Saturday, May 19, 2018

အဘေမြးေန႔အတြက္


အဘေမြးေန႔အတြက္

က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ အဘလို႔ ေခၚတယ္။ အေဖအရြယ္၊ ဦးေလးအရြယ္မို႔လို႔ အဲလို ေခၚတာပါ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အကိုတေယာက္လို သေဘာထားတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သြက္လက္လို႔။
.
ဘယ္တုန္းက စသိတယ္ဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ က်ေနာ့္အထင္ ေခါင္းေလာင္းသံ ဂ႐ုထဲမွာ စသိတယ္ ျဖစ္မယ္။ အဘနဲ႔ မသိခင္ သူ႔သမီးနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ အရင္မိတ္ေဆြ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးမွ အဘနဲ႔ သိတယ္။ အေဖေရာ၊ သမီးေရာ လူခ်င္းမေတြ႕ဘူးပဲ သိတာ သူတို႔ပဲ ရွိမယ္။
.
အဘအေၾကာင္းေတြကို သူေရးတဲ့စာေတြကေန တဆင့္သိရတယ္။ သူ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ႏိုင္ငံေရးမူနဲ႔ ေထာင္က်တဲ့ႏွစ္ဟာ က်ေနာ္ေမြးတဲ့ႏွစ္။ သူက စက္မူတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ရဲရဲေတာက္ လႈပ္ရွားခဲ့သူ။ စာအုပ္ေရာင္းဖူးတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ ေနဖူးတယ္။ အေမရိကားမွာ စာဆက္တင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေပမဲ့ အိမ္သူ႔က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ရပ္ဆိုင္းခဲ့သူ။ ေျမးႏွစ္ေယာက္အဖိုး။ စာဖတ္နာသူ၊ စာေရးေကာင္းသူ၊ ဟင္းခ်က္ေကာင္းသူ။ စာေပ ခ်စ္သူ၊ စာအုပ္စုသူ။ ပြင့္လင္းသူ။ ႐ိုးေျဖာင့္သူ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သူ။
.
အဘမွာ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကိ္ုယ္နဲ႔ အျပင္မွာ လူခ်င္းမျမင္ဘူးေပမဲ့ သူ႔သေဘာ၊ သူ႔မေနာကို အေဝးက ၾကည့္ၿပီး ေပါင္းလို႔ သင္းလို႔ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲ လို႔တြက္ထားမိတယ္။ သူေတာင္ ဘာလိုလိုနဲ႔ ေျခာက္ဆယ့္ေျခာက္ ရွိၿပီတဲ့။ 66 ေတြ ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး 99 အထိ ေနႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ တရာေက်ာ္ခ်င္လည္း ေက်ာ္မွာေပါ့။ အရင္ဆုံးေတာ့ 99 အထိခ်ိန္ထားပါ။ တေန႔ေတာ့ လူခ်င္းေတြ႕မယ္အဘ။

Friday, May 18, 2018

လမင္းတရာသို႔ - ဘုန္းႏြယ္လင္း

လမင္းတရာသို႔





 ျပန္ဆံုပါ့မလားမေမ်ွာ္ရဲတဲ့မေရရာမူေတြၾကား
ခင္ဗ်ား/က်ေနာ္ဆံျဖဴသြားက်ိဳးခဲ့
လက္ခ်င္းဆုပ္မႏူတ္ဆက္ႏိုင္ေပမဲ့
ေသြးေၾကာေတြထဲမွာခင္ဗ်ားအ႐ွင္လတ္လတ္
စာရြက္နဲ႔အသံေတြၾကားက
ပုန္းေ႐ွင္မသြားပါနဲ႔
ခင္ဗ်ားအျပံဳးေတြေၾကင့္
သကၠရာဇ္ေတြပြင့္ေစခ်င္ေသးတယ္
ရဲေဘာ္ရဲ႕ေမြးေန႔လက္ေဆာင္


ဘုန္းႏြယ္လင္း

“ခ်စ္ေသာ ေအးမာယာ၀င္း၏ ၆၆ႏွစ္ေမြးေန႕သိုု႕ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ဂုုဏ္ျပဳျခင္း”

“ခ်စ္ေသာ ေအးမာယာ၀င္း၏ ၆၆ႏွစ္ေမြးေန႕သိုု႕ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ဂုုဏ္ျပဳျခင္း”

ဒီလူ႕ကိုု သိသလားေမးလာရင္ …။

သိတာေပါ့။
ဒါ က်ဳပ္ရဲေဘာ္၊
က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း၊
က်ဳပ္နဲ႕ အင္းစိန္ေတာရ အတူဆင္းဘက္၊ ဆိမ္းဘက္ခ်္လိုု႕။
မဆိုုင္းမတြ ရဲရဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေျဖပလိုုက္မွာေပါ့။

�ဒီလူ႕ကိုု မင္းတကယ္ေရာသိရဲ႕လား/ သိခဲ့ရဲ႕လားလိုု႕ ထပ္ေမးမယ္။
ဒီေမးခြန္းကိုု ေျဖရမွာ နည္းနည္းေတာ့ ဂြက်တတရယ္။
အင္းးး … ၊ဒီတစ္ခါေတာ့ ၀ါးတားတားေျဖရေတာ့မယ္။ ေျဖမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။
ဘာျဖစ္လိုု႕လဲဆိုုေတာ့ ..
သူနဲ႕ကိုုယ္က အျပင္မွာ အရွင္လတ္လတ္ ၂ခါလားပဲ ေတြ႕ဖူးတယ္။
ေနာက္ဆုုံးတစ္ခါက လွည္းတန္းလား အုုတ္က်င္းလားမွာမသိ၊ ကားေပၚမွာ ေတြ႕ခဲ့တာ။ အဲ့တုုန္းက သူေတာင္ ရီေ၀ေနသလား မေျပာတတ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုုန္က အၿပီးပိုုင္ထြက္ခါနီးရက္ေတြေပါ့။

(အဲ့ဒီကာလက က်ဳပ္တိုု႕ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ဗကပယူဂ်ီဆဲလ္ေတြဟာ မြစာကိုု က်ဲေနတာ။ သူလည္း အဲ့ဒီဆဲလ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက ကိုုယ္နဲ႕မတူေသာ ဆဲလ္တစ္ခုုမွာရွိလိမ့္မယ္ထင္တာပဲ။ ပင္မ ေနာက္ခံတူမယ္ ။ ေနာက္ဆုုံးသြားရမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္တူမယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္မႀကီး၀မ္းပိုုက္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္စြာ ေနထိုုင္လႈပ္ရွားရတဲ့ ခြင္ေလးေတြ မတူဘူး။)

ကၽြန္ေတာ္က ဆရာေအးလိုု႕ ခ်စ္ခင္စြာ တေလးတစားေခၚတဲ့ ကိုုေအး၀င္း(လမင္းတရာ)နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က အင္းစိန္ေတာရမွာ အတူသီတင္းသုုံးဘက္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ေထာင္တြင္းကာလမွာ ေနၾကရတဲ့ တိုုက္ေတြ အေဆာင္ေတြ မတူေတာ့တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ အရွင္လတ္လတ္မဆုုံၾကဘူး။ မျမင္ဖူးၾကဘူး။ ျမင္ဖူးတယ္ဆိုုရင္ေတာင္ လွစ္ကနဲေနမွာ။ စိတ္အာရုုံမွာ အတူျဖတ္သန္းဖူးတဲ့ ပုုံရိပ္ေပၚမလာဘူး။
အျပင္ျပန္ေရာက္လာၾကေတာ့လည္း ၂ၾကိမ္လားမသိ၊ လူခ်င္းဆုုံဖူးတာ။ ဒါေ့ၾကာင့္ သိလားဆိုုေတာ့ သိတယ္။ တကယ္သိလားဆိုုရင္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး သိမ်ားသိေလသလားေျဖရမွာ။

��တကယ္ဆိုုေတာ့ “ရဲေဘာ္” ဆိုုတဲ့ တံဆိပ္ကပ္လိုုက္ၿပီ။ ဒီေ၀ါဟာရကိုု သုုံးလိုုက္ၿပီဆိုု မသိလိုု႕ မရ၊ ထဲထဲ၀င္၀င္သိၾကတယ္ဆိုုတာ ႏွလုုံးသားမွာ သံမႈိရိုုက္ၿပီးသား။ တက္တူးထိုုးၿပီးသား။ လူခ်င္းဆုုံစရာမလိုု။ ႏွလုုံးသားခ်င္း၊ ယုုံၾကည္မႈခ်င္းပဲ ဆုုံစရာလိုုတယ္။

�ခုုလိုု ဆယ္စုုႏွစ္ေတြ အေတာ္ျဖတ္သန္းလာၿပီးေနာက္၊ သူ႕အေၾကာင္းေတြကိုု သူေရးတဲ့စာေတြထဲက ဖတ္ရ။ ကိုုယ့္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္တဲ့ အခါ ဟိုုနားတစ္စ ဒီနားတစ္စ ေပၚလာတဲ့ သူ႕ျဖတ္ပိုုင္းပုုံေလးေတြကိုု ဆက္ၾကည့္ရတဲ့အခါ၊ လူသာမဆုုံတယ္၊တစ္ၿမဳံတည္းက ငွက္ေတြ ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။

သူနဲ႕ အရင္းႏွီးဆုုံးလူ၊ သူနဲ႕ အတူျဖတ္သန္းခဲ့သူ၊ သူနဲ႕ အတူလွ်ဳိ႕၀ွက္လုုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ၊ စြန္႕စားခဲ့သူေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ပူးတုုံခြာလွည့္၊ (ဟိုုတစ္ေကြ႕ေတြ႕၊ဒီတစ္ေကြ႕ခြာ)ေနၾကရတဲ့ ရဲေဘာ္ရင္းေတြ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အဲေတာ့ လူခ်င္းမဆုုံေပမယ့္ ဘ၀ခ်င္းဆုုံေနခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ပါပဲ။ ကိုုေအး၀င္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ ရဲေဘာ္ပါပဲ။

သူ႕အတိတ္ရဲ႕ ရန္ကုုန္က လမင္းတစ္ရာ စာအုုပ္အငွားဆိုုင္ေလးဟာ တစ္စုုံတရာတန္ဖိုုးနဲ႕ သမိုုင္းတာ၀န္ေက်ခဲ့သလိုု၊ အင္တာနက္ေပၚက၊ သူလုုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ “မာယာမဂၢဇင္း”ဟာလည္း ခုုခ်ိန္ထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဆဲ။

�၂၀၀၇ ေအာက္တိုုဘာ၃၀ မွာ၊ “မြန္းတည့္ေနရိပ္”ဆိုုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕လူငယ္ဘ၀က နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ (စက္မႈတကၠသိုုလ္က) ထုုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာအုုပ္နဲ႕ စတင္မိတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ အြန္လိုုင္း မဂၢဇင္းဟာ၊ ၂၀၁၈ေမလမွာ ““၆၆” ဆိုုတဲ့ စာမူကိုုေဖၚျပၿပီး ခိုုင္ခိုုင္မာမာ ရပ္တည္ေနတုုန္းပါပဲ။
�သူဟာ စာခ်စ္သူ၊ စာကိုုတန္ဖိုုးထားသူ၊ သူတန္ဖိုုးထားတဲ့စာေတြကိုု သူသန္ရာနည္းလမ္းေတြနဲ႕ ဒီေန႕အထိ ျဖန္႕ေ၀ေပးမွ်ေနသူျဖစ္တယ္။
�သူဟာ သူနဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ရဲေဘာ္ေတြကိုု ခ်စ္ျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ ခ်စ္ေနဆဲ ေသြးေႏြးေနဆဲ ရဲေဘာ္ျဖစ္တယ္။�သူဟာ သူယုုံၾကည္ရာကိုု အခုု အသက္(၆၆)ႏွစ္ျပည့္သည္အထိ စြဲၿမဲစြာ ကိုုင္စြဲထားသူျဖစ္တယ္။
မတရားမႈကိုု မုုန္းသူ၊ စစ္အာဏာရွင္ကိုု မုုန္းသူ၊ မမွန္ကန္မႈကိုု မုုန္းသူျဖစ္တယ္။
သူအလုုပ္လုုပ္ရာ ၊ သမုုဒၵရာကမ္းေျခတစ္ခုုကေန ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကိုု ေငးရီႏွစ္သက္မွတ္တမ္းယူေနသူျဖစ္တယ္။
�ဇနီးသားသမီးေျမးမ်ားကိုု ခ်စ္သူ၊ ငွက္မ်ားနဲ႕ သဘာ၀ကိုု ခ်စ္သူ၊ ဟင္းခ်က္ေကာင္းသူ၊ ဟင္းေကာင္းႀကိဳက္သူ၊ မိတ္ေဆြ ရဲေဘာ္မ်ားကိုု ခ်စ္စိတ္နဲ႕ပူပင္ေနတတ္သူျဖစ္တယ္။
�ခုု သူ (၆၆)ႏွစ္ျပည့္ၿပီတဲ့။ ဆီးခ်ဳိနည္းနည္း၊ ေသြးတိုုးနည္းနည္း၊ ခ်စ္ျခင္းမ်ားမ်ား၊ သံေယာဇဥ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ေနထိုုင္တဲ့သူ႕ကိုု တစ္ေခါက္ေလာက္ျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ စကားစျမည္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။
�ကၽြန္ေတာ့္အေဖ၊ (သူနဲ႕လည္း တစ္ႀကိမ္ေတာ့ဆုုံဖူးမယ္ထင္ပါတယ္) ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလး လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တယ္။
�လူေတြဟာ အသက္(၆၀)ထိ ေနရရင္ အရင္းေက်ၿပီကြ၊ အဲ့ဒီကေန တစ္ရက္၊ တစ္ႏွစ္ပိုုေနရေလေလ ေနရသမွ်အခ်ိန္ေတြ အားလုုံးဟာ ကိုုယ့္အတြက္အျမတ္ေတြခ်ည္းပဲတဲ့။
�ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က စီနီယာႀကီး အျမတ္မ်ားမ်ား က်န္ပါေစ။
�ေလးစားခ်စ္ခင္ျခင္းနဲ႕
�သင့္ရဲေဘာ္

�ငအအ

ေမၾကည္

<ကိုယ့္ရဲ႕ ၁၆ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အတြက္ ေဒၚေမၾကည္ ေရးေပးတဲ့ အမွတ္တရလက္ေဆာင္။>

~စာေရးသူက အသက္မွာ ၅၀ ႏႈတ္ၿပီး ေပးတာကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အသက္ ၅၀ ထပ္ေနရဦးမယ့္ သေဘာပါပဲ။ ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ ျပည့္ပါေစ~

ဦးေအးဝင္းကုိ ကၽြန္မက အဘ လုိ႔ ရုိေသစြာ ေခၚပါတယ္။ ရုိေသစြာလုိ႔ အထူးျပဳရျခင္းဟာ အမွန္တကယ္ ႏွစ္လုိ ရုိေသစိတ္ နဲ႔ ေခၚျခင္းကုိ ထင္ရွားေစခ်င္လုိ႔ပါ။ အဘ ဦးေအးဝင္း ဆုိတာနဲ႔ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ ေက်းဇူးတရား ဆုိတဲ႔ စကားလုံးေတြ ဟာ စိတ္ႏွလုံးထဲ အရင္ ဆုံး ဝင္လာပါတယ္။
အဘကုိ မိတ္ေဆြအျဖစ္ ကၽြမ္းဝင္ရတာဟာ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ ယွဥ္တဲ႔ ေက်းဇူးတရား နဲ႔ ဆက္ႏြယ္လုိ႔ပါ။ ကုိယ္႔ အေပၚ စိတ္ေရာ ကုိယ္ပါ တေလ ွ်ာက္လုံး ေထာက္မ ကူညီခဲ႔တဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ ဟာ အဘတုိ႔ မိသားစုနဲ႔ ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ႏွစ္ကာလ ရွည္စြာ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကသူ ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ အခုအခ်ိန္ထိ အဘကုိ ဓာတ္ပုံက တဆင္႔သာ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ကုိယ္႔ ေက်းဇူးရွင္ရဲ႕ ပုံရိပ္ ေအာက္က လာေျပာသြားတဲ႔ မွတ္ခ်က္ေၾကာင္႔ အဘ ကုိ စ သိခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္႔ ေက်းဇူးရွင္ က
အဘတုိ႔မိသားစုနဲ႔ ရင္းခ်ာ ကၽြမ္းဝင္ျပီး သူ႔ သားေတြရဲ႕ နာမည္ကုိ အဘတုိ႔ အိမ္က သားေတြ နာမည္ အတုိင္း ထပ္တူ ေပးထားတာတဲ႔။ နာမည္ေတြက လွပ ခမ္းနား လြန္းလုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ထုိအမည္ ပုိင္ရွင္မ်ားရဲ႕ စိတ္ေန သေဘာထားကုိ ႏွစ္လုိ လြန္း လုိ႔ ေပးထား တယ္ ဆုိတာ ရိပ္စားမိလုိ႔ပါပဲ။ အဲဒီ အေၾကာင္းအရာေလးဟာ စိတ္ႏွလုံး မွာ လာ ျငိ ျပီး ေနာက္ေတာ႔ အဘ ကုိ အကၽြမ္းတဝင္ ျဖစ္လာေစတဲ႔ အေျခခံ အခ်က္ပါပဲ။
တစ္ဆက္တည္းမွာ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ ယွဥ္တဲ႔ ေက်းဇူးတရားအေၾကာင္းကုိ ျပန္လွန္ စဥ္းစား ျဖစ္ပါတယ္။ လူတစ္ဦးက ေနာက္တစ္ဦးကုိ ကူညီ ေထာက္မမႈ ျပဳျခင္းဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲဲျပား ပါတယ္။ တာဝန္အရ လူမႈအသိစိတ္အရ ကူညီျခင္း ရွိသလုိ ဂရုဏာေၾကာင္႔ ေစတနာေၾကာင္႔ ေထာက္ပံ႔ျခင္းလည္း ရွိတယ္။ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးအျမတ္္ေၾကာင္႔ ကူညီတာကုိ ျမင္ေတြ႕ ႏုိင္ျပီး ေမတၱာစိတ္ထားနဲ႔ယွဥ္ကာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္က်ိဳးခ်မ္းသာကုိ ေဖာ္ေဆာင္ေပးတဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီျခင္းေတြလည္း ရွိရဲ႕ ။
ကူညီရာမွာလည္း သူတပါးရဲ႕ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္ဟာ ဘာလဲလုိ႔ အေသအခ်ာ ရိပ္စားမိသူက ဥာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ျပီး ေပးတဲ႔ အေထာက္အပံ႔ ဟာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ဒီလုိ သိျမင္ႏုိင္တဲ႔ ဥာဏ္ ရွိဖုိ႔ အေထာက္အကူ ျပဳသူဟာ ေအာက္သက္ေၾကမွ ရႏုိင္တာပါ။ အကူညီခံရသူရဲ႕ စိတ္ အေျခအေန ကုိ မထိပါးေစဘဲ ေစာင္႔ေရွာက္ဖုိ႔ရာ သာေတာင္ ခက္ပါေသးတယ္။
ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာရာ အရပ္ေတြဟာ မနီးမေဝးျဖစ္ျပီး ဘာသာေဗဒ အေျခခံ တူသူမုိ႔ အဘ နဲ႔ ေျပာဆုိဆက္ဆံရတာ ကုိယ္႔ ဦးေလးသားခ်င္းမ်ားလုိ ရင္းခ်ာစိတ္ ရွိတယ္။ ဘယ္ အေၾကာင္း အရာ ကို မဆုိ ေပါ႔ေပါ့ပါးပါး ေျပာႏုိင္တယ္။ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ အစားအေသာက္အေၾကာင္း၊ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္းအေၾကာင္း၊ ခရီးထြက္ျခင္းအေၾကာင္း၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းျခင္းရာေတြကုိ စုံ ေပါ႔။ အဘ တုိ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ လူမႈဝန္းက်င္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေန ကုိလည္း အမ်ားၾကီး ၾကားနာခဲ႔ရတယ္။ သူ႔ ဘဝမွာ ၾကဳံခဲ႔တာ မ်ား လွျပီမုိ႔ သူ ၾကိဳတင္ သတိ ေပးတာေတြ တကယ္ ျဖစ္လာတာ ျမင္ခဲ႔ရျပီ။ ဆက္လက္ျပီး အဘဆီက အၾကံျပဳခ်က္ေတြ သတိေပးခ်က္ေတြ နာယူခ်င္ပါေသးတယ္။ စုံလင္လွတဲ႔ သူ႔ ဘဝအေၾကာင္းကုိ နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။
ကၽြန္မတုိ႔ ရုိေသတဲ႔ အဘ ဦးေအးဝင္း သက္ရွည္က်န္းမာပါေစ။ ဘဝ ေနဝင္ခ်ိန္မွာ အဘ ခ်စ္တဲ႔ မိသားစု၊ အဘ ခ်စ္တဲ႔ သဘာဝအလွ နဲ႔ သန္႔စင္ေအးျမေသာ ေလ ကုိ ရႈ ရင္း ေနထုိင္ ရွင္သန္ပါ။
အဘ ေရ... ကံ အခြင္႔ သင္႔ရင္ေတာ႔ ေမာ္လျမိဳင္ ေတာင္ေပၚတန္းေပၚမွာ ဆုံျပီး သံလြင္ျမစ္ ေနဝင္ခ်ိန္ကုိ ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ ကမ္းနားလမ္းကုိ ဆင္းျပီး အစားအေသာက္ မ်ိဳးစုံ စားၾကအုန္းစုိ႔ ရွင္။

��ရုိေသစြာျဖင္႔
ေမၾကည္

Thursday, May 17, 2018

(ေမ ၂၅၊ ၂၀၁၈ ကိုေအး၀င္း ရဲ ႔ ၆၆ႏွစ္ျပည္႔ ေမြးေန႔ သို႔) မိုးခ်ိဳသင္း

မေလးရွားမွာ ေနတုန္းက အေမရိကားက ဖုန္းတခု လာတယ္။ က်ေနာ္ လမင္းတရာ ေမာင္ေအး၀င္းပါ တဲ႔။ မိုးခ်ိဳသင္းရဲ႔ စာမူတပုဒ္ လမင္းတရာ စာစဥ္မွာ ေဖာ္ျပထားလို႔ စာအုပ္ လွမ္းပို႔ေပးခ်င္ပါတယ္ တဲ႔။ အခုလို တကူးတက လွမ္း အသိေပးေဖာ္ရလို႔ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းသာရတယ္။ စာကို တန္ဖိုးထားတဲ႔သူ၊ စာေပကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔သူမွန္း မျမင္ဖူးေပမဲ႔ ပထမအၾကိမ္စကားေျပာအျပီးမွာပဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းေနတာေတာင္ သိလိုက္ရတယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၉ႏွစ္ေလာက္ကမို႔ ဖုန္းခေတြ ေစ်းၾကီးေနတာေတာင္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း စကားေတြ ေျပာ လွမ္းဆက္တာ အမွတ္တရ ရွိေနပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက အကို - ကိုေအး၀င္းလို႔ အလြယ္ ေခၚမိတာပါ။ အသံကလဲ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ႏု သလို ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔က က်ေနာ္တို႔က နဲ႔ အမ်ားသေဘာေဆာင္သလိုမ်ိဳး စကားေျပာတတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူလို ကိုယ္လို လူငယ္တေယာက္လို႔သာ ထင္မိတာပဲ။ အဲဒီတုန္းကသာ ခုလို Facebook ေတြေပၚလို႔ ရုပ္ျမင္လိုက္ရင္ေတာ႔ "ၾကည္" ေခၚသလို အဘ ေခၚခ်င္ ေခၚမိမွာပါ (ဤကား စကားခ်ပ္)။
ေနာက္ေတာ႔ ကံၾကမၼာက တျမိဳ ႔တည္းမွာ ေနရဖို႔ ဖန္လာပါတယ္။ LA ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာပဲ အေဖက ဒီေန႔ ကိုေအး၀င္းလာလိမ္႔မယ္ သမီးေရ..တဲ႔။ ဒီမွာ အေဖရယ္၊ ခင္ပြန္းရယ္ ရွိေပမဲ႔ အေရာင္တူႏိုင္တဲ႔ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ခင္ခြင္႔ရမွာ သိရလို႔ အားရွိသြားတာ အမွန္ပဲ။ စကားကို ေလးေလး မွန္မွန္ နဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ႔ စကား၊ တေန႔လုံး သူခ်ည္း ေျပာၿပီး ျပန္သြားတယ္။ သူ႔အိမ္ကိုလဲ လာလည္ဖို႔ ဖိတ္သြားတယ္။ ရုပ္ကေတာ႔ တရုတ္ သိုင္းဘိုးဘိုးၾကီး ဒီဇိုင္းပဲ။ တေခါင္းလုံးျဖဴေနတဲ႔ ဆံပင္ရွည္ၾကီးကို စည္းထားေသးတယ္။ ၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔ အေတာ္မိုက္တဲ႔သူမွန္း သိသာပါတယ္။ ေခတ္ဆန္တဲ႔ မိုက္နည္းမ်ိဳး မဟုတ္ရပါ။ လူမိုက္ရုပ္ ထြက္ေနတာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။

အေဖနဲ႔က ေဘာ္ဒါေတြေပါ႔။ သူတို႔ ကဗ်ာေတြ အတူဖတ္ၾကတယ္၊ စာေတြအတူ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ သူတို႔ခ်စ္တဲ႔ မိတ္ေဆြေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္ အတူ လြမ္းၾကတယ္။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေရာေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ ကက္ဆက္ေလးနဲ႔ ကျပားမေလး ဂိုယာရမ္သီခ်င္းကို နားေထာင္ၾက ဆိုၾကေပါ႔။ အစားအေသာက္အေၾကာင္းလဲ ပါတာေပါ႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ေဘးကေန နားေထာင္သူေပါ႔။ အကိုက အေဖ႔ကို အေတာ္ခ်စ္တယ္။ အေဖကလဲ သူ႔ကို အျမဲလို ေမွ်ာ္ေနရွာတာပါ။ သူတို႔ အတူ San Diego တို႔ Universal Studio တို႔ သြားၾကတယ္၊ အေဖက ကိုေအး၀င္းနဲ႔ Universal Studio သြားလည္တဲ႔အေၾကာင္း ကဗ်ာစပ္ေသးတယ္။ Studio ထဲက ဆက္တင္ေတြမွာ ငလ်င္ေတြ လွဳပ္၊ ေရေတြၾကီး၊ ရထားေတြ ေမွာက္၊ မီးေတြ ေလာင္ၿပီး စိတ္ေမာရေပမဲ႔ ျပကြက္ၿပီးသြားရင္ အကုန္ အေကာင္းပဂတိ ျပန္ျဖစ္သြားသလို ကိုယ္တို႔ ေရႊျပည္ၾကီးလဲ ရုပ္ရွင္ဆက္တင္ေတြလို ပ်က္တာေတြ ခဏခ်င္း ျပန္ေကာင္းသြားရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ တဲ႔။ ကဗ်ာဆရာက အေကာင္းကို ေမွ်ာ္လို႔ လမင္းတရာကိုေအး၀င္းကို ေပြ႔ဖက္ၿပီး ျပန္ခဲ႔ပါသတဲ႔။ ကဗ်ာဖတ္ရင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ရုပ္ရွင္ျပကြက္ေတြလို ျမင္ေယာင္ၿပီး စိတ္ထိခိုက္ရေသးတယ္။

အေဖဆုံးသြားျပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ကိုေအး၀င္းရဲ ႔စကားေျပာေဖာ္ဟာ ကိုယ္ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအခါ ထူးျခားတာက သူက ကိုယ္တို႔ၾကားမွာ ရွိေနတဲ႔ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခားကို ခ်ဳံ ႔ပစ္လိုက္တာပါ။ စကားေတြေျပာတုိင္း သူတို႔ေခတ္က လူေတြ အေၾကာင္းကို ကိုယ္လဲ အဲဒီေခတ္မွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ႔သလို ေျပာဆိုေနေတာ႔တာပါ။ တကယ္က သူ ႏိုင္ငံေရးလုပ္၊ ေထာင္က်ခ်ိန္မွာမွ ကိုယ္က လူ႔ေလာကထဲ စ ေရာက္တဲ႔သူ။ ဘယ္လိုလုပ္ သူ႔ေဘာ္ဒါေတြကို သိႏိုင္ပါ႔မလဲ။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ အင္း လိုက္ရတာပဲ။ ဒီလူၾကီးကို ခင္မိျပီကိုး။
ခ်ိဳသင္း အဲဒီတုန္းကေလ ကိုဖိုးၾကဴးက ဘယ္လို၊ ဆႏၵန္ၾကီးက ဘယ္႔ႏွယ္၊ စသျဖင္႔ သူေျပာတဲ႔လူေတြနဲ႔ ကိုယ္က ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလို အားလုံး ေဘာ္ဒါေတြပဲ ဆိုသလိုမ်ိဳး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေျပာေနတတ္တာပါ။ ၿပီးရင္ ဟိုလူ႔ကို သိလား၊ ဒီလူ႔ကို သိလား လဲ ေမးေသးတာ။ သည္းခံပါတယ္။ သည္းခံပါတယ္။ သူ႔အလြမ္းေတြ သြန္ခ်ေနတာကို အေတာ္ သည္းခံေနပါတယ္။ တခါတေလ ကိုယ္ နားမလည္တဲ႔ အယူအဆေရးရာေတြဖက္ ေရာက္ၿပီး ေျပာရင္းဆိုရင္း ေဘးတိုက္သြားတဲ႔ ဂဏန္းၾကီးလို ေဖာက္သြားေသးတယ္။ ကိုယ္ကသာ ဂဏန္းလို႔ သူ႔ကို ထင္ေနတာ၊ သူကေတာ႔ အတည္႔သြားေနတယ္ ျဖဴးလို႔ ေျဖာင္႔လို႔ လို႔ ထင္ခ်င္ထင္ေနမွာေပါ႔။ အဲဒီအခါက်ေတာ႔လဲ ျငင္းရျပန္တာေပါ႔။ အဲလို ျငင္းခုန္ၿပီး တလ ႏွစ္လေလာက္ စကားမေျပာၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ႔လဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ သူ ဆီးခ်ိဳတက္ေနတယ္ၾကားရင္ ဟိုဟာမေရွာင္ဘူးလား၊ ဒါေတြ စားလိုက္ျပန္ျပီလား ဆိုၿပီးကိုယ္ကလဲ ဆရာမၾကီး သြားလုပ္ၿပီး ျပန္ေခၚလိုက္တာပါပဲ။ မုန္႔လုံး စကၠဴကပ္ပဲ။

တခါတေလက်ေတာ႔လဲ Virtual world က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူ ခံစားၿပီး ဟင္းခ်က္ေနတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ခ်ိဳသင္းရယ္ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ ခ် ခ် လို႔ အားေပးလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူခ်က္တဲ႔ဟင္းေတြက တကယ္ေကာင္းတာပါ။ ေစတနာေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတာ..။ သူစားခ်င္တာေတြ ခ်က္နည္း ျပဳတ္နည္းေတြ အားပါးတရ ေရးတတ္ေသးလို႔ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားက အရသာရွိေသာစာ လို႔ သြားရည္က်တတ္ေသးတယ္။

ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ ခရီးတခု အတူသြားခဲ႔ၾကတယ္။ အားလုံးဆင္တူ ၀တ္ထားတဲ႔ group tour ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး။ သူက အနီေရာင္ ၀တ္ထားေပမဲ႔ ကိုယ္က အျဖဴေရာင္ ႏွစ္သက္ခ်င္ႏွစ္သက္မိမွာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအေရာင္ေတြက ေရာက္ခ်င္တဲ႔ ခရီးဆုံးကိုေတာ႔ အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစခဲ႔ဘူး။ ေတာင္ေတြကို အတူ တက္လို႔၊ ေမာရင္ ေရ မွ်တိုက္လို႔၊ ခက္ခဲရင္ အထုပ္ ကူဆြဲ လို႔ သြားၾကရတာကို ၀မ္းသာတယ္။ ေမွာင္နဲ႔မဲမဲမွာ ေမာင္နဲ႔ ႏွမ လက္ခ်င္း တြဲလို႔ရေသးတာ ေက်နပ္တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ႔ ၾကာရွည္ေလးျမင္႔ မေခၚမေျပာ ျဖစ္ရမွာ ပ်င္းတယ္။ ခုေခတ္မွာ ေပါေပါပဲပဲျဖစ္ေနတဲ႔ အျပစ္တင္မွဳေတြ၊ ရန္ျဖစ္ စိတ္ဆိုးရမွာေတြအတြက္ အခ်ိန္ေတြ အင္အားေတြ ႏွေျမာတယ္။
အကို က်န္းက်န္းမာမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ အသက္ရွည္ရွည္ ေနပါအုံး။ စာေပနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ရတဲ႔ဘ၀မွာ တည္ျငိမ္တဲ႔ ျငိမ္းေအးမွဳကို ခံစားလိုက္ပါအုံး..။



(ေမ ၂၅၊ ၂၀၁၈ ကိုေအး၀င္း ရဲ ႔ ၆၆ႏွစ္ျပည္႔ ေမြးေန႔ သို႔)
မိုးခ်ိဳသင္း

လမင္းတရာ သာဆဲပါ

လမင္းတရာ သာဆဲပါ

လမင္းတရာ ဘယ္ကစသလဲဆိုရင္ေတာ႔”ေမာင္ေအးဝင္း-လွသိဂီၤ ကိုယ္ပိုင္စာျကည္႔တိုက္”က စမယ္ထင္ပါတယ္။

နွစ္ေယာက္လံုးကက်ေနာ္႔အေနန႔ဲေျပာရင္ ရဲေဘာ္ သူငယ္ခ်င္း လင္မယားပါ။ ကိုေအးဝင္းက အင္းစိန္ေတာရမွာ စက္မွုတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုးမ်ား ဘဝန႔ဲထမင္းတလုပ္တုတ္တခ်က္ကို အန္တုျဖတ္ေက်ာ္ခ႔ဲျကသူေတြ မသိဂီၤန႔ဲက နိုင္ငံျခားဘာသာသိပၸံမွာ အထက္ေအာက္ တတန္းျကီးတတန္းငယ္ ဘာသာတူ သူငယ္ခ်င္းေတြ
နွစ္ေယာက္လံုးက က်ေနာ္႔ကို ခ်စ္ခင္ရင္းနီွးစြာန႔ဲ ရဲျကီး လို႔ေခၚခ႔ဲျကသူေတြ။

◦ ၈၉ခုနွစ္မွာ ၄၈၂၈ယူဂ်ီလွုပ္ရွားမွုေတြေပၚေပါက္ျပီးဖမ္းဆီးမွုေတြျဖစ္ေတာ႔ ဆဲလ္တခုထဲျဖစ္တ႔ဲသူကအေျပးေကာင္းလို႔ဘန္ေကာက္ေရာက္ ေနာက္ေတာ႔အေမရိကန္ေရာက္(သူေရးတ႔ဲ က်ေနာ္ဒုကၡသည္ မွာဖတ္ပါ-ေျကာ္ျငာ)က်ေနာ္ကဒုတိယမၸိ မေျကပဲြန႔ဲ အင္းစိန္ သာယာဝတီေရာက္။ ဆိုလိုတာကရင္ဘတ္ခ်င္းတူျကတဲ႔ရဲေဘာ္ေတြပါ။

တခါသား က်ေနာ္အိမ္ေထာင္က်ျပီး အမ်ိဳးသမီးန႔ဲ ရန္ကုန္ေဆးရံုျကီးကိုသြားျကတယ္။ ဟိုင္းလတ္၄၈ဘတ္စကားန႔ဲပါ။ အဲဒါ လွည္းတန္းေရာက္ေတာ႔ကားေပၚကိုခရီးသည္ေတြ ထပ္တက္လာျကတယ္။ အဲဒီထဲကတေယာက္က အားရဝမ္းသာနာမည္ေခၚျပီးနွုတ္ဆက္တာျကည္႔လိုက္ေတာ႔သူ-ကိုေအးဝင္း ေနာက္တေယာက္လဲပါေသးတယ္။ က်ေနာ္မသိတ႔ဲသူ ေန႔လည္တခ်က္ခဲြ နွစ္ခ်က္ေလာက္ ဒါေပမယ္႔ကိုယ္႔လူေတြကအေတာ္ေကာင္းေနျကျပီ။ စကားေတြေျပာ နွုတ္ေတြဆက္ျပီး ၁၆လမ္းမွာ သူတို႔ဆင္းရင္ လိုက္ဆင္းရမယ္ဆိုလာျကတယ္။ အဲဒီမွာပြဲဆက္ျကမယ္ေပါ႔။

သူတို႔နွစ္ေယာက္က တအားစိတ္ေတြထက္သန္ျပီး အတင္းေခၚ မလိုက္ရင္ဆြဲခ်ေတာ႔မယ္႔ပံုဆိုေတာ႔ က်န္တ႔ဲခရီးသည္ေတြ အေနွာက္အယွက္မျဖစ္ေအာင္လိုက္ပါ႔မယ္လို႔အာမခံလိုက္ျပီး အမ်ိဳးသမီးကို ေဆးရံုကိစၥအရင္တေယာက္ထဲသြားနွင္႔ဖို႔ အျပန္လာေခၚမယ္ေျပာျပီးမွ ဒင္းတို႔န႔ဲဆင္းလိုက္သြားရေတာ႔တာေပါ႔။

အဲဒီမွာ ၁၆လမ္းဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ သူအခုေျပာေျပာေနတ႔ဲ ဘီအီးန႔ဲတိုလီမိုလီအျမည္းေတြစားေသာက္စကားေျပာျပီး မနဲစကားျဖတ္ျပီးေဆးရံုကိုထြက္လာရပါတယ္။

ဒါန႔ဲမျပီးေသးပါဘူး ေနာက္တေန႔ျမို႔ထဲေရာက္ရင္းေရြွလမင္းမွာဝင္ထိုင္ေတာ႔ ဒင္းကအဝင္ဝနားကစားပဲြမွာတေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္ သြားနုတ္ဆက္ျပီး မေန႔ကဘယ္အခ်ိန္မွျပန္ျကလဲလို႔ေမးျကည္႔ေတာ႔သူကဇေဝဇဝါန႔ဲ မေန႔ကရဲျကီးန႔ဲကိုယ္နဲ႔ေတြ႔လို႔လားတ႔ဲေလ သူ႔ပံုကတကယ္မသိတ႔ဲပံု ဒါန႔ဲဘယ္လိုဘယ္လိုဆိုျပီးေျပာျပေတာ႔မွ ဟာ ဟုတ္ျပီ ကိုယ္႔မွာအဲဒီကတ္ေပ်ာက္ေနတာ အခုမွဘဲသိေတာ႔တယ္တ႔ဲ တကယ္႔ကိုသူေမ႔ေနတာ အဲသလို။

ဒါန႔ဲ၈၉ဂ်ဴလိုင္ ျသဂုတ္မွာ၂တိုက္ထဲေရာက္ေတာ႔ကိုရာဇာျကီးန႔ဲမ်က္ေစာင္းထိုးအခန္းမွာေနရတယ္ ရင္ကဲြတိုက္ထံုးစံတေယာက္တေယာက္ျမင္ရျပီးစကားေျပာျကရင္း စပ္မိသြားရာကအဲဒီေန႔က ကိုေအးဝင္းန႔ဲပါလာတ႔ဲတေယာက္က သူပါဘဲတ႔ဲ ။
ဒင္းတို႔၂ေယာက္ ကြမ္းျခံကုန္း တင္ေမာင္ေဌးဆီကျပန္လာတာ အဲ႔မွာဘီအီးျပတ္သြားလို႔မဝေသးတာန႔ဲဆယ္မိုင္ကုန္းျပန္လာ ပဲြဆက္ျကတာတ႔ဲ အဲဒီကေနျမိဳ႔ထဲအသြားကားေပၚမွာက်ေနာ္န႔ဲေတြ႔ျပီးဆက္အရစ္ရွည္ျကတာ အဲသလိုလူမ်ိဳးေတြ
သူတို႔ဟာက်ေနာ္႔အမွုတြဲေတြ အတူတြဲလုပ္ခဲ႔ျကသူေတြ အဲလိုတေယာက္တေယာက္ခ်စ္ခင္စြာန႔ဲအရစ္ရွည္တိုင္ပတ္ခ႔ဲျကသူေတြ။
ခုေတာ႔သူလဲေရျခားေျမျခားအေမရိကားမွာ လာရစ္ပါဦးလို႔ေျပာရင္ေတာင္ လူခဲြမရိွလို႔မလာနိုင္သူပါ ေမာ္လျမိဳင္သားပီပီ အရသာရိွမယ္႔ဟင္းေတြခ်က္စားျပီး သူငယ္ခ်င္း ရဲေဘာ္ မိတ္ေဆြမ်ားကို စကၡဳအာရံုန႔ဲအဟာရေက်ြးေနသူ Red Wineေလးကိုခ်ိန္ဆေသာက္သံုးရင္းန႔ဲ ၆၆နွစ္အသက္ျပည္႔ေမြးေန႔ကိုျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔ေစာင္စားေနသူ က်န္းမာေရးအားနည္းလာတ႔ဲဇနီးသည္မသိဂီၤကိုလက္တြဲေခၚေနသူ။

ရဲေဘာ္ျကီးေမြးေန႔မွာဇနီး သမီးသမက္ ေျမးမ်ားန႔ဲက်န္းမာေပ်ာ္ရွြင္နိုင္ျကပါေစ။

Saturday, May 12, 2018

" ၆၆ "



 ၆၆ ကို လူမႈကြန္ယက္ သံုးသူေတြ လန္႔ေနၾကတဲ့ ေခတ္မွာ ကိုယ္နဲ႔ လူမႈကြန္ယက္မွာ စတင္သိကၽြမ္းျပီး မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြလို ေလေပးေျဖာင့္တဲ့ ေလးေလးဦးေအးဝင္းရဲ့ အသက္က ဒီလ ၆၆ႏွစ္ျပည့္တယ္။ တခါမွ မျမင္ဖူးေပမယ့္ ကိုယ္က ေလးေလးေခၚတယ္၊ ကိုယ့္ကို မခိုင္လို႔ ေခၚတယ္၊ လူခ်င္းမဆံုဖူးေပမယ့္ ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းစတခ်ိဴ႔ တူညီတဲ့ အတြက္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၾကတယ္ေပါ့။

စစ္အာဏာရွင္ကို မုန္းတီးတာ တူတယ္၊ ဆန္႔က်င္တာတူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေလးေလးတို႔က တကယ့္ကို ေခတ္ၾကမ္းစနစ္ၾကမ္းကို ဒင္းၾကမ္း တိုးျပီး တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကသူေတြဆိုတာ က်ေတာ္ဝရမ္းေျပးဒုကၡသည္ အပါအဝင္ အျခားစာေတြ ဖတ္ျပီး သိရတယ္၊ ကိုယ္ေတြကေတာ့ ကုိယ္ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ခရီးမွာ ျပည္သူအားလံုး မႀကိုက္တဲ့ စနစ္ကို တြန္းထုတ္မယ္ေဟ့ ဆိုေတာ့ ဝင္ျပီး ပခံုးစြန္းခံလိုက္တာနဲ႔ ေဟးဆို စုေပါင္းတြန္းတဲ့ အထဲက လက္တဖက္သာပါ။ ေထာင္က်တန္းက် အႏွိပ္စက္ခံျပီး ေနာက္ဆံုး ကိုယ္အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ ဇာတိ ေမြးဖြားရာ တိုင္းျပည္ကို စြန္႔ခြာသြားခဲ့ရတဲ့ မ်ားျပားလွစြာေသာ ဇာတ္လမ္းေတြၾကားထဲက တခုေသာ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္နဲ႔ ရဲေဘာ္တေယာက္၊ သမိုင္းထဲက စီနီယာတေယာက္ေပါ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္မင္ေလးစားရတဲ့ မိတ္ေဆြတျဖစ္လည္း ဦးေလးသားခ်င္းလို စကားေျပာလို႔ရတဲ့ ေလးေလးဦးေအးဝင္းရဲ့ ေမြးေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္ စာစု ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ျပီးခဲ့ရက္ပိုင္းကေလးကပဲ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ကိုေအးဝင္းဆံုးျပီ ဟုတ္လား၊ ကိုေအးဝင္းႀကီးပါ ဆံုးသြားျပီလား စတဲ့ ေကာမန္႔ေတြ ဖတ္ရတဲ့ အခါ ကိုယ္က ရယ္မိတယ္၊ သူမ်ား ဆံုးတာ ရယ္စရာလားဆို မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီစာေတြ မတိုင္ခင္ အေပၚကပို႔စ္မွာ ေလးေလးက သူဆံုးျပီဆို သတင္းၾကားလို႔ သူ႔ထံ ဖုန္းဆက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေျပာတဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္ေလး ဖတ္မိလို႔ ရယ္ႏိုင္တာပါ။
တေယာက္ကဆို သူက တို႔နဲ႔ အတန္းတူေလ ေနာက္ သူက က်ခဲ့တာ သူ႔ ေမာ္လျမိဳင္အိမ္ေတာင္ သြားလည္ဖူးေသးတယ္ေလတဲ့ ၊ ကို---- ေတာ့ဆံုးသြားျပီ ကိုေအးဝင္းလည္း ဆံုးျပီဆိုေတာ့ ဟာ ဘယ္လို ျဖစ္ၾကတာလဲဆို ေနာက္မွ တကယ္မဟုတ္မွန္းသိတယ္ ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေအာက္မွာ အဲလို ေရးေတာ့ ရယ္မိတာေပါ့။ တဆက္ထဲ တကယ္မ်ားဆို ေလးေလးအေၾကာင္း ေရးတာေတြ စံုေအာင္ ဖတ္ရမွာလို႔ ေနာက္ေတာက္ေတာက္ ေတြးမိေသးတယ္၊ ဒီလို ေျပာလို႔ စိတ္ဆိုးမယ္ မထင္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႔ အစားအေသာက္ေရွာင္တဲ့ အေၾကာင္း ေရးေတာ့ မခိုင္ စားသာစားလူ႔ဘဝေသမွာပဲ အသက္ရွင္တုန္း စားရတာလို႔ တခါ ေျပာဖူးတယ္၊

တကယ္လည္း အစားအေသာက္ကို ခံုခံုမင္မင္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနတဲ့ ဦးေလးႀကီးေပါ့၊ ကိုယ္တို႔ ႏိုင္ငံ့အေရးတခု အေၾကာင္းျပဳျပီး ဖရန္႔ ျဖစ္သြားေပမယ့္ တကယ္တန္းက် ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရး အစားအေသာက္အေၾကာင္းေတြသာ ေျပာျဖစ္တာကိုး၊ မခိုင္ ဒါဘာငါးလဲ ၊ မခိုင္ ဒါကို ထိုင္းလို ဘယ္လို ေခၚသလဲ၊ မခိုင္ ထမင္းေပၚ ဟင္းပံုစား ထိုင္းစတိုင္ အခု ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ေနျပီလဲ ဒီလို အျမဲေမးတတ္တယ္၊
သတင္းေတြ မထြက္ခင္ မတိုင္ခင္ေန႔ကတင္ ငါးသေလာက္ေၾကာ္၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္၊ ၾကက္သားဟင္း ခ်က္တယ္ဆို ေတြ႔လိုက္လို႔ ၾကည့္လုပ္ပါအုန္း ေလးေလးရယ္ဆို ဝင္ေျပာမလို႔ ဒါေပမယ့္ ငါးသေလာက္ေၾကာ္က သူ႔ဖို႔ ဆိုတာ ဖတ္မိမွ ေလးေလးရဲ့ အမ်ိဴးသမီးအတြက္လို႔ သိျပီး လက္ရုပ္လိုက္တယ္၊ ေလးေလးက အလုပ္ကို အေစာႀကီးသြားတဲ့ အခါ အမ်ိဴးသမီးအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးသြားတာ သေဘာက်စရာ၊ သူ႔အတြက္လည္း မနက္စာ ေန႔လည္စာ ဒီလိုေလးေတြထည့္တဲ့ အျပင္ တခါတေလ ငွက္စာကပါေသးတာ၊

တခါတေလ ေတြးမိတယ္၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ အင္ဂ်င္နီယာတေယာက္ ျဖစ္လာရမယ့္ ပညာတတ္တေယာက္က ေထာင္က် တိုင္းျပည္ရဲ့အေဝး မွာ ဘဝကို အေျခခ် ေနထိုင္ေနရတာ ဆိုးလိုက္တာလို႔၊ ဒီလိုလူမ်ိဴးေတြ တိုင္းျပည္မွာ မ်ားလာတဲ့ အခါ အခု လတ္တေလာမွာကို အနာဂတ္က မေတြ႔ဝံ့ေအာင္ ျဖစ္ေနျပီ၊ အသက္ဆယ့္သံုးေလးႏွစ္အရြယ္ေတြ ေက်ာင္းမေနရ၊ မေနႏိုင္ မိသားစုဝင္ေငြကို ဝိုင္းျပီး ရွာေပးေနရျပီ။ တခ်ိဴ႔ဆိုရင္ မိသားစုကို အဓိက ရွာေပးေနရတာ။ ကိုယ္တို႔ အိမ္နားက နာမည္ႀကီး စားေသာက္ဆိုင္မွာ အဲဒီလို အရြယ္ေတြ ငါးဆယ္မက ရွိတယ္၊ ဒီလို ဆိုင္မ်ိဴးေတြ ရန္ကုန္ျမိဳ႔အႏွံ႔ တပံုတပင္၊ တႏိုင္လံုးဆိုက ေက်ာင္းေနအရြယ္ အလုပ္လုပ္ေနရသူ သန္းခ်ီ ရွိတယ္၊ အတိတ္မွာ ပညာတတ္ေတြ အေဝးေရာက္တယ္၊ အနာဂတ္ ပညာသင္ႏိုင္သူမရွိ၊ တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ့ အနာဂတ္က လူငယ္ေတြ ပညာတတ္ျခင္းနဲ႔ ဆိုင္တယ္ဆို ၾကားဖူးတာ၊ ေျပာေျပာေနၾကတာ ဒါျဖင့္ ဘယ့္နဲ႔ လုပ္မတုန္း၊ ေလးေလးတို႔လို လူေတြ ျမင္ရတိုင္း ဒီလို အေတြးဝင္တယ္၊
ထားပါေတာ့ ေမြးေန႔မွာ ႏိုင္ငံေရးေတြ ခဏထား လက္ရွိဘဝမွာ ေနေပ်ာ္ေအာင္ေနတဲ့ ပံုစံကို အတုယူရပါတယ္လို႔ ေျပာပါရေစ၊ တခါတေလ ကိုယ့္အမ်ိဴးသားက ဘာခ်က္စားရမွန္းမသိရင္ ဦးေအးဝင္းႀကီး ဘာခ်က္လဲ ၾကည့္ေလတဲ့ ကိုယ္တို႔ရဲ့ မီႏူးႀကီးေပါ့၊ တခါကေတာ့ ေမ့ေနတဲ့ ဇီးျဖဴသီးေထာင္း ဦးေအးဝင္းေထာင္းသလို ေထာင္းေပးဆိုလို႔ ေထာင္းေပးရတယ္၊ ငါးက်ီးက်ပ္ကင္ကို အသားႏႊင္ျပီး ငရုပ္သီးစပ္စပ္နဲ႔ ေၾကာ္ေနက်က မန္က်ီးရြက္လို ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္လို အရြက္ထည့္ျပီး ေၾကာ္တဲ့အခါ အသြင္တမ်ိဴးနဲ႔ စားေကာင္းလို႔ ဒီနည္းဘယ္ကရဆို ဦးေအးဝင္းေလ ေလးေလးခ်က္တာ ေတြ႔လို႔ လိုက္ခ်က္တာ ဒီလို အတုယူရတာ၊
ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အဖိုးႀကီး၊ တကယ္တန္းက စာေပအႏုပညာေတြ ျပည့္ဝေနျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ အခ်က္အျပဳတ္လည္း ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ စနစ္ဆိုးရဲ့ ေဝးရာ လြင့္ထြက္လာတဲ့ တိုင္းျပည္ ခ်စ္သူေပါ့၊ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ေရေျမခ်င္းကပ္ေနျပီး ေတာေတာင္ ေရေျမ သဘာဝ ထြက္ကုန္ တူညီလွတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကိုပါ ေခတၱခိုလံႈခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာထက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အစားထိုး ေနထိုင္ဖို႔ စိတ္ကူးေနတဲ့ အခ်က္က ျမန္မာ့ေရေျမကို လြမ္းေမာေနတဲ့ လူႀကီးတေယာက္လို႔ သိသာေစတယ္၊

မိႈင္းရာျပည့္ပြဲကေန ေထာင္ထဲေရာက္ ၈၈ေနာက္ပိုင္း ဝရမ္းေျပး အဲဒီေနာက္ ဒုကၡသည္ ျပီးေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ တိုင္းျပည္ကို စနစ္ဆိုးကေန တြန္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သူေတြထဲက တေယာက္၊ စိတ္ေအးလက္ေအး ေနႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာေတာင္ ရံဖန္ရံခါ ၆၆ မေၾကာက္ဘာမေၾကာက္ နင့္ေမကလႊားဆို ဟင္းခ်က္ရင္း ဂ်ဴတီေစာင့္ရင္း ထထေအာ္ေနရေသးတဲ့ ေခတ္မွာ စိတ္တိုင္းက် ဘဝကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ၊ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ၊ စားခ်င္တာေတြ အခ်ိန္မေရြး ဆက္ျပီး ခ်က္ႏိုင္ပါေစ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္၊ေထာင္မမႈတန္းမမႈ ၆၆ မမႈတဲ့ လူႀကီးမို႔ ၆၆ ကေန ရာေက်ာ္အထိ ေျမးတျဖာနဲ႔အတူ ေနသြားႏိုင္မွာပါလို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္ ေလးေလး၊


ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

Tuesday, January 9, 2018

ဘီယာအေသးတလံုး ကိုးေဒၚလာ…..

ဘီယာအေသးတလံုး ကိုးေဒၚလာ..

ဒီႏွစ္ထဲမွာ (၂၀၁၇ခု) ခရီး ၂ ခါ သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမလထဲမွာတခါ၊ ႏိုဝင္ဘာထဲမွာ တခါ။ ဟိုတုန္းကဆို ကိုယ္သြားခဲ့တဲ့ ခရီးေတြအေၾကာင္း အတိုအထြာကို ေရးသားမွတ္တမ္းျပဳၿပီး facebook တင္ခဲ့တယ္။

ကိုယ့္ fb friend ဆိုတာ ျပည္တြင္းက ရဲေဘာ္၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ နဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြပဲေလ။ သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံႏိုင္တာလဲ အင္တာနက္ ပဲရွိတာ။

တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သာေရး၊ နာေရးကို ဒီေပၚကပဲ ဆက္ဆံရတာ။ သူတို႔ သိခ်င္တာ ကိုယ္ေျပာျပတယ္၊ ကိုယ္သိခ်င္တာ သူတို႔ကိုေမးတယ္။ ေႏြးေထြးမႈေတြ ပိုရလာတယ္။ တေယာက္ အေပၚ တေယာက္ ပိုၿပီး ပိုၿပီး နားလည္လာတယ္။ ဆင့္ပြါးမိတ္ေဆြေတြ တိုးလာတယ္။ ေပ်ာက္ေနတဲ့ သူေတြ ျပန္ရွာလာေတြ႔တယ္။ ကြဲေနတဲ့ သူေတြ ျပန္ေပါင္းမိၾကတယ္။ အင္တာနက္ ထဲကေန သူတို႔နားကို ကိုယ္သြားတယ္။ ကိုယ့္နားကို သူတို႔ လာၾကတယ္။ လက္ခ်င္းမတြဲ စိတ္ခ်င္းတြဲလို႔ ခရီးေတြ အတူသြားတယ္။ အစားေတြ အတူစားၾကတယ္။ ဖတ္စရာေတြ ဖလွယ္တယ္။ ေဝဒနာေတြ မွ်ေဝ………..

ခု ေနာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ခရီးအေၾကာင္းကို ေရးမယ္ ၾကံထားတာ၊ လက္က ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုေတာ့ ဒီေနရာက ေရာက္ဖူးတဲ့သူ၊ သိတဲ့လူ မ်ားတာမို႔ အက်ိဳးမမ်ား အရာမေရာက္ ျဖစ္မွာစိုးတာလဲ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုေရးလိုက္ပါၿပီ။

ကိုယ္တို႔ အလုပ္မွာ အရင္တုန္းကဆို vacation ရက္ကို vacation မယူဘူးဆိုရင္၊ vacation လုပ္ခ အပိုရတယ္။ ခု ဥပေဒက ယူကို ယူရမယ္ ဆိုပဲ။ ေအးေလ ကိုယ္ ယူလိုက္တယ္။ ေမလတုန္းက ၃ ရက္ယူတယ္။ ခု ၂ ရက္တယ္။ ကိုခိုင္ထူး သီခ်င္းကို ဆိုလိုက္တယ္။ ".. ရွိတာေတြ အကုန္ လံုး ယူ ေအးဝင္း ရတာေတြ အကုန္လံုးယူ"

ၾကာသာပေတး-ေသာၾကာ က ကိုယ့္ ပံုမွန္ နားရက္မွာ ေနာက္ထပ္ ၂ ရက္ေပး.. စေန-တနင္းဂေႏြေပါင္းၿပီး ေလးရက္ယူပစ္လိုက္တယ္။ တနင္းလာေန႔မွ အလုပ္ျပန္ဆင္းမယ္။

သြားေတာ့မယ္ ဆိုတာနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း google မွာ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘယ္မွာေနမယ္၊ ဘာစား မယ္က အစ အေသးစိတ္ ေလ့လာေတာ့တာ။ လိပ္စာေတြ၊ ေျမပံုေတြ ၾကည့္၊ print ထုတ္။ ကိုယ္ခရီးသြားရင္ gps ကိုခ်ည္း ဘယ္ေတာ့မွ အားမကိုးဘူး။ ဧရိယာႀကီးတခုလံုးကို ေျမပံုထဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ရမွ အားရတာ။

ဒီတခါ Las Vegas သြားမယ္။ အရင္က ၄ ခါ ေရာက္ဖူးၿပီးသား။ မစိမ္းဘူး။ ေနာက္ဆံုး တေခါက္ Utah, Arizona သြားၿပီးအျပန္ေတာင္ အဲဒီကို လွည့္ဝင္ၿပီး ဆရာေမာင္သာရဆီ ဝင္ေတြ႔ခဲ့ေသးတာ။

ႏိုဝင္ဘာလ ၈ ရက္ ၾကာသာပေတး မွာ မနက္ ၉း၀၀ အိမ္ကထြက္တယ္။ ဟိုတယ္မွာ check-in time က ညေန ၃း၀၀မွ။ ၄ နာရီပဲ ကားေမာင္းရတဲ့ ခရီး။ မိုင္အားျဖင့္ ၂၈၀ ေလာက္ ရွိတာ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းတဝက္ေလာက္မွာ နားမွ၊ မဟုတ္ရင္ ေညာင္းလို႔ ဒူးနာတာနဲ႔ ေသမွာ။

လမ္းတဝက္တိတိ မက်တက် ေလာက္မွာ Barstow ဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ နားတယ္။ Barstow Station McDonald မွာ breakfast စားလိုက္ၾကတယ္။ မိနစ္ ၄၀ - တနာရီေလာက္ စားစား နားနား လုပ္ၿပီးမွ ခရီးျပန္ဆက္တယ္။

ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီေလာက္ ထပ္ေမာင္းလိုက္ေတာ့ Nevada State က Las Vegas ၿမိဳ႔ႀကီးကို ေရာက္သြားတယ္။

Excalibur Hotel မွာ အင္တာနက္ကေန ႏွစ္ည အတြက္ေပးထားၿပီးသား။ ေန႔လည္ ၂ နာရီ ေလာက္ေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ္တို႔အတြက္အခန္းက ျပင္လို႔ဆင္လို႔ မၿပီးေသးတာမို႔ ၃ နာရီ မွ ဝင္လို႔ ရမယ္တဲ့။

အဲဒီမွာ ျပသနာက စတာပဲ။ ည စာစားဖို႔ကလည္း ေစာေသး။ ေန႔လည္စာ ထမင္း မစားရေသး။ ကိုယ္ကလည္း စားရင္ အရည္ေလးေသာက္ရမွ ဆိုေတာ့ ကားမေမာင္းေတာ့တဲ့ ဒံုးဒံုးခ် နားၿပီျဖစ္တဲ့ ဟိုတယ္မွာ ကားထားၿပီးမွ စားမယ္ မွတ္တာ။ ဟိုတယ္ valet parking မွာ ကားကို တခါတည္း ေပးလိုက္တယ္။

ဗိုက္ကလည္း တဂ်ဳတ္ဂ်ဳတ္ ဆာေနၿပီ၊ ဟမ္ဘာဂါတခု အာလူးေၾကာ္တပြဲကို အဆာေျပ နွစ္ေယာက္သား စားထားမယ္ဆိုၿပီး မွာလိုက္တယ္။ ကိုယ္က Heineken အေသးတလံုး၊ သူက အခ်ိဳရည္တခြက္ မွာတယ္။ ေဒၚလာတရာတန္ တရြက္ ထုတ္ေပးတာ၊ cash register က လူမည္းမေလးက ကိုယ့္ ေဒၚလာတရာတန္ကို မီးေရာင္မွာ ေထာင္ၾကည့္၊ အျမီးျပန္ ေခါင္းျပန္ၾကည့္၊ အစစ္အတု ခြဲတဲ့ မင္နဲ႔ တို႔ၾကည့္ၿပီး သူမဆံုးျဖတ္ႏိုင္လို႔ မန္ေနဂ်ာကို ေခၚျပေနတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ ေသခ်ာတယ္ေလ၊ ကိုယ့္ပိုက္ဆံ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္ ဘဏ္ကထုတ္လာတာ၊ အတုမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေထာင္မလဲသဲေကာ္ ဗမာျပည္သားေတြ အႀကိဳက္ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း အစစ္ကေလး။ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ cashier တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာေနၾကၿပီးမွ ရတယ္ရတယ္ ျဖစ္သြားတယ္။

"ငါ့ ပိုက္ဆံက ခုမွ ဘဏ္ကထုတ္လာတာ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ."
"ေအာ္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ ရပါတယ္"
ဘီယာတလံုး၊ ဟမ္ဘာဂါ၊ အာလူးေၾကာ္၊ အခ်ိဳရည္ ေဒၚလာ ႏွစ္ဆယ္ေၾကာ္က်တယ္။
".. .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဘီယာတလံုး ဘယ္ေလာက္မို႔လဲ.."
".. plus tax nine dolar and something"
ေသာက္က်ိဳးနဲ၊ ကိုယ္တို႔ အရပ္ေဒသမွာ ဘီယာ ၆ လံုးတြဲ တတြဲစာ ေပးလိုက္ရတယ္။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ေရြးစရာလမ္းမရွိဘူး။ ကိုယ္ကလဲ ေသာက္ခ်င္၊ ဆာကလဲ ဆာေနၿပီ။ သူပိုက္ဆံ ျပန္အမ္းတယ္။ ေဒၚလာ နွစ္ဆယ္တန္ အသစ္ကေလးေတြ..
"အင္း နင့္ ႏွစ္ဆယ္တန္ေတြက တဘက္ပဲ ရိုက္ထားပါလား၊ တဘက္က အျဖဴေျဗာင္ႀကီး"
ဒင္း မ်က္လံုးႀကီး အႀကီးအက်ယ္ ျပဴးသြားၿပီး သူ႔ပိုက္ဆံ သူျပန္လွန္ၾကည့္ေနတယ္။ ကိုယ္ ရီလိုက္ၿပီး
"ေက်ၿပီ.. နင္နဲ႔ ငါနဲ႔ ေက်ၿပီ"
" အမေလး.. လန္႔သြားတာပဲ……"

ဘီယာတလံုး ဘယ္သြားၾကားညွပ္သြားမွန္းမသိဘူး။ ခြက္မ်ား ေပါက္ေနလို႔လား။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ္မွ မဝပဲ၊ ဆင့္ပါးစပ္နွမ္းပက္။ တလံုးထပ္ဝယ္ရျပန္ေရာ.. ကိုးေဒၚလာ။

အဲဒီမွာ အံုးစိမ္းရည္လဲ ေတြ႔တယ္။
"ဘီယာတလံုး ေသာက္ရင္ အုံးရည္တလံုး အလကားတိုက္တယ္ ဆို."
"ဒီေန႔ မရဘူး မနက္ျဖန္မွ"
ဒင္းကေလးကလဲ အလာသား။ ကိုယ္ေနာက္တာကို သူ ျပန္ေနာက္တယ္။ အမည္းဆိုေပယ့္ အမဲေခ်ာေလး..

ခဏေနေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ rock သီခ်င္း ဆူဆူညံညံ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထြက္လာၿပီး၊ ဆိုင္ထဲက သူတို႔အရြယ္ အလုပ္သမား ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြ အျဖဴအမည္း ၆ ေယာက္ ေလာက္ ထြက္လာၿပီး က, ၾကပါေလေရာ။ သီခ်င္းဆံုးေတာ့ တဆိုင္လံုးကို ဦးညြတ္ အေလးျပဳသြားတယ္။ ကိုယ့္ကိုေတာင္ လက္ျပသြားတယ္။ ကိုုယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့
".. ပိုက်ဳံေကြ်႔ ပုလင္းေလာက္ရွိတဲ့ ဘီယာတလံုး ကိုးေဒၚလာနဲ႔ အခ်ဥ္ရလိုက္လို႔ ေအာင္ပြဲခံၾကတာ ေနမွာ……."

ေအးဝင္း (လမင္းတရာ)
၁၂၊ ၁၈၊ ၂၀၁၇။
ည ၇း၂၆။

Monday, January 8, 2018

ဘီးစိပ္ႀကီး

ဘီးစိပ္ႀကီး

အင္းစိန္ေထာင္မွာ (၁၉၇၆ - ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္) ေထာင္ပိုင္ႀကီးက အစ၊ မိလႅာဘုတ္အထိ သူ႔ကို နာမည္ရင္း မေခၚပဲ နာမည္ေျပာင္ပဲ ေခၚၾကတဲ့ တေထာင္လံုးေက်ာ္ နာမည္ႀကီး တေယာက္ရွိတယ္။ သူက က်ေနာ့္ ေဘာ္ဒါ - သူ႔နာမည္ "ဘီးစိပ္"…… တဲ့။

က်ေနာ္ ေထာင္က်တဲ့ ႏွစ္နွစ္မွာ သံုးပံုႏွစ္ပံုက အထူးအေန နဲ႔ ေနခဲ့ရၿပီး တပံုက ပံုစံအေနနဲ႔ ေနရတယ္။ အထူး ဆိုတာက ေထာင္က်တဲ့ နံပါတ္မွာ S စာလံုး ေရွ႔က ပါတယ္။ Special ျဖစ္မွာေပါ့။ ေနရတာလည္း အထူးေဆာင္လို႔ ေခၚတဲ့ သီးသန္႔ေဆာင္။ တိုက္ပိတ္ခံရရင္လည္း အထူးတိုက္ မွာပဲ ထားတယ္။ ေထာင္ဝင္စာကို တနင္းဂေႏြေန႔ မွာ ႏွစ္ပါတ္တခါ ေတြ႔ရတယ္။ ေထာင္ကခိုင္းတဲ့ အလုပ္ ဘာမွ မလုပ္ရဘူး။ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာဘဲ ကိုယ္ေနရတယ္။ ေရခ်ိဳးဆင္းတဲ့ အခါမွ အခန္းျပင္ ထုတ္ေပးတာ။

အထူးေဆာင္ေတြကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ပံုစံေဆာင္ ျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ့္မွာ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားႀကီး တိုးလာတယ္။ အဲဒီထဲ အရင္းအခ်ာဆံုး မိတ္ေဆြျဖစ္လာတဲ့ သူတေယာက္က 'ဘီးစိပ္'။ က်ေနာ္တို႔က ေက်ာင္းသားေတြ၊ အသက္ အားျဖင့္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္……။ သူက ေထာင္က်၊ တြံေတး ရဲဘက္စခန္း ေရာက္၊ ရဲဘက္ကမွတဖန္ အင္းစိန္ေထာင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အသက္ ၃၅ နဲ႔ ၄၀ ၾကားေလာက္ ရွိမလား မေျပာတတ္ဘူး။

ပံုစံေဆာင္ လုပ္ေတာ့ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ က်တဲ့ ေထာင္သားေတြကို က်ေနာ္တို႔ အထူးေတြနဲ႔ လာေရာထားတယ္။ အဲဒီမွာ လူေပါင္းစံုပဲ။ ခိုးဆိုး တိုက္ခိုက္စားတဲ့သူ၊ ရိုက္ႏွက္ လူသတ္ လုပ္တဲ့သူ- စသျဖင့္ အမႈေပါင္းစံုေတြထဲ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရင္း က မေတာ္တဆ အမႈျဖစ္သြားသူ၊ ေနဝင္းစစ္အစိုးရနွင့္ အေပါင္းအပါေတြ မတရားလုပ္လို႔ တရားလိုက တရာခံျဖစ္သြားသူ၊ အမႈဆင္ၿပီး ပစၥည္းသိမ္းလူဖမ္းခံရ(ဦးသန္းဝင္း-ေဆြသန္း ေအာင္) လို လူႀကီးလူေကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ဘိုးေတာ္ေတြလည္းပါတယ္။

နဂိုက အထူးေဆာင္မွာ တခန္းကို လူ နွစ္ဆယ္အမ်ားဆံုးထားတဲ့ အခန္းမွာ ပံုစံလုပ္ေတာ့ လူ တရာ့ငါးဆယ္ ေလာက္ လာထားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အိပ္တဲ့ ကုတင္ေတြကို ဖ်က္လိုက္ၿပီး အားလံုး သံမံတလင္းေပၚ ဖ်ာၾကမ္းခင္းၿပီး အိပ္ၾကရတယ္။

တေန႔ေတာ့ ညဘက္ "အိပ္ခ်ိန္" . မေအာ္ခင္ အခန္းထဲမွာ ကိုယ့္အုပ္စုေလးနဲ႔ကိုယ္ ဝိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာ ေနၾကတယ္။ ဘီးစိပ္က ေက်ာင္းသားအုပ္စုထဲက ဗလႀကီး ကိုတင္ျမတ္တို႔ ဆရာႀကီး ေအာင္ကိုကို တို႔နဲ႔ ေရေႏြၾကမ္းေသာက္ရင္း ဝိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။ ဝိုင္းခ်င္း ေက်ာခ်င္းကပ္မွာ က်ေနာ္က အခန္းလူႀကီး ကိုလိႈင္ၾကဴ (မိုးညိဳလူသတ္မႈ)၊ ဒုတိယ အခန္းလူႀကီး ခ်ီးျမင့္သိန္း (မဂၤလာဒံု လူမိုက္)၊ တင္ေမာင္ေဌး (သိမ္ႀကီးေစ်း အေပၚထပ္ စစ္စခန္းကို ဗံုးပစ္သူ) တို႔ နဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။

က်ေနာ္ နဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္ ေက်ာေပးထိုင္သူက သူ႔ စကားဝိုင္းေတာ္သားေတြကို ေမးေနတယ္။

"မင္းတို႔ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ေအးဝင္းဆိုတာ ၾကားဖူးလား" တဲ့။ အဲဒီမွာ ဗလႀကီးတင္ျမတ္နဲ႔ ဆရာႀကီးေအာင္ကိုက ၿပိဳင္တူ "အဲဒီမွာ ခင္ဗ်ားေက်ာေပးထားတာ ေအးဝင္းပဲေပါ့".။ ေမးခြန္းရွင္က ေသခ်ာေအာင္ "RIT ကေလ." ထပ္ေမးေနတယ္။ က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္း ၾကားတဲ့။

သူက က်ေနာ္ဘက္ကို ကိုယ္လွည့္ထိုင္လိုက္ၿပီး သူ႔ကိုသူ မိတ္ဆက္လိုက္တယ္။ သူ႔နာမည္ ဦးေအာင္ေဌး လို႔ ေခၚတယ္။ အဲဒါကို က်ေနာ္တို႔ စကားဝိုင္းက မဂၤလာဒံု လူမိုက္ႀကီး ခ်ီးျမင့္သိန္းက ထပ္ျဖည့္တယ္။ "ဘီးစိပ္ လို႔လဲ ေခၚတယ္." တဲ့။

ဦးေအာင္ေဌး (ေခၚ) ဘီးစိပ္ ဆိုတဲ့ လူႀကီးဟာ ကိုယ္တို႔ဘက္ကို လွည့္ထိုင္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ စကားဝိုင္းထဲ ဝင္လိုက္တယ္။

"ငါ ကိုေက်ာ္ထြန္းနဲ႔ ရဲဘက္မွာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အင္းစိန္ေရာက္ရင္ မင္းကို ရွာေတြ႔ဘို႔ မွာလိုက္လို႔ ငါေရာက္ကတည္းက ေမးေနတာ. " တဲ့။

က်ေနာ့္ဝိုင္းက လူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဘီးစိပ္ကေျပာတယ္.."မင္း ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ ေပါင္းရင္ ၾကည့္ေပါင္း.." တဲ့။ လိႈင္ၾကဴနဲ႔ ခ်ီးျမင့္သိန္းက သူ႔ကို ဘာမွ ေစာဒက တက္မေနပဲ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ပထမေတာ့ က်ေနာ္ အံ့ၾသတယ္။ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်တဲ့ အခန္းထဲကလူေတြ ဒီလူမိုက္ႀကီး ႏွစ္ေယာက္ကို ျပားျပားေမွာက္ ေၾကာက္ၾကရတယ္။ ေနာက္ၿပီး လိႈင္ၾကဴက တန္းစီး။ ခ်ီးျမင္သိန္းဆိုတာ အင္မတန္ လက္ယဥ္တာ။ ဒီအခန္းလူႀကီး နွစ္ေယာက္ကို ဘီးစိပ္က ဘာလို႔ မမႈပါလိမ့္……ေပါ့။

သူ႔လိုပဲ အခန္းလူႀကီးကို လံုးဝ မမႈတဲ့ လူတေယာက္ က်ေနာ္ စစ္ေခြးတိုက္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်ေနာ့္ကို မိလႅာေခ်ာင္ကို ပို႔ထားတုန္းက ေတြ႔ဖူးတယ္။

အာဏာပိုင္ေတြက ဟန္ရွင္ဝင္းရယ္၊ ထြန္းသန္းရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ကို စစ္ေခြးတိုက္က ထုတ္လာၿပီး ၃ ေဆာင္မွာ ျပန္ထည့္ေတာ့ လိႈင္ၾကဴကို တုတ္ေပးၿပီး က်ေနာ့္ကို ရိုက္ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိလႅာေခ်ာင္မွာ သိပ္ခိုင္းတယ္။ အခန္းထဲက လူေတြကို က်ေနာ္နဲ႔ စကားမေျပာရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက အခန္းလူႀကီးကတဆင့္ အမိန္႔ေပးခိုင္ထားတယ္။ အခန္းလူႀကီးကလည္း တုတ္တျပင္ျပင္နဲ႔ စကားေျပာတဲ့ ေကာင္ အျပတ္ကိုင္မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေခ်ာင္းေနၾကတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ေဘးမွာ ေနရာက်တဲ့ လူက က်ေနာ္ သူေဘးမွာ ေနရာယူလိုက္ ၿပီးတာနဲ႔ ဒူးယားတလိပ္ ထုတ္တိုက္တဲ့ အျပင္ ဒီေကာင္ေတြ ဂရုစိုက္စရာမလို လို႔ ေျပာၿပီး က်ေနာ့္ကို စကားေတြ လက္ဆံုက်ေနတယ္။

အခန္းလူႀကီး လိႈင္ၾကဴက ဘာမွ မေျပာတဲ့ အျပင္၊ ေတာ္ေနၾကာေတာ့ မတ္ခြက္ေလးတလံုး ကိုင္လာၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာတဲ့ လူဆီမွာ ေရေႏြးၾကမ္း လာေတာင္းေသာက္တယ္။ သူ႔အေၾကာင္း ေနာက္မွ ေရးမယ္။ ဘီးစိပ္ကို အရင္ေရးလိုက္အုန္းမယ္။

ဦးေအာင္ေဌး ေခၚ ဘီးစိပ္ႀကီးဟာ ေထာင္စာတိုက္ မွာ လုပ္တယ္။ သူနဲ႔ စ သိတဲ့ေန႔က စ ၿပီး ကိုယ့္ကို တူ-သား တေယာက္လို ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ သူက ေထာင္ထဲမွာ အထူးတိုက္ေတြ၊ အထူးအိမ္ေတြနဲ႔ မိန္းမေဆာင္က လြဲလို႔၊ တေထာင္လံုး သူမေရာက္တဲ့ေနရာမရွိ ေလွ်ာက္သြား တတ္တယ္။

မနက္ဆိုရင္ ေထာင္ဖြင့္လို႔ တန္းစီၿပီးတာနဲ႔ ဂ်ိဳင့္ပံုးတလံုးဆြဲၿပီး ဘီးစိပ္ အေဆာင္ျပင္ ထြက္သြားၿပီ။

ဖိုထဲမွာ- အထူးအိမ္ေတြမွာ ေနရတဲ့ VIP ေတြအတြက္ ခ်က္တဲ့၊ မနက္စာထဲက သူ သြားကဲ့ မယ္။ တခါတေလ သူက ဟိုမွာ စားလာတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ ဂ်ိဳင့္နဲ႔ သယ္လာၿပီး ေကၽြးတယ္။

ဘီးစိပ္ဟာ ေထာင္ျပင္မွာတုန္းက စစ္တပ္တို႔ ဘာတို႔က ကားေဟာင္း၊ ကားပ်က္ေတြကို ေလလံဆြဲၿပီး ျပဳျပင္မြမ္းမံ ျပန္ေရာင္းစားတဲ့ သူ။ သမိုင္းက်ိဳက္ဝိုင္းဘုရာနားမွာ သူ႔လုပ္ငန္းႀကီး အႀကီးအက်ယ္ ရွိတယ္။

သူ႔အမႈက လဘ္ေပးလဘ္ယူ မႈ။

တေန႔ေတာ့ စစ္တပ္က ကားေတြ ေလလံတင္မယ္ သတင္းၾကားလို႔ ဘီအီးအင္အီး (B E M E) က သက္ဆိုင္ရာေတြကို ေလလံရဖို႔အတြက္ လဘ္ေပးတယ္။ 'လဘ္ေပးလဘ္ယူ ဒို႔ ရန္သူ' ဆိုၿပီး အႀကီးအက်ယ္ သံေကာင္း ဟစ္ေနတုန္းမွာပဲ လာဘ္ယူသူ စစ္ဗိုလ္ေတြနဲ႔ လာဘ္ေပးသူ ဘီးစိပ္တို႔ အဖမ္းခံရတယ္။ ဒို႔ရဲ႔ ရန္မ်ားက ဘီးစိပ္ကို ေထာင္ခ်လိုက္တယ္။

စစ္တပ္ မတရားရံုးကေန မသထာေရစာကို ဝါးလိုက္တဲ့ ေနဝင္းေၾကးစားေတြက ေထာင္ခ်မခံရပဲ ဘီးစိပ္ႀကီးကေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ေပးရ ေထာင္လည္းက်..

ေထာင္ထဲမွာ သူသြားခ်င္တဲ့ ေနရာသြားၿပီး သူျပန္ရင္ အဲဒီေနရာက ပစၥည္းတခုခု သူမရ အရ ယူလာတတ္တယ္။ ေတာင္ယာထဲသြားရင္ ေတာင္ယာထဲက ေတာင္ယာထြက္ အသီးအႏွံ သူ မ, တတ္တယ္။ အလုပ္ႀကီးေတြထဲ သြားရင္လည္း အလုပ္ႀကီးထဲက တခုခုေတာ့ ရေအာင္ သူေတာင္းလာတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဖိုႀကီးကို သူအသြားဆံုး။ ဖိုထဲသူ လိုခ်င္စရာေတြက မ်ားတယ္။ တာဝန္က်ေတြက 'ဘီးစိပ္ မိန္းေဂ်းမွာ ခင္ဗ်ားအဘ ေတြ အမ်ားႀကီး ထိုင္ေနတယ္၊ မယူသြားနဲ႔ .' ဆိုရင္ေတာင္ ထင္းျခမ္းတျခမ္း ေလာက္ေတာ့ ဂ်ိဳင္းၾကား ညွပ္လာတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမွာ 'ဘီးစိပ္' နာမည္ အေပးခံရတာ။

သူက ေထာင္စာတိုက္မွာ လုပ္ေတာ့ သူ႔ဆီက ပစၥည္းေတြကို ဆီေပးဆန္ရလုပ္တယ္။ တျခားဌာနက ပစၥည္းနဲ႔ ေပၚေပၚတင္တင္ လဲတယ္။ ဖိုထဲက လူက 'ဘီးစိပ္.. ငါ့ကို ေကာ္ပီစာအုပ္ တအုပ္ေပး.' ဆိုရင္ သူက ဆီ၊ လက္ဘက္ေျခာက္၊ ငရုပ္ၾကက္သြန္၊ ဟင္းခ်က္စရာ မ,တယ္။ မရတဲ့အဆံုး ထင္းျခမ္းခြဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္ ျပန္ယူတတ္တယ္။

သူက က်ေနာ္တို႔ ထမင္းစား အုပ္စု မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔က အေဆာင္အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္ရ သူေတြ ဆိုေတာ့ သူ႔ ေန႔လည္စာ ညေနစာကို အလုပ္ႀကီးဖက္မွာ သူေကာင္းေကာင္း ခ်က္စားတယ္။ ဖိုထဲက ရသေလာက္ သူအကုန္ ယူလာတတ္ၿပီး သူမလိုတာ၊ သူပိုတာကို ေတာင္ယာတို႔ ဘာတို႔မွာ သူလိုတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ျပန္လဲတယ္။ အထူးဖိုမွာ ခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြ သူေကာင္းေကာင္းစားရင္ က်ေနာ့္ဖို႔လည္း ယူလာေပးတတ္တယ္။

သရဲႀကီး (အညာတမာ) တို႔ ပိေတာက္တေစၦ အုပ္စုေတြ လြတ္ေတာ့မယ္ ၾကားေတာ့ အဲဒီငနဲေတြ အေဆာင္ကို အေျပးအလႊား သူေရာက္သြားၿပီး "ေဟ့ေကာင္ သရဲ ေအးဝင္း ဟိုမွာ ဖ်ာၾကမ္းေပၚ ဒီတိုင္း အိပ္ေနတာ မင္းေမႊ႔ယာ ေအးဝင္းကို ေပးလိုက္." ဆိုၿပီး သရဲဆီက အိပ္ရာ သူ မ, လာခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တို႔ကို ႏိုင္ငံေတာ္စီလႊတ္မိန္႔နဲ႔ လႊတ္မယ့္ေန႔က၊ ထံုးစံအတိုင္း သူနဲ႔ က်ေနာ္ မနက္ေစာေစာစာ စားဖို႔ ဂ်ိဳင့္တလံုးဆြဲ ထြက္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သူ ျပန္ေျပးဝင္လာတယ္။ မိန္းေဂ်းမွာ အပြင့္ေတြေရာ အခက္ေတြေရာ အမ်ားႀကီး ရႈတ္ရွက္ခတ္ေနတယ္။ မင္းတို႔ကို လႊတ္ေတာ့မယ္ ထင္တယ္ လို႔ သုတ္သီးသုတ္ျပာ အေျပး လာေျပာတယ္။ ငါေသခ်ာေအာင္ သြားစနဲနာ အုန္းမယ္ ေျပာၿပီး ျပန္ထြက္သြားတယ္။

သူျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေသခ်ာတယ္၊ လြတ္မယ္ကြတဲ့။ သူေျပာသလိုပဲ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္တို႔ လြတ္ခဲ့ပါတယ္။

ညေနေစာင္း က်ေနာ္တို႔ကို စစ္ေၾကာေရးဝင္းကေန တန္းစီထုတ္သြားေတာ့ () ေဆာင္အေပၚထပ္ ေလွကားကေန ေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ အထဲ သူလည္းပါတယ္။

လြတ္ခါစ (၁၉၈၀-၁၉၈၁) ေလာက္မွာ သူနဲ႔ တိုက်ိဳပုလဲစားေသာက္ဆိုင္မွာ ရံဖန္ရံခါ ဆံုတယ္။ ကိုယ့္ဝိုင္းကို သူျမင္ရင္ မသိမသာ ပိုက္ဆံေပးတဲ့ ေကာင္တာကို ထသြားၿပီး ပိုင္ရွင္ဆီ သူသြားၿပီး ကပ္မွာထား လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ဝိုင္းက ပိုက္ဆံရွင္းရင္ မယူနဲ႔- သူေပးမယ္။ သူတို႔ စားတဲ့ဝိုင္းမွာ ေပါင္းမွတ္ထားလိုက္တဲ့။ ေတြ႔တိုင္း သူ လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္။

ဘီးစိပ္ႀကီး ခုဆို ရွိမွ ရွိပါေတာ့မလား။ ရွိရင္ေတာင္ အသက္ (၈၀) ေလာက္ရွိၿပီ။ ဘီးစိပ္ (ေခၚ) ဦးေအာင္ေဌးကို ဒီေနရာကေန ဂါရဝျပဳလိုက္ပါတယ္။

ေအးဝင္း(လမင္းတရာ)
၀၁၊ ၀၆၊ ၂၀၁၈ မွာ ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္သည္။

Sunday, January 7, 2018

ခံုဘိနပ္ထက္ပိုင္းျပတ္၊ ခဝဲသီးေၾကာ္ခ်က္...

ခံုဘိနပ္ထက္ပိုင္းျပတ္၊ ခဝဲသီးေၾကာ္ခ်က္...

ခံုဘိနပ္ထက္ပိုင္းျပတ၊္ ခဝဲသီးေၾကာ္ခ်က္

ကိုယ္တို႔ ေထာင္ကလြတ္ၿပီး ေနာက္တသုတ္ အစုအလိုက္ အျပံဳလိုက္လႊတ္တာ ၂/၈၀ လို႔ နံမည္ႀကီးတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီရဲ႔ ၁၉၈၀ အမိန္႔နဲ႔ လြတ္ၾကျခင္းဘဲ။ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳရတာ မဟုတ္လို႔ ယခု ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္၊ အေမရိကမွာ ရွိေနတဲ့ ေစာဖိုးၾကဴးကို တယ္လီဖံုးနဲ႔ ေမးပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမႈမွာ သူတို႔က ၂/၈၀ ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးလူသားေတြပဲ။ ေက်ညာခ်က္ထုတ္ၿပီး လူေတြ လႊတ္တဲ့အခ်ိန္္ကေန ၁၄ ရက္ တိတိၾကာမွ သူတို႔လြတ္တာ။ သူ က်ေနာ့္ကို အတိအက် ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔က ဆရာႀကီးေပြးလို႔ ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကတယ္။ သူက အမွန္ကို ေျပာတတ္သူ၊ လုပ္စရာရွိရင္ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္တတ္သူ၊ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေျပာတဲ့ အက်င့္မရွိသူမို႔ သူေျပာျပတာကို ေရးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ရာဇဝတ္မႈေတြကို ျပစ္ဒဏ္ရဲ႔ တဝက္လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ ေပးၿပီး၊ မည္သူမွ ၁၀ ႏွစ္ထက္ ပိုမေနေစရ ဆိုလို႔ စိန္ညြန္တို႔လို ဓျမအႀကီးစားႀကီးေတြလဲ လြတ္သြားတယ္။ စိန္ညြန္႔က အႏွစ္ ၅၀ က်တဲ့ ဓျမ အႀကီးစားႀကီး။ စိန္ညြန္႔ကို  က်ေနာ္ မဆံုလိုက္ေပမယ့္ ကိုဖိုးၾကဴးတို႔၊ ငွက္ႀကီး ေမာင္ေဌးတို႔ ေကာင္းေကာင္းဆံုလိုက္တယ္။ ေသဒဏ္က်တဲ့ (၁၈) လမ္းလူသတ္မႈ ကိုလိႈင္ၾကဴတို႔ ေလးေယာက္ လြတ္လာေတာ့ က်ေနာ့္ကို လာႏႈတ္ဆက္ၾက ေသးတယ္။ ၁၉၇၃ ခုမွာ အေျခခံဥပေဒ ရာႏႈန္းျပည့္ ေအာင္လို႔ ဆိုၿပီး ေပးတဲ့ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္မွာ သူတို႔ ျပစ္ဒဏ္ တသက္တကၽြန္းကို ေျပာင္းသြားတာ။  ခုတခါ သံဃာ့ဂိုဏ္းေပါင္းစံု ဘာညာ ဆိုၿပီး ၂/၈၀ မွာ၊ ေနသား ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ၿပီးေနတာမို႔ "ျပန္ေပေတာ့... မစဥ္းစားနဲ႔ ျပန္ေပေတာ့....." ျဖစ္သြားတယ္။

ကိုလိႈင္ၾကဴက ေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ့္ ေဘာ္ဒါ၊ သူတို႔ အမႈတြဲမွာ သူက ေခါင္းေဆာင္။ သူလာႏႈတ္ဆက္တာမို႔ က်န္သံုးေယာက္က ပါလာတာ။ လိႈင္ၾကဴ႔ အမႈတြဲေတြက ေမာင္ေမာင္(သဂ်ိဳးေမာင္ေမာင္)၊ အထြန္း လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေခၚတဲ့ ေမာင္ထြန္း (ေမာ္ႀကီးတို႔ အခန္းလူႀကီး- လူငယ္စိတ္၊ ေက်ာင္းသားစိတ္အျပည့္ ရွိသူ) နဲ႔ ကိုအုန္း။

က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ၁၄ ရက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ လြတ္တာလဲလို႔ ေစာဖိုးၾကဴးကို ေမးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အမႈေတြနဲ႔ ဦးေနဝင္းရဲ႔ ၂/၈၀ ကို၊ ေထာင္က ေကာင္းေကာင္း အဓိပၸါယ္ မရွင္းေတာ့ ျပည္ထဲေရးကို ျပန္ေမးေနရတာ၊ အဲဒီမွာ ၁၄ ရက္ ၾကာသြား ဆိုပဲ။ ဆရာႀကီးေပြးကို သူတို႔ အမႈမွာ တရားရံုးက ၁၀ ႏွစ္ ခ်ၿပီး ေနာက္တေန႔ျပန္ေခၚ ၅ ႏွစ္ထပ္တိုးလို႔ ၁၅ ႏွစ္။ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဗံုးေတြ၊ ေဖာက္ခြဲေရး ပစၥည္းေတြနဲ႔ ဖမ္းမိတာ။ တသက္တကၽြန္းလား ဘာလား မသိ က်တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေရးအခင္းသမားေတြလို၊ ေက်ာင္းသားေတြလို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေထာင္က မလြတ္ဘူး။ သူတို႔တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးမန္းေငြေအာင္၊ ဦးမန္းဒါဝိတ္တို႔တေတြ၊ တင္ဝင္း-တင္မာလာ၊ KNU ေတြလည္း လြတ္ေရးမွာ ေႏွာင့္ေႏွးတယ္။

ဆရာႀကီးေပြးလြတ္ေတာ့ သူက ဆင္ၾကယ္တဆိပ္ ရာဘာဖိနပ္ ခပ္လတ္လတ္ကို စီးထားတာ။ မလြတ္ေသးတဲ့ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ က်တဲ့ လူတေယာက္က သူ႔ဖိနပ္ကို ၾကည့္ၿပီး အကိုက လြတ္မွာပဲ က်ေနာ္ကို အကို႔ဖိနပ္ေလး ေပးခဲ့ပါေတာင္းလို႔ ဟိုလူ႔ ထက္ပိုင္းျပတ္ ခံုဖိနပ္ကို သူ႔ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္နဲ႔ လဲေပးခဲ့တယ္။ သူက ခံုဖိနပ္ ထက္ပိုင္းျပတ္ စီးၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။

ဗူးဝမွာ သူေထာင္ထဲဝင္တုန္းက စာရင္းနဲ႔ သိမ္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံ တဆယ့္ေျခာက္က်ပ္နဲ႔ ေလးဆယ့္ ငါးျပား ကို ျပန္ထုတ္ေပးတယ္။ သူ႔အမႈတြဲ ထြန္းက်င္က လမ္းစရိတ္ မရွိလို႔ သူ႔ဆီက ငါးက်ပ္ေတာင္းတာ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔ကို အခ်ဳပ္ကားျပာႀကီးေတြနဲ႔ လိုက္ပို႔တယ္။ သူ႔အိမ္က အင္းစိန္ ဘီအိုစီေကြ႔တင္ပဲဟာ။ သူ အရင္ဆံုး ဆင္းရတယ္။ သူအိမ္ကို သူတံခါးေခါက္ေတာ့ ည ၁၂ နာရီေက်ာ္လို႔ မနက္ တနာရီ ထိုးေတာ့မယ္။ အေမက တံခါးလာဖြင့္တယ္။ အိမ္မွာက အေမနဲ႔ ႏွစ္မ အငယ္ေလးပဲ ရွိတယ္။

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမ့ကို သူေျပာႏိုင္တာ အေမ ထမင္းရွိလား၊ ဘာဟင္းရွိလဲ၊ က်ေနာ္ ဗိုက္အရမ္း ဆာေနတယ္။ အေမက ပုဇြန္ေသးေသးေလးေတြကို ခဝဲသီးနဲ႔ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းနဲ႔ ထမင္းေကၽြးတယ္။ (ဒါက သူ႔အက်င့္- မဲေဆာက္မွာ သူနဲ႔ က်ေနာ္ျပန္ေတြ႔ေတာ့- ႏႈတ္ဆက္စကားက ကိုယ့္လူ ပိုက္ဆံအေၾကြ ပါရင္ေပးစမ္းပါ။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ကြမ္းမစားရတာ ၾကာၿပီ၊ ကြမ္းစားမလို႔.... တဲ့။) ထမင္းစားေနတုန္း အိမ္ကို မ်က္စိကစားၾကည့္လိုက္တာ ပရိေဘာဂေတြ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ အိမ္ႀကီးက ေဟာင္းေလာင္း။ အေမက ေျပာတယ္။ နင္မရွိေတာ့ ငါတို႔ သားအမိမွာ ဝင္ေငြလဲ မယ္မယ္ရရ ရွိတာမွ မဟုတ္တာ။ ရွိတာေတြ ေရာင္းခ် စားေသာက္ရတာေပါ့ကြယ္တဲ့။

ဆရာႀကီးေပြးလို႔ က်ေနာ္ေခၚတဲ့ ေစာဖိုးၾကဴးရဲ႔ အဘိုးေတြ၊ အဘေတြဟာ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးသမားႀကီး ေတြ။ သူ႔ကို ကိုယ္ဝန္လြယ္ထားတုန္း အေမနဲ႔ အေဖ က ဖားအံမွာ လက္နက္ခ်လိုက္ၾကၿပီး ဖားအံမွာ သူ႔ကို ေမြးတာ။ အဖိုးဟာ KNDO က ဗိုလ္မႉးႀကီး Oliver တို႔နဲ႔ အတူတူ တိုက္ခဲ့တဲ့ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးသမားႀကီးပဲ။ ဆရာႀကီးေပြးဟာ ၈၈၈၈ မွာ FFB ကို ဦးေဆာင္ဖြဲ႔ခဲ့သူထဲက တေယာက္ေပါ့။ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံု ၿပိဳကြဲေတာ့ ဆရာႀကီးေပြး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ လြတ္ေျမာက္တဲ့ နယ္ေျမကို ေရာက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခံုဖိနပ္ထက္ပိုင္းျပတ္နဲ႔ ဘဝတကၠသိုလ္က ထြက္လာခဲ့တယ္။ မိခင္ျဖစ္သူက ခဝဲသီးေၾကာ္ခ်က္ေလးနဲ႔ အားျဖည့္ေပးလိုက္တဲ့ ေစာဖိုးၾကဴး.....။

ေမာင္ေအးဝင္း
ေအာက္တိုဘာ ၃၀၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္။

Saturday, January 6, 2018

ေစာဖိုးၾကဴး (ခ) ဆရာႀကီးေပြး

ေစာဖိုးၾကဴး () ဆရာႀကီးေပြး

သူေသသြားၿပီ၊ ေမာ္ေတာ္ယဥ္ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈနဲ႔ ေသၿပီလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို တေယာက္ေသာသူက သတင္းေပးတယ္။ ဒီသတင္းကို ၾကားသိရၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပည္တြင္းျပည္ပက ရဲေဘာ္မ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းကို စကားဆံုလို႔ ေမးၾကရင္၊ ေျပာၾကရင္၊ မေျပာခ်င္ ေျပာခ်င္ ဒီသတင္းဆိုးကို က်ေနာ္တို႔ ေျပာခဲ့ၾကရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ မေျပာခ်င္ ေျပာခ်င္လို႔ က်ေနာ္ ေရးရတာလဲ။ လူတေယာက္ အေသဆိုးနဲ႔ ေသရတဲ့သတင္း ဘယ္သူက ေျပာခ်င္မွာလဲ။ အထူးသျဖင့္ ခ်စ္သူခင္သူရဲ႔ သတင္းျဖစ္ေနရင္ ဘယ္ေျပာ ရက္မွာလဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ပါးစပ္က ေျပာထြက္မွာလဲ။

အေၾကာင္းကေတာ့ သူနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အဆက္အအသြယ္ ျပတ္သြားခဲ့တာ ႏွစ္ကာလ အေတာ္ၾကာခဲ့ တယ္။ စာမလာ သတင္းမၾကားတာ ေလးႏွစ္ေလာက္ ၾကာခဲ့တယ္ေလ။ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုးက သံေယာဇဥ္ ႐ွိၾကတယ္။ ခ်စ္ၾကတယ္။ ဘာသတင္းမွ မၾကားေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္နဲ႔ ေတြးေတာပူပင္ ခဲ့ၾကတယ္။

သူက မဟုတ္မခံတတ္သူ၊ စိတ္ဆတ္သူ၊ လက္ျမန္ေျချမန္လုပ္တတ္သူဆိုေတာ့ တခုခုျဖစ္သလားေပါ့။ အဲဒီလို ေလးနွစ္တာေလာက္ ပူပင္ေနရတုန္းမွာ က်ေနာ္တို႔က ၾကားလိုက္ရတာကိုး။ ရန္သူ စစ္အစိုးရရဲ႔ ညႇဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အေတာ္ခံရၿပီး မေသပဲ လြတ္လာသူက ဒီတိုင္းျပည္မွာ ဒီလို ျဖစ္ရတာ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလေပါ့။

သူနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အျပန္အလွန္ ေမတၱာတရားေတြ ႀကီးစြာ ထားခဲ့ၾကလို႔ က်ေနာ္က သူ႔အေၾကာင္းကို ခုလို စာတေစာင္ေပတဖြဲ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။

သူနဲ႔ကိုယ္ ၁၉၇၆-၇၇-၇၈ အင္းစိန္ေထာင္မွာ အတူေနခဲ့ရတယ္။ ေထာင္ကထြက္လာၿပီးေတာ့ ၁၉၇၈-ကေန ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုကာလအထိ တတြဲတြဲေပါ့။ ယံုၾကည္သက္၀င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးအယူအဆမွာ တူတာလဲ ႐ွိတယ္။ ကြဲလြဲတာလဲ႐ွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန္သူစစ္အစိုးကို ဆန္႔က်င္တဲ့၊ မုန္းတီးတဲ့ စိတ္ဓါတ္မွာေတာ့ တစက္ကေလးမွ မကြဲခဲ့ဘူး။ အဲဒီေခတ္ကာလမွာ အမိုးတခုထဲေအာက္ အတူအိပ္ အတူစားခဲ့ရသူေတြမွာ ဒီအတိုင္းပဲ။

၁၉၈၈ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးကို ရန္သူၿဖိဳခြဲၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပင္းထန္တဲ့၊ ရန္သူ႔အေပၚ ထားတဲ့ သူသေဘာထားနဲ႔ သူဟာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနယ္ပယ္ကို ကူးေျပာင္းသြားတယ္။ သူေရာက္သြားတဲ့ နယ္ေျမဟာ သူနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္ကို သူတိတ္တဆိတ္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီနယ္ေျမကိုပဲ သူျပန္သြားခဲ့တယ္။

မၾကာလိုက္ပါဘူး၊ ကိုယ္လည္း အေျပးေကာင္းလို႔ ရန္သူ႔လက္က သီသီကေလး လြတ္လာခဲ့တယ္။ ကံၾကမၼာလို႔ပဲ ဆိုရမလား၊ ဘ၀ေရစက္လို႔ ေျပာရမလား၊ တဖက္ႏိုင္ငံရဲ႔ နယ္စပ္ၿမိဳ႔ကေလးမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ျပန္ဆံုရပါတယ္။ တသက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔နွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွ မေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ အထင္အမွတ္ဟာ ဒုကၡေတြ၊ အခက္အခဲေတြ အတူတကြ တြန္းလွန္ဖို႔ ျပန္ဆံုၾကရျပန္ပါတယ္။

သူဆိုတာက ဘယ္သူလဲ။ ျပည္တြင္းက ရဲေဘာ္ေတြထဲမွာ သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ငေပြးလို႔ ေခၚတဲ့လူက ေခၚတယ္။ ဖိုးၾကဴလို႔ ေခၚတဲ့လူက ေခၚတယ္။ ကိုဖိုးၾကဴးလို႔လဲ ေခၚၾကတယ္။ က်ေနာ္တေယာက္ပဲ သူ႔ကို ဆရာႀကီးေပြးလို႔ ေခၚတယ္။ နံမည္ရင္း ေစာဖိုးၾကဴးေပါ့။

ရန္သူက ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္လိုက္လို႔ ေသရာက ကိုယ္ေရာင္လာျပ ေလသလားလို႔ က်ေနာ္ထင္ခဲ့တဲ့ ကိုေဌး၀င္းကို နယ္စပ္ၿမိဳ႔ကေလး က်ေနာ္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔ မနက္လင္းမွာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ၀မ္းသာ လိုက္တာ မေျပာတတ္ေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။

ကိုယ့္မွာ ဘယ္သြားရမွန္း၊ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ့ အခ်ိန္မွာ နတ္သားကေလးတပါးကို ေတြ႔လိုက္ရသလို ေပါ့။ အတိုင္းထက္အလြန္ ျဖစ္သြားခဲ့တာက အဲဒီ နတ္သားေလးက က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ ဒိထက္ 'အင္အားႀကီးမားတဲ့ နတ္ႀကီးတပါး' ကို ဆြဲထုတ္လာတယ္။ "က်ေနာ္တေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး.... ကိုဖိုးၾကဴးလဲ႐ွိတယ္" တဲ့။

ကိုယ္က အားရဝမ္းသား "ဒင္းဘယ္မွာလဲ" ေမးတယ္။ ကိုေဌးဝင္းက"ခင္ဗ်ား-ဒီမွာေနခဲ့၊ က်ေနာ္ သြားေခၚလာမယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ေအဘီ ရံုးမွာ ေနတယ္."။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္သား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲသြားၿပီး ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာတယ္။

ဘန္ေကာက္ေရာက္ၿပီး တပါတ္ဆယ္ရက္မွာ ကိုယ္တို႔ သံုးေယာက္ အသင့္အတင့္ ေကာင္းမြန္သပ္ရပ္တဲ့ အခန္းတခု ငွားျဖစ္ၾကၿပီး ဘ၀ရဲ႔ တဆစ္ခ်ိဳး အေျပာင္းအလဲ အဲဒီမွာ ေျပာင္းၾကတယ္။ သမိုင္းရဲ႔ က႑အသစ္တခုကို စခဲ့ၾကတယ္။

ဘ၀တကၠသိုလ္က သင္ၾကားေပးလိုက္တဲ့ ေလာကဓံကို ထုသားေပသားက် ေနထိုင္နည္းနဲ႔ ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္ အတူေနခဲ့ၾကၿပီး က်ေနာ္က အရင္ အေမရိကကို ေရာက္လာတယ္။ မၾကာဘူး ကိုေဌး၀င္းက ဂ်ာမဏီကို ေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႔ ဆရာႀကီးေပြး အေမရိကကို ေရာက္လာတယ္။

နယ္စပ္ၿမိဳ႔ကေလးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ၿပီးျပည့္စံုခဲ့တယ္။

မေန႔ကေတာ့ (စက္တင္ဘာ ၂၅၊ ၂၀၁၀) အိမ္တအိမ္ကို အလည္ေရာက္သြားတာ 'ဆရာႀကီးေပြးေသၿပီ.'လို႔ ရထားတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ဟာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့တယ္။ အလည္ေရာက္သြားတဲ့အိမ္မွာ အိမ္႐ွင္ရဲ႔ ေမာင္ျဖစ္သူ ကိုေမာင္ေမာင္က "ကိုဖိုးၾကဴးကေျပာတယ္၊ ခင္ဗ်ား အယ္လ္ေအ ေရာက္လို႔ ကိုေအး၀င္းကို ေတြ႔မိရင္ က်ေနာ္က ႐ွာေဖြတယ္လို႔ ေျပာေပးပါ....." တဲ့။

က်ေနာ့္နားကို က်ေနာ္ မယံုဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္တုန္းက ခင္ဗ်ားနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ပါသလဲေပါ့။ သူေသၿပီ မဟုတ္လားလို႔.....ေမးမိတယ္။ ကိုေမာင္ေမာင္ ႐ုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားတယ္။ "မေသပါဘူး၊ က်ေနာ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရွိေနတာပ၊ဲ နယူးေယာက္မွာ က်ေနာ္နဲ႔ တႏွစ္ခြဲေလာက္ တူတူေနခဲ့တာ.."

က်ေနာ္တို႔ သတင္းရထားတာက လြန္ခဲ့တဲ့ () ႏွစ္က.....

မေသပါဘူး။ သူမေသးပါဘူး။ က်ေနာ့္မွာ သူ႔ဖံုးနံပါတ္႐ွိတယ္...... တဲ့။ အိမ္႐ွင္ရဲ႔ေမာင္ 'သိၾကားမင္းႀကီး' က နတ္ႀကီးရဲ႔ ဖံုးနံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ေပးတယ္။ သူ႔ ဆီက ရ ရခ်င္း က်ေနာ္ ဖံုးဆက္လိုက္တာ.....

ဆရာႀကီးေပြး... ဆရာႀကီးေပြး.... က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ဆရာႀကီးေပြး......။ က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာသလဲဆိုတာ မေဖာ္ျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပါဘဲ။

သူနဲ႔ ဖံုးေျပာတာ ခ်ၿပီးတာနဲ႔ လက္လွမ္းမီရာကို က်ေနာ္ သတင္းပို႔လိုက္တာ ၾကားၾကသူတိုင္း ထခုန္မတတ္ ၀မ္းသာသြားၾကတယ္။

သူကေျပာတယ္..... ခု သူ ဆူ႐ွီလိပ္ေနတယ္ ည () ဖံုးျပန္ေခၚမယ္တဲ့။ သူျပန္ေခၚတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္က ေစ်းပြဲကေလးတခုထဲမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ထခုန္မတတ္ ၀မ္းသာတဲ့အထဲက တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ရဲေဘာ္ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေမာ္ႀကီး(ကိုခင္ေမာ္)လည္း ပြဲခင္းထဲမွာ ေရာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္ခဏ စကားေျပာၿပီး ေမာ္ႀကီးကို က်ေနာ္က တယ္လီဖံုးကို ေပးလိုက္တယ္။ ပြဲက်င္းပေနတဲ့ ေနရာမွာ ဆူညံေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လမ္းအျပင္ဘက္ ေမွာင္ရိပ္ခပ္က်က်မွာ သြားေျပာၾကတယ္။ သူတို႔ နွစ္ေယာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆဲဆိုႏိုင္ေအာင္ (ရဲေဘာ္ခ်င္းမို႔ ဒီအသံုးကို သံုးတာ) က်ေနာ္က ဟိုနား ဒီနား လမ္းေလွ်ာက္ေပးေနလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ ေမွာင္ရိပ္ထဲမွာ ေမာ္ႀကီး- မ်က္စိကို လက္နဲ႔ ပြတ္ေနတယ္။ က်ေနာ့္ကို ဖံုးျပန္ေပးတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ဆက္ေျပာတယ္။

ဆရာႀကီးေပြးက က်ေနာ္နဲ႔ ေျပာေနရင္းက အသံနည္းနည္းတုန္လာတယ္။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတာ က်ေနာ္ေတာ့ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ ငိုေတာင္ ငိုခ်င္လာၿပီတဲ့။ ကိုယ့္လူ က်ေနာ္လဲ ဒီလိုပဲ..... ေမာ္ႀကီးေတာ့ ခုနက မ်က္ရည္သုတ္ေနတာ က်ေနာ္ေတြ႔တယ္..........

ရဲေဘာ္စိတ္....၊ ရန္သူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့တုန္းက တေယာက္အသက္ တေယာက္ကို ေပးအပ္လာခဲ့ သူေတြ........ ႐ွိအတူ မ႐ွိအတူ တလုပ္႐ွိရင္ တ၀က္ခြဲေကၽြးဖို႔ ၀န္မေလးခဲ့သူေတြ...... သူေတြ...... သူေတြ.....

ေအး၀င္း(လမင္းတရာ)
စက္တင္ဘာ ၂၆ ရက္၊ ၂၀၁၀။
ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ဆုေပးပြဲရံပံုေငြ ေစ်းေရာင္းပြဲၿပီး ေနာက္တေန႔။
၀၁၊ ၀၆၊ ၂၀၁၈ မွာ ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္သည္။

Friday, August 26, 2016

အေဝးကေပးစာတေစာင္ - ယာေတာကသာေျဗာ

အေဝးကေပးစာတေစာင္


ကိုဟိုဒင္းေရ- 
 
စာလည္းမေရးျဖစ္တာၾကာၿပီဗ်ာ။ အခုေတာ့ပုဂံဘုရားေတြၿပိဳတဲ့ေခ်ာက္ငလ်င္သတင္းၾကားရေတာ့ ရင္ထဲမွာခံစား ခ်က္ျပင္းလြန္းလို႔ ဒီစာကိုေကာက္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ၁၉၇၅ခုႏွစ္တုန္းက ပထမအႀကိမ္ပုဂံဘုရားေတြၿပိဳတဲ့ငလ်င္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ကေထာင္ကထြက္လာၿပီ၊ ေတာမခို ေသးဘူး။ အဲဒီညေနက မႏၱေလးဧရာဝတီျမစ္ေဘး၊ ေခ်ာ္ဆိပ္မွာကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘာ့လံုးသြားကစားေနေတာ့ ငလ်င္က မႏၱေလးမွာလည္းနည္းနည္းလႈပ္ေပမယ့္ ဘာမွမသိလိုက္ဘူး။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ထမင္းစားေတာ့မွသိတာ။ သိေတာ့ ထမင္းေတာင္ ဆက္မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။
 
ပုဂံဟာကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သညာထဲမွာ သိပ္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနား၊ ဂုဏ္ေျပာင္တဲ့သမိုင္းက႑တခုျဖစ္တယ္ဗ်။ ဗမာျပည္ သမိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ ဂုဏ္ယူစရာေ႐ႊေခတ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့အေထာက္အထားဆိုလို႔ ပုဂံနဲ႔ ေျမာက္ဦးမွာပဲ ႐ွိေတာ့တယ္လို႔မွတ္ထားတာ။ က်န္တဲ့ေနရာေတြမွာလည္း (ဥပမာအင္းဝ)မ႐ွိဘူးမေျပာပါဘူး။ ႐ွိသေလာက္႐ွိပါတယ္။ ဒါ ေပမဲ့ ဒီႏွစ္ေနရာလို ထုထုထည္ထည္၊ မ်ားမ်ားစားစားဘယ္မွာမွမ႐ွိဘူးဗ်။ ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေထာင္ထဲေရာက္ကာစ၊ ၁၉၆၆-၆၇ခုေလာက္ျဖစ္မွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေမွာ္ေပါက္ၿပီး ကဗ်ားေတြစက္နဲ႔လွည့္ထုတ္သလိုေရးမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္အင္မတန္ၾကည္ႏူးမိတဲ့႐ႈခင္းတခုကို ျပန္ေတြးၿပီးလြမ္းလြမ္း ဆြတ္ဆြတ္ေရးမိဖူးတယ္ဗ်။ အဲဒီကဗ်ာရဲ႕အစပိုင္းမွာ “စူဠာမဏိဆို၊ ေစတီအိုႀကီးရဲ၊ အထက္ကြမ္းေထာင္နား”ကေနျမင္ ရတဲ့ပုဂံျမင္ကြင္းကို ျပန္ေရးမိတာပါ။
 
ကၽြန္ေတာ္ကေထာင္ထဲမေရာက္မီေလးတင္ကပဲ မိသားစုနဲ႔အတူပုဂံကို မွတ္မွတ္ ရရခရီးတေခါက္ ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်။ အဲဒီခရီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္သားေတြနဲ႔အတူ(အေဖေတာ့မပါဘူး၊ သူကသတင္းစာ ဦးစီးေနခဲ့တယ္) ဆရာေတာ္ေ႐ႊကိုင္းသား၊ ဆရာႀကီးေ႐ႊဥေဒါင္း၊ ပန္းခ်ီဆရာကိုေပၚဦးသက္စတဲ့လူေတြလည္းပါေတာ့ သိပ္အဓိပၸာယ္႐ွိတာေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ပစပ္ကထြက္တာေတြနားေထာင္မွတ္သားရင္း ပုဂံပန္းခ်ီကားႀကီးကိုၾကည့္ရတဲ့အေတြ႕ အႀကံဳဟာ ဘာနဲ႔ကမွႏိႈင္းယွဥ္လို႔မရပါဘူး။ ပုဂံအေၾကာင္းျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ဂုဏ္ယူမဆံုး၊ ၾကည္ႏူး မဆံုးမို႔ ဒီလိုကဗ်ာေရးမိခဲ့တာပါ။ ေနာက္တခါ။ ကၽြန္ေတာ္ပီကင္းကမဟာတံတိုင္းႀကီးေပၚကို ပထမဆံုးအႀကိမ္တက္မိေတာ့ ဟိုးအေဝးႀကီးမ်က္စိ တဆံုးအထိ ေတာင္ေတြကိုနဂါးႀကီးတေကာင္လို တြန္႔လိမ္တြယ္ဖက္ထားတဲ့ မဟာတံတိုင္းႀကီးရဲ႕ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းထဲမွာ ပုဂံဟာျဖတ္ကနဲေပၚလာျပန္ပါတယ္။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။
 
 လူသားေတြရဲ႕စြမ္းအား၊ လူသားေတြရဲ႕ ႀကီးျမတ္မႈပါ။ ပုဂံတုန္းကလည္း ရာေထာင္ခ်ီတဲ့အဆူဆူေသာေစတီဘုရားေတြကိုဖူးရင္း အဲဒီလိုပဲ “ေအာ္- ငါတို႔ႏိုင္ငံ သားေတြ၊ လူသားေတြဟာတယ္လည္းစြမ္းပကားႀကီးပါလား၊ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း႐ွိပါကလား”လို႔ ေခါင္းထဲမွာေပၚခဲ့ဘူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကတျခားဘယ္တိုင္းျပည္မွလည္းမေရာက္ဖူးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာဒီလိုခံစားမႈေပၚတာ ဒီႏွစ္ခါပဲလို႔ေျပာ ရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဗမာျပည္သားမွန္ရင္ ပုဂံကိုတန္ဖိုးထားဂုဏ္ယူရမယ္၊ ဧရာဝတီကိုခ်စ္ရမယ္ဆိုတာကို အစြဲ တခုလိုစြဲေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားအ႐ြယ္ကတည္းက အင္မတန္စြဲလန္းခဲ့ၾကတဲ့ဆရာ့ေဇာ္ဂ်ီ႕ကဗ်ာတပုဒ္ကို ခင္ဗ်ားမွတ္မိေသး တယ္မဟုတ္လား။ ေစတီနဲ႔တန္ေဆာင္း ဆည္ေခ်ာင္းနဲ႔စပါးႏွံ ေ႐ႊေပါကၠံျပည္တေၾကာမွာ ေပါခ်င္တိုင္းေပါတဲ့ျပင္ ဝေျပာတဲ့သာသနာ ေခါင္းေလာင္းသံညံမစဲရယ္ႏွင့္ ပုဂံပြဲသာလြန္းလို႔ လာသူလာသြားသူသြား လယ္တြင္းသားျပည္ေတာ္သား အသည္သားမင္းမႈထမ္း တစိတ္ဝမ္းတလက္ညီ ျပည္ေရးကိုၿပိဳင္တူခ်ီၾကေတာ့ ျပည္ေတာ္ျမတ္ပဲ့တင္သံ ဘဝဂ္ကညံပါေရာ- - - ဆိုတာေလ။ အခုေတာ့ၿပိဳကုန္ၿပီတဲ့ဗ်ာ။ ၿပိဳကုန္ၿပီတဲ့။ သခၤါရေတာ့ သခၤါရေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ဒီသခၤါရမ်ိဳးကိုေတာ့ တခါမွမႀကံဳဖူးခ်င္ ပါဘူး။ အင္တာနက္ေခတ္မို႔ ငလ်င္သတင္းကိုလႈပ္ၿပီးေနာက္ တနာရီေလာက္အၾကာမွာပဲ ၾကားသိရလို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေရဒီယိုသတင္းေတြကိုနားေထာင္မိပါတယ္။ 
 
ဘီဘီစီမွာပါလာတာက အားလံုးေပါင္း ၁၈၅ဆူတဲ့၊ နာမည္ႀကီးေတြထဲက ဆိုရင္ စူဠာမဏိတဲ့၊ ေလာကနႏၵာတဲ့၊ ထီးလိုမင္းလိုတဲ့၊ အမေလးဆက္မၾကားပရေစနဲ႔ေတာ့။ ကမၻာပ်က္တဲ့သတင္းကို ၾကားရသလိုပဲဗ်ာ။ အခုလိုၿပိဳတဲ့အတြက္ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္အျပစ္မတင္လိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ဒီႏိုင္ငံမွာက ျပန္ျပင္တယ္ဆိုတဲ့အခါမွာ အျပစ္တင္စရာေတြေပၚလာတတ္တယ္ဗ်။ အခုကိုပဲပုဂံကိုယူနက္စကိုက ပုဂံကိုေ႐ွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ပစၥည္း စာရင္းထဲမသြင္းဘူးလို႔ဆိုထားသမႈတ္လား။ 
 
အဲဒီလိုအသိအမွတ္မျပဳတဲ့အေၾကာင္းရင္းက ဗိုလ္သန္းေ႐ႊ -ဗိုလ္ခင္ညြန္႔တို႔က ဘုရားေစတီအိုေတြ၊ အၿပိဳအပ်က္ေတြကိုသူတို႔ဖာသာသူတို႔ ထင္သလိုျပဳျပင္ထီးတင္တာေတြ၊ ေဗဒင္ကိန္းခန္းနဲ႔ ယၾတာ လိုအပ္ခ်က္အရ ပုဂံေ႐ွးေဟာင္းေစတီေတာ္ေတြအၾကားမွာ မႏၱေလးေခတ္စတိုင္နန္းၿမိဳ႕ေတာ္တည္ေဆာက္တာေတြ ေၾကာင့္လို႔ ၾကားဖူးတာပဲဗ်။ အမယ္ႀကီးအိုကိုမိတ္ကပ္နဲ႔ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးေပးသလိုလုပ္တဲ့ အဲဒီစစ္ဗိုလ္ေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္ က်ိဳးအတြက္ ဘုရားဒါယကာ၊ ေက်ာင္းဒါယကာျဖစ္ခ်င္၊ ယၾတာလုပ္ခ်င္၊ အေနာ္ရထာ၊ က်န္ စစ္သားစသူေတြနဲ႔ တတန္းတည္းျဖစ္ခ်င္လို႔ေလွ်ာက္လုပ္ရာကေန ပ်က္စီးကုန္ခဲ့ရတဲ့ ဗမာ့ေ႐ွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြ မ်ားလွပါၿပီ။
 
 ဒီေန႔ ေခတ္ႏိုင္ငံေရးမွာ ေခတ္ေနာက္အက်ဆံုး၊ ေနာက္ျပန္အဆြဲဆံုးနည္းျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရးကိုအသံုးျပဳၿပီးအာဏာထိန္းဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ေခတ္သစ္သမိုင္းမွာ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊ-ဗိုလ္ခ်င္ညြန္႔တို႔ဟာအဆိုးဆံုးလို႔ေျပာႏိုင္တယ္ဗ်။
 
 ေနာက္ၿပီး ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ ေထာင္ကထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီလုိလုပ္တာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးမီဒီယာက ေမးတဲ့အခါမွာ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က သတင္း ေထာက္အမ်ိဳးသမီးေလးကို ေမာက္ေမာက္မာမာ ျပန္ေျပာခဲ့တာကိုလည္း မွတ္မိၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္က်ိဳး အတြက္ဆိုရင္ေစတီပုထိုးဘုရားေတြကိုေတာင္ခ်မ္းသာမေပးတဲ၊ ဘနဖူးသိုက္တူးဖို႔အၿမဲအသင့္႐ွိတဲ့့ ဒီစစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ၾသဇာ အ႐ွိန္အဝါေတြ ဒီေန႔အထိဘယ္ေလာက္႐ွိေနေသးသလဲမသိဘူး၊ 
 
ဒါေၾကာင့္ဗမာျပည္သားေတြက ဒီတခါျပန္ျပဳျပင္တယ္ဆို ရင္ အရင္စစ္ဗိုလ္ေတြလုပ္သလိုပဲျဖစ္ဦးမွာလားလို႔ စိုးရိမ္ၾကတာ လြန္တယ္မဆိုႏိုင္ဘူးဗ်။ 
 
ဘယာေဘးကြာေဝးၾကပါေစ။ 
 
ယာေတာကသာေျဗာ