Thursday, June 11, 2015

ပုစြန္တေကာင္နဲ႔ စကားေျပာျခင္း ေရးသူ - ေအာင္ဘညိဳ

ပုစြန္တေကာင္နဲ႔ စကားေျပာျခင္း


ပုစြန္ဆီေရာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ပုစြန္တေကာင္ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့တယ္
ပုစြန္ရဲ႔ လက္ထဲမွာ
လက္ေတာ့ပ္ကိုင္လို႔
လက္တဖက္မွာ ဟန္းဖံုးနဲ႔
ပလိစ္မ်က္မွန္ အနက္ႀကီးတပ္လို႔
ပုစြန္ကျပံဳးၿပီးႏႈတ္ဆက္တယ္
"ေကာင္းေသာ ညေနခင္းပါ" တဲ့
ကိုယ့္လူႏွင့္မေတြ႔တာၾကာၿပီ
ဘီယာဆိုင္မွာ စကားေျပာရေအာင္တဲ့
ပုစြန္က ပုစြန္က ပုစြန္က.။
ဘီယာႏွစ္ငံုေလာက္စုပ္ၿပီး
ခ်ိစ္ၿမံဳ႔ရင္း
ပုစြန္က
နည္းပညာေတြအေၾကာင္း
တက္ခႏိုလိုဂ်ီေတြ
ဖရန္႔စစ္ဖူကူယားမားရဲ႔ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေတြ
ေတာ္ဖလာရဲ႔ တတိယလိႈင္း
ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာရတဲ့အေၾကာင္း
ဒီေရေတာမ်ား ျပဳန္းတီးမႈ
ေဒၚလာေစ်းအတက္အက်
ေရနံေစ်းျမင့္တက္မႈ
တေယာက္တည္းအေျပးၿပိဳင္တဲ့
ဇင္ဘာေဘြ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္
ကရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္နဲ႔
မေမာတမ္းေျပာတယ္.။
ပုစြန္က သူ႔မိသားစုအေၾကာင္း စကားဆက္တယ္
သူ႔အိမ္ရွင္မေတြရဲ႔ စိန္အေရာင္းအဝယ္အေၾကာင္း
သမီးက ေအာ္ဇီမွာ
သားက စလံုးမွာ ေက်ာင္းတက္တဲ့အေၾကာင္း
ေၾကာင္ပုစြန္စား ကၽြတ္ကၽြတ္ဝါးသလို
မနားတမ္းေျပာခဲ့တယ္.။
ပုစြန္နဲ႔ လမ္းခြဲေတာ့
အမွတ္တမဲ့ ပုစြန္ေခါင္းကိုၾကည့္မိတယ္
အလို
ပုစြန္ေခါင္းက ေခ်းေတြခ်ည္းပဲ..။

ေအာင္ဘညိဳ
ရတီမဂၢဇင္း၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၈။

[မန္းရတနာ စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္ေဝတဲ့ ေအာင္ဘညိဳ ေရးတဲ့ ၅၀/၅၀  စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]



Tuesday, June 2, 2015

ပါတီ၀င္တေယာက္ရဲ ႕စိတ္ဓာတ္။ ေရးသူ - လွေက်ာ္ေဇာ

ပါတီ၀င္တေယာက္ရဲ ႕စိတ္ဓာတ္
(ပါတီစိန္ရတု – အမွတ္တရ)

      ေဖေဖဟာ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ သခင္စိုးကို ေဒးဒရဲအနီးက ဂြကေလးရြာမွာ သြားေခၚရပါတယ္။ သခင္စိုးက ေဖေဖနဲ ့ သူ ့ရဲေဘာ္တစုကို ဆီးၿပီးႏုိင္ငံေရးသင္တန္းေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းအၿပီးမွာ ေဖေဖတို ့တေတြကို သခင္စိုးက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္မ်ား အျဖစ္ သိမ္းသြင္းခဲ့ပါတယ္။

      ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအၿပီး ၁၉၄၅ – ဇူလိုင္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ – ပါတီရဲ႕ ဒုတိယကြန္ဂရက္မွာ ေဖေဖ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္ခံရပါတယ္။

       ေဖေဖဟာ အဲသလို ပါတီရဲ ့ေခါင္းေဆာင္တေယာက္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္သာ ခံခဲ့ရတာ၊ ပါတီကလာပ္စည္း ျဖတ္သန္းမႈ၊ ပါတီ၀င္ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈ စတာေတြ စနစ္တက် မရွိခဲ့ပါဘူး။ ပါတီရဲ႕ စည္း႐ံုးေရးစည္းကမ္းတို႔ ဘာတို႔ဆိုတာလည္း သိပ္သတိထားမိဟန္ မရွိပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပါတီကလည္း အလြန္ႏုနယ္ေသးတဲ့ ကာလျဖစ္လို႔ ေနာက္ၿပီး ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ကိုလိုနီ ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရး ယူဂ်ီကာလ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာျဖစ္လို႔ စနစ္္တက်နဲ႔ စည္းကမ္း တက်ျဖစ္မႈ ေတြကလည္း အားနည္းေနဟန္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီကာလ သခင္စိုိးရဲ႕ ဂိုဏ္းဂဏ လုပ္ဟန္မ်ားကလည္း ပါတီတြင္း အေတြးအေခၚေတြ ႐ွုပ္္ေထြးၿပီး စိတ္၀မ္းကြဲမႈမ်ားကို ျဖစ္ေစခဲ့ ပါေသးတယ္။

      ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ပါတီ ေတာခိုရေတာ့ ေဖေဖေတာထဲ လိုက္မသြားပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ေဖေဖက သူရဲ႕ တီဘီေရာဂါကုဖုိ႔  ခြင့္ ၆ လ ယူၿပီး မိတၳီလာကို  ေရာက္ေနတာပါ။ သူရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႕တပ္ေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။  အဲဒီကစလို႔ သူပါတီနဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားပါတယ္။ ၁၉၅၁ – မွာ သူ႔ ဂ်ပန္ေခတ္ ရဲေဘာ္ေဟာင္းႀကီး သခင္ႀကီးျမင့္ ကတဆင့္ ပါတီနဲ႔ ျပန္အဆက္ရေပမယ့္ ၁၉၅၇ – မွာ ဖဆပလ အစိုးရက သခင္ႀကီးျမင့္ကို ဖမ္းလိုက္ၿပီး ေဖေဖကိုလည္း တပ္က ထုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ ေဖေဖ ပါတီနဲ႔ တခါ အဆက္ျပတ္သြားျပန္ပါတယ္။

၁၉၆၂ – ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းတက္လာၿပီးေနာက္ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အေတာ္႐ုပ္လံုးေပၚလာပါတယ္။  ဒီေတာ့ ေဖေဖက သူ႔မွာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ႏုိင္ခြင့္လည္း မရွိေတာ့ဘူး၊ လက္နက္က္ိုင္လမ္းေၾကာင္း တခုထဲပဲ ရွိေတာ့တယ္ဆိုၿပီး ပါတီနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။ ဒီလုပ္ငန္းကို အလြန္လ်ွိဳ႕ဝွက္ လုပ္ရေတာ့၊ သိပ္ခက္ခဲပါတယ္။  ဒီၾကားထဲ ပါတီမွာကလည္း စည္း႐ံုးေရး လမ္းစဥ္ အမွားအယြင္းေတြ ေပၚေနၿပီး၊ ကစဥ့္ကရဲ ျပိဳကြဲမွဳေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖေဖ အဲဒီတုန္းက ပါတီဗဟိုရွိရာ ပဲခူး႐ိုးမနဲ႔ အဆက္မရခဲ့ပါ။

         ေဖေဖက အဲသလို ပါတီနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္သူ ပါတီ၀င္ တေယာက္လိုပဲ သတ္မွတ္ထားဟန္ ရွိပါတယ္။ အလြန္စည္းကမ္းႀကီးစြာ အခ်ိန္ဇယားအတိအက်န႔ဲ ေနတာပါ။ အဲဒီကာလက ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ — ဆိုဗီယက္သံ႐ံုး၊ တ႐ုတ္သံ႐ံုး၊ ေျမာက္ကိုရီးယားသံ႐ံုး၊ အေရွ႕ဥေရာပႏုိင္ငံ သံ႐ံုးမ်ား က သူတို႔ႏုိင္ငံထုတ္ စာေစာင္ စာတမ္းမ်ား လာလာပို႔ပါတယ္။

ေဖေဖ အလြန္တန္ဖုိးထား ေလ့လာတဲ့ စာေစာင္ေတြကေတာ့ တ႐ုတ္သံ႐ုံးက လာလာပို႔တတ္တဲ့ “ChinaToday” နဲ႔  “Peking Review” ပါ။  အဲဒီထဲက ႏုိင္ငံေရးေဆာင္းပါးေတြဟာ ေဖေဖ့အတြက္ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ေတြ ရွင္းေအာင္၊ ႏုိင္ငံတကာ ျပႆနာမ်ားအေပၚ မွန္ကန္စြာၾကည့္ျမင္တတ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ သိပ္အက်ိဳးရွိတာပဲ-လို႔ ေျပာျပ ဖူးပါတယ္။

     ေဖေဖက အေနအထိုင္လည္း သိပ္သိုသိပ္ပါတယ္။  စကား အေျပာ အဆိုက အစ အလြန္ ဆင္ျခင္ပါတယ္။ က်မတို ့ဆီဆံုလမ္း အိမ္ေလးဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ အိမ္ပါ။ ေဖေဖက ေျမေအာက္လုပ္ငန္းလည္း လုပ္လာသူ ျဖစ္ေလေတာ့ ေျမေအာက္ စည္းကမ္း ေတြလည္း ေက်ညက္ဟန္ ရွိပါတယ္။ သိပ္ကို သတိႀကီးပါတယ္။ က်မကိုလည္း အေနအထိုင္ အေျပာအဆို ဆင္ျခင္တတ္ေအာင္ သြန္သင္ေပးတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း က်မေမာင္ ၂ ေယာက္ (ေအာင္ေက်ာ္ေဇာ-ေက်ာ္ေဇာဦး) အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္လာတာကို ေဖေဖရိပ္မိဟန္ရွိေပမယ့္ သူတို႔ကို ဘာမွ ေမးျမန္း စံုစမ္းျခင္းေတြ မလုပ္ပါဘူး။ က်မကိုလည္း သူတို႔နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးမေဆြးေႏြးဖုိ႔  မွာထားပါတယ္။

   ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၇၆ – ဇြန္လထဲမွာ ကိုေက်ာ္ေဇာဦး ေရွ႕ေျပးအျဖစ္ ပါတီဆီသို႔ ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖ ပါတီဆီသြားဖုိ႔ သြားစီစဥ္တာပါ။ က်မတို႔မလဲ ခရီးထြက္ဖုိ႔ အစစအရာရာ အလြန္လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ အိမ္က တျခားလူမ်ားလည္း မရိပ္မိေအာင္ ေဖေဖနဲ႔က်မ ညည (တျခားလူေတြ အိပ္ခ်ိန္မွာ) က်မ အခန္းမွာ စကားေျပာရပါတယ္။ အဲဒီညေတြမွာ ေဖေဖဟာ က်မကို ပါတီ၀င္ တေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊  စံနမူနာ လုပ္ဟန္ေတြကို တသက္လံုး စြဲမွတ္သြားေစခဲ့တဲ့ စကားေတြကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။

   အဲဒါေတြကေတာ့ —–

၁။ လမ္းမွာ ေဖေဖကို ဖမ္းမိသြားရင္လည္း သမီးက ပါတီဆီ ေရာက္ေအာင္သြားပါ။ ဘယ္သူ႕ကိုပဲ ဖမ္းမိမိ္၊ တေယာက္ကို တေယာက္မကယ္နဲ႔။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လြတ္ေအာင္လုပ္။

၂။ ပါတီကို ေဖေဖ – ၁၉၄၈ – တုန္းက ဘာလို႔ေတာမခိုခဲ့သလဲဆိုတာ ရွင္းျပပါ – ဆိုၿပီး သူအဲဒီတုန္းက ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါအေျခအေနနဲ႔  သူ႕စဥ္းစားခ်က္ေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ (အဲဒီ အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ ေဖေဖက သူ႕အထုပြတၱိစာအုပ္မွာ  အက်ယ္တ၀င့္ေရးၿပီးျဖစ္လို႔ ထပ္မေရးေတာ့ပါဘူး။) က်မလဲ အဲဒီေတာ့မွ ေဖေဖ့အေၾကာင္း ေျခေျချမစ္ျမစ္ တိတိက်က် သိရတာပါ။

၃။ ေဖေဖ့ အေၾကာင္းသိသူဟာ – ၃ – ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္ခ်စ္နဲ႔ ကိုႀကီးျမင့္တို ့-၃ ေယာက္။ သခင္သန္းထြန္းနဲ႔ သခင္ခ်စ္တို ့က က်ဆံုးသြားၿပီ။ ကိုႀကီးျမင့္က ဒီမွာ (ရန္ကုန္မွာ)။ အခုပါတီကို ဦးေဆာင္ေနသူေတြဟာ ေဖေဖ့အေၾကာင္း သိခ်င္မွသိမွာ။  ေဖေဖ့ကိုဆီးၿပီး အေရးယူတာေတြ၊ ဘာေတြ လုပ္ႏုိင္တယ္။ ေဖေဖ့အေပၚ သူတို ့ဘယ္လိုပဲ သေဘာထားထား၊ သမီးတို႔က ပါတီေပးတဲ့တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ပါ။

၄။ ကိုယ္ကဆရာ၀န္ပဲဲ ေဆးပဲကုမယ္လို႔ သေဘာမထားနဲ႔၊ ပါတီကေပးတဲ့ တာ၀န္ကို ယူပါ။ ကင္းေစာင့္ခိုင္းရင္ ကင္းေစာင့္၊ ထမင္းခ်က္ခိုင္းရင္ ထမင္းခ်က္၊ ေစ်းေရာင္းခိုင္းရင္ ေရာင္းေပါ့ —- တဲ့။
ဒါေတြကေတာ့ ေဖေဖဟာ ပါတီကိုလာဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနစဥ္ကတည္းက ေတြ႔ၾကံဳရလာႏုိင္တဲ့ ျပႆနာ ေတြကို သူ႔ဟာသူလည္း အေတြးအေခၚအရ ျပင္ဆင္႐ံုတင္မက က်မကိုလည္း ျပင္ဆင္ေပးခဲ့တာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပါတီ၀င္တေယာက္ အေနနဲ႔ ပါတီကို အၾကြင္းမဲ့နာခံတဲ့ သေဘာထားပါ။

   ၁၉၇၆ – ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ က်မတို႔ သားအဖတေတြ ပါတီရဲ႕ေရွ႕တန္းစခန္းေထာက္ မန္႐ႈိး ေခၚ မန္ဟီးရိုးရြာေလးကို ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ (စကားခ်ပ္။ မန္ဟီးရုိးကုိ္ု မန္ဟိုင္း နဲ႔ အမွတ္မွားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖေဖရဲ႕ အတၳဳုပြတၱိစာအုပ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္မွာ “ဆိုင္းစုမွသည္ မန္ဟိုင္းဆီသို႔´လို႔ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အမွန္က မန္ဟီး႐ိုးပါ။)

က်မတို႔ သားအဖကို ႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္အဖြဲ႔၀င္လည္းျဖစ္ ပါတီရဲ႕ေျမေအာက္ တာဝန္ခံလည္းျဖစ္တဲ့ ရဲေဘာ္ထြန္း (ဗိုလ္ၾကင္ေမာင္) က လာေခၚၿပီး အဲဒီတုန္းက ပါတီေခါင္းေဆာင္အမ်ားစု ေရာက္ရွိေနတဲ့ ၿမိဳ႔ကို ေခၚေဆာင္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ပါတီဥကၠဌသခင္ဗသိန္းတင္ဦးေဆာင္တဲ့ ပါတီ ထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္ အခ်ိဳ႕ဟာ ေကအိုင္ေအ ဥကၠဌဦးဘရန္ဆိုင္း ဦးေဆာင္တဲ့ ေကအိုင္ေအအဖ႔ြဲနဲ႔ တပ္ေပါင္းစုလုပ္ငန္း မ်ားအတြက္ အဲဒီမွာ ေဆြးေႏြးေနတဲ့ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။

က်မတို႔ကိို ပါတီဒုဥကၠဌ ရဲေဘာ္ခင္ေမာင္ႀကီး ၊ႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္အဖြဲ႔ဝင္ ရဲေဘာ္ေအာင္ (ရဲေဘာ္မ်ိဳးျမင့္)၊ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ရဲေဘာ္သန္းေရႊတို႔ လာႀကိဳၾကပါတယ္။  ေဖေဖနဲ႔က ရဲေဘာ္ေအာင္နဲ႔ေရာ ရဲေဘာ္သန္းေရႊနဲ႔ေရာ ဘီဒီေအ ေခတ္ကတည္းက သိကၽြမ္းရင္းႏွီးၿပီးသားပါ။ ဧည့္ခံဌာနကို ေရာက္တဲ့အခါ ဆင္ဝင္ေအာက္ကေန ထြက္ႀကိဳေနတဲ့ ဥကၠဌသခင္ဗသိန္းတင္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။

   ဥကၠဌက ေဖေဖကို ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း၊ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ၿပီး ေျပာတဲ့စကားေတြကို က်မအခုထိ ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္။  ဥကၠဌက ေဖေဖလက္ကို သူ႕လက္ ၂ ဖက္နဲ႔ အားရပါးရဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး—-
“ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာရယ္ –  မနာလိုလိုက္တာဗ်ာ။ က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကို အားက်လုိက္တာဗ်ာ သားေတြသမီးေတြပါ ပါေအာင္ေခၚလာႏုိင္တယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်မတို႔ မေရာက္မခ်င္း သူတို႔တေတြ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ပူေနရေၾကာင္းလည္း ေျပာျပပါတယ္။ က်မတို႔ လမ္းခရီးအေတြ႕အၾကံဳေတြကိုလည္း ေမးျမန္းပါတယ္။

   က်မတို႔သားအဖ လား႐ႈိးတည္းခိုခန္းမွာ ညအိပ္နားတယ္ဆိုတာ ေျပာျပမိေတာ့ ဥကၠဌက သူ႔ရင္သူဖိၿပီး၊- -“အမယ္ေလး-အမယ္ေလး-ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာရယ္ ရမ္းလွခ်ည့္လားဗ်ာ” လို႔ဆိုၿပီး၊ ရဲေဘာ္ထြန္းဘက္ လွည့္ကာ၊ “ကိုထြန္း ခင္ဗ်ားလူေတြ ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာတုန္း”လို႔ ေျပာပါတယ္။
အဲဒီညမွာ ဥကၠဌဦးစီးၿပီး ပါတီက က်မတို႔ သားအဖကို ႀကိဳဆိုတဲ့ အခမ္္းအနားနဲ ့ထမင္္းစားပြဲ က်င္းပပါတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ ဥကၠဌက ႀကိဳဆိုတဲ့မိန္႔ခြန္းေျပာဆိုရာမွာ——

“ရဲေဘာ္ေက်ာ္ေဇာဟာ ပါတီေၾကာင့္ တမိသားစုလံုး ဒုကၡေရာက္သြားရတာ။ ဒါေတာင္ ပါတီကို စိတ္မနာဘဲဲ ျပန္လာတဲ့အတြက္၊ အလြန္ဂုဏ္ယၿူပီး အလြန္လည္း ႀကိဳဆိုပါတယ္”– ဆိုတဲ့စကား ထည့္ေျပာပါတယ္။

     ေဖေဖက သူျပန္ေျပာရတဲ့ အလွည့္မွာေတာ့ —–

            “ဘယ္ႏွယ္ ေျပာလိုက္တာလဲ ဥကၠဌရယ္ — ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡေရာက္ရတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္မိသားစု ကြက္ကြက္ေလးပါ။  ကၽြန္ေတာ္ တပ္ထဲမွာ မရွိကတည္းက ပါတီဟာ တေျပးထဲ ေျပးရတာ ေနာက္ဆံုး ပဲခူးရုိးမေတာင္ ျပဳတ္သြားရတာ။  ဒီေလာက္ ပါတီႀကီး ထိခိုက္နစ္နာသြားရတဲ့ ကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္မိသားစု ကိစၥေလးနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ စိတ္နာႏုိင္ပါ့မလဲ” — လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

       အားလံုးငိုင္က်သြားပါေတာ့တယ္။

        ေဖေဖက ပါတီ၀င္တေယာက္အေနနဲ႔ ပါတီ အက်ိဳးစီးပြားကိုသာ ဦးထိပ္ထားေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုက္တဲ့ သာဓကတရပ္ပါ။

     ဒီျဖစ္ရပ္ (၂) ခုက က်မကို ပါတီ၀င္တေယာက္ ထားရွိရမယ့္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ဟန္ကို ေကာင္းေကာင္း သင္ၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။

ေဖေဖကိုယ္တိုင္လည္း ဒီလုပ္ဟန္ေတြကို ပါတီ၀င္ျဖစ္ကတည္းက တသက္လံုး ထိမ္းသိမ္းသြားခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးကြယ္လြန္ခ်ိန္ အထိပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ပဲ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာက ေဖေဖကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ အမွတ္တရစကား ေျပာရာမ
“ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာဟာ သူယံုၾကည္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအေပၚ သစၥာရွိသူ” လို႔ ေျပာခဲ့ဟန္တူပါရဲ ့။

လွေက်ာ္ေဇာ။
၃-၁၂-၂၀၁၃


      (ေဖေဖ အသက္ ၉၄ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေရးသားပါတယ္။)

Sunday, May 31, 2015

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ နယ္စပ္တေလွ်ာက္က ေရြ႔လ်ားဒုကၡသည္မ်ား ေရးသူ - နီေမာ္

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ နယ္စပ္တေလွ်ာက္က ေရြ႔လ်ားဒုကၡသည္မ်ား



ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ စစ္ေရးအေျခအေနဟာ အျမဲတမ္း ခံစစ္အေနအထားမွာ ရွိေနတယ္။  သူေတာင္းစားနဲ႔ နဂါးမင္းစစ္ခင္းရသလို ျဖစ္ကာ ၂၆ ႏွစ္ၾကာ သက္တမ္းၾကာ အုပ္ခ်ဳပ္သြားတဲ့ ဦးေနဝင္းရဲ႔ မဆလ စစ္တပ္နဲ႔ သူမႏိုင္ ကိုယ္မႏိုင္၊ ရွည္ၾကာတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တာ လူတိုင္း အသိပါ။  ဒါေပမယ့္ မိမိရဲ႔ အတြင္းပိုင္း    အေၾကာင္းရင္း ၿပိဳကြဲမႈႀကီး ျဖစ္တဲ့ ကိုးကန္႔၊ 'ဝ'၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ အခါ စတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ားရဲ႔ ပုန္ကန္ခြဲထြက္မႈကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မတု႔ံျပန္ ႏိုင္ေတာ့ရံုမက ကမၻာ့လက္ေဝွ႔ အေက်ာ္အေမာ္ မိုက္တိုင္စင္ရဲ႔ လက္သီးခ်က္လို ျပင္းထန္အားေကာင္းစြာ တခ်က္တည္း အထိုးခံလိုက္ရတယ္။

အေျခခံေဒသေနာက္ေက်ာက အစ္ကိုႀကီး တရုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကလည္း ဒုကၡသည္ အင္အားစု တရာေက်ာ္ကိုေတာ့ သူ႔တိုင္းျပည္ နယ္စပ္ေဒသမွာ လက္ခံထားႏိုင္ပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္ တရုတ္ျပည္ ရွမ္းရြာ မုန္းမဒုကၡသည္စခန္းနဲ႔ မုန္းလ်င္ဒုကၡသည္စခန္းတို႔ ေပၚေပါက္ လာရေတာ့တာပါ။

ဒုကၡသည္စခန္းမ်ား ကခ်င္ေဒသသို႔ ေျပာင္းေရႊ႔ျခင္း

ရဲေဘာ္တိုင္း လြတ္လပ္စြာ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈအရ ေပၚလစ္ဗ်ဴရို ရဲေဘာ္ထြန္း(ေခၚ) ဗိုလ္က်င္ေမာင္နဲ႔ လိုက္ပါမယ့္ ဒုကၡသည္ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႔ဟာ မုန္းမရြာကေန (၁၀၁) စစ္ေဒသ ကခ်င္လူမ်ိဳးတို႔ရဲ႔ ကံပိုင္တီး ေဒသကို သြားေရာက္ၾကေတာ့တယ္။

ဒီေနာက္ အိမ္ေထာင္သည္နဲ႔ ကေလးမိခင္မ်ား၊ ကေလးမ်ားက (၁၀၁) စစ္ေဒသ ဖီေမာ္ေဒသ ကို သြားေရာက္ၾကမယ္။  မုန္းလ်င္စခန္းရွိ ဒုကၡသည္ ဗဟိုေခါင္းေဆာင္ မိသားစုကေတာ့ (၁၀၁) စစ္ေဒသရွိ ဦးဇခုန္တင့္ယိန္း ထံ သြားေရာက္ စခန္းခ်ၾကပါမယ္။

ဒီဒုကၡသည္ အဖြဲ႔သံုးဖြဲ႔လံုးကို တရုတ္ျပည္ရဲ႔ အထူးအစီအစဥ္နဲ႔ တရုတ္ျပည္တြင္းကေန ဘတ္စ္ကားႀကီးမ်ားနဲ႔ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ျခင္းပါ။  စာေရးသူတို႔လည္း မုန္းမဒုကၡသည္စခန္းက အိုးခြက္ပန္းကန္ အိပ္ယာမ်ားကို သိမ္းဆည္းထုတ္ပိုးကာ ေနာက္စခန္းတခုကို ေရႊေျပာင္းၾကရ ေတာ့မယ္။  ဒုကၡသည္ဘဝ ေရာက္ေနတဲ့အျပင္ ကေလးတိုးလိုးတြဲေလာင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး မိုးေလဝသ ၾကမ္းတမ္းမႈ ေအာက္မွာ ေရွ႔ခရီးၾကမ္းႀကီးကို ဘယ္လို ဆက္ၾကရမလဲ။

ရဲေဘာ္အားလံုးဟာ ကြန္ျမဴနစ္တပ္သားေတြလို စိတ္ေရာခႏၶာပါ ေလ့က်င့္ထားၾကလို႔သာ။  မဟုတ္ရင္ ရူးသြပ္သြားေလာက္တယ္။  အမ်ားစုႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့လည္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိေနၾကတယ္။ မိုးဦးကာလမို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႔။  ၈၉ ခု ေမလကုန္ေလာက္မွာ ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြ စီးကာ မုန္းမ ဒုကၡသည္စခန္းက စတင္ထြက္ၾကေတာ့ မုန္းလ်င္ရွိ ဗဟိုဒုကၡသည္ ကားေတြနဲ႔ သြားေရာက္ ပူးေပါင္းၾကတယ္။  တခ၇ီးတည္း ဆက္ထြက္ၾကေတာ့ လင္ခ်န္းၿမိဳ႔ကို ျဖတ္ေက်ာ္ကာ လန္ခ်န္းၿမိဳ႔ကို ေရာက္ပါတယ္။

လန္ခ်န္းၿမိဳ႔မွာ တရုတ္ျပည္ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္သြယ္ေရးဌာနက စီစဥ္ထားတဲ့ တည္းခိုရိပ္သာ မ်ား၊ ဟိုတယ္မ်ားမွာ ျဖန္႔က်က္တည္းခို ၾကရတယ္။  လမ္းခ၇ီးမွာ တရုတ္ျပည္ နယ္စပ္ တေလွ်ာက္က ေတာလမ္း၊ ေတာင္ပတ္လမ္းေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရတယ္။  တရုတ္ျပည္ရဲ႔ ကားလမ္းေတြဟာ ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြကို အုတ္နီခဲအရြယ္ ထြင္းကာ လမ္းခင္းထားလို႔ ေတာင္ပတ္လမ္းေတြမွာ ကား စလစ္ျဖစ္မွာ မပူရပါ။

ေတာင္ပတ္လမ္းတေလွ်ာက္က စိမ္းစိုသာယာတဲ့ သစ္ေတာသစ္ပင္ေတြကို မၿငီးေငြ႔စတမ္း ၾကည့္ရေတာ့ ဒုကၡသည္ဘဝကို တခဏ ေမ့ထားလို႔ ရတယ္။  စာေရးသူတို႔ အားလံုးဟာ တရုတ္ျပည္ထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသားအျဖစ္ ျဖတ္သန္းၾက၊ တည္းခိုၾကဆိုေတာ့ တရုတ္ပုလိပ္မ်ားက လံုျခံဳေရး အျပည့္ေပးကာ ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။  ဒီခ၇ီးမွာ မက်န္းမာသူေတြ အတြက္၊ တရုတ္ဆရာဝန္မ်ား ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကကာ စားခ်ိန္တိုင္းမွာ ရိကၡာအစို၊ အေျခာက္၊ ေရေႏြး မုန္႔ကအစ လိုေလးေသးမရွိ စီစဥ္ေပးပံုက "မင္းတို႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနၾကစမ္းပါ" ဆိုတဲ့ သေဘာလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။

နက်န္းေခၚသံလြင္ျဖစ္သို႔

လန္ခ်န္းၿမိဳ႔က ခရီးဆက္ၾကရာမွာ စစ္ေမာင္ၿမိဳ႔မွာ တညအိပ္ ရပ္နားပါတယ္။  စစ္ေမာင္ၿမိဳ႔မွာ လည္း လိုေလေသးမရွိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၿပီးေနာက္ ေပါက္စန္းၿမိဳ႔ကို ခ၇ီးဆက္ပါတယ္။  ေပါက္စန္းၿမိဳ႔ဟာ တရုတ္ျပည္ရဲ႔ အတန္အသင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးတဲ့ တိုင္းၿမိဳ႔ႀကီး တၿမိဳ႔ပါ။  ေပါက္စန္းၿမိဳ႔ႀကီး ေရာက္ ဒုကၡသည္ေတြဟာ ေပါက္စန္းဟိုတယ္ႀကီးေတြမွာ တညအိပ္ တည္းခိုၾကရတယ္။  ထမင္းစားခန္းမႀကီးမွာ တရုတ္တို႔က ထူးထူးရွယ္ ညေနစာေတြနဲ႔ ဧည့္ခံၾကေတာ့ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ေနလို႔သာေပါ့။  တရုတ္ျပည္ အလည္အပတ္ ခ၇ီးမ်ားဆို ဘယ္ေလာက္ စားေကာင္း အိပ္ဝင္ ျဖစ္လိုက္မလဲလို႔။

စာေရးသူ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုး ဟိုတယ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ပံုရတယ္။  အေတာ္ခမ္းနား လွပတယ္။  ေပါက္စန္းမွာ ဒုကၡသည္ ဗဟိုေခါင္းေဆာင္ အားလံုးနဲ႔ ခဏ ဆံုေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ ဖီေမာ္ေဒသ အိမ္ေထာင္သည္ စခန္းခ်မယ့္ ဒုကၡသည္မ်ားက လုခိုၿမိဳ႔ကို ခရီးဆက္ၾကျပန္ပါတယ္။  တရုတ္ျပည္ နယ္စပ္ၿမိဳ႔ႀကီး လုခိုဟာ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ရွိတာမို႔ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး အဆင္းခ်ည္းပါ။  ေတာင္ပတ္ ေတာင္ဆင္းလမ္းအတိုင္း ေန႔ဝက္ေလာက္ ကားဆင္းရတာပါ။

ႏူက်န္း(တရုတ္အေခၚ သံလြင္ျမစ္)ကို ေတာင္ဆင္းလမ္းေပၚက ဆီးျမင္ရတယ္။  တိဘက္ေဒသ ရဲ႔  ဟိမဝႏၱာေရခဲေတာင္ေတြကေန ျမစ္ဖ်ားခံလာတဲ့ ျမစ္သံလြင္ရယ္၊ ေဒါမန္ျပင္းလွခ်ည္လား။  ဒို႔ျမန္မာျပည္ ကခ်င္ေဒသ ေမခ၊ မလိခ ျမစ္ဆံုကေန တၿငိမ့္ၿငိမ့္ညင္သာ စီးဆင္းလာတဲ့ ျမစ္ဧရာေလာက္ သေဘာမေကာင္းပါလား ႏုက်န္းရယ္။  ဒါေၾကာင့္လည္း စာေရးသူတို႔ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသံုးဖတ္စာမွာ ေက်ာက္ေတာင္ ေက်ာက္ေဆာင္ ေပါမ်ားၿပီး ေရစီးအလြန္ သန္ေသာေၾကာင့္ သစ္ေဖာင္ဝါးေဖာင္ ေမွ်ာရန္အတြက္သာ အသံုးဝင္သည္လို႔ သင္ခဲ့ၾကရ တာေပါ့။

၇၇ ခုနွစ္အကုန္မွာ  စာေရးသူတို႔တေတြ ျပည္သူ႔အသံအတြက္ လူထုဘဝ ေလ့လာစူးစမ္းေရး တပ္ဖြဲ႔ ခ၇ီးထြက္တုန္းက ဒီသံလြင္ျမစ္ႀကီးကို ျမစ္ဟိုဘက္ သည္ဘက္ ေက်ာက္နံရံႀကီး ႏွစ္ဖက္ကို သြယ္တန္းထားတဲ့ ႀကီးမားတုတ္ခိုင္တဲ့ သံမဏိႀကိဳးႀကီးမွာ သစ္ေဖာင္ကို ခ်ိတ္ဆြဲလို႔ ကန္႔လန္႔ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။

အခု ျမစ္ႀကီးရဲ႔ အထက္ဘက္ ျမစ္ညွာကို ေရာက္ေနျပန္ၿပီ။  ေရခဲေရတမွ် ေအးတဲ့ နီတီတီ ဝါက်င့္က်င့္ အေရာင္ ျမစ္ႀကီးရဲ႔ ကမ္းနွစ္ဖက္ကို ႀကိဳးတံတားႀကီးက ေပါင္းကူးေပးေနတယ္။  လုခိုၿမိဳ႔ဟာ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးက လီေရွာကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တိုင္းေဒသႀကီးေလ

လုဆိုတာ တရုတ္လို ဂဏန္းနံပါတ္ ၆ ဆိုေတာ့ လုခိုဟာ နံပါတ္ ၆ တံခါးေပါက္ၿမိဳ႔လို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။  ျမစ္ကမ္းနေဘး ေသာင္ခံုေပၚက ေျပာင္းဖူးခင္းက စိမ္းစိုေနတယ္။  ေျပာင္းဖူး ႀကိဳက္တဲ့ လီေရွာလူမ်ိဳးတို႔ဟာ ျမစ္ကမ္းနေဘး ႏုန္းေျမရွိတဲ့ ေသာင္ကၽြန္းကို မက္ၾကပါသတဲ့။  စာေရးသူတို႔လည္း နယ္စပ္တေၾကာက သံလြင္ျမစ္ႀကီးကို ၇၇ ခုနွစ္တုန္းက ကခ်င္ျပည္နယ္ ေဖာင္းဆိုင္ရြာကေန ေန႔ဝက္ခရီး ေတာင္ဆင္းလမ္းအတိုင္း ဆင္းကာ ျမစ္ဟိုဘက္ကမ္းကို တခါ ျဖတ္ဖူးသလို၊ တန္႔ယန္းၿမိဳ႔ေအာက္က တာေကာ္ ေအာက္တံတားကလည္း ျဖတ္ဖူးတယ္။

အခုလည္း ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ သံမဏိႀကိဳးတံတားႀကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ျမစ္ဒီဘက္ကမ္း လုခိုၿမိဳ႔ကို ေရာက္ၾကပါၿပီ။

တရုတ္ျပည္ဟာ ၁၉၄၉ ခုနွစ္က ႏွစ္ ၄၀ အၾကာ ျဖစ္တဲ့ ၁၉၈၉ ခုနွစ္မွာ အရွိန္အဟုန္ ေကာင္း ေကာင္းနဲ႔ ဖြ႔ံၿဖိဳးေနၿပီဆိုေတာ့ နယ္စပ္ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးေတြဟာလည္း လွ်ပ္စစ္မီး တထိန္ထိန္၊ တိုက္တာႀကီးေတြ ေပါမ်ားတဲ့အျပင္ ထူးျခားမႈက တရုတ္ ရုပ္ျမင္သံၾကား ဝါဒျဖန္႔ ခ်ိေရး အသံလႊင့္ဌာနေတြ ေလာက္စပီကာကတဆင့္ လုခိုတၿမိဳ႔လံုး ဟိန္းဟိန္းညံေနတာပါပဲ။

စာေရးသူကေတာ့ ဒုကၡသည္ဘဝမွာ ရဲေဘာ္အားလံုး နည္းတူ ေကာင္းတာေတြ႔လည္း မခံစားႏိုင္ေတာ့ပါ။  'ဝ' တပ္သားေတြ ပါတီကို အာဏာသိမ္းတုန္းက ခုခံရင္ ေသမွာ အမွန္ပဲလို႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စဥ္းစားမိေတာ့ အခုဘဝဟာ ေနေပ်ာ္သလို ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။  ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔ခရီး ဆက္ၾကရာမွာ ေတာင္တက္ခ၇ီးအတိုင္း ကားတက္ရပါတယ္။

လုခိုက ဖီေမာ္သို႔

မႏၱေလးၿမိဳ႔နဲ႔ ပထဝီမ်ဥ္းတေျပးတည္းမို႔ 'ဝ'နယ္ ပန္ဆန္းေဒသနဲ႔ လီေရွာတိုင္းေဒသ လုခိုၿမိဳ႔တို႔ဟာ ရာသီဥတု တထပ္တည္း တူညီတာမို႔ ပူအိုက္စြတ္စိုပါတယ္။  ဖီေမာ္ေဒသကို သြားတဲ့ခရီးဟာ ျမစ္ေဘးကေန တက္ေတာ့ ေတာင္တက္ခရီးပါ။  နယ္ျခားအမွတ္အသားအျဖစ္ ေက်ာက္စာတိုင္ စိုက္ထူထားတာ ဖတ္လိုက္ေတာ့ ယားခိုတဲ့ေလ။  ယားခိုေခၚ နယ္စပ္ ေတာင္ ထိပ္ ေနရာဟာ ျမင့္လြန္း ေအးလြန္းပါတယ္။  ယားခိုကေန ေတာင္ပတ္လမ္းအတိုင္း ကားလမ္းေျပေျပ သြားျပန္ေတာ့ တရုတ္ျပည္ ဖီေမာ(ဖ်င့္မာ) ၿမိဳ႔ကို ေရာက္ပါၿပီ။  ဖီေမာ္ဟာ ေရွးယခင္ ပထစ အစိုးရ ဦးႏုလက္ထက္မွာ မိုင္းေမာ၊ ပန္ဝိုင္ေဒသကို တရုတ္တို႔က ေပးကာ ဖီေမာ္၊ ေဂၚလန္၊ ကန္႔ဖန္ ကို ျမန္မာတို႔က တရုတ္ကို ေပးလိုက္ရတဲ့ ေးသေတြ ျဖစ္တဲ့ လေဝၚ (လခ်ိတ္) လီေရွာတို႔ရဲ႔ ေဒသပါ။  တရုတ္ျပည္ ဖီေမာ္နဲ႔ ဗမာျပည္ ဖီေမာ္ရယ္လို႔ ကြဲျပားပါ ေသးတယ္။  ကၽြန္မတို႔ စခန္းခ်ရမယ့္ ဒုကၡသည္စခန္းက ဗမာျပည္ ဖီေမာ္ေဒသ လိုင္ကန္ရြာမွာပါ။



Sunday, April 19, 2015

[စာအုပ္အညႊန္း]

[စာအုပ္အညႊန္း]








သကၠရာဇ္ေကာဇာ ၁၃၇၇ ခု ပါ


ကိုယ့္ဆီကို ဗမာျပည္က ပို႔ေနက် စာအုပ္ေတြ ကာလတစံုတရာ  ရပ္သြားလို႔ အသစ္ေတြနဲ႔ ေခတၱ ျပတ္ခဲ့ရတယ္။  ခု - ေရာက္မယ့္ေရာက္ေတာ့ ဟိုက ဒီက တၿပိဳင္နက္တည္းလိုလို ေရာက္လာၾကတာ..။

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ႏွစ္သစ္အကူး မွာ ကိုယ့္အႀကိဳက္စာအုပ္ေတြ တေပ်ာ္တပါးႀကီး ေရာက္ခ်လာပါတယ္။  မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ႏွစ္သစ္၊ ၁၃၇၇ ခုႏွစ္ ျဖစ္ပါေစသတည္း……..။

ပထမအသုတ္မွာ ေရာက္လာတဲ့ အထဲက ပထဆံုး ကိုင္လိုက္တာ.
ေမာင္မိႈင္းလြင္(အင္းဝ) ရဲ႔ - ေႏြဦးငွက္ရဲ႔ အိပ္တန္းျပန္ -

ေက်နပ္ျခင္းနဲ႔ အတူ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ အတိတ္ကို အသာ လွပ္ၾကည့္မိတယ္။  ၾကာၿပီ ဆိုေပမယ့္ ပံုရိပ္ေတြက ထင္ရွားတုန္း၊ ျပတ္သားတုန္း။  အင္း ေဆးသားေတြက ခိုင္တာကို.။

ခု စာအုပ္မွာ ပါတဲ့ ကဗ်ာေတြဟာ မဂၢဇင္းေတြထဲက၊ အင္တာနက္ထဲက ရထားၿပီး ကဗ်ာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။  ခု စာအုပ္အျဖစ္ စုစည္းမႈ တခု ထြက္လာေတာ့ ေက်နပ္မိတာ အမွန္

ဒီလို ကဗ်ာစာအုပ္မ်ိဳးေတြကို ေက်ာင္းမုန္႔ဘိုးေတြထဲက ဝယ္ၾက၊ ဖတ္ၾက၊ စုၾကေဆာင္းၾက၊ လက္ေဆာင္ေတြ ေပးၾက။  လက္ေဆာင္ေတြ ယူၾက။  တသ သ.. နဲ႔ ေပါ့။

ေမာင္မိႈင္းလြင္(အင္းဝ) နဲ႔ ကိုယ္က စက္မႈတကၠသိုလ္ကို အတူေရာက္၊ အတူတက္၊ အတူ ကန္ထုတ္ ခံခဲ့ရသလို၊ အတူေရး၊ အတူဖတ္၊ အတူေပ်ာ္၊ အတူလႈပ္ရွားခဲ့ၾကတာ.။  ၾကိဳ႔ကုန္းေက်ာင္းကေန အင္းစိန္ေတာရ ေျပာင္းေတာ့လည္း အတူတူ……

စက္မႈတကၠသိုလ္ ေရာက္ခါစမွာ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းက ေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းမွာ ကပ္ထားတယ္။  ကဗ်ာဝါသနာရွင္ေတြ စိတ္ဝင္စားရင္ လာေရာက္တက္ၾကဖို႔ ကမ္းလွမ္းဖိတ္ေခၚတဲ့ အစည္းအေဝး ဖိတ္စာ။

 - မြန္းတည့္ေနရိပ္ - ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ေဝၾကမလို႔ စုစည္းတဲ့ အစည္းအေဝးတခု ဖိတ္ေခၚျခင္း။  ကိုယ္တို႔ သြားတက္တယ္။  မိန္းကေလး ရွားပါတဲ့ ကိုယ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ အစည္းအေဝးကို မိန္းကေလး ၂ ဦး ၃ ဦး လာတက္တာ ေတြ႔မိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဆရာဗဂ်ီေအာင္စိုး ဆြဲတဲ့ မ်က္နွာဖံုးနဲ႔ မြန္းတည့္ေနရိပ္ ထြက္လာတယ္။  ေနာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ ထုတ္တဲ့ ရန႔ံပန္း ကဗ်ာစာအုပ္၊ ေနာက္ေတာ့ မဆလပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီက ပါေမာကၡခ်ဳပ္ကို ေခၚႀကိမ္းတယ္လို႔ ၾကားတဲ့ - အျပာေရာင္မီးေတာက္- ကဗ်ာစာအုပ္။ ဒိအျပင္ ဖေယာင္းစကၠဴမွာ ေရးၿပီး စာကူးစက္နဲ႔ လွည့္ထုတ္တဲ့ ကဗ်ာ စာအုပ္ေတြလည္း……… ေဟာတအုပ္ ေဟာတအုပ္

". အပူမီးခ
ေဒါသမိႈင္းေဝ မ်က္ႏွာေတြ
ဒီမ်က္ႏွာေတြမ်ား
ေပါင္းစည္းသြားမိရင္ေတာ့
မီးေတာက္ဘဲေပါ့။
အပူခ်ိန္ အျမင့္ဆံုးေရာက္
မီးေတာက္အျပာေရာင္
အဲဒီအခါ.."။   ။ [အျပာေရာင္မီးေတာက္]

"..သုဝဏၰသွ်ံ
အမွန္တရား၊ ဘက္ေတာ္သားမို႔
ဆိပ္လူးမွ်ားဒဏ္၊ ျပင္းအားထန္လည္း
ဆယ္ျပန္သတ္ဦး မေသႏိုင္။   ။"['ေသြးပ်က္မုဆိုး အျပစ္မဲ့သားေကာင္' အျပာေရာင္မီးေတာက္ စာအုပ္]

"ေကာက္ရိုးမီးလို
ဝုန္းဆိုထေတာက္၊ ၿဗဳန္းဆိုေပ်ာက္မို႔
ေျခာက္ေသြ႔ေျမမာ၊ ဤေနရာတြင္
ေနာင္ခါမီးေလာင္လြယ္ဦးမည္။   ။" [ရန႔ံပန္း၊ ျမန္မာစာဌာန၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္၊ ၁၉၇၀ ခု]

အဲဒီေခတ္ဟာ စက္မႈတကၠသိုလ္ စာေပနဲ႔ အႏုပညာရွင္တို႔ရဲ႔ ေရႊေခတ္။

က်ေနာ္ ဖတ္ဖို႔ ပထဆံုး ေကာက္ကိုင္လိုက္တဲ့ "ေႏြဦးငွက္ရဲ႔အိပ္တန္းျပန္" ကဗ်ာ စာအုပ္ဟာ ေမာင္မိႈင္းလြင္ အင္းဝရဲ႔ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ေခတ္ကာလကေန ဒီေန႔ေခတ္ လက္နဲ႔ေရး၊ စိတ္နဲ႔ေရး တာေတြ ေကာင္းႏိုးရာရာ စုစည္းထားတာ..။

"ကဗ်ာ့မိုးႀကိဳးသြား
ႏွလံုးသားထိမွန္
မိုးခ်ဳန္းသံထက္
ဟိန္းဟိန္းညံျခိမ့္စြဲေနခဲ့
'ေၾကြဒါကိုက ပြင့္ျခင္းဘဲေဟ့' ……တဲ့။   ။"[ေန႔စြဲေက်ာ္ဒိုင္ယာရီစာမ်က္နွာမ်ား၊ စာကူးစက္နဲ႔ ထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္]

၁၃၇၇ ခု နွစ္သစ္မွာ ေမာင္မိႈင္းလြင္ အင္းဝ က်ဴးရင့္တဲ့ အေမွာင္ေခတ္ရဲ႔ သူရဲေကာင္းျပတိုက္ထဲက ပုေလြသံကို ဝမ္းေျမာက္ပီတိနဲ႔ နာခံလိုက္ပါတယ္။


Sunday, March 15, 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ မဟာမိႈင္းအထိမ္းအမွတ္ - မိႈင္းစာမ်က္ႏွာ။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ မဟာမိႈင္းအထိမ္းအမွတ္ - မိႈင္းစာမ်က္ႏွာ။
မိႈင္းကဗ်ာ၊ မိႈင္းဘဝ ႏွင့္ မိႈင္းအမွတ္တရ။




မဟာသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း (၁၈၇၆ - ၁၉၆၄)


…………
………….
………….
သမိုင္းေဗဒ
အတိတ္မသိလွ်င္၊ ဘာမွ်မသိ
မိႈင္းမသိလွ်င္၊ လြတ္လပ္ေရးမသိ
မိႈင္းမသိလွ်င္၊ ညီညြတ္ေရးမသိ
မိႈင္းမသိလွ်င္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမသိ
အတိတ္မသိလွ်င္၊ ဘာမွ်မသိ
ယေန႔မသိလွ်င္၊ အနာဂတ္မသိ
မသိ မသိ မသိ။
……………..
……………..

ဒဂုန္တာရာ
၁၄ - ၁- ၂၀၀၇
ပန္းၾကာဝတ္မႈန္

[ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း၊ မတ္ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

Monday, January 19, 2015

ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳျဖစ္တယ္ (၂) -ေရးသူ - ေမာင္သာရ



ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳျဖစ္တယ္ (၂)


ေရဆိုတာ ျမင့္ရာက နိမ့္ရာကို စီးတယ္လို႔ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ သည္ေနရာမွာေတာ့ ငါလည္း မေရမရာ ျဖစ္တာနဲ႔ မင္းကိုပဲ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ျပန္ေမးရဦးမယ္။  ၅၅ - ႏွစ္ဆိုတဲ့ အရြယ္ဟာ သူငယ္ျပန္ၿပီလား၊ ျပန္ႏိုင္ၿပီလား၊ ျပန္တတ္ၿပီလား။

ေအးပါ .. ၅၅ - ႏွစ္နဲ႔ သူငယ္ျပန္တယ္လို႔ေတာ့ ငါလည္း မၾကားဖူးပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါ့အသက္က အခုလာမယ့္ ေအာက္တိုဘာလက်မွ ၅၄ ျပည့္မယ္။  သူငယ္ျပန္တဲ့အရြယ္ ခုနွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ မဟုတ္ေသးဘူး။  ၿပီးေတာ့လည္း အထူးသန္တုန္း ျမန္တုန္း။

ဟုတ္ပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ ငါ သူငယ္ျပန္စ ျပဳေနၿပီ။  သူငယ္ျပန္ခ်င္ေနၿပီ။  တခါတေလ ငါ့စိတ္ကို ငါမနည္း ထိန္းရတယ္။  ဒါေတာင္ မရခ်င္တဲ့အခါ မရဘူး။  လြတ္ခ်င္တဲ့အခါ လြတ္သြားတယ္။

မင္းက……….. မိန္းမ ငယ္ငယ္ေလးေတြကို ယူခ်င္တဲ့စိတ္ ေပါက္ရမွာလား။  ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ ေမာင္ရာ၊ ေၾကာက္လွပါၿပီ။

သည္မယ္.. ေဟ့ေကာင္ မေနာက္နဲ႔၊ ငါအတည္ေျပာတာ။  အဲ့ဒါ ငါေျပာျပမယ္။  မင္းေရး။  ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳ ျဖစ္တယ္။  ကဗ်ာလည္း ျဖစ္တယ္။  စာတပုဒ္ ျဖစ္တယ္ေပါ့ကြာ။

ငါကိုယ္တိုင္ ေရးႏိုင္ေတာ့မွ သက္သက္မယ့္ မင္းကို ေရးခိုင္းေနပါ့မလား။  ငါေရးလို႔ မျဖစ္လို႔ေပါ့ကြ။  သိတယ္မဟုတ္လား။  ငါေရးရင္ ျပသနာ ျဖစ္မယ္။  ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။

မင္းကေတာ့ စာေရးတဲ့ လူခ်င္း တူေပမယ့္ စာေရးတဲ့ မူခ်င္းမတူဘူး။  ၿပီးေတာ့ လူငယ္လည္း လူငယ္။  ဘာအေရာင္အဆင္းမွလည္း မရွိ။  လမ္းမေပၚမွာ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းၿပီး ေခြလွိမ့္လည္း မင္းအေနနဲ႔ ကေတာ့ တင့္တင့္တယ္တယ္။  ဘာကိစၥမွ မရွိႏိုင္ဘူး။

မင္းသိပါတယ္ေလ။  တတ္ႏိုင္ရင္ ငါ စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို။  အသက္ႀကီးလာၿပီ ဟေကာင္ရ။  မ်က္စိေတြမႈန္၊ လက္ေတြ တုန္နဲ႔။  မ်က္စိမႈန္တာက မ်က္မွန္ တပ္လို႔ ရေသးတယ္။  လက္တုန္တာက ဘာမွ ကူလို႔ ေထာက္လို႔ မရဘူး။

ေျပာရတာလည္း ရွက္ပါတယ္ကြာ။  မေရးျပန္ေတာ့လည္း ထမင္းစားစရာက မရွိျပန္ဘူးဟ။  ထမင္းစားစရာ မရွိလို႔မ်ား  သိသိတတ္တတ္နဲ႔ လာေပးၾက ကမ္းၾကလိမ့္မယ္ လို႔ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔။  ေၾကြးရွင္က လူေရွ႔မေရွာင္ သူေရွ႔မေရွာင္ ေၾကြးလိုက္မေတာင္းရင္ပဲ ကံေကာင္း။

ခက္သားပဲကြ။  သည္အသက္ သည္အရြယ္ေရာက္လာမွေတာ့ ငါလည္း တျခားအလုပ္ လုပ္မစားတတ္ေတာ့ဘူး။  ျပင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။  ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနၿပီ ဆိုပါေတာ့ကြာ။

မင္းမ်က္ျမင္ပဲ။  ငတ္ေတာ့လည္း ေတြ႔ကရာ ေလွ်ာက္ေရးေတာ့တာေပါ့။  ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ေတြ ေရးလား ေရးရဲ႔။  ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ျပန္ေရးလား ေရးရဲ႔။  ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္က အေၾကာင္းေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က အေၾကာင္းေတြ၊ လမ္းေဘးက အေၾကာင္းေတြ ဘာမွလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေတာင္ေလွ်ာက္ေရး ေျမာက္ေလွ်ာက္ေရး။

ေဟာ . အခုေတာ့ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။  မေရးေတာ့ဘူး။  မင္းတို႔ပဲ ေရးၾကေတာ့။

အခု ငါေျပာျပမယ္ ဆိုတာကလည္း  ေရးတတ္ရင္ေတာ့ စာေကာင္းတပုဒ္ျဖစ္တယ္ကြ။ လွတယ္။  လွေအာင္လည္း ေရးတတ္ရမွာေပါ့ကြာ။

ေအး .. သည္ဝတၳဳမွာေတာ့ ငါ့ကို အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေနရာမွာ ထားေရးရမယ္။  နာမည္ေတာ့ လႊဲထည့္လိုက္ေပါ။  လြယ္ပါတယ္။

အဲ ဝတၳဳ အစမွာ ေစာေစာက ငါေျပာတဲ့အတိုင္း ငါက ၅၅ ႏွစ္နဲ႔ သူငယ္ျပန္စ ျပဳေနၿပီေပါ့။

ဘာျဖစ္လို႔ သူငယ္ျပန္ၿပီလို႔ ေျပာရသလဲဆိုေတာ့ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါက အခု ကမာရြတ္က အေဆာင္တေဆာင္မွာ ေနေနတယ္။  အေဆာင္ဆိုတာက ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဘြဲ႔ရၿပီးစ အလုပ္လက္မဲ့ လူငယ္ေတြ၊ အလုပ္ဝင္စ လူငယ္ေတြ စုေပါင္း ငွားရမ္း ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ေနရာ။  အားလံုး အသက္ ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ အရြယ္ေတြ။  လူပ်ိဳ ကိုယ္လြတ္ေတြ။  ငါလိုလူမ်ိဳး ငါက လြဲလို႔ တေယာက္မွ မရွိ။

စဥ္းစားၾကည့္ေလ။  အဲသည္လို အရြယ္လူငယ္ကေလးေတြနဲ႔ခ်ည္း ႏွစ္ရွည္လမ်ား အေနၾကာလာေတာ့ ငါကလည္း လြတ္ေန၊ စိတ္ေတြလည္း ျပန္ငယ္လာတယ္ ထင္ပါရဲ႔။  အေတြးအေခၚေတြလည္း ေျပာင္းကုန္သလား မေျပာတတ္ဘူး။  အင္အားခ်င္းကလည္း ငါက တေယာက္တည္း။  သူတို႔က အမ်ား။  လႊမ္းမိုးလာတယ္ ေအာက္ေမ့ရတာပဲ။

ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး။  မင္းေျပာသလို တြဲခ်င္တဲ့စိတ္၊ ႏႊဲခ်င္တဲ့ ဆႏၵမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္မလာဘူး။  ဒါကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

ေနာက္တာ ေျပာင္တာ၊ ရယ္စရာေျပာတာက ေျပာတာတျခား။  မိန္းမနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ေတာ့  ငါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္က်သြားၿပီ။  ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။  ဒါအမွန္။

ဒါေပမယ့္ ငါက ဘာလဲ မသိဘူး။ သတင္းစာဖတ္ရင္ ခါတိုင္းလို မဖတ္ဘူး။  ခါတိုင္းဆိုရင္ စာအုပ္ေၾကာ္ျငာေတြ ပထမဆံုး လွန္ဖတ္လို႔။  ေနာက္ နာေရးေၾကာ္ျငာေတြ ဖတ္လို႔။  ေဟာဗ် .. ခုေတာ့ 'အလိုရွိသည္' ဆိုတဲ့ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ ေခၚတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြကိုပါ အေရးတႀကီး ဖတ္ေနၿပီ။

ဘာလုပ္မွာလဲ။  ငါ့အသက္အရြယ္၊ ငါ့ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ ဘာဆိုင္သလဲ။  စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။  ဘာေၾကာင့္ စိတ္ဝင္တစား ဖတ္မိေနတယ္ ဆိုတာကို။

အလကား ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။  တခါတေလ အဲဒီေၾကာ္ျငာတဲ့ အလုပ္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္တယ္။  ၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြ အလြတ္က်က္ၾကတဲ့ 'ျပည္ျမန္မာ' စာအုပ္ ဆိုရင္လည္း ေကာက္ဖတ္ၾကည့္၊ မွတ္။ ၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖၾကည့္။

တကယ္ရယ္ရတယ္။  ငါမေအာင္ဘူး။  ငါ့ကိုယ္ ငါသာ အျပင္ဘက္မွာ အထင္ႀကီးေနတာ။  လူေတြ႔အေမးခံရတဲ့ အဆင့္ေတာင္ မေရာက္လိုက္ဘူး။  ဖြတ္က်ား။  စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ေအာက္တန္းက်။

ေဟ့ေကာင္ . ဘာေတြ လိုက္ေရးမွတ္ေနတာလဲ။  မဟုတ္တာေတြလည္း ေလွ်ာက္မထည့္နဲ႔။  ငါေျပာသမွ် အကုန္လံုးလည္း ထည့္ေရးဖို႔ မလိုဘူး။  ဝတၳဳတိုဆိုတာ တိုရမယ္။  တိုႏိုင္သမွ် တိုရမယ္။ လွ်ာမရွည္နဲ႔။  မလိုအပ္ရင္ ထည့္မေရးနဲ႔။  စာဖတ္တဲ့ လူေတြမွာလည္း အခ်ိန္အား သိပ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။  ေျပာခ်င္တဲ့ စကားကို ျမန္ျမန္ေျပာ၊ တိုတိုေျပာ၊ ေရွးေခတ္က ေရးပံုေရးနည္းေတြကို အတုခိုး မမွားနဲ႔။  စာအုပ္ေဟာင္းပံုထဲက ပညာရွိေဟာင္းေတြရဲ႔ စကားေတြကိုလည္း နားေယာင္မေနနဲ႔။  မင္းရဲ႔ အလုပ္က ေရး၊ ဆက္ေရး၊ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ မဟုတ္လား။  ေရး၊ ေျပာေန ျငင္းေနလို႔ စာေရးဆရာ မျဖစ္ဘူး။

ဟုတ္ပါ့။  လွ်ာရွည္တာက ငါ။  ေျပာလက္စ စကားေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။

ေအး .. လူငယ္ေတြနဲ႔ အတူေနတယ္။  လူငယ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းတယ္။  ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း လူငယ္လို႔ ထင္လာတယ္။

အခုမွ ဘြဲ႔ရခါစ ေပါ့ေလ။  အလုပ္မရွိေသးေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာက္မယ္ေပါ့။  'အလိုရွိသည္' ေတြကို ေသေသေခ်ာခ်ာ လိုက္ဖတ္။

ဆိုလိုတာက ဘဝကို အခုမွ စမယ္ေပါ့။  စာေရးဆရာ ဘဝကို ေမ့လိုက္။  လူငယ္တေယာက္။  ေမာင္သိန္းလြင္။ ေနာက္အသစ္တေယာက္။

ေမာင္သိန္းလြင္ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ။  အနာဂတ္ဘဝအတြက္ ဘယ္လို စိတ္ကူး ၾကံစည္ထားသလဲ။  အလုပ္ ေရြးၿပီးၿပီလား။  လမ္းေရြးၿပီးၿပီလား။  ဒါမွမဟုတ္ ရရာအလုပ္လုပ္မွာလား။  ေလွၾကံဳလိုက္ မွာလား။  လြယ္တဲ့လမ္း သြားမွာလား။  ပန္းတိုင္ သတ္မွတ္ေလွ်ာက္မွာလား။

ဟိုက္ ဘယ္ဆိုးလို႔တုန္း။

ေမာင္သိန္းလြင္ အသစ္လည္း စိတ္မေက်ပြဲ ႏႊဲခ်င္ေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႔။  ဘဝမွာ ေနာက္တေက်ာ့ ထပ္ငတ္ခ်င္ေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႔။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။  ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ လုပ္မယ္တဲ့

မင္းသိတယ္ မဟုတ္လား။

ဝပ္ခါနီး ၾကက္မတေကာင္ကို ဝယ္ၿပီး ၾကက္ဥ ဆယ္ဥလံုး ထည့္ဝပ္ခိုင္းလိုက္တာ  အခု ေပါက္ေနၿပီ။  ဆယ္ေကာင္။  တဥမွ မပ်က္ဘူး။  အဝပ္ေကာင္းလိုက္တဲ့ ၾကက္မ။  သားထိန္းေကာင္းလိုက္တဲ့ ၾကက္မ။

ေဟ့ေကာင္ .. ေငးမေနနဲ႔။  အဲဒါ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္။  တႏိုင္ ေမြးျမဴေရး ေခၚတယ္။  မပါပါေအာင္ ထည့္ေရး။

ေအး.. ၾကက္ကေလးေတြအေၾကာင္း ၾကံဳလို႔ ေျပာအုန္းမယ္။  မင္းလဲ တိရစၦာန္ ခ်စ္တတ္တဲ့ အေကာင္ပဲ။  အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အပ်ိဳႀကီး အိုကလည္း တိရစၦာန္ ခ်စ္တတ္တယ္။  ေတာ္ေသးတာေပါ့။  ၾကက္ဆိုတာ တံျမက္စည္း လွဲထားတဲ့ အမိႈက္ပံုကို ျပန္ဖြ ပစ္လို ဖြပစ္၊ ေပါင္းသင္ေျမဖို႔ထားတဲ့ ပန္းပင္ေျခရင္းေတြ ယက္လိုယက္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း ျပသနာ တက္ႏိုင္တယ္။

အင္း .. ငါလည္း ဒီၾကက္ေတြ ေပါက္လာမွ အေတာ့္ကို အိမ္ျမဲေနတယ္။  အဲ .. အေဆာင္ျမဲေနတယ္။

ဟန္ေတာ့က်တယ္။  ၿမိဳ႔ထဲကိုလဲ ေန႔စဥ္မထြက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။  ခရီးစရိတ္ အကုန္အက် သက္သာတာေပါ့။  ၿပီးေတာ့ လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္ေတြမွာလည္း သိပ္ၾကာၾကာ မထိုင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။  အခ်ိန္ပုပ္ သက္သာတာေပါ့။

အလကားေနရင္း ငါ့ၾကက္ကေလးေတြပဲ ငါထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။  ၾကက္ေက်ာင္းတယ္ ဆိုပါေတာ့။

မင္းမသိဘူး။

လႊတ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။

အစာေတြ႔ရင္ ၾကက္မႀကီးက အသံျပဳၿပီး လွမ္းေခၚတယ္။  ၾကက္ကေလးေတြ ေျပးလာၿပီး စားၾကတယ္။  ၾကက္မႀကီးက သူမစားဘူး။  အစာ သိပ္ေပါမ်ားေနမွ ဝင္စားတယ္။

ေနာက္တခါ က်ီးကန္းလာတယ္။  ရန္သူလာတယ္။  ၾကက္မႀကီးက အသံျပဳလိုက္တယ္။  အေတာင္ႏွစ္ဖက္ကို ဖြေပးတယ္။  ၾကက္ကေလးေတြက အေမ့နား ေျပးလာၾကၿပီး ပုန္းၾကတယ္။

မိဘေမတၱာ ေျပာပါတယ္။  တိရစၦာန္ေတာင္ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ္ခ်စ္တယ္။  ဒါလဲ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ၿပီး ေရးလို႔ ရတာပဲ။

ငါေျပာမယ္။  မနက္ကပဲ ျမင္ခဲ့ရေသးတယ္။  ၾကက္မႀကီးက ပန္းအိုးေအာက္ အုတ္ခဲၾကားက တီေကာင္တေကာင္ကို မိလိုက္တယ္။  ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။  ျပတ္ပါလာတယ္။  မစားဘူး။  သလင္းေျပာင္မွာ ခ်ၿပီး ကေတာ့ ကေတာ့နဲ႔ ၾကက္ကေလးေတြကို လွမ္းေခၚတယ္။  အသံျပဳ လိုက္တယ္။  ဒီေတာ့ ၾကက္ကေလးေတြ ေျပးလာၾကတယ္။   ဝိုင္းလုၾကတယ္။

ၾကက္ကေလးက ဆယ္ေကာင္။  အစာက တခုတည္း။

ပထမဆံုး ရတဲ့အေကာင္က အစာကို စားမယ္လို႔ အျပင္မွာ ေနာက္တေကာင္က ေကာက္ယူေျပးတယ္။  ႏႈတ္သီးမွာ အစာတန္းလန္းနဲ႔။  တေကာင္က ေျပးတယ္။  ကိုးေကာင္က လိုက္တယ္။

ခ်နားခ်ိန္ မရဘူး။  ခ်စားခ်ိန္ မရဘူး။  အခ်င္းခ်င္း အတင္းလုတယ္။

ေျပးတယ္။  လိုက္လုၾကတယ္။  နားတယ္။  ေနာက္တေကာင္ ပါးစပ္ထဲ ပါသြားတယ္။  ေနာက္တေကာင္က ေျပးရျပန္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္ေကာင္မွာ ဘယ္ေကာင္မွ ဟုတၱိပတၱိ မစားလိုက္ရဘူး။  လုရင္းနဲ႔ ျပတ္ကုန္တယ္။  ခ်ီေျပးရင္းနဲ႔ နည္းနည္း စားလိုက္တဲ့ေကာင္ စားရမယ္။

အစာကေလး အနည္းအပါး စားရပါမယ့္ အေရး ေျပးၾကရ၊ လႊားၾကရ၊ လုၾကရ၊ ယက္ၾကရ။

ဒါလည္း ေရးတတ္ရင္ ေရးလို႔ ရတာပဲ။

ေဟာ .. နည္းနည္းကေလး အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ၾကက္မႀကီးက သားမခြဲေသးဘူး။  သူတို႔ အေခၚ 'အေမြလု' သတဲ့။  အခ်င္းခ်င္း ခြပ္ကုန္ၾကၿပီ။

ဒါလဲ ေရးလို႔ ရတာပဲ။

ဟဲ့ေကာင္ အိပ္ငိုက္မေနနဲ႔။  စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ မ်က္စိကို ဖြင့္ထား။

ေမာင္သာရ

[ေပဖူးလႊာ ၁၉၈၆ ေမလ]

Saturday, January 17, 2015

ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳ ျဖစ္တယ္ ေရးသူ - ေမာင္သာရ



[ဆရာေမာင္သာရ ရဲ႔ ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳ ျဖစ္တယ္ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]

ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳျဖစ္တယ္ (၁)

မင္းက မင္းကို မျမင္တတ္ဘူး.. ေျပာေတာ့လည္း မႀကိဳက္ဘူး။  သည္ေခတ္ေလာက္ စာေရးခ်င္တဲ့ လူေတြအတြက္ ေရးစရာ ေပါတာ ဘယ္ရွိမလဲ။  ငါ့မွာဆိုလဲ ေရးစရာေတြ တပံုတေခါင္းႀကီး။  ေရးလို႔ကို မကုန္ႏိုင္ဘူး။

မင္းက်မွ ဘာေရးရမွန္း မသိဘူးဆိုၿပီး လာညည္းေနတယ္။  အေတာ္ဟုတ္တဲ့ေကာင္။

အေရးႀကီးတာက ျမင္တတ္ဖို႔ လိုတယ္ကြ။  စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျမင္တတ္ရတယ္။ ၾကည့္တတ္ရတယ္။

တကယ္ေတာ့ စာေရးတယ္ဆိုတာက ဘာမွ သိပ္ခက္တာ မဟုတ္ဘူး။  ေလ့က်င့္လိုက္ရင္ ရတာပဲ။  တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။  ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္၊ ပရိသတ္ႀကိဳက္ေအာင္၊ နားလည္း လည္လာေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ သိပ္မလြယ္လွ ဘူးေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ 'အျမင္' ရွိရမယ္။  ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္ဖို႔ လိုမယ္။

တျခား ေဝးေဝးလံလံေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္မေနနဲ႔။  သည္လမ္းက ဘာလမ္းလဲ။  ဘာလမ္းျဖစ္ျဖစ္ မင္းေနတဲ့လမ္း။  သည္လမ္းထဲမွာ မင္းေနလာခဲ့တာပဲ ဘယ္ေလာက္ၾကာ ၿပီလဲ။  ငါသိတာပဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။

ငါက မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့သာ သည္လမ္းကို ေရာက္ဖူးတာ။  ေရာက္တာကေတာ့ ခဏခဏ ေပါ့ေလ။  မင္းရွိေနေတာ့လည္း ေရာက္ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ဆိုလိုတာက ဘာပဲေျပာေျပာ သည္လမ္းအေၾကာင္းကို မင္းက ငါ့ထက္ ပိုသိမယ္။  ငါသိတယ္ ဆိုတာက မင္းသိတာထက္ ဆယ္ပံု႔တပံု ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။

ၿပီးေတာ့ သည္လမ္းမွာ မင္းက ရပ္ကြက္လူႀကီး။  ရပ္ကြက္က ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမာက္ထားတာ။  သည္လမ္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပသနာ အရပ္ရပ္ကို မင္းကိုယ္တိုင္ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းေနရတာ။  သည္လမး္ရဲ႔ အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အူသိမ္အူမ မက်န္ မင္းမသိဘဲ ေနမလား။

ဒါေပမယ့္ မင္းလမ္းကို မင္း စာတပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးရေကာင္းမွန္း မသိဘူး မဟုတ္လား။

ေအး. ျမင္တတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ အဲဒါကို ေျပာတာ။

ငါေျပာျပမယ္ နားေထာင္။

မဟုတ္ရင္ မဟုတ္ဘူး ျပန္ေျပာ။  မွားေနရင္ မွားေနတယ္ေျပာ။  ငါ့ကိုေတာ့ ေျပာလို႔ ရတယ္။ ကိစၥ မရွိဘူး။

မင္းေနတဲ့ အိမ္က စ, မယ္။

မင္း ဘာအလုပ္ လုပ္သလဲ။  ေတာက္တိုမည္ရ စာေရးတယ္။  စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။  မင္းမိန္းမက အိမ္ဆိုင္ ထြက္တယ္။  ကေလး စားစရာ အခ်ဥ္ထုပ္၊ အခ်ိဳထုပ္ကေလးေတြ ေရာင္းတယ္။  ေဆးလိပ္ေရာင္းတယ္။  လက္ဖက္သုပ္ ခ်င္းသုပ္ ေရာင္းတယ္။

ဟုတ္ၿပီ။

ဟိုဘက္ခန္းက ဘာလုပ္လဲ။

တရုတ္။  ဖိနပ္ခ်ဳပ္တယ္။  ဆိုင္ႀကီးေတြက ေအာ္ဒါေပးတဲ့ ဖိနပ္ေတြ ခ်ဳပ္တယ္။  အလုပ္သမား မရွိဘူး။  မိသားစု လုပ္ၾကတာ။

ေအး.. အေပၚထပ္ကေကာ ဘာလုပ္လဲ။  တခန္းက အိမ္ရွင္ေနတယ္။  တခန္းက အပ်ိဳႀကီး ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ေနတယ္။  လဟာျပင္ေစ်းမွာ အထည္ေရာင္းၾကတယ္။

ေနာက္တခါ ေခါင္းရင္းအိမ္။  ဘာလုပ္လဲ။  စက္ခ်ဳပ္တယ္။  ေယာက်္ားဝတ္ ရွပ္အက်ႌေတြ ခ်ဳပ္တယ္။  နာမည္ႀကီးတယ္။  ရုပ္ရွင္မင္းသားေတြေတာင္  လာအပ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။  ဒါေပမယ့္ ဆိုင္းဘုတ္ေတာ့ မရွိဘူး။

အဲသည္ ေခါင္းရင္းအိမ္ အေပၚထပ္ကေကာ။  လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဝန္ထမ္း။  ကုန္သြယ္ေရး ေကာ္ပိုေရးရွင္းတခုမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။  ဟုတ္ရဲ႔လား။  နာမည္ကေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။

ၿပီးေတာ့ ေျခရင္းအိမ္။

အိမ္ငွားမရွိဘူး။  ေမာ္ေတာ္ကား ေထာင္တယ္။  အငွားေလးဘီးကားကေလး ႏွစ္စီး ရွိတယ္။  ညဘက္ဆိုရင္ ေအာက္ထပ္မွာ ကားထားတယ္။  လူေတြက အေပၚထပ္မွာ ေနၾကတယ္။

ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က အိမ္။

အဲသည္အိမ္ကလည္း ေမာ္ေတာ္ကား ေထာင္တာပဲ။  ဒါေပမယ့္ ကားႀကီး။  အုတ္တင္ သဲတင္တဲ့ ကား။  တႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါေလာက္ အင္ဂ်င္ခ်ရတယ္။  ေလးခါေလာက္ လနဲ႔ ခ်ီနားၿပီး ျပင္ရတယ္။  ကားအို ကားေဟာင္းႀကီး။

ေနာက္တခန္းကေကာ ဘာေတြလုပ္လဲ။

ပိုင္းေလာ့ မင္ပုလင္းေတြ ဝယ္တယ္။  ေဆာ္ဒါနဲ႔ ေဆးတယ္။ သန္႔စင္တယ္။  ၿပီးေတာ့ စက္ရံုကို ကန္ထရိုက္စနစ္နဲ႔ ပုလင္းခြံေတြ ျပန္သြင္းတယ္။

မင္းတို႔ လမ္းက တကယ္ စံုတယ္။

ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းလည္းရွိတယ္။  ဆယ့္ႏွစ္ခန္း စာေလာက္ရွည္တဲ့ အုတ္ရိုးနဲ႔။  အက်ယ္ႀကီး။

ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဖိနပ္ခ်ဳပ္တဲ့ တရုတ္အိမ္ တအိမ္လည္း ရွိတယ္။

တခါ တရုတ္ မိန္းမလ်ာကေလး တေယာက္။  သူက ဆံပင္တုေတြ လုပ္ေရာင္းတယ္။  အလွျပင္ဆိုင္ လည္း ဖြင့္ထားတယ္။  သူ႔စီးပြါးေရးကလည္း ဆိုးပံုမရဘူး။

အဲသည္ အနားမွာပဲ ပါပလာ အေျခာက္ေတြ လုပ္ေရာင္းတဲ့ ကုလားမ အိမ္တအိမ္ ရွိေသးတယ္။

ေနာက္တခု ေခတ္ေပၚသေဘၤာသား အိမ္တအိမ္လည္း ရွိတယ္။  ဗြီဒီယိုနဲ႔ ဘာနဲ႔။  မင္းကေလးေတြ သြားၾကည့္ေနက်။

ၿပီးေတာ့ ေနာက္တအိမ္က လက္ႏွိပ္စက္ ျပင္တယ္။  အေဟာင္းေတြ ဝယ္တယ္။  ျပင္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတယ္။  သူကေတာ့ ဘားလမ္းမွာလည္း အဂၤလိပ္ လက္ႏွိပ္စက္ ရိုက္တယ္ ေျပာတာပဲ။  လမ္းေဘးေတာ့ လမ္းေဘးေပါ့ေလ။

အဲ. လမ္းထိပ္ ေရာက္သြားၿပီ။  လမ္းထိပ္တဖက္က ဆီဆိုင္ႀကီး။  ဆီကုန္သည္။  သည္နားတဝိုက္က ထမင္းဆိုင္ေတြ၊ အေၾကာ္ဆိုင္ေတြနဲ႔ အိမ္ေတြကို ဆီေရာင္းတယ္။  သူတို႔ကေတာ့ ခ်မ္းသာတယ္။  ကိုယ္ပိုင္ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ ဘာနဲ႔။

လမ္းထိပ္မွာပဲ တဖက္ကေတာ့ ကုန္စံုဆိုင္။  အခု ေနာက္ဆံုးေခတ္ေပၚ ကုန္စံုဆိုင္ေပါ့။  ပစၥည္း အစံုေရာင္းတယ္။  အလွကုန္လည္း ရွိတယ္။  စာေရးကရိယာေတြလည္း ရွိတယ္။  အိမ္သံုးပစၥည္း ေတြလည္း ရွိတယ္။  ဘီစကြပ္မ်ိဳးစံု လည္း ရွိတယ္။  အိမ္သံုး ေဆးဝါးလည္း ရွိတယ္။  ေနာက္ဆံုး တံဆိပ္ေခါင္းကအစ ရွိတယ္။

သည္ဘက္လမ္းထိပ္ ၿပီးေတာ့၊ ဟိုဘက္ လမ္းထိပ္ သြားရေအာင္။  လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အေအးဆိုင္။

တဖက္အိမ္က ေမာ္ေတာ္ကား ဝပ္ေရွာ့။  အထူးသျဖင့္  ဖင္မီလီယာကားေတြ လာျပင္တာ ေတြ႔ရတယ္။

လမ္းထဲကို ျပန္ဝင္ခဲ့။

ဆင္းရဲသားေတြ ေနတယ္။

တခန္းက ေဂၚရင္ဂ်ီ ကုလားမ။  မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း 'တိုရွည္' လုပ္ေရာင္းတယ္။  တခုမွ တမတ္။  ကေလးေတြ တန္းစီ ေစာင့္ဝယ္ရတယ္။

ေနာက္တခါဆို ၿပိဳလုၿပိဳခင္ အိမ္ကေလး။  ဆိုက္ကားဆရာတေယာက္က ေအာက္ထပ္ေနတယ္။  အေပၚထပ္က လက္သမားဆရာ။

အဲဒီ လက္သမားဆရာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သူတို႔နဲ႔ ကပ္လ်က္အိမ္က ပ်ဥ္တိုပ်ဥ္စ ပ်ဥ္ေဟာင္းေတြ ေရာင္းတယ္ ဝယ္တယ္။  အိမ္ေဟာင္းေတြ ဝယ္တယ္၊ ဖ်က္တယ္။  ယူလာတယ္။ ျပန္ေရာင္းတယ္။  သြပ္ေဟာင္းေတြလည္း ေရာင္းတာပဲ။

ေနာက္ သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာ္ခ်င္းဆိုင္ အိမ္ကေကာင္ကေတာ့ နည္းနည္း လည္တယ္။  လူငယ္ပဲ။  သူကေတာ့ ဘိလပ္ေျမ အတုလုပ္တယ္။  အတုလုပ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ငါျမင္ပါတယ္။  အစစ္ကို ဝယ္ရေသးတယ္။  ၿပီးေတာ့မွ ေျမနီမႈန္႔ေတြ၊ ထမင္းေျခာက္မႈန္႔ေတြနဲ႔ ျပန္ေရာၿပီး ေရာင္းတာပဲ။  အိတ္ကို ဘယ္ဘက္က ေဖာက္ၾကည့္  ၾကည့္ အစစ္ေတြခ်ည့္ပဲ။ အလယ္ေကာင္မွာမွ ေရာထည့္ထားတာ။  တအိတ္က ႏွစ္အိတ္ျဖစ္၊ ႏွစ္အိတ္က သံုးအိတ္ျဖစ္။  ဘိလပ္ေျမတအိတ္ရဲ႔ ေစ်းႏႈန္းကလည္း မင္းသိတဲ့အတိုင္း။  ရာေက်ာ္တယ္။  တြက္ေျခကိုက္တာေပါ့။

ေဟာ.. အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက စာကေလး အရွင္ေတြ ဝယ္ေလွာင္ၿပီး ေဖာက္သည္ေပးတဲ့ ကုလားအိမ္ တအိမ္လည္း ရွိေသးတယ္။  တအိမ္ မဟုတ္ဘူးေလ၊ နွစ္အိမ္။

ၿပီးေတာ့ မင္းတို႔ လမ္းထဲမွာ တပ္မေတာ္က တပ္ၾကပ္တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။  ကေလးေတြ တျပံဳႀကီးနဲ႔။  အဲဒီတပ္ၾကပ္က ဗလေကာင္းေကာင္း၊ ဝတ္စံုဝတ္လိုက္ရင္ တကယ္ခန္႔တယ္။  လူႀကီးတေယာက္ရဲ႔ ေမာ္ေတာ္ကားကို ေမာင္းရတယ္။  ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။

ေနာက္တခါ အရာခံ ဗိုလ္တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။  မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း လမ္းထိပ္ထြက္ၿပီး စစ္ရံုးက လာႀကိဳတဲ့ ဖယ္ရီကားကို ေစာင့္ေစာင့္ စီးတာ ေတြ႔တယ္။  အရပ္ထဲမွာေတာ့ သူရွိမွန္းေတာင္ မသိရဘူး။  လႊတ္ေအးတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဘဏ္အရာရွိ တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။  ဘဏ္အရာ ရွိဆိုေပမယ့္ ေယာကၡမအိမ္ ကပ္ေနတာပါ။  သူ႔ ေယာကၡမကလည္း မင္းလိုပဲ ရပ္ကြက္လူႀကီး။  တခါတုန္းက ၿမိဳ႔နယ္ အဆင့္အထိ ပါဘူးေသးတယ္ မဟုတ္လား။

ေအး. ၿပီးေတာ့ အထူးျခားဆံုးကေတာ့ ဒိုဘီသမားအိမ္။  ဒိုဘီသမား ဆိုေပမယ့္ အျခား ဒိုဘီ ကုလား ေတြလို လူတကာအဝတ္ ေလွ်ာ္တာ ဖြတ္တာ မဟုတ္ဘူး။  သူက သီးသန္႔။  ယဥ္ေက်းမႈ ဦးစီးဌာနက မင္းသမီး မင္းသား ဝတ္တဲ့ အဝတ္ေတြ၊ ေရႊခ်ည္တိုး ေငြခ်ည္ထိုးေတြနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကာေတြ၊ ကားလိပ္ေတြကို ေလွ်ာ္ရ ဖြတ္ရတာ။  သည္အလုပ္လုပ္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။  မိရိုးဖလာ လုပ္လာခဲ့တဲ့ အလုပ္လို႔ ေျပာတယ္။

ေနာက္ ထူးျခားတဲ့ အိမ္တအိမ္လည္း ၇ွိေသးတယ္။  တနွစ္ပတ္လံုး ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူး။  ဘာအလုပ္မွ မရွိဘူး။  တႏွစ္မွ တခါပဲ အလုပ္လုပ္တယ္။  အဲဒီအလုပ္ကလည္း တလေလာက္ပဲ လုပ္ရတယ္။  ဒါေပမယ့္  အဲဒီအလုပ္က ရတဲ့ ဝင္ငြနဲ႔ တႏွစ္ စားေလာက္တယ္။  ဘာအလုပ္လဲ ဆိုေတာ့ ျပြတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္း။  ေရပက္တဲ့ ျပြတ္၊ ကေလးေတြ ေရကစားတဲ့ ျပြတ္။  ပလတ္စတစ္ပိုက္လံုးေတြ ဝယ္။  ျဖတ္။  ထီးရိုးေတြ ဝယ္။  ျပြတ္တံလုပ္။  ပြတ္လံုးေတြ ဝယ္ လက္ကိုင္လုပ္။  အဖံုးအပိတ္က ပလတ္စတစ္လုပ္တဲ့ စက္ကေလး ရွိတယ္။  တႏွစ္မွ တခါပဲ အလုပ္လုပ္တယ္။  ဝင္ေငြေကာင္းတယ္။ သႀကၤန္မတိုင္မီ တလေလာက္က စတာပဲ။  ဆိုင္ေတြက အလူအယက္ လာဝယ္ၾကတယ္။

အဲ. ေမ့လို႔။ အေဝးေျပး ေမာ္ေတာ္ကားဂိတ္ တဂိတ္လည္း ရွိေသးတယ္။  သမဝါယမပိုင္။  အညာဘက္က လာဖြင့္ထားတာ။

ေျပာၿပီးေကာ။

မင္းတို႔ လမ္းထဲမွာ သိပ္ဆင္းရဲတဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္။  ဆိုက္ကားဆရာတို႔။ တိုရွည္သည္တို႔။  သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္။  အငွားကားေထာင္တဲ့ အိမ္တို႔ ဆီဆိုင္တို႔။

ၿပီးေတာ့ တရုတ္လည္း ရွိတယ္။  ကုလားလည္း ရွိတယ္။  ျမန္မာလည္း ရွိတယ္ လူမ်ိဳးစံု။

ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတာင္မွ ရွိလိုက္ေသးတယ္။

ေအး စာတတ္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြလည္း ရွိတယ္။  လံုးဝ စာမတတ္တဲ့ လူေတြ လည္း ရွိတယ္။

အဲဒီလမ္းထဲမွာ မင္းေနတယ္။

ၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္ကလည္း ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ထားတယ္။  ရပ္ကြက္လူႀကီး။

သည္အထဲကမ်ား မင္းက စာေရးဆရာ။  အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းပါးသတဲ့။  ဘာေရးရမွန္း မသိဘူးတဲ့။

တခါတခါ စဥ္းစားလိုက္ရင္ ေျခာက္သတဲ့။

မင္းမို႔ ေျပာရက္ပေလတယ္။  အ့ံေရာ။

ေရးပါလား။  ကိုယ့္လမ္းအေၾကာင္းကို ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္ႏိုင္တယ္။

ေမာင္သာရ။
[ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း၊ ၁၉၈၉ ဇြန္]