Monday, November 24, 2014

ဆင္သြားလမ္းကိုေဖာက္ခဲ့ၾကတယ္ - ေရးသူ ဖိုးသံ(လူထု)

{ဒီအပတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ မွာေဖာ္ျပတဲ့ ကိုဖိုးသံ ေဆာင္းပါးကို စာေရးသူ ထံမွ ရရွိလို႔ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္အေနနဲ႔ နားလည္ေပးပါ။ ခြင့္ျပဳပါ ခင္ဗ်ာ။


ဆင္သြားလမ္းကိုေဖာက္ခဲ့ၾကတယ္



            ၁၉၆၅ခုႏွစ္မွာထင္ပါတယ္။

            အႏွစ္ငါးဆယ္တင္းတင္းျပည့္ၿပီေပါ့။

            အထက္ဗမာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္းက မႏၱေလးက်ံဳးအေနာက္ဖက္ဓမၼဗိမာန္မွာ စာဆိုေတာ္ေန႔စာေပေဟာေျပာ ပြဲလုပ္ေတာ့ “ဗမာစာအေရးအသားသစ္”ဆိုတဲ့စာတန္းကို ဖတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ စာတန္းရဲ႕အဓိကဆိုလိုရင္း အဓိပၸာယ္ ကေတာ့ အဲဒီအခါတုန္းက ဗမာစာကိုေရးသားၾကတာမွာ ေ႐ွးတုန္းကလိုပဲ‘၏’ ၊ ‘သည္’ စတာေတြနဲ႔ေရးေနၾက တာကို ေခတ္လူေတြေျပာဆိုသံုးႏႈန္းေနၾကတဲ့‘တယ္’၊ ‘မယ္’စတာေတြနဲ႔ေျပာင္းေရးသင့္တယ္လို႔ တင္ျပလိုက္တာ ပါပဲ။ သိမွီသူေတြအားလံုးမွတ္မိၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီစာတမ္းကို လူထုသတင္းစာထဲမွာလည္းေဖာ္ျပလိုက္ေတာ့ ခ်က္ျခင္း ဆိုသလိုပဲ ဗမာစာေပေလာကတခုလံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ စာတန္းဖတ္ပြဲမွာစာတမ္းကို ဖတ္ၾကား သူက (ဦး)ေမာင္သာႏိုးပါ။ သူကစာတမ္းဖတ္သူျဖစ္ေပမဲ့ တကယ္ကအဲဒီစာတမ္းကို ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ား အပါအ၀င္ အထက္ဗမာႏိုင္ငံစာေရး ဆရာအသင္းက အမႈေဆာင္အဖြဲ႕ဝင္ေတြအားလံုး ေဆြးေႏြးၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာတမ္းကို အဲဒီတုန္းကမႏၱေလးတကၠသိုလ္မွာ ပါေမာကၡခ်ဳပ္လုပ္ေနတဲ့ ဆရာဦးေက်ာ္ရင္က “ဆင္သြားရင္လမ္းျဖစ္တယ္”ဆိုတဲ့ စကားပံုနဲ႔ေထာက္ခံလိုက္ေတာ့ ဂယက္ဟာပိုေတာင္ႀကီးသြားပါတယ္။ သူ႔လိုပဲ အဲဒီတုန္းက ဒီစာတမ္းကို တက္တက္ ႂကြႂကြအားေပးေထာက္ခံသူ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သမိုင္းပါေမာကၡဆရာေဒါက္တာသန္းထြန္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ဆရာဟာေဆာင္းပါးေတြမျပတ္ေရးေနၿပီး သူ႔ေဆာင္းပါးေတြထဲမွာ ေျပာစကား အေရးအသားနဲ႔ခ်ည္း ေရးပါ ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ေနာင္မွာ ဒီစာတမ္းပါအယူအဆကိုမႏွစ္သက္သူေတြက မႏၱေလးသား မဟုတ္သူေတြ ဝင္လုပ္တာ ဆိုတာမ်ိဳးေရးၾက၊ ေျပာၾကတာ႐ွိခဲ့ပါတယ္။

            အဲဒီတုန္းက ဒီအယူအဆကိုဆန္႔က်င္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေဒသစြဲေတြပါေနတာသတိျပဳမိပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ က မီဒီယာ ၉၀%ေက်ာ္ေလာက္ဟာ ရန္ကုန္မွာပဲ႐ွိေနတာဆိုေတာ့ အထက္ဗမာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္းကိုေရာ၊ လူပုဂိၢဳလ္ေတြကိုပါ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ကာတြန္းေတြနဲ႔အျပတ္ဆန္႔က်င္ၾက (တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္၊ အပုပ္ခ်ၾက) ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အဲဒီစာတမ္းအပါ တခ်ိန္တည္းဖတ္ၾကားခဲ့တဲ့ စာတမ္းေတြကိုစုၿပီး ဗမာစာေပအေရးအသားသစ္နဲ႔ အျခားစာတမ္းမ်ား ဆိုတဲ့စာအုပ္(စာအုပ္မည္နည္းနည္းလြဲခ်င္လြဲပါလိမ့္မယ္)ကို လူထုတိုက္ကစုေပါင္းၿပီး႐ိုက္ထုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကစာအုပ္အဖံုးကို ဆြဲရပါတယ္။

            ဒီအခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာႀကံဳေတြ႕ရတဲ့လက္ေတြ႕ျပႆက ကိုယ္တိုင္ကေန႔စဥ္သတင္းစာထုတ္ေနရတာပါပဲ။ သတင္းစာထဲမွာသတင္းေတြနဲ႔ ေရးေနက်ေဆာင္းပါးေတြကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ေရးမလဲဆိုတာစဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သတင္းအေရးအသားနဲ႔ေခါင္းႀကီးပိုင္းကို မူလအတိုင္းပဲေရးသားေဖာ္ျပပါတယ္။ အေဖကသူ႔ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ေဆာင္းပါးေတြကို‘တယ္’-‘မယ္’နဲ႔ေရးပါတယ္။ အေမကေတာ့ သူ႔ရဲ႕လႈပ္႐ွားေနေသာကမၻာ့ေရးရာအခန္းကို ‘၏- သည္’နဲ႔ပဲဆက္ေရးပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အေျပာေတာ့မလြတ္ပါဘူး။

            ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ အဲဒီတုန္းကဗမာစာေပေလာကမွာ အားလံုးအသိအမွတ္ျပဳထားၾကတဲ့ ဆရာ့ ဆရာႀကီးေတြက ဒီကိစၥကိုမွတ္ခ်က္မေပးၾကပါဘူး။ ေစာင့္ၾကည့္လိုၾကတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ‘၏-သည္အေရးအသားနဲ႔
            အဲဒီေနာက္ကၽြန္ေတာ္ေထာင္ထဲကိုေရာက္သြားေတာ့ အဲဒီကိစၥကိုကၽြန္ေတာ္မ်က္ေျချပတ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔အခ်င္းခ်င္းတခါတေလ စကားစပ္မိရင္ေတာ့ ဒီဗမာစာအေရးအသားသစ္ဆိုတာကို အားလံုးလိုလိုကပဲ သေဘာတူ ေထာက္ခံၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ‘၏-သည္’ေရးတာကိုလည္း မဆန္႔က်င္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပ ၾကပါတယ္။ မႏၱေလးေထာင္ထဲမွာေနတုန္းက အိမ္သာသံုးဖို႔အတြက္ ေထာင္ဗူး၀ကဖတ္ၿပီးတဲ့ သတင္းစာေတြကို ကတ္ေၾကးနဲ႔ျဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ထိန္းသိမ္းခံေတြကို ဖတ္ဖို႔ေပးပါတယ္။ အဲဒီသတင္းစာအတိုအစေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ က ျပန္စဥ္ၿပီးထမင္းလံုးနဲ႔ကပ္လိုက္ေတာ့ သတင္းစာလိုဖတ္လို႔ရပါတယ္။ အဲဒီလိုဖတ္ရတဲ့သတင္းစာေတြထဲမွာ တခါ တေလ ဒီကိစၥအေၾကာင္းေျပာၾကေရးၾကတုန္းပဲဆိုတာ သတိထားမိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၆၇ခုႏွစ္ထဲမွာထင္ပါရဲ႕ အိမ္ကပို႔ လာတဲ့စာအုပ္ေတြအထဲမွာ အေမ့ရဲ႕“ေအာင္ဗလ-ဖိုးစိန္-စိန္ကတံုး”စာအုပ္ႀကီးပါလာပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္မွာေတာ့ အေမက‘တယ္’-‘မယ္’နဲ႔ပဲအျပတ္ေရးေတာ့တာပါ။ ဒိအရင္ကထုတ္တဲ့အေမ့ရဲ႕ “ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာ သည္မ်ား” စာအုပ္မွာေတာ့ အေမက‘၏-သည္’နဲ႔ပဲေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုစကားေျပာအေရးအသားနဲ႔ေရးေတာ့ အေမ့ရဲ႕ အေရးအသားေျပာင္ေျမာက္မႈနဲ႔ ျမန္မာဘာသာစကားအသံုးအႏႈန္းေပါႂကြယ္မႈတို႔ဟာ ကခုန္ၿပီးထြက္လာသလို ဖတ္ရ ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ဒီလိုေရးနည္းကို သေဘာမက်ေၾကာင္းေဖာ္ျပေလ့႐ွိတဲ့ ဦးႀကီးေမာင္ (အေဖနဲ႔အေမတို႔ကသူ႔ကို ကိုႀကီးေမာင္လို႔ ေခၚပါတယ္)ရဲ႕ စာေၾကးမံုအခန္းမွာ အေမ့ရဲ႕ဒီစာအုပ္ကိုေဝဖန္ခ်က္ေရးသားေတာ့ သူက “ဆင္မႀကီး တစ္ေကာင္ေထာင္ေထာင္-ေထာင္ေထာင္နဲ႔ထြက္လာတယ္”လို႔မွတ္ခ်က္ျပဳပါတယ္။ သူဘယ္လိုအဓိပၸာယ္နဲ႔ဒီလိုေရးတယ္ ဆိုတာကို အခုအထိ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာမ႐ွင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အသိအမွတ္ျပဳရာေတာ့ေရာက္တယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။

            ဒီလိုနဲ႔ ကိုကိုးကၽြန္းေပၚကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အရင္ေထာင္ထဲကိုေရာက္သူေတြအထဲက စိတ္ဝင္စားသူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဒီအယူအဆအေၾကာင္းေမးၾကလို႔ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သမွ်ေျပာျပရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပါသြားတဲ့ အေမ့ “ေအာင္ဗလ-ဖိုးစိန္-စိန္ကတံုး”စာအုပ္ကိုလည္းေပးဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္းေပၚမွာမဂၢဇင္းႏွစ္ႀကိမ္ထုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က‘တယ္’- ‘မယ္’နဲ႔ေဆာင္းပါးေရးပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုအုန္းျမင့္လိႈင္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာေမာင္ေလးမြန္၊ ကိုၾကည္ေမာင္ညြန္႔တို႔က ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးဖတ္ၿပီး ခင္ဗ်ားေရးတာ မႏၱေလးေလအစစ္ပဲဗ်ာလို႔ ေထာပနာျပဳပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ရဲေဘာ္ေတြကလည္း ကိုယ့္ေလာကထဲမွာ ပထမဆံုးေတြ႔ရတဲ့ ‘တယ္’- ‘မယ္’အေရးအသားရယ္လို႔ အသိ အမွတ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။

            ၂ဝရာစုႏွစ္အကုန္ပိုင္းကိုေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တ႐ုတ္ျပည္ထဲကိုေရာက္ပါတယ္။ ေရာက္ၿပီးမၾကာခင္ပဲ အင္တာနက္ေပၚလာေတာ့ ဦးေလးဦးေသာင္း(စာေရးဆရာေအာင္ဗလ)နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရပါတယ္။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အရင္ကလံုး၀မသိပါဘူး။ အ႐ြယ္ခ်င္းကလည္းအလြန္ကြာပါတယ္။ သူကကၽြန္ေတာ့မိဘထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ပဲငယ္ မွာပါ။ သူနဲ႔သိတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ကတုတ္က်င္းတစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသလိုျဖစ္ေနၾက ပါၿပီ္။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ေၾကးမံုသတင္းစာက ဒီ“ဗမာစာအေရးအသားသစ္”စာတမ္းကိုအေတာ္ ဆန္႔ က်င္ခဲ့ၾကဖူးတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာစြဲေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းကထိုင္းကေနထုတ္ေနတဲ့ ‘လြတ္ေျမာက္ ေရး’ အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ “ယာေတာကသာေျဗာရဲ႕အေဝးကေဆာင္းပါတစ္ေစာင္” ေဆာင္းပါး ေတြကိုဖတ္ၿပီးသူက မိဘေျခရာကိုနင္းႏိုင္သူပါလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုအီးေမးလ္ပို႔ၿပီးခ်ီးမြမ္းပါတယ္။ သူလိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးက ဒီလို ေျပာတာခံရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

            ဦးေလးဦးေသာင္းက ၂၀၀၈ခုႏွစ္မွာဆံုးတာဆိုေတာ့ သူမဆံုးမီတစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကထင္ပါတယ္၊ သူက သူ႔ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ထဲမွာ အဲဒီအေရးအသားသစ္အေၾကာင္းကို သူတို႔ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကဘူးေၾကာင္း၊ ဒါေပမဲ့အခုေတာ့ လူေတြထဲမွာ ဒီအေရးအသားဟာက်သြားၿပီ၊ တြင္က်ယ္သြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေရးခဲ့ပါတယ္။ စာသားအတိအက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိပါ။ သူ႔ရဲ႕ျပည့္ဝမႈပဲလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါတယ္။

            အခုျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ဆရာဦးေက်ာ္ရင္၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ား၊ ကိုေစာလြင္၊ ကိုၾကည္လင္ (ကဗ်ာဆရာၾကည္ေအာင္) စတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြမ႐ွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ဒီစာတမ္းအေၾကာင္းကိုေသေသခ်ာခ်ာေျပာႏိုင္သူဆိုလို႔ ကိုသာႏိုးနဲ႔ကိုဝင္းေဖ(ေမာင္စြမ္းရည္)တို႔ေလာက္က်န္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကုလားထိုင္သယ္၊ ကားေမာင္း လုပ္ ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ကေရးတာဆိုေတာ့ ဟာကြက္ေတြအမ်ားႀကိးျဖစ္မွာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အထိမ္းအမွတ္ျပဳရာေတာ့ေရာက္  လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

ဖိုးသံ(လူထု)


Monday, November 3, 2014

ထီ ထီ ထီ - ေရးသူ လူထုေဒၚအမာ



ခ်ဲ-ထီလို႔ ေခၚတဲ့ ၁၅ ရက္တႀကိမ္ဖြင့္ ထိုင္းထီဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ ဝင္လာၿပီး ထိုးတဲ့လူက ထိုးေနၾကလို႔ တခ်ိဳ႔ၿမိဳ႔ေတြမွာ ရဲက ဖမ္းဆီးအေရးယူေနတယ္ ၾကားေတာ့ ေရွးက ထီေတာ္ကို သတိရမိတယ္။

ထီေတာ္ဆိုတာ ဒီႏိုင္ငံမွာ ပထမဆံုးေပၚတဲ့ ထီ ျဖစ္ၿပီး ရွင္ဘုရင္က ခြင့္ျပဳ ဖြင့္လွစ္ေစတာမို႔ ထီေတာ္ ေခၚတာပဲ။  ဖြင့္တာက မႏၱေလးမွာ၊ ခြင့္ျပဳတဲ့ ဘုရင္က သီေပါမင္းမို႔ မႏၱေလးမွာ အဲဒီ ထီေတာ္ရဲ႔ အေငြ႔အသက္ေတြ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အမ်ားႀကီး ရွိေသးတာေပါ့။  ကၽြန္မတို႔ အေမရဲ႔ အမ အႀကီးဆံုးနာမည္က မထီ တဲ့။  ထီေတာ္ဖြင့္တုန္းက ေမြးလို႔ မထီလို႔ မွည့္တာ တဲ့။  ကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြ အေဒၚႀကီးတေယာက္ကေတာ့ ေဒၚတုတ္တဲ့။  ဘာလို႔ ေဒၚတုတ္ မွည့္သလဲ ဆိုေတာ့ ထီေသာင္းထုပ္ ေပါက္လို႔ ဝမ္းသာၿပီး သူေဌးျဖစ္တဲ့ အေမက အဲဒီႏွစ္မွာ သူ႔ကို ေမြးလို႔ မေသာင္းထုပ္ လို႔ မွည့္ခဲ့တာ၊ ထုပ္ဆိုတာ အေခၚခက္လို႔ ေနာက္ေတာ့ မေသာင္းတုတ္ ျဖစ္သြားတာလို႔ ေျပာပါတယ္။

ထီေတာ္ဖြင့္တုန္းက ရံုေတာ္ႀကီးမွာ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး ထီထိုးၾကပံုေတြ ေနာင္ေတာ့ လူေတြ အလြန္အမင္း ပ်က္စီးလာလို႔ ထီကို ပိတ္ပစ္လိုက္ရပံုေတြလည္း ေျပာေလ့ရွိတယ္။  ထီ စဖြင့္တဲ့ ေနရာ ရံုေတာ္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေနတဲ့ ဂုႏၱာန္ဝင္းနဲ႔ ကလည္း ေလးျပေဝးတာကိုး။  အဲဒီေတာ့ ထီေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြက သိပ္ၾကား သိပ္ျမင္ ေနရတာနဲ႔ တူပါရဲ႔။  လူေတြ ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ထီခ်ည္း စိတ္ဝင္စားၿပီး သဲသဲမဲမဲ ထိုးေနၾကတာေတြ။ ေၾကြးတင္ ကၽြန္ျဖစ္ကုန္ၾကတာေတြလည္း ပါရဲ႔။  ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က အမ်ိဳးစံု ၾကားရဖူးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ခ်ဲထီေရာဂါ ထေနသူေတြအေၾကာင္း ၾကားရတဲ့အခါ ဟိုတုန္းက ထီေတာ္ရဲ႔ အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပခ်င္လို႔ စာေပၚ ေပေပၚ တင္ထားတာ ဘာေတြမ်ား ရွိသလဲလို႔ လိုက္ရွာမိတယ္။  ရွာေတာ့ ရာဇဝင္စာအုပ္ေတြမွာ ထီေတာ္ရဲ႔ အေၾကာင္း စာအုပ္တိုင္း မပါပါကလား။  ပါတဲ့ စာအုပ္မွ ပါတယ္။  တခ်ိဳ႔က ထီေတာ္ကို စာေရးၿပီး မွတ္တမ္း တင္မထားဘူး။  ဦးတင္ေရးတဲ့ ကုန္းေဘာင္ဆက္ မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီးမွာသာ -

"ယင္းသည့္ တေပါင္းလ (၁၂၄၀ ခု) ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္အတြင္း ထီရံုတည္ၿပီးလွ်င္ တလက္မွတ္ကို ေငြဒဂၤါး ငါးက်ပ္ထည့္ ဝင္ေစ၍၊  လက္မွတ္ေပါင္း တေသာင္း နွစ္ေထာင္၊ ေငြ ေျခာက္ေသာင္း ျပည့္ေသာအခါ၊ ထီဖြင့္လွစ္ၿပီးကာလ၊ ေအာင္ဘာေလ ေရႊသီးနွင့္ တိုက္ဆိုင္သူ ဂဏန္းရွင္ကို ခိုင္ေငြ တေသာင္းႏႈတ္၍ က်န္ေငြ ငါးေသာင္း ေပးၿပီးလွ်င္ သူေဌးအရာ ခန္႔ထားက ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း ပစၥည္းေပါမ်ားေသာ သူေဌးအမ်ား ေပၚထြန္းႏိုင္ရန္ ရွိေၾကာင္း မွဴးေတာ္ မတ္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ညွိႏိႈင္း တိုင္ပင္၍  အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ခံၿပီးလွ်င္ ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္ အေနာက္ျပင္ ေစ်းႀကိဳႀကီး ေတာင္ဘက္ေထာင့္ ကိုးခန္းအုတ္တိုက္ႀကီးတြင္ အမ်ားျပည္သူတို႔ကို ေၾကာ္ျငာ၍ မဲလက္မွတ္ခံယူရာ၊ ေငြေျခာက္ေသာင္း ျပည့္သည္ႏွင့္ မွဴးေတာ္မတ္ေတာ္တို႔ ႀကီးၾကပ္၍ ပထမ ထီဖြင့္ရာ ကြမ္းေရးတန္းရပ္ေန စာေရးေမာင္ဦး ႏွင့္ သမီး မအံု မဲလက္မွတ္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္၍ မအံုက ေငြ ငါးေသာင္း ရရွိသည္။  ေနာက္ကိုလည္း ထီပြဲမ်ား မျပတ္ ဆက္လက္၍ လုပ္သည္။ မအံုမွာ မိန္းမငယ္ေလး ျဖစ္၍ သူေဌးရာထူးကို မခန္႔ မထားရ။ ယင္းကဲသို႔ ထီဖြင့္ေသာ ကိုးခန္းအုတ္တိုက္ႀကီးေနရာကို ယခု ရံုေတာ္ႀကီးဟု တြင္ေလသည္။"
(ကုန္းေဘာင္ဆက္ မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး စာမ်က္ႏွာ ၅၁၄) လို႔ မွတ္တမ္းတင္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ထီေတာ္ႀကီးအေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္တဲ့ ရာဇဝင္စာအုပ္ ေနာက္တအုပ္ကေတာ့ နဂါးဗိုလ္ထိပ္တင္ေထြး ေရးတဲ့ ရတနာသိခၤ ကုန္းေဘာင္မဟာရာဇဝင္ အက်ဥ္းပါ။  ဒီစာအုပ္မွာက -

ထီရံုေတာ္မ်ားအေၾကာင္း

မွဴးေတာ္ မတ္ေတာ္ တို႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ စည္ပင္ဝၿဖိဳးရန္နွင့္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔ ေငြေၾကးစုေဆာင္း ရစိမ့္ေသာငွာ အခ်င္းခ်င္း ညွိႏိႈင္းတိုင္ပင္၍ ဘုရင္မင္းျမတ္ထံ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ ခံယူၿပီးလွ်င္ ၿမိဳ႔ေတာ္ အေနာက္ျပင္ရွိ တိုက္ႀကီးတတိုက္တြင္ ထီလက္မွတ္မ်ားကို တေစာင္လွ်င္ ေငြ ၅ိ ႏွင့္ လက္မွတ္ေပါင္း ၁၂၀၀၀ ကို မွဴးေတာ္ မတ္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ၾကပ္မတ္၍ ေရာင္းၾကသည္။

လက္မွတ္ေပါင္း          ၁၂၀၀၀     ေရာင္းရေငြ          ၆၀၀၀၀
၎အေပၚ၌     ေငြေတာ္     ၁၀၀၀၀    မွတ္ယူ           ၁၀၀၀၀

                                                က်န္ေငြ           ၅၀၀၀၀
ကို ပထမ ေပါက္သူအား ဆင္ေပၚတြင္ ေငြထုပ္ကို တင္၍ ေပါက္သူ ေနရပ္ကို သြားေရာက္ ေပးပို႔ ေလသည္ကို အမ်ားျပည္သူတို႔ ျမင္ၾက သိၾကေလေသာ္၊ တေန႔တျခား ထီထိုးသူတို႔ တိုးတက္ပြါးမ်ားလာ၍ ဆက္လက္ကာ ထီဖြင့္ရေလေတာ့သည္။  ထီထိုးသူတို႔ သည္လည္း မ်ား၍မ်ား၍ လာရာ မဲလက္မွတ္ယူရာ၌ တိုးေခြ႔၍ ယူရျခင္း၊ ၎ျပင္ ထီရံုကလည္း တရံုတည္း ျဖစ္၍ လာရေသာ ခရီးမွာလည္း ေဝးျခင္းေၾကာင့္ ျပည္သူအမ်ား စိတ္ၿငိဳျငင္ ပင္ပန္း သေဘာ မေက်နပ္သည္ကို အတြင္းဝန္ ေယာမင္းႀကီး၊ အတြင္းဝန္ ေရနံေခ်ာင္းမင္းႀကီး၊ ၿမိဳ႔ဝန္၊ ေတာင္ဝန္၊ စေလၿမိဳ႔ဝန္၊ ေတာင္ခြင္ ၿမိဳ႔ဝန္တို႔ သိ၍ တဖန္ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာ သေဘာညီညြတ္ၾက၍၊ တိုင္းေနမျပည္သူမ်ား မၾကပ္မတည္းဘဲ လက္မွတ္ ဝယ္ယူႏိုင္ရန္ လက္မွတ္တေစာင္ ၂ ိ က်ႏွင့္ လက္မွတ္ေပါင္း ၆၀၀၀ ၊ ၎ျပင္ အသြားအလာ လြယ္ကူေစရန္ ထီရံု ၁၀ ရံု ထားေလသည္။  ထီရံု ၁၀ ရံု၌ တလလွ်င္ ၁၀ ႀကိမ္က် ဖြင့္ေလသည္။

ထီရံုေတာ္မ်ားကို ရုပ္သိမ္းျခင္း

တိုင္းသူျပည္သား အေပါင္းတို႔သည္ ထီကိုသာ ဂရုစိုက္ၿပီး ေနၾကရာ၊ စီးပါြးေရး၌ မ်ားစြာ ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးျခင္း၊ ေၾကြးမ်ားတင္ျခင္း၊ တရားတေဘာင္ ျဖစ္ျခင္းမ်ားကို ဘဝရွင္ မင္းတရားႀကီး ေရႊနားေတာ္ ၾကားေတာ္မူလွ်င္ တိုင္းသူ ျပည္သားတို႔ စီးပါြးေရး ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးျခင္း အေၾကာင္းျဖစ္၍ ထီရံုမ်ားကို ရုတ္သိမ္းရန္ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ မွတ္ေတာ္မူေလသည္။  ထီေၾကြးတင္ရွိသူမ်ားကိုလည္း ေငြေတာ္ ထုတ္၍ ဆပ္ေပးေတာ္မူသည္"  လို႔ ေရးသား ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
(နဂါးဗိုလ္ ထိပ္တင္ေထြး ေရးတဲ့ ရတနာသိခၤ ကုန္းေဘာင္ မဟာရာဇဝင္အက်ဥ္း၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၃၈၊ ၄၃၉)

ႏွစ္တရာ မႏၱေလးစာအုပ္ကိုေရးတဲ့ ေရႊကိုင္းသား အမည္ခံ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတကေတာ့ -

" ထို႔ျပင္ ၁၂၄၀ ျပည့္ တေပါင္းလတြင္ ေနျပည္ေတာ္၌ ထီရံုမ်ား မိႈလို ေပါက္လာျခင္းသည္လည္း တိုင္းျပည္၏ စီးပြါးေရး အေျခအေန ဘယ္အဆင့္တြင္ ေရာက္ရွိေနသည္ကို တိုင္းတာျပသကဲ့သို႔ ရွိေနေပသည္။  ပထမ ထီ တရံုမွ ဆယ္ရံုအထိ တိုးတက္လာၿပီး ထိုထီရံုက တလလွ်င္ ဆယ္ႀကိမ္က်စီ အႀကိမ္တရာ ဖြင့္ရသည္။  တႀကိမ္လွ်င္ ေငြ ၁၂၀၀ ႏွင့္ ခြန္ေငြေတာ္ တသိန္း နွစ္ေသာင္း (၁၂၀၀၀၀) ကို လစဥ္ ဆက္ရသည္။  ဘုရင့္ေငြတိုက္ေတာ္ကို တလ တလ ဘ႑ာေတာ္ တသိန္းနွစ္ေသာင္း မွန္မွန္ ဝင္ေနသေလာက္ တိုင္းသူျပည္သား ဆင္းရဲသားတို႔ မွာကား ထီကို အေၾကာင္းျပဳ၍ လံုးပါးပါးၿပီး ေၾကြးတင္ကၽြန္ျ့ဖစ္ ဘဝသို႔ ေရာက္ၾက ကုန္ေတာ့ရာ  ၁၂၄၃ ခု၊ ျပာသိုလတြင္ ထီရံုမ်ားကို ျပန္လည္ ရုပ္သိမ္းပစ္လိုက္ေတာ့သည္။
ထီ စတင္ ဖြင့္လွစ္ေသာ ေစ်းခ်ိဳေတာ္ ကိုးခန္းအုတ္တိုက္မွာ ယခု ရံုေတာ္ႀကီး ေခၚေသာ ေနရာပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္"
(အႏွစ္တရာျပည့္ မႏၱေလး၊ စာမ်က္ႏွာ ၂၀၅)

ထီရံုေတြ တရံုကေန ဆယ္ရံု၊ တရံုမွာ တလ ဆယ္ႀကိမ္ အားလံုး တလ အႀကိမ္တရာ ထီဖြင့္တဲ့အခါ  တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဘယ္အျဖစ္ ေရာက္ကုန္သလဲဆိုတာကိုလည္း ဦးတင္ရဲ႔ ကုန္းေဘာင္ဆက္ မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီးက ေတာ္ေတာ္ေလး စံုေစ့ေအာင္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒီကိစၥမွာ ထီထိုးသူေတြကသာ ေလာဘ မသတ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။  ခိုင္ေၾကးႏႈတ္ယူတယ္ဆိုတဲ့ ဖြင့္သူကလည္း ေလာဘ မသတ္ႏိုင္တာကို ျမင္ေတြ႔ ေနရပါတယ္။  ကုန္းေဘာင္ဆက္ မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး စာမ်က္ႏွာ ၅၆၆ မွာ -

"ထိုနွစ္ ျပာသိုလ  ဘဝရွင္မင္းတရားႀကီး ဘုရားအမိန္႔ေတာ္ရွိသည္ကား..
ယခု ထီရံုမ်ား တည္ေဆာက္ျခင္း အမႈမွာ အထက္ရည္ရြယ္ရင္းအတိုင္း အက်ိဳး ၿပီးေျမာက္သည္ မဟုတ္၊ ျပည္သူ ဆင္းရဲသားတို႔သည္ ကံစမ္းရံုမွ်သာမက အႀကိမ္ႀကိမ္ ထည့္ဝင္ၾကေလသည္။ တႀကိမ္ နွစ္ႀကိမ္ လက္မွတ္တိုက္ဆိုင္၍ ေငြရသူတို႔သည္လည္း မေရာင့္ရဲႏိုင္၊ အထပ္ထပ္ ထည့္ဝင္၍ ရၿပီးေသာ ပစၥည္း ကုန္ၾကျခင္း ျဖစ္ရေလသည္။  မရေသးေသာ သူတို႔လည္း အာသာငင္းငင္း ခ်င္ျခင္း မေျပ ရွိေလသည္ႏွင့္ အခါခါ အထပ္ထပ္ ထည့္ဝင္ေလ၍ ေၾကးေငြမ်ားစြာ ကုန္က် ေၾကြးတင္ ကၽြန္ျဖစ္ရသည့္အျပင္ ထီရံု အႀကီးအၾကပ္တို႔ထံ ရံႈးေၾကးေငြမ်ားကို မေပးႏိုင္၍ ခ်ဳပ္ထားေတာင္ခံျခင္း ရွိေၾကာင္းမ်ားကို ၾကားသိေတာ္ မူရသျဖင့္ ဤအမႈသည္ ေလာဘႏိုင္ငံကို လိုက္၍ ကစားပြဲ ကဲ့သို႔ တစတစ ႀကီးပြါးၾကလွ်င္ ဥစၥာပစၥည္း ကုန္ခန္း ပ်က္စီးျခင္း အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။  ငါအရွင္ ဧကရာဇ္မင္းျမတ္၏ အက်ိဳးကို ေထာင့္ေျမာ္ငဲ့ညွာ၍ အရွည္သျဖင့္ ျပဳလုပ္သင့္သည့္ အရာ မဟုတ္ ျဖစ္သည္။  ထီရံုမ်ားကို ရုပ္သိမ္းၿပီးလွ်င္  ခိုင္ေငြႏွင့္ စပ္၍ ရရန္ ေငြေတာ္မ်ားကို အခ်ဳပ္အေႏွာင္ အေတာင္းအခံမရွိ ခ်မ္းသာေစရမည္။  ျပည္သူ ဆင္းရဲသားတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ထီေၾကြးႏွင့္ စပ္၍ ထီရံုး အႀကီးအၾကပ္တို႔က ခ်ဳပ္ေတာင္းရွိသည့္ ေငြမ်ားကိုလည္း  ေငြေတာ္ထုတ္၍ ေပးဆပ္ေတာ္မူမည္။  ေနာင္ကိုလည္း ထီေၾကြးနွင့္ ဆပ္သည္ကို လႊတ္ေတာ္ ရံုးေတာ္မ်ားက လက္ခံ၍ အေတာင္းအခံမရွိ။  ခ်မ္းသာသျဖင့္ လြတ္လြတ္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ျခင္း အမႈမ်ားကို ျပလုပ္ေနထိုင္ေစရမည္။

အမိန္႔ေတာ္ရွိ၍ ထီရံုေတာ္မ်ားကို ရုပ္သိမ္းရသည္။  ထို႔ေနာက္ ထီရံု အႀကီးအၾကပ္တို႔ စာရင္း ဆက္သြင္းရာပါ ဆင္းရဲသားတို႔ အခ်င္းခ်င္း ယွက္တင္သည့္ ထီေၾကြးေငြ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္မ်ားကိုလည္း ေရႊတိုက္ေတာ္က ထုတ္၍ ဆပ္ေပးသနားေတာ္မူသည္"
လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။  ဒီ ထီေတာ္ဟာ ဘယ္တုန္းက စဖြင့္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖ်က္သိမ္းတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလကိုေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႔ နယ္လွည့္ရာဇဝင္မွာ ဒီလို ေတြ႔ရပါတယ္။

"သီေပါမင္း လက္ထက္ မႏၱေလးမွာ ဖြင့္တဲ့ ထီေတာ္ဟာ ၁၂၄၀ ျပည့္ တေပါင္းလဆန္း ၆ ရက္၊ ၂၅ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၈၇၉ မွ စဖြင့္တယ္။  ၁၂၄၃ ခု ျပာသိုလ၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၈၈၁ မွာ ထီရံုေတြ ပိတ္၊ ထီေၾကြး ေငြ ႏွစ္ေသာင္းကို ေရႊတိုက္ေတာ္က  ထုတ္ေပးေစ လို႔ အမိန္႔ခ်တယ္"  ဆိုၿပီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႔ နယ္လွည့္ရာဇဝင္ မႏၱေလးရက္စဥ္ သမိုင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာေၾကာင့္ ထီဟာ ဖြင့္ေနတာ ၂ ႏွစ္နဲ႔ ၁၀ လ ၾကာတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ႏွစ္တရာမႏၱေလး စာအုပ္မွာပဲ သီေပါမင္း လက္ထက္ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ဥပေဒမ်ားအေၾကာင္း ေရးသားရာမွာ ထီဥပေဒကို ဘယ္လို ေဖာ္ျပသလဲ ဆိုေတာ့……..
"(၁၉) မွတ္ျဖင့္ ျပထားေသာ ဥပေဒကား ေငြပင္ စိုက္ရန္ ေခၚေသာ ထီရံုးဥပေဒျဖစ္၍ ၎ ဥပေဒမွာ ေနာင္တြင္ ဖ်က္ပစ္ရသည္ ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။  ၁၂၄၀ ျပည့္ တေပါင္းလတြင္ စတင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည့္ ရတနာပံု ေသာင္းထိသည္ ၁၂၄၃ ခု၊ ျပာသိုလသို႔ ေရာက္ေသာ ကာလ ထီကို အေလာင္းအစားသဖြယ္ ျပဳလုပ္၍ ေၾကြးတင္ ကၽြန္ျဖစ္ ရွိေၾကာင္းမွ စ၍ ထီပြဲ၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သိေတာ္မူသျဖင့္ ထီရံုအားလံုးကို ျပန္လည္ ရုတ္သိမ္းေစၿပီးေသာ္ ထို ေၾကြးတင္သူမ်ားအတြက္ ေရႊတိုက္ေတာ္မွ ေငြေတာ္ ထုတ္၍ ဆပ္ေပး ေစရ၏။  သို႔ျဖစ္၍ ထီရံုဥပေဒလည္း ျပန္လည္ရုတ္သိမ္းရာတြင္ ပါဝင္သြားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။"  လို႔ စာမ်က္ႏွာ ၁၇၇ မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒီမွာ ေၾကြးတင္ ကၽြန္ျဖစ္ ဆိုတဲ့ စကား ပါေနတာကို ရွင္းဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။  ဟို ပေဒသရာဇ္ေခတ္တုန္းက ပစၥည္း ဥစၥာကို ေရာင္းခ် ေပါင္ႏွံစရာ မရွိရင္ လူကို ကၽြန္အျဖစ္ ေရာင္းႏိုင္ ေပါင္ႏိုင္ပါတယ္။  ႏို႔ေပမယ့္ ဒီလို ေရာင္းလို႔ တသက္လံုး ကၽြန္ျဖစ္သြားရတယ္ ေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။  ျပန္ေ၇ြးႏိုင္ရင္ ျပန္ၿပီး လြတ္လပ္ သြားပါတယ္။  ျမန္မာကၽြန္က Slave လို႔ ေခၚတဲ့ တိုင္းတပါးက ကၽြန္ေတြလို တသက္လံုးေရာ သားစဥ္ေျမးဆက္ေရာ ကၽြန္ျဖစ္ရမယ္ လို႔လည္း မဟုတ္ဘူး။  သခင္က ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ႏွက္ ေစခိုင္းတယ္၊ အငတ္ထားတယ္၊ ေျခက်ဥ္းခတ္တယ္ ဆိုတာ မ်ိဳးလည္း မရွိဘူး။  ကိုယ့္မွာ မေခ်ာင္လည္ရင္ မိမိကိုယ္ကို ကၽြန္အျဖစ္ခိုင္းပါ၊ ေစပါ။ ကိုယ္ေနေၾကး  ဘယ္ေရြ႔ ဘယ္ေလာက္ ေပးပါ ဆိုၿပီး ေရာင္းၾကရတယ္။  အဲဒါ ကိုယ္ေနေၾကး ျပန္ေပးႏိုင္ရင္ လြတ္လပ္သြားတာပဲ။  သီေပါမင္း လက္ထက္မွာ ေငြေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတြကို ေရြးႏႈတ္ၿပီး လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးတာေတြ ရွိပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ေျပာဆို သံုးႏႈန္းေနတဲ့ စကားေတြ ထဲမွာ အေၾကြးကို ျပန္ဆပ္ရေခ်ရဲ႔လို႔ မပူမပင္ ယူငင္သံုးစြဲ တတ္တဲ့ လူကို  "ဒီလူေတာ့ ေၾကြးတင္ရင္ ရွင္ဘုရင္ ဆပ္လိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ လူသားမ်ိဳး"  လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။  အဲဒါဟာ တကယ္ပဲ ရွင္ဘုရင္က ဆပ္ဖူးလို႔ သံုးႏႈန္းတဲ့ စကားပါ။  ဒီကိစၥမ်ိဳးကေတာ့ ပေဒသရာဇ္ေခတ္မွာ သေဘာေကာင္းတဲ့ သနားၾကင္နာတတ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္မ်ား လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေပါ့။  သီေပါမင္းဟာ ထီေတာ္ေၾကာင့္ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဒုကၡေရာက္မွန္း သိတဲ့အခါ အေၾကြးဝင္ဆပ္တဲ့ ဘုရင္တပါးပါကလား။

ထီေတာ္ႀကီး ဖြင့္တဲ့ ရံုေတာ္ႀကီးဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးကေတာ့ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္အထိ ေစ်းခ်ိဳ ရံုေတာ္ႀကီးမွာ ေတြ႔ျမင္ေနရပါေသးတယ္။  ဒီရံုေတာ္ႀကီးကို ၿဗိတိသွ် အစိုးရက တေန႔ေတာ့ ေလလံတင္ ေရာင္းခ်လို႔ ဘီၾကင္ ေဟာ္တယ္ ဖြင့္လိုသူနဲ႔ ေဒၚတင့္ဆိုသူတို႔ အၿပိဳင္ ေလလံဆြဲတဲ့အခါ ေဒၚတင့္က ရသြားသတဲ့။  ဒါနဲ႔ ဘီၾကင္ေဟာ္တယ္ဖြင့္လိုသူ လင္ၾကည္ေဆးက ေဒၚတင့္ဆီက ငွားရမ္း ဖြင့္လွစ္တယ္။  ကိုးခန္းရွိတဲ့အနက္ ဘီၾကင္က ေျခာက္ခန္း၊ တံုဝွါ ေခါက္ဆြဲဆိုင္က သံုးခန္း ငွားရမ္း ဖြင့္လွစ္ခဲ့ၾကတယ္။  ၁၉၅၆ ခုနွစ္မွာ စစ္ကိုင္းငလ်င္လႈပ္ေတာ့ ဒီအေဆာက္အဦႀကီး နည္းနည္း အက္ကြဲသြားတာနဲ႔ ၿဖိဳဖ်က္ ပစ္လိုက္ ၾကရတယ္။

ျမန္မာ့ေသြးထဲ ထီမ်ိဳးေစ့ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး က်ေရာက္သြားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။


[ရတနာပံုမႏၱေလး၊ မႏၱေလး၊ ကၽြန္မတို႔ မႏၱေလး - လူထုေဒၚအမာ၊ ၁၉၉၃ ခု၊ ႏိုဝင္ဘာလ၊ ပထမအႀကိမ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္]

Tuesday, October 28, 2014

ဆိုရွယ္လစ္တပ္မွဴးမ်ား- အပိုင္း(၁) - ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ေရးသူ ေဒါက္တာ လွေက်ာ္ေဇာ

ေဆာင္းပါးအမွတ္ (၂၅)
      
ဆိုရွယ္လစ္တပ္မွဴးမ်ား

 အပိုင္း(၁) ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး
      
       ေဖေဖရဲ႕ ကုိယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ကို ဓူဝံစာေပတိုက္က ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ထြက္ လာၿပီးေနာက္ စာအုပ္ေဝဖန္ေရးေတြလည္း အေတာ္ထြက္လာပါတယ္။ ဒီအထဲက လြတ္လပ္တဲ့ အာရွအသံ RFA “စာဝိုင္းေပဝိုင္း” စကားဝိုင္းအခန္း (ေဒၚ)ေမစာရဲ႕ ေဝဖန္ခ်က္ေတြထဲက အေၾကာင္းအရာတခုမွာ “စာေရးသူဟာ ပုဂၢိဳလ္ေရး အရ ဘယ္သူ‹ကိုမွ ပုတ္ခတ္ေဝဖန္ ေရးသားျခင္း မျပဳခဲ့ဘူး။ မိမိကို ဒုကၡေပးခဲ့သူမ်ားကိုေတာင္ မေရးမျဖစ္ ေရးဖို႔ လိုအပ္ သေလာက္သာ ေရးသားထားတယ္”လို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳသြားပါတယ္။

       တခါ ၁၉၆ဝ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ေဖေဖ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔မွာ လႈပ္ရွားေနတုန္းက နယ္ခရီးတခုကအျပန္ မီးရထားေပၚမွာ လူတေယာက္က ေဖေဖ့နား ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရယ္ æ ကြၽန္ေတာ္ စစ္ျပန္ရဲေဘာ္တဦးပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အသက္ကယ္ထားတဲ့ လူေတြက ျပန္ဒုကၡေပးတာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဒီလိုပဲ ခံေနေတာ့မလား။ သူတို႔အေပၚ နည္းနည္းမွ စိတ္မနာ ဘူးလား” လို႔ လာေျပာတဲ့အခါ ေဖေဖက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ရယ္ပဲေနတယ္လို႔ ေဖေဖနဲ႔ အတူပါသြားတဲ့ ကြၽန္မတို႔  အစ္ကိုဝမ္းကြဲ တေယာက္က ျပန္ေျပာျပဖူးပါတယ္။ (အဲဒီသူက ဆိုရွယ္လစ္ တပ္မွဴးတဦးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္ ေနာင္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္၊ အစၥေရးသံအမတ္ႀကီးကို ရည္ၫႊန္းဟန္တူပါတယ္။)

       ေဖေဖရဲ႕စာအုပ္ထဲမွာ သူ တပ္ကထြက္ရတဲ့ အပိုင္းမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးအေၾကာင္း ေရးထားရာမွာ စာေလးႏွစ္ေၾကာင္းပဲ ရွိပါတယ္။

       “ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးမွာ ႏိုင္ငံေရးထက္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ရာထူးအတြက္ပါ ကြၽန္ေတာ့ကို ဆန္႔က်င္မႈ အလြန္ျပင္းထန္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ အေပၚ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရလည္း အလြန္မုန္းတီးပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တပ္တြင္းရွိေနသေရြ႕ သူ႔အေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေက်ာ္ကာ ထိပ္ ေရာက္ဖို႔  မျဖစ္ႏိုင္ပါ”

       အဲသေလာက္ပဲ ေရးထားပါတယ္။

       ကြၽန္မတို႔  ေမာင္ႏွမတေတြကိုလည္း ငယ္စဥ္ကတည္းက “တို႔ မွာ လူပုဂၢိဳလ္အရ ရန္သူ တေယာက္မွမရွိဘူး။ အားလံုးနဲ႔ သင့္တင့္ေအာင္ ဆက္ဆံၾက” လို႔ သင္ၾကား ေပးတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဖေဖ ပင္စင္ယူၿပီး ကြၽန္မတို႔ မိသားစု စမ္းေခ်ာင္း ရပ္ကြက္ထဲ ေျပာင္းလာၿပီးေနာက္ အရပ္သူအရပ္သားမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံရာမွာ အဆင္ေျပေအာင္ ဆက္ဆံဖို႔ ေဖေဖက အၿမဲသြန္ သင္ေလ့ရွိပါတယ္။

       ဒါ ေဖေဖရဲ႕ အေျခခံစိတ္ဓာတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖလည္း လူသားပဲေလ။ တခါတရံ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္းက စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းကိစၥ တိုက္ဆိုင္လာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ (သူ႔ စိတ္ထဲမွာ အခုအခံ ျဖစ္ေနတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ တပ္မွဴးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး) စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာဆိုတာေတြ ကြၽန္မတို႔ ေရွ႕မွာေတာ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။

       ေဖေဖ ေျပာျပခဲ့ဖူးတာ တခ်ဳိ႕ ကြၽန္မ ျပန္ေျပာျပပါမယ္။

       “ေဟ့-သူတို႔ ဆိုရွယ္လစ္တပ္မွဴးေတြ ဘယ္သူမ်ား ေကာင္းေကာင္း စစ္တိုက္တတ္သလဲ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဆိုလည္း ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ရာထူးႀကီးသာ ယူထားတာ၊ တခါမွ စစ္မတိုက္ဖူးဘူး။ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္လည္း တပြဲပဲ တိုက္ဖူးတယ္။ သူတိုက္တဲ့ပြဲမွာ တပ္လည္းပ်က္၊ သူလည္း သံု႔ပန္းျဖစ္တာပဲ” တဲ့။

       (မွတ္ခ်က္-၁၉၄၉ ခုႏွစ္က ဗိုလ္မွဴးႀကီးေမာင္ေမာင္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမွဴးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ မိတၳီလာမွာ ေကအင္ဒီအိုမ်ားရဲ႕ အဖမ္းခံရၿပီး ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး သံု‹ပန္းအျဖစ္ ေနခဲ့ရပါတယ္။)

       “ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ တပ္ထဲလာၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ ကုိယ္စားလွယ္ဆိုၿပီး ဗိုလ္က်ေနတာပဲ” လို႔လည္း ေျပာဖူးပါတယ္။

       ဒီေနရာမွာေတာ့ ေဖေဖ့အျမင္နဲ႔ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း (ဖဆပလေခတ္ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးႏွင့္ ဒုဝန္ႀကီးခ်ဳပ္) အျမင္က တူေနပါ တယ္။

       ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကလည္း ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ငါတို႔ ပါတီထဲလာၿပီး တပ္ကုိယ္စားလွယ္ဆိုၿပီး ဗိုလ္က်ေနတာပဲ” လို႔ သူ႔သားမ်ားကို ေျပာဖူးေၾကာင္း သိရပါတယ္။

       (မွတ္ခ်က္- ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းေျပာတဲ့ ငါတို႔ ပါတီဆိုတာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္က သူတို႔တေတြ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကတဲ့ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ ပံုပါတီ၊ ေနာင္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီကို ဆိုလိုတာပါ။)

       တကယ္ေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ သမိုင္းအရ ေခသူမဟုတ္ပါဘူး။ ၁၃ဝဝ ျပည့္ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံု ကတည္းက သူ႔ဇာတိ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ ဦးေဆာင္ပါဝင္ခဲ့ၿပီး BIA ကာလမွာလည္း ဂ်ပန္က အရင္ ေစာျပန္လာခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ ပါဝင္ၿပီး ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာလည္း တိုင္း (၁)နဲ႔ တိုင္း (၂)တို႔မွာ တာဝန္ႀကီးေတြ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူး သူပါ။

       ဒါေပမဲ့ သူဟာလည္း ဗိုလ္ေနဝင္းလိုပဲ တကုိယ္ေရ ႀကီးပြားလိုစိတ္ ျပင္းထန္သူပါပဲ။ ဂ်ပန္ေခတ္မွာ (BDA ေခတ္) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ လႈံ႔ေဆာ္ခ်က္နဲ႔ တပ္မေတာ္ထဲ လွိမ့္ဝင္လာတဲ့ ပညာတတ္အုပ္စုကို သူနဲ႔ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္ ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းၿပီး စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းခဲ့ပါတယ္။ ‘ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး’ ဆိုတာကို အေၾကာင္းျပၿပီး တပ္တြင္းမွာ ဂိုဏ္းဂဏ လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီး အထူးသျဖင့္ ဂ်ပန္ျပန္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္မ်ား (အဲဒီ ကာလက တပ္တြင္း ရာထူးႀကီးမ်ား ရထားသူမ်ား) ကို ဆန္႔က်င္ခဲ႔ၾက ပါတယ္။ အဲဒီကာလက ထိပ္တန္းေရာက္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ေတြဟာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ နီးစပ္ၾကသူမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူတို႔က အက်င့္စာရိတၱအရ ယိုင္နဲ႔ၿပီး ဘယ္လိုမွ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ မနီးစပ္ႏိုင္တဲ့ (ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ အမ်ားစုရဲ႕ ေလးစားမႈလည္း မခံရဘဲ တေကာင္ႀကြက္ျဖစ္ေနတဲ့) ဗိုလ္ေနဝင္းကို ဆရာတင္၊ ေျမေတာင္ေျမွာက္ၿပီး ဂိုဏ္းအုပ္စု ဖြဲ႔ခဲ့ၾက တာပါပဲ။

       ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သက္ရွိ ထင္ရွားရွိစဥ္ကေတာ့ တပ္ထဲက ဒီလုပ္ဟန္ေတြကို သူ႔ပုဂၢိဳလ္ေရး ၾသဇာနဲ႔ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကိုေရာ၊ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္ကိုေရာ သူတို႔ရဲ႕ အေျခခံ အားေကာင္းခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက်ခဲ့ၿပီး ဘက္စံုက ေမြးျမဴ ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့ပံု ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ၁၉၄၇ ခု၊ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သခင္ေအာင္ႀကီးအျဖစ္ (တပ္မွထြက္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးဘက္ ေျပာင္းေစကာ) ျပည္ အေရွ႕ပိုင္း အမတ္အျဖစ္ ဖဆပလမွ ဝင္ေရာက္အေရြးခံခိုင္းလို႔ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ျဖစ္သြားခဲ့ဖူး ပါတယ္။

       ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ က်ဆံုးၿပီး ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးလည္း လက္ယာသမားမ်ားျဖစ္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ဂိုဏ္းက အုပ္စီးမိသြားခ်ိန္ မွာေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ တပ္ထဲျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သာ ျဖစ္လာရတယ္ တကယ့္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု ေအာက္အေျခခံ မရွိတဲ့ ဦးႏုဟာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ အလိုက် လုပ္ေဆာင္လာရၿပီး ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ကာကြယ္ေရးဌာန ပါလီမန္အတြင္းဝန္အျဖစ္ စေပးၿပီး အဲဒီက မွတဆင့္ တပ္ထဲ ျပန္ေရာက္လာရာမွာ ပထမေတာ့ လဲဗီးတပ္ (ေနာင္ စစ္ဝန္ထမ္းတပ္) ဆိုတာရဲ႕ တပ္မင္းႀကီးအျဖစ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင့္ တိုက္႐ိုက္ေပးၿပီး ၁၉၅ဝ ခုႏွစ္မွာေတာ့ စစ္ဦးစီးဌာန (စစ္႐ံုးခ်ဳပ္)ကို ဦးစီးလိုက္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။

       စစ္ရံုးခ်ဳပ္ War office ဟာ တပ္တြင္း ရာထူး အတက္အက် အေျပာင္း အေရႊ႕ေတြ၊ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ခြင့္ေတြ အားလံုးကို ကိုင္ထားတဲ့ဌာန ျဖစ္ေလေတာ့ အခြင့္အေရး လိုခ်င္သူေတြ အားလံုးရဲ႕ ဝိုင္းဝန္း အားထားၿပီး အားကိုး အားထား ရွာရာ ဌာနႀကီး ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။  ျပည္တြင္းစစ္ ျပင္းထန္လာခ်ိန္မွာ မေသမေပ်ာက္ ႐ံုးထိုင္ လုပ္ငန္းေတြ လိုခ်င္တဲ့ တပ္မေတာ္အရာရွိမ်ားကလည္း သူတို႔ကို ကပ္ရ၊ ေရွ႕တန္းမွာ စစ္တိုက္ေနရတဲ့ တပ္ေတြကလည္း ေနာက္ပိုင္းက ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းမ်ား ျပည့္ျပည့္စံုစံုရရွိဖို႔၊ လိုအပ္သေလာက္ ရရွိဖို႔  အဲဒီ စစ္႐ံုးခ်ဳပ္က လူေတြကိုပဲ အားကိုးရနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ဘယ္ေလာက္ ၾသဇာႀကီးခဲ့မယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

       ဒီေနရာမွာ ကြၽန္မ ဥပမာတခု ေျပာပါရေစ။

       ၁၉၅၄-၅၅ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ေဖေဖ တ႐ုတ္ျဖဴစစ္ဆင္ေရးမ်ား ဆင္ႏႊဲေနစဥ္ကာလ ျဖစ္ရပ္မ်ားပါ။  ေဖေဖဟာ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္အဆင့္နဲ႔  ေျမာက္ပိုင္းတုိင္းမွဴးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာပါ။  ေဖေဖဟာ ေရွ႕တန္းမွာပဲေနၿပီး စစ္ဆင္ေရးေတြ ကို တိုက္႐ိုက္ ကြပ္ကဲေနတာပါ။ အဲဒီကေန လိုအပ္တဲ့ လက္နက္ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္၊ စစ္ကူအင္အား၊ အထူးေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္း (ဥပမာ- ေဆးဝါး၊ အာဟာရ စသျဖင့္) စတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စစ္႐ံုးခ်ဳပ္ကလာတဲ့ စစ္ဦးစီးအရာရွိေတြကို ေနာက္တန္း ျပန္ျပန္ၿပီး တင္ျပေတာင္းခံရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက စစ္ဦးစီးဌာနတာဝန္ခံ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင့္နဲ႔ပါ။  သူတို႔က အႏၱရာယ္ႀကီးလွတဲ့ ေရွ႕တန္းအထိ မလာပါဘူး။  ေဖေဖက ေရွ႕တန္းကေန မိုင္းဆတ္လို၊ က်ိဳင္းတံုလို ေလယာဥ္ကြင္းရွိတဲ့ ေနရာေတြ ျပန္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြး ေတာင္းဆို ရတာပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးပဲ ဦးစီးၿပီး လာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီကာလက သူတို႔က ျပည္တြင္းစစ္တိုက္ဖို႔ပဲ (ေအာင္မာဃ စစ္ဆင္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ပါ) အားသန္ေနလို႔ တ႐ုတ္ျဖဴ စစ္ေျမျပင္အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ေတာင္းရတာ သိပ္လက္ဝင္တာပဲလို႔ ေဖေဖက ျပန္ေျပာျပဖူးပါတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖဆပလအစိုးရက လူထုရဲ႔ ဖိအားေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျဖဴ စစ္ဆင္ေရးေတြကို အားေပးေထာက္ခံခဲ့လို႔ သက္သာတာလို႔ ေဖေဖက ဆက္ေျပာခဲ့ပါတယ္။

       အဲဒါသာၾကည့္ပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ဘယ္ေလာက္ ၾသဇာႀကီးခဲ့တယ္ဆိုတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

       ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ တက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ စစ္တပ္က စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြျဖစ္တဲ့ DSI တို႔ BEDC တို႔ ကိုပါ လုပ္ေဆာင္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘယ္ေျပာစရာ ရွိေတာ့မလဲ။ ဒီၾကားထဲ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ကုိယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဂ်ပန္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကးကိစၥ ေဆြးေႏြးရာမွာ စီမံကိန္းလုပ္ငန္းေတြ အမ်ားအျပား ရရွိလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ၾသဇာအတက္ဆံုး ကာလလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီဂ်ပန္ကရတဲ့ စီမံကိန္းေတြကို ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက သူ႔ ညီျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္ေလးတို႔၊ သူနဲ႔ အလြန္ရင္းႏွီးတဲ့ (သူ႔ ရဲ႕ Proxy  လို႔လည္း ဆိုႏိုင္တဲ့) ဦးေဇာ္ညြန္႔၊ ေဒၚထူး (ထူးကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္မ်ား)တို႔ကို ခြဲေဝေပးၿပီး လုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္။

       ဒါေၾကာင့္ပဲ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ သူ႔ကို အၿငိမ္းစားေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ေနဝင္းက- ေအာင္ႀကီး စားထားသမွ်ေတြကို ငါ့ေျခမနဲ႔ ျပန္ေကာ္ထုတ္မယ္လို႔  ႀကိမ္းဝါးဖူးပါတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္းက- ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ၾသဇာႀကီးလာမႈဟာ သူ႔  ထိုင္ခံုလႈပ္လာေစတယ္၊ သူ႔ေျခရာ တိုင္းလာတာျဖစ္တယ္လို႔လည္း ပူပန္လာပံုရပါတယ္။

       ဒီေနရာမွာ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ သူ႔ ေနရာတစံုတရာ ခိုင္မာလာရင္ သူ႔ကို အဲဒီေနရာတင္ေပးခဲ့တဲ့ ဘယ္ေက်းဇူးရွင္ကိုမွ ခ်မ္းသာမေပးဘူးဆိုတာ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ (ပထမအႀကိမ္ကေတာ့ တည္ၿမဲေခါင္းေဆာင္ေတြ ကိုေရာ၊ တပ္တြင္းက ဆိုရွယ္လစ္ တပ္မွဴးမ်ားကုိေရာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ေျဖရွင္းလိုက္တဲ့ ကိစၥပါ။)

       ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းကို ပခံုးနဲ႔ထမ္းၿပီး၊ အဲဒီေနရာေတြေရာက္ေအာင္ တင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္း ကိုယ္တိုင္က ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီးေနာက္ စိတ္မလံုဟန္ရွိပံုရၿပီး ဒါေၾကာင့္ပဲ ဘာေၾကာင့္ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ျဖဳတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို (သူ‹မဆလအတြက္ အားကိုး အားထားျပဳေနရတဲ့) သခင္တင္ျမတို႔အုပ္စုကို ရွင္းျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ယခုတေလာ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ သူတို႔ျပန္ေရးတာေတြ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က (အဲဒီ သခင္တင္ျမတို႔ အုပ္စု ပူပန္ေကာင္း ပူပန္ႏိုင္တဲ့) သူဟာ ဘုရားၿပီး ျငမ္းဖ်က္တဲ့ လူစား မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကုိ သူ အႀကိမ္ႀကိမ္ ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ သိပ္လြန္လာမွ မလႊဲသာမွ လုပ္ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း စတာေတြကို အဲဒီလူေတြကို သြယ္ဝိုက္စြာ ရွင္းျပပံုရ ပါတယ္။

       ေဖေဖကေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းအေပၚ ႏိုင္တဲ့ ဖဲခ်ပ္ေတြ ရွိပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ေနဝင္းက သည္းညည္းခံ ေနခဲ့ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး (ဂ်ပန္စစ္ေလ်ာ္ေၾကး ကိစၥမ်ားမွာ) စီးပြားေရးကိစၥေတြ မရွင္းမလင္း ျဖစ္လာမွ အျပတ္ရွင္း ပံုရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဖေဖ ကုိယ္တိုင္လည္း ကုိယ္ေတြ႔ႀကံဳဖူးတာ တခုရွိပါတယ္။ တခါက ေဖေဖတို႔ တပ္မွဴးမ်ား ညီလာခံက်င္းပေနစဥ္ တင္းနစ္ၿပိဳင္ပြဲတခု လုပ္ဖူးတယ္တဲ့။ အဲဒီေန႔က ေဖေဖက ၿပိဳင္ပြဲက ႐ႈံးလို႔ ထြက္ရၿပီး အဝတ္လဲတဲ့ အခန္းဝင္လိုက္တဲ့အခါ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနၾကတာ ေတြ႔ရၿပီး ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းထိုင္ေနတဲ့ ခံုရွည္တန္းလ်ားေပၚမွာ ေျခေထာက္ တဖက္တင္ထားၿပီး လက္တဖက္ကလည္း ခါးေထာက္ၿပီး စကားေျပာေနတာတဲ့။ ေဖေဖ့ကို ျမင္မွ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက ေျခေထာက္ခ်လိုက္ၿပီး ခါးကေတာ့ ဆက္ေထာက္ၿမဲ ေထာက္ထားတယ္တဲ့။ ေဖေဖက သူ ေတြ႔ဖူးတာကို ေျပာျပဖူးပါတယ္။

       အဲဒီ ကာလက ဗိုလ္ေနဝင္း ကံနိမ့္ ေနခ်ိန္ပါ။  အိမ္ေထာင္ရွိသူ ကစ္တီဘသန္း (ေဒၚခင္ေမသန္း) ကို ယူလိုက္မႈနဲ႔ ဖဆပလ အစိုးရက ျဖဳတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဘဝကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေပးသူေတြထဲမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ အခရာ အခန္းက ပါခဲ့ပံုရပါတယ္။

       ဒါေၾကာင့္ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္က (ဦး)ျမတ္ခိုင္နဲ႔ ျပဳလုပ္တဲ့ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္း တခုမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက “ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ကုိယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူလည္း စာေရး၊ ကုိယ္လည္း စာေရး၊ အရမ္း ခင္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္တယ္။ ကုိယ္က ဘယ္တုန္းကမွ သူ႔ဆရာ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူကလည္း ကုိယ့္ကို ဆရာမတင္ခဲ့ဘူး။ သူနဲ႔ ကုိယ္တို႔ အတူတူေနဖူးတယ္ေလ” လို႔ ေျပာသြားဟန္ တူပါတယ္။

       (စကားခ်ပ္- အဲဒီ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္း ေတြမွာပဲ သူက ေဖေဖဟာ အေျခခံနည္းတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံက ထြက္သြားရတယ္လို႔လည္း ဆိုထားတာ ေတြ‹ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူ႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း ေျပာသြားရာမွာ “အစ ကတည္းက ေက်ာင္းသားဘဝ ကတည္းက ေခါင္းေဆာင္ခ်ည္းပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ လုပ္လာခဲ့တာပါ။ ဘယ္တုန္းကမွ ေနာက္လိုက္မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကလည္း ကိုယ့္ကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လိုပဲ သေဘာထားခဲ့တာပါ” လို႔ ေျပာထား ပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ ဒါေတြကို ဖတ္ၿပီး  “ေတာ္ေသးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ကုိယ့္တပည့္ပါလို႔ မေျပာတာ” လို႔ ဆိုၿပီး ရယ္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။)

       အဲသလိုသာ ေျပာေနတာ။ ဗိုလ္ေနဝင္းကိုေတာ့ မျပတ္ လွမ္းဖားေနတာပါပဲ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္းမ်ားက ထြက္လာတဲ့ သူ႔ရဲ႕ “ ဗိုလ္ေနဝင္းသို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာမ်ား ”ဟာ တဖက္ကလည္း လူထုအံုႀကြမႈႀကီးကို ပုိမိုတက္ႀကြလာေအာင္ အက်ဳိးျပဳခဲ့ေပမယ့္ တဖက္ကလည္း အခု ျဖစ္ရပ္ေတြကို ဗိုလ္ေနဝင္းက ဘာမွမသိရွာဘဲ ေအာက္ေျခ (ဗိုလ္တင္ေဖတို႔ အုပ္စုကို ရည္ၫႊန္းပံုရပါတယ္) က အရမ္း ေလွ်ာက္လုပ္လို႔  ျဖစ္ရတာလို႔ ဆိုၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းအတြက္ ေရွ႕ေနလိုက္ထား ေပးတာပါ။ သူ႔အ ေျခခံ စိတ္ဓာတ္ (ဗိုလ္ေနဝင္းကို ဆရာ တင္ၿမဲ တင္ခ်င္ တဲ့ စိတ္ဓာတ္) လည္း ေပၚပါတယ္။

       ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ကြၽန္မတို႔  ပါတီရွိရာ အေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသ ပန္ဆန္းကိုေရာက္လာတဲ့ ၿမိဳ႔ေပၚက သပိတ္ေမွာက္္ ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေက်ာင္းသားတေယာက္ ေျပာျပဖူးတာရွိပါတယ္။ “ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးကိုလည္း ဒီမိုကေရစီ ဖခင္ႀကီးအျဖစ္ ေလးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက စစ္တပ္ကို စိတ္နဲ႔ ေတာင္ မျပစ္မွားနဲ႔ လို႔  ဆိုလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာ ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲ ပဲ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ကာကြယ္ခ်င္သူပဲ ဆိုတာ တခါတည္း သေဘာ ေပါက္သြားပါတယ္” တဲ့။

       ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ မုန္တိုင္းဟာ ျပင္းထန္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈဆိုတာ ေရရွည္ဆင္ႏႊဲရတဲ့ တိုက္ပြဲပါ။  ျပည္သူလူထု အက်ဳိးစီးပြားဘက္က ရပ္တည္ၿပီး တသမတ္တည္း လုပ္ေဆာင္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲလွပါတယ္။ ေမာ္စီတုန္း ေျပာဖူးသလိုပဲ။  “ ကိစၥေကာင္း တခုလုပ္ဖို႔ ဆိုတာ လြယ္တယ္။ တသက္လံုး လုပ္ေဆာင္သြား ဖို႔ ဟာကေတာ့ ခက္တယ္ ”ဆိုတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။

       လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲမ်ားမွာ သမိုင္းလွခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးအေနနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ကြန္ျမဴနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး (တကယ္ေတာ့ ျပည္သူ႔အက်ဳိး  ဆန္႔က်င္ေရး) ဆိုတဲ့ ေႀကြးေၾကာ္သံ ေအာက္မွာ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ တလက္ကိုင္ ေၾကးစားတပ္ျဖစ္ေအာင္ စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္ စနစ္တရပ္ ေပၚေပါက္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ေပးခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕လက္႐ံုး ဘက္ေတာ္သား တဦး ျဖစ္ခဲ့ ဆိုတာေတြကိုေရာ၊ ၈ ေလးလံုး အၿပီး ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ဖ်က္ျမင္း အျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့တာေတြကိုေရာ ေတြ႔ရွိလာႏိုင္ပါတယ္။

       ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ေနာက္ပိုင္းမွာ “ စမူဆာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ” လို႔ နာမည္ ေပးလိုက္ပံု ရပါတယ္။ ျပည္သူလူထုကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာ မလိုက္ပါဘူး။      
                                                                                                                                   

၂၃-၁၁-၂ဝ၁၁။


Sunday, October 26, 2014

ေၿဗာင္လိမ္တဲ့အက်င့္ေဖ်ာက္သင့္ၿပီ - ေရးသူ လူထုစိန္ဝင္း

ေၿဗာင္လိမ္တဲ့အက်င့္ေဖ်ာက္သင့္ၿပီ


ဒိေခတ္ ျမန္မာစကားလံုး အသံုးအႏွႈန္းေတြနဲ႔ ျမန္မာစာအေရးအသားေတြ ျမန္မာမဆန္ၾကေတာ့တာ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ေနရတယ္။  အေတာ္မ်ားမ်ားက ဘားဂလစ္ရွ္ (Burglish) ျဖစ္ေနၾကၿပီး၊ တခ်ိဳ႔က ဘားနိစ္ (Burnese) တခ်ိဳ႔က ဘားရီးယန္း (Burean) ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ပညာရွင္ပီသသူ

ဆရာေမာင္ခင္မင္(ဓႏုျဖဴ) ဟာ ပါေမာကၡ အျဖစ္က အၿငိမ္းစား ယူၿပီးတာေတာင္ ေအးေအးေဆးေဆး မေနဘဲ ပညာရွင္ ပီသစြာ သူ႔ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္ေတြကို မနားမေန ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ ေနပါတယ္။  ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားအေၾကာင္း ဆရာေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းမ်ားစြာမွာ ေတြ႔ႏိုင္တယ္။  အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။  ဒါေပမယ့္ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ဆရာ ဘယ္ေလာက္ အပင္ပန္းခံၿပီး ေရးေရး၊ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားေတြက ပ်က္ျမဲ ပ်က္ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။  အထူးသျဖင့္ ပိုၿပီး ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာက ဆရာ့စာေတြ ပါေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြ ထဲမွာကို ျမန္မာစကားပ်က္ေတြနဲ႔ ျမန္မာစာပ်က္ေတြ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အမ်ားႀကီး ျမင္ေတြေနရတာ ျဖစ္တယ္။

ကိုးရီးယားနဲ႔ တရုတ္ကားေတြ

ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားေတြ ပ်က္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း မ်ားစြာထဲမွာ ကိုးရီးယားနဲ႔ တရုတ္ ဇာတ္လမ္းတဲြေတြ အၾကည့္မ်ားေနၾကတာလည္း ပါလိမ့္မယ္ထင္တယ္။  ဇာတ္လမ္းေတြမွာ ျမန္မာစာတန္း ထိုးအတြက္ ဘာသာျပန္ေပးသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမန္မာစကား ပီသေအာင္ မေျပာတတ္သူေတြလို႔ ယူဆရတယ္။  'ဘယ္ကလာ ဟုတ္ရမွာလဲ' ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားကို အျမဲတမ္း 'ဘယ္ကသာ ဟုတ္ရမွာလဲ'  လို႔ ေရးတတ္ၾကတယ္။  တျခားစကားေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။  ဒီေနရာမွာ အဲဒီအေၾကာင္း ေရးခ်င္တာ မဟုတ္လို႔ ဆက္မေရးေတာ့ပါဘူး။

ေသြးနားထင္ ေရာက္ေနတာလား

ေရးခ်င္တာက သိပ္ကို တြင္က်ယ္လြန္းလွတဲ့ 'ခ်ျပတယ္'  ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္း ကိစၥပါ။  ဒီမနက္ ဂ်ာနယ္ ေကာက္ကိုင္ကိုင္ခ်င္း 'ဘတ္ဂ်က္လိုေငြကိစၥ အိုဘားမားခ်ျပ'  ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ မ်က္စိ ေနာက္သြားတယ္။  ဒါနဲ႔ ေခါင္းရွင္းေအာင္ ဆိုၿပီး ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္ တေစာင္ယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးေတာင္ ျပဴးသြားမတတ္ ျဖစ္သြားတယ္။  ဒီေခတ္ လူငယ္ေတြဟာ ကိုယ္ေျပာတဲ့ စကားရဲ႔ အဓိပၸါယ္ ဘယ္ထိ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုတာေတာင္ မသိေလာက္ေအာင္ ညံ့ေနၾကတာလား၊ ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ ဂရုစိုက္စရာ မလိုဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေသြးနထင္ ေရာက္ေနၾကတာလားလို႔ မေတြးဘဲကို မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။

အာဏာရွင္ေစာ္နံ

'ပရိသတ္ေရွ႔မွာ ခ်ျပပါမယ္' ဆိုတဲ့ စကားကို မင္းသား မင္းသမီးငယ္ေတြ ေမာ္ဒယ္ေတြ သိပ္အာေတြ႔ေနၾကတယ္။  အေကာင္း မွတ္ ေနၾကသလား မသိဘူး။  ဒီစကားဟာ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ပ်က္လံုး ထုတ္ေလ့ရွိတဲ့ အဓိပၸါယ္ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုဆိုးပါတယ္။  အလြန္႔အလြန္ကို 'အာဏာရွင္ေစာ္နံ'  တဲ့စကားပါ။  ခ်ျပတယ္ဆိုတာ အထက္က ေအာက္ကုိ ခ်ျပတဲ့ သေဘာျဖစ္တယ္။  ဘယ္ကိစၥမဆို အထက္က ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေအာက္ကို ခိုင္းေစဖို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ေပးလိုက္တာ ျဖစ္တယ္။  ဒီေခတ္နဲ႔ မအပ္စပ္ေတာ့ဘူး။  ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာေတာင္ ေအာက္ေျခက စတင္ၿပီး အထက္အဆင့္ဆင့္က အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးရတဲ့ စနစ္ ျဖစ္တယ္။

ခ်မျပနဲ႔ တင္ျပပါ

ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္မယ္ဆိုရင္ အေတြးအေခၚသာမက အႏွစ္ ၅၀ လံုးလံုး  ပိျပားေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အမူအက်င့္ေတြပါ ေဖ်ာက္ဖို႔ လိုတယ္။  ဒီစရိုက္ေတြ၊ ဒီအမူအက်င့္ေတြ မေဖ်ာက္ဘဲနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ မထူေထာင္ ႏိုင္ဘူး။  ခ်ျပမယ္ ဆိုတာက အာဏာရွင္ ေခတ္မွာ ေျပာတဲ့စကား။  ဒီမိုကေရစီ ေခတ္မွာေတာ့ တင္ျပမယ္ဆိုတဲ့စကား သံုးရမယ္။  ျပည္သူ႔ေရွ႔ေမွာက္ တင္ျပမယ္။  အမ်ားသိေအာင္ တင္ျပမယ္ စသျဖင့္ေပါ့။  ဒါမွ ျပည္သူက အရွင္သခင္ဆိုတဲ့ ဒီမိုကေရစီရဲ႔ အႏွစ္သာရနဲ႔ ကိုက္ညီမယ္။

ထန္းတက္ဆာေဗး

ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အမူအက်င့္လို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ ကိစၥေလးတခု သြားသတိရတယ္။  လိမ္တဲ့အက်င့္ပါ။  ၇ံုးေတြ ဌာနဆိုင္ရာေတြက ဝန္ထမ္းႀကီး ဝန္ထမ္းငယ္မွန္သမွ်ဟာ လုပ္ငန္းအစီရင္ခံစာ တင္ၾကတဲ့အခါ ျဖစ္ေစ၊ အထက္လူႀကီးေတြ လာေရာက္ စစ္ေဆးတဲ့အခါ ျဖစ္ေစ အရွိကို အရွိအတိုင္း၊ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း တင္ျပေလ့မရွိဘဲ သနပ္ခါးလိမ္း၊ ပန္းပန္ၿပီးမွ တင္ျပၾကတယ္။  ဒီအက်င့္ႀကီးက ႏွစ္ ၅၀ ေလာက္ၾကာၿပီ ဆိုေတာ့ လိမ္တာဟာ အစိုးရရဲ႔ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္တခုသဖြယ္ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။  စာရင္းမွန္ အင္းမွန္ မသိဘဲနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အစိုးရအေနနဲ႔ လုပ္ငန္းေတြ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာလဲ။  ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရလက္ထက္မွာ 'ထန္းတက္ဆာေဗး' ဆိုတဲ့ စကားလံုး ေဝါဟာရတခုေတာင္ ေပၚထြက္လာေသးတယ္။

မေပ်ာက္ေသးဘူး

ၿမိဳ႔နယ္ေတြမွာ ရွိတဲ့ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြဟာ အထက္က စိုက္ဧကတို႔ အထြက္ႏႈန္းတို႔ ေတာင္းတဲ့အခါမွာ ကြင္းထဲ ဆင္းမၾကည့္ေတာ့ဘဲ ထန္းပင္ေပၚတက္ၿပီး မ်က္မွန္းနဲ႔ပဲ တြက္ခ်က္တင္ျပေလ့ ရွိတယ္လို႔ ေတာင္သူလယ္သမား ညီလာခံတခုမွာ စတင္ေျပာဆိုလိုက္ရာက ေခတ္စားသြားခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။  အခုအခ်ိန္ထိလည္း ဒီအက်င့္က မေပ်ာက္ေသးဘူး။  ေနရာတိုင္း က်င့္သံုးေနၾကေသးတယ္။  ဥပမာ ရံုးတရံုးကို လူႀကီး လာၾကည့္ေတာ့မယ္ ဆိုတာနဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးေတြလုပ္၊ ေဆးေတြ သုတ္ၾကတယ္။  ဒါက လုပ္သင့္တာ လုပ္တာမို႔ ေျပာစရာ မရွိဘူး။  မလုပ္သင့္တာ လုပ္ေနၾကတာကိုေတာ့ ေျပာသင့္ ေျပာထိုက္လို႔ ေျပာလိုက္ပါရေစ။

ဘာေၾကာင့္ မေျပာရဲတာလဲ

မလုပ္သင့္တာကေတာ့ ကိုယ့္မွာ အမွန္တကယ္ မရွိတာကို လိမ္ၿပီး အရွိလုပ္ျပတာ ျဖစ္တယ္။  ရံုးမွာ ကြန္ျပဴတာ မရွိဘူး။  အဲဒါ ကြန္ျပဴတာ ဆိုင္ေတြဆီက ကြန္ျပဴတာ ေလးငါးေျခာက္လံုးေလာက္ သြားငွားၿပီး ရွိဟန္ ျပလိုက္တယ္။  တခ်ိဳ႔မ်ား၊ ကြန္ျပဴတာ ကိုင္တတ္တဲ့ တေယာက္စ နွစ္ေယာက္စေတာင္ မရွိလို႔ ကိုင္တတ္သူပါ ငွားလာရတယ္။  မရွိတာကို သိရင္ အထက္လူႀကီးက ကြန္ျပဴတာ ခ်ေပးခ်င္ ေပးႏိုင္တာေပါ့။  ကြန္ျပဴတာေတြ ေလးငါးေျခာက္လံုး ေတြ႔သြားေတာ့ ခ်ေပးဖို႔ စိတ္ကူး ဘယ္ရွိေတာ့မွာလဲ။  ဒါ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ လိမ္ညာတာ ျဖစ္တယ္။  မရွိေၾကာင္း အမွန္အတိုင္း ဘာေၾကာင့္ မေျပာရဲတာလဲ။  ေက်ာင္းေတြမွာလည္း အလားတူပဲ။  ကြန္ျပဴတာခန္းတို႔၊ ဓါတ္ခြဲခန္းတို႔ ဆိုတာ တႏွစ္လံုး ေသာ့ခတ္ ပိတ္ထားၿပီး အထက္က လာစစ္မွ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ထည့္ၿပီး ပံုမွန္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသလို ျပေလ့ရွိၾကတယ္။

ပ်ိဳးပင္ေရာင္းတဲ့ျခံ

လြန္ခဲ့တဲ့ ကိုးနွစ္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေအာက္ဆီဂ်င္ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ မျဖစ္ခင္က ရန္ကုန္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ပန္းေတြနဲ႔ ပ်ိဳးပင္ေတြ စိုက္ေရာင္းေနတဲ့ တပည့္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းတေယာက္ရဲ႔  ျခံကို သြားၾကည့္ဖူးတယ္။  ပန္းပင္ေတြ စားပင္ သီးပင္ေတြ စံုလို႔ ၾကည္ႏူးစရာ သိပ္ေကာင္းတယ္။  ျခံတေနရာေရာက္ေတာ့ လူ လက္ခုပ္ တေဖါင္ေလာက္ရွိတဲ့ သရက္ပင္လို၊ ကၽြဲေကာပင္လို အပင္ေတြကို ေျမမွာ ခ်မစိုက္ပဲ ပန္းအိုးႀကီးေတြနဲ႔ စိုက္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။  ဘာေၾကာင့္ ေျမမခ်ေသးတာလဲ ေမးေတာ့ ဒါက အငွားလိုက္အပင္ေတြလို႔ တပည့္ျဖစ္သူက ျပန္ေျဖတယ္။

ကဲမယံုခ်င္ေန

အံ့အားသင့္ၿပီး မ်က္လံုး အျပဴးသားနဲ႔ ၾကည့္ေနတာကို ျမင္ေတာ့ တပည့္ျဖစ္သူက ဖြင့္ပြဲေတြ၊ အခန္းအနားေတြ ရွိတဲ့အခါမွာ ဒီအပင္ေတြ လာငွားၾကတယ္။  အခန္းအနား က်င္းပတဲ့ ေနရာနားမွာ ေျမတူး အိုးပါထည့္ၿပီး ေျမျပန္ဖံုးထားလိုက္တယ္။  အခန္းအနားၿပီးသြားေတာ့မွ ျပန္ေဖာ္ၿပီး လာအပ္တယ္။  တရက္ကို ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ငွားရတယ္။  ဒါက ပန္းစိုက္ေရာင္းတာထက္ ပိုအလုပ္ျဖစ္တယ္လို႔လည္း ဆက္ေျပာတယ္။  အံ့ၾသကုန္ႏိုင္ဘြယ္၊ ကဲမယံုခ်င္ေနလို႔သာ ဆိုလိုက္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာတယ္။  တခါတည္း အၿပီး စိုက္လိုက္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲလို႔ ထပ္ဆင့္ ေမးေတာ့ ဖြင့္ပြဲသာ လုပ္တာ လုပ္ငန္းက မၿပီးေသးဘူး။  လူႀကီးေတြ ျပန္သြားမွ ဆက္လုပ္ၾကမွာပါတဲ့။  ဘာေမးေမး သူ႔အေျဖက အဆင္သင့္ပဲ။  လုပ္ငန္းလုပ္ေနတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ 'ခြင္' ေတြ 'အထာ' ေတြ အားလံုး ညက္ညက္ေၾကေနၿပီ ထင္ပါရဲ႔။

ရံုးတလံုးဓါးတစင္းေခတ္

ဒီလို မ်က္ႏွာေျပာင္ တိုက္ၿပီး ေၿဗာင္လိမ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ ေနရာတိုင္းမွာ အျမစ္တြယ္ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ ရွိခဲ့ၿပီ။  တပါတီ တဖြဲ႔ အာဏာရွင္ စနစ္မွာ ရံုးတလံုးပိုင္သူဟာ ဓါးတစင္းပိုင္သူ ျဖစ္တာေၾကာင့္ နီးရာဓါးေၾကာက္ရတဲ့ အစိုးရ အမႈထမ္းေတြ မလႊဲမေရွာင္သာ မလိမ္ခ်င္ မညာခ်င္ဘဲ လိမ္ညာေနၾကရတာကို နားလည္ပါတယ္။

ေၾကာက္စရာမလိုဘူး

ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႔ ထိပ္ဆံုးက သမတႀကီး ကိုယ္တိုင္က ဒီမိုကေရစီ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္၊ ဒီမိုကေရစီ အႏွစ္သာရ ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔ ဆႏၵကို အေလးထားၿပီး၊ ျပည္သူေတြ စိတ္ခ်မ္းေအာင္ လုပ္ရမယ္လို႔ တဖြဖြ ေျပာေနခ်ိန္မွာေတာ့ စနစ္ေဟာင္းက ေၿဗာင္လိမ္ ေၿဗာင္စား လုပ္တဲ့ အက်င့္ေဟာင္းေတြကို  သယ္ေဆာင္ မလာသင့္ၾကဘူး။  ျမင္သမွ် ေတြ႔သမွ် လူကို ဒူးတုန္ေအာင္ ေၾကာက္စရာလည္း  မလိုဘူး။  ဝန္ထမ္းရဲ႔ အေျခခံ ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားၿပီး ေျပာသင့္ ေျပာထိုက္တာ မွန္သမွ် ရဲရဲေျပာၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ လိုက္ပါရေစ။

လူထုစိန္ဝင္း

၂၇ - ၉ - ၂၀၁၁။

Saturday, October 18, 2014

မီးေသြးခဲမို႔ မဲသကိုး ဒို႔ေက်ာင္းသားမို႔ ရဲသကိုး - ေရးသူ ကိုတင္ေအးၾကဴ

မီးေသြးခဲမို႔ မဲသကိုး ဒို႔ေက်ာင္းသားမို႔ ရဲသကိုး



အရင္တုန္းက တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုဟာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္၊ ပိတ္ရက္ေတြကို ပံုေသ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။  အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ရက္က နွစ္စဥ္ ပံုမွန္ စက္တင္ဘာ (၁)  ရက္ေန႔ပါ။  ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာ ပထမနွစ္ကို ခံုနံပါတ္ (အဆင့္) ၄၀ {C-40} နဲ႔ ၁၉၆၉ စက္တင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔မွာ စတင္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။

ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သမိုင္း ဥပစာ ေကာလိပ္ဝင္းအတြင္းက အေဆာင္နံပါတ္ (၁) စဥ့္ကူေဆာင္မွာ ေနၾကရပါတယ္။  တိေမြးကု ႏွစ္ႀကီးေက်ာင္းသား တခ်ိဳ႔ေတာ့ ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ ရွိေနရဲ႔။  အဲဒီ သမိုင္းဥပစာ ေကာလိပ္ဆိုတာ အေမရိကန္ အကူအညီနဲ႔ ေဆာက္ခဲ့တာ။  ေက်ာင္းသားအေဆာင္ (၁၀) ေဆာင္ အၿပီး စာသင္ေဆာင္ေတြ ကိုေတာ့ အုတ္ျမစ္သာ ခ်ထားတယ္။  ဆက္မေဆာက္ ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေတာ့ အေရွ႔ေတာင္အာရွကၽြန္းဆြယ္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ စီမံကိန္းအရ ကၽြန္းဆြယ္ အားကစားရြာ အေဆာင္ (၅) ေဆာင္နဲ႔ အားကစားရံု ေဆာက္လုပ္ေရး အၿပီးသတ္ ခါနီးပါၿပီ။

အင္းစိန္လမ္းမ ဘုရားလမ္းမွတ္တိုင္ထိပ္က ေဆာက္လုပ္ဆဲ စီမံကိန္းဆိုင္းဘုတ္ဟာ ခဏခဏ ေျပာင္းပါတယ္။  သမိုင္းဥပစာေကာလိပ္ စီမံကိန္း၊ ကၽြန္းဆြယ္အားကစားရြာ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ သဘာဝသိပၸံတကၠသိုလ္ စီမံကိန္း၊ ေနာက္ေတာ့. ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ ေဆာက္လုပ္ေရး။ ေနာက္ လိႈင္ေဒသေကာလိပ္။  အိမ္ငွားေတြရဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေတြသာ ေျပာင္းေနေပမယ့္ အိမ္ရွင္ကေတာ့ တိုးတိုးၿပီးရေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။  Issue Based C.S.O (Proposal တင္ၿပီး ေဒၚလာစားေနသူမ်ား ေလာက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္က ဗိုလ္ေနဝင္းက ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္စေရာက္တဲ့ နွစ္ ၁၉၆၉ မွာ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ကၽြန္းဆြယ္ အားကစားပြဲကို ဗမာျပည္မွာ ဒုတိယအႀကိမ္ က်င္းပပါတယ္။  ၁၉၆၀ မွာ ဒုတိယကၽြန္းဆြယ္ပြဲ။  ၆၉ မွာ ပဥၥမကၽြန္းဆြယ္ပြဲပါ။  အဲဒီ ကာလက အေရွေတာင္အာရွ ကၽြန္းဆြယ္ ငါးႏိုင္ငံတည္း ၿပိဳင္တဲ့ ပြဲ S.E.A.P Game - South East Asia Peninsula Game ။ ေနာက္မွ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြ အားလံုး ပါဝင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္းဆြယ္ဆိုတာကို ျဖဳတ္ၿပီး S.E.A Game ရယ္လို႔ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။  မေန႔တေန႔က ဗမာျပည္မွာ လက္ခံ က်င္းပလိုက္တဲ့ ၂၇ ႀကိမ္ေျမာက္ ဆိုတာ ဒီပြဲရဲ႔ အဆက္ပါပဲ။  ဒါပါနဲ႔ဆို ဗမာျပည္မွာ က်င္းပတာ တတိယ အႀကိမ္ေပါ့။

၆၉ ကၽြန္းဆြယ္ပြဲ ဗမာျပည္မွာ ၿပိဳင္ၾကေတာ့ အဓိက ဖြင့္ပြဲ ပိတ္ပြဲ၊ ေျပးခုန္ပစ္နဲ႔ ၾကက္ေတာင္ကို ေအာင္ဆန္းကြင္း၊ တင္းနစ္က သိမ္ျဖဴကြင္း၊ ေရကူးက အမ်ိဳးသားေရကူးကန္၊ ဂ်ဴဒိုက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ေဘာ္လီေဘာနဲ႔ လက္ေဝွ႔က သမိုင္းအားကစားရံုမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က ေမာ္ဒယ္ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ ႏိုင္ငံဆိုင္းဘုတ္ကို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြထဲကပဲ ေရြးရပါတယ္။ ၾကည္ၾကည္ညြန္႔၊ ထာနီ၊ ရွားလက္ခ်ိဳ စသူေတြေပါ့။  သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူေတာ့ နာမည္ႀကီးၾကတာေပါ့။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း စိတ္ကူးတည့္ရာ အားကစားပြဲေတြလိုက္ၿပီး ေဝေလေလ လုပ္ရတာပဲ။  တျပည္သူေပမယ့္ ရုပ္ကလည္း ေခ်ာ၊ အားကစားလည္း စြမ္းတဲ့ ပက္ထရစ္ရွာခ်မ္းရဲ႔ ခ်မ္းမိသားစု ေရကူးၿပိဳင္ပြဲတိုင္းမွာေတာ့ အားေပးသူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ အျပည့္။  ေက်ာင္းေဆာင္မွာ အခန္းခ်င္းကပ္လ်က္ ေတာင္ငူသား ေစာထိန္ဝင္းဟာ ခင္တာမင္တာ တလ နွစ္လပဲ ရွိေသးေပမယ့္ တကယ့္ကို ညီအစ္ကို အရင္းလို။  ကၽြန္းဆြယ္ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္ခြင့္လက္မွတ္ (ပြဲစပြဲဆံုး) တအုပ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးထားရဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေတာသားၿမိဳ႔ေရာက္၊ လူငယ္ဘဝ တက္ၾကြလန္းဆန္း ႏိုင္ငံစံုပြဲနဲ႔ တိုးေတာ့ အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္ၾကတာေပါ့။  ေနာက္ေတာ့ သမိုင္းေကာလိပ္ဝင္းထဲက သဇင္၊ နွင္းဆီ၊ ကံ့ေကာ္၊ ဂႏၶမာ ဆိုၿပီး အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ လုပ္ပစ္လိုက္တဲ့ စဥ့္အုပ္နဲ႔ အေဆာင္ (၅)ေဆာင္ဟာ အဲဒီတုန္းက အားကစားရြာ။  အားကစားသမားနဲ႔ တာဝန္ရွိသူကလြဲၿပီး အျပင္လူ မဝင္ရဘူး။  ကန္႔သတ္နယ္ေျမ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္က မႏၱေလးသား ေမာင္ေမာင္ႀကီး(ပႏွစ္ပိသုကာ) ဆိုတာ တရုတ္ပံု၊ ဝင္းဦးဂိုက္၊ သူက ရွပ္အျဖဴ ေဘာင္ဘီရွည္ အျဖဴ ဝတ္ၿပီး အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ အားကစား ရြာထဲကို သားသားနားနား ခပ္တည္တည္ ဝင္သြားေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားထင္ၿပီး လံုျခံဳေရးေတြက အမွတ္တမဲ့။  အထဲမွာ ေဝတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြယူ ေကၽြးတာေမြးတာေတြ တဝတျပဲ စားၿပီး ျပံဳးျပံဳးႀကီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က bravo။

ညပိုင္းမွာ သမိုင္းအားကစားရံုထဲ ဝင္ေၾကး တက်ပ္နဲ႔ လက္ေဝွ႔ပြဲ သြားၾကည့္ၾကတယ္။  အုပ္လိုက္။  အဲဒီ ေခတ္ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ဗမာက ေရႊေခတ္။  ၿပိဳင္ပြဲတိုင္းလိုလို ပထမ။  ပြဲတပြဲၿပီးတိုင္း ခ်က္ခ်င္း ဆုေပးေတာ့ ဗမာအလံက ထိပ္ဆံုး။  ဗမာႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဖြင့္။  အားလံုး မတ္တပ္ရပ္။  အေလးျပဳ။  အဲဒီမွာ ဘာအခံ ရွိၾက သလဲ မသိ။  ထိုင္းအုပ္စုက မတ္တပ္မရပ္ၾကဘူး။  အားေပးသံေတြၿငိမ္။  ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသံနဲ႔ အားကစားရံုတရံုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအုပ္က တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ဘာသာမ်ိဳးစံုနဲ႔ အဲဒီေမာင္ေတြကို ဝိုင္းၿပီး ကေလာ္ၾကတာေပါ့။  ပရိသတ္အားလံုးက သူတို႔ကို ဝိုင္းၾကည့္ၾကေတာ့မွ အဲဒီေမာင္ေတြ အေျခအေနကို သေဘာေပါက္သြားၿပီး မတ္တပ္ထရပ္ၾကရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း ေပ်ာ္ရပါးရ ေအာ္ရလြန္းေတာ့ အသံေတြ ျပာလို႔။

ပြဲအၿပီးမွာ တံခါးမႀကီးက မထြက္ရဘဲ မလြယ္ေပါက္ကပဲ ထြက္ခြင့္ေပးေတာ့တယ္။  အားကစားရံု အျပင္ဘက္လည္း ေရာက္ေရာ ဂ်ီသရီးကိုင္ စစ္သားေတြ ႏွစ္တန္းတန္းၿပီးဖြင့္ေပးထားတဲ့ လမ္းအတိုင္းပဲ အင္းယားေလးဘက္အထိ ထြက္ခဲ့ရတယ္။  ဘာျဖစ္ၾကတာပါလိမ့္။

အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ သတင္းစံု ၾကားရေတာ့တာပါပဲ။  လက္ေဝွ႔ရံုထဲ လူျပည့္သြားတာနဲ႔ ဝင္ခြင့္ပိတ္လိုက္ တာတဲ့။  ေက်ာင္းသားေတြ ဝင္ေပါက္မွာ တအံုတမႀကီး ဝင္ခြင့္ မရဂၾကဘူး။  ရံုေစာင့္ရဲနဲ႔ တာဝန္ရွိသူေတြရဲ႔ ပတ္သက္ေတြကိုေတာ့ မသိမသာ ရံုထဲ ဝင္ခြင့္ ေပးေနၾကတုန္းပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ကိုယ့္အေဆာင္ဝင္းထဲ လာလုပ္တဲ့ပြဲ ကိုယ္မၾကည့္ရေတာ့ ဘယ္ေက်နပ္မွာလဲ။  အဲဒါနဲ႔ ရဲနဲ႔ေက်ာင္းသား စကားမ်ား။  ေျခပါ လက္ပါ။  ပိုဆိုးသြားတာက ရဲေတြ အုပ္စုလိုက္ ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚထိ က်ဴးေက်ာ္ ဝင္ေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို လိုက္ရိုက္ ဖမ္းဆီးတဲ့ ကိစၥပဲ။  ဒီအရင္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္းထဲ ရဲကား စစ္ကားေတြ ညပိုင္းဆို မဝင္ရဲၾကပါဘူး။  သူခိုးဖမ္းမိထားလို႔ လာေခၚလွည့္ပါ ဖုန္းဆက္တာေတာင္မွ စခန္းလာပို႔လွည့္ပါ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲကား ေက်ာင္းဝင္းထဲ မလာပါရေစနဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး။  ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ရဲကား စစ္ကားျမင္ရင္ ျမင္တဲ့ေက်ာင္းသားက ခဲနဲ႔ ေပါက္လႊတ္ၾကလို႔ပါ။

သမိုင္းဥပစာေကာလိပ္ဝင္းထဲက အေမရိကန္ဒီဇိုင္း အေဆာင္ေတြရဲ႔ ဝရံတာေတြဟာ သံပိုက္လံုးေတြ တိုင္ထူၿပီး ေဆာက္ထားတာပါ။  ျပသနာတခုခုေပၚရင္ အဲဒီသံတိုင္ေတြကို သံေခ်ာင္းေခါက္ၿပီး အေရးေပၚ လူစုတဲ့ ဓေလ့ ရွိၾကပါတယ္။  ဇြဲကပင္ ေမခေဆာင္မွာ ျပသနာ ျဖစ္လို႔ သံေခ်ာင္း ေခါက္သံလည္း ၾကားေရာ အေဆာင္ (၁၀) လံုးက ေက်ာင္းသားေတြ အေရးေပၚ ေရာက္လာၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြ စုမိေတာ့ အားကစားရံုေပါက္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ရဲကားကို မီးတင္ရိႈ႔ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။  အျပင္မွာ အဲဒီေလာက္ႀကီး ျဖစ္ေနၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က အားကစားရံုထဲမွာ ကိုယ့္ေအာ္သံေတြနဲ႔ ကိုယ္ ပိတ္မိေနေတာ့ အျပင္ကအသံ ဘာသံမွ မၾကားရပါ။  တံခါးမႀကီးေရွ႔မွာ ရဲကား မီးတင္ရိႈ႔ ခံထားရလို႔ ပြဲအၿပီး မလြယ္ေပါက္က ထြက္ခိုင္းၾကတာကိုး။

ေက်ာင္းသားေတြက ကၽြန္းဆြယ္ရြာကို သြားဝိုင္းၿပီး ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္ ဆႏၵျပၾကပါေတာ့တယ္။  သမိုင္းေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ အားကစားရြာ၊ အားကစားရံုေဆာက္ၿပီၤး ပြဲလာလုပ္လို႔ အိပ္ေရးပ်က္ စာက်က္ပ်က္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားေရးကို လာေႏွာက္ယွက္ေနတာက အဓိက ျပသနာ မဟုတ္ဘူး။  တကၠသိုလ္တခုရဲ႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာ သမိုင္းဝင္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာ ဂ်ဴဒိုပြဲ လုပ္ၾကတာ။  ေနာက္ၿပီး ဘြဲ႔ယူေက်ာင္းသားနဲ႔ မိသားစုေတြ အျမတ္တႏိုးထားၿပီး ဓါတ္ပုံရိုက္ မဂၤလာယူေလ့ရွိတဲ့ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ (ဂ်ဴဒိုပြဲပရိသတ္အတြက္) ယာယီအိမ္သာေတြ ေဆာက္တာကေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ပညာေရးအေပၚ တကၠသိုလ္သမိုင္းအေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထား။  အဲဒါေတြကို ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မခံႏိုင္တာ။  အဲဒါကို ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ ပညာေရးဝန္ႀကီး ေဒါက္တာညီညီကို မေက်နပ္တာ။

သပိတ္ သပိတ္ ေမွာက္ ေမွာက္
ညီညီ ညီညီ အို႔ အို႔
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာ သင္ၾကားေရး ဒို႔အေရး
ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဖြဲ႔စည္းေရး ဒို႔အေရး

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အေဆာင္ဝရံတာေပၚကေန ျမင္ေနရတယ္။  အားကစားရံုေရွ႔က မီးဖုတ္ခံ ရဲကားရဲ႔ မီးေတာက္ေတြ။  ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ။  ကၽြန္ေနာ္တို႔ေတြ မ်က္ေစ့သူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔။  ေစာေစာက လက္ေဝွ႔ပြဲအေပၚေတြ စားျမံဳ႔မျပန္ႏိုင္အား။  တကၠသိုလ္ေရာက္စ အခါမလည္ခင္ ေက်ာင္းသားသပိတ္နဲ႔ စတိုးေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ့္ကူးေဆာင္က RIT ပထမနွစ္ ေက်ာင္းသား ကိုကိုႀကီး(ေရစႀကိဳ)၊ နဲ႔ ျမင့္သန္း(မႏၱေလး) တို႔ အေဆာင္ထုတ္ခံရတယ္။  ျမင့္သန္းဆိုတာ မႏၱေလး အထက (၁) ရဲ႔ ၆၈ - ၆၉ စာသင္နွစ္မွာ RIT ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ ႏွစ္ေယာက္ထဲ အပို႔ခံရတဲ့အထဲက တေယာက္ပါ။

မနက္လည္း လင္းေရာ ကၽြန္ေတာ့္အဖြား ဖြားဖြားရွိက ကၽြန္ေတာ့္ညီ ေမာင္သန္းဦးကို ကားနဲ႔ လႊတ္ လိုက္ၿပီး ပစၥည္းေရာ လူပါ တပါတည္း ျပန္ေခၚခိုင္းေတာ့တာပါ။  ဖြားဖြားရွိဟာ ဦးကာက(လက္ဖက္ေျခာက္)ရဲ႔ ေခၽြးမႀကီး။  ခင္ပြန္းဆံုးၿပၤီးေနာက္ပိုင္း ေလာကဓံရိုက္ပုတ္ခ်က္ကို ခါးစည္းခံေနရေပမယ့္ ေစတနာကေတာ့ မပ်က္။  ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ တံတားဦး ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ တည္းအိမ္လို စားအိမ္ ေသာက္အိမ္။  ဧည့္သည္လာၿပီ ဆိုရင္ပဲ ထမင္းပြဲက ျပင္ၿပီးသား။  အဲဒီေလာက္ သဒၶါတရားက ထက္သန္တာ။  အဖြားက ျပည္လမ္းနဲ႔ အင္းစိန္လမ္းဆံု ၾကက္လွ်ာစြန္းက ကမာရြတ္ရဲစခန္းရဲ႔ ေနာက္ေက်ာ ရြာသစ္ ၂ လမ္းမွာ ေနတာ။  တကၠသိုလ္ နားမွာ ေနတာၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႔ တျခိမ္းျခိမ္းပြဲေတြ မျမင္ခ်င္ မၾကားခ်င္ အဆံုး။  ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ မဟုတ္မခံ ရဲစြမ္းသတၱိ။  ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႔ အၾကမ္းဖက္ ရက္စက္ရမ္းကားမႈ။

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အဖြားရဲ႔ ရန္ကုန္အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အဖြားက သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ေကာလဟလေတြ သတင္းေတြ ေျပာျပၿပီး ပညာေရးဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ လိမၼာဖို႔ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ဖို႔ သြန္သင္ရွာတယ္။  ငါ့ေျမး လူစုစု စုစု ဆိုရင္ ေယာင္လို႔မွ သြားၿပီး ရပ္မၾကည့္ေလနဲ႔ေနာ္။  သူတို႔ဆီမွာ ေမွာင္ထဲရိုက္တဲ့ ကင္မရာေတြ ရွိတယ္တဲ့။  အာဏာရွင္တစုရဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူတဦးရဲ႔ ရိုးသားမႈ အေၾကာက္တရား။

အေဆာင္ကေန အဖြားအိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးေလးေလး ကိုမ်ိဳးသိန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို သြားေခၚၾကပါတယ္။  ဦးေလးက သစ္ေတာေက်ာင္းသား ပဲခူးေဆာင္မွာ။  တကၠသိုလ္အားလံုး ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္ဖို႔ ျခေသၤ့တံခါ ဖြင့္ေပးထားကာ တံခါးဝမွာ စစ္တပ္ကို ေစာင့္ခ်ထားလိုက္ပါတယ္။  က်န္တဲ့ တကၠသိုလ္ဝင္ေပါက္ အားလံုး ပိတ္ထားၾကတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို သံဝင္းထရံကို ေက်ာ္တက္ၿပီး ေက်ာင္းဝင္းထဲ ဝင္ခဲ့ၾကတယ္။  အဓိပတိလမ္းကိုလည္း ေရာက္ေရာ ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္ၿပီး ခ်ီတက္ ဆႏၵျပေနၾကတာနဲ႔ ပက္ပင္းတိုးေတာ့တာပဲ။

အဲဒီကာလ အေရွ႔ေတာင္အာရွ အေကာင္းဆံုးတကၠလိုလ္ရဲ႔ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ ဥပဓိရုပ္ကို ပ်က္ေစတဲ့ ဂ်ဴဒိုဖံုေတြ။  ေမာ္ကြန္းဝင္ တကၠသိုလ္ အလွကို အက်ည္းတန္ရုပ္ဆိုးေစတဲ့ ယာယီအိမ္သာေတြ အားလံုး အားလံုး တစစီမြေၾက။  ေက်ာင္းသားသပိတ္တပ္ဦးမွာ ထိပ္ဆံုးက ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္ေပးေနတဲ့ အစ္ကိုႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တေဆာင္တည္း။  တိေမြးကုက စစ္ကိုင္းသား ကိုစိုးဝင္း။ သူေျပာျပဘူးလို႔ သူ႔အစ္ကိုဟာ ဂ်ဴလိုင္ဆဲဗင္းမွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား အာဇာနည္တဦးဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။  သူလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေၾကမလဲ။  အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကိုစိုးဝင္းကို ထပ္မေတြ႔ ရေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဦးေလးေလး ပစၥည္းေတြကို ကူသိမ္းေပးၿပီး အဖြားအိမ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။  ရန္ကုန္မွာ တရက္ ႏွစ္ရက္ ေနၿပီး အညာကို ျပန္ရင္း သံေယာဇဥ္တႏြယ္ငင္လို႔ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ထဲ ဝင္ခဲ့မိပါရဲ႔။  မႏၱေလးမွာလည္း ကၽြန္းဆြယ္သပိတ္က ကူးစက္ေနၿပီ။  ေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပေနၾကၿပီ။  Main ေရွ႔မွာ အသားညိဳညိဳ ခပ္ပိန္ပိန္ ဆံပင္မသပ္မရပ္ မ်က္မွန္တပ္ ေက်ာင္းသားႀကီးတေယာက္ စစ္အာဏာရွင္တစုရဲ႔ ယုတ္မာရက္စက္မႈေတြကို ဌာန္နဲ႔ မာန္နဲ႔ အာဝဇၨာန္းေကာင္းေကာင္း သပိတ္တရား ေဟာေနေလရဲ႔။  ေက်ာင္းသားထုႀကီးက လက္ခုပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္း လက္ခေမာင္းတခတ္ခတ္။  ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႔သား အစ္ကိုႀကီး ကိုတင္ထြန္း ေျပာမွ အဲဒါ ေမာင္စန္းတင္(မန္းတကၠသိုလ္) ေနာင္မွာ ေမာင္ျမတ္မိႈင္း(လမင္းတရာ) ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။  သူတို႔ အတန္းထဲကတဲ့။  ကိုစန္းတင္ဆို ကၽြန္ေတာ္ သိတာေပါ့။

တကၠသိုလ္ေရာက္စ စဥ့္ကူေဆာင္မွာ အေဆာင္ေဖာ္ မံုရြာသား ကိုေဌးေအာင္က အခန္းထဲ ဝင္လာၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ လာေရာင္းဖူးတယ္။  တကၠသိုလ္ေရႊရတုသဘင္ အႀကိဳအျဖစ္ ထုတ္ေဝတဲ့ ေဒါင္းအိုးတေဝေဝ။  ခြပ္ေဒါင္းပံု ဆင္ဆာထိခံေနရတဲ့ ကာလမွာ ခြပ္ေဒါင္းက ဝိုက္ၿပီး ခြပ္ေနေတာ့ ေတာင္ပံေတြက ဝဲၿပီး ကေနသေယာင္ေယာင္။  အႏုပညာ ေမွာ္ဝင္လက္ေၾကာင့္ ဆင္ဆာလြတ္။  ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႔ ၾသါဒ ေလးခ်ိဳး အဖြင့္နဲ႔။  ေမာင္သိဂၤါရဲ႔ မလင္းျပာ သို႔နဲ႔ ေမာင္ယဥ္ဆန္းရဲ႔ ရဲေဘာ္ သို႔ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္က တင္က်န္ခဲ့တယ္။  တင္သန္းနီ၊ ျမစိန္မိုး၊ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း) တို႔နဲ႔ တကၠသိုလ္စံု၊ ကေလာင္စံု။  အဲဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္စြဲေနတဲ့  ေမာင္စန္းတင္(မန္းတကၠသိုလ္) ရဲ႔ကဗ်ာ။

တံုးေအာက္ကဖား

ဖိကားဖိ၏ မၾကြ
ပိကားပိ၏ မမွ်။
ထိတဲ့ေနရာက ကားယားညွပ္
မထိတဲ့ေနရာက မ်ားမ်ားလြတ္။
ပိတဲ့ေနရာက ထြားထြားမြတ္။
တံုးညီျပန္ေတာ့ ေျမကမညီ
ေျမညီျပန္ေတာ့ တံုးကမညီ။
သည္မွာအတူေန သည္မွာ အတူေအာင္း
ျပားတဲ့ဖားက ျပား
ေဖာင္းတဲ့ဖားက ေဖာင္း။

မေန႔တေန႔က ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ရက္(ယာယီ/မႏၱေလး) မွာ ေတြ႔ၾကရာက ေသခ်ာေအာင္ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္ စီစဥ္သူဟာ အခု တရားရံုးခ်ဳပ္ေရွ႔ေနႀကီး ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ပါတဲ့။  ေရွ႔ေနႀကီးကိုယ္တိုင္ ေျဖာင့္ခ်က္ ေပးသြားပါတယ္။


ကိုတင္ေအးၾကဴ
၆ - ၃ - ၂၀၁၄

(ေဒါင္းအိုးတေဝေဝကို အျမတ္တႏိုး သိမ္းဆည္းထားေပးတဲ့ ကိုခင္ေမာင္တင့္(တံတားဦး) ကို ေက်းဇူး)

Tuesday, October 7, 2014

သမိုင္းထဲကသီခ်င္း သီခ်င္းထဲကသမိုင္း - ေရးသူ ကိုတင္ေအးၾကဴ

သမိုင္းထဲကသီခ်င္း သီခ်င္းထဲကသမိုင္း


ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားေလာက္မွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ အေဖ့အမ်ိဳးေတြ ရွိရာ စစ္ကိုင္း အိမ္ေတြကို ပို႔ထားတတ္ပါတယ္။  တေခါက္သား တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့ မမသန္းႏု(ေဒၚသန္းသန္းႏု၊ ေဇာတိကစတိုး) အိမ္ျပန္အလာ ပါလာတဲ့ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ကို မွတ္မွတ္ရရ စၿပီး ၾကည့္ဖူးခဲ့ ရပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ရဲ႔ မိတ္ဆက္ပြဲပါ။

၁၉၆၂ ကၽြန္ေတာ့္ တံတားဦးအိမ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ မဂၤလာေဆာင္ ရွိပါတယ္။  မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ကိုႀကီးလွသန္း (ေဒါက္တာလွသန္း၊ မေလးရွား) ရဲ႔ မဂၤလာပြဲပါ။  ေက်ာင္းတက္ေနဆဲ မဂၤလာေဆာင္ ေတာ့ မႏၱေလးက ေဆးေက်ာင္းသား၊ ေဆးေက်ာင္းသူေတြ အမ်ားႀကီး တက္တဲ့ပြဲပါ။  မဂၤလာေဆာင္ အသံခ်ဲ႔စက္ က တျခားသီခ်င္း မဖြင့္ဘဲ "ပုဂံၿမိဳ႔ေဟာင္းတေနရာ" ခ်ည္း ဖြင့္ေနေတာ့ သတို႔သမီး အဖြားက မဂၤလာမရွိဘူးဆိုၿပီး ပိတ္ခိုင္းလိုက္၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ဆႏၵအရ သတို႔သားက ျပန္ဖြင့္ခိုင္းလိုက္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဓါတ္စက္ဆရာ ေတာ္ေတာ္ ဓါတ္ပ်က္ရမယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အရြယ္ရလာမွ သမဂၢဝိညာဥ္ ဝင္လာေတာ့မွ အဲဒီ ကိစၥကို ျပန္စဥ္းစားရင္း သေဘာေပါက္မိ ပါတယ္။  အသံခ်ဲ႔စက္က "ပုဂံၿမိဳ႔ေဟာင္းတေနရာ" ဖြင့္ေနေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ "ယူနီယံအေဆာက္ အဦတေနရာ" ၾကားေနၾက ေပလိမ့္မယ္။  စိတ္ထဲက ဆိုေနၾက ေပလိမ့္မယ္။  သတ္လို႔ မေသတဲ့ ၿဖိဳလို႔ မၿပိဳတဲ့ ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ ရင္ထဲက သမဂၢစိတ္ဓါတ္။

၁၉၆၈၊ ရန္ကုန္ကို အလည္ေရာက္ေတာ့ သစ္ေတာ ေမဂ်ာတက္ေနတဲ့ ဦးေလးေလး ကိုတြတ္(ဥိးမ်ိဳးသိန္း၊ သစ္ေတာၿငိမ္း)က သူေနတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဝင္းထဲကို လိုက္ျပပါတယ္။  ပဲခူးေဆာင္၊ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ဂ်ပ္ဆင္တာဝါ၊ အင္းယားကန္၊ သမဂၢသင္းခ်ိဳင္း။  ဗမာျပည္ရဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးရာ၊ ဗမာျပည္သမိုင္းနဲ႔ ခြဲျခားမရတဲ့ အေဆာက္အဦဟာ အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ ဘဝနဲ႔ ျမက္ပင္ရိုင္းေတြၾကားမွာ ျပားျပားဝပ္ေနေလရဲ႔။  ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာက္တိုင္မွာလည္း ေၾကးသြန္းပန္းပုရုပ္တုမရွိ၊ ငံုးတိ။  ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္လည္း မရွိေတာ့။  အဲဒီ ေက်ာက္တိုင္ကို ဖ်က္ဆီးၿပီး ေက်ာက္တိုင္ေနရာ ေျမက်င္းထဲမွာ ပုလိပ္မင္းႀကီးရံုး(မဆလဌာနခ်ဳပ္ရံုး၊ ကမ္းနားလမ္း) ေရွ႔က ကုကၠိဳပင္ႀကီးကို အျမစ္က အံုလိုက္ႏႈတ္ၿပီး အေရးေပၚ ေရႊ႔စိုက္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ စိုက္ခဲ့ရသူ ဦးေလးရဲျမင့္ (အရာခံဗိုလ္၊ ေလတပ္)က ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။  အခုေတာ့ ဆဲဗင္းဗူလိုင္ ေက်ာက္တိုင္လည္း မရွိေတာ့၊ ကုကၠိဳပင္ႀကီးလည္း မရွိေတာ့။

၆၂ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔ည။  ဗိုလ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းေၾကာင္း ေၾကညာၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ တကသ ေက်ာင္းသားထုဟာ အဓိပတိလမ္းမတေလွ်ာက္ မီးတုတ္ ကိုယ္စီကိုင္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေဗြေဆာ္ဦး ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾက ပါတယ္။  ဗိုလ္ေနဝင္း အံႀကိတ္ မ်က္ေစာင္းခဲၿပီး ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ ၾကံစည္ေပမေပါ့။

၁၉၆၉ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ေရာက္ေတာ့ သမိုင္းေက်ာင္းေဆာင္ဝင္းထဲက စဥ့္ကူးေဆာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြ ေနရတယ္။  တေန႔ေတာ့ အခန္းကပ္လ်က္ မံုရြာသား ကိုေဌးေအာင္က ကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္ လာေရာင္းလို႔ ဝယ္လိုက္တယ္။  ေဒါင္းအိုးတေဝေဝ။  ၁၉၇၀ တကၠသိုလ္ ေရႊရတုသဘင္ အႀကိဳအျဖစ္ တျပည္လံုးရွိ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသား ကဗ်ာဆရာေတြ စုၿပီးထုတ္တဲ့  စာအုပ္ပါ။  အဖံုးမွာ ခြပ္ေဒါင္းက ဝိုက္ၿပီး ခြပ္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီပံုနဲ႔။ ( အဲဒီအခ်ိန္က ခြပ္ေဒါင္းပံုဟာ ဆင္ဆာထိပါတယ္။  ဝိုက္ၿပီးခြပ္ေနေတာ့ ကေန သေယာင္ေယာင္) တင္သန္းနီ၊ ေမာင္စန္းတင္(မန္းတကၠသိုလ္)၊ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)၊ . လူစံု။  တကၠသိုလ္စံုပါပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ရင္ထဲက ခြပ္ေဒါင္းစိတ္ဓါတ္ သမဂၢစိတ္ဓါတ္ ေတြပါ။

၇၀ ျပည့္လြန္ နွစ္မ်ားရဲ႔ ရန္ကုန္စာအုပ္ အေဟာင္းတန္းေတြမွာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ အထိမ္းအမွတ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ပလူပ်ံေနတာပါပဲ။  ခင္ေမာင္ျမင့္ ျပြန္တန္ဆာ (ေအာင္ျပည့္) လက္ရာ ပန္းခ်ီပံု မ်က္ႏွာဖံုးေတြနဲ႔ ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ့္ကူးေဆာင္ရဲ႔ ေျမညီထပ္ တျခမ္းမွာေတာ့ တိေမြးကုက နွစ္ႀကီးေက်ာင္းသားေတြ ေနရတယ္။  အဲဒီထဲက စစ္ကိုင္းသား ကိုစိုးဝင္းနဲ႔ သိကၽြမ္းရၿပီး သူ႔ အစ္ကိုရင္းဟာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္မွာ က်ဆံုးသြားေၾကာင္း သိခဲ့ရတယ္။  ကိုစိုးဝင္းကို ၆၉ ကၽြန္းဆြယ္ အေရးအခင္းမွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ၿပီး အဓိပတိလမ္းတေလွ်ာက္ ဆႏၵျပေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားထုထဲမွာ ေတြ႔ရၿပီး ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းနဲ႔ အေဆာင္ေတြရဲ႔ အုတ္နံရံေပၚမွာ စာသင္ခံုေတြေပၚမွာ ျပတင္းေဘာင္ သစ္သားေတြေပၚမွာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ကို မေမ့ၾကနဲ႔ ဆိုတဲ့ ထြင္းစာလံုးေတြဟာ ေနရာ အႏွ႔ံပါပဲ။  ဒီလိုနဲ႔ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ ဝိညာဥ္ဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ႏွလံုးသားထဲကို စူးစူးရွရွ ပူးဝင္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။  ၁၉၇၂ ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား (၆)ေယာက္ စုေပါင္းထုတ္တဲ့ 'အျပာေရာင္မီးေတာက္'  ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့ ကဗ်ာေတြထဲက တပုဒ္က -

"ေသြးစကား"

ၾကည့္စမ္း
ၾကည့္စမ္း
ပန္းခင္းလမ္းေျဖာင့္၊ ေလၾကမ္းေႏွာင့္လို႔
ပန္းေညွာက္ဖူးေတြ ေၾကြက်ေနလိုက္တာ။
မပြင့္ပန္းေၾကြ
သည္လမ္းေျမမွာ၊ ျမင္ရပါလွ်င္
ရင္မွာစြဲၿပီး ဖြဲျပာမီးေၾကာင့္
လက္သီးက်စ္က်စ္ ဆုပ္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ကိုလည္း ဆဲဗင္းဇူလိုင္ ဝိညာဥ္ ထဲထဲဝင္ဝင္ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ပူးကပ္ခဲ့ၿပီ။  အဲဒီလိုနဲ႔ ၆၉ ကၽြန္းဆြယ္၊ ၇၀ ေရႊရတု၊ လိႈင္ရဲစခန္း၊ ကမာရြတ္ရဲစခန္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီဂိတ္တံခါး၊ ၇၄ - ၇၅ - ၇၆ အေရးအခင္း စတာေတြဟာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ အရိုးတြန္တာပါပဲ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၇၆ မိႈင္းရာျပည့္မွာ တႀကိမ္၊ ၈၉ ရွစ္ေလးလံုးမွာတႀကိမ္။  ေပါင္း နွစ္ ၂၀ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအျဖစ္ အင္းစိန္၊ နန္းတြင္း နဲ႔ အိုးဘို မွာ ေနခဲ့ရတယ္။  အထဲမွာ ဖိႏွိပ္မႈကို အံတုေနထိုင္ ၾကရင္း သမိုင္းကို လက္ဆင့္ကမ္းၾက၊ အႏုပညာ ဖလွယ္ၾက။  အေတြးအေခၚ ျမွင့္တင္ၾက။  ဒီလိုနဲ႔ ကိုကိုးကၽြန္းတိုက္ပြဲသီခ်င္းေတြ၊ သမဂၢသီခ်င္းေတြ၊ ဆင္ဆာထိတဲ့ သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးၾက၊ စပ္ၾက၊ ဆိုၾက၊ ေဝၾက မွ်ၾက။  "ပါေတာ္မူ" "သံုးေရာင္ျခယ္" "ဒို႔ဗမာ" "လယ္ေဝးသူပုန္" မွ "ေခတ္သစ္ကမၻာမေၾက" ထိ။  အဲဒီထဲမွာ မွ ဆဲဗင္းဇူလိုင္သီခ်င္းဟာ အမ်ားဆံုး။ အမ်ားဆံုးဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြထဲကမွ သမိုင္းအခ်က္အလက္ အျပည့္စံုဆံုး အႏုပညာအား အေကာင္းဆံုး စိတ္ဓာတ္ခြန္အား အေပးႏိုင္ဆံုး ရင္ဘတ္ကို အထိဆံုး သီခ်င္းကေတာ့…….

"ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေသြးစက္သမိုင္း"

စိန္ပန္းေတြငို ကံ့ေကာ္ငို.. သစ္ပုတ္ပင္အိုမရဲ႔ ရိႈက္သံကို မၾကားလိုက္ဘူးလား (ရဲေဘာ္ေရ)၄
အဓိပတိလမ္းက .. ကတၱရာလမ္းေတြ .. ခါြၾကည့္စမ္းေတာ့ေလ..
စီးထန္းေသြးေတြ ျမစ္မေရလိုေပ အင္းယားေရ မေျခာက္သမွ်..
မေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ေပ.. ဇူလိုင္ (၇) ရက္ရဲ႔ ေသြးစက္သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေျပာေန.
ရာဇဝင္ အေမွာင္က်တဲ့ မတ္လရဲ႔ (၂) ရက္ေန႔ မေလ.. ဗမာတခြင္ ေခါင္ၾကတဲ့ တပ္မရဲ႔ စစ္ဘီလူး သဘက္ေတြ ..
ရာဇာပလႅင္ ေျဗာင္က်က်နဲ႔ အာဏာလုတက္ေန . ဒီမိုကေရစီဆိုတာဟာေလ မူးလို႔မွ ရွဴစရာ မရွိေပ (တို႔ျပည္သူေတြ)၂  စစ္ဘိနပ္ သံခြါေအာက္ က်ေရာက္ေနၿပီေလ .. ကယ္တင္ၾက၊ ကာကြယ္ၾကစို႔ေလ ဖိႏွိပ္မႈ မွန္သမွ်ေတြ .. ေခါင္းငံု႔လို႔ တို႔ျဖင့္မခံေပ တုန္႔ျပန္ဆန္႔က်င္မႈဟာ တို႔ေက်ာင္းသားထု ေတာ္လွန္သမိုင္း ျဖစ္ေပ.
မုတ္သုန္ဦးရဲ႔ တိမ္ဦးေလေျပ .. ခြပ္ေဒါင္းျမဴးၾကြေန .. ေရႊဘို ပင္းယ ရာမည မႏၱေလးေဆာင္ မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲ တိုက္ပြဲ စခဲ့ေပ။  တဖက္သပ္ အေဆာင္စည္းကမ္းေတြ ရိုက္ခ်ိဳးပစ္ရမေလ။  ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး .. ကာကြယ္ေရး.. ေပး ေပးရမေလ။  တို႔ေတာင္းဆိုေန ေၾကြးေၾကာ္ေန .. ရဲေဘာ္ေရ .. ေထာင္နဲ႔ မျခားတဲ့ အေဆာင္ရဲ႔ တံခါးေတြ ေၾကြးေၾကာ္သံ ဒီလိႈင္း .. ခုတ္ပိုင္း ခ်ိဳးဖ်က္ေခ် တကၠသိုလ္နယ္ေျမ လူပင္လယ္ႀကီး ဖံုးလႊမ္းေန .. စစ္အုပ္စုရဲ႔ ထိပ္သီးေတြ .. အရွက္ႀကီးရလို႔ .. အမ်က္မီး ထေန မင္းသားေခါင္းေဆာင္း ကၽြတ္က်ပေလ .. ဘီလူး အစြယ္ရုပ္ .. ငုတ္တုတ္ ေပၚလာေပ ..။
ဂ်ီသရီးေမာင္ျပန္ .. ပစ္ခတ္သံေတြ .. စစ္ဖိနပ္သံေတြ ဟိန္းညံ တေက်ာင္းလံုး ယမ္းေငြ႔မီးခိုး ဖံုးလႊမ္းေန      ေအာင္ေက်ာ္ႀကီး ေက်ာက္တိုင္ ေသြးပတ္လည္ အိုင္ေန .. ရင္ျပင္နီ ျမက္ခင္းလမ္းတို႔ နီျမန္းေသြးေပ .. မေသ .. မေသ .. ရဲေဘာ္တို႔ မေသႏိုင္ေပ .. မေၾက .. မေၾက .. ရဲေဘာ္တို႔ မေၾကႏိုင္ေပ။
(ဓါး ဓါးခ်င္း ရွင္းရမည္။ လံွ လွံခ်င္းရွင္းရမည္ .. ဖက္ဆစ္ေနဝင္း ႀကိမ္းဝါးသည္.. ျပည္သူေတြကို စစ္ေၾကညာလိုက္ၿပီ)၂  ယုတ္မာေကာက္က်စ္ .. စစ္အာဏာရူး အရိုင္းတို႔သည္ .. သမိုင္းကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ ၾကံစည္ .. ဇူလိုင္ (၈) ရက္ မနက္ (၅) နာရီ .. ေတာ္လဲသံႀကီး။ ျမည္ ဟီး သိမ့္တုန္ .. သမဂၢအေဆာက္ အအံု .. အုတ္ပံု ျဖစ္ရၿပီ .. သမဂၢ ရဲ႔ အုတ္ျမစ္ကို ကၽြဲရိုင္းစက္နဲ႔ ထိုးဖ်က္ၿဖိဳ .. မၿပိဳ .. မၿပိဳ .. တ က သ မၿပိဳႏိုင္ၿပီ .. မၿဖိဳ .. မၿဖိဳ .. သမဂၢၿဖိဳႏိုင္ၿပီ။
တို႔ အဓိဌာန္ ဆိုမည္ ငါတို႔ေတြ အဓိဌာန္ ဆိုပါမည္ တို႔ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တူတံစဥ္ အလံေတာ္ေအာက္ဆီ ညီရင္းအကို ေမာင္ႏွမပမာညီ .. တို႔ေခတ္ေရာက္ရမည္ .. စနစ္သစ္ ေဆာက္ရမည္ .. ဒီမိုကေရစီပညာေရး.. တို႔ေသြးေခၽြးကို စေတးမည္ (အေရးေတာ္ပံု)၃ ေအာင္ပါစီ

အေမွာင္ညေတြရဲ႔ ေသာ့အထပ္ထပ္ခတ္ထားတဲ့ တံခါးသံတိုင္ကို ကိုင္ၿပီး သီခ်င္းဆိုရတဲ့အခါ ေအးစက္ေနတဲ့ အုတ္နံရံကိုမွီၿပီး သီခ်င္း ဆိုသံ နားေထခာင္ရတဲ့အခါ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္လာေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ သီခ်င္းပါ။  သမိုင္းထဲက ရင္ထဲက သမိုင္းရဲ႔ ႏွလံုးသားထဲက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သီခ်င္းမို႔ သမိုင္းကိုလည္း အျပည့္စံုဆံုး လွစ္ျပႏိုင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးမႈနဲ႔ ေထာင္က်လာတဲ့ သစ္ေတာဝန္ေထာက္တေယာက္က သီခ်င္းကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ဆိုပါရေစ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ သီခ်င္းစာသား လာေတာင္းတယ္။  သူက အဆိုေကာင္းပါ။  သူလည္း (၆၂) ကို သိမီပံု ပါပဲ။  ဒါေပမယ့္ တူတံစဥ္ အလံေတာ္ေအာက္ဆီဆိုတဲ့ စာသားကိုေတာ့ ျပင္ဆိုခ်င္ပါတယ္တဲ့။  အစ္ကိုႀကီးေရ. သမိုင္းဆိုတာ ျပင္လို႔မွ မရေတာ့ဘဲ  သီခ်င္း စာသားက်မွေတာ့ ျပင္ခ်င္မေနပါနဲ႔ဗ်ာ။  သူ႔ အျဖစ္မွန္ အတိုင္း ရွိပါေစ။


ကိုတင္ေအးၾကဴ

၂၈ - ၆ - ၂၀၁၃