လႊတ္႐ွာေပလိမ့္မယ္။
ခုေတာ့ကြာ
႐ြာမေရာက္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ
ဆယ္ႏွစ္တခါ ေရာက္ေကာင္းမွေရာက္ပါမယ္။
႐ြာကိုသြားရင္
မိဘမဲ့သား ၆၀ ေက်ာ္ အူေၾကာင္ၾကားကို
သနားၾကသတဲ့။
မႏွစ္ကတေခါက္
ငါ့႐ြာေရာက္ခဲ့တယ္။
ေရာက္ရင္ေရာက္ခ်င္း
ထန္းေတာတြင္းကို ဆင္းခဲ့တယ္။
ထန္းပင္ေအာက္မွာ
ထန္းေရကေလး တငံုေလာက္
ေလးငါးဆယ္ငံုေလာက္ ေသာက္ခဲ့မိတယ္။
ကြယ္- အေဖ့ကို လြမ္းလို႔ပါ။
ေမာင္စြမ္းရည္။
၇၊ ၃၊ ၀၁
{ျဗဴတီမဂၢဇင္း၊ ၂၀၀၁ ေမလမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Friday, September 4, 2009
ေခါင္းမာသူတိုင္း လူ႐ိုင္းမဟုတ္ဘူး
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း
နတ္႐ွင္ေနာင္ရဲ႔ စာအုပ္ေတြ ေဘးမွာပံုထားၿပီး တအုပ္ကို ဖတ္ေနဆဲမွာ လူငယ္တစု ေရာက္လာၾက ပါတယ္။ မၾကာခဏ လာေရာက္ေမးျမန္းေဆြးေႏြးေနက် ဂ်ာနယ္သမားေတြပါ။ သူတို႔ထဲက တေယာက္က နတ္႐ွင္ေနာင္စာအုပ္တအုပ္ ယူၾကည့္ၿပီး၊ နတ္႐ွင္ေနာင္ ႀကိဳက္သလားလို႔ ေမးပါတယ္။ "ရတုဘုရင္ပဲ မႀကိဳက္ဘဲ ေနပါ့မလား" လို႔ ေျဖလိုက္ေတာ့ သူက အံ့ၾသဟန္ျပပါတယ္။
ေခါင္းမာတာ လူ႐ိုင္းမဟုတ္
ဒီလူငယ္အပါအ၀င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက "အစြဲႀကီးႀကီးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းမာတဲ့သူ" အျဖစ္သိထား ၾကေလေတာ့ နတ္႐ွင္ေနာင္ကို မဖတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ယူဆပံု ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေခါင္းမာတာနဲ႔ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းတာကို အတူတူပဲလို႔ ယူဆထားေလ့႐ွိပါတယ္။ ေခါင္းမာတယ္ဆိုတာ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ယံုၾကည္ရာ တခုခုကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေရလိုက္ငါးလိုက္ မလုပ္တတ္၊ မေနတတ္တာပါ။ ကိုယ္တိုင္မွားတယ္လို႔ မယူဆဘဲနဲ႔လည္း ကိုင္စြဲထားတဲ့ အယူအဆကို အလြယ္တကူ မစြန္႔လႊတ္တတ္ပါဘူး။ ရာသီေျပာင္းတိုင္း ပုတ္သင္ညိဳလို အေရာင္လိုက္ေျပာင္းတတ္သူမ်ားက သူတို႔ အားနည္းေပ်ာ့ညံ့မႈကို ခုခံကာကြယ္ဖို႔အတြက္ သူတို႔ကအရင္ သူမ်ားကို လက္ညိႇဳးထိုးေလ့႐ွိတာေၾကာင့္ ေခါင္းမာသူတိုင္းကို ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းသူေတြအျဖစ္ ျမင္ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။
အစြဲႀကီးသူ သိမ္ေမြ႔တတ္
အစြဲအလမ္းႀကီးတတ္သူေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အင္မတန္သိမ္ေမြ႔ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တတ္ (romantic) သူေတြ ျဖစ္ေလ့႐ွိပါတယ္။ ကားလ္မတ္နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္မႈကို တေယာထိုးေျဖ ေဖ်ာက္တတ္ၿပီး၊ ဟိုခ်ီမင္းနဲ႔ ေမာ္စီတုန္းတို႔ဆိုရင္လည္း ကဗ်ာဆရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဆိုရင္လည္း ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအစ သခင္ႏု၊ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္းတို႔ အလယ္ သခင္သိန္းေဖ၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သန္းၿမိဳင္တို႔ အဆံုး ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ အစြဲလမ္းႀကီး ေခါင္းမာသူတိုင္းကို လူၾကမ္းေတြ၊ လူ႐ိုင္းေတြလို႔ ယူဆလို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေခါင္းမာ တယ္သာ အေျပာခံရတာ အီရတ္လို အာဖဂန္နစၥတန္လို စစ္ေျမျပင္ေတြမွာ မူလတန္းေက်ာင္းေလးေပၚ ဒံုးက်ည္ က်ေရာက္ ေပါက္ကြဲလို႔ ကေလးသူငယ္ေတြ ေျချပတ္လက္ျပတ္ ေသဆံုးၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးေတြကို ျမင္တိုင္း၊ မ်က္ႏွာလႊဲပစ္မိတာ ခ်ည္းပဲ။ အိပ္ရာေဘးမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ထားၿပီး ႐ွယ္လီ၊ ကိ၊ ဘိုင္႐ြန္၊ ၀ါ့ဒ္စ္၀ါ့သ္တို႔ရဲ႔ '႐ိုမန္တစ္' ကဗ်ာေတြကို ခုထိဖတ္တုန္း၊ နတ္႐ွင္ေနာင္၊ န၀ေဒး၊ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔ကိုလည္း ခုထိႀကိဳက္တုန္းပါပဲ။
စာတျခား လူတျခား
နတ္႐ွင္ေနာင္ကို ႀကိဳက္တာက သူ႔ကဗ်ာေတြကို ႀကိဳက္တာ။ လူကို ႀကိဳက္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူကိုေတာ့ စက္ဆုပ္တယ္။ နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္ အမ်ိဳးသား သစၥာေဖာက္ပဲ။ ဒါေပမယ္လို႔ လူကိုမုန္းတာနဲ႔ သူ႔စာေတြ မဖတ္ရ မႀကိဳက္ရလို႔ေတာ့ ဘယ္ေျပာလို႔ ျဖစ္မွာလဲ။ နယ္ခ်ဲ႔သမားနဲ႔ ပူးေပါင္းတဲ့အတြက္ ထိုက္တန္တဲ့ ဒဏ္ခတ္မႈကို သူခံရၿပီပဲ။ သူ႔စာေတြကိုပါ သူနဲ႔အတူ ေျမျမႇဳပ္ပစ္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ စာတျခား၊ လူတျခား ခြဲျခားၾကည့္ရမွာေပါ့။ လူက နယ္ခ်ဲ႔သမားနဲ႔ေပါင္းေပမယ့္ ကဗ်ာေတြက နယ္ခ်ဲ႔ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ ေတြမွ မဟုတ္တာ။ နတ္႐ွင္ေနာင္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ ရတုဘုရင္ဟာ နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေသဒဏ္အစီရင္ခံ လိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မွန္ကို သိထားရင္ ၿပီးတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ကိုယ့္တိုင္ျပည္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို သစၥာေဖာက္ၿပီး တိုင္းတပါး နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္အျဖစ္ အသံုးေတာ္ ခံခဲ့သူမ်ားကိုေတာ့ ဘယ္လို အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔မွ ခြင့္လႊတ္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။
နယ္ခ်ဲ႔အလိုေတာ္ရိေတြ
ပေဒသရာဇ္စနစ္ေနရာမွာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ အစားထိုးဖို႔ လုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကင္း၀န္ မင္းႀကီးတို႔ တေတြကို အျပစ္မတင္သင့္ဘူးလို႔ ဘယ္လိုပဲ ေ႐ွ႔ေနလိုက္လိုက္ နယ္ခ်ဲ႔အလိုေတာ္ရိအျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ ႐ြ႔ံ႐ွာမုန္းတီးတာကိုေတာ့ ေဖ်ာက္ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ နယ္ခ်ဲ႔စစ္တပ္ေတြ မႏၱေလးၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကို သိမ္းၿပီးစ ကာလမွာ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြက ရရာလက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး ခုခံတိုက္ခိုက္ေနၾကတာကို လက္နက္ခ်ၾကဖို႔၊ ေဒသအႏွံ႔သြားၿပီး ေ႐ႊျပည္ေအးတရားေဟာတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကိုေတာ့ ခါးခါးသီးသီး ေအာ့ႏွလံုးနာမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကင္း၀န္အုပ္စုက ပေဒသရာဇ္စနစ္တိုက္ဖ်က္တာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ လိုလားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔အက်ိဳးစီးပြါးအတြက္ သူတို႔ၾသဇာအာဏာ တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾကတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မသမာတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ (ulterior motive) နဲ႔ လုပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
တာေတလန္အက်င့္ဆိုးတဲ့
ေလာကမွာ မမွားဖူးသူ မ႐ွိပါဘူး။ အေလာင္းေတာ္ျမတ္ႀကီးေသာမွ မွားခဲ့လို႔ ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ခဲ့ရတာပဲ။ ဒါကို နားလည္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ မွားမွား မသိလို႔မွာတာ မတတ္လို႔ မွားတာကို အပစ္မျမင္ပါဘူး။ မွားမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးအတြက္ "ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ" စိတ္ဓာတ္ မ်ိဳးထားတဲ့ မသမာတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ (ulterior motive) နဲ႔ လုပ္ေဆာင္တဲ့ အမွားမ်ိဳးကိုေတာ့ ခါးခါးသီးသီး ႐ြ႔ံ႐ွာပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ခြင့္မလႊတ္ပါဘူး။ နတ္႐ွင္ေနာင္တို႔ ကင္း၀န္မင္းႀကီးတို႔ စာေတြကို ႀကိဳက္ေပမယ့္ ဖတ္ျမဲဖတ္ဆဲ ျဖစ္ေပမယ့္ နယ္ခ်ဲ႔လက္ကိုင္တုတ္သမားအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာေတြကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွာ ေမ့မထားပါဘူး။ အလားတူပဲ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာစာေရးဆရာေတြထဲမွာ စာကို ႀကိဳက္သေလာက္ လူကို မႀကိဳက္ႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာေတြ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသားမႈမွာေတာ့ "႐ွာမွ႐ွား" ဆိုေလာက္သူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ လူၾကေတာ့ "တာေတလန္အက်င့္ဆိုးတဲ့ အရည္းတကာ့ ထိပ္သီး႐ွင္မထီး" ဆိုတဲ့စကားထက္ေတာင္ ပိုလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုရမယ့္ သူေတြပါ။
မသမာရည္႐ြယ္ခ်က္
အက်င့္ဆိုးတယ္ဆိုတာ အရက္ေသာက္တာကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အရက္သမားတိုင္း အက်င့္မဆိုး ပါဘူး။ ဆရာပီမိုးနင္းတို႔၊ ဆရာမဟာေဆြတို႔ဆိုတာ တိုင္းသိျပည္သိ အရက္ႀကိဳက္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးမ်ားဟာ အရက္ေသာက္ေပမယ့္ သူတို႔ ခ်မ္းသာႀကီးပြါးေရးအတြက္ ျပည္သူ လူမ်ိဳးနဲ႔ စာေပအေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ သစၥာမေဖာက္႐ံုသာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းက်ိဳးျပည္က်ိဳးကို ေ႐ွ႔တန္းက လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အက်င့္ဆိုးဆိုတာက ကိုယ္ႀကီးပါြးခ်မ္းသာဖို႔၊ ကိုယ္ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားဖို႔၊ ကိုယ့္အတြက္ အခြင့္ထူးေတြ ခံစားရဖို႔ဆိုတဲ့ "မသမာတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္" (ulterior motive) ေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္တာ မ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြ ေ႐ွးကလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့သလို ခုေခတ္မွာလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ အမ်ားဆံုး႐ွိေပမယ့္ စာေပနယ္မွာလည္း မနည္းလွပါဘူး။
စိတ္ဓာတ္ေအာက္တန္းက်မႈ
ကိုယ္မွန္တယ္လို႔ ယံုၾကည္တာ တခုခုကို လုပ္ရင္းနဲ႔ မွားသြားတာဟာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္တာ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ယံုခ်င္ေယာင္ေဆာင္ လုပ္ျပတာမ်ိဳးကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ ေအာက္တန္းက်မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အျပစ္ပါ။ အယူအဆမွားတာဟာ အျပစ္မဟုတ္ဖူး။ အယူအဆကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ကိုယ္က်ိဳး႐ွာတာကသာ အျပစ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ လက္ခံ ယံုၾကည္ထားတဲ့ အယူအဆေတြ ဘယ္ေလာက္အထိမွန္တယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ထိ မွန္ေနဦးမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာ မေျပာႏိုင္ဘူး။ အေသအခ်ာေျပာႏိုင္တာကေတာ့ ခုခ်ိန္အထိ အမွန္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးလို႔ ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လို မယံုၾကည္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတာပဲ။ ကိုယ္နဲ႔မတူလို႔ ရန္သူလို သေဘာမထား ပါဘူး။ သူယံုၾကည္တာကို ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္စြာ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ သူမ်ားကို အယူအဆ မတူေပမယ့္ ေလးစား ႐ိုေသပါတယ္။ ကြယ္လြန္သူ သတင္းစာဆရာႀကီး ျမန္မာ့အလင္း ဦးသန္ညြန္႔ဆိုတာ အင္မတန္ ႐ိုသား ေျဖာင့္မတ္တဲ့ သတင္းစာ ဆရာႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈျခင္းကေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မတူပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို အထူးကို ေလးစားတန္ဘိုးထားပါတယ္။ ကိုယ့္ဆရာမျဖစ္ဖူးေပမယ့္ အခါႀကီး ရက္ႀကီးမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္ကန္ေတာ့ပါတယ္။ သူကလည္း သူ႔ေအာက္ အသက္အမ်ားႀကီး ငယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အင္မတန္ ခင္တြယ္႐ွာပါတယ္။ သူ႔က်န္းမာေရး သိတ္မေကာင္းတဲ့ ၾကားကေတာင္ တပါတ္တေခါက္ေတာ့ အနည္းဆံုးမွန္မွန္လာၿပီး စကားေတြ ေျပာပါတယ္။ တခါတေလမ်ား မနက္တေခါက္ ညေနတေခါက္ေတာင္ ေရာက္ခ်င္ေရာက္လာတတ္တာ။ အိမ္ခ်င္းက နီးတာကိုး။
လိမ္တာသိဖို႔ အေရးႀကီး
ယံုၾကည္ခ်က္ကို ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ အခိုင္အမာကိုင္စြဲထားသူကို ဆန္႔က်င္ဘက္ အယူအဆ ႐ွိသူပဲျဖစ္ေစ ေလးစားတန္ဘိုးထားတတ္သူဟာ စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္ျပည့္၀သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ကိုယ္တေယာက္ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ မယံုတာကို ယုံခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လိမ္ေနတဲ့သူေတြကို ခြဲျခားသိျမင္ဖို႔သာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ေကာက္က်စ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြကိုေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားကို စည္းျခားထားလိုက္ ရမွာပါ။ ဒီလူေတြဟာ၊ နတ္႐ွင္ေနာင္လို၊ ကင္း၀န္လို အႏၱရာယ္ႀကီးမားသူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ပဲ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း
ေခါင္းမာတာ လူ႐ိုင္းမဟုတ္
ဒီလူငယ္အပါအ၀င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက "အစြဲႀကီးႀကီးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းမာတဲ့သူ" အျဖစ္သိထား ၾကေလေတာ့ နတ္႐ွင္ေနာင္ကို မဖတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ယူဆပံု ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေခါင္းမာတာနဲ႔ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းတာကို အတူတူပဲလို႔ ယူဆထားေလ့႐ွိပါတယ္။ ေခါင္းမာတယ္ဆိုတာ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ယံုၾကည္ရာ တခုခုကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေရလိုက္ငါးလိုက္ မလုပ္တတ္၊ မေနတတ္တာပါ။ ကိုယ္တိုင္မွားတယ္လို႔ မယူဆဘဲနဲ႔လည္း ကိုင္စြဲထားတဲ့ အယူအဆကို အလြယ္တကူ မစြန္႔လႊတ္တတ္ပါဘူး။ ရာသီေျပာင္းတိုင္း ပုတ္သင္ညိဳလို အေရာင္လိုက္ေျပာင္းတတ္သူမ်ားက သူတို႔ အားနည္းေပ်ာ့ညံ့မႈကို ခုခံကာကြယ္ဖို႔အတြက္ သူတို႔ကအရင္ သူမ်ားကို လက္ညိႇဳးထိုးေလ့႐ွိတာေၾကာင့္ ေခါင္းမာသူတိုင္းကို ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းသူေတြအျဖစ္ ျမင္ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။
အစြဲႀကီးသူ သိမ္ေမြ႔တတ္
အစြဲအလမ္းႀကီးတတ္သူေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အင္မတန္သိမ္ေမြ႔ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တတ္ (romantic) သူေတြ ျဖစ္ေလ့႐ွိပါတယ္။ ကားလ္မတ္နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္မႈကို တေယာထိုးေျဖ ေဖ်ာက္တတ္ၿပီး၊ ဟိုခ်ီမင္းနဲ႔ ေမာ္စီတုန္းတို႔ဆိုရင္လည္း ကဗ်ာဆရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဆိုရင္လည္း ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအစ သခင္ႏု၊ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္းတို႔ အလယ္ သခင္သိန္းေဖ၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သန္းၿမိဳင္တို႔ အဆံုး ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ အစြဲလမ္းႀကီး ေခါင္းမာသူတိုင္းကို လူၾကမ္းေတြ၊ လူ႐ိုင္းေတြလို႔ ယူဆလို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေခါင္းမာ တယ္သာ အေျပာခံရတာ အီရတ္လို အာဖဂန္နစၥတန္လို စစ္ေျမျပင္ေတြမွာ မူလတန္းေက်ာင္းေလးေပၚ ဒံုးက်ည္ က်ေရာက္ ေပါက္ကြဲလို႔ ကေလးသူငယ္ေတြ ေျချပတ္လက္ျပတ္ ေသဆံုးၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးေတြကို ျမင္တိုင္း၊ မ်က္ႏွာလႊဲပစ္မိတာ ခ်ည္းပဲ။ အိပ္ရာေဘးမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ထားၿပီး ႐ွယ္လီ၊ ကိ၊ ဘိုင္႐ြန္၊ ၀ါ့ဒ္စ္၀ါ့သ္တို႔ရဲ႔ '႐ိုမန္တစ္' ကဗ်ာေတြကို ခုထိဖတ္တုန္း၊ နတ္႐ွင္ေနာင္၊ န၀ေဒး၊ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔ကိုလည္း ခုထိႀကိဳက္တုန္းပါပဲ။
စာတျခား လူတျခား
နတ္႐ွင္ေနာင္ကို ႀကိဳက္တာက သူ႔ကဗ်ာေတြကို ႀကိဳက္တာ။ လူကို ႀကိဳက္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူကိုေတာ့ စက္ဆုပ္တယ္။ နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္ အမ်ိဳးသား သစၥာေဖာက္ပဲ။ ဒါေပမယ္လို႔ လူကိုမုန္းတာနဲ႔ သူ႔စာေတြ မဖတ္ရ မႀကိဳက္ရလို႔ေတာ့ ဘယ္ေျပာလို႔ ျဖစ္မွာလဲ။ နယ္ခ်ဲ႔သမားနဲ႔ ပူးေပါင္းတဲ့အတြက္ ထိုက္တန္တဲ့ ဒဏ္ခတ္မႈကို သူခံရၿပီပဲ။ သူ႔စာေတြကိုပါ သူနဲ႔အတူ ေျမျမႇဳပ္ပစ္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ စာတျခား၊ လူတျခား ခြဲျခားၾကည့္ရမွာေပါ့။ လူက နယ္ခ်ဲ႔သမားနဲ႔ေပါင္းေပမယ့္ ကဗ်ာေတြက နယ္ခ်ဲ႔ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ ေတြမွ မဟုတ္တာ။ နတ္႐ွင္ေနာင္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ ရတုဘုရင္ဟာ နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေသဒဏ္အစီရင္ခံ လိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မွန္ကို သိထားရင္ ၿပီးတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ကိုယ့္တိုင္ျပည္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို သစၥာေဖာက္ၿပီး တိုင္းတပါး နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္အျဖစ္ အသံုးေတာ္ ခံခဲ့သူမ်ားကိုေတာ့ ဘယ္လို အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔မွ ခြင့္လႊတ္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။
နယ္ခ်ဲ႔အလိုေတာ္ရိေတြ
ပေဒသရာဇ္စနစ္ေနရာမွာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ အစားထိုးဖို႔ လုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကင္း၀န္ မင္းႀကီးတို႔ တေတြကို အျပစ္မတင္သင့္ဘူးလို႔ ဘယ္လိုပဲ ေ႐ွ႔ေနလိုက္လိုက္ နယ္ခ်ဲ႔အလိုေတာ္ရိအျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ ႐ြ႔ံ႐ွာမုန္းတီးတာကိုေတာ့ ေဖ်ာက္ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ နယ္ခ်ဲ႔စစ္တပ္ေတြ မႏၱေလးၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကို သိမ္းၿပီးစ ကာလမွာ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြက ရရာလက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး ခုခံတိုက္ခိုက္ေနၾကတာကို လက္နက္ခ်ၾကဖို႔၊ ေဒသအႏွံ႔သြားၿပီး ေ႐ႊျပည္ေအးတရားေဟာတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကိုေတာ့ ခါးခါးသီးသီး ေအာ့ႏွလံုးနာမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကင္း၀န္အုပ္စုက ပေဒသရာဇ္စနစ္တိုက္ဖ်က္တာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ လိုလားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔အက်ိဳးစီးပြါးအတြက္ သူတို႔ၾသဇာအာဏာ တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾကတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မသမာတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ (ulterior motive) နဲ႔ လုပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
တာေတလန္အက်င့္ဆိုးတဲ့
ေလာကမွာ မမွားဖူးသူ မ႐ွိပါဘူး။ အေလာင္းေတာ္ျမတ္ႀကီးေသာမွ မွားခဲ့လို႔ ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ခဲ့ရတာပဲ။ ဒါကို နားလည္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ မွားမွား မသိလို႔မွာတာ မတတ္လို႔ မွားတာကို အပစ္မျမင္ပါဘူး။ မွားမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးအတြက္ "ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ" စိတ္ဓာတ္ မ်ိဳးထားတဲ့ မသမာတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ (ulterior motive) နဲ႔ လုပ္ေဆာင္တဲ့ အမွားမ်ိဳးကိုေတာ့ ခါးခါးသီးသီး ႐ြ႔ံ႐ွာပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ခြင့္မလႊတ္ပါဘူး။ နတ္႐ွင္ေနာင္တို႔ ကင္း၀န္မင္းႀကီးတို႔ စာေတြကို ႀကိဳက္ေပမယ့္ ဖတ္ျမဲဖတ္ဆဲ ျဖစ္ေပမယ့္ နယ္ခ်ဲ႔လက္ကိုင္တုတ္သမားအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာေတြကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွာ ေမ့မထားပါဘူး။ အလားတူပဲ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာစာေရးဆရာေတြထဲမွာ စာကို ႀကိဳက္သေလာက္ လူကို မႀကိဳက္ႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာေတြ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသားမႈမွာေတာ့ "႐ွာမွ႐ွား" ဆိုေလာက္သူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ လူၾကေတာ့ "တာေတလန္အက်င့္ဆိုးတဲ့ အရည္းတကာ့ ထိပ္သီး႐ွင္မထီး" ဆိုတဲ့စကားထက္ေတာင္ ပိုလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုရမယ့္ သူေတြပါ။
မသမာရည္႐ြယ္ခ်က္
အက်င့္ဆိုးတယ္ဆိုတာ အရက္ေသာက္တာကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အရက္သမားတိုင္း အက်င့္မဆိုး ပါဘူး။ ဆရာပီမိုးနင္းတို႔၊ ဆရာမဟာေဆြတို႔ဆိုတာ တိုင္းသိျပည္သိ အရက္ႀကိဳက္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးမ်ားဟာ အရက္ေသာက္ေပမယ့္ သူတို႔ ခ်မ္းသာႀကီးပြါးေရးအတြက္ ျပည္သူ လူမ်ိဳးနဲ႔ စာေပအေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ သစၥာမေဖာက္႐ံုသာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းက်ိဳးျပည္က်ိဳးကို ေ႐ွ႔တန္းက လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အက်င့္ဆိုးဆိုတာက ကိုယ္ႀကီးပါြးခ်မ္းသာဖို႔၊ ကိုယ္ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားဖို႔၊ ကိုယ့္အတြက္ အခြင့္ထူးေတြ ခံစားရဖို႔ဆိုတဲ့ "မသမာတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္" (ulterior motive) ေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္တာ မ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြ ေ႐ွးကလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့သလို ခုေခတ္မွာလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ အမ်ားဆံုး႐ွိေပမယ့္ စာေပနယ္မွာလည္း မနည္းလွပါဘူး။
စိတ္ဓာတ္ေအာက္တန္းက်မႈ
ကိုယ္မွန္တယ္လို႔ ယံုၾကည္တာ တခုခုကို လုပ္ရင္းနဲ႔ မွားသြားတာဟာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္တာ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ယံုခ်င္ေယာင္ေဆာင္ လုပ္ျပတာမ်ိဳးကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ ေအာက္တန္းက်မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အျပစ္ပါ။ အယူအဆမွားတာဟာ အျပစ္မဟုတ္ဖူး။ အယူအဆကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ကိုယ္က်ိဳး႐ွာတာကသာ အျပစ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ လက္ခံ ယံုၾကည္ထားတဲ့ အယူအဆေတြ ဘယ္ေလာက္အထိမွန္တယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ထိ မွန္ေနဦးမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာ မေျပာႏိုင္ဘူး။ အေသအခ်ာေျပာႏိုင္တာကေတာ့ ခုခ်ိန္အထိ အမွန္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးလို႔ ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လို မယံုၾကည္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတာပဲ။ ကိုယ္နဲ႔မတူလို႔ ရန္သူလို သေဘာမထား ပါဘူး။ သူယံုၾကည္တာကို ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္စြာ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ သူမ်ားကို အယူအဆ မတူေပမယ့္ ေလးစား ႐ိုေသပါတယ္။ ကြယ္လြန္သူ သတင္းစာဆရာႀကီး ျမန္မာ့အလင္း ဦးသန္ညြန္႔ဆိုတာ အင္မတန္ ႐ိုသား ေျဖာင့္မတ္တဲ့ သတင္းစာ ဆရာႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈျခင္းကေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မတူပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို အထူးကို ေလးစားတန္ဘိုးထားပါတယ္။ ကိုယ့္ဆရာမျဖစ္ဖူးေပမယ့္ အခါႀကီး ရက္ႀကီးမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္ကန္ေတာ့ပါတယ္။ သူကလည္း သူ႔ေအာက္ အသက္အမ်ားႀကီး ငယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အင္မတန္ ခင္တြယ္႐ွာပါတယ္။ သူ႔က်န္းမာေရး သိတ္မေကာင္းတဲ့ ၾကားကေတာင္ တပါတ္တေခါက္ေတာ့ အနည္းဆံုးမွန္မွန္လာၿပီး စကားေတြ ေျပာပါတယ္။ တခါတေလမ်ား မနက္တေခါက္ ညေနတေခါက္ေတာင္ ေရာက္ခ်င္ေရာက္လာတတ္တာ။ အိမ္ခ်င္းက နီးတာကိုး။
လိမ္တာသိဖို႔ အေရးႀကီး
ယံုၾကည္ခ်က္ကို ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ အခိုင္အမာကိုင္စြဲထားသူကို ဆန္႔က်င္ဘက္ အယူအဆ ႐ွိသူပဲျဖစ္ေစ ေလးစားတန္ဘိုးထားတတ္သူဟာ စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္ျပည့္၀သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ကိုယ္တေယာက္ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ မယံုတာကို ယုံခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လိမ္ေနတဲ့သူေတြကို ခြဲျခားသိျမင္ဖို႔သာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ေကာက္က်စ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြကိုေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားကို စည္းျခားထားလိုက္ ရမွာပါ။ ဒီလူေတြဟာ၊ နတ္႐ွင္ေနာင္လို၊ ကင္း၀န္လို အႏၱရာယ္ႀကီးမားသူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ပဲ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း
Thursday, September 3, 2009
လကိုဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ရေအာင္
ေရးသူ- ဂ်ဴး
အခ်စ္ရဲ႔အရသာ
အေမရိကန္ ကဗ်ာဆရာ Shel Silverstein ရဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဖတ္ဖူးတယ္။
ကဗ်ာအမည္က Moon-catchin' Net တဲ့။ 'လကိုဖမ္းမယ့္ပိုက္ကြန္' လို႔ အဓိပၸါယ္ ျပန္ဆိုနိုင္ပါလိမ့္မယ္။
လကိုဖမ္းဖို႔ပိုက္ကြန္တခု ငါရက္ခဲ့တယ္။
ကဲ... ဒီေန႔ည ငါအမဲလိုက္ဖို႔ သြားေတာ့မယ္။
ပိုက္ကြန္ကို ငါ့ေခါင္းထက္မွာ ျဖန္႔က်က္လႊဲရင္း ေျပးသြားမယ္။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အလင္းလံုးႀကီးကို အမိအရ ဖမ္းေတာ့မယ္။
ဒီေတာ့ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေကာင္းကင္ကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္
အဲဒီမွာ လ,ကို မင္းမေတြ႔ရဘူးဆိုရင္... အေသအခ်ာပဲ
ငါ႐ွာေနခဲ့တဲ့ အရာကို ငါေတြ႔ခဲ့ၿပီေပါ့
ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ငါ့ပိုက္ကြန္ထဲမွာ လကို ဖမ္းမိသြားခဲ့ၿပီေပါ့။
ဒါေပမယ့္ တကယ္လို႔မ်ား ေကာင္းကင္မွာ လသာေနဆဲပဲ ဆိုရင္ေတာ့
အဲဒီေအာက္နားကို မင္းၾကည့္လိုက္
ေကာင္းကင္ထဲမွာ ငါ့ကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ရမယ္
ၾကယ္တစင္းမိထားတဲ့ ငါ့ပိုက္ကြန္ကို လႊဲရမ္းလိုက္လို႔ေလ။
လကို ဖမ္းတဲ့သူတိုင္းဟာ လကို မမိၾကပါဘူး။ လကိုဖမ္းၿပီး ၾကယ္ကိုမိတဲ့ အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိမွာပါ။ ၾကယ္ကေလးဟာလည္း သူ႔ကိုမိခဲ့သူအဖို႔ အလြန္ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ရတဲ့ အရသာကို ေပးႏိုင္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကို အညိႇဳ႔ယူႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္၊ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္၊ မိန္းမူးေစႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္က လကို မိရတဲ့အခ်ိန္လည္း မဟုတ္ႏိုင္၊ ၾကယ္ကို မိရတဲ့ အခ်ိန္လည္း မဟုတ္ႏိုင္။ လကို ဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အဲဒီလိုပဲ.... လကိုဖမ္းဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကံစည္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္ဟာ ပိုက္ကြန္ခိုင္ခံ့ဖို႔ လည္း မဟုတ္ႏိုင္၊ လနဲ႔ ကိုယ္ရဲ႔ အေ၀းအနီး ခ်ိန္ဆဖို႔လည္း မဟုတ္ႏိုင္၊ လကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္နဲ႔ ၾကည္ႏူး မိန္းေမာစိတ္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အရသာဟာ ေလာကႀကီးမွာ ၾကည္ႏူးမိန္းေမာစရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္နဲ႔ ေလာကႀကီးကို ၾကည့္မိတဲ့အခါ ကမၻာေလာကႀကီးတခုလံုးမွာ ပြင့္ၾကကုန္ သမွ် ပန္းပြင့္ေတြဟာ လွပကုန္ၾကပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္လည္းလွ...၊ ေတာင္တန္းေတြလည္းလွ၊ တိမ္ေတြ လည္းလွ၊ ေဘာလံုးကစားေနတဲ့ ကေလးေတြလည္းလွ၊ လမ္းျဖတ္ကူးေနတဲ့ လူေတြလည္းလွ၊ အားလံုးပဲ လွပေနၾက သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ေနၾကတယ္။ အလွဆံုးအရာဆိုတာေတာ့ ေလာကမွာ ႐ွိၾကတာပဲေလ။ အလွဆံုးအရာ ကေတာ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ ထိလိုက္တဲ့ အရာေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ကိုယ့္ခ်စ္သူ... ဆိုတဲ့ စကားဟာ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကရတဲ့ခ်စ္သူ၊ ကိုယ္ကလည္းခ်စ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုလည္း ျပန္ခ်စ္တဲ့သူ... အဲဒီခ်စ္သူမ်ိဳး ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္က ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ ခ်စ္သူသာ ျဖစ္စမ္းပါေစ၊ အဲဒီ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ထိေတြ႔လိုက္သမွ် အရာတိုင္းဟာ လွပတဲ့ အရာလည္းျဖစ္၊ စြမ္းအင္ေပးႏိုင္တဲ့ အရာလည္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
ဆိုၾကပါစို႔။ ခ်စ္သူနဲ႔ အတူလမ္းေလွ်ာက္သြားဖို႔ ၾကံဳလာခဲ့ရင္ ခ်စ္သူေျခဖ၀ါးခ်သြားတဲ့ ေျခရာေနရာေလး ေတြဟာ ေျမျပင္ေပၚမွာ တခဏ သီးသန္႔ျဖစ္တည္ေနတာ ျမင္ရမယ္။ (ပိုၿပီး သိသာတာက သဲေသာင္စိုစိုေပၚက ေျခရာမ်ိဳးေပါ့) အဲဒီ သီးသန္႔ေျမျပင္ သို႔မဟုတ္ သဲျပင္အပိုင္းအစေလးဟာ ကိုယ္တေယာက္တည္းနဲ႔သာ ရင္းႏီွတဲ့ အပိုင္းအစကေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးေနသလဲ သိခ်င္ရင္ အဲဒီ ေျခရာကေလးထဲမွာ ထပ္တူထပ္မွ် ေျခခ်ၾကည့္လိုက္႐ံုပါပဲ။ ခ်စ္သူရဲ႔ ကိုယ္ေငြ႔ တနည္းေျပာရရင္ ႐ွင္သန္ျခင္းခြန္အားဟာ ကိုယ့္ဆီကို ခ်က္ခ်င္း စီး၀င္ေပါင္းစပ္သြားတာ ခံစားလိုက္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါဟာ အခ်စ္ရဲ႔ အရသာတမ်ိဳးပါပဲ။ အခ်စ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဖမ္းစားညိႇဳ႔ယူႏိုင္စြမ္း ႐ွိသလဲဆိုရင္ ခ်စ္သူနဲ႔ကိုယ္ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႔မႈမ႐ွိဘဲ ခ်စ္သူထိ လိုက္တဲ့ အရာ၀တၳဳကတဆင့္ ထိမိတာေတာင္ အခ်စ္ရဲ႔အရသာက ကိုယ့္ဆီကို စီး၀င္ေပါင္းစပ္ေစႏိုင္ပါတယ္။
ခ်စ္သူကေပးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား တန္ဖိုးႀကီးလိုက္မလဲ၊ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ စာမ်က္ႏွာတခုမွာ ခ်စ္သူရဲ႔ လက္ေရးနဲ႔လက္မွတ္ေလးတခုကိုလည္း ရလိုက္ဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီစာအုပ္ကေလးရဲ႔ တန္ဖိုးဟာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကီးမားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကေလးကို ဖြင့္ဖတ္တိုင္း၊ သူ႔လက္ေရး ကေလးကို လက္နဲ႔ထိမိတိုင္း အခ်စ္ရဲ႔ ခြန္အားဟာ ကိုယ့္ဆီကို စီး၀င္ေပါင္းစပ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီခြန္အားကို ၾကည္ႏူးမိန္းမူးစြာ ခံစားၾကည့္တဲ့အခါ အခ်စ္ရဲ႔ အရသာပါပဲ။
အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာ
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ..... လို႔ လူတိုင္းေတြးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါလိမ့္မယ္။
လူမႈစိတ္ပညာဆရာႀကီး Erich Fromm ကေတာ့ 'အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ျပင္းျပေသာခံစားခ်က္တခုမဟုတ္၊ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ အႏုပညာတခုျဖစ္သည္' လို႔ သူေရးခဲ့တဲ့ ဒႆနစာအုပ္ 'ခ်စ္ျခင္းအႏုပညာ' (The Art of Loving) မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ သိပၸံအတတ္မ်ိဳး မဟုတ္တဲ့အတြက္ သီအိုရီနဲ႔ က်က္မွတ္ ေလ့လာလို႔လည္း မရပါဘူးတဲ့။
ေသခ်ာတာတခုက အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ..... လို႔ သိၿပီးမွ အခ်စ္ကို ၾကံဳၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ကို ၾကံဳခဲ့ရၿပီးမွ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ...... လို႔ သိလာၾကရတာပါ။
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ...... လို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလာရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခက အဲဒီတေယာက္ဟာ အခ်စ္ကို ၾကံဳခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ သူၾကံဳခဲ့တဲ့ အရာဟာ အခ်စ္မွ ဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ ေသခ်ာခ်င္လို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အခ်စ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆႏၵ႐ွိလို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အတည္ျပဳခ်က္လိုခ်င္လို႔ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေဟာဒါပါပဲလို႔ ဘယ္သူကမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပလို႔မရပါဘူး။ တကယ့္အခ်စ္ဟာ ႏူးညံ့နက္နဲ သိမ္ေမြ႔လြန္းလို႔ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ ခံစားၿပီး မသိႏိုင္ပါဘူး။ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ ေဖာ္ျပလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အရသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ လူတေယာက္ဟာ လူတေယာက္ကို 'ဒီအတိုင္းဆို မင္းေတာ့ အခ်စ္ကို တကယ္သိေနၿပီ' လို႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ အခ်စ္ကို ၾကံဳရတဲ့ ကာယကံ႐ွင္ကိုယ္တိုင္သာ ဆံုးျဖတ္လို႔ ရပါတယ္။
Tina Arena သီဆိုတဲ့ အခ်စ္သီခ်င္းကေလး တပုဒ္လိုေပါ့။
"I want to know what love is. I want you to show me.
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ သိခ်င္လိုက္တာ။ ကိုယ့္ကို မင္းကပဲ ျပေပးေစခ်င္လွပါတယ္" တဲ့။
မင္းက ဘာေၾကာင့္ ျပေပးရမွာလဲ၊ မင္းျပမွ ကိုယ္သိရမွာမို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္ မင္းျပမွ ကိုယ္သိရမွာလဲ၊ ႐ွင္းပါတယ္ကြယ္၊ ကိုယ္ခ်စ္ေနတာ မင္းပဲ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။ တျခားသူက ဘယ္လို႔လုပ္ၿပီး ျပေပးႏိုင္မလဲ။ တျခားသူ ျပေတာ့ေရာ ကိုယ္က ျမင္ႏိုင္မတဲ့လား။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို 'သူကသာ ျပႏိုင္တာ' မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ျမင္တာက 'သူ႔ဆီက အရာသာလွ်င္' ျဖစ္ေနလို႔ပါ။
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ အေကာင္အထည္မ႐ွိတဲ့ စိတ္ကူးသက္သက္အရာ (Abstract thing) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ခံစားသိလို႔ မရႏိုင္ေပမယ့္ အခ်စ္ဟာ အဲဒီအာ႐ံုငါးပါးထဲကို အသြင္သ႑န္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ၀င္ေရာက္ဖြဲ႔စည္းႏိုင္တာမို႔ အခ်စ္ကို ျမင္ရ၊ ၾကားရ၊ ေမႊးရ၊ ထိေတြ႔ရတာပါ။ ေလကို မျမင္ႏိုင္ မၾကားႏိုင္ေပမယ့္ အပူ အေအးစတဲ့ အရာေတြရဲ႔ ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ေလေ႐ြ႔လ်ားတဲ့အခါ သစ္႐ြက္ကတဆင့္ ေလကို ျမင္ရတယ္။ အဲဒီ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္တူႏိုင္ပါတယ္။
ဒီလိုနည္းနဲ႔ ပန္းပြင့္ေလးတပြင့္ဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ မ်က္လံုးေလးတစံုဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ အျပံဳးေလးတခ်က္ဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ ေခ်ာ့ကလက္ကေလးတဖဲ့ဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ ပိုးထည္ေလးတစဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ အေအးဖန္ခြက္ရဲ႔ အျပင္ဘက္နံရံမွာ သီးေနတဲ့ ေရစက္ေရေငြ႔ေလးေတြဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ ေအးေအးအိုအို.... လို႔ စကားမပါဘဲ ညည္းညဴလိုက္တဲ့ အေမ့ရဲ႔ သီခ်င္းသံေလးဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရပါတယ္။
အခ်စ္ကို ဘယ္လို သိႏိုင္သလဲ။
ဒီေမးခြန္းရဲ႔ အေျဖဟာ ေမးသူထံမွာပဲ ႐ွိပါတယ္။
အခ်စ္ကို သိခ်င္ရင္ အခ်စ္ကိုၾကံဳေတြ႔တဲ့အခါ စိတ္ပါလက္ပါ ေျခစံုပစ္၀င္လိုက္႐ုံပါပဲ။ (ဒီသေဘာနဲ႔ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္စကားမွာ falling in love လို႔ သံုးလိုက္ၾကတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) ဒါမွ အခ်စ္ကို ထဲထဲ၀င္၀င္ သိႏိုင္မွာေပါ့။
တခါတုန္းကေပါ့။ Turner ဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီပညာ႐ွင္တဦးဟာ ခ်ားလ္စ္ကင္စ္ေလ (Charles Kinsley) ကို သူ႔ပန္းခ်ီဆြဲခန္း (studio) ဆီ ဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ ခ်ားလ္စ္ကင္စ္ေလ သြားၾကည့္တဲ့အခါ စတူဒီယိုထဲမွာ ပင္လယ္ မုန္တိုင္းကို ေရးဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ေတြ႔သတဲ့။ ကင္စ္ေလဟာ အဲဒီ ပန္းခ်ီကားကို ၾကည့္ၿပီး မုန္တိုင္းဟာ သ႐ုပ္ပါလြန္းလို႔ မွင္တက္မိသြားရတယ္..... တဲ့။ သူက ေမးလိုက္တယ္ 'တာနာ... ဒါကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလုပ္ ဆြဲႏိုင္ခဲ့တာလဲ'
ပန္းခ်ီဆရာက ျပန္ေျဖပါတယ္။
'ကၽြန္ေတာ္ ပင္လယ္ထဲက မုန္တိုင္းတခုကို ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာလန္ကမ္းေျခကို သြားခဲ့တယ္။ ငါးဖမ္းသမားတေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီးေတာ့ ေနာက္တခါ မုန္တိုင္းက်တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ ငါးဖမ္းေလွနဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါရေစလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ မုန္တိုင္းလည္းက်မယ္ဆိုေရာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ ငါးဖမ္းေလွထဲ ေရာက္သြားေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကို ႐ြက္တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔ ခိုင္ခိုင္ခ်ည္ထားပါလို႔ ေျပာရတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ြက္တိုင္မွာ ခ်ည္ေႏွာင္ေပးၿပီးေတာ့ ေလွကို မုန္တိုင္းအလယ္ဗဟိုကို ေရာက္ေအာင္ ေလွာ္ပို႔ေပး လိုက္တာပဲ။ မုန္တိုင္းဟာ ျပင္းထန္လိုက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေလွ၀မ္းထဲမွာ လွဲအိပ္ခ် ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဒါမွ ေရလိႈင္းနဲ႔ မုန္တိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကေန ေက်ာ္သြားၾကမွာေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာက ႐ြက္တိုင္မွာ ခ်ည္ထားတာပဲ။ တခ်ိန္လံုး ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုန္တိုင္းကို ျမင္ရ ခံစားရ႐ံုတင္မကဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ထဲကိုပါ မုန္တိုင္းက ၀င္သြားခဲ့တာ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မုန္တိုင္းရဲ႔ အစိတ္အပိုင္း တခု ျဖစ္လာတဲ့အထိပါပဲ။
အဲ.... အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့ၿပီး ဒီပန္းခ်ီကားကို ဆြဲလိုက္ေတာ့တာပါပဲ'။
အခ်စ္ကို နက္႐ႈိင္းစြာ သိလိုက္သူဟာ ဘ၀မွာ အသက္႐ွင္ရတာ ထိုက္တန္သြားပါတယ္။ သူရလိုက္တဲ့ အခ်စ္ရဲ႔ လင္းေရာင္ျခည္ဟာ သူတပါးကိုလည္း ကူးစက္ပ်႔ံႏွ႔ံေစႏိုင္လို႔ တန္ဖိုးလည္း ႀကီးမားလွပါတယ္။
ကိုေစာၿငိမ္းရဲ႔ 'ေႏြေႏွာင္းရက္က်န္' သီခ်င္းထဲက 'မယ့္ကိုယ္စား ေမႊးျမေလသလား' ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးဟာ အခ်စ္ကို နက္႐ိႈင္းစြာ သိလိုက္သူရဲ႔ ခံစားခ်က္တခုပါ။ ပန္းရန႔ံအသြင္နဲ႔ ဖန္ဆင္းခံရလို႔သာ အခ်စ္ရဲ႔ ရန႔ံကို ခံစားႏိုင္လိုက္တာ မဟုတ္လား။
ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္ၾကတာလဲ
မာယာေကာ့ဗ္စကီးရဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္က ေျပာတယ္။
"လူဆိုတာ ေမြးကတည္းက အခ်စ္ကို ရလာခဲ့ၿပီးသားပါ၊
ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကိစၥေတြ၊ ၀င္ေငြေတြ စတဲ့ အရာေတြၾကားမွာ
ႏွလံုးသားဟာ ေျမဆီဖံုးအုပ္ခံလိုက္ရတာ မာေက်ာစြာ ခ်ိဳးကပ္တဲ့အထိပဲ
အဲဒီ အကာထဲမွာ ႏွလံုးသား မ႐ွင္သန္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အထိပါပဲ
ႏွလံုးသားဟာ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွ ႐ွိပါရဲ႔
ဒါေပမယ့္ ႐ွပ္အက်ႌ၀တ္ေပးခံထားရ႐ွာတယ္" တဲ့။
အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္မွာ။ ကေလးေတြဟာ လူႀကီးေတြထက္ ျဖဴစင္႐ိုးေျဖာင့္ေနၾကတာ။ ကေလးေတြရဲ႔ ႏွလံုးသားဟာ ေပါင္မံု႔ခ်ိဳးကပ္သလို အခြံမာနဲ႔ အဖံုးမခံရေသးဘူးကိုး။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ကေလးေတြဟာ အခ်စ္ကို လူႀကီးေတြထက္ ပိုၿပီး ခံစားႏိုင္စြမ္း႐ွိတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တာေပါ့။
The Art of Loving စာအုပ္ထဲမွာ လူမႈပညာ႐ွင္နဲ႔ စိတ္ပညာ႐ွင္ Erich Fromm က ေရးထားပါတယ္။ 'လူသားတို႔သည္ အမိ၀မ္းတြင္းမွ ကၽြတ္လြတ္စြာ ေမြးဖြားလာခဲ့သည့္ တခဏ ကတည္းက (သူစိမ္းျပင္ျပင္ ကမၻာႀကီးထဲသို႔ ေရာက္လာျခင္းအတြက္) ႏွစ္သိမ့္မႈ၊ အစားထိုးမႈ လိုအပ္ခဲ့သည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားယူခဲ့သည္။ အေစာပိုင္းကာလ လူသားမ်ားသည္ ေဆး၀ါးမွီ၀ဲ မူးယစ္ျခင္း၊ ဘံုစနစ္အရ လိင္ဆက္ဆံၾကျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ မိမိ၏အထီးက်န္မႈကို ေျဖေဖ်ာက္လမ္းလႊဲ ယူခဲ့ၾကသည္' .... တဲ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစပ္ျခင္းအားျဖင့္ အထီးက်န္မႈကို အံတုဖို႔ ႀကိဳးစားလာခဲ့ၾကတယ္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစပ္ဖို႔၊ ေပါင္းစည္းစြာ ေနထိုင္ဖို႔၊ ေပါင္းစည္းစြာ ႐ွင္သန္ဖို႔၊ ေပါင္းစည္းစြာ အံတုဖို႔ 'အခ်စ္' ဟာအလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑ကေန ပါ၀င္လာပါေတာ့တယ္။
လူ႔ ယဥ္ေက်းမႈ တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္လာတာနဲ႔ အခ်စ္ဟာ ပို၍ ပို၍ အရာေရာက္လာတယ္။ မိသားစုဘ၀ကို လူသားေတြဟာ ပို၍ပို၍ တန္ဖိုးထားလာၾကပါတယ္။ လူသားဟာ ေမြးဖြားၿပီးခါစမွာပဲ မိခင္ရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ အခ်စ္ကို စတင္ခံစား သင္ယူခဲ့ရတယ္။ မိခင္ရဲ႔အခ်စ္ဟာ (Erich Fromm ေျပာသလို ေျပာရရင္) အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ၿပီး သက္ေရာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ (unconditional love) တသမတ္တည္းေသာ အခ်စ္ျဖစ္တယ္။ ဖခင္ရဲ႔ အခ်စ္ကေတာ့ သားသမီးရဲ႔ အျပဳအမူေပၚမွာ မူတည္ၿပီး အနည္းအမ်ား၊ အေလးအေပါ့ သက္ေရာက္တဲ့ (conditional love) အခ်စ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကေလးဟာ ဖခင္ရဲ႔အခ်စ္ကို ပံုမွန္အတိုင္း ရႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ခင္လာေစမယ့္ အျပဳအမူမ်ိဳးေတြကို အသိစိတ္နဲ႔ ျပဳမူလာေတာ့တယ္။ အဲဒီ နည္းအားျဖင့္ မိခင္ရဲ႔ အခ်စ္ဟာ ကေလးအတြက္ လံုျခံဳမႈေပးတဲ့အရာ ျဖစ္လာတယ္။ ဖခင္ရဲ႔အခ်စ္ဟာ ေလာကထဲကို ၀င္ေရာက္ႀကီးျပင္း ႐ွင္သန္တတ္ဖို႔ သင္ၾကားေပးတဲ့အရာ ျဖစ္လာမယ္။
ဒိထက္ ပိုၿပီး ျမင့္မားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါ လူသားဟာ မိမိရဲ႔ မိသားစုအတြင္းမွာ သာမက မိသားစုအျပင္ဘက္ထိ အခ်စ္ကို ျဖန္႔က်က္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ရဲေဘာ္စိတ္၊ ညီအစ္ကို စိတ္ေတြနဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္ၾကတာ လူသားေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာတာကို ျပေနတာပါပဲ။ အခ်စ္ကို မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရေပမယ့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီမႈ၊ ၾကင္နာေစာင့္ေ႐ွာက္မႈေတြဟာ အခ်စ္ရဲ႔ သက္ေသေတြပါပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ စကားပံုတခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ရတာ ျဖစ္မွာေပါ့။
'အခ်စ္ဟာ ကမၻာႀကီးကို လည္ပတ္ေနေစတယ္' တဲ့။
ကမၻာေလာကႀကီးတခုလံုးကို ေ၀ဆာလွပစြာ ႐ွင္သန္ေနေအာင္ ဖန္တီးေနတာလို႔ ေယဘူယ် ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
အခ်စ္.... ဆိုတဲ့ အရာမွာပဲ အေျခအေနအရ အတိမ္အနက္၊ အျပင္းအေပ်ာ့၊ အပူအေအး စသည္ျဖင့္ ႏိႈင္းဆမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သဘာ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတာကို ႀကံဳေတြ႔ၾကရပါတယ္။
အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳး
ကမၻာေပၚမွာ လူသန္းေပါင္း ေျခာက္ေထာင္႐ွိလာေပမယ့္ အခ်စ္ကေတာ့ ေျခာက္မ်ိဳးေလာက္ပဲ ႐ွိေနပါတယ္။
အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကို လိုက္ၿပီး လူသားတေယာက္ဟာ အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပဳျပင္ဖန္တီးတတ္ပါ တယ္။ ကိုယ္က သတိထားလိုက္မိသည္ ျဖစ္ေစ၊ သတိမထားလိုက္မိသည္ ျဖစ္ေစေပါ့။
၁။ မိခင္အခ်စ္ သို႔မဟုတ္ ၾကင္နာေသာအခ်စ္ (Motherly love or Tender love)
၂။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Self-love)
၃။ ဘ၀ကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Love of life)
၄။ ညီအစ္ကိုစိတ္ သို႔မဟုတ္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ျဖင့္ ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Brotherly love)
၅။ ဘုရားကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Love of God)
၆။ ကိေလသာအခ်စ္ (သို႔) ေပါင္းစပ္ေသာအခ်စ္ (Passionate love or Erotic love)
လူတေယာက္ဟာ အဲဒီအခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲက တခုမဟုတ္တခုနဲ႔ တေယာက္ေယာက္ကို ေလာကႀကီးကို ခ်စ္ခင္ေႏွာင္ဖြဲ႔ ေနမိတတ္ပါတယ္။
ဒါက လူမႈအဖြဲ႔အစည္းက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ႀကံဳႀကိဳက္ထားတဲ့ ေတြ႔ထားတဲ့ သဘာ၀အခ်စ္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပဲ။
ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာေတာ့ အခ်စ္ကို အမ်ိဳးအစားခြဲျခားတဲ့ ေနရာမွာ အခ်စ္နဲ႔ ေမတၱာရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
သာမန္လူေတြ သာမန္အခ်ိန္မွာ တစံုတေယာက္အေပၚထားတဲ့ စိတ္သဘာ၀ကို အခ်စ္အျဖစ္ ယူဆ ထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး တရားက်င့္ၾကံအားထုတ္ေနတဲ့ သူေတာ္စင္၊ သူေတာ္ျမတ္ေတြနဲ႔ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္၊ ဘုရား႐ွင္ စသည္တို႔ရဲ႔ ေလာကအေပၚထားတဲ့ ေ၀မွ်မႈ စိတ္သဘာ၀ကို ေမတၱာအျဖစ္ယူဆထားတယ္။
လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့ တေထာင့္ငါးရာေမတၱာနဲ႔ ငါးရာ့ႏွစ္ဆယ္႐ွစ္ေမတၱာတို႔ပါပဲ။ တေထာင့္ငါးရာ ေမတၱာဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္ သံုးမယ္ဆိုရင္ တေထာင့္ငါးရာအခ်စ္ စိတ္သဘာ၀လို႔ သံုးႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာလို႔လည္း ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။
ကိေလသာဆယ္ပါးကို အေျခခံထားတဲ့ ပုထုဇဥ္စိတ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။
အဲဒီ အခ်စ္ႏွစ္မ်ိဳးရဲ႔ ဂဏန္းအေရအတြက္ဟာ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေနသေယာင္႐ွိတယ္။ အဲဒီ ၁၅၀၀ နဲ႔ ၅၂၈ ဂဏန္းေတြ ဘယ္လိုရလာသလဲ။
၁။ တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာစိတ္သဘာ၀
ကိေလသာဆယ္ပါးကို အေျခခံတယ္။ အဲဒီ ကိေလသာစိတ္ေတြကေတာ့ ေလာဘလို႔ေခၚတဲ့ အာ႐ံု၌ ကပ္ၿငိျခင္း (တပ္မက္ျခင္း)၊ ေဒါသဆိုတဲ့ ၾကမ္းတမ္းျခင္း၊ သည္းမခံႏိုင္ျခင္း၊ ေမာဟဆိုတဲ့ အာ႐ံု၏ သေဘာကို ဖံုးလႊမ္းျခင္း (ေတြေ၀ျခင္း)၊ မာနဆိုတဲ့ ေထာင္လႊားျခင္း၊ ဒိဌိဆိုတဲ့ မွားေသာ ႏွလံုးသြင္းျခင္း (အယူ)၊ ၀ိစိကိစၦာဆိုတဲ့ အာ႐ံုကို မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ျခင္း၊ ထိနဆိုတဲ့ စိတ္၏ မခန္႔ျခင္း၊ ငိုက္ျမည္းျခင္း၊ ဥဒစၦဆိုတဲ့ စိတ္၏မၿငိမ္သက္ျခင္း၊ ပ်႔ံလြင္႔ျခင္း၊ အဟီရိက ဆိုတဲ့ ကာယဒုစ႐ိုက္ျပဳရျခင္း၌ မ႐ွက္ျခင္း၊ အေနာတၱပၸဆိုတဲ့ ကာယဒုစ႐ိုက္ျပဳရျခင္း၌ မလန္႔ျခင္း..... တို႔ ျဖစ္တယ္။
အဲဒီ ကိေလသာဆယ္ပါးနဲ႔ ႐ုပ္စုစုေပါင္းနဲ႔ ေျမႇာက္ရပါတယ္။ ႐ုပ္စုစုေပါင္းဆိုတာက လကၡဏာ႐ုပ္ (၄) ခု၊ နိပၹႏၷ႐ုပ္ (၁၈)ခု၊ နာမ္ (၅၃)ပါး အဲဒါေတြရဲ႔ အစုအေပါင္းေပါ့။ ေပါင္းလိုက္ရင္ ၇၅ ရပါတယ္။ အဲဒီ ၇၅ ကို ၁၀ နဲ႔ ေျမႇာက္ေတာ့ ၇၅၀။ အဲဒီမွာမွ အဇၩတၱသ႑ာန္၊ ဗဟိဒၶသ႑ာန္ရယ္လို႔ ႏွစ္ပါး ႐ွိတဲ့အတြက္ (၂)နဲ႔ ထပ္ေျမႇာက္ေတာ့ ၁၅၀၀ ရတာပါပဲ။ ဒါကို ၁၅၀၀ ကိေလသာလို႔ ေခၚတာပါ။
၂။ ၅၂၈ ေမတၱာသဘာ၀
ေမတၱာဆိုတဲ့အတိုင္း ေမတၱာပို႔ရာမွာ ႐ွိသင့္႐ွိအပ္တဲ့ စိတ္သဘာ၀ တခုပါပဲ။
ေမတၱာပို႔တဲ့ေနရာမွာ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂) ေယာက္ကို ပို႔ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ သေဗၺသတၱာ၊ သေဗၺပါဏာ၊ သေဗၺဘူတာ၊ သေဗၺပုဂၢလာ၊ သေဗၺအတၱဘာ၀ ပရိယပၸႏၷာ၊ သဗၺာဣထိေယာ၊ သေဗၺ ပုရိသာ၊ သေဗၺ အရိယာ၊ သေဗၺ အနရိယာ၊ သေဗၺ ေဒ၀ါ၊ သေဗၺအႏုႆ၊ သေဗၺ၀ိနိပါနိကာ... တို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂)ပါးကို ေမတၱာ(၄) ပါးပို႔တယ္။ အေ၀ရာေဟာႏၱဳ၊ အဗ်ာဘစၦာေဟာႏၱဳ၊ အနီဃာေဟာႏၱဳ၊ သုခိအတၱာနံ ပရိဟရႏၱဳ..... တဲ့။ အဲဒိေတာ့ ၁၂ ပါးနဲ႔ ၄ ပါးနဲ႔ ေျမႇာက္လိုက္တဲ့အခါ ၄၈ ပါးရတယ္။ ဒါက အရပ္မ်က္ႏွာ အေ႐ွ႔အေနာက္ကို မရည္မွန္းဘဲပို႔တဲ့ 'အေနာဒိတၱာ ေမတၱာအပါး ေခၚတာေပါ့'။ အဲဒါကိုမွ ထပ္ၿပီး အရပ္မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ခြဲၿပီး ပို႔လိုက္မယ္ဆိုပါေတာ့။ အရပ္ (၁၀) မ်က္ႏွာ႐ွိပါတယ္။ အေ႐ွ႔၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ေခၚတဲ့ အရပ္ (၄)မ်က္ႏွာ၊ အေ႐ွ႔ေတာင္၊ အေနာက္ေျမာက္၊ အေ႐ွ႔ေျမာက္၊ အေနာက္ေတာင္ဆိုတဲ့ ေထာင့္ (၄)မ်က္ႏွာ၊ အထက္နဲ႔ ေအာက္ (၂) မ်က္ႏွာ၊ အားလံုးေပါင္း အရပ္ (၁၀) မ်က္ႏွာပါ။ ဒီလို အရပ္မ်က္ႏွာ ရည္မွန္းမႈ (၁၀) ခုနဲ႔ ေစာေစာက ၄၈ ကို ေျမႇာက္လိုက္ေတာ့ ၄၈၀ ရတယ္။ အဲဒီ ၄၈၀ ကိုမွ မရည္မွန္းဘဲ ပို႔တဲ့ ၄၈ ပါးကို ထပ္ေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၅၂၈ ရယ္လို႔ ရလာပါတယ္။ အဲဒါကို ၅၂၈ သြယ္ေသာ ေမတၱာလို႔ ေခၚပါတယ္။
အဲဒီလို အတိအက် စစ္ၿပီး သိခဲ့ၿပီဆိုရင္ တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္တဲ့ ကိုယ့္အခ်စ္ဟာ ၁၅၀၀ ထဲမွာပါသလား၊ ၅၂၈ ထဲမွာ ပါသလား၊ အမွန္အကန္ သိျမင္ႏိုင္ၿပီေပါ့။
ကိေလသာကို မလြတ္ကင္းႏိုင္တဲ့ သာမန္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္ေတြအေနနဲ႔ တေယာက္က တေယာက္ကို ခ်စ္တယ္။ ခင္မင္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ၁၅၀၀ အခ်စ္ေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္က မ်ားပါတယ္။ တခါတေလ မိဘက သားသမီးကို ခ်စ္တာေတာင္ ငါ့သားေလးဟဲ့.... ငါ့သမီးေလးဟဲ့လို႔ ေလာဘနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္စြာ တြယ္ၿငိမႈ ပါ၀င္ေနခဲ့ရင္ ၁၅၀၀ အခ်စ္ထဲကို ၀င္သြားတတ္ပါတယ္။ ၅၂၈ သြယ္ေသာေသာ ေမတၱာကို ျဖဴစင္စြာထားဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခဲယဥ္းတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၅၂၈ ရဲ႔ တကယ့္စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာသဘာ၀ကို ျမတ္စြာဘုရားက တပည့္သာ၀ကေတြ ရဟန္းေတြအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာမွာပဲ ေတြ႔ရတတ္တယ္.... လို႔ ပိုပိုကဲကဲကေလး ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ တစံုတေယာက္က တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္လို႔ သံေယာဇဥ္႐ွိလို႔ သူတပါးထက္ ေတာ္ေစခ်င္ တတ္ေစခ်င္ၿပီ ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီအခ်စ္မွာ ေလာဘကေလးပါေနၿပီပဲ။ ဒါဟာ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂)ပါးစလံုးကို ေမတၱာထားတဲ့ သေဘာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေတာ့ ၅၂၈ လို႔ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သံုးေနၾကတဲ့ အသံုးကို နည္းနည္းေတာ့ အေလးထားၿပီး ေ႐ွာင္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပါပဲ။
ဗုဒၶဘာသာရဲ႔ အခ်စ္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ေလာကလူမႈ အသိုက္အျမံဳက ရတဲ့ စံနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ အခ်စ္အမ်ိဳးအစား (၆)ခုကိုပဲ ထည့္စဥ္းစားမယ္ ဆိုပါစို႔။
Motherly Love မိခင္အခ်စ္ဟာ အၾကင္နာနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အခ်စ္ျဖစ္တယ္။ မိခင္က ကိုယ့္သားသမီးအေပၚ ထားတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးကို ေခၚတယ္။ ဒီေနရာမွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က အမ်ိဳးသား တေယာက္ကို ၾကင္နာစိတ္နဲ႔ အစစအရာရာ ေဖးမကာကြယ္ေပး ျပဳစုေပးခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ခ်စ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်စ္ကို မိခင္ကဲ့သို႔ အခ်စ္လို႔ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အဆန္းၾကယ္ဆံုး၊ အံ့ၾသရဆံုး၊ ေလးစားထိုက္ဆံုး အခ်စ္ဟာ မိခင္အခ်စ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္အခ်စ္လို႔ ေခၚတဲ့အတိုင္း မိခင္က ကိုယ့္သားသမီးအေပၚမွာသာ ထားႏိုင္မယ့္ ႀကီးမားတဲ့ အၾကင္နာနဲ႔ စြန္႔စားမႈ အနစ္နာခံမႈေတြပါ။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု လူတေယာက္က ကိုယ္ခ်စ္ရသူကို မိခင္ကဲ့သို႔ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံစြာ ခ်စ္ႏိုင္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မိခင္အခ်စ္ကို ႐ွင္းျပဖို႔ ဥပမာေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာစရာ မလိုဘူး ထင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္အခ်စ္ကိုသာ ေရေရရာရာ မသိရင္႐ွိမယ္။ မိခင္ရဲ႔ အခ်စ္ကိုေတာ့ နားအလည္ဆံုး၊ အရင္းႏွီးဆံုး ျဖစ္ေနမွာမို႔ပါပဲ။
ဒီေတာ့ အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲက လူတိုင္း ေတြ႔ႀကံဳရမယ့္ နားလည္ရလည္း ခက္တဲ့ (Passionate love) ကိေလသာခ်စ္ကို စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းဆံုးအျဖစ္ ေ႐ြးလိုက္ၾကရေအာင္လား။
ကိေလသာအခ်စ္ (Passionate love)
ကိေလသာလို႔ ဆိုလိုက္လို႔ ညစ္ညမ္းတဲ့ လိင္ကိစၥနဲ႔ ေရာေထြး စဥ္းစားမွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္စရာ ႐ွိပါတယ္။ ကိေလသာ (၁၀) ပါးနဲ႔ မလြတ္ကင္းတဲ့ အခ်စ္မွန္ေပမယ့္ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့လွတဲ့ အခ်စ္ျဖစ္ပါတယ္။ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈနဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ္လည္း ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔လွတဲ့ အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ (opposite sex) ကို ခ်စ္မိတဲ့ သဘာ၀ေတြ အေၾကာင္းလို႔ ဆိုပါေတာ့။
ကိေလသာခ်စ္မွာကိုပဲ အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ွိေနပါေသးတယ္။
၁။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိတဲ့အခ်စ္ (Love at first sight)
တခါမွ မေတြ႔ဖူးတဲ့ လူသားႏွစ္ေယာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စျမင္ေတြ႔လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်စ္သြားတယ္ ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။
မယံုမ႐ွိနဲ႔၊ တကယ္ကို ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အခ်စ္ပမာဏေရာ မနည္းႏိုင္ဘူးလား။
လံုး၀ မနည္းႏိုင္ပါဘူး။ ရင္နဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔ ပံုၿပီး ခ်စ္လိုက္ရတဲ့ ေလးနက္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္သြားႏိုင္ ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အျပံဳးတခ်က္၊ မ်က္စိတ၀င့္၊ ေျခတလွမ္း၊ ကိုယ္တႏြဲ႔ဟာ ကိုယ့္ကို ဟိုးနက္႐ိႈင္းတဲ့ အခ်စ္ပင္လယ္ႀကီးဆီကို တခါတည္း ဆြဲေဆာင္ သြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္သာ 'ခင္ေမာင္ရင္' ဆိုခဲ့တဲ့ 'ေ႐ွးကုသိုလ္' လို သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ လွလွပပ ထိထိမိမိ ေပၚလာခဲ့တာပါ။
"ဆင္း႐ူပကာxxx ျမင္ကတည္းက ဘ၀င္ထဲမွာေတာ့ကြယ္၊ အျမဲပင္စြဲကာ ခင္တြယ္xx ေ႐ွးကုသိုလ္ ျပဳသမွ်ရယ္ အခုဘ၀မွာကြယ္ ျမင္႐ံုနဲ႔ပင္ ခ်စ္ကာသြားလို႔ တကယ္ပင္ ျမတ္ႏိုးတယ္xxx"
အဲဒီလို ဆိုခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။
အခ်စ္ပမာဏနဲ႔ အခ်ိန္ကာလေရာ မ်ားႏိုင္သလား။ သိပ္မ်ားႏိုင္တာေပါ့။
ခင္ေမာင္ရင္ ညည္းသလို ညည္းရရင္ 'ခင္ရယ္ ေန႔ေရာ ညစဥ္ ခင့္မ်က္ႏွာကိုကြယ္xx ခင္ေမာင္ရင္ တေရးေရးနဲ႔ ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္....' တဲ့။
တခုေတာ့ ႐ွိပါတယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိဖို႔ သူ႔မွာ ထူးျခားတဲ့ စြဲမက္စရာ တခုခုေတာ့ ႐ွိေနရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါဟာ သိပ္လွတဲ့ အလွတခု ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္းရမယ္၊ သို႔မဟုတ္ ေယာက်္ားဆိုရင္လည္း ဟန္လွလွ၊ စတိုင္က်က်ေလး ျဖစ္ဖို႔ လိုတာေပါ့။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိသြားေစဖို႔ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ရတဲ့ အဆင္း႐ူပကာ ေပၚမွာ မူတည္တာကိုး။
သူ႔ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ တခဏမွာပဲ သူဟာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ သူလို႔ ခ်က္ခ်င္းနားလည္ သြားရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္မိသြားတတ္ပါတယ္။ သူကလည္း ကိုယ့္ကို အဲဒီလို သေဘာထားလိုက္ရင္ေတာ့ ကံေကာင္းလိုက္တာ ဆိုဖြယ္ရာ မ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေလာကဆီက အဲဒီေလာက္ႀကီးေတာ့ မေတာင္းဆိုလိုက္နဲ႔ေလ။ ေလာကဟာ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ တြန္႔တိုတတ္တဲ့ သေဘာ႐ွိတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ သူကို ေတြ႔သြားရတာကိုက ေတာ္ေတာ္တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ လက္ေဆာင္တခု ကိုယ္ရလိုက္ၿပီ မဟုတ္လား။
အဲဒီ အခ်ိန္ကစၿပီး အခ်စ္ရဲ႔ အရသာကို ခံစားရေတာ့တာပါပဲ။ ကိုယ္တေယာက္တည္းအတြက္ သူက ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ သီးသန္႔ အခ်စ္ဆိုပါေတာ့။ တဖက္သတ္ အခ်စ္လို႔လည္း ေခၚႏိုင္တယ္။ အံု႔ပံုးခ်စ္လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။
၂။ အုံ႔ပံုးခ်စ္
အံု႔ပံုးခ်စ္ ခ်စ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ တိုးတက္ဖို႔ အႀကိဳးစားဆံုး အခ်ိန္ပဲ... လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အံ႔ုပံုးခ်စ္ကေန ႏွစ္ကိုယ္တူ အခ်စ္အျဖစ္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္ဖို႔ ကိုယ့္ဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားရလို႔ပါပဲ။
သူရဲ႔ အၾကင္နာျပံဳးကေလး တခ်က္ရဖို႔ ကိုယ္ဟာ ေလာကႀကီးကို စိန္ေခၚရတဲ့ သူတေယာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေလာကဟာ ဆန္းၾကယ္ဆံုး၊ လွပသာယာဆံုး၊ တန္ဖိုးလည္း အႀကီးဆံုးပါပဲ။ ခံစားရတဲ့ အခ်စ္ကလည္း နက္နက္နဲနဲ အ႐ွိဆံုးပါပဲ။
"အု႔ံပံုးခ်စ္နဲ႔ တရက္ေလာက္ ခ်စ္ရတာရယ္၊ လင္မယားခ်စ္ တသက္လို႔ မမွီပါတယ္" တဲ့။ အဲဒီ သီခ်င္းဟာ ပိုပို ကဲကဲ ဆိုထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ကို တေျမ့ေျမ့ေလး လြမ္းၿပီး၊ တသိမ့္သိမ့္ေလး ၾကည္ႏူး ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ Shel Silverstein ရဲ႔ ကဗ်ာထဲကလို လမင္းကို ဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ။ အင္မတန္ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ေကာင္း၊ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးဖို႔လည္း ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။
ခ်စ္သူဖတ္တဲ့စာအုပ္ကို ကိုယ္လိုက္ႀကိဳက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခ်ိန္၊ ခ်စ္သူႀကိဳက္တဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳးကို လိုက္ႀကိဳက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခ်ိန္၊ ခ်စ္သူစိတ္၀င္စားတဲ့ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ၊ အႏုပညာ စစရာရာကို လိုက္ၿပီး အားက်တဲ့ အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္ဟာ ခ်စ္သူအတြက္ရယ္လို႔ ႐ွာေဖြရင္း ကိုယ့္အတြက္ ေလာကႀကီးတခုလံုး ရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။
အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ခ်စ္သူကို ကိုယ္က အခ်စ္ႏိုင္ဆံုး အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူကို ကိုယ္က မသိေသးတဲ့အခ်ိန္၊ သိသေယာင္ေယာင္နဲ႔ သိဖို႔ ေလ့လာေနတဲ့ အခ်ိန္မဟုတ္လား။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ မေကာင္းကြက္ေတြ၊ အဆိုးေတြကို ကိုယ္မသိႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အံု႔ပံုးခ်စ္ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို အျပစ္မျမင္ႏိုင္ဆံုး၊ အတြယ္တာဆံုး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္လာရတာပါ။ ခ်စ္သူနဲ႔ ကိုယ္ၾကားမွာ ခရီးကြာေ၀းေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ေတာ္ေတာ္နီးကပ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ ၾကားမွာ ဇာပ၀ါေလး ျခားထားလို႔ ၀ိုးတ၀ါးသာ သိခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အံု႔ပံုးခ်စ္ကာလ ၾကာ႐ွည္ရင္ အဲဒီလူဟာ ကံေကာင္းလွတယ္.... လို႔ သတ္မွတ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
'ေရေျမေတာေတာင္ သမုဒၵရာျခားေစကြယ္xx အဆန္းမဟုတ္ပါ၊ ခ်စ္တာသာမွန္ရင္ အနႏၱစၾကာ၀ဠာ ကြာပါေစကြယ္xx တအိပ္ရာတည္းလို႔သာ ခင္ရယ္ မေ၀းဘူးထင္ပါတယ္'
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူ အနားမွာ တစုံတေယာက္ နီးကပ္စြာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ တျခားသူကို ဂ႐ုစိုက္တာျမင္ရရင္ေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာကို ခံစားဖူးသြားမွာေပါ့။
၃။ မနာလိုတဲ့အခ်စ္ (Jealous love)
တစံုတေယာက္ကိုမွ ကိုယ္ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ အံု႔ပံုးခ်စ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကတဲ့ သမီးရည္းစား ခ်စ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မနာလိုခ်စ္ကိုေတာ့ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ရမယ့္သူ ခ်ည္းပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ သူနဲ႔ ကိုယ္ႏွစ္ေယာက္တည္း ႐ွိေနတာ မဟုတ္လို႔ပဲ။
ကိုယ္က သူ႔အေပၚမွာ အခ်စ္စိတ္ေတြ ယိုဖိတ္ေနမိတဲ့အခါ ၿပိဳင္ဘက္မဟုတ္သူေတြကို ၿပိဳင္ဘက္လို႔ သေဘာထားမိလာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္တေယာက္တည္းရန္လို၊ ကိုယ္တေယာက္တည္း၀မ္းနည္း၊ ကိုယ္ တေယာက္တည္း စြပ္စြဲေနတတ္ပါတယ္။ မနာလိုခ်စ္ဟာ မိသားစုတခုတည္းက ေမာင္ႏွမသားခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ေတာင္ ႀကံဳေတြ႔တတ္ရေလေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ ခ်စ္သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မနာလိုခ်စ္ဟာ အံ့ၾသစရာ မ႐ွိပါဘူး။
မနာလိုခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အလြန္ေခတ္စားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးတပုဒ္ေတာင္ ႐ွိခဲ့ပါေသးတယ္။ သန္းႏိုင္ (ပေလးဘြိဳင္)ရဲ႔ 'ဆု' ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပါ။ မူရင္းသီခ်င္းက Rita Coolidge ရဲ႔ Jealous Guy တဲ့။
'စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္၊ ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္၊ ကိုယ္႐ိုင္းေနရင္၊ ကိုယ့္စိတ္က အရင္ဒီလို မဟုတ္ဘူးကြဲ႔၊ မင္းနဲ႔မွ ေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အားလံုးလည္း ငါမယံုႏိုင္၊ မင္းေလးကို ဘယ္သူ႔မွ မေပး မေပး မေပးႏိုင္ဘူး။ မင္းေလးဟာ ငါ့အခ်စ္ပဲ မင္းေလးဟာ ငါ့အတြက္ပဲ လြန္တယ္လို႔ မင္းထင္သလား'
အဲဒိေလာက္ထိက မလြန္ေသးပါဘူး။ မုန္႔ကိုသာ ေ၀စားႏိုင္မယ္ အခ်စ္ကို မေ၀ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဟာ ခ်စ္သူတိုင္းမွာ ႐ွိဟန္တူပါရဲ႔။ ေလဘာတီ မျမရင္ကလည္း ဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။
"မ်က္ႏွာမ်ားမွာမ်ားေတာ့ တြင္တြင္ေတြးေတြးပူမိတာ ကိုယ္က လြဲရင္ တကယ္ပဲ မသဒၶါ၊ ေ႐ႊမန္က်ည္း ျဖစ္ရင္ ဆစ္ဆင့္စီ ေ၀ႏိုင္စရာ ေလဘာတီ ရင္ရင္အသည္းမွာ အျမဲပဲ စြဲတဲ့ သံမိႈပမာ ခ်စ္ရင္အက်ိဳး ခ်စ္ျမတ္ႏိႈး သဒၶါ ႐ွင္တခုတည္းဆိုမွာ"
တခု႐ွိတာက မနာလိုမႈရဲ႔ လားရာဟာ အမွားဘက္ကို ယိမ္းတတ္တယ္။ အမွန္ကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မျမင္ႏိုင္လို႔ ေဒါသနဲ႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ မွားတတ္ပါတယ္။ မနာလိုစိတ္နဲ႔ က်ဴးလြန္တဲ့ အမွားေတြဟာ လူတေယာက္ကို သတ္မိတဲ့အထိ ႀကီးက်ယ္တတ္တာ ရာဇ၀င္မွာ သမိုင္းမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ ေၾကာက္စရာႀကီးပါပဲ။ အဲဒီ မနာလိုသူကို ေဘးကေန အဆင္းမွာ ဘီးတပ္ေပးမယ့္ ကုန္းေခ်ာသူတေယာက္ ႐ွိေနခဲ့ရင္ေတာ့ ၿပီးပါေလေရာ။ လူသတ္မႈကို က်ဴးလြန္ႏိုင္သူေတြဟာ ဘုရင္ေတြ မိဖုရားေတြ ျဖစ္တတ္တာမို႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ (မနာလိုမႈရဲ႔) အႀကီးက်ယ္ဆံုး ျပစ္မႈေတြကို ျမန္မာ့ရာဇ၀င္ ကမၻာ့ရာဇ၀င္ေတြမွာ ေတြ႔ရေလ့႐ွိတယ္။
မနာလိုမိလို႔ ရတဲ့ ေသာကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ ကိုယ့္အေပၚ မၾကင္နာလို႔ ရလာတဲ့ ေသာကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေသာကနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ အခ်စ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖိစီးေလးလံတတ္ပါတယ္။ အခ်ိဳထဲက ပါလာတတ္တဲ့ ခါး႐ွ႐ွ အရသာေလးေတြေပါ့။
၄။ ေသာကအခ်စ္ (Anguish love)
ပူေလာင္လွတဲ့ ေသာကခ်စ္တခုအေၾကာင္းကို ေတာင္ငူရာဇ၀င္မွာ ရာဇဓါတုကလ်ာက ပီပီျပင္ျပင္ႀကီးကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔ စပ္ဆိုသြားပါတယ္။
"ကလ်ာေရညီ၊ နန္းေကသီတို႔၊ ဦးခ်ီလက္စံု၊ ႐ွိပဒံုျဖင့္၊ ခိုလႈံဖ်ဖ်၊ ခစားၾက၍၊ ဂီတသံေအး၊ ၿငိမ့္ေလးညႇင္းသြဲ႔၊ နန္းဟန္ဖြဲ႔၍၊ ကႏြဲ႔ကလ်၊ ေျဖေဖ်ာ္ၾကလည္း၊ ေသာကကိန္းေအာင္း၊ ပူလက္ေဟာင္းေၾကာင့္၊ ေပ်ာ္ေၾကာင္းမျမင္၊ ပူေႂကြးတင္၍၊ မ႐ႊင္လ်က္ႏွင့္၊ ႐ႊင္ေယာင္က်င့္သည္၊ ခုျဖင့္ေျဖခက္သည္တကား။"
သူကလည္း သူပါပဲေလ။ ကိုယ့္ထက္ ၁၇ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ့ ေယာက်္ားကိုမွ ခ်စ္မိတာကိုး။ အခ်စ္မွာ အသက္ကြာျခားတာဟာ အေရးမႀကီးပါဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ မမွန္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ အခု ေလာကမွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ အခ်စ္ေတြဟာ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ေနတဲ့ conditional love ေတြ ျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ အသက္ႀကီးျခင္းဆိုတဲ့ အေျခအေနဟာ အခ်စ္ကို အခ်ိန္ၾကာတာနဲ႔အမွ် ေလ်ာ့သြားေအာင္၊ ေႏွးသြားေအာင္၊ ေအးစက္သြားေအာင္၊ စိတ္ကုန္သြားေအာင္ ျပဴလုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ကြာျခားမႈဟာ အခ်စ္အတြက္ အေရးမႀကီးဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ တ၀က္ပဲ မွန္ပါတယ္။ တေယာက္က တေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔အတြက္ (အခ်စ္ဆိုတာ ႏူးညံ့တဲ့ သိမ္ေမြ႔တဲ့ အၾကင္နာတခု၊ ရမၼက္တခု ျဖစ္တာေၾကာင့္) အသက္ကြာျခားမႈဟာ တခါတခါ နည္းနည္းမွ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္တည္ျမဲဖို႔၊ ခိုင္မာဖို႔၊ အခ်ိန္ကာလကို အန္တုႏိုင္ဖို႔ ကိစၥမွာေတာ့ အသက္ကြာျခားမႈက ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာပါတယ္။
အခ်စ္တခု ျဖစ္တည္ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ႐ွိပါတယ္။
႐ုပ္ရည္ - သိပ္ေခ်ာဖို႔ လွဖို႔မလိုေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းဖို႔ ရင္ခုန္ဖို႔ လိုမွာေပါ့။
ပညာဥာဏ္ - လိုမွာေပါ့။ ကိုယ့္ထက္မေတာ္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္နဲ႔ အဆင့္အတန္းတူတဲ့ ပညာ႐ွိဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း အခ်စ္အေၾကာင္းမေျပာပဲနဲ႔ ေလာကအေၾကာင္းေျပာၾကတဲ့အခါ (ခ်စ္သူတိုင္းဟာ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခ်ိန္ထက္ ေလာကအေၾကာင္း၊ ဘ၀အေၾကာင္း၊ အနည္းဆံုး ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့ အခ်ိန္ကမ်ားပါတယ္) ခ်ဥ္းကပ္ပံုတူမွေပါ့။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ မိမိနဲ႔ စိတ္၀င္စားစရာ တူသူကိုသာ ခ်စ္မိၾကေလ့ ႐ွိေပမယ့္ တခုမဟုတ္ တခုေတာ့ ကြဲလြဲၾကတာပါပဲ။ ကြဲလြဲမႈမ်ားေလ ညႇိႏိႈင္းဖို႔လို႔ေလ။ ညိႇႏိႈင္းရတာမ်ားေလ၊ မ်ားေနသူ ပိုေနသူဘက္က ပြန္းရ ပဲ့ရေလပါပဲ။ တခါတေလ ပြန္းပဲ့ရတာ မသိသာေပမယ့္ ခဏခဏ ပြန္းပဲ့ရ ေလ်ာ့ရတာေတြ မ်ားလာရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အခ်စ္ေလ်ာ့သြားတယ္။ စိတ္ကုန္ သြားတတ္ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘက္က ပြန္းပဲ့မယ့္ အျဖစ္မ်ိဳးကို မေ႐ြးသင့္ဘူး။
႐ုပ္ရည္ကလည္း မ႐ွိ၊ ပညာဗဟုသုတကလည္း မ႐ွိ၊ ဦးေဏွာက္ကလည္း ခပ္တုံးတုံးဆိုရင္ ဒီလိုလူကို ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီး ခ်စ္စိတ္၀င္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။ ဘယ္လိုလူကမ်ား သူ႔ကို ခ်စ္လာႏိုင္ပါ့မလဲ။
မထင္ပါနဲ႔။ တခ်ိဳ႔က အၾကင္နာ ပိုတတ္တယ္။ အဲဒီ ခပ္တုံုးတံုး လူကိုလည္း သနားခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တဲ့သူ ႐ွိမွာပါ။
ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ေသာကခ်စ္ကို အံု႔ပံုးခ်စ္မ်ိဳးမွာသာမက ႏွစ္ဦးသေဘာတူ အျပန္အလွန္ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးမွာေတာင္ ႀကံဳရတာပါပဲ။ စိတ္အခန္႔မသင့္တဲ့အခါ သူက ကိုယ့္ကို ဥေပကၡာျပဳတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးေပါ့။ အခ်စ္ဟာ လူကို တခဏခ်င္းမွာ ေအးေစေႏြးေစႏိုင္၊ တခဏခ်င္းမွာ ပူေလာင္ေစႏိုင္၊ တခဏခ်င္းမွာ ရဲ၀ံ့ေစႏိုင္၊ တခဏခ်င္းမွာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေစႏိုင္၊ အခ်စ္ဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူေတာ့ ေတာ္ေတာ္စြမ္းအင္ႀကီးမား တယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။
အခ်စ္ရဲ႔စြမ္းအင္
လူတေယာက္ဟာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ဆိုရင္ အသက္ကိုေတာင္ ထည့္မတြက္ပဲ ရဲ၀ံ့စြာ ဆံုးျဖတ္ျပဳမူ ေလ့႐ွိတယ္လို႔ ရာဇ၀င္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ဖူးဖတ္ဖူး ပါတယ္။
မိခင္တေယာက္ရဲ႔ သားသမီးအေပၚမွာ ထားတဲ့ အခ်စ္စြမ္းအင္ကိုေတာ့ ႁခြင္းခ်က္မ႐ွိ လက္ခံႏိုင္ပါ လိမ့္မယ္။ လက္မခံဘဲ ေနလို႔ မရေလာက္ေအာင္ ေရွ႔မွာသာဓကေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဖခင္က သားသမီးကို မိမိအသက္စြန္႔ၿပီး ကာ္တင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး။
ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူတေယာက္က ခ်စ္သူတေယာက္အတြက္ အသက္ကို စြန္႔၀ံ့ပါ့မလား။ ေတြးစရာ ႐ွိပါတယ္။
စြန္႔၀ံ့ပါလိမ့္မယ္။ စြန္႔၀ံ့ေလာက္ေအာင္ အခ်စ္စြမ္းအင္ႀကီးမားတဲ့ အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အသက္ကို စြန္႔တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တဒဂၤ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ျပဳမူလိုက္တာမ်ိဳးဆို ပိုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အလွည့္က် ရင္ ဒါမ်ိဳးလုပ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေမးရင္ေတာ့ လံုး၀မလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျဖရပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အသက္ကို မစြန္႔ဘဲ ကယ္တင္လို႔ရတဲ့ နည္းလမ္းေတြကိုပဲ ႐ွာမွာေပါ့။ နည္းပညာေတြ သိပ္တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးေလ။ ကဲ.. အဲဒီ နည္းပညာေတြက မကယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့ ကိုယ့္အသက္စြန္႔မွ ရေတာ့မယ္တဲ့။ သြားမလား... ၀ံ့မလား။ အမ်ားစုေသာ လူေတြက သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္သူကို ခ်စ္တဲ့၊ အခ်စ္ထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္က ပိုေနတတ္တာ သဘာ၀ပါပဲ။ ကိုယ္ကလည္း သူ႔အတြက္မစြန္႔ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ သူက ကိုယ့္အတြက္ အသက္စြန္႔တဲ့အထိ ခ်စ္ဖို႔ဆိုတာကိုလည္း မေမွ်ာ္လင့္လိုက္ေလနဲ႔။
ျဖစ္ႏိုင္ေျခနည္းပါးတဲ့ အသက္စြန္႔ျခင္းေတြ မပါေၾကးဆိုရင္ အခ်စ္ရဲ႔ စြမ္းအင္ဟာ ကမၻာကို စိုးမိုးထားရေလာက္တဲ့အထိ အင္အားႀကီးမားတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ လူသားေတြရဲ႔အသက္ သက္တမ္းကို အခ်စ္ကဆြဲဆန္႔ ေပးထားႏိုင္သလို တေယာက္ကိုတေယာက္ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈကိုလည္း အခ်စ္က ေပးအပ္ႏိုင္တာကိုး။
၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ အမွန္တရားတခုကေတာ့ တီထြင္သူေတြ အားလံုးဟာ အခ်စ္အတြက္ တီထြင္သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ေလယဥ္ပ်ံကို တီထြင္ခဲ့တဲ့ Wright ညီအကိုဟာ ေလထဲမွာ ပ်ံသန္းရတဲ့ အရသာကို လိုခ်င္လို႔ကိုပဲ တီထြင္ခဲ့တာ။ ေသာမတ္စ္အယ္ဒီဆင္ဟာလည္း အခ်စ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ ခ်စ္သူေတြ ဆက္သြယ္ဖို႔အတြက္ ဆိုၿပီး ဂေရဟမ္ဘဲလ္က တယ္လီဖံုးကို တီထြင္သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အခု အသံုးျပဳေနၾကတဲ့ ဆက္သြယ္ေရး ၿဂိဳဟ္တုေတြကိုလည္း ကမၻာ့တဘက္ျခမ္းမွာ႐ွိတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႔ လႈပ္႐ွားမႈကို ျမင္ခ်င္ေတြ႔ခ်င္လို႔ တီထြင္တည္ေဆာက္ခဲ့ ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေတာ့ တခု စဥ္းစားစရာ႐ွိလာတာက အခ်စ္ဟာ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ အေရးႀကီးတယ္ဆိုေပမယ့္ ေနရာတိုင္မွာေတာ့ အေရးမႀကီးေနဘူး။ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ေတြ ရဖို႔အတြက္ အခ်စ္မလိုအပ္ဘူး။ ဘ၀အာမခံခ်က္ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္တခုခုရဖို႔အတြက္ အခ်စ္မလိုအပ္ဘူး။ (ခၽြင္းခ်က္တခ်ိဳ႔တေလေတာ့ ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ဟာ ကိုယ့္ကို အလုပ္ခန္႔မယ့္ ကုမၸဏီဥကၠဌရဲ႔ သမီးျဖစ္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးေပါ့)
ဒါျဖင့္ အခ်စ္ကို ဘာလို႔ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ေနစရာလိုသလဲ။
လိုပါတယ္ေလ။ အခ်စ္ဟာ လူေတြကို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးေနတဲ့ စြမ္းအင္တခုပါ။ အခ်စ္ရဲ႔ အသံုး၀င္ပံုေတြဟာ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းအသံုးေတြလို ႐ုတ္တရက္ ျမင္သာထင္သာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ရဲ႔ စြမ္းအင္ဟာ အလြန္နက္နဲသိမ္ေမြ႔စြာ အေရးပါေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သံုးမိသူဟာ သံုးမွန္းမသိျဖစ္ရ၊ အက်ိဳးျပဳခံရသူက ခံရမွန္း(ရ႐ွိလိုက္မွန္း) မသိ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
လူဟာ ေအာင္ျမင္မႈကိုလည္း မွ်ေ၀ျဖန္႔ေပးခ်င္တယ္(ႂကြားခ်င္တယ္)။ ဆံုး႐ႈံးမႈကိုလည္း မွ်ေ၀ျဖန္႔ေပး ခ်င္တယ္ (ႏွစ္သိမ့္ေပးမယ့္လူ႐ွာတာ) ဒီလိုလူသားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ တဦးတည္း ေနလို႔ မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခ်စ္ဟာ လူသားကို အေဖာ္႐ွာေပးတဲ့ တာ၀န္ကို ေဆာင္႐ြက္ရပါတယ္။
အခ်စ္ရဲ႔ ခရီးဆံုး
ဆန္႔က်င္ဘက္လူ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ (Opposite Sex) ခ်စ္ၾကၿပီဆိုရင္ အဲဒီအခ်စ္မွာ လားရာ႐ွိတယ္။ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္႐ွိတယ္။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ အခ်စ္ရဲ႔ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္ဟာ လက္ထပ္ျခင္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ လက္ထပ္လို႔ မျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြ၊ လက္ထပ္ျခင္းကို မယံုၾကည္တဲ့သူေတြ၊ မိသားစုဘ၀ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာကို သံသယနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ လူထူးလူဆန္းေတြေတာ့ ႐ွိႏိုင္တာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ နက္နက္နဲနဲ ခ်စ္ၾကၿပီဆိုရင္ေတာ့ တေယာက္ကိုတေယာက္ မခြဲႏိုင္လို႔ လက္ထပ္ဖို႔ကို ဦးတည္ၾကေလ့႐ွိတယ္။
နတ္သမီးပံုျပင္ေတြထဲကလို အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ေပါင္းဖက္သြား ေတာ့ သတဲ့ကြယ္.... ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ လက္ထပ္ျခင္းေၾကာင့္ ရ႐ွိလာတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ေ၀ဒနာေတြကိုေတာ့ ပံုျပင္ထဲမွာ ဘယ္ထည့္ေပးလို႔ ျဖစ္မလဲေနာ္။
ေနာက္တခု အခ်စ္ရဲ႔ ခရီးဆံုးဟာ ကြဲကြာမႈပါ။
ခ်စ္သူတိုင္းဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ေပါင္းဖက္သြားၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ခြဲခြါျခင္းဆိုတာ ခ်စ္သူေတြရဲ႔ မရည္႐ြယ္တဲ့၊ မလိုလားတဲ့ ခရီးဆံုးတခုျဖစ္တယ္။ (တခ်ိဳ႔ကေတာ့ မေပါင္းႏိုင္မွန္းသိလို႔ ရင္နာစြာ ခြဲခြါပစ္လိုက္ၾကရတာပါ)
စႏၵရားေက်ာ္ေဇာေလးရဲ႔ 'ခ်စ္၍ခ်စ္ခါလာသည္မွကြယ္' ဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကလို ညည္းျပရရင္ေတာ့ 'ခြဲခြါျခင္းဟူသည္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ ေ၀ါဟာရပါကြယ္' ..... ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ခြဲခြါလိုက္ၾကရတာပါပဲ။ တဦးက တဦးကို စိမ္းကားျပတ္ေတာက္စြာ ကြဲကြာလိုက္တာမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့ ခ်န္ရစ္ခံရတဲ့ သူဟာ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို နင့္နင့္သည္းသည္း ခံစားရတတ္တယ္။ အသည္းကြဲရတယ္လို႔.... သံုးႏႈန္းၾကေပမယ့္ တကယ္တန္း နာက်င္ရတာက ႏွလံုးဆီကပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးနာတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ တျခားအဓိပၸါယ္တမ်ိဳး သက္ေရာက္တဲ့အတြက္ အသည္းကြဲတယ္လို႔ပဲ သံုးၾကရတယ္။
စိတ္ခိုင္သူ စိတ္မာသူေတြက အံႀကိတ္ၿပီး ခံစားႏိုင္ေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတာ့ ၀ဲမိၾကမွာပဲေပါ့။ အဲလက္စ္သီခ်င္းလို အသည္းေလးကြဲတာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ့။
အသည္းကြဲေ၀ဒနာ (အလြမ္း)ကို ကုစားျခင္း
အခ်စ္ကို စသိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သင္ၾကားစရာ ျပင္ဆင္စရာမလိုဘဲ ျဗဳန္းခနဲ ခ်စ္လိုက္ၿပီးမွ သိလိုက္ရသလိုပဲ အသည္းကြဲတဲ့အခါမွာလည္း ဘယ္သူမွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ မရလိုက္ပါဘူး။ (ႁခြင္းခ်က္ အနည္းအပါးေတာ့ ႐ွိပါလိမ့္မယ္)။
အလြမ္းဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႔ ဒုကၡအပိုင္းမို႔ နင့္သည္းစြာ ခံရဖို႔ပဲေပါ့။ ေဒဒနာဆိုမွေတာ့ နာက်င္မႈဟာ ဆိုး၀ါးစြာ ခါးသက္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေလ... အသည္းကြဲရတဲ့ ေ၀ဒနာဟာ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ေ၀ဒနာလည္း ႐ွိပါတယ္။ သစၥာေဖာက္ခံလိုက္ရတာ မဟုတ္ဘဲ ေ႐ွ႔ဆက္လို႔ မရေတာ့လို႔ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ၾကရတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ႔ ေ၀ဒနာဟာ ခ်ိဳၿမိန္စြာနာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာပါ။
လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသည္းကြဲရင္ အရက္နဲ႔ စိမ္တယ္လို႔ ေျပာေလ့႐ွိတယ္။ အရက္ကို မူးေအာင္ေသာက္ၿပီး ေ၀ဒနာကို လမ္းလႊဲယူနည္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ေဆးနည္းဟာ ကုသပံု မမွန္ရင္ ေဘးထြက္အာနိသင္ ဆိုးက်ိဳးေၾကာင့္ အရက္ကို စြဲတဲ့ ေ၀ဒနာသစ္တခုပါ ပိုလာတတ္တယ္လို႔လည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ သံုးရင္ သတိနဲ႔ သံုးဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။
အႏုပညာ႐ွင္ဘ၀ကို ေ႐ြးခ်ယ္မယ့္ သူတိုင္းအတြက္ေတာ့ ဒီေ၀ဒနာဟာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳး႐ွိတဲ့ ေ၀ဒနာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ နာက်င္မႈကေနၿပီး ခံစားမႈကို သူတပါးသိေအာင္ ခံစားရေအာင္ ျပန္ထုတ္ေပးဖို႔ (အႏုပညာကို) လက္ေတြ႔အသံုးခ်ခြင့္၊ ေလ့က်င့္ခြင့္ ရသြားလို႔ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အႏုပညာသမားေတြဟာ သူ႔ေ၀ဒနာကို မကုစားတဲ့အျပင္ ပံုႀကီးေတာင္ခ်ဲ႔ၿပီး ခံစားၾကပါေသးတယ္။ နည္းနည္း ေလး ခံစားရတာကို မ်ားမ်ားခံစားရေအာင္ လုပ္တာ။ နာက်င္မႈကို ထပ္ကာထပ္ကာ စဥ္းစားၿပီး ႏွလံုးသြင္းတာ။ (နာက်င္မႈေလးကို ကိုယ္ ဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာ ေမ့မသြားေအာင္လို႔ေလ)။ အႏုပညာသမားအတြက္ေတာ့ ခါးသီးတဲ့ အရသာဟာလည္း အႏုပညာပစၥည္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြား၊ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အရသာဟာလဲ အႏုပညာပစၥည္း အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြား၊ မုန္းတီးမႈ၊ နာၾကည္းမႈ၊ ရယ္ေမာမႈ ခံစားမႈတိုင္းဟာ အႏုပညာပစၥည္းေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၾကတာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အႏုပညာသမားေတြဟာ ခ်စ္ရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး။ လြမ္းရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး။
ဒါျဖင့္ အႏုပညာကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့ သာမန္လူအတြက္ေကာ......
သာမန္လူေတြလည္း အလြမ္းေ၀ဒနာကို မေၾကာက္သင့္ပါဘူး။ ေ၀ဒနာကို ကုစားတဲ့ နည္းေတြ ႐ွိသားပဲ။ ခရီးထြက္တာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ အသစ္အဆန္းနဲ႔ ထိေတြ႔တာ၊ အလုပ္ထဲမွာ နစ္ေနေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခိုင္းတာ၊ အခ်ိန္ရဲ႔ ကုစားမႈကို ယံုၾကည္စြာ ခံယူတာ။ Time heals all wounds. တဲ့။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။
အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္တယ္ဆိုတာ အခ်စ္ကို မသံုးတတ္သူေတြ အတြက္ပါ။ အခ်စ္ဟာ သတိ႐ွိသူေတြ အတြက္ ေၾကာက္စရာမေကာင္းတဲ့အျပင္ ရက္စက္ၿပီး ရန္လိုတဲ့ေလာကထဲမွာ လံုျခံဳစြာေနႏိုင္ဖို႔ အသံုးျပဳစရာ ကရိယာလက္နက္တခုေတာင္ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ အခ်စ္႐ွိမွ ႐ွင္သန္တာ။ အခ်စ္ဟာ လူကို ေ႐ွ႔ေျခလွမ္းေတြ အမ်ားႀကီးလွမ္းျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔တဲ့ တြန္းအားတခုျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ ပမာဏ သိပ္မ်ားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိနဲ႔ ျပန္ေလွ်ာ့လို႔ ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ ခြန္အားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ထဲမွာ ႐ွိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ခြန္အားကို ထုတ္ယူႏိုင္ေအာင္ တြန္းေပးတဲ့ တြန္းအားတခုလိုတယ္။ အဲဒီ တြန္းအားဟာ အခ်စ္ပဲ။
ဒီေတာ့ အခ်စ္ဟာ မေကာင္းတာ ဘာမ်ား႐ွိလို႔လဲ။
လကို ဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးရဲ႔ ၾကည္ႏူးမိန္းေမာမႈကို တျခား ဘယ္ေနရာမ်ိဳး ဘယ္အခါမ်ိဳးမွာ ရႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ လကိုမိေတာ့လည္း အံံမခန္း ေပ်ာ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာေပါ့။ လကိုမမိ ၾကယ္ကိုမိေတာ့လည္း ၾကယ္ကေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ကိုယ့္ကမၻာႀကီးတခုလံုး လွပသြားေအာင္ အဲဒီ ၾကယ္ကေလးက အလင္းေရာင္ ေပးႏိုင္တာပဲ။ ၾကယ္ကေလးဟာ ႏူးညံ့လို႔ သတိနဲ႔ ကိုင္တြယ္ဖို႔ေတာ့ လိုမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ လကိုပဲ မိမိ၊ ၾကယ္ကိုပဲ မိမိ၊ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ပိုက္ကြန္ေလး ရက္ေနဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္။
ဒီေတာ့ ပိုက္ကြန္ေလးတခု ရက္ၾကရေအာင္လား။
ဂ်ဴး။
{ျဗဴတီမဂၢဇင္း၊ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}
အေမရိကန္ ကဗ်ာဆရာ Shel Silverstein ရဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဖတ္ဖူးတယ္။
ကဗ်ာအမည္က Moon-catchin' Net တဲ့။ 'လကိုဖမ္းမယ့္ပိုက္ကြန္' လို႔ အဓိပၸါယ္ ျပန္ဆိုနိုင္ပါလိမ့္မယ္။
လကိုဖမ္းဖို႔ပိုက္ကြန္တခု ငါရက္ခဲ့တယ္။
ကဲ... ဒီေန႔ည ငါအမဲလိုက္ဖို႔ သြားေတာ့မယ္။
ပိုက္ကြန္ကို ငါ့ေခါင္းထက္မွာ ျဖန္႔က်က္လႊဲရင္း ေျပးသြားမယ္။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အလင္းလံုးႀကီးကို အမိအရ ဖမ္းေတာ့မယ္။
ဒီေတာ့ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေကာင္းကင္ကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္
အဲဒီမွာ လ,ကို မင္းမေတြ႔ရဘူးဆိုရင္... အေသအခ်ာပဲ
ငါ႐ွာေနခဲ့တဲ့ အရာကို ငါေတြ႔ခဲ့ၿပီေပါ့
ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ငါ့ပိုက္ကြန္ထဲမွာ လကို ဖမ္းမိသြားခဲ့ၿပီေပါ့။
ဒါေပမယ့္ တကယ္လို႔မ်ား ေကာင္းကင္မွာ လသာေနဆဲပဲ ဆိုရင္ေတာ့
အဲဒီေအာက္နားကို မင္းၾကည့္လိုက္
ေကာင္းကင္ထဲမွာ ငါ့ကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ရမယ္
ၾကယ္တစင္းမိထားတဲ့ ငါ့ပိုက္ကြန္ကို လႊဲရမ္းလိုက္လို႔ေလ။
လကို ဖမ္းတဲ့သူတိုင္းဟာ လကို မမိၾကပါဘူး။ လကိုဖမ္းၿပီး ၾကယ္ကိုမိတဲ့ အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိမွာပါ။ ၾကယ္ကေလးဟာလည္း သူ႔ကိုမိခဲ့သူအဖို႔ အလြန္ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ရတဲ့ အရသာကို ေပးႏိုင္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကို အညိႇဳ႔ယူႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္၊ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္၊ မိန္းမူးေစႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္က လကို မိရတဲ့အခ်ိန္လည္း မဟုတ္ႏိုင္၊ ၾကယ္ကို မိရတဲ့ အခ်ိန္လည္း မဟုတ္ႏိုင္။ လကို ဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အဲဒီလိုပဲ.... လကိုဖမ္းဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကံစည္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္ဟာ ပိုက္ကြန္ခိုင္ခံ့ဖို႔ လည္း မဟုတ္ႏိုင္၊ လနဲ႔ ကိုယ္ရဲ႔ အေ၀းအနီး ခ်ိန္ဆဖို႔လည္း မဟုတ္ႏိုင္၊ လကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္နဲ႔ ၾကည္ႏူး မိန္းေမာစိတ္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အရသာဟာ ေလာကႀကီးမွာ ၾကည္ႏူးမိန္းေမာစရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္နဲ႔ ေလာကႀကီးကို ၾကည့္မိတဲ့အခါ ကမၻာေလာကႀကီးတခုလံုးမွာ ပြင့္ၾကကုန္ သမွ် ပန္းပြင့္ေတြဟာ လွပကုန္ၾကပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္လည္းလွ...၊ ေတာင္တန္းေတြလည္းလွ၊ တိမ္ေတြ လည္းလွ၊ ေဘာလံုးကစားေနတဲ့ ကေလးေတြလည္းလွ၊ လမ္းျဖတ္ကူးေနတဲ့ လူေတြလည္းလွ၊ အားလံုးပဲ လွပေနၾက သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ေနၾကတယ္။ အလွဆံုးအရာဆိုတာေတာ့ ေလာကမွာ ႐ွိၾကတာပဲေလ။ အလွဆံုးအရာ ကေတာ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ ထိလိုက္တဲ့ အရာေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ကိုယ့္ခ်စ္သူ... ဆိုတဲ့ စကားဟာ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကရတဲ့ခ်စ္သူ၊ ကိုယ္ကလည္းခ်စ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုလည္း ျပန္ခ်စ္တဲ့သူ... အဲဒီခ်စ္သူမ်ိဳး ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္က ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ ခ်စ္သူသာ ျဖစ္စမ္းပါေစ၊ အဲဒီ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ထိေတြ႔လိုက္သမွ် အရာတိုင္းဟာ လွပတဲ့ အရာလည္းျဖစ္၊ စြမ္းအင္ေပးႏိုင္တဲ့ အရာလည္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
ဆိုၾကပါစို႔။ ခ်စ္သူနဲ႔ အတူလမ္းေလွ်ာက္သြားဖို႔ ၾကံဳလာခဲ့ရင္ ခ်စ္သူေျခဖ၀ါးခ်သြားတဲ့ ေျခရာေနရာေလး ေတြဟာ ေျမျပင္ေပၚမွာ တခဏ သီးသန္႔ျဖစ္တည္ေနတာ ျမင္ရမယ္။ (ပိုၿပီး သိသာတာက သဲေသာင္စိုစိုေပၚက ေျခရာမ်ိဳးေပါ့) အဲဒီ သီးသန္႔ေျမျပင္ သို႔မဟုတ္ သဲျပင္အပိုင္းအစေလးဟာ ကိုယ္တေယာက္တည္းနဲ႔သာ ရင္းႏီွတဲ့ အပိုင္းအစကေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးေနသလဲ သိခ်င္ရင္ အဲဒီ ေျခရာကေလးထဲမွာ ထပ္တူထပ္မွ် ေျခခ်ၾကည့္လိုက္႐ံုပါပဲ။ ခ်စ္သူရဲ႔ ကိုယ္ေငြ႔ တနည္းေျပာရရင္ ႐ွင္သန္ျခင္းခြန္အားဟာ ကိုယ့္ဆီကို ခ်က္ခ်င္း စီး၀င္ေပါင္းစပ္သြားတာ ခံစားလိုက္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါဟာ အခ်စ္ရဲ႔ အရသာတမ်ိဳးပါပဲ။ အခ်စ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဖမ္းစားညိႇဳ႔ယူႏိုင္စြမ္း ႐ွိသလဲဆိုရင္ ခ်စ္သူနဲ႔ကိုယ္ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႔မႈမ႐ွိဘဲ ခ်စ္သူထိ လိုက္တဲ့ အရာ၀တၳဳကတဆင့္ ထိမိတာေတာင္ အခ်စ္ရဲ႔အရသာက ကိုယ့္ဆီကို စီး၀င္ေပါင္းစပ္ေစႏိုင္ပါတယ္။
ခ်စ္သူကေပးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား တန္ဖိုးႀကီးလိုက္မလဲ၊ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ စာမ်က္ႏွာတခုမွာ ခ်စ္သူရဲ႔ လက္ေရးနဲ႔လက္မွတ္ေလးတခုကိုလည္း ရလိုက္ဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီစာအုပ္ကေလးရဲ႔ တန္ဖိုးဟာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကီးမားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကေလးကို ဖြင့္ဖတ္တိုင္း၊ သူ႔လက္ေရး ကေလးကို လက္နဲ႔ထိမိတိုင္း အခ်စ္ရဲ႔ ခြန္အားဟာ ကိုယ့္ဆီကို စီး၀င္ေပါင္းစပ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီခြန္အားကို ၾကည္ႏူးမိန္းမူးစြာ ခံစားၾကည့္တဲ့အခါ အခ်စ္ရဲ႔ အရသာပါပဲ။
အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာ
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ..... လို႔ လူတိုင္းေတြးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါလိမ့္မယ္။
လူမႈစိတ္ပညာဆရာႀကီး Erich Fromm ကေတာ့ 'အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ျပင္းျပေသာခံစားခ်က္တခုမဟုတ္၊ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ အႏုပညာတခုျဖစ္သည္' လို႔ သူေရးခဲ့တဲ့ ဒႆနစာအုပ္ 'ခ်စ္ျခင္းအႏုပညာ' (The Art of Loving) မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ သိပၸံအတတ္မ်ိဳး မဟုတ္တဲ့အတြက္ သီအိုရီနဲ႔ က်က္မွတ္ ေလ့လာလို႔လည္း မရပါဘူးတဲ့။
ေသခ်ာတာတခုက အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ..... လို႔ သိၿပီးမွ အခ်စ္ကို ၾကံဳၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ကို ၾကံဳခဲ့ရၿပီးမွ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ...... လို႔ သိလာၾကရတာပါ။
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ...... လို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလာရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခက အဲဒီတေယာက္ဟာ အခ်စ္ကို ၾကံဳခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ သူၾကံဳခဲ့တဲ့ အရာဟာ အခ်စ္မွ ဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ ေသခ်ာခ်င္လို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အခ်စ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆႏၵ႐ွိလို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အတည္ျပဳခ်က္လိုခ်င္လို႔ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေဟာဒါပါပဲလို႔ ဘယ္သူကမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပလို႔မရပါဘူး။ တကယ့္အခ်စ္ဟာ ႏူးညံ့နက္နဲ သိမ္ေမြ႔လြန္းလို႔ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ ခံစားၿပီး မသိႏိုင္ပါဘူး။ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ ေဖာ္ျပလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အရသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ လူတေယာက္ဟာ လူတေယာက္ကို 'ဒီအတိုင္းဆို မင္းေတာ့ အခ်စ္ကို တကယ္သိေနၿပီ' လို႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ အခ်စ္ကို ၾကံဳရတဲ့ ကာယကံ႐ွင္ကိုယ္တိုင္သာ ဆံုးျဖတ္လို႔ ရပါတယ္။
Tina Arena သီဆိုတဲ့ အခ်စ္သီခ်င္းကေလး တပုဒ္လိုေပါ့။
"I want to know what love is. I want you to show me.
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ သိခ်င္လိုက္တာ။ ကိုယ့္ကို မင္းကပဲ ျပေပးေစခ်င္လွပါတယ္" တဲ့။
မင္းက ဘာေၾကာင့္ ျပေပးရမွာလဲ၊ မင္းျပမွ ကိုယ္သိရမွာမို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္ မင္းျပမွ ကိုယ္သိရမွာလဲ၊ ႐ွင္းပါတယ္ကြယ္၊ ကိုယ္ခ်စ္ေနတာ မင္းပဲ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။ တျခားသူက ဘယ္လို႔လုပ္ၿပီး ျပေပးႏိုင္မလဲ။ တျခားသူ ျပေတာ့ေရာ ကိုယ္က ျမင္ႏိုင္မတဲ့လား။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို 'သူကသာ ျပႏိုင္တာ' မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ျမင္တာက 'သူ႔ဆီက အရာသာလွ်င္' ျဖစ္ေနလို႔ပါ။
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ အေကာင္အထည္မ႐ွိတဲ့ စိတ္ကူးသက္သက္အရာ (Abstract thing) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ခံစားသိလို႔ မရႏိုင္ေပမယ့္ အခ်စ္ဟာ အဲဒီအာ႐ံုငါးပါးထဲကို အသြင္သ႑န္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ၀င္ေရာက္ဖြဲ႔စည္းႏိုင္တာမို႔ အခ်စ္ကို ျမင္ရ၊ ၾကားရ၊ ေမႊးရ၊ ထိေတြ႔ရတာပါ။ ေလကို မျမင္ႏိုင္ မၾကားႏိုင္ေပမယ့္ အပူ အေအးစတဲ့ အရာေတြရဲ႔ ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ေလေ႐ြ႔လ်ားတဲ့အခါ သစ္႐ြက္ကတဆင့္ ေလကို ျမင္ရတယ္။ အဲဒီ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္တူႏိုင္ပါတယ္။
ဒီလိုနည္းနဲ႔ ပန္းပြင့္ေလးတပြင့္ဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ မ်က္လံုးေလးတစံုဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ အျပံဳးေလးတခ်က္ဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ ေခ်ာ့ကလက္ကေလးတဖဲ့ဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ ပိုးထည္ေလးတစဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ အေအးဖန္ခြက္ရဲ႔ အျပင္ဘက္နံရံမွာ သီးေနတဲ့ ေရစက္ေရေငြ႔ေလးေတြဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရတယ္။ ေအးေအးအိုအို.... လို႔ စကားမပါဘဲ ညည္းညဴလိုက္တဲ့ အေမ့ရဲ႔ သီခ်င္းသံေလးဟာ အခ်စ္ျဖစ္ရပါတယ္။
အခ်စ္ကို ဘယ္လို သိႏိုင္သလဲ။
ဒီေမးခြန္းရဲ႔ အေျဖဟာ ေမးသူထံမွာပဲ ႐ွိပါတယ္။
အခ်စ္ကို သိခ်င္ရင္ အခ်စ္ကိုၾကံဳေတြ႔တဲ့အခါ စိတ္ပါလက္ပါ ေျခစံုပစ္၀င္လိုက္႐ုံပါပဲ။ (ဒီသေဘာနဲ႔ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္စကားမွာ falling in love လို႔ သံုးလိုက္ၾကတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) ဒါမွ အခ်စ္ကို ထဲထဲ၀င္၀င္ သိႏိုင္မွာေပါ့။
တခါတုန္းကေပါ့။ Turner ဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီပညာ႐ွင္တဦးဟာ ခ်ားလ္စ္ကင္စ္ေလ (Charles Kinsley) ကို သူ႔ပန္းခ်ီဆြဲခန္း (studio) ဆီ ဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ ခ်ားလ္စ္ကင္စ္ေလ သြားၾကည့္တဲ့အခါ စတူဒီယိုထဲမွာ ပင္လယ္ မုန္တိုင္းကို ေရးဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ေတြ႔သတဲ့။ ကင္စ္ေလဟာ အဲဒီ ပန္းခ်ီကားကို ၾကည့္ၿပီး မုန္တိုင္းဟာ သ႐ုပ္ပါလြန္းလို႔ မွင္တက္မိသြားရတယ္..... တဲ့။ သူက ေမးလိုက္တယ္ 'တာနာ... ဒါကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလုပ္ ဆြဲႏိုင္ခဲ့တာလဲ'
ပန္းခ်ီဆရာက ျပန္ေျဖပါတယ္။
'ကၽြန္ေတာ္ ပင္လယ္ထဲက မုန္တိုင္းတခုကို ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာလန္ကမ္းေျခကို သြားခဲ့တယ္။ ငါးဖမ္းသမားတေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီးေတာ့ ေနာက္တခါ မုန္တိုင္းက်တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ ငါးဖမ္းေလွနဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါရေစလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ မုန္တိုင္းလည္းက်မယ္ဆိုေရာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ ငါးဖမ္းေလွထဲ ေရာက္သြားေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကို ႐ြက္တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔ ခိုင္ခိုင္ခ်ည္ထားပါလို႔ ေျပာရတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ြက္တိုင္မွာ ခ်ည္ေႏွာင္ေပးၿပီးေတာ့ ေလွကို မုန္တိုင္းအလယ္ဗဟိုကို ေရာက္ေအာင္ ေလွာ္ပို႔ေပး လိုက္တာပဲ။ မုန္တိုင္းဟာ ျပင္းထန္လိုက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေလွ၀မ္းထဲမွာ လွဲအိပ္ခ် ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဒါမွ ေရလိႈင္းနဲ႔ မုန္တိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကေန ေက်ာ္သြားၾကမွာေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာက ႐ြက္တိုင္မွာ ခ်ည္ထားတာပဲ။ တခ်ိန္လံုး ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုန္တိုင္းကို ျမင္ရ ခံစားရ႐ံုတင္မကဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ထဲကိုပါ မုန္တိုင္းက ၀င္သြားခဲ့တာ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မုန္တိုင္းရဲ႔ အစိတ္အပိုင္း တခု ျဖစ္လာတဲ့အထိပါပဲ။
အဲ.... အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့ၿပီး ဒီပန္းခ်ီကားကို ဆြဲလိုက္ေတာ့တာပါပဲ'။
အခ်စ္ကို နက္႐ႈိင္းစြာ သိလိုက္သူဟာ ဘ၀မွာ အသက္႐ွင္ရတာ ထိုက္တန္သြားပါတယ္။ သူရလိုက္တဲ့ အခ်စ္ရဲ႔ လင္းေရာင္ျခည္ဟာ သူတပါးကိုလည္း ကူးစက္ပ်႔ံႏွ႔ံေစႏိုင္လို႔ တန္ဖိုးလည္း ႀကီးမားလွပါတယ္။
ကိုေစာၿငိမ္းရဲ႔ 'ေႏြေႏွာင္းရက္က်န္' သီခ်င္းထဲက 'မယ့္ကိုယ္စား ေမႊးျမေလသလား' ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးဟာ အခ်စ္ကို နက္႐ိႈင္းစြာ သိလိုက္သူရဲ႔ ခံစားခ်က္တခုပါ။ ပန္းရန႔ံအသြင္နဲ႔ ဖန္ဆင္းခံရလို႔သာ အခ်စ္ရဲ႔ ရန႔ံကို ခံစားႏိုင္လိုက္တာ မဟုတ္လား။
ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္ၾကတာလဲ
မာယာေကာ့ဗ္စကီးရဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္က ေျပာတယ္။
"လူဆိုတာ ေမြးကတည္းက အခ်စ္ကို ရလာခဲ့ၿပီးသားပါ၊
ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကိစၥေတြ၊ ၀င္ေငြေတြ စတဲ့ အရာေတြၾကားမွာ
ႏွလံုးသားဟာ ေျမဆီဖံုးအုပ္ခံလိုက္ရတာ မာေက်ာစြာ ခ်ိဳးကပ္တဲ့အထိပဲ
အဲဒီ အကာထဲမွာ ႏွလံုးသား မ႐ွင္သန္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အထိပါပဲ
ႏွလံုးသားဟာ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွ ႐ွိပါရဲ႔
ဒါေပမယ့္ ႐ွပ္အက်ႌ၀တ္ေပးခံထားရ႐ွာတယ္" တဲ့။
အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္မွာ။ ကေလးေတြဟာ လူႀကီးေတြထက္ ျဖဴစင္႐ိုးေျဖာင့္ေနၾကတာ။ ကေလးေတြရဲ႔ ႏွလံုးသားဟာ ေပါင္မံု႔ခ်ိဳးကပ္သလို အခြံမာနဲ႔ အဖံုးမခံရေသးဘူးကိုး။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ကေလးေတြဟာ အခ်စ္ကို လူႀကီးေတြထက္ ပိုၿပီး ခံစားႏိုင္စြမ္း႐ွိတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တာေပါ့။
The Art of Loving စာအုပ္ထဲမွာ လူမႈပညာ႐ွင္နဲ႔ စိတ္ပညာ႐ွင္ Erich Fromm က ေရးထားပါတယ္။ 'လူသားတို႔သည္ အမိ၀မ္းတြင္းမွ ကၽြတ္လြတ္စြာ ေမြးဖြားလာခဲ့သည့္ တခဏ ကတည္းက (သူစိမ္းျပင္ျပင္ ကမၻာႀကီးထဲသို႔ ေရာက္လာျခင္းအတြက္) ႏွစ္သိမ့္မႈ၊ အစားထိုးမႈ လိုအပ္ခဲ့သည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားယူခဲ့သည္။ အေစာပိုင္းကာလ လူသားမ်ားသည္ ေဆး၀ါးမွီ၀ဲ မူးယစ္ျခင္း၊ ဘံုစနစ္အရ လိင္ဆက္ဆံၾကျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ မိမိ၏အထီးက်န္မႈကို ေျဖေဖ်ာက္လမ္းလႊဲ ယူခဲ့ၾကသည္' .... တဲ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစပ္ျခင္းအားျဖင့္ အထီးက်န္မႈကို အံတုဖို႔ ႀကိဳးစားလာခဲ့ၾကတယ္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစပ္ဖို႔၊ ေပါင္းစည္းစြာ ေနထိုင္ဖို႔၊ ေပါင္းစည္းစြာ ႐ွင္သန္ဖို႔၊ ေပါင္းစည္းစြာ အံတုဖို႔ 'အခ်စ္' ဟာအလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑ကေန ပါ၀င္လာပါေတာ့တယ္။
လူ႔ ယဥ္ေက်းမႈ တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္လာတာနဲ႔ အခ်စ္ဟာ ပို၍ ပို၍ အရာေရာက္လာတယ္။ မိသားစုဘ၀ကို လူသားေတြဟာ ပို၍ပို၍ တန္ဖိုးထားလာၾကပါတယ္။ လူသားဟာ ေမြးဖြားၿပီးခါစမွာပဲ မိခင္ရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ အခ်စ္ကို စတင္ခံစား သင္ယူခဲ့ရတယ္။ မိခင္ရဲ႔အခ်စ္ဟာ (Erich Fromm ေျပာသလို ေျပာရရင္) အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ၿပီး သက္ေရာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ (unconditional love) တသမတ္တည္းေသာ အခ်စ္ျဖစ္တယ္။ ဖခင္ရဲ႔ အခ်စ္ကေတာ့ သားသမီးရဲ႔ အျပဳအမူေပၚမွာ မူတည္ၿပီး အနည္းအမ်ား၊ အေလးအေပါ့ သက္ေရာက္တဲ့ (conditional love) အခ်စ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကေလးဟာ ဖခင္ရဲ႔အခ်စ္ကို ပံုမွန္အတိုင္း ရႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ခင္လာေစမယ့္ အျပဳအမူမ်ိဳးေတြကို အသိစိတ္နဲ႔ ျပဳမူလာေတာ့တယ္။ အဲဒီ နည္းအားျဖင့္ မိခင္ရဲ႔ အခ်စ္ဟာ ကေလးအတြက္ လံုျခံဳမႈေပးတဲ့အရာ ျဖစ္လာတယ္။ ဖခင္ရဲ႔အခ်စ္ဟာ ေလာကထဲကို ၀င္ေရာက္ႀကီးျပင္း ႐ွင္သန္တတ္ဖို႔ သင္ၾကားေပးတဲ့အရာ ျဖစ္လာမယ္။
ဒိထက္ ပိုၿပီး ျမင့္မားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါ လူသားဟာ မိမိရဲ႔ မိသားစုအတြင္းမွာ သာမက မိသားစုအျပင္ဘက္ထိ အခ်စ္ကို ျဖန္႔က်က္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ရဲေဘာ္စိတ္၊ ညီအစ္ကို စိတ္ေတြနဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္ၾကတာ လူသားေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာတာကို ျပေနတာပါပဲ။ အခ်စ္ကို မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရေပမယ့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီမႈ၊ ၾကင္နာေစာင့္ေ႐ွာက္မႈေတြဟာ အခ်စ္ရဲ႔ သက္ေသေတြပါပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ စကားပံုတခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ရတာ ျဖစ္မွာေပါ့။
'အခ်စ္ဟာ ကမၻာႀကီးကို လည္ပတ္ေနေစတယ္' တဲ့။
ကမၻာေလာကႀကီးတခုလံုးကို ေ၀ဆာလွပစြာ ႐ွင္သန္ေနေအာင္ ဖန္တီးေနတာလို႔ ေယဘူယ် ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
အခ်စ္.... ဆိုတဲ့ အရာမွာပဲ အေျခအေနအရ အတိမ္အနက္၊ အျပင္းအေပ်ာ့၊ အပူအေအး စသည္ျဖင့္ ႏိႈင္းဆမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သဘာ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတာကို ႀကံဳေတြ႔ၾကရပါတယ္။
အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳး
ကမၻာေပၚမွာ လူသန္းေပါင္း ေျခာက္ေထာင္႐ွိလာေပမယ့္ အခ်စ္ကေတာ့ ေျခာက္မ်ိဳးေလာက္ပဲ ႐ွိေနပါတယ္။
အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကို လိုက္ၿပီး လူသားတေယာက္ဟာ အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပဳျပင္ဖန္တီးတတ္ပါ တယ္။ ကိုယ္က သတိထားလိုက္မိသည္ ျဖစ္ေစ၊ သတိမထားလိုက္မိသည္ ျဖစ္ေစေပါ့။
၁။ မိခင္အခ်စ္ သို႔မဟုတ္ ၾကင္နာေသာအခ်စ္ (Motherly love or Tender love)
၂။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Self-love)
၃။ ဘ၀ကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Love of life)
၄။ ညီအစ္ကိုစိတ္ သို႔မဟုတ္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ျဖင့္ ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Brotherly love)
၅။ ဘုရားကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္ (Love of God)
၆။ ကိေလသာအခ်စ္ (သို႔) ေပါင္းစပ္ေသာအခ်စ္ (Passionate love or Erotic love)
လူတေယာက္ဟာ အဲဒီအခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲက တခုမဟုတ္တခုနဲ႔ တေယာက္ေယာက္ကို ေလာကႀကီးကို ခ်စ္ခင္ေႏွာင္ဖြဲ႔ ေနမိတတ္ပါတယ္။
ဒါက လူမႈအဖြဲ႔အစည္းက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ႀကံဳႀကိဳက္ထားတဲ့ ေတြ႔ထားတဲ့ သဘာ၀အခ်စ္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပဲ။
ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာေတာ့ အခ်စ္ကို အမ်ိဳးအစားခြဲျခားတဲ့ ေနရာမွာ အခ်စ္နဲ႔ ေမတၱာရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
သာမန္လူေတြ သာမန္အခ်ိန္မွာ တစံုတေယာက္အေပၚထားတဲ့ စိတ္သဘာ၀ကို အခ်စ္အျဖစ္ ယူဆ ထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး တရားက်င့္ၾကံအားထုတ္ေနတဲ့ သူေတာ္စင္၊ သူေတာ္ျမတ္ေတြနဲ႔ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္၊ ဘုရား႐ွင္ စသည္တို႔ရဲ႔ ေလာကအေပၚထားတဲ့ ေ၀မွ်မႈ စိတ္သဘာ၀ကို ေမတၱာအျဖစ္ယူဆထားတယ္။
လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့ တေထာင့္ငါးရာေမတၱာနဲ႔ ငါးရာ့ႏွစ္ဆယ္႐ွစ္ေမတၱာတို႔ပါပဲ။ တေထာင့္ငါးရာ ေမတၱာဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္ သံုးမယ္ဆိုရင္ တေထာင့္ငါးရာအခ်စ္ စိတ္သဘာ၀လို႔ သံုးႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာလို႔လည္း ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။
ကိေလသာဆယ္ပါးကို အေျခခံထားတဲ့ ပုထုဇဥ္စိတ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။
အဲဒီ အခ်စ္ႏွစ္မ်ိဳးရဲ႔ ဂဏန္းအေရအတြက္ဟာ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေနသေယာင္႐ွိတယ္။ အဲဒီ ၁၅၀၀ နဲ႔ ၅၂၈ ဂဏန္းေတြ ဘယ္လိုရလာသလဲ။
၁။ တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာစိတ္သဘာ၀
ကိေလသာဆယ္ပါးကို အေျခခံတယ္။ အဲဒီ ကိေလသာစိတ္ေတြကေတာ့ ေလာဘလို႔ေခၚတဲ့ အာ႐ံု၌ ကပ္ၿငိျခင္း (တပ္မက္ျခင္း)၊ ေဒါသဆိုတဲ့ ၾကမ္းတမ္းျခင္း၊ သည္းမခံႏိုင္ျခင္း၊ ေမာဟဆိုတဲ့ အာ႐ံု၏ သေဘာကို ဖံုးလႊမ္းျခင္း (ေတြေ၀ျခင္း)၊ မာနဆိုတဲ့ ေထာင္လႊားျခင္း၊ ဒိဌိဆိုတဲ့ မွားေသာ ႏွလံုးသြင္းျခင္း (အယူ)၊ ၀ိစိကိစၦာဆိုတဲ့ အာ႐ံုကို မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ျခင္း၊ ထိနဆိုတဲ့ စိတ္၏ မခန္႔ျခင္း၊ ငိုက္ျမည္းျခင္း၊ ဥဒစၦဆိုတဲ့ စိတ္၏မၿငိမ္သက္ျခင္း၊ ပ်႔ံလြင္႔ျခင္း၊ အဟီရိက ဆိုတဲ့ ကာယဒုစ႐ိုက္ျပဳရျခင္း၌ မ႐ွက္ျခင္း၊ အေနာတၱပၸဆိုတဲ့ ကာယဒုစ႐ိုက္ျပဳရျခင္း၌ မလန္႔ျခင္း..... တို႔ ျဖစ္တယ္။
အဲဒီ ကိေလသာဆယ္ပါးနဲ႔ ႐ုပ္စုစုေပါင္းနဲ႔ ေျမႇာက္ရပါတယ္။ ႐ုပ္စုစုေပါင္းဆိုတာက လကၡဏာ႐ုပ္ (၄) ခု၊ နိပၹႏၷ႐ုပ္ (၁၈)ခု၊ နာမ္ (၅၃)ပါး အဲဒါေတြရဲ႔ အစုအေပါင္းေပါ့။ ေပါင္းလိုက္ရင္ ၇၅ ရပါတယ္။ အဲဒီ ၇၅ ကို ၁၀ နဲ႔ ေျမႇာက္ေတာ့ ၇၅၀။ အဲဒီမွာမွ အဇၩတၱသ႑ာန္၊ ဗဟိဒၶသ႑ာန္ရယ္လို႔ ႏွစ္ပါး ႐ွိတဲ့အတြက္ (၂)နဲ႔ ထပ္ေျမႇာက္ေတာ့ ၁၅၀၀ ရတာပါပဲ။ ဒါကို ၁၅၀၀ ကိေလသာလို႔ ေခၚတာပါ။
၂။ ၅၂၈ ေမတၱာသဘာ၀
ေမတၱာဆိုတဲ့အတိုင္း ေမတၱာပို႔ရာမွာ ႐ွိသင့္႐ွိအပ္တဲ့ စိတ္သဘာ၀ တခုပါပဲ။
ေမတၱာပို႔တဲ့ေနရာမွာ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂) ေယာက္ကို ပို႔ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ သေဗၺသတၱာ၊ သေဗၺပါဏာ၊ သေဗၺဘူတာ၊ သေဗၺပုဂၢလာ၊ သေဗၺအတၱဘာ၀ ပရိယပၸႏၷာ၊ သဗၺာဣထိေယာ၊ သေဗၺ ပုရိသာ၊ သေဗၺ အရိယာ၊ သေဗၺ အနရိယာ၊ သေဗၺ ေဒ၀ါ၊ သေဗၺအႏုႆ၊ သေဗၺ၀ိနိပါနိကာ... တို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂)ပါးကို ေမတၱာ(၄) ပါးပို႔တယ္။ အေ၀ရာေဟာႏၱဳ၊ အဗ်ာဘစၦာေဟာႏၱဳ၊ အနီဃာေဟာႏၱဳ၊ သုခိအတၱာနံ ပရိဟရႏၱဳ..... တဲ့။ အဲဒိေတာ့ ၁၂ ပါးနဲ႔ ၄ ပါးနဲ႔ ေျမႇာက္လိုက္တဲ့အခါ ၄၈ ပါးရတယ္။ ဒါက အရပ္မ်က္ႏွာ အေ႐ွ႔အေနာက္ကို မရည္မွန္းဘဲပို႔တဲ့ 'အေနာဒိတၱာ ေမတၱာအပါး ေခၚတာေပါ့'။ အဲဒါကိုမွ ထပ္ၿပီး အရပ္မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ခြဲၿပီး ပို႔လိုက္မယ္ဆိုပါေတာ့။ အရပ္ (၁၀) မ်က္ႏွာ႐ွိပါတယ္။ အေ႐ွ႔၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ေခၚတဲ့ အရပ္ (၄)မ်က္ႏွာ၊ အေ႐ွ႔ေတာင္၊ အေနာက္ေျမာက္၊ အေ႐ွ႔ေျမာက္၊ အေနာက္ေတာင္ဆိုတဲ့ ေထာင့္ (၄)မ်က္ႏွာ၊ အထက္နဲ႔ ေအာက္ (၂) မ်က္ႏွာ၊ အားလံုးေပါင္း အရပ္ (၁၀) မ်က္ႏွာပါ။ ဒီလို အရပ္မ်က္ႏွာ ရည္မွန္းမႈ (၁၀) ခုနဲ႔ ေစာေစာက ၄၈ ကို ေျမႇာက္လိုက္ေတာ့ ၄၈၀ ရတယ္။ အဲဒီ ၄၈၀ ကိုမွ မရည္မွန္းဘဲ ပို႔တဲ့ ၄၈ ပါးကို ထပ္ေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၅၂၈ ရယ္လို႔ ရလာပါတယ္။ အဲဒါကို ၅၂၈ သြယ္ေသာ ေမတၱာလို႔ ေခၚပါတယ္။
အဲဒီလို အတိအက် စစ္ၿပီး သိခဲ့ၿပီဆိုရင္ တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္တဲ့ ကိုယ့္အခ်စ္ဟာ ၁၅၀၀ ထဲမွာပါသလား၊ ၅၂၈ ထဲမွာ ပါသလား၊ အမွန္အကန္ သိျမင္ႏိုင္ၿပီေပါ့။
ကိေလသာကို မလြတ္ကင္းႏိုင္တဲ့ သာမန္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္ေတြအေနနဲ႔ တေယာက္က တေယာက္ကို ခ်စ္တယ္။ ခင္မင္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ၁၅၀၀ အခ်စ္ေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္က မ်ားပါတယ္။ တခါတေလ မိဘက သားသမီးကို ခ်စ္တာေတာင္ ငါ့သားေလးဟဲ့.... ငါ့သမီးေလးဟဲ့လို႔ ေလာဘနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္စြာ တြယ္ၿငိမႈ ပါ၀င္ေနခဲ့ရင္ ၁၅၀၀ အခ်စ္ထဲကို ၀င္သြားတတ္ပါတယ္။ ၅၂၈ သြယ္ေသာေသာ ေမတၱာကို ျဖဴစင္စြာထားဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခဲယဥ္းတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၅၂၈ ရဲ႔ တကယ့္စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာသဘာ၀ကို ျမတ္စြာဘုရားက တပည့္သာ၀ကေတြ ရဟန္းေတြအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာမွာပဲ ေတြ႔ရတတ္တယ္.... လို႔ ပိုပိုကဲကဲကေလး ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ တစံုတေယာက္က တစံုတေယာက္ကို ခ်စ္လို႔ သံေယာဇဥ္႐ွိလို႔ သူတပါးထက္ ေတာ္ေစခ်င္ တတ္ေစခ်င္ၿပီ ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီအခ်စ္မွာ ေလာဘကေလးပါေနၿပီပဲ။ ဒါဟာ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂)ပါးစလံုးကို ေမတၱာထားတဲ့ သေဘာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေတာ့ ၅၂၈ လို႔ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သံုးေနၾကတဲ့ အသံုးကို နည္းနည္းေတာ့ အေလးထားၿပီး ေ႐ွာင္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပါပဲ။
ဗုဒၶဘာသာရဲ႔ အခ်စ္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ေလာကလူမႈ အသိုက္အျမံဳက ရတဲ့ စံနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ အခ်စ္အမ်ိဳးအစား (၆)ခုကိုပဲ ထည့္စဥ္းစားမယ္ ဆိုပါစို႔။
Motherly Love မိခင္အခ်စ္ဟာ အၾကင္နာနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အခ်စ္ျဖစ္တယ္။ မိခင္က ကိုယ့္သားသမီးအေပၚ ထားတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးကို ေခၚတယ္။ ဒီေနရာမွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က အမ်ိဳးသား တေယာက္ကို ၾကင္နာစိတ္နဲ႔ အစစအရာရာ ေဖးမကာကြယ္ေပး ျပဳစုေပးခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ခ်စ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်စ္ကို မိခင္ကဲ့သို႔ အခ်စ္လို႔ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အဆန္းၾကယ္ဆံုး၊ အံ့ၾသရဆံုး၊ ေလးစားထိုက္ဆံုး အခ်စ္ဟာ မိခင္အခ်စ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္အခ်စ္လို႔ ေခၚတဲ့အတိုင္း မိခင္က ကိုယ့္သားသမီးအေပၚမွာသာ ထားႏိုင္မယ့္ ႀကီးမားတဲ့ အၾကင္နာနဲ႔ စြန္႔စားမႈ အနစ္နာခံမႈေတြပါ။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု လူတေယာက္က ကိုယ္ခ်စ္ရသူကို မိခင္ကဲ့သို႔ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံစြာ ခ်စ္ႏိုင္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မိခင္အခ်စ္ကို ႐ွင္းျပဖို႔ ဥပမာေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာစရာ မလိုဘူး ထင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္အခ်စ္ကိုသာ ေရေရရာရာ မသိရင္႐ွိမယ္။ မိခင္ရဲ႔ အခ်စ္ကိုေတာ့ နားအလည္ဆံုး၊ အရင္းႏွီးဆံုး ျဖစ္ေနမွာမို႔ပါပဲ။
ဒီေတာ့ အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲက လူတိုင္း ေတြ႔ႀကံဳရမယ့္ နားလည္ရလည္း ခက္တဲ့ (Passionate love) ကိေလသာခ်စ္ကို စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းဆံုးအျဖစ္ ေ႐ြးလိုက္ၾကရေအာင္လား။
ကိေလသာအခ်စ္ (Passionate love)
ကိေလသာလို႔ ဆိုလိုက္လို႔ ညစ္ညမ္းတဲ့ လိင္ကိစၥနဲ႔ ေရာေထြး စဥ္းစားမွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္စရာ ႐ွိပါတယ္။ ကိေလသာ (၁၀) ပါးနဲ႔ မလြတ္ကင္းတဲ့ အခ်စ္မွန္ေပမယ့္ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့လွတဲ့ အခ်စ္ျဖစ္ပါတယ္။ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈနဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ္လည္း ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔လွတဲ့ အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ (opposite sex) ကို ခ်စ္မိတဲ့ သဘာ၀ေတြ အေၾကာင္းလို႔ ဆိုပါေတာ့။
ကိေလသာခ်စ္မွာကိုပဲ အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ွိေနပါေသးတယ္။
၁။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိတဲ့အခ်စ္ (Love at first sight)
တခါမွ မေတြ႔ဖူးတဲ့ လူသားႏွစ္ေယာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စျမင္ေတြ႔လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်စ္သြားတယ္ ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။
မယံုမ႐ွိနဲ႔၊ တကယ္ကို ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အခ်စ္ပမာဏေရာ မနည္းႏိုင္ဘူးလား။
လံုး၀ မနည္းႏိုင္ပါဘူး။ ရင္နဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔ ပံုၿပီး ခ်စ္လိုက္ရတဲ့ ေလးနက္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္သြားႏိုင္ ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အျပံဳးတခ်က္၊ မ်က္စိတ၀င့္၊ ေျခတလွမ္း၊ ကိုယ္တႏြဲ႔ဟာ ကိုယ့္ကို ဟိုးနက္႐ိႈင္းတဲ့ အခ်စ္ပင္လယ္ႀကီးဆီကို တခါတည္း ဆြဲေဆာင္ သြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္သာ 'ခင္ေမာင္ရင္' ဆိုခဲ့တဲ့ 'ေ႐ွးကုသိုလ္' လို သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ လွလွပပ ထိထိမိမိ ေပၚလာခဲ့တာပါ။
"ဆင္း႐ူပကာxxx ျမင္ကတည္းက ဘ၀င္ထဲမွာေတာ့ကြယ္၊ အျမဲပင္စြဲကာ ခင္တြယ္xx ေ႐ွးကုသိုလ္ ျပဳသမွ်ရယ္ အခုဘ၀မွာကြယ္ ျမင္႐ံုနဲ႔ပင္ ခ်စ္ကာသြားလို႔ တကယ္ပင္ ျမတ္ႏိုးတယ္xxx"
အဲဒီလို ဆိုခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။
အခ်စ္ပမာဏနဲ႔ အခ်ိန္ကာလေရာ မ်ားႏိုင္သလား။ သိပ္မ်ားႏိုင္တာေပါ့။
ခင္ေမာင္ရင္ ညည္းသလို ညည္းရရင္ 'ခင္ရယ္ ေန႔ေရာ ညစဥ္ ခင့္မ်က္ႏွာကိုကြယ္xx ခင္ေမာင္ရင္ တေရးေရးနဲ႔ ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္....' တဲ့။
တခုေတာ့ ႐ွိပါတယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိဖို႔ သူ႔မွာ ထူးျခားတဲ့ စြဲမက္စရာ တခုခုေတာ့ ႐ွိေနရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါဟာ သိပ္လွတဲ့ အလွတခု ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္းရမယ္၊ သို႔မဟုတ္ ေယာက်္ားဆိုရင္လည္း ဟန္လွလွ၊ စတိုင္က်က်ေလး ျဖစ္ဖို႔ လိုတာေပါ့။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိသြားေစဖို႔ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ရတဲ့ အဆင္း႐ူပကာ ေပၚမွာ မူတည္တာကိုး။
သူ႔ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ တခဏမွာပဲ သူဟာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ သူလို႔ ခ်က္ခ်င္းနားလည္ သြားရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္မိသြားတတ္ပါတယ္။ သူကလည္း ကိုယ့္ကို အဲဒီလို သေဘာထားလိုက္ရင္ေတာ့ ကံေကာင္းလိုက္တာ ဆိုဖြယ္ရာ မ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေလာကဆီက အဲဒီေလာက္ႀကီးေတာ့ မေတာင္းဆိုလိုက္နဲ႔ေလ။ ေလာကဟာ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ တြန္႔တိုတတ္တဲ့ သေဘာ႐ွိတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ သူကို ေတြ႔သြားရတာကိုက ေတာ္ေတာ္တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ လက္ေဆာင္တခု ကိုယ္ရလိုက္ၿပီ မဟုတ္လား။
အဲဒီ အခ်ိန္ကစၿပီး အခ်စ္ရဲ႔ အရသာကို ခံစားရေတာ့တာပါပဲ။ ကိုယ္တေယာက္တည္းအတြက္ သူက ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ သီးသန္႔ အခ်စ္ဆိုပါေတာ့။ တဖက္သတ္ အခ်စ္လို႔လည္း ေခၚႏိုင္တယ္။ အံု႔ပံုးခ်စ္လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။
၂။ အုံ႔ပံုးခ်စ္
အံု႔ပံုးခ်စ္ ခ်စ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ တိုးတက္ဖို႔ အႀကိဳးစားဆံုး အခ်ိန္ပဲ... လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အံ႔ုပံုးခ်စ္ကေန ႏွစ္ကိုယ္တူ အခ်စ္အျဖစ္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္ဖို႔ ကိုယ့္ဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားရလို႔ပါပဲ။
သူရဲ႔ အၾကင္နာျပံဳးကေလး တခ်က္ရဖို႔ ကိုယ္ဟာ ေလာကႀကီးကို စိန္ေခၚရတဲ့ သူတေယာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေလာကဟာ ဆန္းၾကယ္ဆံုး၊ လွပသာယာဆံုး၊ တန္ဖိုးလည္း အႀကီးဆံုးပါပဲ။ ခံစားရတဲ့ အခ်စ္ကလည္း နက္နက္နဲနဲ အ႐ွိဆံုးပါပဲ။
"အု႔ံပံုးခ်စ္နဲ႔ တရက္ေလာက္ ခ်စ္ရတာရယ္၊ လင္မယားခ်စ္ တသက္လို႔ မမွီပါတယ္" တဲ့။ အဲဒီ သီခ်င္းဟာ ပိုပို ကဲကဲ ဆိုထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ကို တေျမ့ေျမ့ေလး လြမ္းၿပီး၊ တသိမ့္သိမ့္ေလး ၾကည္ႏူး ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ Shel Silverstein ရဲ႔ ကဗ်ာထဲကလို လမင္းကို ဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ။ အင္မတန္ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ေကာင္း၊ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးဖို႔လည္း ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။
ခ်စ္သူဖတ္တဲ့စာအုပ္ကို ကိုယ္လိုက္ႀကိဳက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခ်ိန္၊ ခ်စ္သူႀကိဳက္တဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳးကို လိုက္ႀကိဳက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခ်ိန္၊ ခ်စ္သူစိတ္၀င္စားတဲ့ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ၊ အႏုပညာ စစရာရာကို လိုက္ၿပီး အားက်တဲ့ အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္ဟာ ခ်စ္သူအတြက္ရယ္လို႔ ႐ွာေဖြရင္း ကိုယ့္အတြက္ ေလာကႀကီးတခုလံုး ရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။
အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ခ်စ္သူကို ကိုယ္က အခ်စ္ႏိုင္ဆံုး အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူကို ကိုယ္က မသိေသးတဲ့အခ်ိန္၊ သိသေယာင္ေယာင္နဲ႔ သိဖို႔ ေလ့လာေနတဲ့ အခ်ိန္မဟုတ္လား။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ မေကာင္းကြက္ေတြ၊ အဆိုးေတြကို ကိုယ္မသိႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အံု႔ပံုးခ်စ္ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို အျပစ္မျမင္ႏိုင္ဆံုး၊ အတြယ္တာဆံုး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္လာရတာပါ။ ခ်စ္သူနဲ႔ ကိုယ္ၾကားမွာ ခရီးကြာေ၀းေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ေတာ္ေတာ္နီးကပ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ ၾကားမွာ ဇာပ၀ါေလး ျခားထားလို႔ ၀ိုးတ၀ါးသာ သိခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အံု႔ပံုးခ်စ္ကာလ ၾကာ႐ွည္ရင္ အဲဒီလူဟာ ကံေကာင္းလွတယ္.... လို႔ သတ္မွတ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
'ေရေျမေတာေတာင္ သမုဒၵရာျခားေစကြယ္xx အဆန္းမဟုတ္ပါ၊ ခ်စ္တာသာမွန္ရင္ အနႏၱစၾကာ၀ဠာ ကြာပါေစကြယ္xx တအိပ္ရာတည္းလို႔သာ ခင္ရယ္ မေ၀းဘူးထင္ပါတယ္'
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူ အနားမွာ တစုံတေယာက္ နီးကပ္စြာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ တျခားသူကို ဂ႐ုစိုက္တာျမင္ရရင္ေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာကို ခံစားဖူးသြားမွာေပါ့။
၃။ မနာလိုတဲ့အခ်စ္ (Jealous love)
တစံုတေယာက္ကိုမွ ကိုယ္ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ အံု႔ပံုးခ်စ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကတဲ့ သမီးရည္းစား ခ်စ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မနာလိုခ်စ္ကိုေတာ့ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ရမယ့္သူ ခ်ည္းပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ သူနဲ႔ ကိုယ္ႏွစ္ေယာက္တည္း ႐ွိေနတာ မဟုတ္လို႔ပဲ။
ကိုယ္က သူ႔အေပၚမွာ အခ်စ္စိတ္ေတြ ယိုဖိတ္ေနမိတဲ့အခါ ၿပိဳင္ဘက္မဟုတ္သူေတြကို ၿပိဳင္ဘက္လို႔ သေဘာထားမိလာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္တေယာက္တည္းရန္လို၊ ကိုယ္တေယာက္တည္း၀မ္းနည္း၊ ကိုယ္ တေယာက္တည္း စြပ္စြဲေနတတ္ပါတယ္။ မနာလိုခ်စ္ဟာ မိသားစုတခုတည္းက ေမာင္ႏွမသားခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ေတာင္ ႀကံဳေတြ႔တတ္ရေလေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ ခ်စ္သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မနာလိုခ်စ္ဟာ အံ့ၾသစရာ မ႐ွိပါဘူး။
မနာလိုခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အလြန္ေခတ္စားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးတပုဒ္ေတာင္ ႐ွိခဲ့ပါေသးတယ္။ သန္းႏိုင္ (ပေလးဘြိဳင္)ရဲ႔ 'ဆု' ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပါ။ မူရင္းသီခ်င္းက Rita Coolidge ရဲ႔ Jealous Guy တဲ့။
'စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္၊ ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္၊ ကိုယ္႐ိုင္းေနရင္၊ ကိုယ့္စိတ္က အရင္ဒီလို မဟုတ္ဘူးကြဲ႔၊ မင္းနဲ႔မွ ေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အားလံုးလည္း ငါမယံုႏိုင္၊ မင္းေလးကို ဘယ္သူ႔မွ မေပး မေပး မေပးႏိုင္ဘူး။ မင္းေလးဟာ ငါ့အခ်စ္ပဲ မင္းေလးဟာ ငါ့အတြက္ပဲ လြန္တယ္လို႔ မင္းထင္သလား'
အဲဒိေလာက္ထိက မလြန္ေသးပါဘူး။ မုန္႔ကိုသာ ေ၀စားႏိုင္မယ္ အခ်စ္ကို မေ၀ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဟာ ခ်စ္သူတိုင္းမွာ ႐ွိဟန္တူပါရဲ႔။ ေလဘာတီ မျမရင္ကလည္း ဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။
"မ်က္ႏွာမ်ားမွာမ်ားေတာ့ တြင္တြင္ေတြးေတြးပူမိတာ ကိုယ္က လြဲရင္ တကယ္ပဲ မသဒၶါ၊ ေ႐ႊမန္က်ည္း ျဖစ္ရင္ ဆစ္ဆင့္စီ ေ၀ႏိုင္စရာ ေလဘာတီ ရင္ရင္အသည္းမွာ အျမဲပဲ စြဲတဲ့ သံမိႈပမာ ခ်စ္ရင္အက်ိဳး ခ်စ္ျမတ္ႏိႈး သဒၶါ ႐ွင္တခုတည္းဆိုမွာ"
တခု႐ွိတာက မနာလိုမႈရဲ႔ လားရာဟာ အမွားဘက္ကို ယိမ္းတတ္တယ္။ အမွန္ကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မျမင္ႏိုင္လို႔ ေဒါသနဲ႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ မွားတတ္ပါတယ္။ မနာလိုစိတ္နဲ႔ က်ဴးလြန္တဲ့ အမွားေတြဟာ လူတေယာက္ကို သတ္မိတဲ့အထိ ႀကီးက်ယ္တတ္တာ ရာဇ၀င္မွာ သမိုင္းမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ ေၾကာက္စရာႀကီးပါပဲ။ အဲဒီ မနာလိုသူကို ေဘးကေန အဆင္းမွာ ဘီးတပ္ေပးမယ့္ ကုန္းေခ်ာသူတေယာက္ ႐ွိေနခဲ့ရင္ေတာ့ ၿပီးပါေလေရာ။ လူသတ္မႈကို က်ဴးလြန္ႏိုင္သူေတြဟာ ဘုရင္ေတြ မိဖုရားေတြ ျဖစ္တတ္တာမို႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ (မနာလိုမႈရဲ႔) အႀကီးက်ယ္ဆံုး ျပစ္မႈေတြကို ျမန္မာ့ရာဇ၀င္ ကမၻာ့ရာဇ၀င္ေတြမွာ ေတြ႔ရေလ့႐ွိတယ္။
မနာလိုမိလို႔ ရတဲ့ ေသာကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ ကိုယ့္အေပၚ မၾကင္နာလို႔ ရလာတဲ့ ေသာကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေသာကနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ အခ်စ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖိစီးေလးလံတတ္ပါတယ္။ အခ်ိဳထဲက ပါလာတတ္တဲ့ ခါး႐ွ႐ွ အရသာေလးေတြေပါ့။
၄။ ေသာကအခ်စ္ (Anguish love)
ပူေလာင္လွတဲ့ ေသာကခ်စ္တခုအေၾကာင္းကို ေတာင္ငူရာဇ၀င္မွာ ရာဇဓါတုကလ်ာက ပီပီျပင္ျပင္ႀကီးကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔ စပ္ဆိုသြားပါတယ္။
"ကလ်ာေရညီ၊ နန္းေကသီတို႔၊ ဦးခ်ီလက္စံု၊ ႐ွိပဒံုျဖင့္၊ ခိုလႈံဖ်ဖ်၊ ခစားၾက၍၊ ဂီတသံေအး၊ ၿငိမ့္ေလးညႇင္းသြဲ႔၊ နန္းဟန္ဖြဲ႔၍၊ ကႏြဲ႔ကလ်၊ ေျဖေဖ်ာ္ၾကလည္း၊ ေသာကကိန္းေအာင္း၊ ပူလက္ေဟာင္းေၾကာင့္၊ ေပ်ာ္ေၾကာင္းမျမင္၊ ပူေႂကြးတင္၍၊ မ႐ႊင္လ်က္ႏွင့္၊ ႐ႊင္ေယာင္က်င့္သည္၊ ခုျဖင့္ေျဖခက္သည္တကား။"
သူကလည္း သူပါပဲေလ။ ကိုယ့္ထက္ ၁၇ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ့ ေယာက်္ားကိုမွ ခ်စ္မိတာကိုး။ အခ်စ္မွာ အသက္ကြာျခားတာဟာ အေရးမႀကီးပါဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ မမွန္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ အခု ေလာကမွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ အခ်စ္ေတြဟာ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ေနတဲ့ conditional love ေတြ ျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ အသက္ႀကီးျခင္းဆိုတဲ့ အေျခအေနဟာ အခ်စ္ကို အခ်ိန္ၾကာတာနဲ႔အမွ် ေလ်ာ့သြားေအာင္၊ ေႏွးသြားေအာင္၊ ေအးစက္သြားေအာင္၊ စိတ္ကုန္သြားေအာင္ ျပဴလုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ကြာျခားမႈဟာ အခ်စ္အတြက္ အေရးမႀကီးဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ တ၀က္ပဲ မွန္ပါတယ္။ တေယာက္က တေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔အတြက္ (အခ်စ္ဆိုတာ ႏူးညံ့တဲ့ သိမ္ေမြ႔တဲ့ အၾကင္နာတခု၊ ရမၼက္တခု ျဖစ္တာေၾကာင့္) အသက္ကြာျခားမႈဟာ တခါတခါ နည္းနည္းမွ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္တည္ျမဲဖို႔၊ ခိုင္မာဖို႔၊ အခ်ိန္ကာလကို အန္တုႏိုင္ဖို႔ ကိစၥမွာေတာ့ အသက္ကြာျခားမႈက ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာပါတယ္။
အခ်စ္တခု ျဖစ္တည္ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ႐ွိပါတယ္။
႐ုပ္ရည္ - သိပ္ေခ်ာဖို႔ လွဖို႔မလိုေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းဖို႔ ရင္ခုန္ဖို႔ လိုမွာေပါ့။
ပညာဥာဏ္ - လိုမွာေပါ့။ ကိုယ့္ထက္မေတာ္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္နဲ႔ အဆင့္အတန္းတူတဲ့ ပညာ႐ွိဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း အခ်စ္အေၾကာင္းမေျပာပဲနဲ႔ ေလာကအေၾကာင္းေျပာၾကတဲ့အခါ (ခ်စ္သူတိုင္းဟာ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခ်ိန္ထက္ ေလာကအေၾကာင္း၊ ဘ၀အေၾကာင္း၊ အနည္းဆံုး ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့ အခ်ိန္ကမ်ားပါတယ္) ခ်ဥ္းကပ္ပံုတူမွေပါ့။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ မိမိနဲ႔ စိတ္၀င္စားစရာ တူသူကိုသာ ခ်စ္မိၾကေလ့ ႐ွိေပမယ့္ တခုမဟုတ္ တခုေတာ့ ကြဲလြဲၾကတာပါပဲ။ ကြဲလြဲမႈမ်ားေလ ညႇိႏိႈင္းဖို႔လို႔ေလ။ ညိႇႏိႈင္းရတာမ်ားေလ၊ မ်ားေနသူ ပိုေနသူဘက္က ပြန္းရ ပဲ့ရေလပါပဲ။ တခါတေလ ပြန္းပဲ့ရတာ မသိသာေပမယ့္ ခဏခဏ ပြန္းပဲ့ရ ေလ်ာ့ရတာေတြ မ်ားလာရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အခ်စ္ေလ်ာ့သြားတယ္။ စိတ္ကုန္ သြားတတ္ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘက္က ပြန္းပဲ့မယ့္ အျဖစ္မ်ိဳးကို မေ႐ြးသင့္ဘူး။
႐ုပ္ရည္ကလည္း မ႐ွိ၊ ပညာဗဟုသုတကလည္း မ႐ွိ၊ ဦးေဏွာက္ကလည္း ခပ္တုံးတုံးဆိုရင္ ဒီလိုလူကို ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီး ခ်စ္စိတ္၀င္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။ ဘယ္လိုလူကမ်ား သူ႔ကို ခ်စ္လာႏိုင္ပါ့မလဲ။
မထင္ပါနဲ႔။ တခ်ိဳ႔က အၾကင္နာ ပိုတတ္တယ္။ အဲဒီ ခပ္တုံုးတံုး လူကိုလည္း သနားခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တဲ့သူ ႐ွိမွာပါ။
ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ေသာကခ်စ္ကို အံု႔ပံုးခ်စ္မ်ိဳးမွာသာမက ႏွစ္ဦးသေဘာတူ အျပန္အလွန္ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးမွာေတာင္ ႀကံဳရတာပါပဲ။ စိတ္အခန္႔မသင့္တဲ့အခါ သူက ကိုယ့္ကို ဥေပကၡာျပဳတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးေပါ့။ အခ်စ္ဟာ လူကို တခဏခ်င္းမွာ ေအးေစေႏြးေစႏိုင္၊ တခဏခ်င္းမွာ ပူေလာင္ေစႏိုင္၊ တခဏခ်င္းမွာ ရဲ၀ံ့ေစႏိုင္၊ တခဏခ်င္းမွာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေစႏိုင္၊ အခ်စ္ဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူေတာ့ ေတာ္ေတာ္စြမ္းအင္ႀကီးမား တယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။
အခ်စ္ရဲ႔စြမ္းအင္
လူတေယာက္ဟာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ဆိုရင္ အသက္ကိုေတာင္ ထည့္မတြက္ပဲ ရဲ၀ံ့စြာ ဆံုးျဖတ္ျပဳမူ ေလ့႐ွိတယ္လို႔ ရာဇ၀င္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ဖူးဖတ္ဖူး ပါတယ္။
မိခင္တေယာက္ရဲ႔ သားသမီးအေပၚမွာ ထားတဲ့ အခ်စ္စြမ္းအင္ကိုေတာ့ ႁခြင္းခ်က္မ႐ွိ လက္ခံႏိုင္ပါ လိမ့္မယ္။ လက္မခံဘဲ ေနလို႔ မရေလာက္ေအာင္ ေရွ႔မွာသာဓကေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဖခင္က သားသမီးကို မိမိအသက္စြန္႔ၿပီး ကာ္တင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး။
ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူတေယာက္က ခ်စ္သူတေယာက္အတြက္ အသက္ကို စြန္႔၀ံ့ပါ့မလား။ ေတြးစရာ ႐ွိပါတယ္။
စြန္႔၀ံ့ပါလိမ့္မယ္။ စြန္႔၀ံ့ေလာက္ေအာင္ အခ်စ္စြမ္းအင္ႀကီးမားတဲ့ အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အသက္ကို စြန္႔တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တဒဂၤ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ျပဳမူလိုက္တာမ်ိဳးဆို ပိုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အလွည့္က် ရင္ ဒါမ်ိဳးလုပ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေမးရင္ေတာ့ လံုး၀မလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျဖရပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အသက္ကို မစြန္႔ဘဲ ကယ္တင္လို႔ရတဲ့ နည္းလမ္းေတြကိုပဲ ႐ွာမွာေပါ့။ နည္းပညာေတြ သိပ္တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးေလ။ ကဲ.. အဲဒီ နည္းပညာေတြက မကယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့ ကိုယ့္အသက္စြန္႔မွ ရေတာ့မယ္တဲ့။ သြားမလား... ၀ံ့မလား။ အမ်ားစုေသာ လူေတြက သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္သူကို ခ်စ္တဲ့၊ အခ်စ္ထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္က ပိုေနတတ္တာ သဘာ၀ပါပဲ။ ကိုယ္ကလည္း သူ႔အတြက္မစြန္႔ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ သူက ကိုယ့္အတြက္ အသက္စြန္႔တဲ့အထိ ခ်စ္ဖို႔ဆိုတာကိုလည္း မေမွ်ာ္လင့္လိုက္ေလနဲ႔။
ျဖစ္ႏိုင္ေျခနည္းပါးတဲ့ အသက္စြန္႔ျခင္းေတြ မပါေၾကးဆိုရင္ အခ်စ္ရဲ႔ စြမ္းအင္ဟာ ကမၻာကို စိုးမိုးထားရေလာက္တဲ့အထိ အင္အားႀကီးမားတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ လူသားေတြရဲ႔အသက္ သက္တမ္းကို အခ်စ္ကဆြဲဆန္႔ ေပးထားႏိုင္သလို တေယာက္ကိုတေယာက္ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈကိုလည္း အခ်စ္က ေပးအပ္ႏိုင္တာကိုး။
၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ အမွန္တရားတခုကေတာ့ တီထြင္သူေတြ အားလံုးဟာ အခ်စ္အတြက္ တီထြင္သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ေလယဥ္ပ်ံကို တီထြင္ခဲ့တဲ့ Wright ညီအကိုဟာ ေလထဲမွာ ပ်ံသန္းရတဲ့ အရသာကို လိုခ်င္လို႔ကိုပဲ တီထြင္ခဲ့တာ။ ေသာမတ္စ္အယ္ဒီဆင္ဟာလည္း အခ်စ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ ခ်စ္သူေတြ ဆက္သြယ္ဖို႔အတြက္ ဆိုၿပီး ဂေရဟမ္ဘဲလ္က တယ္လီဖံုးကို တီထြင္သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အခု အသံုးျပဳေနၾကတဲ့ ဆက္သြယ္ေရး ၿဂိဳဟ္တုေတြကိုလည္း ကမၻာ့တဘက္ျခမ္းမွာ႐ွိတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႔ လႈပ္႐ွားမႈကို ျမင္ခ်င္ေတြ႔ခ်င္လို႔ တီထြင္တည္ေဆာက္ခဲ့ ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေတာ့ တခု စဥ္းစားစရာ႐ွိလာတာက အခ်စ္ဟာ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ အေရးႀကီးတယ္ဆိုေပမယ့္ ေနရာတိုင္မွာေတာ့ အေရးမႀကီးေနဘူး။ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ေတြ ရဖို႔အတြက္ အခ်စ္မလိုအပ္ဘူး။ ဘ၀အာမခံခ်က္ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္တခုခုရဖို႔အတြက္ အခ်စ္မလိုအပ္ဘူး။ (ခၽြင္းခ်က္တခ်ိဳ႔တေလေတာ့ ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ဟာ ကိုယ့္ကို အလုပ္ခန္႔မယ့္ ကုမၸဏီဥကၠဌရဲ႔ သမီးျဖစ္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးေပါ့)
ဒါျဖင့္ အခ်စ္ကို ဘာလို႔ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ေနစရာလိုသလဲ။
လိုပါတယ္ေလ။ အခ်စ္ဟာ လူေတြကို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးေနတဲ့ စြမ္းအင္တခုပါ။ အခ်စ္ရဲ႔ အသံုး၀င္ပံုေတြဟာ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းအသံုးေတြလို ႐ုတ္တရက္ ျမင္သာထင္သာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ရဲ႔ စြမ္းအင္ဟာ အလြန္နက္နဲသိမ္ေမြ႔စြာ အေရးပါေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သံုးမိသူဟာ သံုးမွန္းမသိျဖစ္ရ၊ အက်ိဳးျပဳခံရသူက ခံရမွန္း(ရ႐ွိလိုက္မွန္း) မသိ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
လူဟာ ေအာင္ျမင္မႈကိုလည္း မွ်ေ၀ျဖန္႔ေပးခ်င္တယ္(ႂကြားခ်င္တယ္)။ ဆံုး႐ႈံးမႈကိုလည္း မွ်ေ၀ျဖန္႔ေပး ခ်င္တယ္ (ႏွစ္သိမ့္ေပးမယ့္လူ႐ွာတာ) ဒီလိုလူသားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ တဦးတည္း ေနလို႔ မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခ်စ္ဟာ လူသားကို အေဖာ္႐ွာေပးတဲ့ တာ၀န္ကို ေဆာင္႐ြက္ရပါတယ္။
အခ်စ္ရဲ႔ ခရီးဆံုး
ဆန္႔က်င္ဘက္လူ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ (Opposite Sex) ခ်စ္ၾကၿပီဆိုရင္ အဲဒီအခ်စ္မွာ လားရာ႐ွိတယ္။ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္႐ွိတယ္။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ အခ်စ္ရဲ႔ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္ဟာ လက္ထပ္ျခင္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ လက္ထပ္လို႔ မျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြ၊ လက္ထပ္ျခင္းကို မယံုၾကည္တဲ့သူေတြ၊ မိသားစုဘ၀ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာကို သံသယနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ လူထူးလူဆန္းေတြေတာ့ ႐ွိႏိုင္တာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ နက္နက္နဲနဲ ခ်စ္ၾကၿပီဆိုရင္ေတာ့ တေယာက္ကိုတေယာက္ မခြဲႏိုင္လို႔ လက္ထပ္ဖို႔ကို ဦးတည္ၾကေလ့႐ွိတယ္။
နတ္သမီးပံုျပင္ေတြထဲကလို အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ေပါင္းဖက္သြား ေတာ့ သတဲ့ကြယ္.... ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ လက္ထပ္ျခင္းေၾကာင့္ ရ႐ွိလာတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ေ၀ဒနာေတြကိုေတာ့ ပံုျပင္ထဲမွာ ဘယ္ထည့္ေပးလို႔ ျဖစ္မလဲေနာ္။
ေနာက္တခု အခ်စ္ရဲ႔ ခရီးဆံုးဟာ ကြဲကြာမႈပါ။
ခ်စ္သူတိုင္းဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ေပါင္းဖက္သြားၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ခြဲခြါျခင္းဆိုတာ ခ်စ္သူေတြရဲ႔ မရည္႐ြယ္တဲ့၊ မလိုလားတဲ့ ခရီးဆံုးတခုျဖစ္တယ္။ (တခ်ိဳ႔ကေတာ့ မေပါင္းႏိုင္မွန္းသိလို႔ ရင္နာစြာ ခြဲခြါပစ္လိုက္ၾကရတာပါ)
စႏၵရားေက်ာ္ေဇာေလးရဲ႔ 'ခ်စ္၍ခ်စ္ခါလာသည္မွကြယ္' ဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကလို ညည္းျပရရင္ေတာ့ 'ခြဲခြါျခင္းဟူသည္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ ေ၀ါဟာရပါကြယ္' ..... ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ခြဲခြါလိုက္ၾကရတာပါပဲ။ တဦးက တဦးကို စိမ္းကားျပတ္ေတာက္စြာ ကြဲကြာလိုက္တာမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့ ခ်န္ရစ္ခံရတဲ့ သူဟာ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို နင့္နင့္သည္းသည္း ခံစားရတတ္တယ္။ အသည္းကြဲရတယ္လို႔.... သံုးႏႈန္းၾကေပမယ့္ တကယ္တန္း နာက်င္ရတာက ႏွလံုးဆီကပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးနာတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ တျခားအဓိပၸါယ္တမ်ိဳး သက္ေရာက္တဲ့အတြက္ အသည္းကြဲတယ္လို႔ပဲ သံုးၾကရတယ္။
စိတ္ခိုင္သူ စိတ္မာသူေတြက အံႀကိတ္ၿပီး ခံစားႏိုင္ေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတာ့ ၀ဲမိၾကမွာပဲေပါ့။ အဲလက္စ္သီခ်င္းလို အသည္းေလးကြဲတာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ့။
အသည္းကြဲေ၀ဒနာ (အလြမ္း)ကို ကုစားျခင္း
အခ်စ္ကို စသိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သင္ၾကားစရာ ျပင္ဆင္စရာမလိုဘဲ ျဗဳန္းခနဲ ခ်စ္လိုက္ၿပီးမွ သိလိုက္ရသလိုပဲ အသည္းကြဲတဲ့အခါမွာလည္း ဘယ္သူမွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ မရလိုက္ပါဘူး။ (ႁခြင္းခ်က္ အနည္းအပါးေတာ့ ႐ွိပါလိမ့္မယ္)။
အလြမ္းဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႔ ဒုကၡအပိုင္းမို႔ နင့္သည္းစြာ ခံရဖို႔ပဲေပါ့။ ေဒဒနာဆိုမွေတာ့ နာက်င္မႈဟာ ဆိုး၀ါးစြာ ခါးသက္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေလ... အသည္းကြဲရတဲ့ ေ၀ဒနာဟာ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ေ၀ဒနာလည္း ႐ွိပါတယ္။ သစၥာေဖာက္ခံလိုက္ရတာ မဟုတ္ဘဲ ေ႐ွ႔ဆက္လို႔ မရေတာ့လို႔ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ၾကရတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ႔ ေ၀ဒနာဟာ ခ်ိဳၿမိန္စြာနာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာပါ။
လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသည္းကြဲရင္ အရက္နဲ႔ စိမ္တယ္လို႔ ေျပာေလ့႐ွိတယ္။ အရက္ကို မူးေအာင္ေသာက္ၿပီး ေ၀ဒနာကို လမ္းလႊဲယူနည္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ေဆးနည္းဟာ ကုသပံု မမွန္ရင္ ေဘးထြက္အာနိသင္ ဆိုးက်ိဳးေၾကာင့္ အရက္ကို စြဲတဲ့ ေ၀ဒနာသစ္တခုပါ ပိုလာတတ္တယ္လို႔လည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ သံုးရင္ သတိနဲ႔ သံုးဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။
အႏုပညာ႐ွင္ဘ၀ကို ေ႐ြးခ်ယ္မယ့္ သူတိုင္းအတြက္ေတာ့ ဒီေ၀ဒနာဟာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳး႐ွိတဲ့ ေ၀ဒနာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ နာက်င္မႈကေနၿပီး ခံစားမႈကို သူတပါးသိေအာင္ ခံစားရေအာင္ ျပန္ထုတ္ေပးဖို႔ (အႏုပညာကို) လက္ေတြ႔အသံုးခ်ခြင့္၊ ေလ့က်င့္ခြင့္ ရသြားလို႔ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အႏုပညာသမားေတြဟာ သူ႔ေ၀ဒနာကို မကုစားတဲ့အျပင္ ပံုႀကီးေတာင္ခ်ဲ႔ၿပီး ခံစားၾကပါေသးတယ္။ နည္းနည္း ေလး ခံစားရတာကို မ်ားမ်ားခံစားရေအာင္ လုပ္တာ။ နာက်င္မႈကို ထပ္ကာထပ္ကာ စဥ္းစားၿပီး ႏွလံုးသြင္းတာ။ (နာက်င္မႈေလးကို ကိုယ္ ဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာ ေမ့မသြားေအာင္လို႔ေလ)။ အႏုပညာသမားအတြက္ေတာ့ ခါးသီးတဲ့ အရသာဟာလည္း အႏုပညာပစၥည္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြား၊ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အရသာဟာလဲ အႏုပညာပစၥည္း အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြား၊ မုန္းတီးမႈ၊ နာၾကည္းမႈ၊ ရယ္ေမာမႈ ခံစားမႈတိုင္းဟာ အႏုပညာပစၥည္းေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၾကတာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အႏုပညာသမားေတြဟာ ခ်စ္ရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး။ လြမ္းရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး။
ဒါျဖင့္ အႏုပညာကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့ သာမန္လူအတြက္ေကာ......
သာမန္လူေတြလည္း အလြမ္းေ၀ဒနာကို မေၾကာက္သင့္ပါဘူး။ ေ၀ဒနာကို ကုစားတဲ့ နည္းေတြ ႐ွိသားပဲ။ ခရီးထြက္တာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ အသစ္အဆန္းနဲ႔ ထိေတြ႔တာ၊ အလုပ္ထဲမွာ နစ္ေနေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခိုင္းတာ၊ အခ်ိန္ရဲ႔ ကုစားမႈကို ယံုၾကည္စြာ ခံယူတာ။ Time heals all wounds. တဲ့။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။
အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္တယ္ဆိုတာ အခ်စ္ကို မသံုးတတ္သူေတြ အတြက္ပါ။ အခ်စ္ဟာ သတိ႐ွိသူေတြ အတြက္ ေၾကာက္စရာမေကာင္းတဲ့အျပင္ ရက္စက္ၿပီး ရန္လိုတဲ့ေလာကထဲမွာ လံုျခံဳစြာေနႏိုင္ဖို႔ အသံုးျပဳစရာ ကရိယာလက္နက္တခုေတာင္ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ အခ်စ္႐ွိမွ ႐ွင္သန္တာ။ အခ်စ္ဟာ လူကို ေ႐ွ႔ေျခလွမ္းေတြ အမ်ားႀကီးလွမ္းျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔တဲ့ တြန္းအားတခုျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ ပမာဏ သိပ္မ်ားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိနဲ႔ ျပန္ေလွ်ာ့လို႔ ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ ခြန္အားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ထဲမွာ ႐ွိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ခြန္အားကို ထုတ္ယူႏိုင္ေအာင္ တြန္းေပးတဲ့ တြန္းအားတခုလိုတယ္။ အဲဒီ တြန္းအားဟာ အခ်စ္ပဲ။
ဒီေတာ့ အခ်စ္ဟာ မေကာင္းတာ ဘာမ်ား႐ွိလို႔လဲ။
လကို ဖမ္းဖို႔ ပိုက္ကြန္ရက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးရဲ႔ ၾကည္ႏူးမိန္းေမာမႈကို တျခား ဘယ္ေနရာမ်ိဳး ဘယ္အခါမ်ိဳးမွာ ရႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ လကိုမိေတာ့လည္း အံံမခန္း ေပ်ာ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာေပါ့။ လကိုမမိ ၾကယ္ကိုမိေတာ့လည္း ၾကယ္ကေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ကိုယ့္ကမၻာႀကီးတခုလံုး လွပသြားေအာင္ အဲဒီ ၾကယ္ကေလးက အလင္းေရာင္ ေပးႏိုင္တာပဲ။ ၾကယ္ကေလးဟာ ႏူးညံ့လို႔ သတိနဲ႔ ကိုင္တြယ္ဖို႔ေတာ့ လိုမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ လကိုပဲ မိမိ၊ ၾကယ္ကိုပဲ မိမိ၊ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ပိုက္ကြန္ေလး ရက္ေနဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္။
ဒီေတာ့ ပိုက္ကြန္ေလးတခု ရက္ၾကရေအာင္လား။
ဂ်ဴး။
{ျဗဴတီမဂၢဇင္း၊ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}
Subscribe to:
Posts (Atom)