Friday, May 6, 2011

ဆရာဒဂုန္တာရာ
ေရးသူ-ပထ၀ီေမာင္တင္


[၁၃၆၂ ခု၊ တန္ေဆာင္မုန္းလ။ ၂၀၀၀ ခု၊ ႏို၀င္ဘာထုတ္ မာယာမဂၢဇင္း ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္]
ဒဂုန္တာရာကို ကၽြန္ေတာ္က ကိုေဌးၿမိဳင္လို႔ပဲ ေခၚတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ ၁၄ လမ္းမွာ ေနတုန္းကတည္းက၊ တာရာမဂၢဇင္း စထုတ္လာ ကတည္းက သိတယ္။ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ၀တ္စားတာကို ၾကည့္ၿပီး ေနာက္ေျပာင္ေနေတာ့ ပိုရင္းႏွီးတယ္။ သူက ဘယ္ေတာ့မွ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ ခါးကခ်တာ မဟုတ္ဘူး။ စကားေျပာရင္လည္း ေအးေအးနဲ႔ ေျပာတယ္။ သူ ဒီလိုေန၊ ဒီလို၀တ္၊ ဒီလိုေျပာတာကို ေနာက္ေျပာင္ေနရင္ သူက သူ႔ဟာသူ ေနတယ္။ အင္မတန္ သည္းခံႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုရင္းႏွီးတယ္။


သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ကိုလွေဖ(ဗိုလ္လက်္ာ)၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ကိုဗဟိန္းတို႔နဲ႔ ေတာ္ ေတာ္ ရင္းတယ္။ တတြဲတြဲလဲ ေနတယ္။ ကိုဗဟိန္းနဲ႔ကေတာ့၊ အရင္းႏွီးဆံုး အတြဲဆံုးပဲ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက စာသမားခ်င္းဆိုေတာ့ သိပ္အတြဲညီတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ွမ္းျပည္နယ္က ျပန္လွဲ႔ခဲ့ရတဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ခရီးမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သြားခဲ့ၾကတာေပါ့။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ဂ်ပန္ျပည္က ျပန္လာၿပီး BIA ႐ံုးမွာ သူ႔ကို ေခၚထားေသးတယ္။ တပ္မေတာ္၀ါဒ ျဖန္႔ခ်ိေရးအေနနဲ႔ ထားတာ ျဖစ္မယ္။ အဲဒါ ခဏပဲ လုပ္ၿပီး ထြက္သြားတယ္။ ၾကာၾကာ မလုပ္ဘူး။သူက စာသမား၊ စစ္ေရးသမား မဟုတ္ဘူး။ ဟို ေက်ာင္းသားဘ၀ ကတည္းက အိုးေ၀မဂၢဇင္းမွာ သူတို႔ လုပ္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။
၁၉၃၇ ခုႏွစ္က ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢမွ ထုတ္ေ၀တဲ့ 'မ်ိဳးၫြန္႔' မဂၢဇင္းမွာ သူ အယ္ဒီတာ လုပ္ဖို႔ပဲ။ သူ လုပ္မဲ့အလွည့္က်မွ မဂၢဇင္းက ရပ္သြားတယ္။ မ်ိဳးၫြန္႔မဂၢဇင္းကို ခုေခတ္လူငယ္ေတြ သိၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းသားသမဂၢကေန ထုတ္ခဲ့တယ္လို႔လဲ သိၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ မ်ိဳးၫြန္႔မဂၢဇင္းကို ၁၉၃၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ အတြဲ ၁၊ အမွတ္ ၁ စ ထုတ္ခဲ့တယ္။ အမွတ္ ၂ က ဒီဇင္ဘာလမွာ ထုတ္ခဲ့တယ္။ အမွတ္ ၃ ကို ထုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ရပ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ မ်ိဳးၫြန္႔မဂၢဇင္း အမွတ္ ၂ ႐ွိတယ္။ မဂၢဇင္းတည္းျဖတ္သူ (အယ္ဒီတာ) ေမာင္ဘဟိန္း၊ အတိုင္ပင္ခံ ဦးေက်ာ္ျမင့္ ၀တ္လံုေတာ္ရ။ တန္ဖိုး ေလးပဲ။ မဂၢဇင္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ျမန္မာ့ေဇယ်ာ စာပံုႏွိပ္တိုက္မွာ ႐ိုက္၍၊ ေမာင္ေဘသန္းက ထုတ္ေ၀သည္လို႔ ေရးထားတယ္။ အမွတ္ ၂ မဂၢဇင္းမွာ ကိုႏု၊ ကိုဘဟိန္း၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုညိဳျမ၊ သခင္ေလးေမာင္နဲ႔ သုပဏၰက (သခင္သန္းထြန္း) တို႔က ပါ၀င္ ေရးသားၾကတယ္။ ဒါက ၾကံဳလို႔ ေျပာတာပါ။
ကိုေဌးၿမိဳင္က ေက်ာင္းသား လႈပ္႐ွားမႈေတြမွာ ပါခဲ့တယ္။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္ ေက်ာင္းသားေတြ ပုဒ္မ ၁၄၄ ဖီဆန္ၿပီး ဆႏၵျပပြဲလုပ္တဲ့အခါ၊ တူတဇင္ အမွတ္အသားနဲ႔ အလံနီႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့လူ ျဖစ္တယ္။ ၂၀ ရက္ေန႔ အတြင္း၀န္႐ံုး ၀ိုင္းတုန္းကလဲ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ ဒီပြဲမွာ ကိုေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့တယ္။
၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ကိုေဌးၿမိဳင္ ကိုယ္တိုင္သိတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ အေရးပါတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ သူက တြဲေနခဲ့၊ အတူေနခဲ့သူပါ။ ကိုသိန္းေဖ(ဦးသိန္းေဖျမင့္) အေ႐ွ႔ကေန၀န္းထြက္သည့္ပမာေရးေတာ့ ၁၃၀၀ျပည့္အခန္းမွာ ကိုေဌးၿမိဳင္ စာေတြ ကိုးကားခဲ့ရတာ ၾကည့္ပါလား။
သူကိုယ္တိုင္သိ၊ သူကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ပါတ္သက္တာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ သူက ေျပာခဲပါတယ္။
ဂ်ပန္ေခတ္မွာ သူက ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အတူေနတယ္။ ရန္ကုန္မွာ အေနမ်ား တယ္။ ဗိုလ္လက်္ာအိမ္မွာ အေနမ်ားတယ္။ သခင္သန္းထြန္းအိမ္မွာေနတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိမ္မွာလဲ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ ေနလိုက္ပါပဲ။
ကိုဗေဆြႀကီးနဲ႔လဲ ရင္းႏွီးပါတယ္။ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းထက္ ပိုရင္းႏွီးပါတယ္။ သူက အဲဒီလို ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ သိသလို ႏိုင္ငံေရးပါတီတိုင္း ပါတီတိုင္း အေၾကာင္းေတြကို ေလ့လာတယ္။ သံုးသပ္တယ္။ သိတယ္။ သူႀကိဳက္ရင္ ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတယ္။ ဆို႐ွယ္လစ္ေတြ မွားရင္ မွားတာကို ေျပာတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ လြန္ရင္လဲ လြန္သြားတာ ေျပာတယ္။ ေျပာရဲတယ္။ လူေတြကလဲ ရင္းႏွီးၾကတယ္။ သူက သူ႔ ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ သူေနတယ္။ စစ္ၿပီးစ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ စာေပသစ္မဂၢဇင္း လာ႐ိုက္တယ္။ ေက်ာ္ေအာင္ရယ္၊ ျမသန္း(ျမသန္းတင့္) ရယ္၊ ကိုသန္းတင္ရယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကိုသန္းတင္က အင္မတန္ သည္းခံႏိုင္တဲ့လူ။ စာေပသစ္မ၈ၢဇင္းကို သူကပဲ အကုန္အက်ခံၿပီး ထုတ္ခဲ့တာ၊ ႏွစ္အုပ္ သံုးအုပ္မွာပဲ ရပ္သြားတယ္။ ရပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းလဲ ႐ွိတယ္။ ထားေတာ့။
ႏိုင္ငံေရး၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ၊ စာေပ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ သူက အာ႐ံုစိုက္ ထားတယ္။ စာေပကို သိပ္ျမတ္ႏိုးတယ္။ စာေပျမတ္ႏိုးလို႔ အျမတ္အစြန္းအတြက္၊ ေငြေၾကးအတြက္ မဟုတ္ပဲ၊ စာအုပ္ထုတ္တဲ့လူဆိုတာ အေတာ္နည္းပါတယ္။ သူက တာရာ မဂၢဇင္းထုတ္တာ။ ဂႏၳ၀င္ဂ်ာနယ္ထုတ္တာလံုးလံုး အျမတ္အစြန္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ စာေပကို ျမတ္ႏိုးလို႔ ထုတ္ခဲ့တာ။ ဒီစာအုပ္ေတြမွာ သူဘာေတြ ေရးခဲ့သလဲ။ ဖတ္ၾကည့္ပါလား။ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္႐ွားမႈ၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ၊ စာေပေရးရာ ဒါေတြ သူေရးခဲ့တာပဲ။
ကိုေဌးၿမိဳင္က ပင္ကိုယ္က သိပ္႐ိုးတယ္။ ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းပဲ ေျပာတတ္၊ ေနတတ္၊ စားတတ္တယ္။ ဘာဟိတ္ဟန္မ႐ွိပါဘူး။ သူ႔မွာ ရင္းႏွီးတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္႐ွိတယ္။ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ တရင္းတႏွီး ေျပာၾက ခင္ၾကတဲ့ လူေတြ။ ကေန႔ထိ သက္႐ွိထင္႐ွား ႐ွိၾကေသးတယ္။ ဘီဘီစီ ဦးေမာင္ေမာင္ရယ္၊ ဆရာတိုက္စိုးရယ္ပဲ။ သူတို႔က ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္။ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့လူေတြ။ သိပ္ခင္မင္ၾကတဲ့ လူေတြ။
ကိုေဌးၿမိဳင္ဟာ စစ္ နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွာ သူက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။ ဟိုတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႔ စစ္႐ံုးက ဆင္းေျပးလာတာလဲ ဒါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ဗိုလ္လက်္ာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စစ္ထဲေရာက္ကုန္ၾကတာပဲ။ စစ္ထဲ၀င္သြားၾကတာပဲ။ သူတေယာက္ပဲ စစ္ထဲမ ေရာက္တာ။ စစ္ထဲမ၀င္တာ။ ေနာက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း လက္နက္ကိုင္ တိုက္ခိုက္ၾက ေတာ့လဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ သူဆန္႔က်င္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ လူမ်ိဳးစု အခြင့္အေရးေတြမွာ သူ အေတာ္ေတာ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီၫြတ္ေရး၊ တန္းတူေရးေတြ သူ စြဲစြဲျမဲျမဲ သံုးခဲ့တာပဲ။ ကိုေဌးၿမိဳင္ စာေတြဖတ္ ၿပီး တခ်ိဳ႔လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း၊ ဗိုလ္လက်္ာ ကိုဘဟိန္းတို႔ အေၾကာင္း၊ စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေၾကာင္း၊ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးေတြအေၾကာင္း၊ စာေပေရးရာ အေၾကာင္း၊ သူေရးေနတာ ဖန္တရာ ေတေနၿပီ။ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနၿပီတဲ့။ ဒီလို ထင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ သူက ဒါေတြကို အလကားေရးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိပၸါယ္မ႐ွိေနရး ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိပၸါယ္႐ိွ႐ွိ ေရးေနတာ၊ သမိုင္းျဖစ္ရပ္ေတြကို မ်က္ေျခမျပတ္ မလစ္လပ္ေအာင္ ေရးေနတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။ သူ ေထာင္က လြတ္လာေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေလးစားတယ္။ သူက ေထာင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေနခဲ့တာ။ မွန္မွန္ကန္ကန္ ရပ္တည္ခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။
ဒါ ကိုေဌးၿမိဳင္ကို ကၽြန္ေတာ္သိတာ၊ ျမင္တာ ေျပာတာ။ ေနာက္ ေျပာရင္၊ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေျပာခ်င္တာက သူ႔ခမ်ာ အခု အသက္က ရလာ၊ မ်က္စိကလဲ ဒုကၡေပးလာၿပီး၊ မျမင္မကန္းေပါ့ဗ်ာ။ ျမင္လဲ ေကာင္းေကာင္း မျမင္႐ွာပါဘူး။ ကန္းလဲမကန္းဘူး။ ခမ်ာ မ်က္စိ ဒုကၡခံေနရ႐ွာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေမတၱာရပ္ခံထားတယ္။ 'တို႔ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ' ေရးၿပီးၿပီ။ 'တို႔ကိုယ္က်ိဳး လံုးလံုးမပါ' ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေရးပါလို႔ ေျပာတာ ၾကာလွၿပီ၊ ခုထက္ထိ မေရးေသးဘူး။
[ဦးအုန္းျမင့္ တိုးတက္ေရး]
ကိုေဌးၿမိဳင္ကို ကၽြန္ေတာ္ စသိတာလား။ ေနဦးဗ်။ ဂ်ပန္၀င္ကာစေလးမွာ က်ိဳက္လတ္ကို BIA ကသိမ္းေတာ့ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ တပ္က သိမ္းတယ္။ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ (ကိုထြန္း႐ွိန္)က ကိုေဌးၿမိဳင္နဲ႔ သိပ္ခင္တယ္။ တကၠသိုလ္မွာ အတူတူ။ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေတာ့ က်ိဳက္လတ္သိမ္းၿပီး ဗိုလ္ရန္ႏိုင္က ကိုေဌးၿမိဳင္အိမ္မွာ တည္းေနပါတယ္။
တေန႔ေတာ့၊ ဒီသတင္း ဖ်ာပံုကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတယ္။ သိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကိုလွေ႐ႊရယ္၊ ဖ်ာပံုကေန က်ိဳက္လတ္ သြားၾကတယ္။ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္နဲ႔ သြားေတြ႔ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုေဌးၿမိဳင္ကို စေတြ႔တယ္။ စၿပီး သိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီတုန္းက သူ႔စာေတြ ဖတ္ေနၿပီ။ ဒဂုန္တာရာရဲ႔ ပရိသတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔စာေတြနဲ႔ အရင္သိၿပီးမွ လူကို အဲဒီမွာ စသိတာ။
သူ႔ကို မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေနာက္တေနရာဟာ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးထဲမွာ ေတြ႔ရတာပဲ။ ဒီတုန္းက သူက ေထာင္မက်ပဲ ေထာင္ထဲေရာက္လာၿပီး တေနကုန္ စကားေတြ ေျပာခဲ့ရတာ။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလ။ ကိုေဌးၿမိဳင္(ဒဂုန္တာရာ)ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေမာင္ေန၀င္းရယ္၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရယ္ ႐ိုက္ထား တဲ့ပံု။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္၊ ကိုေန၀င္းနဲ႔ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ေထာင္က်ေနတာ။ သူက အျပင္ကလာတာ။ ဓါတ္ပံုကို ႐ိုက္တာက လူထုဦးလွရဲ႔တူ ၀င္းေမာ္ဦး ကိုတင္ေမာင္။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္တဲ့ေနရာက ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းမွာ။ ဒီတုန္းက ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေတြကို အထူးတန္းထားေသးတယ္။ အဲဒါ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္လို႔ မွတ္မိတာပါပဲ။
ကိုေဌးၿမိဳင္ ေထာင္ထဲ ေရာက္လာပံုက ဒီလိုဗ်။ ပထမ အၾကိမ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းကို ကန္ေတာ့ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး သက္ဆိုင္ရာကို ေတာင္းဆိုၾကတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ရေတာ့ ဆရာႀကီးကို ကိုေဌးၿမိဳင္က ေထာင္ဗူးထဲ ေခၚလာတယ္။ ေထာင္ဗူးထဲမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပုတီးေလးေတြ၊ ဘာေလးေတြနဲ႔ ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ အဲဒါတခါ။
ေနာက္တခါက ဒီဇင္ဘာ အားကစားပြဲေတြ လုပ္တဲ့အခါ ေထာင္တြင္းမွာလဲ အားကစားပြဲေတြ ဘာေတြ လုပ္တယ္။ အျပင္လူလဲ ဖိတ္တယ္။ ဒီတုန္းက ေထာင္ေကာ္မတီကို အလံနီ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သံုးပါတီ အက်ဥ္းသားေကာ္မတီက ကိုင္ထားတယ္။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကိစၥ အာဏာပိုင္မ်ားနဲ႔ ေျပာဖို႔ ဆိုဖို႔ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ အားကစားေကာ္မတီ ဥကၠဌက ေထာင္က်ေနတဲ့ လူထုဦးလွ။ အဲဒီ အားကစားပြဲကို အျပင္လူ ဖိတ္တဲ့အခါ ကိုေဌးျမိဳင္ပါလာတယ္။ အဲဒီလိုနည္းနဲ႔ သူေထာင္ထဲ ေရာက္လာတာ။
ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတယ္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က သူ႔ကိုေျပာတယ္။ (ကိုေဌးၿမိဳင္) ကို ေျပာတယ္။ "ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေတာ့မွ ေထာင္က်မယ့္လူမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေထာင္ထမင္း ေထာင္ဟင္းစားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခု ခင္ဗ်ားကို ေကာင္းေကာင္းမေကၽြးဘူး၊ ေထာင္ထမင္း၊ ေထာင္ဟင္းပဲ ေကၽြးလႊတ္မယ္" စားဖူးေအာင္ဆိုၿပီး တကယ္ပဲ ေထာင္ထမင္း၊ ေထာင္ဟင္းေကၽြးလႊတ္လိုက္တယ္။ သူကလဲ စားသြားတယ္ဗ်။
ေနာက္တခု ေထာင္ထဲမွာ အားကစားသမားေတြ ခ်ီတက္ အေလးျပဳပြဲ လုပ္တယ္။ ေထာင္ပိုင္က သူအေလးျပဳ ခံခ်င္တယ္။ ဒီကလဲ အားကစားေကာ္မတီ ဥကၠဌဦးလွကိုပဲ အေလးျပဳ ၾကမယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွ ေစ့စပ္ၾကေတာ့ ဦးလွကို ခ်ီတက္ အေလးျပဳမယ္၊ ဦးလွက အေလးျပဳခံမယ္၊ ေထာင္ပိုင္က ဦးလွေဘးမွာ ရပ္ေနရမယ္။ အဲဒါနဲ႔ ျပတ္သြားတယ္။ အဲဒီေန႔ သူေရာက္လာတာ မနက္ကိုးနာရီ သာသာ ၁၀နာရီ ေလာက္ကေရာက္တာ ညေန ၃နာရီေက်ာ္ ေလးနာရီ ေလာက္မွ ျပန္သြားတာပဲ။
ေနာက္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ အခန္းမွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို႔ တြဲၿပီး ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ၾကေသးတယ္။ အဲဒီပံုလဲ ႐ွိတယ္။
အဲဒီတုန္းက စာအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြအေၾကာင္း တေနကုန္ ေျပာၾက တာ မွတ္မွတ္ရရပါပဲဗ်ာ။ အဲဒါ သူ ေထာင္မက်ပဲ ေထာင္ထဲ ေရာက္လာခဲ့တာ။
ေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္လက်္ာကိစၥနဲ႔မွ ေထာင္က်ေတာ့တာ။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာက သူဟာ စာေပသမား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားလို႔ ျမင္ပါတယ္။ သူဟာ တခ်ိန္လံုး ယံုၾကည္ခ်က္ေပၚမွာ သစၥာ႐ွိ႐ွိ ရပ္တည္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါ။
[ေလထီးအုန္းေမာင္]

တေန႔ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔မွာ ဦးေလး(ဦးအုန္းျမင့္-တိုးတက္ေရး) က ေခၚလို႔ သူ႔အိမ္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဦးအုန္းေမာင္(ေလထီး)၊ ဦးအုန္းျမင့္ (တိုးတက္ေရး)တို႔နဲ႔ ဆံုျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြ ဆံုတဲ့အခါ အင္မတန္ မွတ္စရာ သားစရာ အေၾကာင္း အရာေတြ စကားေတြကို ၾကားရတတ္ပါတယ္။ အခုလဲ ဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ ဆံုတဲ့အခါ သူတို႔ ၾကံဳခဲ့ ေတြ႔ခဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းျဖစ္ ရပ္ဇာတ္ကြက္ေတြ၊ ေခတ္ကာလရဲ႔ အေျခအေနေတြ၊ သမိုင္းဇာတ္ေဆာင္ မ်ားရဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို နားေထာင္ရတာ အင္မတန္မွ အဖိုးတန္လွ ပါတယ္။
နက္ဖန္ဆိုရင္ ဆရာဒဂုန္တာရာ ကေလာၿမိဳ႔ကို ေျပာင္းဖို႔ ေ႐ႊ႔ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနပါၿပီ။ အဲဒီလို မေျပာင္းခင္ မေ႐ႊ႔ခင္ သူတို႔ လူႀကီးမ်ားဆံုၿပီး စကားေျပာၾကတဲ့ ၀ိုင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္က နာယူရတဲ့ သူပါ။ အင္မတန္ ကံေကာင္းလွပါတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ မ႐ွင္းမလင္းျဖစ္ေနတဲ့ သမိုင္းအခ်က္အလက္တခုကိုလဲ လူႀကီးမ်ား ခြင့္ျပဳလို႔ ေမးခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့
"ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္မ်ားမွာ ဖတ္ရတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဖြဲ႔တဲ့ ေနရာဌာနဟာ သံုးေနရာ ေလာက္ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တေနရာက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၊ စမ္းေခ်ာင္းရပ္၊ ေျမႏုလမ္း အိမ္အမွတ္ ၁၁ မွာလို႔ ဆိုပါတယ္။
ေနာက္တေနရာက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔။ ၄၉ လမ္း အမွတ္ ၁၈၈ လို႔ ဆိုတယ္။ (ဘံုဘ၀မွာျဖင့္ စတုတၳတြဲ စာ-၃၀၆)။
ေနာက္တခုက ကုလားရဲေဘာ္မ်ား စုေပါင္းေနထိုင္တဲ့ ဘားလမ္း (ယခု မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံ လမ္း)၊ ရန္ကုန္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘယ္ဟာ အမွန္ျဖစ္ပါသလဲ ခင္ဗ်ာ" လို႔ ေမးတဲ့အခါ ဆရာဒဂုန္တာရာ က "သခင္စိုးကိုယ္တိုင္ ေျပာခဲ့ ေရးခဲ့တာေတာ့၊ ေျမႏုလမ္း အမွတ္၁၁၊ စမ္းေခ်ာင္းမွာလို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအိမ္က ကိုဗဟိန္းနဲ႔ ကိုထြန္း႐ွိန္ (ဗိုလ္ရန္ႏိုင္) အတူငွားေနတဲ့အိမ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ မခင္ႀကီး အိမ္႐ွိတယ္။ ကိုဗဟိန္းနဲ႔ မခင္ႀကီးက ႀကိဳက္ေနၾကတုန္း။ ကိုထြန္း႐ွိန္ကေတာင္ စေနၿပီေလ။ ကေလး တေယာက္ အဲဒီအိမ္ လာလာေနတယ္။ ကိုဗဟိန္းက ကေလးခ်စ္တတ္တယ္။ ဓာတ္စက္လဲ သိပ္ ၀ါသနာပါတယ္။ ဓာတ္ျပားသီခ်င္းေတြ ဖြင့္ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ၾကေလ့႐ွိတယ္။ သီခ်င္းသိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုဗဟိန္းကို ကၽြန္ေတာ္က သိပ္ခင္တာ။ အဲဒီအိမ္မွာ ဖြဲ႔တယ္လို႔ မွတ္မိတယ္" လို႔ ေျပာပါတယ္။
ေနာက္စကားေတြ ဆက္ေျပာၾကရင္း ဆရာက စကားတလံုး ဆက္ေျပာပါတယ္။ "အေၾကာင္း အရာတခုကို စဥ္းစားတဲ့အခါ အခ်က္အခိုင္ဆံုး ေျပာႏိုင္သူဟာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တာပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥ လုပ္တုန္းက အေတြ႔အၾကံဳအရ ေျပာရရင္ တခ်ိဳ႔ပဂၢိဳလ္ေတြဟာ အစည္းအေ၀း တက္သာလာတာ ဘာမွ ေျပာစရာမ႐ွိ ဆိုစရာ မပါၾကဘူး မေျပာၾကဘူး။ မေျပာႏိုင္ၾကဘူး။ ကမၻာၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥေတြ သိပ္မေလ့လာေတာ့ သိပ္မေျပာႏိုင္ၾကဘူးေပါ့။ ေလ့လာတဲ့လူ၊ စာမ်ားမ်ား ဖတ္တဲ့လူက ေျပာႏိုင္တယ္။ ဆိုႏိုင္တယ္။ ေျပာႏိုင္ ဆိုႏိုင္သူက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သြားတာပဲဗ်" စတဲ့ စတဲ့ စကားေတြ ၾကားနာခဲ့ရတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲဒီေန႔က မွတ္စရာေတြ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ၾကားရတယ္။ ပညာရခဲ့ပါတယ္။ ဆရာက်န္းမာပါေစ။ အသက္ရာေက်ာ္ ႐ွည္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ပထ၀ီေမာင္တင္
စာေပဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၄၊ ၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာ။

Thursday, May 5, 2011

ေမမွဆိတ္ဖလူးနံ႔ရီေ၀ရာသို႔
ေရးသူ-တာရာလင္းယုန္






ေမ
႐ုပ္ပံုလႊာ
ဒဂုန္တာရာ၏ဒဂုန္တာရာ
သာမန္လူတေယာက္အတြက္ဆိုလွ်င္ ဤသံုးအုပ္ထဲမွ တအုပ္ေလာက္ ေရးမိလ်င္ပင္ တသက္ လံုး ဂုဏ္ယူမဆံုး ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာဒဂုန္တာရာေရးခဲ့သည္က တအုပ္ထဲမဟုတ္။ သံုးအုပ္။ သံုးအုပ္ထဲမဟုတ္-လူအေျမာက္အျမားအေနျဖင့္ ေခတ္သစ္ကဗ်ာမ်ားအတြက္ စံျပဳၾကရသည့္ 'မတ္လေတာ္လွန္ေရး'၊ 'ပိေတာက္ပန္း'၊ 'တဟီတီသြားရေအာင္' စသည့္ ကဗ်ာမ်ား။ ေနာက္ၿပီး ကိုးကားၿပီးရင္း ကိုးကားေနၾကရသည့္ ဗညားသီဟ၏ စာေပသေဘာတရား ေဆာင္းပါးမ်ား။ ေနာက္ၿပီး တာရာ မဂၢဇင္း။ သမိုင္းတေခတ္ ထူသည့္ တာရာ၊ သမိုင္းတြင္သည့္တာရာ။


ဒဂုန္တာရာ၏ဒဂုန္တာရာကို ဖတ္ရေသာအခါ၊ တနည္း ဒဂုန္တာရာ ကိုယ္တိုင္ ၀န္ခံထားေသာ သူ႔ ပင္ကိုယ္စ႐ိုက္မ်ားကို ဖတ္ၾကည့္ေသာအခါတြင္ သူသည္ စာေပ အႏုပညာတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႔လိုေသာ၊ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္မႈကို လိုလားေသာ၊ အမွန္တရားကို လိုလားေသာ၊ သာမန္လူတဦးမွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးျခားသည္က သူ လူျဖစ္လာေသာ ကာလ၊ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ သူမိတ္ေဆြဖြဲ႔ ရသူမ်ား ျဖစ္သည္။
သူသည္ ဗမာျပည္ သူ႔ကၽြန္ဘ၀တြင္ လူျဖစ္လာရသည္။ ထို႔ျပင္ ဗမာျပည္တြင္ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီ စနစ္ကို တြန္းလွန္မႈေတြ အ႐ွိန္ရလာေသာ ကာလတြင္ တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္႐ွိလာသည္။ ထိုတကၠသိုလ္သည္ ထိုအခါက ထိုတိုက္ပြဲ၏ ဗဟိုခ်က္မလိုလဲ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သို႔ျဖင့္ သူသည္ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုဗဟိန္း၊ ကိုႏု စသည့္ ထိုပုဂၢိဳလ္ကေလးမ်ားႏွင့္လည္း အေပါင္းအသင္း ျဖစ္သြား ခဲ့သည္။
တဖန္ သူ႔အသိဥာဏ္ ရင့္က်က္လာခ်ိန္ႏွင့္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္ပြါးသည္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ ေနျပန္သည္။ ထိုအခါ အထက္တြင္ ေျပာခဲ့ေသာ သူ႔အေပါင္းအသင္းမ်ားသည္ အဂၤလိပ္အခက္-တို႔အခ်က္ဆိုၿပီး လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လံုးပမ္းၾကသည္။ သူ႔အပါး၊ သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာပင္ ထိုသူမ်ား အလုပ္မ်ား၊ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကသည္။ တခါတြင္ သူ႔အား သခင္ဗဟိန္းက တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ ႐ွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းသို႔ ခရီးထြက္ရာတြင္ အေဖာ္အျဖစ္ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ သူသည္ ႐ွမ္းျပည္၏အလွကို ေငးေမာရင္း လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။ ထိုအေခါက္တြင္ သူတို႔သည္ တ႐ုတ္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကိုေတာ့ မေတြ႔ခဲ့ရ။ ႐ွမ္းပေဒသရာဇ္တို႔၏ မတရားမႈကိုသာ ေတြ႔ခဲ့ရေလသည္။
ဂ်ပန္ေခတ္ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း သူ႔ကို သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္းစသူတို႔က ဂိုလ္ဒင္ဗယ္လီ-ေ႐ႊေတာင္ၾကားလမ္းတြင္ သူ႔အား စႏၵယားတီးေစသလို ႏိုင္ငံေရးတာ၀န္လည္း ေပးခဲ့ၾက ျပန္သည္။ သူမျငင္းသာ။ သို႔ေသာ္ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ျခင္းကို သူမလုပ္တတ္။ သူ႔အလုပ္ မဟုတ္။ သူႏွင့္လက္နက္မွာ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ဘီး ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေလသည္။
ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီး၍ ဗမာႏိုင္ငံသားေတြ လံုး၀လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကေသာ အခါတြင္ ဆရာဒဂုန္တာရာသည္ မာက္စ္၀ါဒကို အေတာ္ေလ့လာမိၿပီး ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ျပင္ ထိုစဥ္က မာက္စ္၀ါဒီမ်ားႏွင့္လည္း လည္ပင္းဖက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖင့္ သူသည္ သူသန္ရာ စာေပနယ္တြင္ တေခတ္ထူေတာ့သည္။ စာေပသစ္ေခတ္။ သူ၏ တာရာမဂၢဇင္းသည္ ေနာင္ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ထြန္းေတာက္ အလင္းေရာင္ေပးေနခဲ့သည္။ ထုတ္ၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၃-၄ ဆယ္ေက်ာ္ ေသာအခါ စာေပ၀ါသနာပါသူမ်ားက တာရာမဂၢဇင္း အေဟာင္းမ်ားကို ေစ်းႀကီးေပးကာ တခုတ္တရ ၀ယ္ယူစုေဆာင္းေနၾကသည္။
သို႔ေသာ္ သူ၏စာေပခရီးသည္ ပန္းခင္းေသာလမ္း မဟုတ္ေခ်။ စကတည္းက ဘက္စံုမွ တိုက္ခိုက္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ အစိုးရအားကိုးျဖင့္ တိုက္သူ၊ အဖြဲ႔အစည္းအားကိုးျဖင့္ တိုက္သူ၊ သံ႐ံုးအားကိုးျဖင့္ တိုက္သူ၊ တိုက္သူေတြက တကယ့္ကို စံုမွစံု ျဖစ္သည္။ တေလာက နီကိုရဲက ဆရာ့ကို တိုက္သည္ကို ျမင္ရေသာအခါ ရယ္ခ်င္မိသည္။ ဆရာ့အဖို႔ တိုက္ခိုက္ခံရျခင္းဆိုသည္မွာ အဆန္း မဟုတ္။ ေနာက္ၿပီး ဆရာ့ကို တခ်ိန္က တိုက္ခိုက္ခဲ့သူမ်ားမွာ နီကိုရဲလို သာမေညာင္ည ကေလာင္႐ွင္မ်ား မဟုတ္။ ထိုစဥ္က ဗမာျပည္ စာေပေလာက၌ ထိပ္တန္းေရာက္ေနသူမ်ား ပါ၀င္သည္။ (နာမည္ေတြမေဖာ္ေတာ့ပါ) သို႔ေသာ္ ဆရာက ထိုသူမ်ားႏွင့္ အေျခအတင္ ျငင္းခုန္ေနမႈတြင္ အခ်ိန္ျဖဳန္း တီးတာ မလုပ္။ သူလုပ္စရာ ႐ွိသည္ကိုသာ လုပ္သည္။
ထို႔ျပင္ ဆရာသည္ "စာေပႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးမေရာယွက္သင့္" ဟူေသာ ေျပာဆိုတိုက္ခိုက္မႈ အၾကားကပင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္႐ွားမႈမ်ားတြင္ တက္ႂကြစြာ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအပါးမွာ မားမားရပ္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ေဒါက္တာဆင္ဖိုး၊ ၀တ္လံုဦးထြန္းတင္ စသူတို႔ႏွင့္အတူ ေဗာဓိပင္႐ုပ္ပံုပါ အလံေအာက္တြင္ လႈပ္႐ွား တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ေခတ္စားခဲ့ေသာ ကိုျမတ္ေလး၏ သီခ်င္းတပုဒ္ထဲကလိုပင္ သူသည္ 'ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ေအးလ်က္မေနသာၿပီ' ျဖစ္ခဲ့သည္။
စာေရးဆရာအသင္း၊ စာေပသမဂၢ စတာေတြမွာလည္း သူဟာ သူယံုၾကည္ရာ အမွန္တရားဖက္ က မတုန္မလႈပ္ရပ္တည္သူ ဟူ၍ နာမည္ရခဲ့သည္။ သူ႔ကို စာေပသေဘာတရားအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ တိုက္ခိုက္လို႔ မႏိုင္ၾကေသာအခါ လူပုဂၢိဳလ္အရ တိုက္ခိုက္ျခင္းမ်ားပင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဆံပင္ျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ေစ့မႈံမႈံႏွင့္ လူႀကီးကေတာ့ ၂၁ ရာစုအတြင္းသို႔ ပန္းပန္လ်က္ ခ်ီတက္ခဲ့သည္။ ႏွစ္စဥ္ သူ႔ေမြးေန႔ ေရာက္တိုင္း စာေပအႏုပညာသည္မ်ားက သူ႔ကိုသြားၿပီး ဂါရ၀ျပဳေနၾကသည္။
အနီတေစၦ အျမဲေျခာက္ခံေနရေသာ ဖဆပလအစိုးရႏွင့္ မဆလအစိုးရတို႔သည္ ဒုတိယကမၻာ စစ္၏ေနာက္ပိုင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ မကၠသီ၀ါဒျဖင့္ ကြန္ျမဴနစ္ႏွိမ္နင္းေရး လုပ္ခဲ့သလို၊ ဗမာျပည္ တြင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးကို အေရးတႀကီး လုပ္ငန္းႀကီးတရပ္အျဖစ္ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို အာဏာ႐ွိသူမ်ားက သူ႔ကို 'အနီ' ဟုသတ္မွတ္ကာ မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ၀န္ႀကီးက ေလွာင္၊ သံ႐ံုးကေျပာင္ျခင္းမ်ား ခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ပ်က္ေသာအခါ သူ႔ကို အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ထည့္လိုက္ၾကေလသည္။ သူကေတာ့ ဆိတ္ဖလူးနံ႔ကိုသာ အာ႐ံုျပဳေနခဲ့ သည္ဟု ဆိုသည္။
ဆရာ ဒဂုန္တာရာ ဘ၀ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဗမာျပည္လိုႏိုင္ငံမွာ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ႐ွက္တတ္သူတေယာက္၊ ဘယ္လိုဘယ္ပံုနဲ႔ လက္၀ဲစာေရးဆရာဟု အသတ္မွတ္ခံလာရသည္၊ လူထု တိုက္ပြဲေတြထဲ ပါလာသည္၊ ေထာင္ထဲေရာက္ရသည္ ဆိုတာေတြကို ေတြ႔ရပါမည္။ တ႐ုတ္စကားပံုမ်ား တြင္ 'သူရဲေကာင္းဆိုတာ တြန္းပို႔ျခင္းခံရသူ' ဟူ၍ ႐ွိပါသည္။ ဆရာသည္လည္း ကဗ်ာေလးေရး၊ ပန္းခ်ီေလးဆြဲ၊ စႏၵယားေလး တီးေနခ်င္ေသာ္လည္း ေထာင္ႏွစ္႐ွည္က်သည္အထိ ႏိုင္ငံေရးလုပ္လာ သည့္ ဘ၀ကို ေရာက္လာပံု ေတြ႔ရပါမည္။ ထို႔ျပင္ သူ၏ ႏိုင္ငံေရးတြင္ပါ၀င္မႈမွာလည္း ဒုတိယကမၻာစစ္ အစပိုင္းမွစလို႔ ေထာင္ထဲေရာက္တဲ့အထိ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ျမင့္တက္လာသည္။ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ႏွင့္ အေ၀းကေန အနီးသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အျပင္ကေန အတြင္းသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။
ဤစာကိုေရးရင္း က်ေနာ့္ဖာသာ အခ်က္တခ်က္ စဥ္းစားေနမိသည္။ စာဖတ္သူလည္း စဥ္းစား ၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။
အကယ္၍သာ ဒဂုန္တာရာဆိုေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးသည္ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္း စသူတို႔ႏွင့္ မေပါင္းမိခဲ့လ်င္-
အကယ္၍သာ ဒဂုန္တာရာသည္ တာရာမဂၢဇင္းကို မထုတ္ေ၀ခဲ့လ်င္-
အကယ္၍သာ ဒဂုန္တာရာသည္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္႐ွားမႈမ်ားတြင္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းေနာက္က မလိုက္ခဲ့ဘူးဆိုလ်င္-
အကယ္၍သာ ဒဂုန္တာရာသည္ ဆိတ္ဖလူးန႔ံသင္းေသာ ေနရာသို႔ ေရာက္မသြားခဲ့လ်င္-

တာရာလင္းယုန္။
၂၀၀၈၊ မတ္လ။

Friday, April 29, 2011

ေမာင္ခ်မ္းသာ(ဆိုက္ကား)ႏွင့္ မႏွင္းပုလဲ(ပဲျပဳတ္)တို႔၏ မဂၤလာေဆာင္
ေရးသူ- ေမာင္ကိုယု



တရားသူႀကီး သံုးေယာက္ေ႐ွ႔တြင္ ေမာင္ခ်မ္းသာႏွင့္ မႏွင္းပုလဲတို႔ ခပ္ယို႔ယို႔ေလး ရပ္ေနၾကသည္။
ေမာင္ခ်မ္းသာက ေခါက္႐ိုး မေျပေသးေသာ လံုခ်ည္အသစ္စက္စက္ကို သလံုးသားေပၚေအာင္ ၀တ္ထား၏။ ေလွ်ာ္ၿပီးသား အက်ႌလက္႐ွည္ အျဖဴကို လက္တ၀က္ ေခါက္၍ ထား၏။
မႏွင္းပုလဲကေတာ့ ေမာ္ေရး႐ွံ သက္တံေရာင္ႏွင့္ အေပၚက အိ႐ွံအျဖဴလက္စကႏွင့္ ျဖစ္သည္။
သူတို႔ ေနာက္တြင္ေတာ့ ေမာင္ခ်မ္းသာ၏ ေရာင္းရင္းမ်ားက ၀ါး ဦးထုပ္၊ စစ္ဦးထုပ္ အစိမ္းေပ်ာ့ စသည့္ ေခါင္းေဆာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကို လက္တြင္ကိုင္၍ စုျပံဳ ရပ္ေနၾက၏။
တရား႐ံုးေ႐ွ႔တြင္ေတာ့ ဆိုက္ကားမ်ား တန္းစီ ရပ္ထားသည္။


ယေန႔သည္ ဆိုက္ကားသမားေလး ေမာင္ခ်မ္းသာႏွင့္ မႏွင္းပုလဲတို႔၏ လက္ထပ္မဂၤလာပြဲ ျဖစ္ပါသည္။
အလယ္ထိုင္ နာယကႀကီးက ေ႐ွ႔ဖတ္စာေရး ကမ္းေပးေသာ ေ႐ႊေရာင္ျဖင့္ ႐ိုက္ထားသည့္ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ ကပ္ထူ႐ြက္ ႏွစ္႐ြက္ကို အေသအခ်ာ စစ္ေဆးၾကည့္ေန၏။
'အဘ ဦးသူေတာ္၏သား ေမာင္ခ်မ္းသာ အသက္ ၂၆ ႏွစ္၊ ဟုတ္သလား'
နာယကႀကီးက စာခ်ဳပ္တြင္ပါသည္မ်ားကို ဖတ္၍ လွမ္းေမးလိုက္ရာ ေမာင္ခ်မ္းသာက မ၀ံ့မရဲ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။
'အလုပ္က ဆိုက္ကား နင္းတယ္ေနာ္'
ေမာင္ခ်မ္းသာ ေခါင္းညိတ္ရျပန္သည္။
'အဘ ဦးကြန္ပါ၏ သမီး မႏွင္းပုလဲ၊ အသက္ ၂၂ ႏွစ္၊ အလုပ္အကိုင္ ပဲျပဳတ္ေစ်းသည္၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္'
မႏွင္းပုလဲက ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိသျဖင့္ ေမာင္ခ်မ္းသာကို လွမ္းၾကည့္၏။ ေမာင္ခ်မ္းသာက လက္တို႔၍ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ မႏွင္းပုလဲက တရားသူႀကီးဘက္လွည့္ၿပီး ကမန္းကတန္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္၏။
'အခု မင္းတို႔ႏွစ္ဦး သေဘာတူ လက္ထပ္ၾကမယ္ ဟုတ္ၿပီလား'
ႏွစ္ေယာက္လံုးက 'ဟုတ္ကဲ့' ဟု သံၿပိဳင္ ေျဖလိုက္ၾကသည္။
'မႏွင္းပုလဲက အခု လက္ထပ္တာ ဘယ္သူ႔ရဲ႔ ေသြးေဆာင္ ျဖားေယာင္းၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းမွ မ႐ွိဘဲ မိမိရဲ႔ ကင္းလြတ္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဆႏၵနဲ႔ သေဘာတူတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစံုတေယာက္ရဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ၊ ေသြးေဆာင္မႈ၊ ျဖားေယာင္းမႈေၾကာင့္ လက္ထပ္ရတာလား ဆိုတာကို ေျဖပါ'
မႏွင္းပုလဲက ဘာမွမေျဖဘဲ ေမာင္ခ်မ္းသာ ဘက္သို႔သာ လွည့္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနသည္။
ေမာင္ခ်မ္းသာက ပခံုးခ်င္းတိုက္၍ မ်က္ရိပ္ျပလိုက္၏။
'ကၽြန္မ ႀကိဳက္လို႔ ယူတာ႐ွင့္'
ေနာက္က ဆိုက္ကားအဖြဲ႔က '၀ါး' ခနဲ ရယ္လိုက္သျဖင့္ နာယကႀကီးက ခပ္တည္တည္ လွမ္းၾကည့္ လိုက္ေသာအခါ မ်က္ႏွာပိုးသတ္၍ ၿငိမ္သြားၾကသည္။
ဤလက္ထပ္ပြဲကို ကမကထ ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ေသာ ေ႐ွ႔ဖတ္စာေရးမွာ ရယ္ခ်င္ေနေသာ မ်က္ႏွာထားကို ေခါင္းငံု႔၍ ဟန္ေဆာင္ထားရသည္။
'ကဲ.. ကဲ.. ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဟုတ္ပါၿပီ၊ လာ လာ ဒီမွာ လက္မွတ္ထိုးၾက'
လက္မွတ္ထိုးရမည့္ ေနရာကို ေ႐ွ႔ဖတ္စာေရးက ေထာက္ျပသည္။ ေမာင္ခ်မ္းသာက အလ်င္ လက္မွတ္ထိုး၏။ ဒုတိယ မႏွင္းပုလဲက တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးရာ တလံုး တလံုးကို အေတာ္ၾကာၾကာ ေရးေနရ၏။ တရားသူႀကီးမ်ားက စိတ္႐ွည္စြာ ေေစာင့္ၾကည့္ေနၾက၏။
'သက္ေသႏွစ္ေယာက္ လာ လက္မွတ္ထိုးပါ' ဟု ေ႐ွ႔ဖတ္စာေရးက ေခၚလိုက္ရာ၊ ေအာင္ဗလႏွင့္ လွၾကည္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အလုအယက္ ထြက္လာၾကၿပီး သူအလ်င္ ကိုယ္အလ်င္ လုပ္ေနၾကေသးသည္။ ေနာက္မွ လွၾကည္က အလ်င္ လက္မွတ္ထိုးျဖစ္သည္။

xxxxx xxxxx xxxxx

လက္မွတ္ထိုးျခင္းကိစၥ ၿပီးစီးၾကသျဖင့္ သတို႔သားႏွင့္ သတို႔သမီး တြဲ၍ ဆိုက္ကားအဖြဲ႔ ျခံရံၿပီး ႐ံုးတြင္းမွ ထြက္လာၾက၏။
ေအာင္ဗလက သေျပပန္းေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ လက္ကိုင္ထိပ္၌ ထိုးစိုက္ထားေသာ ဆိုက္ကားကို အလ်င္ဆံုးထုတ္၍ လမ္းေပၚတြန္းတင္လိုက္သည္။ ထိုဆိုက္ကားသည္ သတို႔သား ေမာင္ခ်မ္းသာပိုင္ ဆိုက္ကားျဖစ္သည္။ ေအာင္ဗလက ေန႔စဥ္ သူနင္းေနက် ဆိုက္ကားကို ယေန႔အဖို႔ ဆိုက္ကားပိုင္႐ွင္အိမ္က ထုတ္ယူမလာေပ။ ေမာင္ခ်မ္းသာ၏ ဆိုက္ကားကို ယူကာ နင္းေပးရမည္ ျဖစ္၍ ျဖစ္၏။
ေအာင္ဗလနင္းေသာ ဆိုက္ကားေပၚသို႔ ေမာင္ခ်မ္းသာႏွင့္ မႏွင္းပုလဲတို႔ တက္ၾကသည္။ ေမာင္ခ်မ္းသာ က ေ႐ွ႔ထိုင္ခံုမွာ ေနရာယူ၍ မႏွင္းပုလဲက ေနာက္ဘက္ခံုတြင္ ယို႔ယို႔ကေလး ထိုင္လိုက္၏။ သူတို႔ေနာက္မွ ဆိုက္ကား ဆယ့္ႏွစ္စီးက တန္းစီ၍ ေနရာယူလိုက္ၾကသည္။ တရား႐ံုး႐ွိ လူအားလံုးတို႔သည္ ထူးဆန္းေသာ မဂၤလာပြဲႀကီးကို ၿပံဳးကာ ၿပံဳး၊ ရယ္ကာရယ္ျဖင့္ ၾကည္ႏူးစြာ လွမ္းၾကည့္ၾကေလ၏။
ဆိုက္ကား စထြက္ေတာ့ ေအာင္ဗလက သူ၏ ညာဘက္လက္ကိုင္တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ေခါင္းေလာင္းကို အဆက္မျပတ္တီးရင္း နင္းလာသည္။
'ေဟ့ေကာင္ေအာင္ဗလ၊ ဘာလုပ္တာလဲကြ၊ လူေတြ ၾကည့္ေနၾကၿပီ၊ ႐ွက္စရာႀကီး'
'ေဟ့ေကာင္ ခ်မ္းသာ၊ ၿငိမ္ၿငိမ္လိုက္လာစမ္း၊ တ႐ုတ္မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ ကားဟြန္းသံေတြ တညံညံနဲ႔ ဒီေလာက္တီးလာတာပဲကြာ'
'သူတို႔က ကားကြ'
'တို႔လည္း တို႔အထြာနဲ႔ တို႔ေပါ့ကြ၊ ဘီးပါတာပဲ၊ သူတို႔က ေမာ္ေတာ္ကား၊ တို႔က ဆိုက္ကား... ဟား... ဟား... ဟား...'
'ငါ မ်က္ႏွာ ပူတယ္ကြ'
'မ်က္ႏွာပူရင္ မင္းနား႐ြက္ကားသားပဲ၊ နား႐ြက္ ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ကာထားေပါ့ကြ'
'အစ္ကို... လုပ္ပါဦး၊ အစ္ကို႔ လူေတြက ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔၊ ႐ွက္စရာႀကီး'
မႏွင္းပုလဲက ေနာက္မွ လွမ္းေျပာသည္ကို ေနာက္ဆိုက္ကားနင္းလာသူ ၾကည္ျမင့္က ၾကားသြားဟန္တူသည္။
'တို႔ကေတာ့ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ပဲေဟ့၊ လမ္းေထာင့္က ဆိုက္ကားဂိတ္ဆိုေတာ့ ဆူဆူညံညံ ကားသံ၊ လူသံေတြ ၾကားထဲမွာ ေျပာရ ဆိုရမို႔ ေအာ္ေျပာရတာ အက်င့္ျဖစ္ေနၿပီ၊ ႐ွက္ရင္ ေခါင္းငုံ႔ၿပီး လိုက္လာ၊ ေရာက္ေတာ့မယ္'
'ဒီကလဲ ခုနစ္အိမ္ၾကား ႐ွစ္အိမ္ၾကား ေအာ္ၿပီး ေစ်းလိုက္ေရာင္းရတဲ့ ပဲျပဳတ္သည္ပါပဲ ေတာ္၊ အခုဟာက လြန္လြန္းလို႔'
မႏွင္းပုလဲဆီက အသံထြက္လာျခင္းမဟုတ္ပါ။ စိတ္ထဲက ရန္ေတြ႔ လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဘက္မွ ဆိုက္ကားမ်ားသည္လည္း ဟြန္းႏွိပ္သူႏွိပ္၊ ေခါင္းေလာင္းတီးသူတီးျဖင့္ တသီတတန္းႀကီး ဆူညံစြာ ထြက္လာၾကေလသည္။
လမ္းတေလွ်ာက္ လူမ်ား ထြက္ၾကည့္ေနၾကသျဖင့္ ေမာင္ခ်မ္းသာႏွင့္ မႏွင္းပုလဲမွာ ႐ွက္လြန္း၍ ေခါင္းငံု႔ၿပီးသာ လိုက္လာၾကရေလသည္။

xxxxx xxxxx xxxxx

အိမ္ကေလးေပၚသို႔ စုျပံဳ တက္လာၾကေသာ အဖြဲ႔ႀကီးကို ၾကည့္၍ မႏွင္းပုလဲ၏အေမ ေဒၚေအးမမွာလည္း အလိုလိုု ႐ြ႔ံသလိုလို ျဖစ္ၿပီး ေခါင္းရင္းဘက္ ဘုရားစင္႐ွိရာ ေအာက္ဘက္သို႔ ယို႔ယို႔ကေလး သြားထိုင္ေနေလသည္။
လူဆယ့္ငါးေယာက္၏ အေလးခ်ိန္ ဒဏ္ေၾကာင့္ အိမ္ကေလးမွာ ယိမ္းထိုး လႈပ္ခါေနသည္။
'ဟဲ့.... ဟဲ့.... အိ္မ္ၿပိဳပါ့မယ္'
အိမ္မွာ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကေသာ မႏွင္းပုလဲ၏ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီး အုပ္စုထဲမွ တေယာက္က ေအာ္လိုက္သည္။
'ကဲ... ကဲ... အခန္းအပ္ၿပီး မဂၤလာၾသဘာစကား ေျပာရမယ္'
ေအာင္ဗလက အခန္း၀မွေန၍ သံေနသံထားျဖင့္ ဟန္ပန္ထုတ္၍ မိန္႔ခြန္းေႁခြရန္ ျပင္လိုက္သည္။
'ေဟ့... ေအာင္ဗလ မင္းက ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဘာတတ္လို႔ ေျပာမွာလဲ၊ မလိုပါဘူးကြ၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထားခဲ့၊ တို႔က မရီဆိုင္ ေျပးၿပီး မဂၤလာေအာင္ပြဲေလး က်င္းပမယ္၊ ဒါပဲ'
လွေအာင္က ကျပင္တြင္ ထိုင္ေနလ်က္က လွမ္းကန္႔ကြက္ေန၏။
'ေနပါဦးကြ၊ ငါ့ ဆိုက္ကား႐ွင္သမီး သမၼတမွာ လက္ထပ္တုန္းက ၾသဘာမဂၤလာစကားေျပာတာ ၾကားဖူးလို႔ပါ့၊ ငါေျပာတတ္ပါတယ္ကြ'
'ကဲ... ဒါဆို ေျပာကြာ ျမန္ျမန္၊ ငါ ေလပ်ိဳ႔လာၿပီ'
ကိုခ်စ္တီးက ေနာက္က်ေနသျဖင့္ ေလွကားအ၀တြင္ တစ္ဆို႔ႀကီး ရပ္ေနလ်က္က လွမ္းေျပာလိုက္၏။
'ဒီလိုပါ ခင္ဗ်၊ အခု မဂၤလာလက္ထပ္ပြဲကေတာ့ ဆိုက္ကားပိုင္႐ွင္ ေမာ္ခ်မ္းသာႏွင့္ ပဲျပဳတ္ပိုင္႐ွင္ မႏွင္းပုလဲတို႔ရဲ႔...'
'ပဲျပဳတ္ေတာင္း ပိုင္တယ္ေျပာပါကြ'
'ဟုတ္ကဲ့၊ ပဲျပဳတ္ေတာင္းပိုင္႐ွင္ မႏွင္းပုလဲတို႔ရဲ႔ မဂၤလာလက္ထပ္ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္'
'ေတာ္ၿပီေဟ့ သြားမယ္၊ ခ်မ္းသာ ေပးထားတဲ့ ခဲဖိုးပိုက္ဆံ ဘယ္သူ႔ဆီမွာလဲ ေဟ့'
'က်ဳပ္ဆီမွာပါဗ်'
လွေအာင္က ေျပာရင္း အက်ႌအိတ္ကို ပုတ္ျပလိုက္သည္။
ဆိုက္ကား အဖြဲ႔ႀကီးက ဘဲလ္သံ ဆူညံစြာျဖင့္ ထြက္ခြါသြားၾကေလသည္။ ေမာင္ခ်မ္းသာတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အခန္း၀တြင္ ေမာေမာပန္းပန္း ထိုင္ခ်လိုက္ၾကေတာ့သည္။
'အဲဒီလူေတြ ႐ုတ္႐ုတ္ လုပ္တာနဲ႔ ႀကိဳးလည္း မတားလိုက္ရပါဘူးေနာ္' ဟု ေဒၚျမျမ ေခါင္းေဆာင္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစု ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္ ထြက္သြားၾကေလသည္။

xxxxx xxxxx xxxxx

ေဒၚေအးမကလည္း အလိုက္သိစြာ ေဘးအဖီ မီးဖိုဘက္သို႔ ထြက္သြားသည္။
မႏွင္းပုလဲသည္ အခန္းတြင္းသို႔ မရဲတရဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္၏။ ၿပီးေတာ့ ႐ွက္စႏိုးျဖင့္ ေခါင္းငံု႔ေနသည္။ ဤအခန္းသည္ မေန႔ကအထိ သူ႔အေမႏွင့္ သူ အိပ္ေနက် အခန္းျဖစ္၏။ ယခုေတာ့ ဤအခန္းပင္ သူ႔အတြက္ မဂၤလာအခန္း ျဖစ္ေန၏။
အေမ့အိပ္ရာ ဖ်ာလိပ္က အိမ္ေ႐ွ႔ခန္း ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ လိပ္လ်က္သား ေတြ႔ရ၏။
အခန္းတြင္းမွာေတာ့ နံနက္က မိမိကိုယ္တိုင္ အိမ္ေဘးက မျမနဲ႔အတူ ျပင္ဆင္ထားေသာ အိပ္ရာ အသစ္စက္စက္ကို ေတြ႔ရ၏။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ဖ်ာေခ်ာ အသစ္စက္စက္ေပၚတြင္ ေ႐ႊဘံုသာလမ္းက ဆိုက္ကားအုပ္စုက လက္ဖြဲ႔အျဖစ္၀ယ္ပို႔ထားေသာ ေခါင္းအံုးအသစ္စက္စက္ႏွစ္လံုးႏွင့္ ေျခရင္းတြင္ အညာေစာင္ အသစ္စက္စက္က ေခါက္လ်က္ ပံုခ်ထားသည္။ စိန္ဂၽြန္းေစ်းက အေမ သြား၀ယ္ေပးထားေသာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ႏိုင္လြန္ျခင္ေထာင္ ပန္းေရာင္က အေပၚကမိုးလ်က္...။
နံရံေဘးတြင္ မေန႔က ကိုခ်မ္းသာ လာပို႔ထားေသာ ေဆးျပယ္စ ျပဳၿပီျဖစ္သည့္ အနက္ေရာင္ သံေသတၱာ အေဟာင္းတခုကလည္း အခန္းအတြင္း ပစၥည္းအသစ္ ျဖစ္သည္။ မိမိ အ၀တ္မ်ားထည့္သည့္ ထန္းေခါက္ဖာက ေျခရင္းေထာင့္တြင္ ယခင္ေနရာအတိုင္း ျဖစ္၏။ အေမ့သံေသတၱာကလည္း ယခင္ေနရာေဟာင္းမွာ....။
ေမာင္ခ်မ္းသာက ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး မႏွင္းပုလဲကို ၾကည့္ေန၏။
'ဘာၾကည့္တာလဲ'
မႏွင္းပုလဲက မ်က္ေစာင္းထိုး၍ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ႏႈတ္ခမ္းစူထားရမည့္အစား ၿပံဳးလိုက္မိ၏။
'အဟင္း... ဟင္း.. ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလို႔'
'ခစ္..ခစ္...ခစ္...'
မႏွင္းပုလဲက ပါးစပ္ကို လက္ႏွင့္အုပ္ၿပီး ႐ုတ္တရက္ အဆက္မျပတ္ ရယ္ခ်လိုက္၏။
'ဘာရယ္တာလဲ ဟ'
ေမာင္ခ်မ္းသာက မလံုမလဲ ၿပံဳးျဖဲျဖဲႏွင့္ လွမ္းေမးသည္။
'ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး၊ တျခားပါ'
ခုမွ တကယ္ ရယ္စရာ ေတြ႔လိုက္ရ၍ မႏွင္းပုလဲ ရယ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခင္က အမွတ္တမဲ့ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယခု လမ္းမွာ ကိုေအာင္ဗလ ေျပာမွ သတိထားၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုခ်မ္းသာ နား႐ြက္ႀကီးက တကယ္ ရယ္စရာ ေကာင္းေအာင္ ကားကားႀကီး ေတြ႔ေနရ၏။ သို႔ေသာ္ လူႀကီးသူမမ်ားက ေျပာဖူးသည္။ နား႐ြက္ေကာင္းရင္ ဥာဏ္ေကာင္းသည္ကို...။
'ဟုတ္မွာပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အစ္ကိုက ကိုယ္ပိုင္ ဆိုက္ကားနဲ႔ ဘာနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ'
မႏွင္းပုလဲ မ်က္ႏွာပိုး ျပန္သတ္သြားသည္။

xxxxx xxxxx xxxxx

'ႏွင္းပုလဲဆိုတဲ့ နာမည္က ဆန္းတယ္ဟ၊ နင္နဲ႔လိုက္တယ္၊ နင့္ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီနာမည္ မွည့္ေပးတာလဲ... ဟင္'
'အို အကိုကလဲ၊ ကၽြန္မကို ႏွင္းပုလဲမွာ ေမြးတာေတာ့၊ ဒါေၾကာင့္ အေဖက လြယ္လြယ္ပဲ ႏွင္းပုလဲလို႔ ေပးလိုက္တာ'
'ဟာ... စိတ္ကူးပ်က္လိုက္တာဟာ၊ ငါက ပုလဲေလးလို နင္က ျဖဴလို႔ ေပးတာလားလို႔ သေဘာက်ေနတာ'
'ကၽြန္မက ျဖဴမွ မျဖဴတာ၊ အစ္ကို ျမင္တဲ့ အတိုင္းပဲဟာ'
'ငါ့မ်က္စိထဲကေတာ့ ျဖဴေနတာပဲဟာ'
'ပို မေနစမ္းပါနဲ႔'
'မပိုပါဘူးဟ၊ ေဟာဒီမွာ'
'အို.... ၾကည့္စမ္း.... ခစ္..ခစ္..'
အိမ္ေ႐ွ႔ခန္းက အေမ ေဒၚေအးမက ေခ်ာင္းတခ်က္ ဆိုးလိုက္၏။ ဤေတာ့မွ အခန္းထဲမွ မႏွင္းပုလဲတို႔၏ အသံ တိတ္သြားေလသည္။

xxxxx xxxxx xxxxx

ျခေသၤ့မင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ မႏွင္းပုလဲအတြက္ နံျပားေစာင့္ရင္း ေမာင္ခ်မ္းသာႏွင့္ မႏွင္းပုလဲတို႔ လက္ဖက္ရည္ ထိုင္ေသာက္ေနၾက၏။ ဆိုက္ကားေ႐ွ႔ခံုေပၚတြင္ေတာ့ မႏွင္းပုလဲ၏ ပဲျပဳတ္ေတာင္းကား အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းႏွင့္....။
ေမာင္ခ်မ္းသာသည္ ဤ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးက စ၍ မိမိႏွင့္ မႏွင္းပုလဲတို႔ ေရစက္ဆံုစည္းမိ ၾကသည္ကို ျပန္လည္ေတြးေနမိ၏။
ေမာင္ခ်မ္းသာသည္ တေကာင္ႂကြက္၊ ေဆြမ႐ွိမ်ိဳးမ႐ွိ။ ရန္ကုန္တြင္ ၿမိဳ႔သစ္ေလး၌ ဆိုက္ကားနင္းစားသူ ျဖစ္သည္။ မိမိ၏ ႀကိဳးစားမႈ၊ ေခၽြတာမႈ၊ လိမၼာမႈေၾကာင့္ သူတပါးဆိုက္ကားကို ေန႔ေပးအငွား နင္းလာခဲ့ရာမွ ဆိုက္ကားတစီး ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္လာသူ ျဖစ္၏။ မိမိႏွင့္ ဘ၀တူ ဆိုက္ကားဆရာ ကိုခ်စ္တီးအိမ္တြင္ တလ ေလးဆယ္ေပးၿပီး ေနခဲ့သူ ျဖစ္၏။
မနက္ေစာေစာ ဆိုက္ကားနင္းထြက္လာၿပီး ဤလက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ လက္ဖက္ရည္တခြက္ မွန္မွန္ ေသာက္ေနက် ျဖစ္၏။ မႏွင္းပုလဲကလည္း အျခား ပဲျပဳတ္သည္မ်ားႏွင့္ အတူတူ ဤလက္ဖက္ရည္ဆိုင္၌ နံျပား၀ယ္ေနက် ျဖစ္၏။
ေမာင္ခ်မ္းသာက မႏွင္းပုလဲကို နံနက္တိုင္း ေတြ႔ေန ျမင္ေနရာမွ မ်က္စိက်လာသလို မႏွင္းပုလဲကလည္း ေမာင္ခ်မ္းသာအေပၚ စိတ္ယိုင္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။
ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ သူမ်ားတကာလို ေန႔စားအငွားနင္းတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ပိုင္ဆိုက္ကားႏွင့္ တကိုယ္ေရ တကာယ ေနသူျဖစ္မွန္း တခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစ ေမးရင္း သိလာရေတာ့ အားကိုးလိုစိတ္ကေလးက ၀င္လာမိ၏။
ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ခ်င္း သေဘာမွ်လာၾကသည္။
အစ ပထမတြင္ ေမာင္ခ်မ္းသာေနာက္ပိုးပံုကေလးက ရယ္စရာေကာင္း၏။
'ညီမ ပဲျပဳတ္ကေလး ဆီဆမ္းၿပီး နံျပားကေလးနဲ႔ စားခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ပဲျပဳတ္နာမည္က ဘယ္လိုတဲ့တုံး'
'ပဲျပဳတ္ပဲ နာမည္႐ွိမလားေတာ့'
'အို... အို... ေယာင္လို႔၊ လူနာမည္ ေမးတာပါ'
မႏွင္းပုလဲက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း ရယ္မိသျဖင့္ သီးသြားသည္။
ယခုေတာ့ တူႏွစ္ကိုယ္ တစားပြဲတည္း ထိုင္၍ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ေနရၿပီ ျဖစ္၏။

xxxxx xxxxx xxxxx

'ေဟာဒီ လမ္းထိပ္ ခ်ေပးရင္ ေတာ္ၿပီအကို'
ႏွင္းပုလဲက သူေရာင္းေနက် ႏွစ္ ရပ္ကြက္ လမ္းထိပ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေမာင္ခ်မ္းသာကို ဆိုက္ကားရပ္ခိုင္းသည္။
ဆိုက္ကားေပၚမွ လွမ္းဆင္းလိုက္ၿပီး ေပါင္ေပၚ တင္ထားေသာ ပဲျပဳတ္ေတာင္းကို ေခါင္းေပၚ ေခါင္းအခုယူ၍ ႐ြက္လိုက္သည္။
'အကို သြားေတာ့ေလ'
'ေနပါဦးဟ၊ နင္ေအာ္တဲ့ အသံေလးၾကားခ်င္လို႔၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ဒီေနရာက လာႀကိဳရမလဲ ဆိုတာ ေမးမလို႔'
'အို... အကိုကလဲ ကၽြန္မဘာသာ ျပန္ပါ့မယ္၊ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ လုပ္စမ္းပါ၊ အလကား အေမာခံၿပီး လာႀကိဳ လာပို႔ လုပ္ေနရဦးမယ္၊ အကို အဲဒီအခ်ိန္ လူရေနေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ'
'သူမ်ား လႊဲေပးလိုက္မွာေပါ့ဟ၊ ေျပာစမ္းပါ၊ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္လာေစာင့္ရမလဲ'
'ကဲ... ကဲ... ကိုယ္ေတာ္ရယ္၊ အကိုေတာ့ ပိုက္ဆံမရဘဲ ေမာေနရမွာ စိုးလို႔ ေျပာတာ၊ ခါတိုင္း တနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ လွည့္လိုက္ရင္ ကုန္တတ္တာပဲ'
'ဒီလိုဆို ငါလာေခၚမယ္၊ လုပ္ပါဟ၊ ငါၾကားေအာင္ ေအာ္လိုက္စမ္းပါဦး'
'ပိုလိုက္တာေနာ္'
ႏွင္းပုလဲက မ်က္ေစာင္းေလး ၿပံဳး၍ ထိုးရင္း လမ္းက်ဥ္းဘက္သို႔ လွည့္ထြက္သြား၏။
'ပဲျပဳတ္... နံျပား...'
ေမာင္ခ်မ္းသာအဖို႔ကား ႏွင္းပုလဲ၏ ေအာ္သံသည္ ေမဆြိသီခ်င္းသံထက္ မ်ားစြာေကာင္းကာ နား၀င္ခ်ိဳ သာယာလွပါသည္။
ေက်နပ္စြာၿပံဳး၍ ဆိုက္ကားကို မတ္တတ္ အ႐ွိန္ယူကာ နင္းခ်လိုက္ၿပီးလွ်င္-
'ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူး' ဟု သီခ်င္းကို ညည္းကာ ထြက္သြားေလသည္။
မႏွင္းပုလဲသည္ ေနာက္သို႔ လည္ျပန္ၾကည့္လိုက္ရာ ဆိုက္ကားဘီး ခ်ိဳင့္ထဲက်သြားသံကို ၾကားရၿပီး ျမဴႏွင္းမ်ား အၾကားတြင္ မႈန္၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ လင္ေတာ္ေမာင္အား သူရဲေကာင္းႀကီး စစ္ေျမျပင္သို႔ ထြက္သြားသည္ကို မ်က္စိတဆံုး လွမ္းေမွ်ာ္၍ ၾကည့္ေနမိေသာ ဇနီးသည္ကဲ့သို႔ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ေနမိေတာ့၏။
'ပဲျပဳတ္... နံျပား....'

ေမာင္ကိုယု
[ျမတ္ေလးမဂၢဇင္း၊ ေမ ၁၉၈၆]
{ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္ထုတ္ ေမာင္ကိုယု- သားျပန္လာရင္ ေပးလိုက္ပါႏွင့္ မဂၢဇင္း၀တၳဳတိုမ်ား စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၆ မွ ကူယူးေဖာ္ျပပါတယ္။}

Wednesday, April 27, 2011

အမွတ္တရ ရတုေတြ….
ေရးသူ - ေမၿငိမ္း





[လမင္းတရာက ထုတ္ေ၀မယ့္ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ ဆရာမ ေမၿငိမ္း ေရးေပးတဲ့ အမွတ္တရ စာစုတခု ျဖစ္ပါတယ္။ မာယာမွာ ႀကိဳတင္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။]

ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက က်မ ဘာလုပ္ခ်င္ခဲ့သလဲလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မက သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ၾကံဳရာ စိတ္ကူးတည့္ရာကို လုပ္ခြင့္ ရခ်င္ခဲ့တာပဲ ဆိုတာကို သတိထားမိတယ္…။
ငယ္ငယ္က ၈တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္မွာ.. ကဗ်ာအတိုအစေတြ ဗလာစာအုပ္ သပ္သပ္ထားျပီး ေရးတတ္ေနျပီ။ ေနာက္ေတာ့ ၁၀တန္းေလာက္မွာ ၀တၳဳေတြအဖတ္မ်ားျပီး ရည္းစားဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရမွာ စိတ္ကစားတတ္လာေတာ့ ရည္ရြယ္တဲ့သူ ရွိရွိ မရွိရွိ.. ရည္းစားစာ ေကာင္းေကာင္းေတြ ေရးေနတတ္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္း ေယာက်္ားေလး ေတြအတြက္ ရည္းစားစာေတြ ကူ ကူ ေရးေပးရတာလည္း မွတ္မိတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ေလာက္.. တကၠသိုလ္တက္စမွာ… အသည္းလည္း ကြဲတတ္ျပီ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာအေပၚ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပ်ာ္၀င္ခံစားတတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ..။ အဲဒါေၾကာင့္ ၾကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳေတြကေတာင္ အခ်စ္အေပၚ အေျခခံမွ ၾကိဳက္တာ..။

အသက္ ၂၃ႏွစ္အရြယ္… အခ်စ္ဆိုတာကို အျပင္းထန္ဆံုး ခံစားေလ့တဲ့ အရြယ္မွာ အခ်စ္ဘ၀ဆိုတာ အိမ္ေထာင္ေရးပဲလို႔ မွတ္ထင္ခုန္ခ်ခဲ့။ ဒါဟာ အခ်စ္တဲ့လားလို႔ မူးမူးေထြေထြ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆို..။ အသည္းကြဲေပမဲ့.. ဒဏ္ရာရေပမဲ့.. ေနာင္တ မရတတ္ခဲ့…။

ေနာက္ေတာ့….
ငယ္ငယ္က ခ်ာတိတ္အရြယ္ ေက်ာင္းေနတုန္း..
လူတကာလိုမဟုတ္ဘူး အရမ္းကိုဆိုး..
လူလိမ္မာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့.. ခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လဲ…ဆိုတဲ့ ၀င္းမင္းေထြးနဲ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္က ကိုယ္နဲ႔ လာအံကိုက္ခဲ့..။

ဂငယ္ေကြ႔ေတြအျပည့္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ.. ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးျပီေလ…
ငါေနထိုင္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ၃၀.. မယံုႏိုင္ဘူး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရသလို ဘ၀က ဆန္းၾကယ္တယ္….။

တကယ္ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ ဇာတ္အနာက ဒရာမာ ရုပ္ရွင္တကားလို…။ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက အဲဒီ နာက်င္စရာ ဘ၀ကို စိတ္မနာဘဲ.. အဲဒီ ျဖတ္သန္းမႈကို အႏုပညာတခုလို သေဘာက်..။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရူးသြပ္ႏိုင္ခဲ့ေပတာ…။

ဒီလိုနဲ႔.. ခုေတာ့ လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ ၃ပံု ၂ပံု က်ိဳးျပီ…။
၄၅ ႏွစ္ေျမာက္ဆိုတာ…. နီလာရတု..တဲ့။
အင္း.. တန္ဖိုးအားျဖင့္ ရွိတန္သေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာက္မ်က္အျပာ..
သူ႔အျပာက ေမွာ္ဆန္တယ္.. ေအးတယ္.. ရင့္မာတယ္… ျပီးေတာ့ ခိုင္က်ည္တယ္…။
ဒါျဖင့္.. ကိုယ္ကေရာ.. ၄၅ မွာ ခိုင္မာ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းျပီလား…။
ေရာင့္ရဲ ေက်နပ္ႏိုင္မႈေတြ အရင္ကထက္ ပိုမ်ားလာတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္…
ဘ၀ထဲ ပို ပို ေနေပ်ာ္လာတယ္…
လက္ရွိ ျဖစ္တည္မႈကို ခ်စ္တတ္လာတယ္…
အသက္ရွင္ ေနထိုင္မႈအတြက္ ေမတၱာတရားသာ အေရးပါဆံုး လိုအပ္ခ်က္ရယ္လို႔ အျမင္ ျပတ္သားလာ တယ္…

ေလာကကို ေက်းဇူးတင္တတ္ လာတယ္..
သဘာ၀တရားကို ပို ျမတ္ႏိုးတတ္ လာတယ္..
သတၱ၀ါေတြအေပၚ ပို ၾကင္နာတတ္လာတယ္..
တန္ျပီ။

++++++

ခ်စ္ရတာေတြထဲမွာ ျမိဳ႕မျငိမ္း ပါသလို.. The Beatles လည္း ပါတာေပါ့.. John Lennon လည္း ထိပ္ဆံုးနားမွာ ပါတာေပါ့..။ Imagine ကို သိပ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာေပါ့…။ ေျပာႏိုင္ပါတယ္.. က်မကိုလည္း အိပ္မက္သမား.. လို႔။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း ယံုတာပဲ.. ဒါဟာ လူတိုင္း ႏွစ္ျခိဳက္ႏိုင္မယ့္ လမ္းတလမ္းဆိုတာ…။

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

+++++++

ဒီလိုနဲ႔ု နီလာရတု ကို ေက်ာ္ျဖတ္လာရျပီဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ မၾကာခဏ နားေထာင္ရတဲ့ သီခ်င္းက When I’m 64 ျဖစ္သြားျပီ…။ Paul McCartney က ၆၄… ဆိုတဲ့ အသက္ အပိုင္းအျခားကိုမွ ဘာလို႔ ေရြးခဲ့လဲ.. က်မ မသိပါ…။ ဒါေပမဲ့…

When I'm sixty-four (The Beatles)

When I get older losing my hair,
Many years from now,
Will you still be sending me a valentine
Birthday greetings bottle of wine?

If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door,
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

oo oo oo oo oo oo oo oooo
You'll be older too, (ah ah ah ah ah)
And if you say the word,
I could stay with you.

I could be handy mending a fuse
when your lights have gone.
You can knit a sweater by the fireside
Sunday mornings go for a ride.

Doing the garden, digging the weeds,
Who could ask for more?
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

Every summer we can rent a cottage
In the Isle of Wight, if it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera, Chuck, and Dave

Send me a postcard, drop me a line,
Stating point of view.
Indicate precisely what you mean to say
yours sincerely, Wasting Away.

Give me your answer, fill in a form
Mine for evermore
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?
Whoo!

တကယ္ပဲ အသက္ ၆၄မွာ က်မ ဆံပင္ျဖဴေတြ ကၽြတ္ေနေရာ့မယ္…
ေျခလက္ေတြလည္း အားေလ်ာ့လို႔…
မ်က္လံုးေတြက ေ၀သီလို႔..

ခုလို ညေနခင္း ၀ိုင္တူတူေသာက္ရင္ေတာင္မွပဲ ခပ္ပါးပါးတခြက္ဆို က်မမူးျပီး ေစာေစာအိပ္ခ်င္ လာေတာ့မယ္..။ ခုလို စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ ေျပာႏိုင္ပါဦးမလား..။

အဲဒီအခါ ခ်စ္တဲ့သူက ဟိုးတုန္းကထက္ မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ေမတၱာတရား ကိုသာ အားကိုးရေပေတာ့မယ္..။

အသက္ ၆၄ႏွစ္မွာေတာ့ ျခံ၀န္းက်ယ္ၾကီးထဲ တႏိုင္တပိုင္ စားပင္ သီးပင္ကေလးေတြ စိုက္လို႔ ေနခ်င္တယ္..။ မနက္ခင္းေတြမွာ ျခံထဲ သစ္ပင္ေအာက္မွာ .. ေနေရာင္ခံရင္း အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ လဘက္ရည္ေသာက္မယ္.. ငွက္ကေလးေတြ ၾကည့္မယ္… ပန္းပင္ေတြ ၾကည့္မယ္..။ ျပီးရင္ အဖိုးၾကီးက သူ႔တိုလီမိုလီအလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္…။ အဖြားၾကီးက်မကေတာ့ စာဖတ္.. စာေရး.. ။ က်မကေတာ့ သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ခ်င္ေနဦးမွာ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ Linda Ronstadt သီခ်င္းေတြလည္း ရွိေနေစခ်င္ေသးတယ္…။ Love is a Rose တို႔ Blue bayou တို႔ေပါ့..။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဖြားၾကီးက Mamma Mia အေခြကို ဖြင့္ျပီး Meryl Streep နဲ႔ အျပိဳင္ ABBA သီခ်င္းေတြ လိုက္ဆိုဦးမွာ…။ ဗုဒၶတရားကို အခ်ိန္တကူးတကယူ မပြားမ်ား တတ္ေပမဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာထားျပီး သတိကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္.. ဒါဟာ ဘာ၀နာပဲ မဟုတ္လားေနာ္…။

ခင္ပြန္းကလည္း စိုက္ခင္းလယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြပါ တစုတေ၀းတည္း မိသားတစု အိမ္တလံုးစီနဲ႔ ရြာတည္ေနခ်င္တာတဲ့…။ ဟုတ္တယ္.. ဒါမွ မနက္လင္းတဲ့အခါ အလုပ္သြား ေက်ာင္းသြားမယ့္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြအတြက္ မနက္စာ ေကာင္းေကာင္း က်မ ျပင္ဆင္ေကၽြးႏိုင္မွာ…။ သူတို႔ အသီးသီး ထြက္သြားၾကတဲ့အခါ အဖြားၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္တေနကုန္မွာ.. စာေတြ ဖတ္.. စာေတြေရး.. ပန္းခ်ီေတြေတာင္ ဆြဲႏိုင္ေသးးး

ေႏြအားလပ္ရက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ ခုလိုပဲ မိသားစုၾကီး တစုတေ၀း အပန္းေျဖခရီး ထြက္မွာေပါ့…။ ေတာင္ေပၚရြာေလးေတြမွာ အိမ္တလံုး လံုးခ်င္းငွား.. ဒါမွမဟုတ္.. ပင္လယ္ကမ္းေျခ.. ။ ဒါမွမဟုတ္.. ေက်းလက္ေတြဘက္…။ အခ်င္းခ်င္းမတည့္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါရင္လည္း အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီးႏွစ္ေယာက္ ကူရွင္းေပါ့..။ ျပီးေတာ့မွ ကြယ္ရာမွာ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြအတင္းေျပာရင္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ျပံဳးရယ္ၾကမယ္..။ ခ်စ္တတ္မယ္ဆိုရင္ အရာရာဟာ ျပံဳးစရာ လို႔ ယံုပါတယ္..။ အဲဒီအခါ ၆၄ႏွစ္ဆိုတာ.. ခု ၄၆ႏွစ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာ…။ စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာ လိုပါမယ္…။

++++

၆၄ႏွစ္မွာ.. လူ႔ေလာကထဲ က်မ ေနခြင့္ရေနေသးတယ္ဆိုရင္ က်မ ေရာဂါေ၀ဒနာ တခုခု ခံစားေနရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္.. ဒါမွမဟုတ္ က်န္းမာပကတိနဲ႔ ခုလိုပဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား သြားသြားလာလာ.. အလွေတြျပင္လို႔ ေခတ္မီမီ အဖြားၾကီးအျဖစ္နဲ႔လည္း ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္..။

အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ ၇၀ သက္တမ္းဟာ ေရႊျဖဴရတု..တဲ့။
ျမန္မာအယူအဆမွာေတာ့ ပထမစိန္ရတု .. တဲ့။
၆၀..၆၄ႏွစ္ဆိုတာေတြအတြက္ တန္ဖိုးသတ္မွတ္ထားတာ မရွိေပမဲ့ .. တန္ဖိုးရွိတဲ့ ရတု တခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမွာေပါ့…။
ရတနာရတု တခုခုေပါ့ေလ...။

အဲဒီအခါ.. က်မကေတာ့ ၾကည္ေအးေျပာတဲ့..

“က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္..” ဆိုတာကို သက္၀င္သူပီပီ က်မခ်စ္တဲ့ သံသရာေႏွာင္ၾကိဳးေတြထဲ အရစ္ပတ္ခံရင္း.. ေရာက္လာဦးမယ့္

ေရႊရတုေတြ.. စိန္ရတုေတြနဲ႔ အမည္ေပးမထားတဲ့ ရတုမ်ားစြာကို ခုလိုပဲ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရင္း စိတ္ကူးယဥ္ သာယာရင္း စိတ္လိုလက္ရ ၾကိဳဦးမွာ..။

+++++

အရြယ္ဆိုတာကိုက ေရွးေဟာင္းဂႏၶ၀င္ပစၥည္းမ်ားလို တန္ဖိုးထား မက္ေမာတတ္တဲ့သူေပၚ မူတည္ျပီးေတာ့ သက္တမ္းရင့္ေလ… တန္ဖိုးတက္ေလ… မက္ေမာစရာ ေကာင္းေလလို႔.. က်မကေတာ့ ယံုတာပဲ။


ေမျငိမ္း
၂၀၁၁ ဧျပီ ၂၆။

Monday, April 25, 2011

မၿငိမ္း၏သင့္ ၿငိမ္း၏သင့္
ေရးသူ - ကိုေလး (အင္း၀ဂုဏ္ရည္)




[လမင္းတရာကထုတ္ေ၀မယ့္ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ ဆရာ ကိုေလး (အင္း၀ဂုဏ္ရည္) ေရးေပးတဲ့ အမွတ္တရ စာစုတခု ျဖစ္ပါတယ္။ မာယာမွာ ႀကိဳတင္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။]


(၁)

က်ဳပ္ အသက္ ၇၅ နွစ္၊ ျပည့္ေတာ့မယ္။
တၿမိဳ႔လံုးက အဘ တဲ့၊ အဘ တဲ့။
က်ဳပ္ အဘႀကီးက ခ်ာပရာစီႀကီး။
ခ်ာပရာစီ မဟာဘြဲ႔ သာမက ပါရဂူဘြဲ႔ေတာင္ ရၿပီးၿပီ။
ပါရဂူဘြဲ႔ရတာျဖင့္ ၾကာေတာင္ ၾကာလွေပါ့။
အခုေတာ့ မဟာခ်ာပရာစီႀကီး အၿငိမ္းစား ယူသင့္ မယူသင့္ စဥ္းစားရၿပီ။


(၂)

ေနအံုး။
ခ်ာပရာစီသင္တန္းကို ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၇၀ နီးပါး၊ ဂ်ပန္ေခတ္က စ တက္ခဲ့တာ။
ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက မႏၱေလးၿမိဳ႔ႀကီး စစ္ဒဏ္ သင့္ခဲ့ပါပေကာ။
ၿမိဳ႔ကလူေတြ အေရွ႔ အေနာက္၊ ေတာင္ေျမာက္ ၀ဲယာ စစ္ေျပးၾကရေတာ့တာေပါ့။
က်ဳပ္ေနတဲ့ အင္း၀မွာလဲ စစ္ေျပးေတြ စစ္ေျပးေတြ။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ မမအုန္း (အမ္ေအ ေဒၚအုန္း)၊ သခင္ေအးေမာင္ႀကီး၊ သခင္ေအးေမာင္ေလး၊ ေဒၚႏွင္းဦး အိုး...... အမ်ိဳးသားေက်ာင္းက ဆရာေတြ ပါလာတယ္။
က်ဳပ္အေဖ ေက်းဇူးကိုလဲ ေျပာခြင့္ျပဳပါ။
က်ဳပ္အေဖက မႏၱေလး ဥပစာေကာလိပ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္း။ ပညာေရး အလြန္လိုလားတယ္။
မအုန္း..... လုပ္အုန္း၊ ေက်ာင္းဖြင့္ရေအာင္။
ထန္းရြက္တဲႀကီးေတြ ထိုးၿပီး 'အင္း၀ဂုဏ္ရည္' အလယ္တန္းေက်ာင္းဖြင့္။ သခင္ေအးေမာင္ေလးက ေက်ာင္းအုပ္။
ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ စုစည္းရာ ေနရာတခု ျဖစ္လာတယ္။ အင္း၀ဂုဏ္ရည္ေက်ာင္း တဲ့ေလ။
ေကာင္းလိုက္တဲ့ေက်ာင္း၊ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဆရာေတြ။
က်ဳပ္က ၀လံုးတန္း၊ တန္းပိုင္က ဆရာၾကည္။
ဆရာၾကည္ဆိုတာ ဦးၾကည္ျမ။ (ၾကည္ျမ) ေလ။
ဆရာက ပုေတာ့ ရင္းနွီးသူေတြက ကိုၾကည္ပု တဲ့၊ ၾကည္ပု တဲ့။
၁၉၄၄ မွာ ဂ်ပန္ကေပးတဲ့ လြတ္လပ္ေရး။ ေရႊရည္စိမ္လား ဘာလား မသိပါဘူး။
လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ကပြဲေတြ၊ ျပဇာတ္ေတြ၊ အားကစားပြဲေတြနဲ႔ အိုး ေပ်ာ္လိုက္တာ။
ဆရာၾကည္က အႏုပညာ ဒါရိုက္တာ။
က်ဳပ္တို႔က ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ႔ ဂ်ပန္စစ္ခ်ီသီခ်င္းကို ဘယ္ညာနင္းၿပီး ပဏာမ ထြက္ရတယ္။
က်ဳပ္တို႔ ကေလးေတြကို ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြ ဆုခ်လိုက္ၾကတာ ဂ်ပန္ေငြေတြ အမ်ားႀကီး ရတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဗႏၶဳလယိမ္း။ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ။
ၿပီးေတာ့ ယိမ္းေတြ၊ ယိမ္းေတြ။ ၿပီးေတာ့ မာဃ ျပဇာတ္။
မာဃက ေဒၚအမာ၊ သုဇိတာက ေဒၚတင္ၾကည္။
မာဃႀကီးကို သခင္ခ်န္ထြန္းက သိမ္းပိုက္၊ သုဇိတာကို က်ဳပ္တို႔ ဘေထြး ဦးဘရင္က သိမ္းပိုက္၊ အင္း၀ဂုဏ္ရည္ ေရးတဲ့ ဖူးစာေပါ့။
(သခင္ခ်န္ထြန္းႀကီးသာ ဒီစာဖတ္ရရင္ ဆဲမ်ား ဆဲမလား၊ ေဘာက္ဆူးမ်ား ေပးမလားဘဲ။ အင္း ေဘာက္ဆူးေပးဘို႔ မ်ားမွာပါ။ အႏွစ္ ၇၀ က ရင္ခုန္သံ ျပန္ၾကားမွာကိုး)
ဒီမွာ ခ်ာပရာစီဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးအေၾကာင္း ေရာက္ၿပီ။
ဦးလွႀကီးတဲ့၊ စေကာက္မင္းႀကီးတဲ့။ စေကာက္မင္းႀကီး ဦးလွႀကီးက အင္း၀သူ ေဒၚလွတင္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။
အင္း၀ဂုဏ္ရည္မွာ ဘိြဳင္းစ္စေကာက္၊ ဂဲလ္စ္ဂိုက္ ဖြဲ႔ေပးတယ္။ ဒါကို Extra curriculum လို႔ ေခၚတယ္။ (ေနာက္ေတာ့ Co-curriculum တဲ့)။
တေက်ာင္းလံုး စာသင္ခန္းထဲက ထြက္ခိုင္း၊ ဦးလွႀကီးက 'စကၠဴစေလး အမိႈက္စေလး သန္႔ရွင္းေအာင္လို႔ လုပ္ပါ၊ သန္႔႐ွင္းေအာင္လို႔ လုပ္ပါ ဒါ ဒါ ဒါ'
ဒါကို သင္ေပးတယ္။
ပါးစပ္ကလဲ ဆို၊ လက္ကေလးေတြနဲ႔ အမိႈက္ေတြ ေကာက္၊ အိုး ေက်ာင္း၀င္းႀကီးကို ေျပာင္လက္သြား တာဘဲ။ ဒီမွာတင္ က်ဳပ္ ခ်ာပရာစီ စ ျဖစ္တာ။

(၃)

အသက္ ဆယ္ႏွစ္စြန္းစြန္း ေရာက္ေတာ့ အင္း၀မွာ ငလ်င္ႀကီး လႈပ္ပါေရာ။ ၁၃၁၂ ခုႏွစ္၊ သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁ ရက္။
ကဗ်ာ စ ေရးေတာ့
ေလာကမာန္ေအာင္
ေဟာျပၾကံေဆာင္
ေမာရျမန္ေဘာင္
ပိုဒ္စံုရတုမွာ ငလ်င္လႈပ္တဲ့ သကၠရာဇ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မွတ္မိတာ။
အင္း၀ေလ၊ သိတယ္ မဟုတ္လား။
မင္း တည္ဘုရားေတြက အမ်ားႀကီး မွ အမ်ားႀကီး။
ေလာကမာန္ေအာင္၊ ဇိနမာန္ေအာင္၊ တုႆမာန္ေအာင္၊ တိႆမာန္ေအာင္၊ ငါးမာန္ေအာင္ ေအာင္ေစတီေတာ္ေတြ၊ စေနမင္းၾတား ေကာင္းမႈေတာ္ေတြ ၿပိဳက်ကုန္ပါေရာ။
ေၾကာင္လိန္ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးစႏၵ ႀကီးမႉးၿပီး ဘုရားေတြ ျပန္ျပင္တယ္။ တလံုးထိုး ေလွႀကီးနဲ႔ ျမစ္မထဲ သဲခူး သြားၾကတယ္။
ဒီေနရာမွာ ျမစ္မတဲ့၊ သဲခူးတဲ့။
က်ဳပ္ထြင္တာ မဟုတ္ဘူး။
လူတိုင္း ေျပာတဲ့ စကားလံုး။
ျမစ္မ ဆိုတာ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး၊ မ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ႀကီးေသာ။
သဲခူးတယ္ဆိုတာ သိၾကမွာပါ။ ဧရာ၀တီ ေသာင္ျပင္ထဲက သဲေတြ သြားက်ံဳးတာ။
ပံုေတာင္ကို ေလွေပၚမွာ တီးေတာ့ ေရနဲ႔ဆိုေတာ့ အင္မတန္မွ နားေထာင္ေကာင္းတာ။
ပလုတ္ တုတ္ တုတ္.... ပလုတ္တုတ္ တုတ္ ဒူ
က်ဳပ္တို႔လဲ အုတ္သယ္၊ သဲ သယ္။
ေပ်ာ္လိုက္တာ..... ေပ်ာ္လိုက္တာ။

(၄)

လူပ်ိဳေပါက္ ေရာက္လာေတာ့ က်ဳပ္တို႔ ကာလသားေတြက အလႉေတြ မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ ထမင္းရံု တာ၀န္။
ဒါလဲ သင္႐ိုးညႊန္းတန္းနဲ႔။
ပထမနွစ္မွာ သရက္ခ်ဥ္နဲ႔ ငရုတ္သီးေက်ာ္ လိုက္ရတယ္။
ဒုတိယနွစ္မွာ ပဲဟင္းနဲ႔ ၀က္သားဟင္း။
ေနာက္ဆံုးနွစ္မွာမွ ဟင္းခ်ိဳလိုက္ရတယ္။
ဒီ ခ်ာပရာစီ သင္႐ိုးညႊန္းတန္းက မေကာင္းေပဘူးလား။

(၅)

အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ လင္မယား စံုတြဲက လက္ဖြဲ႔ခံု ထိုင္ရတယ္။
မဂၤလာေဆာင္ေတြ အလႉေတြမွာ လက္ဖြဲ႔တာ၊ ကူတာကို ေရးမွတ္ရတာေပါ့။
ဒီေနရာမွာ ဒုကၡေလးအေၾကာင္း ေျပာခ်င္တယ္။
'ေရာ့ ေဟ့ ငါက သံုးက်ပ္.....'
ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကည္လင္။
ၾကည္လင္ဆိုတာ မဟာကဗ်ာဆရာႀကီး ၾကည္ေအာင္။
'ေဟ့ေကာင္ ေရးပါဟ' တဲ့။
ေဟာဗ်ာ ဒီေကာင့္နာမည္ နာမည္ ဘသူပါလိမ့္ ဒုကၡဘဲ ဒုကၡဘဲ သူ ဘသူတုန္း။
ေနာက္က လူေတြကလဲ အံုလို႔။
'ေရးေလ ၾကည္လင္ ေစ်းခ်ိဳ ပန္းရန္ရပ္ ၃ိ'
မိန္းမက ေထာက္ေပးလို႔ အျမန္ ေရးလိုက္ရတယ္။
ေခြးမသားၾကည္လင္၊ ငါ့ကို ဒုကၡေပးတယ္။
စိတ္ပညာအရ Sub conscious mind ကေန conscious mind ေရာက္ေအာင္ အခ်ိန္ယူရ ဆိုကိုး။
လက္ဖြဲ႔ခံုဆိုေတာ့ ေမာ့္ၾကည့္လိုက္ ေရးလိုက္၊ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ ေရးလိုက္။
conscious mind မေရာက္ခင္ ေနာက္တေယာက္ ေနာက္တေယာက္၊ လူကို ခ်ာခ်ာလည္ကုန္ေတာ့ တာေပါ့။
ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။
တူမေလး ႏုႏုရည္(အင္း၀) ရဲ႔ ေယာက်္ား စိတ္ပညာပါေမာကၡ ဗိုလ္တိုးကို ေမးၾကည့္အုံးမွ။

(၆)

ကေလးနွစ္ေယာက္ရေတာ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ခ်ာပရာစီ။
'ကိုဖိုးကိုႀကီး အုတ္က်ိဳးလႉအုံးဗ်ာ....'
'ေအး......ေအး လွည္းသံုးစီး... ေရာ့ ပိုက္ဆံ'
အင္း၀က ေရ၀င္ေျမ။
ဒုဌ၀တီေရာ ဧရာ၀တီေရာ ေရေတြတိုးေတာ့ အရပ္ထဲ ေရေတြ၊ ၀ါဆို ၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္။
ေရက်သြားေတာ့ လမ္းေတြ ပ်က္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။
အုတ္နီခဲက်ိဳးေတြကလဲ လယ္ကြက္ေတြထဲ ေပါမွေပါ။ လယ္ကြက္ရွင္ေတြကလဲ ေကာက္တာကို သိပ္သေဘာက်။ ေစတီပ်က္ေတြရဲ႔ အုတ္က်ိဳးေတြေလ။
ျမင္းလွည္းသမားေတြ အားတဲ့ ဥပုသ္ေန႔မွာ လမ္းေတြ ျပင္လိုက္ၾကတာ ေပ်ာ္မွေပ်ာ္။
က်ဳပ္တို႔ကို ဆီထမင္းေတြ၊ အေၾကာ္ေတြ၊ လက္ဖက္သုပ္ ဂ်င္းသုပ္ေတြ ေကၽြးလိုက္ၾကတာ အလွ်ံပယ္။
ရႊ႔ံအလိမ္းလိမ္း ဗြက္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ေျမႀကီးေပၚ ဖင္ခ် ထိုင္စားရတာ ေကာင္းမွ ေကာင္း။
နွစ္တိုင္း နွစ္တိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး။
ဒါနဲ႔ ဟိုပါတီႀကီး ေပၚလာပါေရာ။
ကလပ္စည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ပါတီစိတ္ အတြင္းေရးမႉးေတြ၊ ရပ္ကြက္ေကာင္စီ ဥကၠဌေတြ၊ အတြင္းေရးမႉးေတြ.. အံမယ္ေလး တိုက္ပံုအက်ႌႀကီးေတြနဲ႔ အေရွ႔ နဲ႔ အေနာက္၊ ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ လမ္းသလား ေနလိုက္ၾကတာ။
အုတ္က်ိဳး တခဲမွ မလႉ။
အုတ္ခဲ တခဲမွ မကိုင္။
က်ဳပ္တို႔ကို ေကၽြးမယ့္ဟာေတြ တုတ္သြားလိုက္ၾကတာ။ အံမယ္ ဖ်ာေတာင္ ခင္းေပးရေသးတယ္။
အရာရာ ပါတီက ဦးေဆာင္ ဆိုကိုး။
ဒီမွာတင္ ခ်ာပရာစီ အၿငိမ္းစား ယူသင့္ မယူသင့္ ေခါင္းထဲ ၀င္လာေတာ့တာဘဲ။

(၇)

က်ဳပ္တို႔ ပခံုးေပၚက သင္းခ်ိဳင္းသြားတဲ့ လူေတြ ဘယ္နည္းေတာ့မလဲ။
က်င္းတူးတယ္၊ ထမ္းတယ္၊ သီလယူတယ္။
ဦးခ်င္းေရာက္ႀကီး သူ႔တဲေလးထဲမွာ ေကြးေကြးေလး ေသေနေတာ့ ကဗ်ာကယာ ယပ္ေတာင္ေပၚ ဆယ္တန္ေလးကပ္၊ ေရငံုဆရာေတာ္ပင့္၊ သရဏဂံုတင္- က်ဳပ္တို႔တေတြ ပခံုးနဲ႔ ထမ္းၿပီး သၿဂႌဳဟ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သာဓုေခၚဗ်ာ။
ဒီလိုနဲ႔ ခ်ာပရာစီဘ၀ မက္မက္ေမာေမာ လုပ္ေနတုန္း ဟိုလူေတြရဲ႔ မ်က္လံုးေတြ က်ဳပ္တို႔ေပၚ ေရာက္လာကုန္ၾကတယ္။
လူစုတယ္ ဆိုသလိုလို၊ စည္းရံုးတယ္ ဆိုသလိုလို၊ ပုန္ကန္ေတာ့မယ္ ဆိုသလိုလို။
ဟာ ဘာလဲဟ။
မဟာခ်ာပရာစီႀကီး အၿငိမ္းစား ယူသင့္ မယူသင့္။

(၈)

၆၀၊ ၇၀ ထဲ ေရာက္လာေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ အကန္ေတာ့ခံတဲ့၊ ဘိသိက္သြန္းေပးပါတဲ့၊ ဆံုးမစကား ေျပာေပးပါတဲ့ ခ်ာပရာစီႀကီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လုပ္ေပးပါတယ္။
အဲ တဲ့.......
တခုေသာ မဂၤလာေဆာင္မွာတဲ့......
သတို႔သမီးဘက္က အကန္ေတာ့ခံ ႂကြပါတဲ့၊ ဆံုးမစကား ေျပာေပးပါတဲ့ ပင့္ေရာ။
မဂၤလာ အခါေရာက္ေတာ့ အကန္ေတာ့ခံဘို႔ သတို႔သားအေဖ က်ုဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေခၚပါတယ္၊ မလာပါဘူး။ လာပါ မိစံု၊ ဘစံု ကန္ေတာ့ရေအာင္။
ႏိုး...... မလာဘူး။
သူက ဟိုအသင္း သ႕ၠဌ၊ ဟိုအဖြဲ႔ အတြင္းေရးမႉးဆိုေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ ေပါင္းရင္ သူျပဳတ္မွာ။
ဒါေၾကာင့္ မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန။
မဟာခ်ာပရာစီႀကီး အၿငိမ္းစား ယူသင့္ မယူသင့္။
မေနာကံကေန ၀စီကံ ေရာက္လာၿပီ။
ခင္တဲ့ လူေတြကို ေျပာၾကည့္မိတယ္။

(၉)

ဒါၾကားတာနဲ႔ လူငယ္ေတြ ေတာ္တာ္မ်ားမ်ား က်ဳပ္ဆီ လာၾကပါေလေရာ။
'အဘကလဲဗ်ာ
အသက္ႀကီးမွ တယ္ေမ့တတ္သကိုး' တဲ့။
လူငယ္ေတြက လူငယ္ေတြက။
အဘ ကဗ်ာ ေလဗ်ာ။
သတိရပလား......
'ကဗ်ာဆရာ
ဘယ္မွာလဲ ခင္ဗ်ားအတြက္။
လက္ခုပ္သံ တေသာင္း
မ်က္ေစာင္းႀကီး ဆယ္ခ်က္နဲ႔
အသက္ရွင္လ်က္။ ။'
ဒါေလ.....
မ်က္ေစာင္းႀကီး ဆယ္ခ်က္က အဘကို forced to retire.
ဒါေပမယ့္ လက္ခုပ္သံတေသာင္းကေတာ့ တသက္လံုး မဟာခ်ာပရာစီႀကီး။
ေဟ......
'တသက္လံုး မဟာခ်ာပရာစီႀကီးတဲ့လား'
ေအး.....
ေအး....
ငါ 'တသက္လံုး မဟာခ်ာပရာစီႀကီးေဟ့'
လူငယ္ေတြေရ ေက်းဇူးတင္သကြာ။

ကိုေလး (အင္း၀ဂုဏ္ရည္)
အင္း၀
၁၄- ၄- ၂၀၁၁
ညေန ၃း၃၆
လမ္းမေတာ္
အင္း၀ တံတားဦးၿမိဳ႔
မႏၱေလးတိုင္း
ျမန္မာျပည္။

Friday, April 15, 2011

အတာလက္ေဆာင္ရတုန္းက
ေရးသူ- ဖိုးသံ(လူထု)



တခုေသာအတာတန္ခူးမွာပ
ရဖူးတယ္ ႏွမတဦးဆီက
ပ႑ာထူး၊ သဒၵါလူးေပတဲ့
အခါဦး သႀကၤန္ေတးႏွစ္ပုဒ္ရယ္နဲ႔
ခနဲဲ႔တဲ့တဲ့ စာတေၾကာင္းပါ။


ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္းနဲ႔
သႀကၤန္ေလညွင္းလုလင္တဲ့
အႏြဲ႔အေနာ့နဲ႔ အတြဲ႕အေဆာ့့ေတြကို
တလွည့္တေက်ာ့ နားေထာင္ေတာ့
ၾကားေယာင္မယ္ မန္းအတာကိုမို႔
မွန္းကာအကို မ်က္ရည္စို႔ရင္ျဖင့္
ႏွမကိုအျပစ္မဆိုေလနဲ႔တဲ့
ေရးတတ္ေပရဲ႕ပလီပလာ။

ခမ်ာေျပာေလမွ
ဇရာအေမာေတြနဲ႕
၀ါသနာေဇာေတြကို ေဘးခ်ၿပီး
မႏၱလာတေၾကာဆီကို အာ႐ံုေရာက္ကာ
ပိေတာက္ပန္းနဲ႕ တူးပို႔ကိုလိုက္လို႔႐ွာေတာ့
ေအာ္ ေတြ႔ပါေပါ့ကိုႃမို႔မ
သဂၤဟနဲ႔ နဂါးမယ္
ပတၱျမားသူဇာနဲ႕ ေရနန္း
‘တလၾကမ္း’ ပက္သူေတြေပါင္းလို႔
ေဘာ္ဒါေဟာင္းမိတ္ေဆြမ်ားက
ေငြဖလားေတြပိုက္ၿပီးေျပးလို႔လာ
ဟုတ္တယ္
ဒီႏွစ္မွာလည္းႀကိဳဆိုပါရဲ႕။

တသက္မေမ့တဲ့ အတိတ္ဟာ
မထိတ္သာမလန္႔သာျပန္ေပၚလာေတာ့
ကြန္ျပဴတာ ေမာ့ေနသူျပည္ပေရာက္ဟာ
ဘာကဘယ္လိုေပါက္တယ္မဆိုႏိုင္ဘု
အသက္မေထာက္ပါ ေယာင္မိယမ္းပါလို႔
အ႐ွက္ေပ်ာက္ကာ ေၾကာင္စီစီတမ္းတယ္ထင့္
ႏွမေရ“ပက္နဲ႔ေနာ္၊ ပက္နဲ႔ေနာ္” တဲ့၊၊

ဖိုးသံ (လူထု)
၁၃၇၂ ခု၊ တန္ခူးလဆန္း ၁၂ရက္။

Tuesday, April 5, 2011

႐ွင္ကြဲ
ေရးသူ - ႏုႏုရည္ အင္း၀





[က်မရဲ႕႕႕ မိတ္ေဆြ ရဲေဘာ္ၾကီးရဲ႕႕႕႕ ၆၀ၿပည့္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ စာအုပ္အတြက္ ၀တၳဳေလးပါ။
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးေတြနဲ႔ ႐ွင္ကြဲ ကြဲေနၾကရတဲ႔ သူေတြကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထိခိုက္ ခံစားမိရာကေန ဒီ၀တၳဳေလးကို ေရးဖို႔ အာ႐ုံရတာပါ။
က်မ ခ်စ္မိတ္ေဆြၾကီး ခင္မ်ာမလဲ ခ်စ္လွတဲ႔ တိုင္းၿပည္နဲ႔႐ွင္ကြဲ ကြဲေနရတာ ၾကာ႐ွာပါပေကာလား။
က်မရဲ႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးကို ၾကိဳက္တယ္ဆိုလို႔ သိပ္၀မ္းသာပါတယ္။
မာယာမွာလဲ သံုးလို႔ရပါတယ္။

စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်မ္းမာပါေစ

မႏု]




တမာပင္ေလးေတြ စီတန္းေပါက္ေနတဲ့ လမ္းကေလးထဲကို ျမင္းလွည္း ခ်ိဳးေကြ႔၀င္လိုက္တာနဲ႔ အိမ္ရဲ႔အနံ႔ကို ကၽြန္မရတယ္။ ဟိုး..... လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဖက္ခ်ထားတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူဘ၀နဲ႔ ျပန္လာတုန္းကလည္း သည္အန႔ံပါပဲ။ လံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္ရဲ႔အန႔ံဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ဘူးထင္ပါရဲ႔။ ေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ ကၽြန္မပဲေပါ့။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္းလွည္း မွန္ခ်ပ္ေလးထဲမွာ နဖူးဆံစေတြ ျဖဴေဖြးစ ျပဳေနတဲ့ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ မိန္းမတေယာက္။


အိုး... ဟိုမွာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကို ျမင္ရၿပီ။ ေရနံေတြ မည္း၀ေနတဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မအေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ မမႀကီးရယ္ ႐ွိတယ္။ ၀မ္းနည္းစရာနဲ႔ ျပန္ျပန္၊ ၀မ္းသာစရာနဲ႔ ျပန္ျပန္ အိမ္ကိုျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အား႐ွိ လံုျခံဳသြားရတာ ပါလိမ့္ေနာ္။

မန္းက်ည္းပင္၊ သရက္ပင္ေတြၾကားမွာ ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ကၽြန္မရပ္ေနၿပီးမွ ၀င္းတံခါး တြန္းဖြင့္ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္လာတယ္။ အေမ ... အေမ့ကို ကၽြန္မ ဘယ္လို ေတြ႔႔ရမွာပါလိမ့္။ သူ အင္မတန္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အငယ္ဆံုးသမီး ကၽြန္မကို အေမ ဘယ္လို ဆက္ဆံမွာပါလိမ့္ေနာ္။

'မမႀကီး'

အိမ္ေရွ႔ တံခါးနားကေန မမႀကီးကို ကၽြန္မ တိုးတိုးေခၚလိုက္တယ္။ မမႀကီး ကၽြန္မကို ေမွ်ာ္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႔။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေအာက္ထပ္ အိပ္ခန္းထဲကေန ထြက္လာတယ္။ အဲသည္ အိပ္ခန္းဟာ အေဖနဲ႔ အေမ့ အိပ္ခန္း။

'ညည္း မိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္မယ္ထင္လို႔'
မ်က္နွာထားတင္းတင္း၊ စကားျပတ္ျပတ္ ေျပာတတ္ၿပီး အင္မတန္ ပါးလွပ္တဲ့ ႏႈပ္ခမ္းနဲ႔ အင္မတန္ ပါးလွပ္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာကို ပိုင္ဆိုင္သူ ကၽြန္မရဲ႔ မမႀကီးဟာ ဘာမွ မေျပာင္းလဲသလိုပဲ။ ကၽြန္မ မလာျဖစ္တဲ့ တႏွစ္အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ မမႀကီးရဲ႔ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြပဲ။ မႏွစ္က အေဖနဲ႔ အေမရဲ႔ ရွစ္ဆယ္ကိုးႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အလႉမွာတုန္းက မမႀကီးဆံပင္ေတြ ဒါေလာက္ မျဖဴေသးပါဘူး။ မမႀကီးက ကၽြန္မအထက္က အဖတ္မတင္တဲ့ အစ္မနွစ္ေယာက္ရဲ႔ အထက္၊ ေအးေလ မမႀကီး ငါးဆယ့္႐ွစ္နွစ္ ရွိၿပီပဲ။ ေျခာက္ဆယ္နားနီးေပါ့။ ဒါဆို အစ္ကိုႀကီးက အသက္ေျခာက္ဆယ္ ႐ွိခဲ့ၿပီေပါ့ေနာ္။

'အေမေရာ မမႀကီး'
'ေဒၚေလးတို႔ အိမ္မွာ သူတို႔ ညီမေတြ ငယ္ငယ္ကဟာေတြ သတိရတယ္ ထင္ပါရဲ႔ေအ။ ဘုရားပြဲ သြားမလို႔တဲ့ ပိုးလံုျခည္ေတြ ဘာေတြ ထုတ္၀တ္ၿပီး ဇြတ္ထြက္သြားတာပဲ'
ကၽြန္မရင္ထဲ တမ်ိဳးႀကီး ခံစားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ကို ခ်က္ခ်င္းသတိရလိုက္မိတယ္။

'အေဖကိုေရာ မမႀကီး ဘယ္လိုလဲဟင္'
အလ်င္စလို ေမးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မကို မမႀကီးက ဘာမွ မေျပာပဲ အသံျပတ္နဲ႔ 'လာ' တဲ့။ အေဖနဲ႔ အေမ အိပ္ခန္းထဲကို ေ႐ွ႔က ၀င္သြားတယ္။ ျမန္မာေဆးန႔ံ၊ ဘုရားပန္းန႔ံ၊ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အန႔ံေတြ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့ အခန္းထဲက ကႏုတ္ပန္းအခက္အႏြယ္ေတြနဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္းေ႐ွးက် ခံ့ညားလွတဲ့ ကၽြန္းခုတင္ႀကီး ေပၚမွာ အေဖ အိပ္ေပ်ာ္ေနရွာတယ္။

'အေဖေနမေကာင္းဘူးလား၊ ဒူးနာတာကေရာ'
'ေအး... ဟုတ္တယ္၊ ဒူးကေတာ့ ဒီလိုပါပဲေအ၊ အေမက အေဖ့ကို လံုးလံုး မမွတ္မိေတာ့ဘူး'
'ဘာရယ္'
အို.... တကယ္ပဲလား။ မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ။ အေမကလား။ အေဖ့ကို။

'ညည္း ဒီမွာ ၾကာၾကာေနႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ'
'ေနႏိုင္ပါတယ္၊ ေနလဲ ေနရမွာပဲ မမႀကီးရယ္၊ ကၽြန္မ...'
အားကိုးတိုင္တည္ဖို႔ ဟန္ျပင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မစကားေတြကို မမႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ နားမေထာင္ပါဘူး။
'ငါ အေမ့ကို သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္၊ ညည္းအေဖ့နား ေစာင့္လိုက္ဦး၊ ျပန္မွ ထမင္းစားၾကတာေပါ့။ အစ္ကိုႀကီးတို႔အိမ္က ထမင္းပို႔တယ္၊ လာရင္ ယူထားလိုက္'

စကားဆံုးတာနဲ႔ မမႀကီးခႏၶာကိုယ္ ပါးပါးေလး အခန္းျပင္ဘက္ကို လွစ္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ အေဖ့ ခုတင္ေဘးက ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္မကိုယ္ခႏၶာကို ပံုခ်လိုက္မိတယ္။ မမႀကီးဟာ ကၽြန္မတို႔ နွစ္ေယာက္ကို ခုထိ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘူးလား။ မမႀကီးမွာ တရားမရွိႏိုင္ေသးဘူးလား။ အေႏြးထည္ အကႌ်အိတ္ေထာင္ထဲက ကၽြန္မရဲ႔ ခရီးေဆာင္ စာအုပ္ေလးကို ထုတ္လိုက္တယ္။ 'ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈအေျခခံ' တဲ့။ စာအုပ္ရဲ႔ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာ မမႀကီးနဲ႔ အေဖတို႔ အေမတို႔က မုန္းတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္ရဲ႔ လက္ေရးေစာင္းေစာင္း ေတြကို ျမင္ရတယ္။ 'ခ်စ္ဇနီး ခင္ေထြးရဲ႔ အသက္ငါးဆယ္ျပည့္ ေမြးေန႔သို႔' တဲ့။ ဘုရားရွိမခိုးတဲ့၊ ဘုရားစာမရတဲ့၊ တရားလဲမထိုင္၊ ပုတီးလည္း မစိပ္တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္ရဲ႔ အ့ံၾသစရာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တပါတ္က က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ငါးဆယ့္ႏွစ္နွစ္ျပည့္ ကၽြန္မရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ အထီးက်န္ျခင္းကို ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ ခ်စ္လင္။

စာအုပ္ေလးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ေလွာရင္း 'ဓာရဏပရိတ္' ကို အာရံဳျပဳ ရြတ္ဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားတယ္။

ဆယ့္ငါးေပ၊ ေပငါးဆယ္ရွိတဲ့ အခန္းေလးတခု၊ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ပရိေဘာဂအနည္းငယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ တခ်ိဳ႔ လူေတြ မုန္းၿပီး သူျမတ္ႏိုးကိုးကြယ္တဲ့ စာအုပ္ေတြအျပည့္။ ေနရာအႏွ႔ံ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆးလိပ္ခြက္ေတြ။ အလြန္ သပၸာယ္တဲ့ ဘုရားေဆာင္ေလးတခုလဲ ရွိတဲ့ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္သံုးဆယ္နီးပါး ကၽြန္မတို႔ ျဖတ္သန္း ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူဘ၀ တပိုင္းတစနဲ႔ သူ႔ေနာက္ ခိုးရာလိုက္ခဲ့ကတည္းက တဖက္က က်ဴရွင္ျပရင္း သူလုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရင္း ခ်ိဳ႔တဲ့မႈဒဏ္ကို ခါးစည္းမခံႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မက အိမ္ျပန္လက္ျဖန္႔ရင္ သည္အခန္းေလးထဲမွာ 'သင္း ေသြးကို ငါတို႔ ခ်စ္ေနရဦးမယ္၊ နင္တို႔ သားသမီးမရေစနဲ႔' လို႔ ဆိုတဲ့ မမႀကီး က်ိန္စာကလည္း ကၽြန္မတို႔ကို ထိခဲ့တာကိုးေနာ္။

စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မ ပိတ္လိုက္တယ္။ မသိမသာ လူးလြန္႔လိုက္တဲ့ အေဖ့ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမလဲ။ ညသန္းေခါင္ရဲ႔ ဆူညံလႈပ္ခါေနတဲ့ လူေခၚ ေၾကးေခါင္းေလာင္းသံ။ ၿပီးေတာ့ သူစိမ္းေတြ။ သူစိမ္းေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္မေရွ႔က ဖ်တ္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး အထီးက်န္ျခင္းကို ကၽြန္မအတြက္ ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္။ ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ အေဖ။ သူသာဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မကို ေျပာဦးမယ္။ 'မင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးျပင္မယ့္ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး လို႔'။

ေမွာင္စျပဳလာတဲ့ အခန္းထဲမွာ မီးဖြင့္ဖို႔ ကၽြန္မ ထလိုက္တယ္။ မီးဖြင့္ၿပီး အေဖ့ခုတင္နား ကၽြန္မျပန္လာ ေတာ့ အေဖရယ္ ႏိုးေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေဖကၽြန္မကို ဘာမွ မေျပာခဲ့ပါ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ ဟိုဟိုသည္သည္ လိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ 'ညည္းအေမေရာ' တဲ့။ ကၽြန္မ ငယ္ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုး ၾကားခဲ့ရတဲ့ အေဖ့ ေရရြတ္သံ။ ကၽြန္မ ဘာေျပာရမလဲ။

'အေမလား အေဖ'
ကၽြန္မ စကားထစ္ေနဆဲ အေဖ့မ်က္နွာ ဖ်တ္ခနဲ ညႇိဳးႏြမ္းသြားၿပီး မ်က္လံုးေတြ ျပန္မွိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ခုတင္ေဘး စားပြဲေလးေပၚ ဓာတ္ဗူးေလးထဲက ႏြားႏို႔ကို အေဖေသာက္ေနက် လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ျပား အပက္ေလးထဲ ကၽြန္မငွဲ႔ထည့္လိုက္တုန္း......။

'စိတ္ခ်၊ နက္ျဖန္က် လိုက္ပို႔ပါ့မယ္လို႔ဆို'
ေဟာ မမႀကီးအသံ။ အေမလာၿပီလား။ အေဖ့မ်က္လံုးေတြ ျပန္ပြင့္လာတယ္။ ကၽြန္မရင္ေတြလဲ တဒိတ္ဒိတ္ ျပန္ခုန္လာတယ္။ အေမ ဘယ္လို ျဖစ္ေနမွာလဲ။

'လာပါအေမရဲ႔'
အခန္း၀မွာ မမႀကီးနဲ႔အေမ ရုတ္တရက္ ေပၚလာတယ္။
'အေမ'
ပါးေရတြန္႔ ပါးျပင္မွာ သနပ္ခါးေတြနဲ႔ အေမက ကၽြန္မကို စိမ္းစိမ္းၾကည့္ေနတယ္။ လန္းဆန္းတက္ႂကြမႈ တမ်ိဳး ပူးကပ္ေနတဲ့ အသက္ကိုးဆယ္အရြယ္၊ ကၽြန္မရဲ႔ အေမဟာ ကၽြန္မကို ၾကည့္ရာက အေဖ့ဆီကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ငွဲ႔လက္စ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ျပားေလးေပၚ။ အို.... အေမ သတိရပါေစ။ ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ အေဖ့ေမးေစ့ေအာက္မွာ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးခံၿပီး ႏြားႏို႔ ပန္းကန္ျပားေလးကို တိုက္ေနတဲ့ အေမ။ အေဖ့ဒူးကို အျမဲတမ္း ႏွိပ္ေပးေနတဲ့ အေမ။ 'နင္အေဖေရာ' ဆိုတဲ့ အေမ့ပူပန္သံနဲ႔ ပ်ာယာခတ္ အမူအရာ၊ ကၽြန္မအေမ့ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ၾကည့္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ကို ကၽြန္မေကာက္ကိုင္လိုက္ရင္း......

'ေရာ့ေလ အေမ၊ အေဖ့ကို'
ကၽြန္မစကားမဆံုးခင္မွာပဲ အေမဟာ အေဖ့ကို လက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ ထိုးလိုက္တယ္။
'ဒီအဘိုးႀကီးက ဘယ္ကလဲ၊ သူမ်ားအိမ္မွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ။ ခုထိမျပန္ေသးဘူးလား၊ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီ'
'အို..... အေမ'
မ်က္စိစံုမွိတ္လိုက္တဲ့ အေဖ့မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ တသက္မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါ။
'ဟဲ့ အဘိုႀကီး ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္ေလ။ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီဆို၊ အသားအေရေတြက ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္နဲ႔ အဲ့ဒါ ဘယ္က တရုတ္အဖိုးႀကီးလဲ ဟင္၊ ဘယ္ကလဲ'
မမႀကီးက အေမ့ကို အတင္းဆြဲေခၚသြားတယ္။ 'အဖိုးႀကီး ျပန္ေတာ့' ဆိုတဲ့ အေမ့ေအာ္သံသဲ့သဲ့ကို ကၽြန္မ တကယ္ၾကားေနရတာပါလား။ အေမဟာ အေဖ့ကို လံုးလံုး မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ တေလွ်ာက္လံုး အေမဟာ အေဖ့ကို ဘယ္ေလာက္ ျမတ္ႏိုးခဲ့သလဲ။ ဘယ္ေလာက္ ယုယခဲ့သလဲ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

"ညည္းတို႔အေမ၊ ညည္းတို႔အေဖကို ယုယပံုမ်ားေတာ့ ငါတို႔ တသက္ ေတြ႔ဖူးေပါင္ေအ၊ အရိပ္ၾကည့္ေန တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ညည္းတို႔ အေဖဟာေလ ထမင္းတို႔ ဟင္းတို႔၊ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳတို႔၊ ေကာ္ဖီတို႔ ဆိုတာေတြဟာ ပန္းကန္ျပား၊ ပန္းကန္လံုးထဲမွာ ျဖစ္တာလို႔ သိေတာ့တာ။ သူ႔ေရွ႔မွာ စားစရာ ေသာက္စရာ ခ်ထားရင္ မစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ညည္းအေမက ေကာက္ယူၿပီး 'ေရာ့ ... ကိုေမာင္သန္း စားေလ' ဆိုေတာ့မွ စားတာ။ တခါမ်ား ညည္းတို႔အေမက ထမင္းပြဲ ျပင္ေပးခဲ့ၿပီး ဧည့္သည္လာလို႔ ဧည့္သည္နဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ၾကာသြားတယ္။ ဧည့္သည္ျပန္ေတာ့မွ ထမင္းစားပြဲဆီ ၀င္လာေတာ့..... အမယ္ေလးေတာ္ ေျပာခ်င္ဘူး။ ေမာင္မင္းႀကီးသား ထမင္း၀ိုင္းမွာ သည္အတိုင္း ငုတ္တုတ္။ ညည္းအေမက 'စား' လို႔ မေျပာေသးလို႔။ အျဖစ္က။

တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကင္ၾကင္နာနာမို႔လား မသိပါဘူးေအ စီးပြါးကလဲ ျဖစ္လိုက္တာ။ ညည္းအေမ မထိုက္ကလည္း ေတာ္ပါေပတယ္။ သန္းထိုက္ သစ္စက္ဆိုေတာ့ တနယ္လံုး ဟိုးဟိုးေက်ာ္ေပါ့။

အဲ .... ညည္းအေဖ ဒူးမျဖတ္ရတာလဲ ညည္းအေမေၾကာင့္ပဲ။ ညည္းေမြးၿပီးစေလးေပါ့။ ညည္းအေဖ ျဖစ္တာ။ ၿမိဳ႔ျပင္ သံလမ္းေတြဆီသြားၿပီး ကန္ထရိုက္သြင္းရဖို႔ ဇလီဖားတံုးေတြကို သြားၾကည့္တာေလ။ ၿမိဳ႔၀င္လမ္းမွာ မန္းက်ည္းပင္ႀကီးေတြကို လွဲၿပီး ထင္းလုပ္ေနၾကသတဲ့။ ညည္းအေဖက ကားေလးနဲ႔တဲ့။ ေမာင္းတဲ့ လူလဲ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါ လြတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ကားျဖတ္ေမာင္းတာ တခါတည္း မန္းက်ည္းပင္ႀကီးတပင္က သူ႔ကားေပၚ တည့္တည့္က်ေတာ့တာပဲ။ ကားေလးဟာ တခါတည္း ျပားခ်ပ္သြားေတာ့တာပဲ။ ေမာင္းတဲ့လူကေတာ့ ပြဲခ်င္းၿပီးေပါ့။ ညည္းအေဖက ေနာက္ခန္းမွာ ထိုင္လာေတာ့ လူေတာ့ မေသဘူး။ ကားထဲမွာ ေျခေထာက္ေတြ ညႇပ္ေနတာ ဆြဲထုတ္လို႔ မရဘူး။ အမေလး ... ညည္းအေမက ဘယ္ေလာက္သတၱိေကာင္းတယ္ မွတ္လဲ။ ဒါေလာက္ခ်စ္တဲ့ ေယာက်္ားေနာ္။ ဦးေမာင္သန္းႀကီးကား မန္က်ည္းပင္ ပိလို႔တဲ့ဗ်ိဳ႔ ဆိုၿပီးၾကားေတာ့ ငိုလိမ့္မယ္ မွတ္လား။ ညည္းကို ရင္ခြင္ထဲက ခ်ၿပီး သစ္စက္ကို ေျပးတာပဲ။ သစ္စက္က ရွိသမွ်လူေခၚ၊ သစ္လံုးမတဲ့ ဟာႀကီးေတြ ယူဆိုၿပီး အကုန္စီစဥ္တာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ညည္းအေဖကေလ ေပၚေနတဲ့ ေခါင္းေလး တယမ္းယမ္းနဲ႔တဲ့။

'ဟာ ... မထိုက္၊ ငါျပန္လာေပါ့ကြာ၊ ဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲ' လို႔ ေျပာေသးသတဲ့။ တခါတည္း တစခ်င္း ဆြဲဖယ္ၿပီးမွ လူကို ထုတ္ရတာ။ ေျခေထာက္နွစ္ဖက္စလံုး အရိုးေတြ က်ိဳးကုန္တယ္။ အိုး..... ကုလိုက္ရတဲ့ အမ်ိဳး။ မေရႊထိုက္တို႔ကေတာ့ လူ အားေရာ၊ ေငြ အားေရာ၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္က မရဘူး။ ျဖတ္ပစ္ရမယ္ ဆိုၿပီး ေျပာေရာ။ အဲ့ဒါ ညည္းအေမက မျဖတ္ပါရေစနဲ႔ဦး။ သူႀကိဳးစား ၾကည့္ပါရေစဦးဆိုၿပီး ေဆးဆရာ ရွာတာေလ။ ေနာက္ဆံုး ညည္းအေမ ေမတၱာေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႔။ ရွမ္းဆရာႀကီးတေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆးစည္းတာနဲ႔ အရိုးေတြ ျပန္ဆက္ၿပီး ေျခေထာက္ မျဖတ္ရေတာ့ဘူး။ အဲဒီကတည္းက ညည္းအေမ ညည္းအေဖ ေျခေထာက္ေတြကို အျမဲတမ္း ႏွိပ္ေပးတဲ့ အက်င့္ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ ညည္းအေဖ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ထိုင္တာနဲ႔ ေဘးကေနၿပီး ႏွိပ္ေပးေနေတာ့တာပဲ။ သစ္စက္အလုပ္ေတြကိုလဲ မလုပ္ခိုင္းေတာ့ဘူး။"

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေမေမ့ညီမ ေဒၚေလးသိုက္ ေျပာျပတတ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမအေၾကာင္းဟာ အိပ္ရာ၀င္ ပံုျပင္ေတြလို နားေထာင္လို႔ သိတ္ေကာင္းခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ႀကီးတဲ့အထိလဲ သမီးေတြ ေကၽြးတာ ေတာင္ မစားပဲ အေမေကၽြးမွ စားတာတဲ့။ ခဏေလး အေမ့မျမင္တာနဲ႔ 'ညည္းအေမေရာ' လို႔ ေမးတတ္တဲ့ အေဖ့ကို ကၽြန္မတို႔ ရယ္ပြဲဖြဲ႔လို႔ မဆံုးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

အေဖနဲ႔အေမ ညအိပ္ညေနခြဲၿပီး ခရီးသြားတာကိုလည္း ကၽြန္မသိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက တခါမွ မေတြ႔ခဲ့ဘူးပါဘူး။ အေမ သစ္စက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ပဲ ခဏ ခြဲေနတာ။ အစ္ကိုႀကီး အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သစ္စက္ကို ဦးစီးႏိုင္တာနဲ႔ အေဖ့နားမွာပဲ အခ်ိန္ျပည့္ ေနေတာ့တာပဲ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ အေဖထိုင္ၿပီး၊ ၾကမ္းေပၚမွာ အေမက က်ံဳ႔က်ံဳ႔ကေလးထိုင္လို႔ အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကို နွိပ္ေပးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ ကၽြန္မတို႔ အျမဲတမ္း ေတြ႔ေနက် ျမင္ကြင္းေပါ့။

အေမရယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မ စိပ္ပုတီးတေခ်ာက္ေခ်ာက္ စိပ္ရင္းဘယ္ညာ လူလွိမ့္ေနမိတယ္။ အေဖ အိပ္ေပ်ာ္႐ွာရဲ႔လား။ အေဖနဲ႔ အေမ တခါမွ ခြဲမအိပ္ဖူးဘူးေနာ္။ အထီးက်န္ျခင္း ေ၀ဒနာ ဆိုတာကို အေမမသိပါဘူး အေမရယ္။ သိပ္၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာ။ အေဖ့ ေခ်ာင္းဆိုးသံက ကၽြန္မကို ပို၀မ္းနည္းလာ ေစတယ္။ စိမ့္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ကၽြန္မ လက္နဲ႔ ပြတ္သုတ္လိုက္ေတာ့ စိပ္ပုတီးမွာပါ မ်က္ရည္ေတြ ေရာေႏွာ စြတ္စိုကုန္တယ္။

'နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ေသာက္လိုက္ပါ အေဖရယ္ေနာ္၊ အေဖ ညကလည္း ဘာမွ စားတာ မဟုတ္ဘူး၊ ႏြားႏို႔ေလး နည္းနည္းေလးေနာ္... အေဖေနာ္'

မနက္လင္းတယ္ ဆိုကတည္းက ကၽြန္မဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစားတိုက္တိုက္ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ကို အေဖ ေခါင္းယမ္းလို႔ခ်ည္း ေနေတာ့တယ္။ ပါးစပ္က မေမးေပမယ့္ အေဖ့မ်က္လံုးေတြက အခန္း၀ကိုခ်ည္း ၾကည့္လို႔ေနတယ္။ အေဖရယ္။

'ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေျပာင္းထိုင္ရေအာင္ေနာ္ အေဖ၊ ကၽြန္မေရႊ႔ေပးမယ္၊ ဒါမွ အေဖ အေညာင္း မမိမွာ'
အေဖေခါင္းယမ္းေနတဲ့ ၾကားထဲကပဲ ကၽြန္မအေဖ့ကို ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို အသာအယာတြဲပို႔ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတုန္း
'ေဟ့ .... အဖိုးႀကီး မျပန္ေသးဘူးလား'
အခန္း၀ကေန ရုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့ အေမ့အသံ က်ယ္က်ယ္ေၾကာင့္ အေဖေရာ ကၽြန္မပါ လန္႔ဖ်ပ္တုန္ယင္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ပိုးလံုခ်ည္ အစိမ္းတြန္႔တြန္႔ ျဖဴညစ္ညစ္ပု၀ါကို က်က်နန ျခံဳထားတဲ့ အေမက အေဖ့ကို ၾကည့္ေနတယ္။ အေဖကေတာ့ အေမ့ကို မၾကည့္ပါဘူး။ အေဖ့ကို ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ တြဲခ် ထိုင္ခိုင္းၿပီးတာနဲ႔ အခန္းထဲကို ဖ်ိဳးဖ်ိဳးဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ၀င္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ေဘးနား ၾကမ္းေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကို ျဖည္းျဖည္း.... ျဖည္းျဖည္းခ်င္း။

'အို .... အေမ'
ကၽြန္မရဲ႔ ၀မ္းသာအားရသံနဲ႔ အတူ အေဖ့ မ်က္နွာၾကည္လင္သြားပံုဟာလည္း မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေမကေလ......

'ဒီ အဘိုးႀကီးက တို႔အိမ္ဘာလို႔ လာေနတာလဲ၊ သူ႔မွာ အိမ္မရွိဘူးလား၊ ျမန္ျမန္ ျပန္လႊတ္လိုက္စမ္း၊ ဘယ္ကလဲ ဒီအဖိုးႀကီးဟာ...'
အေမရယ္ ပါးစပ္က ေျပာခ်င္တာေတြ တြင္တြင္ေျပာၿပီး အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တယုတယ နွိပ္ေပးေနတဲ့ အေမ့ကို မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
အေမအခန္းထဲက ျပန္ထြက္သြားတာနဲ႔ ခုတင္ေပၚက ဇာျခင္ေထာင္ ထူထူေအာက္ကို အေဖျပန္၀င္သြား ခဲ့တယ္။ ဘာမွလဲ ေကၽြးလို႔ မရဘူး။

ေန႔လယ္ေလာက္က်ေတာ့ အေဖ့ကို ႏြားႏို႔နဲ႔ မုန္႔ေလးေကၽြးဖို႔ ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီး ႀကိဳးစားရျပန္တယ္။ အေဖကေတာ့ ေခါင္းယမ္းျမဲ။ အေပါ့အပါး သြားၿပီးတာနဲ႔ ျခင္ေထာင္ေအာက္ကိုပဲ ျပန္၀င္ဖို႔ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို ေရႊ႔႔လို႔ အေဖ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ အေမရယ္ေလ ၿဗဳန္းဆို ေပါက္ခ်လာၿပီး.......
'ဒီအဖိုးႀကီး မျပန္ေသးဘူးလား၊ ဘယ္ကလဲ ဒီအဖိုးႀကီးနဲ႔' ပါးစပ္က ဘာေတြ ေျပာေျပာ အေမက အေဖ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး ယုယုယယ နွိပ္ေနပါၿပီ။ အေမရယ္။ မမႀကီးက မ်က္ရည္က် ေနတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညေနက်ေတာ့လည္း ျခင္ေထာင္ထဲက မထြက္ေတာ့တဲ့ အေဖ့ကို ကၽြန္မ ဇြတ္ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး အျပင္ကို ေခၚထုတ္ရျပန္တယ္။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ တိုက္တဲ့ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ကို သည္တခါေတာ့ အေဖက ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ေသခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ပို႔ဖို႔ ျပတယ္။
ကုလားထိုင္ေပၚေရာက္ၿပီးမွ အေဖ ျပန္ထတယ္။ အိပ္ရာေပၚကို ဇြတ္လက္ညိႇဳးထိုးျပေနတယ္။ 'ပို႔ ပို႔' တဲ့။

'အေဖကလဲ ႏြားႏို႔ေလး ေသာက္ၿပီးမွ ျပန္အိပ္ပါ။ ဒီမွာ ခဏေလး ေနလိုက္ပါဦး'
အေဖေခါင္းကို ယမ္းၿပီး ကၽြန္မကို သနားစရာ ေၾကကြဲစရာ အၾကည့္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တိုးတိုးေလး 'ညည္းအေမ ျမင္ရင္ အေဖ့ကို ႏွင္လိမ့္မယ္' တဲ့။ အို.... အေဖရယ္။

ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ စိတ္ထိခိုက္ရတယ္။ ေအးစက္စက္ အေဖ့လက္ေတြကို ကၽြန္မ ၾကင္ၾကင္နာနာ ကိုင္ထားလိုက္တုန္းမွာပဲ အေမရယ္ေလ....

'မိသိုက္ကေအ သိပ္ညစ္တာပဲ၊ ေတာ္ၿပီ ဒီေကာင္မနဲ႔ ေနာက္မကစားဘူး'
ေဒၚေလးသိုက္တို႔ အိမ္က အျပန္ အႀကီးအက်ယ္ ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းလာတဲ့ အေမက အေဖ့အခန္း၀ကိုေတာ့ တန္းတန္းမတ္မတ္လာတယ္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ဆီကိုလဲ တန္းတန္းမတ္မတ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကိုလည္း တယုတယ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို စူးစူးၾကည့္လို႔.....

'ဟဲ့ အဘိုးႀကီး သူမ်ားအိမ္ကို အားမနာဘူးလား၊ မရွက္ဘူးလား၊ ျပန္ပါေတာ့လား၊ ကိုယ့္အိမ္ကို မျပန္ရင္ေလ မျပန္ရင္'

အေမက ႏွိပ္ေနတာကို ရပ္ၿပီး ခဏ စဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အားရပါးရ ဆက္ႏွိပ္ရင္း 'ရိုက္ထုတ္မယ္၊ ရိုက္ထုတ္မယ္ေဟ့' တဲ့။

'အေမကလဲေနာ္'
မမႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မက စိတ္ထိခိုက္ ညစ္ညဴးေပမယ့္ အေဖဟာ ဒီတခါေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း မ်က္နွာ မလႊဲပဲ အေမ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ မ်က္နွာကေတာ့ ေၾကကြဲစရာ အေကာင္းဆံုး၊ ၀မ္းနည္းစရာ အေကာင္းဆံုး မ်က္နွာ။
အဲ့သည္ညမွာပဲ အေဖ ဆံုးသြား႐ွာပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျပတင္းေပါက္က ၀င္တဲ့ ေလအရွိန္နဲ႔ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနတဲ့ ဇာျခင္ေထာင္ကို ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီး ေမြ႔ရာေအာက္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖိလိုက္ၾကတယ္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ကိုလည္း ေနသားတက်။ ခုတင္ေဘးက စားပြဲေလးေပၚမွာလည္း ႏြားႏို႔ဓါတ္ဗူးနဲ႔ ပန္းကန္ျပားေလးကို အေဖရွိေနတုန္းကလိုပဲ ေသေသသပ္သပ္ ခ်ထားပါတယ္။ အခန္း၀က ၾကည့္လိုက္ရင္ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ အေဖ႐ွိေနသလို ေပါ့ေနာ္။ မမႀကီးဆီက ႀကိတ္ၿပီး ရိႈက္သံ ၾကားရတယ္။

'ငါ့ကို ဘာျဖစ္လို႔ မိသိုက္တို႔အိမ္ ညအိပ္ခိုင္းရတာလဲ၊ ေျပာစမ္းပါဟဲ့'
ေဟာ အေမျပန္လာၿပီ။ အေမျပန္လာရွာၿပီ။ မမႀကီးက မ်က္ရည္ေတြကို ကဗ်ာကယာ သုတ္တယ္။ အေမ့ကို ေခၚလာတဲ့ အစ္ကိုႀကီးရဲ႔ 'အေမကလဲဗ်ာ' ဆိုတဲ့ စိတ္မေကာင္းသံကို ၾကားရတယ္။

'သူမ်ားအိမ္မွာ အပ်ိဳအရြယ္ေလး ည သြားအိပ္လို႔ မေကာင္းဘူးဆိုတာ နင္တို႔ မသိဘူးလား။ ငါတစက္မွ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီေန႔ညသာ ဆက္အိပ္ရရင္ မိသိုက္တို႔အိမ္ မီးနဲ႔ အရိႈ႔ပဲ'
ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီး အခန္းထဲက ျမန္ျမန္ထြက္လိုက္ၾကတယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ အေမက ဆြဲထားတဲ့ အစ္ကိုႀကီးလက္ေတြကို ရုန္းဖယ္လို႔။

'ဒီမွာ ထိုင္ရေအာင္ေလ အေမ'
အေမက ေခါင္းကို သြက္သြက္ခါ ယမ္းရင္း ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီးကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ျဖတ္ၿပီး အိပ္ခန္းဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္။

'အေမ'
ကၽြန္မ လႊတ္ခနဲ ေခၚလိုက္ရင္း အေမ့ေနာက္ ျမန္ျမန္ လိုက္ခဲ့တယ္။ အေမက အခန္း၀မွာ ရပ္ၿပီး ခုတင္ကို ေငးၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၀င္သြားတဲ့ အေမ့ကို ေနာက္ကေန ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ အသက္မရွဴဘဲ ၾကည့္ေနမိၾကတယ္။ အေမက ခုတင္ကို တပတ္ပတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးကို လက္နဲ႔ ထိၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း ဘုရားစင္ စားပြဲခံုေပၚ ေထာင္ထားတဲ့ အေဖ့ဓါတ္ပံုကို ျမင္ေတာ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခ်လိုက္တယ္။

'အေမကလည္းဗ်ာ'
အစ္ကိုႀကီးက သက္ျပင္းတခ်က္ကို ခ်လို႔ ခုတင္ေဘးက ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။
အေဖ့ဓါတ္ပံုကို ၾကည့္ေနတဲ့ အေမဟာ သည္ဘက္လွည့္လိုက္တာနဲ႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚက အစ္ကိုႀကီးကိုလည္း ျမင္ေရာ အံ့ၾသသလို မ်က္ႏွာေျပာင္းလဲသြားရင္း ပက္လက္ကုလားထိုင္ေဘးကို ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ကေလးနဲ႔ အစ္ကိုႀကီး ေျခေထာက္ေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တယုတယ ႏွိပ္ေတာ့တာပါပဲ။

'အေမ'
အစ္ကိုႀကီးက သူ႔မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးနဲ႔ အုပ္လိုက္တယ္။ အေမကေတာ့ အားရပါးရ ႏွိပ္ေနရင္းကေန အစ္ကိုႀကီးဆီက တအစ္အစ္နဲ႔ ရိႈက္သံထြက္လာေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အစ္ကိုႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္သလို ဆက္ႏွိပ္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားေနတဲ့ အေမ့လက္ေခ်ာင္း ပိန္ပိန္ေလးေတြ ေႏွးေကြးသြားၿပီး ခဏေနေတာ့ ဆတ္ခနဲ ထၿပီး အခန္းထဲက ထြက္သြားေတာ့တယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

'ခင္ေထြး .... သမီး'
အေဖ့အိပ္ရာဆီကို လွမ္းလိုက္တဲ့ ကၽြန္မတကိုယ္လံုး တုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ အေမ။ နံနက္လင္းစ ေမွာင္ရီရီ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အေမရယ္ေလ။ ျခင္ေထာင္ေဘးမွာ ရပ္လို႔။ အေမမႏိုးခင္ အေဖ့အိပ္ရာကို ေနသားတက် ျဖစ္ေအာင္လို႔ ကၽြန္မ အေစာႀကီး ထလာခဲ့တာ။

'အေမ'
ခုတင္ေဘးမွာ တည္ၿငိမ္ခံ့ညားစြာ စိုးရိမ္ပူပန္ႀကီးတတ္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ အေမဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အလ်င္က အေမ ေပပဲလား။
'သမီး'
ကၽြန္မ နားၾကားမလြဲပါဘူးေနာ္။ အေမ့နားကို တိုးကပ္ရင္း အေမ့လက္ေတြကို ၀မ္းသာအားရ ကၽြန္မ ဆြဲယူမိလိုက္တယ္။

'အို အေမ့လက္ေတြ ေအးစက္ေနတာပဲ'
'ဖယ္စမ္းပါ'
အေမက သူ႔လက္ေတြကို ျပန္ဆြဲယူရင္း အလ်င္စလို ႏိုင္လွတဲ့ ဟိုတုန္းက အေမ့ေလသံနဲ႔...
'ညည္းအေဖေရာ'
'ဟင္'
'ညည္းအေဖ ဘယ္မွာလဲ၊ ညည္းအေဖ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ'
ဘုရား ဘုရား၊ ကၽြန္မ ဘာေျပာရမလဲ။ အေမေလ ကၽြန္မလက္ေတြကို ဆြဲခါလႈပ္ရမ္းေနတယ္။
'ေျပာေလ၊ ညည္းအေဖေရာ လို႔ဆို'
'အေဖ ရွိပါတယ္'
'ဘယ္မွာလဲ'
'ရွိပါတယ္'
'အို မရွိပါဘူး၊ ငါ အရုဏ္တက္ကတည္းက ညည္းတို႔ မႏိုးခင္ကတည္းက လိုက္ရွာေနတာ၊ တအိမ္လံုးႏွ႔ံေနၿပီ'
'ေျပာစမ္းပါေအ ဘယ္မွာလဲ'
'...........'
'ညည္းတို႔ ဘယ္ကို ပို႔ထားၾကသလဲ ဟင္'
'မပို႔ပါဘူး အေမရယ္'
'အို ေအ'

မ်က္ရည္ေတြ လိမ့္ဆင္းက်လာတဲ့ ကၽြန္မကို အေမက စိတ္မရွည္သလို တြန္းလိုက္ၿပီး အေမ့ခႏၶာကိုယ္ ေလးဟာ ခုတင္ေပၚကို အ၀တ္ေပ်ာ့ေလးတခုလို ပံုက်သြားခဲ့တယ္။ အေမတင္ထားတဲ့ ဇာျခင္ေထာင္ေအာက္က အိပ္ရာရဲ႔ ဘယ္ဘက္ျခမ္းေပၚမွာ ေခြေခြေလး။ အေမ့မ်က္ႏွာက အဆမတန္ အိုမင္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီး အေမ့ မ်က္လံုးမွာ ေဒါသနဲ႔ စိုးရိမ္ေသာကေတြ။ အေမ့ဆီမွာ ပူးကပ္ေနတဲ့ လန္းဆန္းတက္ႂကြမႈတမ်ိဳး ဘယ္ေရာက္ သြားၿပီလဲ။
အေမက ျခင္ေထာင္အမိုးကို အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနရာကေန ကၽြန္မဘက္ကို ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ လိုက္တယ္။

'အသက္ရွင္ရက္ေတာ့ ငါတို႔ကို ခြဲမထားၾကပါနဲ႔ေအ'
အေမ့ရဲ႔ ေတာင္းပန္ညည္းညဴသံဟာ ကၽြန္မကို နာက်င္ေစပါတယ္။
'ရွင္ကြဲ, ကြဲရတဲ့ဒုကၡကို ညည္းတို႔ မသိပါဘူး'

အို ...... အေမရယ္။ ကၽြန္မ မသိဘဲ ရွိပါ့မလား။ ကၽြန္မခံစားေနရတာပဲ အေမ။ အေမ့လို ကၽြန္မ ေပါက္ကြဲ ပါရေစေတာ့။ အေမ နားေထာင္ပါေနာ္။
တဖက္ေစာင္းသြားတဲ့ အေမ့ရဲ႔ လက္ေတြကို ကၽြန္မ ဆြဲယူလိုက္တဲ့အခါ အေမ အသက္မရွိေတာ့ပါဘူး။


ႏုႏုရည္ အင္း၀။

Saturday, March 19, 2011

၀သုျႏၵီ မေဟသီ
ေရးသူ - မိေႏွာင္း



[ဒီကဗ်ာကို မာယာအတြက္၊ သူ႔ စုေဆာင္းမႈ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္က ႐ိုက္ကူးပို႔တဲ့ ကဗ်ာဆရာမ ေမၿငိမ္းကို ေက်းဇူးအထူးတင္႐ွိပါေၾကာင္း။]

မကိုဋ္နဖူးစီး
ေျပာင္ဟီးသတင္းေပး
ေရႊေခၽြး ေငြေခၽြး လက္ယပ္ေခၚ
ထန္းလ်က္က တဆုပ္
သၾကားရုပ္ ေလာကနတ္
ႏႈတ္ျမတ္အခ်ိဳတည္
၀မ္း၀ယ္ဘ၀ေျပာင္း
ေခါင္းဆယ္လံုးဒႆ
မာယာျပသီတာငယ္ကို.. လို…။


ဘယ္မ်က္လံုးကန္း
စိုးရိမ္စမ္းေလွ်ာက္
၀ဲဘက္ေရာက္ေလေၾကာင္
ေအာင္အတိတ္နဲ႔ ေခ်ာင္ပိတ္မိသူမ်ား
ပီတိအျပားလိုက္ကပ္ေတာ့သတည္း။

မိေႏွာင္း

မိေႏွာင္းေရးတဲ့ ေႏွာင္းသစၥာ ကဗ်ာစာအုပ္
၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ။ ၾကယ္နီစာအုပ္တိုက္

Friday, March 18, 2011

တအိအိ အေနာက္မွာ
ေရးသူ - ညီပုေလး




{အင္တာနက္ကေန ရတဲ့ ေ႐ႊအျမဳေတက ညီပုေလး၀တၳဳကို မာယာက ႀကိဳက္လို႔ တဆင့္ ကူးယူတင္ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။}


ေဟာဒီၿမိဳ႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းလမ္းတို႔၊ ရွင္စႏ္ၵိမာလမ္း၊ အာဇာနည္ လမ္းတို႔ကို ၿမိဳ႔ေနျပည္ထိုင္ ပုဂ္ၢိဳလ္တိုင္း သိမီၾကတယ္။ အထင္ကရ လမ္းႀကီးေတြ ဟုတ္လား။
အဲဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္္ဆန္း လမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ေတြ၊ ကနားေတြ အမ်ားႀကီး။ ေရႊဆိုင္ေတြလည္းရွိတယ္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ အေရာင္း ဆိုင္ေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ ပုဂၢလိက ဘဏ္တိုက္ေတြေရာ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြေရာ၊ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြေရာ၊ စတိုးဆိုင္ေတြေရာ၊ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြ၊ နာရီ အေရာင္းဆိုင္ေတြ၊ ဘာလိုခ်င္သလဲ ေဟာဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းေပၚမွာအကုန္ရတယ္။


ဒီေတာ့စာအုပ္ဆိုင္ဆိုတာလည္းပါေတာ့တာေပါ့။ စာအုပ္ဆိုင္ကရွိေတာ့ရွိတယ္။အႀကီးႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာအုပ္ဆိုင္ရွင္ေတြခမ်ာ စစခ်င္းေတာ့ နည္းနည္းနဲ႔က်ဲက်ဲ၀ိုင္းၾကရတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဆိုင္ရွင္လင္မယားႏွစ္ေယာက္မွာ ေယာက္်ားသည္က ညိဳညိဳပုပုပါးပါး၊ မိန္းမျဖစ္သူက ျဖဴ ျဖဴ ေျဖာင့္ေျဖာင့္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ရတဲ့ စာအုပ္၀ယ္သူေတြက ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ ညီပါေပတယ္လို႔ ဆိုသူ ရွိသလို ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ မအပ္မစပ္တဲ့ အတဲြပါကြာလို႔ ေတြးသူလည္း ေတြးမိၾကေပမေပါ့။ သူတို႔ နာမည္ေတြကလည္း ၀တၳဳစာအုပ္ မာတိကာထဲက ယူၿပီးမွည့္ထားသလိုပဲ။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကကိုထြန္းေဆြမင္းတဲ့။

ထြန္းေတာက္ထြဋ္ဆီ က ထြန္းကိုယူ၊ ဦးေဆြ(ဒႆ နိက)ဆီက ေဆြကိုေကာက္၊ မင္းခိုက္စိုးစန္ဆီက မင္းကိုယူ မွည့္ထားေရာ့သလား။ ဇနီးသည္ရဲ႕ နာမည္က လည္း မေခဘူး။ ႏွင္းခင္ရီ တဲ့ေလ။ ခင္ႏွင္းရီ၊ ခင္ႏွင္းရည္ ဆိုတာလို ၾကားဖူးေနက် နာမည္မ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ႏွင္းခင္ရီတဲ့ေလ။ စာေရးဆရာမေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ႏွင္းဆီေအာင္၊ ပုညခင္၊ ေကသရီတို႔ကိုမ်ားသူ႔မိဘကစြဲလမ္းခဲ့ေလသလား။

ကိုထြန္းေဆြမင္းက မနက္ေစာေစာ ဆိုင္ခင္းေလ့ ရွိတယ္။ ဒီေမာင္ ဆိုင္ေရွ႕မွာ တံျမက္စည္း လွည္းရင္ မႏွင္းခင္ရီက စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြ ဖုန္သုတ္တယ္။ ပါးစပ္ ကေတာ့ ေစ်းေရာင္းေကာင္းမယ့္ ဓနသိဒ္ၶိ ဂါထာ တစ္ခုခု ရြတ္ရင္းေပါ့။ အေၾကာင္း မညီညြတ္လုိ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုထြန္းေဆြမင္း ရပ္ကြက္ထဲက လူမႈေရး ကိစၥ တစ္ခုခုရွိလို႔ တံျမက္စည္း မလွည္းအားရင္မႏွင္းခင္ရီလွည္းတယ္။ဖုန္လည္းသုတ္တယ္။

ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္ ဆိုင္ေလးပါပဲ။ စစခ်င္း စာအုပ္ သံုးေလးရာနဲ႔ စဖြင့္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကေလး။ ဆိုင္သက္တမ္းငါးႏွစ္ေလာက္ရေတာ့ စာအုပ္ေရ တစ္ေထာင့္ငါးရာ ျဖစ္လာေရာ။ သိပ္ၿပီးထူးဆန္းတဲ့ကိစၥေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလင္မယားေခၽြေခၽြတာတာ ၀တ္စားၾကတယ္ေလ။ ေရာင္းရသမွ်ဆိုင္ထဲပဲျပန္ျမႇဳပ္ႏွံတဲ့သေဘာ။ အေပ်ာ္ဖတ္စာအုပ္ေတြ၊ ေက်ာင္းျပ႒ာန္းခ်က္ေတြ မေရာင္းေလေတာ့ သူတို႔စာအုပ္ဆိုင္ေလးက “ေျဖာက္ေျဖာက္ ေျဖာက္ေျဖာက္” ေရာင္းရတဲ့ ဆိုင္ေလး။

ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာ မင္းသု၀ဏ္၊ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာျမသန္းတင့္၊ သခင္ျမသန္း၊ လူထုဦးလွ၊ လူထုေဒၚအမာ၊ သိန္းေဖျမင့္၊ ခင္မ်ဳိးခ်စ္၊ ေအာင္သင္း၊ ဦးေရႊေအာင္၊ ေရႊဘိုမိမိႀကီး တို႔ရဲ႕ စာအုပ္မ်ဳိးေတြ ေရာင္းရာကေန စာဖတ္ပရိသတ္ ေတာင္းဆုိတဲ့ ခင္ႏွင္းယု၊ ခင္ေဆြဦး၊ ကလ်ာ၊ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္တုိ႔ တင္ေရာင္းလာတယ္။ စာအုပ္၀ယ္သူေတြရဲ႕ အလုိကို လိုက္ရင္း ရွင္ဆႏၵာဓိက၊ ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)၊ ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ)၊ ဆရာႀကီးဦးၾကည္၊ ဂ်ဴး၊ မင္းခိုက္စိုးစန္ တို႔ပါ ျဖန္႔ခ်ိရပါေလေရာ။

စာအုပ္၀ယ္ ဆုိတာက စိတ္ကူးအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လာၾကတာ။ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ တစ္သက္တာ မွတ္တမ္း ၀ယ္မလို႔လာတာ၊ ဒါေပမဲ့ ေဒါက္တာ သန္းထြန္းရဲ႕ ငါ ေျပာခ်င္သမွ် ငါ့အေၾကာင္း ေတြ႔တဲ့အခါ ေကာက္၀ယ္ခ်င္ ၀ယ္သြားတာ။ လူထုေဒၚအမာရဲ႕ ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာသည္မ်ား၀ယ္ၿပီး ေငြပိုေငြလွ်ံေလးက်န္ေသးေတာ့ ဘုရားရွိခိုးအမ်ဳိးမ်ဳိးပါ ၀ယ္သြားသူ မ်ဳိးလည္းရွိ။ ေျဖာက္ေျဖာက္ ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေစ်း၀ယ္ေတြက ဒိျပင္ စာအုပ္ဆုိင္ႀကီးေတြ ၿမိဳ႕အႏွံ႔ ရွိေပမယ့္ သူတို႔ဆိုင္ကိုမွ ပံုမွန္အားေပးၾကတဲ့ အမာခံ ေဖာက္သည္ေတြလည္းရွိတယ္။

ကုန္စည္ဒိုင္က ပဲအေရာင္းအ၀ယ္ဆရာႀကီးကိုၾကည္လြင္လိုပုဂ္ၢိဳလ္၊ ဆန္ကုန္သည္မ်ား အသင္းက ကိုသိန္းေဇာ္လိုလူ၊ သမိုင္းက်ဴရွင္ဆရာ ဦးသိန္းဟန္၊ ပြဲကုန္းက ေဒါက္တာစံရ၊ မဟာ၀ိသုဒၶါ႐ံုနဲ႔ ျမေတာင္တိုက္ကဦးပၪၥင္းတခ်ဳိ႕၊ စစ္ကိုင္း ျမစၾကာေက်ာင္းတုိက္ ဦးပၪၥင္းေတြ၊ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္ ဒီဆိုင္မွာမရွိရင္ မွာထားခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္မွယူမယ္။ အဲဒီအခါ ကိုထြန္းေဆြမင္း ဆိုင္ကယ္ ဖင္ၾကားညႇပ္ၿပီး ေအာ္ဒါေပးထားတဲ့စာအုပ္ မရ ရေအာင္ ရွာၿပီ။

ဒီလိုနဲ႔ လစဥ္၀ယ္သူေတြ၊ ပံုမွန္ ေဖာက္သည္ေတြ တစ္လၿပီး တစ္လ တိုးလာေတာ့တယ္။ သူတို႔ သင္ေပး လုိ႔ပဲ ဗလာစာအုပ္ပါ တြဲေရာင္းေတာ့ အထုိက္အေလ်ာက္ ေရာင္းရတာပါပဲ။

စာအုပ္ခ်ည္းလား၊ ခဲတံေလး၊ ေဘာလ္ပင္ေလး ပါထားေလ။ ျပန္အမ္းစရာ အႏုပ္မရွိတဲ့ အခါ ေဘာလ္ ပင္ အမ္းေနၾကတာ၊ ေပတံ မရွိဘူးလား။ ခဲဖ်က္ေရာ၊ ခဲသား ေဘာလ္ပင္ တင္ဦး၊ ဒီလိုနဲ႔ မႏွင္းခင္ရီ ေစ်းခ်ဳိထဲက စာေရး ကိရိယာဆိုင္ေတြဘက္ ေျခဦး လွည့္တဲ့အခါ လွည့္ရတယ္။

စာအုပ္ေရာင္းတယ္ ဆိုတာ လာ၀ယ္သူက ဘာစာအုပ္ မရွိဘူးလားလို႔ ေမးရင္ ရွိပါတယ္။ ဒီမွာပါ ခင္ဗ်ာ၊ ဒီမွာပါရွင္ ဆုိၿပီး ၀ယ္သူ႔လက္ အပ္လိုက္ခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့ စာအုပ္တိုက္ မ်ဳိးစံုက စာအုပ္ေတြကလည္း ထြက္လိုက္တာ၊ သူတို႔ ဇနီး ေမာင္ႏံွ လိုက္မမီဘူး။

ေစ်း၀ယ္ ေျဖာက္ ေျဖာက္ဆိုတဲ့ စကားဟာ ဘာ အလကၤာ ေျမာက္တယ္ေတာ့ သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ သိၾကပံု မေပၚဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕မိတ္ေဆြဆိုလည္း ဟုတ္၊ သူတို႔ရဲ႔ စာအုပ္၀ယ္ေဖာက္ သည္ဆုိလည္း ဟုတ္တဲ့ ေဒါက္တာ စိုးစန္ရဲ႕ ေဆးခန္းကလည္း ေျဖာက္ေျဖာက္ ထဲမွာပါတယ္။ ေဒါက္တာ စိုးစန္ရဲ႔ ေဆးခန္းက ၿမိဳ႔စြန္ၿမိဳ႔ဖ်ား မဟုတ္သလို လူစည္ကားတဲ့ၿမိဳ႔အလယ္ေကာင္ေလာက္မွာလည္းမဟုတ္ဘူး။

ဒါေပမဲ့ သူလိုအမ္ဘီဘီအက္စ္ဘြဲ႔ တစ္ခုတည္း ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဆရာ၀န္ခမ်ာ ရွင္စႏ္ၵိမာ လမ္းေပၚမွာ အေတာ္ ႐ုန္းရရွာတယ္။ ေဒါက္တာစိုးစန္က ကိုထြန္းေဆြမင္းတို႔ဆိုင္က တိုင္းမ္ မဂၢဇင္းအေဟာင္း၊ ရီးဒါးဒိုင္ဂ်က္စ္အေဟာင္းေလးေတြ၀ယ္ၿပီး ေဆးခန္းမွာလူနာေတြေစာင့္ရင္း ဖတ္ေလ့ရွိတယ္။

လူခ်င္း ခင္ေလေတာ့၊ ဘယ့္ႏွယ္လဲ ဆရာ ေဆးေတြ ၀ယ္လာတာ မ်ားလွေခ်လား၊ လူနာေတြ က်တယ္လို႔ ထင္တယ္ေမးရင္၊ ဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ဒါ ေယာကၡမႀကီးအတြက္ အ၀ယ္ခိုင္းလို႔ ၀ယ္လာတာ၊ ေဆးခန္းဖြင့္တာ အဂၤလိပ္စာေတာ့ အေတာ္တိုးတက္လာၿပီ ဆိုတဲ့ ေျဖာက္ေျဖာက္ေျဖာက္ေျဖာက္မ်ဳိး။

ျမန္မာ့ေရနံကအင္ဂ်င္နီယာ ကိုတင့္လြင္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဆရာ ကိုမ်ဳိးတုိ႔ ခဏခဏ ေမးၾကလြန္းလို႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေျမပံု၊ ျမန္မာျပည္ေျမပံု၊ ကမာၻေျမပံု၊ ေအဘီစီဒီ ကားခ်ပ္၊ ကႀကီးခေခြး သင္ေထာက္ကူကားခ်ပ္ ပလတ္စတစ္ေလာင္းၿပီးသားေတြ ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။ မဟာမုနိဘုရားႀကီး ပံုေတာ္ေတြ ေတာင္ ပါလုိက္ေသး။ ေရႊတိဂံု၊ မဟာမုနိ၊ က်ဳိက္ထီး႐ိုး ဘုရား ေစတီႀကီးသံုးဆူရဲ႕႐ုပ္ပံုေတြပါမက်န္ဘူး။

ဒါေတြလည္း ေျဖာက္ ေျဖာက္ ေျဖာက္ေျဖာက္နဲ႔ ေရာင္းေနရတာပဲ။ စာအုပ္ ဆိုင္သက္ေလး အေတာ္ ရလာေတာ့ ကိုထြန္းေဆြမင္းက စာအုပ္လာ၀ယ္ သူေတြကို ခန္႔မွန္းတဲ့ အက်င့္ က်င့္ၾကည့္ တယ္။ ဒီပုဂ္ၢိဳလ္ ၾကည့္ရတာ ေရွ႕ေန ထင္ပါရဲ႕။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ေဖာက္သည္ ေရွ႕ေန ဦးထြန္းေ၀နဲ႔မ်ား စာအုပ္ အႀကိဳက္ခ်င္း တူေလမလား။ အေတြးအျမင္၊ ရြက္ႏုေ၀၊ ေအာင္ပင္လယ္၊ ရန႔ံသစ္ မဂၢဇင္းေတြကို ေရာင္းရမယ္ ထင္ေပမယ့္ “ေရးေပးပါ” လို သူ႔ေျမးအရြယ္ေတြ၀ယ္ေလ့ ရွိတဲ့စာအုပ္ ရွိသလားေမးခ်င္ ေမးတာမ်ဳိး။

ဒီကေလးမ တစ္သိုက္ ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ စာအုပ္ေတြ လွန္ေလွာၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဖိုတိုေရွာ့ေတြ၊ ၀င္းဒိုးစ္ေတြ၊ ကိုရယ္ဒေရာေတြ ရွိရဲ႕လားလုိ႔ ကိုထြန္းေဆြမင္း မ်က္လံုးနဲ႔ ႀကိဳရွာ ထားေပမယ့္ သူတို႔ေမးတဲ့ စာအုပ္က ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ) ဆရာေတာ္ ျပဳစုတဲ့ သညာသိႏွင့္ ပညာသိဆိုတဲ့ သုဒၶ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္စာအုပ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ တတ္တယ္။

ကိုထြန္းေဆြမင္းနဲ႔ မႏွင္းခင္ရီတို႔ ခမ်ာလည္း စာအုပ္ဆုိင္ ဖြင့္ခါမွ သူတို႔နဲ႔ အသက္အရြယ္ မတိမ္းမယိမ္းေတြက ဦးေလး၊ ဦးႀကီးတို႔၊ ေဒၚႀကီး၊ အန္တီတို႔ အေခၚ ခံရလို ခံရနဲ႔။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ကိုထြန္းေဆြမင္း မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ ကိုက္တယ္။ ဒီခ်ာတိတ္ သံုးေယာက္ကေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ၀ယ္မယ့္ ခ်ာတိတ္ေတြလို႔ ထင္မိတာ။ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊ ေအာင္ခ်ိမ့္၊ သုခမိန္လႈိင္သာမက ေစာေ၀၊ ႏြယ္စိမ္းေ၀ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကပ္ ေနတတ္တဲ့ ေ၀ႏွစ္ပါး ၀ယ္သြားသလိုမ်ဳိးၾကံဳရရင္အလြန္ေပ်ာ္တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔ ကိုထြန္းေဆြမင္း နာမည္ ေပးခက္တဲ့ ခံစားမႈ တစ္ခုခံစား လိုက္ရတယ္။ စာအုပ္ လာ၀ယ္သူေတြရဲ႕ ဒီဇိုင္းေတြက ေစ်းသူ ေစ်းသား ထင္ပါရဲ႕။ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ လာတာ။ သပ္ သပ္ရပ္ရပ္၀တ္စားလာၾကတာ။ အခ်ိန္ကလည္း ေစ်းခ်ဳိမွာ ဆိုင္ခင္းၾက၊ မန္းျမန္မာပလာဇာမွာ ဆိုင္ထြက္ၾကတဲ့အခ်ိန္။

အေဒၚ အရြယ္နဲ႔ တူမ အရြယ္ႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚက ဆင္းလာၾကတာ။ သားအမိလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါဆရာမ ခင္ႏွင္းယုပရိသတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ ပရိသတ္ထင္ရဲ႕။အေမ့ေရွးစကားလား၊ဇီ၀ဇိုးလား။

“၀သုႏၶေရလက္ေရးဆိုတဲ့စာအုပ္ရွိသလား”

ကိုထြန္းေဆြမင္း ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ၿပီး ေရွာ့ခ္ရ သြားတယ္။
၁၉၈၇ ကာလဆီက ထြက္ခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုစုစည္းမႈစာအုပ္ေလး။ မႏၲေလးၿမဳိ႕က ထုတ္ေ၀တဲ့ လက္ခုပ္ၾသဘာ သံေတြညံခဲ့တဲ့ ဒီစာအုပ္ေလး။ သူမွတ္မိတယ္။ သူ႔ဆိုင္ကတင္ အုပ္သံုးေလးဆယ္ ေလာက္ ေရာင္းခဲ့ရဖူးတယ္ေလ။ ေဟ့ေကာင္ စဥ္းစား စမ္း၊ အေဟာင္းဆိုင္ တစ္ခုမွာ မင္းေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ အဲဒီ ဆိုင္ၫႊန္းရေအာင္ ထြန္းေဆြမင္း ျပန္စဥ္းစားစမ္း။ အျမန္စဥ္းစားေပမယ့္စဥ္းစားလို႔မရဘူး။

စဥ္းစားလို႔မရတာ ဒီလိုကား၊ ဒီလိုအဆင္အယင္နဲ႔ ၀သုႏၶေရလက္ေရးဆိုတဲ့စာအုပ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရတာလည္းပါတယ္။ ကိုထြန္းေဆြမင္းက အ႐ိုးခံအတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။

“ဒီစာအုပ္က ထြက္ခဲ့တာ ၾကာသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္မွာ မရွိပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ အေဟာင္းဆိုင္ ေတြမွာမွရွိလိမ့္မယ္။ကၽြန္ေတာ္ရွာထားေပးရမလားခင္ဗ်ာ”

ဟုတ္ကဲ့လို႔ အမ်ဳိးသမီး ႏွစ္ေယာက္ၿပိဳင္တူ ေျဖၾကၿပီး အသက္ နည္းနည္းႀကီးသူက “ကၽြန္မတို႔ ဖုန္းနံပါတ္ ေပးခဲ့မယ္၊ အဲဒီစာအုပ္ရရင္ ဖုန္း ဆက္ေပးပါလားရွင္”

ကိုထြန္းေဆြမင္း ေခါင္းလည္း ညိတ္သလို ပါးစပ္ကလည္း ဟုတ္ကဲ့လို႔ ေျပာ လိုက္မိတယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာသည္မ်ား စာအုပ္နဲ႔ အေမ့ ေရွးစကား ပ-ဒု-တ သံုးတြဲ စလံုး ေရာင္းလိုက္ရတယ္။
သူတို႔တစ္ေတြ ဆိုင္က ထြက္သြားၿပီး ခဏေနမွ ကိုထြန္းေဆြမင္း သတိရေတာ့တယ္။ ၀သုႏၶေရလက္ေရးစာအုပ္ကို အာဇာနည္လမ္းေပၚက ကိုခင္ေမာင္ရဲ႕ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္မွာ သူေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္။ သူလည္း ဖတ္ဖူးၿပီး ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ကို အခုလို လာေမးေတာ့ ကိုထြန္း ေဆြမင္း မရရေအာင္ ရွာေပးခ်င္မိတယ္။ ေနႏွင့္ဦး၊ ပိုက္ဆံ မရွိေသးလို႔၊ ငါ့မွာမ်ား ပိုက္ဆံ ရွိရင္ ဒီစာအုပ္မ်ဳိး ျပန္ထုတ္မယ္လို႔ ၾကံဳး၀ါးတဲ့ အထဲမွာ ၀သုႏၶေရလက္ေရး စာအုပ္လည္း တစ္အုပ္ အပါအ၀င္ေပါ့။

ဆရာ၀င္းစည္သူ၊ မိုးမိုး (အင္းလ်ား)၊ ႏုႏုရည္ (အင္း၀)၊ ခင္ပန္ႏွင္း၊ သိုက္ထြန္းသက္၊ ရဲသွ်မ္း၊ ညီပုေလးတို႔ အမ်ဳိးသားေရးတာ၀န္ေက်ခဲ့ၾကတဲ့ လက္ရာေတြ။ ဒီစာအုပ္ ျပန္ထုတ္ခြင့္ရရင္ စာေရးဆရာေတြကိုလည္း ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ စို႔စို႔ပို႔ပို႔ ကန္ေတာ့လုိက္ဦးမယ္လို႔ ေတးထားတဲ့ စာအုပ္။

အေရာင္းအ၀ယ္ပါးေနခ်ိန္မွာ ဆိုင္ေရွ႕ကို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ မေျပာနဲ႔ စက္ဘီးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခက်င္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ေယာက္လာရပ္ၿပီး ဆိုင္ဘက္ၾကည့္ေနရင္ ကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရတာ မဟုတ္လား။ ေရာင္းရ ေခ်ေသးရဲ႕၊ ေရာင္းခ်င္လြန္း လို႔ေလ။

ဒီတစ္ခါေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေလး တစ္ေယာက္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ ဣေႁႏၵရရေလး။ အသက္ေတာ့ အစိတ္နဲ႔သံုး ဆယ္တြင္းေလာက္ ရွိေပ မေပါ့။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ေပၚက ဆင္းတာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး။ ဒီဆုိင္မွာ ၀ယ္ေနက် ေဖာက္သည္ ဟန္မ်ဳိး။ သူစီးလာတဲ့ ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ကလည္း သူ၀တ္ စားထားသလိုပဲ သစ္သစ္ လြင္လြင္ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္။ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းလား၊ ဘဏ္၀န္ထမ္းလား၊ တကၠသိုလ္ တစ္ခုခုက ဆရာမေလး ေလလား။ ဒါမွ မဟုတ္အေတာ္အတန္ျပည့္စံုတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းကလား။

စာအုပ္စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို တစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္ၿပီး သင္ေထာက္ကူ ကားခ်ပ္ေတြ၊ ေျမပံုကားခ်ပ္ ေတြဆီ သူ႔မ်က္လံုးေလး ေရာက္သြားတယ္။ က ကေလးငယ္ ခ်စ္ စဖြယ္လား၊ ေအေဖာ္ အဲ႐ိုး ပလိန္းလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုး န၀င္း မိုးလင္းမွသိမယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကိုးဆင့္ပါတဲ့ ပုတီးစိပ္နည္းကားခ်ပ္လား။

စာအုပ္သည္ ဆိုတာ ၀ယ္သူရဲ႕ လိုအင္ကို ျဖည့္ ဆည္းရင္း ဆိုင္ကေလးဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတာ ဟုတ္လား။ အခုလာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးရဲ႕ လုိအင္ကို သူတို႔ လင္မယား ဘယ္လို ျဖည့္ဆည္းၾကမလဲ။ အမ်ဳိးသမီးေလးက “တ႐ုတ္စာနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ ေျမပံုတို႔၊ မႏၲေလး ၿမိဳ႕ေျမပံုတုိ႔ ရွိသလား”တဲ့။ သူတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႔။
ညီပုေလး
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊မတ္လ ၂၀၁၁)


Saturday, March 12, 2011

ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာမိန္းမမ်ား
ေရးသူ - ေဖာ္ေ၀း



[၁]

ေနျခည္ႏုေလးမ်ားထက္
အႏွီးတထည္ ဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္ေနတယ္။

လံုခ်ည္ဂြင္းသိုင္း
ဆံရစ္၀ိုင္းနဲ႔ကေလးငယ္
ဟိုး.... ျမစ္ျပင္က်ယ္ဆီမွ
ေလွတစင္း ထြက္လာလိမ့္မယ္။

အတၱရံျမစ္ကမ္းပါး
အစြန္အဖ်ား ႐ြာေလးတ႐ြာမွာ
ငါေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။


မုန္တိုင္းတခုရဲ႔ ၀မ္းဗိုက္
ဘယ္ကေလာက္က်ယ္လိုက္သလဲ
ေဒါနေတာင္ႀကီးကိုၿဖိဳ
ဧရာ၀တီကိုေသာက္
(အမ်ားထဲကတေယာက္ပါ)
အဖမဲ့သားတေယာက္ရဲ႔ ၾကမၼာအစအန
တကိုယ္လံုးမွာ႐ွခဲ့ၿပီ။

၁၉၄၉ မွ
အ႐ိႈးရာဗရပြႏွင့္
ငါထလာခဲ့သည္။

ဆံညိဳညိဳတြင္
ျပာျဖဴျဖဴေပကပ္
သနပ္ခါးထူထူလိမ္း
မုန္႔စိမ္းေပါင္း ေပါင္းသူ
မေ႐ြးကြက္လုပ္သူ
သနပ္ဖက္ထိုးသူ
အို.... သူမ
တေလာကလံုးရဲ႔ အင္အားမ်ား
စုပြါးထားသူ။

အကစားပဲ မက္ေနတာပဲ
မုန္႔ေတြေတာ့ ကုန္ေအာင္မေရာင္းဘူး
ကဲဟယ္ ကဲဟယ္
အို.... ေမေမရယ္
လက္၀ါးျပင္ႏွစ္ခ်က္နဲ႔
ေမတၱာမ်က္ရည္ တေပါက္ႏွစ္ေပါက္
ကၽြန္ေတာ့ႏွလံုးသား ေအာက္ေျခမွာ
ခုထိ အနယ္မထိုင္ေသးပါ။

ဗံုးခိုက်င္းထိပ္မွာလဲ
အိပ္မက္တခု တြဲလြဲခ်ိတ္
ခုတိုင္မူးရိပ္မေျပႏိုင္
"ဗံုးနီနီႀကီးက လွလိုက္တာေနာ္"
"ေၾသာ္... သားရယ္"
အေမာမ်က္ႏွာ ေသာကမ်က္ႏွာ
ေမတၱာမ်က္ႏွာ ကဗ်ာမ်က္ႏွာ
အသာယာဆံုးေတးဆိုသူ
လူအပီဆံုးမိန္းမ
အလွဆံုးေမေမ။

ႀကံဳလွီျဖဴေဖ်ာ့ေသာေန႔ရက္မ်ား
ထြားႀကိဳင္းခက္မာလွေသာ ဒုကၡ
ဘ၀ရဲ႔ ပ်ားရည္စက္
"သားအတြက္ပါကြယ္"
"ၿမိဳ႔တက္ေက်ာင္းေနရမယ္"
က်ိဳးက်ေတာ့မယ့္တာ႐ိုးေပါက္
အေမတေယာက္တည္း ပိတ္ဆို႔တယ္။

ေၾသာ္.... အေမ
ေႏြလက္အ၀ါ
ေႂကြ႐ြက္အ၀ါ
ခ်ဴခ်ာေသာကမၻာႀကီးမွ
အၿပီးအပိုင္ထြက္ခြါသြား
ညတညလံုး ေလထန္တယ္။

ဤရာစုအထိ
ခ်ိဳ႔ငဲ့ျခင္းအဆင္းနဲ႔
ျပည့္စံုျခင္းအတက္မွာ
တေယာက္စာလမ္းက်ဥ္းေလး
လူ႔ေသြးမ်ားနဲ႔ ခင္းထားရဲ႔။

သူတို႔ကို ေျဖ႐ွင္းေပးခဲ့ေသာ
ကံတရားသည္
သူတို႔ကို ေျဖသိမ့္ေပးခဲ့ေသာ
တမလြန္သည္
အ႐ုဏ္နီတလင္းျပင္၌
အမိႈက္အျဖစ္ က်န္ရစ္မည္

"လူဆိုသည္ကား
........................
........................
........................။

တရားသည္
ႏြားစားသြားသည့္ျမက္ႏွယ္
ခါးလယ္မွျပတ္ရ႐ွာၿပီ။

[၂]

ေတာသည္၎
ေတာင္သည္၎
ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္မ်ားသည္၎
မေပါင္းဆံုႏိုင္ေသာ ေမတၱာဘြဲ႔
ဆိုခဲ့ၾကရသည္။

မိန္းကေလးရယ္
စိမ္းလန္းတဲ့နွလံုးသား
႐ိုးသားတဲ့ဆက္ဆံေရးေတြ
လမ္းေဘးမွာေၾကမြကုန္ၾကၿပီ။

ေဒါင္းခ်ီေမာင္းခ်ီ
ေခၽြးေ၀့သီမ်က္ႏွာနဲ႔
ခမ်ာရန္ေတြ႔ေန႐ွာပါပေကာ။

ညိႇဳးႏြမ္းသိမ္ငယ္ျခင္းရဲ႔
ေနရင္းႏိုင္ငံမွာ
သူမ၀င္ေရာက္လာေသာေန႔
ေလ့လာသူ သုေတသီမ်ား
အေပ်ာ္ကူးစက္သြားေတာ့မည္။

စစ္ေတာင္းကမ္းပါးေပၚက
ရထားလမ္းေဘးၿမိဳ႔ငယ္ဟာ
ကမၻာႀကီးထဲမေတာ့
အမဲစက္ကေလးတစက္သာ
ငါ့ေနရာကၾကည့္ေတာ့လဲ
အမဲစက္ႀကီးတစက္သာ။

နံေစာ္ေသာနာရီမ်ားသည္
သူမ၏ရယ္ေမာဂီတ၌
ေငးစိုက္မင္သက္မိၾကၿပီ။

ဟင့္အင္း.... ခ်စ္သူ႔လက္ေဆာင္မွာ
မာနမထားရဘူးေမာင္
ခဲတန္ေဖာင္တိန္တေခ်ာင္းနဲ႔
ငါ ၇ တန္း ေအာင္ခဲ့တယ္။

ဟိုမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ေကာင္ေလး
ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔
ဒိန္းဒလိန္းနတ္ ဖမ္းစား
ႏွလံုးသားလက္မွာကိုင္
တိုင္တည္ေနပါေပါ့။

တတိယအႀကိမ္
ခ်စ္သူ႔ေစ့စပ္သတင္းမ်ား
၀ါးဓနိသက္ကယ္အိမ္ငယ္ထဲ
ေျခလွမ္းၾကဲၾကဲေလွ်ာက္လာတယ္။

ေလးကၽြန္းကန္ေတာ္ႀကီးမွာ
အေပ်ာ္ေလွစီးရေအာင္ကြယ္
ေၾသာ္..... ကေလးရယ္
မင္းေသြးေအးပါေပရဲ႔
တတ္လဲတတ္ႏိုင္ပါေပရဲ႔။

႐ြ႔ံဗြက္ထဲက ဖိနပ္ေလာက္ေတာင္
အေရာင္မေတာက္တဲ့ေကာင္ကကြာ
အသျပာရယ္ေမာသံက
ငါ့နွလံုးသားႏုႏုထဲ
သလိပ္ခၽြဲခန္းမ်ားနဲ႔ ေထြးလိုက္တယ္။

တြန္သံမွမၾကားရဘဲ
ၾကက္ဖိုၾကက္မရယ္လို႔
ငါခြဲျခားျပမိခဲ့ေလသလား။

ခ်စ္သူရယ္
အ၀တ္တထည္ ကိုယ္တခုနဲ႔
ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာမွာ
ကဗ်ာတပုဒ္ ဖြဲ႔စို႔ေနာ္။

ေၾသာ္... မႏၱလာက
မန္းသီတာဥယ်ဥ္ပင္
မျမင္ခ်င္ရင္တုန္လိႈက္
ငို႐ိႈက္ေနပါပေကာ။

ေနျခည္ေပ်ာက္တကြက္ႏွင့္
ႏွင္းေတာင္ထုအား
ေပ်ာ္က်သြားရန္မစြမ္းေခ်။

ေခါင္းေလာင္းသံ
ေၾကးစည္သံၾကား
ဘာ၀နာပြါး တရားမရႏိုင္ပါ
ရာဇ၀င္စာ႐ြက္လဲ
မ်က္ရည္ေတြထဲ နွစ္လိုက္တယ္။

ကမၻာႀကီးကို ႀကိဳးတိုက္ထဲအလံုပိတ္
အို.... အိပ္ေပ်ာ္ေနသူတို႔
ပန္းမ်ားမေမႊးၾကေတာ့ပါ။

ဧ၀ရက္ေတာင္ထိပ္၌
တိမ္တိုက္မ်ားကင္း႐ွင္းလွ်င္
ႏွင္းျဖဴျဖဴကိုျမင္ရအံ့။ ။

ေဖာ္ေ၀း။
၂၅-၉-၇၄ မွ ၆-၁၀-၇၄
[ေဖာ္ေ၀း ရဲ႔ 'ေဖာ္ေ၀းငွက္မ်ား ပ်ံသန္းခ်ိန္' စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၄ ေအာက္တိုဘာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]



Friday, March 11, 2011

ေက်းဇူး
ေရးသူ- သုခမိန္လိႈင္




အေမွာင္က
ညစဥ္ မင္းကို ငါစမ္းသပ္ခဲ့တာ စိတ္မ႐ွိပါနဲ႔ကြာတဲ့
ေတာင္းပန္စကားဆိုတယ္။
စိတ္မ႐ွိပါဘူး အေမွာင္ေရ
မင္းေၾကာင့္သာ
ငါအလင္းရဲ႔ ဂုဏ္သတၱိေတြကို ႐ွိခိုးဦးညြတ္တတ္ခဲ့တာ။


Thanks
Translated by Maung Tha Noe

Darkness says
I've tested you every night
don't be offended, please
and asks for forgiveness
I won't mind, darkness
thanks to you
I know how to honor light's greatness.


[လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးထိုးၿပီး.....

၁၃ ရက္ ည ၁၁ နာရီ၊ အားလံုးေမွာင္သြားပါသည္။ လက္ႏွပ္ဓာတ္မီးနွင့္ ထိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေတြ တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ ေရးမိသြားျပန္ပါသည္။ ၀န္ခံရလွ်င္ မီးျပန္လာမွာ စိုးရိမ္ေနမိပါသည္။ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးျဖင့္ ထိုးၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလး တအုပ္စာ ရၿပီးမွ မီးကို ျပန္လာေစခ်င္မိပါသည္။ ေက်ာက္ေခတ္လူသားတေယာက္ထက္သာေသာ ဓာတ္မီးတလက္ကိုင္ၿပီး ႀကိဳးစားလို႔ ရႏိုင္ မရႏိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ စမ္းသပ္ခ်င္မိပါသည္။ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္လား၊ ၁၆ ပုဒ္ေျမာက္အေရာက္ ၁၄ ရက္အကူး ည ၀၂း ၃၀ ေလာက္တြင္ မီးျပန္လာပါသည္။ မီးအလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ အပိတ္ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ထပ္ေရးၿပီး ဤ၀န္ခံခ်က္ေလးကို ေရးလိုက္ရပါသည္။

ရည္႐ြယ္ခ်က္က ဘာလဲ ..... လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ခြန္အားေတြ၊ အားေတြ ႐ွာၾကံေပးခ်င္ေနလို႔ပါပဲ.... အေမွာင္ဆန္ေသာ ကမၻာႀကီးထဲတြင္ အလင္းဆန္ေသာ သတၱိထူးေတြ ရေစခ်င္လို႔ပါပဲ.... မရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ညံ့၍ လို႔လည္း ၀န္ခံႏိုင္ပါသည္။ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္တမ္းသည္ ေနရန္အခ်ိန္ေတြ သိပ္မက်န္ေတာ့ဟု တန္ဖိုးထားၿပီးအလုပ္ေတြ မ်ားမ်ား လုပ္ႏိုင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္၏ ႀကိဳးစားမႈတခုလည္း ျဖစ္ပါသည္။)

အေမွာင္ႏွင့္ အလင္းသည္ လွည့္စားျခင္းဟုဆိုလွ်င္လည္း အေမွာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ မမုန္းပါ။ အလင္းကိုေတာ့ ခ်စ္မိပါသည္။]

သုခမိန္လိႈင္
၁၄ ေမ ၂၀၀၉
၀၃း၀၅ နာရီ

{သုခမိန္လိႈင္ရဲ႔ 'လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးထိုးၿပီးေရးတဲ့ကဗ်ာ' စာအုပ္၊ ၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာလ၊ ပထမအႀကိမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}

ေရလယ္မီးျပ
ေရးသူ - ေဖာ္ေ၀း




[ကေလာင္အမည္- ေဖာ္ေ၀း။ အမည္ရင္း- ၀င္းထိန္။ ၁၉၇၈ ဇူလိုင္လ ၃ ရက္တြင္ ကြယ္လြန္တယ္။]


အေမွာင္ၾကားမွာ
စမ္းတ၀ါး၀ါး
သြားေနရရင္
ဘယ္ခရီးတြင္ပါ့မလဲ။


ပင္လယ္ျပင္ဟာ
အ႐ြယ္၀င္စ
အပိ်ဳမရဲ႔
နားလည္ရခက္တဲ့ မ်က္ႏွာလို
ခု ငိုမယ္, ခု ရယ္မယ္
မွန္းဆဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။

ညဆိုတာက
ေမွာင္ႀကီးက်ပလားဆို
ဘာဆို ဘာမွ
မျမင္ရတာ
ဘယ္ဟာ ကမ္းပါး
ဘယ္နား ေက်ာက္ေဆာင္
ေသာင္က ဟိုေ႐ွ႔
အေကြ႔ ဒီမွာ
႐ွာမရႏိုင္။

ဟို...... အေ၀းဆီက
မီးနီ႐ႊန္းျပက္
တလက္လက္နဲ႔
လက္ညိႇဳးညႊန္တယ္
ေရလယ္ 'မီးျပ'
ေက်းဇူးတင္စရာ။

မီးျပကိုၾကည့္ၿပီး
ခရီးထြက္ခြါ
ဘယ္ေနရာဆို
ဘယ္လိုအႏၱရာယ္
ဘယ္အဆြယ္ ဘယ္အေကြ႔
ဘယ္ေ႐ြ႔ ဘယ္မွ်
မွန္းဆလို႔ ရပါၿပီ။

ဒါေပမယ့္
အနီေရာင္ တလက္လက္နဲ႔
မီးျပမ်ား.... ပ်က္တဲ့ခါ
အႏၱရာယ္ဟာ
မငယ္ေတာ့ေပဘူး။

သဲေသာင္ေပၚမဆိုက္
ေက်ာက္ေဆာင္နဲ႔ မတိုက္
အေမွာင္ထဲက
မီးျပနဲ႔ တိုက္တာေၾကာင့္
သေဘၤာေမွာက္ခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ။ ။

ေဖာ္ေ၀း။
မိုးေ၀၊ ၁၉၇၂၊ ေမလ။
[ေဖာ္ေ၀း ရဲ႔ 'ေဖာ္ေ၀းငွက္မ်ား ပ်ံသန္းခ်ိန္' စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၄ ေအာက္တိုဘာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]




ေဖာ္ေ၀း - ေခတ္ေပၚကဗ်ာ နဲ႔ အမည္ေရးခဲ့သူ



(၁)
ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာအတြက္ လမ္းျပ 'ထင္း႐ူးပင္ရိပ္' ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွာ ထြက္ခဲ့။ ဒီ့ေနာက္ ၂ - ႏွစ္အၾကာမွာ သိဒၶတၳလိႈင္က 'ဂၽြန္လ၏ မိုးေရမ်ား' ေရးဖြဲ႔ ၿပီးစီးခဲ့။ ၁၉၇၀။ ေနာက္ ၂ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၇၂ ေရာက္ေတာ့ 'ဂၽြန္မိုးေရ' ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေ၀ျဖစ္။ ေနာက္ထပ္ ၂ ႏွစ္ ထပ္ၾကာၿပီး 'သစ္႐ြက္အေသမ်ားေပၚမွ ရက္စက္ေသာဂီတ' စာအုပ္ထြက္ခဲ့။ ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ေဖာ္ေ၀း၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾက။ ၁၉၇၄။

ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာ ဇာတ္ခံုေပၚတက္ခဲ့ ရာဇ၀င္ထဲ၀င္ခဲ့။

(၂)
အဲဒီ ရာဇ၀င္ထဲက တဦးျဖစ္တဲ့ ေဖာ္ေ၀းဟာ ေတာသား။ ကရင္ျပည္နယ္၊ လိႈင္းဘြဲ႔၊ ေဒါနေတာင္ေျခ ပတ္ေက်ာ႐ြာ ဇာတိ။ ဦးစံခ်ိန္၊ ေဒၚႏုတို႔၏ သား။ ၁၉၄၅ ဖြား [ဟုထင္]။ ဆင္းရဲ၍ ေက်ာင္းတန္းလန္းနဲ႔ စစ္ထဲ၀င္။ စာႀကိဳးစား။ စာေတြဖတ္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးစာေရးျဖစ္။ ရန္ကုန္ေရာက္။

ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊ သုခမိန္လိႈင္တို႔နဲ႔ ပူးေပါင္း။ တေယာက္ကို တေယာက္ ခ်စ္ႀကိဳက္ၾက။ ခ်ီတက္ၾက။ ၁၉၇၃။

အဆီပ်ံ မ်က္ႏွာမ်ား၊ ဆံပင္မ်ား၊ ေဘးဖယ္ထားခံရမႈမ်ား၊ ေခၽြးေသြးမ်ား၊ ႐ႈံးနိမ္႔မႈမ်ား၊ အရယ္အေမာမ်ား မီးခိုးအူလ်က္။

(၃)
ဒီေတာ့မွ သူဟာ ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာကို ထမ္း႐ြက္ရန္၊ ခုန္ခ်ရန္၊ တိတိက်က် ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သိခဲ့ၾကရ။ သူ႔ သက္တမ္းဟာ တိုခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အသံမထြက္ႏိုင္ေအာင္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရ။ ၁၉၇၈။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ လူေတြထဲမွ 'ေဖာ္ေ၀း' တေယာက္ ေလ်ာ့ပါးသြားခဲ့တာဟာ သိသာလြန္းလွ။

(၄)
မေက်ပြန္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အမ်ားႀကီးကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး အခု 'ေဖာ္ေ၀းငွက္မ်ား ပ်ံသန္းခ်ိန္' အမည္႐ွိ 'ေဖာ္ေ၀းကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ပဲ' လို႔ ေခၚေလာက္တဲ့ စာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တင္ဆက္ျဖစ္။

ေခတ္ေပၚကဗ်ာခ်စ္သူမ်ား ေတြ႔ဆံုၾကပါစို႔။

ေလးစားစြာျဖင့္
ေအာင္ခ်ိမ့္
၁၇-၁-၂၀၀၄

Saturday, March 5, 2011

အကို ကႏၵီကူးမား (သို႔မဟုတ္) ၃၃ လမ္း တမ္းခ်င္း
ေရးသူ- ေမာင္ေအး၀င္း



အကို ကႏၵီေရ-

၃၃ လမ္းလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အကိုကလြဲလို႔ အေထြအထူး ညႊန္စရာမ႐ွိပါဘူး။ အကို႔ကို က်ေနာ္က ဆရာလို႔ ေခၚတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ... အကိုက ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္ ႐ူပေဗဒဌာနမွာလည္း နည္းျပဆရာ လုပ္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္က အာရ္အိုင္တီဆိုေပမယ့္ ဆရာ့ကို ၀/သ မွာ ေတြ႔ေနတာပဲ။ ကိုေနအုပ္တို႔၊ ေမာင္ပန္းေမႊးတို႔လို ဆရာကလည္း ဆရာတေယာက္ေပါ့။ ႐ူပေဗဒဌာနမွာ ဆရာျဖစ္မယ့္သူေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာေတြ သင္တုန္းမို႔ အရည္အခ်င္း႐ွိသူ ဆရာ့ကို ေမတၱရပ္ခံ ေခၚယူရတာမို႔ အကိုကႏၵီ ေခတၱ ဆရာ၀င္လုပ္ရေနရတာ မဟုတ္လား။


ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းဘက္ကေန ၃၃ လမ္းထဲ၀င္ရင္ အျပံဳးနဲ႔ ဆီးႀကိဳေနတဲ့ ဆရာ့ကို အရင္ဆံုး ျမင္ရ တာပဲ။ ဆရာ့ဦးေလး (ဆရာ့ေမြးစားအေဖ) မဆံုးခင္ကဆိုရင္၊ တခါတေလ သူလည္း ဆရာတို႔ ဂုဏ္ထူးစာေပမွာ ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ စကားႀကံဳတုန္းေျပာရအုန္းမယ္။ အဲဒီ ဦးေလး ကြယ္လြန္ေတာ့ က်ေနာ္ ခ်စ္ခင္ေလးစား တဲ့ သူေတြ အသုဘပို႔ဖို႔ အမ်ားႀကီး လာၾကတယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာပါရဂူတို႔ ကို ေတြ႔တယ္။ ႏိုင္ငံေရး ေလာက ကေတာ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏု၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးဗေဆြ တို႔လည္း ပါတာေပါ့။ ဦးႏု ဆိုရင္ အလံုဘက္က ဟိႏၵဴ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ဦးေလးႀကီး အေလာင္းျပာျဖစ္လို႔ ျမစ္ထဲေမွ်ာၿပီးမွ ျပန္တာ က်ေနာ့္အျမင္ပါပဲ။

ဦးႏု ျပည္ေျပးဘ၀ကေန လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ လက္နက္ခ်ၿပီး ဗမာျပည္ ျပန္ေရာက္လာေတာ့လည္း ဆရာတို႔ ၃၃ လမ္းေနအိမ္ ဂုဏ္ထူးစာေပ အေပၚထပ္ကို ေဒၚျမရီနဲ႔အတူ အလည္ေရာက္ခဲ့တာ။ ဦးႏုက သီခ်င္းထဲမွာ ၾကား ၾကားေနတဲ့ ဘားလမ္း မုတ္ဆိတ္ လက္ဘက္ရည္ အေၾကာင္းကို ေမးလို႔ ဆရာတို႔ အေျပးသြား၀ယ္ၿပီး တိုက္ရတာေလ။ ဦးႏုက မုတ္ဆိတ္လက္ဘက္ရည္ကို ေသာက္ရင္း သူတို႔ေခတ္ သူတို႔အခါ သမဂၢထဲက ကရာနီ႔ လက္ဘက္ရည္ကို တမ္းတမ္းတတ ေျပာသြားေသးတာ ဆရာေျပာလို႔ က်ေနာ္ ၾကားလိုက္မိ ပါတယ္။

က်ေနာ့္ အဖို႔ေတာ့ ၃၃ လမ္းလို႔ ေျပာရင္ ဂုဏ္ထူးစာေပနဲ႔ ဆရာ ကႏၵီကူးမားပါပဲ။ ၃၃ လမ္း အလံေတာ္လည္း မေတြ႔ပါဘူး။ ၃၃ လမ္း ရဲတိုက္တို႔၊ ၃၃ လမ္း ခံတပ္တို႔လည္း မေတြ႔ဘူး။ ႐ွိမွ မ႐ွိပဲ။ အေနာ္ရထာလမ္းဖက္က ၀င္ရင္ စာေပနယ္ပယ္မွာ မွတ္တိုင္တခုစီ ထူထားႏိုင္တဲ့ ကိုမ်ိဳးညြန္႔ အေဖ သခင္ခင္ညြန္႔ရဲ႔ 'စာေပေလာက' နဲ႔ 'ဇြဲစာေပရိပ္ၿမံဳ' ရဲ႔ ဖခင္ ဦးထြန္း႐ွိန္တို႔ကို ေတြ႔ရမယ္။

လမ္းထိပ္က တ႐ုတ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အေပၚထပ္ တိုက္တန္းလ်ားမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ထင္း႐ူးပင္ရိပ္ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာႏိုးေနတယ္။ သူ႔ေလွကားက ဆင္းရင္ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲနဲ႔ ထမင္း ဟင္းေရာင္းတဲ့ တ႐ုတ္ဆိုင္ကေလး ႐ွိတယ္။ ဟိုးတုန္းကေတာ့ စာေပသမားေတြ ထိုင္ၾကတဲ့ ပြင့္ဦးဆိုတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ၃၃ လမ္း ထိပ္မွာ ႐ွိဖူးတယ္။ စာေပသမား အႏုပညာသမားေတြရဲ႔ စာေပဆိုင္ရာ၊ ယမာကာ ဆိုင္ရာအတြက္ ဆံုဆည္းရာ ခ်ိန္းဆိုရာ 'ပြင့္ဦးကို လာခဲ့' ဆိုတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။ ရာဇ၀င္ကို ထမ္းသလား မထမ္းသလား မေျပာတတ္ဘူး။ လမ္းေပၚကသြားတဲ့ ဘတ္စ္ကားက ပလက္ေဖာင္းေပၚတက္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ၀င္တိုက္ေသးတယ္။ ခုလို ေခြးေျခကေလးေတြနဲ႔ ထိုင္ေသာက္ေနရလိုေတာ့ အကုန္ မလကီးယားကုန္မွာ။ ပြင့္ဦးက ဆိုင္ထဲ၀င္ဖို႔ေတာင္ ပလက္ေဖာင္းကေန ေလွကားထစ္ ႏွစ္ဆင့္ တက္နင္းရေသးတာ။ ပြင့္ဦး မ႐ွိတဲ့ေနာက္ ေအာင္ခ်ိမ့္တို႔ မုတ္သုံတို႔ကို ဆိုင္မ်က္ႏွာစာ စာပြဲမွာ အျမဲျမင္ရတဲ့ တ႐ုတ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ တဆိုင္႐ွိတယ္။ ေဒါက္တာႏိုးအိမ္ ေအာက္ေပါ့။ သူ႔ေဘးမွာ ေကာလိပ္ဂ်င္တို႔ ႐ုပ္႐ွင္ကုမၸဏီ၊ ေနာက္ေတာ့ ၾကံဳဟြာ စားေသာက္ဆိုင္။ ေမ့လို႔ ေဒါက္တာႏိုး အိမ္ေဘးမွာ ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုသင္တဲ့ က်ဴ႐ွင္ဆရာ အမ္ တင္ႏြယ္ ဆိုတာ ႐ွိေသး။

ထမင္းဆိုင္ေက်ာ္ရင္ ရမည္းသားညီအစ္ကို ကိုေက်ာ္သန္း၊ ကိုေအာင္သန္း တို႔ရဲ႔ 'သီလ၀စာေပ' ႐ွိတယ္။ သူတို႔ဆီမွာေတာ့ ဥာဏ္၀င္းစာေပ ကိုဥာဏ္၀င္း၊ မေအးပြင့္ ျမင့္ျမင့္စနး္ တို႔ရဲ႔ အေဖ ေဆြလိႈင္ဦး၊ စာေရးဆရာ ေငြေမာင္း၊ သူ႔သား ၉ မီလီတာ တင္သန္းဦး၊ တကၠသိုလ္ေမာင္ေအာင္ေဆြ ထိုင္တတ္တယ္။ ေပဖူးလႊာဦးျမလိႈင္က ၃၃ လမ္း အလယ္ေလာက္မွာ ႐ွိတယ္။ သူ႔ေဘးမွာ ယခု အရီဇိုးနားေနတဲ့ ကိုေအးျမင့္အေဖ သြားဆရာ၀န္ (က်ေနာ္တို႔အေခၚ ေဒါက္တာအံ့ေက်ာ္) ေဆးခန္း႐ွိတယ္။ သူတို႔ေအာက္မွာ နဂါးနီဆိုတဲ့ အိမ္မွာဖြင့္တဲ့ ဗမာထမင္းဆိုင္ တဆိုင္႐ွိတယ္။

ဒါေတြကို သတိရေနတယ္ ဆရာေရ.....။

၃၃ လမ္းအေၾကာင္း ဋီကာဖြင့္ေနတာနဲ႔ ဆရာ့ အေၾကာင္းေရး ေနရင္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဆရာ့ဆိုင္မွာ ပင္တိုင္ မၾကာခဏ ဆံုရသူေတြ ႐ွိတယ္။ ဆရာပါရဂူ၊ ဆရာဦးျမဇင္၊ ယခု အဂၤလန္ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ညိဳ။ ဆရာေသာ္တာေဆြ (သူက ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ သီလ၀မွာလဲ ထိုင္တတ္တယ္)။ တခါတေလ ဆရာ့ဆီ က်ေနာ္ေရာက္တာ မနက္ပိုင္း ဆရာ့ဆိုင္မခင္းမီ ေစာေနရင္ ဆရာက လမ္းေလွ်ာက္ၾက ရေအာင္ဆိုလို႔ မဂိုလမ္းဘက္ တပါတ္ေလွ်ာက္ၿပီး သဲ၀ါရ္ မွာ မနက္စာ စားလိုက္ၾက ေသးတယ္ေလ။ ေန႔လည္ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာမွာ တိုက္တဲ့ ဆရာ့စာအုပ္ဆိုင္နားက လက္ဘက္ရည္ပဲေပါ့။

ဆရာတို႔ ဂုဏ္ထူးစာေပကေတာ့ သုမနေက်ာမွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ဆိုသလိုပါပဲ။ ႏိုင္လို႔ရမလားဆိုၿပီး အႏိုင္က်င့္တဲ့ စာေရးဆရာ ႀကီးငယ္ေတြ က်ေနာ္ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဆရာလည္း ေျပာဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး။ ဆရာမဂၤလာေဆာင္ေတာ့ သဃၤန္းကၽြန္းက ဘုရားေက်ာင္းမွာ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံတာ အမွတ္ရေသး။ အသက္သတ္လြတ္ အစာေတြ စုံ မွ စံု။ ေကာင္း မွ ေကာင္း။ ေဒ၀ါလီတိုင္း စားရတဲ့ ဆရာ့ဆီက ဟိႏၵဴမံု႔မ်ိဳးစံလည္း တသက္မေမ့ဘူး။

က်ေနာ့္ လမင္းတရာစာအုပ္ဆိုင္ဟာ ဆရာ့ေက်းဇူေတြေၾကာင့္ ေတာက္ေျပာင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာ့ဆိုင္က အကူစာေရး ကိုေအာင္ျမင့္ကိုလည္း ခုထိ မေမ့ပါဘူး။

"က်ေနာ္ မလိမ္ပါဘူး၊ ၃၃ လမ္း ညေနခ်မ္းမွာ၊ က်ေနာ့္ရဲ႔ အမြန္ျမတ္ဆံုး၊ အေဆြးေတြ ႐ွိတယ္...." အဲဒါ ဆရာကႏၵီကူးမား......။

ဆရာ့ကို အကိုလို ေလးစားခ်စ္ခင္တဲ့ က်ေနာ္ ေမာင္ေအး၀င္း ကယ္လီဖိုးနီးယား၊ ေလာ့အိန္ဂ်ယ္လိစ္ကို ေရာက္ေနပါတယ္။

ကြယ္လြန္သြား႐ွာၿပီျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ဆရာကႏၵီေရ.........။

ေမာင္ေအး၀င္း
မတ္လ ၅ ရက္၊ ၂၀၁၁။

Friday, March 4, 2011

သြားႏွင့္ေလဦး
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း



ဧၿပီ ၂၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔မနက္ထြက္တဲ့ ဖတ္စရာဂ်ာနယ္က ဂ်ာနယ္ရဲ႔ 'ေခါင္းႀကီး' ေနရာမွာ အျမဲေရးတဲ့ 'တပတ္တခါ အယ္ဒီတာအညႊန္း' ကို ဖတ္မိၿပီး သူ႔က်န္းမာေရးကို စိုးရိမ္မိတာေၾကာင့္ ဖတ္စရာဂ်ာနယ္က လူငယ္ေလးေတြ စာမူလာယူေတာ့ ေမးျဖစ္ေသးတယ္။ ခုတေလာ သူေတာ္ေတာ္ေမာေနလို႔ စကားေျပာသံေတာင္ မနည္းနားေထာင္ရတယ္လို႔ ေျပာျပၾကတယ္။


ဒါေပမဲ့လို႔ 'ခု စာေရးေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးအေျခအေနမွာ ေအာင္ျပည့္ dream bed ေပၚက မထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ wheel chair နဲ႔ သြားေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မာတယ္။ ေအာက္ဆီဂ်င္မပါပဲ အသက္မ႐ႉႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ႏႈတ္နဲ႔ေျပာၿပီး စာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးႏိုင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေအာင္ျပည့္က မေသေကာင္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ' လို႔ ဧၿပီ ၂၅ ထုတ္ ဂ်ာနယ္မွာ သူေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူျပန္ၿပီး ထလာဦးမွာပဲလို႔ ထင္မိတယ္။

ဧၿပီ ၂၆ ရက္ ေန႔လယ္ပိုင္း သတင္းစာေရာက္ေတာ့ အရင္ဖတ္မိတဲ့ဇနီးက ကိုေအာင္ျပည့္ ဆံုးသြားတဲ့ နာေရးေၾကာ္ျငာ ပါလာတယ္လို႔ ေျပာတာေၾကာင့္ ကမန္းကတန္း ယူၿပီး ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ သူဆံုးသြားၿပီပဲ။ ဘ၀တူတဦး ဆံုးသြားတာေၾကာင့္ ႀကီးစြာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတယ္။ ဘ၀တူလို႔ ဆိုရာမွာ စာေရးေဖာ္ စာေရးဖက္ ဘ၀တူ ျဖစ္႐ံုသာမက ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ အသက္႐ွင္ေနတာခ်င္းလည္း တူေနတာေၾကာင့္ ပိုၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ စာေပေလာကမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ အသက္႐ွင္ေနသူ ေလးဦး႐ွိတယ္။ တဦးက အသက္ ၉၀ ေက်ာ္ အေမလူထုေဒၚအမာ၊ ေနာက္တဦးက CTO လို႔လည္း ေခၚၾကတဲ့ ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာ အယ္ဒီတာ (အခုေတာ့ ျမန္မာတိုင္း) ဦးခ်စ္သိန္းဦး။ ၿပီးေတာ့ သူ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ေအာက္ တႏွစ္ငယ္တယ္။ ဦးခ်စ္သိန္းဦးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ နည္းနည္း ႀကီးတယ္။

ဖတ္စရာဂ်ာနယ္ ထြက္မယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ဆီက စာေလးတေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ လုပ္မွာျဖစ္လို႔ ပင္တိုင္ စာေရးေပးေစခ်င္ေၾကာင္း။ ေလွကားမတက္ႏိုင္လို႔ သူကိုယ္တိုင္ မလာႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ေစလိုေၾကာင္း ေရးထားတယ္။ သူ႔ စာေလးကို ရေတာ့ ဟို ေ႐ွးေ႐ွးတုန္းကလည္း သူ႔ဆီက ဒီလို စာတိုေလးတေစာင္ ရဖူးတာ ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေနရာတခုကို ေရာက္သြားေတာ့ ေရာက္ႏွင့္ၿပီး ျဖစ္တဲ့ သူ႔ဆီက ႏႈတ္ဆက္စာတိုေလး တေစာင္နဲ႔ ေဆးလိပ္ထုပ္၊ ဘီစကစ္ထုပ္မ်ား လူႀကံဳနဲ႔ ပို႔ေပးလိုက္ဖူးတယ္။

ဟိုးတေခတ္ သူ အေထာက္ေတာ္လွေအာင္ရဲ႔ သတင္းဂ်ာနယ္မွာ အယ္ဒီတာလုပ္ေနတုန္းက ခ်ယ္ရီ မဂၢဇင္းမွာ အယ္ဒီတာ လုပ္ေနတုန္းက ကိုယ့္က်န္းမာေရးကလည္း အိပ္ရာထဲက မထႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမို႔ စာေရးမေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အခု 'ဖတ္စရာဂ်ာနယ္' အတြက္ သူ စာမူေတာင္းေတာ့ ေရးေပးရမယ့္ ၀တၱရား႐ွိတယ္လို႔ ခံယူၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး အပတ္စဥ္ မျပတ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ေရးေပးခဲ့တယ္။ အိပ္ရာထဲက လံုး၀မထႏိုင္တဲ့အခါပဲ ပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးတယ္။

သူ႔ေၾကာင့္ ဖတ္စရာဂ်ာနယ္ဟာ စာေပေလာကမွာ လူတိုင္း ဂ႐ုစိုက္မိတဲ့ ဂ်ာနယ္တေစာင္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒီဂ်ာနယ္မ်ိဳး သူမို႔ လုပ္ႏိုင္တာ။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုလူ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ သူက ေက်ာင္းဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ ဂ်ာနယ္ဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ အကုန္လုပ္ဖူးတဲ့သူ။ something of everything ဆိုသလို သူမလုပ္ဖူးတာ မ႐ွိသေလာက္ပဲ။ ျမန္မာစာဆရာမို႔ စာေရးေကာင္းတာ မဆန္းဘူးဆိုေပမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ၀င္လုပ္ေတာ့လည္း သူ႔ကို လူတိုင္း ခ်ီးက်ဴးရေလာက္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္တတ္တာ ေတြ႔ရတယ္။

သူ႔မွာ နယ္ေပါင္းစံုမွာ ၀င္လုပ္ဖူး႐ံုသာမက နယ္ပယ္ေပါင္းစံုမွာလည္း လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ျဖဴစင္႐ိုးသားမႈကို လူတိုင္းက ခ်စ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖတ္စရာဂ်ာနယ္မွာ လူႀကီး၊ လူလတ္၊ လူငယ္ စာေရးဆရာ၊ စာေရးဆရာမေတြရဲ႔ စာေတြ အဆက္မျပတ္ ေတြ႔ေနရတာ ျဖစ္တယ္။ အခုဆို ေတာ္ေတာ္အ႐ွိန္ရေနၿပီ။ စာသမားတိုင္း တန္ဖိုးထားၿပီး ဖတ္ၾကတယ္။ က်န္ရစ္တဲ့ လူငယ္အယ္ဒီတာေလးေတြ သူခင္းေပးသြားတဲ့ လမ္းေပၚ ေအးေအးသက္သာ ဆက္ေလွ်ာက္႐ံုပါပဲ။ စာေပ အႏုပညာ အဓိကထားတဲ့ ဂ်ာနယ္တေစာင္အေနနဲ႔ ေငြေၾကးအျမတ္အစြန္း မ႐ွိႏိုင္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေပတန္ဖိုးအေနနဲ႔ အင္မတန္ ႀကီးပါတယ္။ သူမ႐ွိေပမယ့္ 'ဖတ္စရာ' ဂ်ာနယ္ ဆက္လက္႐ွင္သန္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းၾကေစခ်င္ပါတယ္။

မုန္တိုင္းစဲသြားေတာ့ ရာသီဥတုက ပိုၿပီး ပူလာတယ္။ ပူေလ ႏွလံုးသမား၊ အဆုတ္သမားေတြ ခံရခက္ေလပဲ။ ေအာက္စီဂ်င္ ပိုက္တပ္ထားတာေတာင္ အသက္႐ႉလို႔ မ၀ဘူး။ ပါးစပ္ႀကီး ဟၿပီး ကုန္းေပၚပစ္တင္ ခံရတဲ့ ငါးလို ေဟာဟဲ ေဟာဟဲ ျဖစ္ေနရတယ္။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ အသက္႐ွင္ေနၾကရတဲ့ ေဒၚေဒၚ လူထုေဒၚအမာ၊ ကိုခ်စ္သိန္းဦး နဲ႔ ကိုေအာင္ျပည့္တို႔ကို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ အေ၀းကလွမ္းၿပီး သနားေနရတယ္။ အခုေတာ့ အသက္အငယ္ဆံုးကိုေအာင္ျပည့္က အရင္ဆံုးထြက္ခြါသြားၿပီ။ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ လူဆိုတာ ဒီလမ္းသြားေနၾကသူေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။

ကိုေအာင္ျပည့္ေရ.......
'သြားႏွင့္ေလဦး'

လူထုစိန္၀င္း
ဖတ္စရာ ၆၇

[ပင္၀ါး႐ံုစာေပမွ ထုတ္ေ၀တဲ့ လူထုစိန္၀င္း ရဲ႔ 'ဖတ္စရာ' စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပ တာ ျဖစ္ပါတယ္]