အာမီရမ္တန္ခိုး
အာမီရမ္အစစ္။ စစ္စစ္ စစ္စစ္နဲ႔ကို ျမည္ေနတာ။ အာမီေတြကိုယ္တိုင္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ၿပီး ေရာင္းေနမွေတာ့ မစစ္စရာအေၾကာင္း မ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ရန္ကုန္က ေခ်ာ္တြင္းကုန္းေစ်း မွာေတာင္ ေစ်းသည္ေတြက အတုနဲ႔ေရာႀကိတ္တတ္လို႔ တခါတေလ အင္ထိတဲ့အခါ ထိေသးတာ။ မိုးတစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ေတာလည္ေခါင္ႀကီးမွာ တညတာ အိပ္ေပ်ာ္ေဆး၊ အခ်မ္းေျပေဆး ရသြားၿပီ။
ဂိတ္ကလဲ ပိတ္ၿပီေလ။ ဆင္ဟုတ္မွာ အိပ္ရၿပီေပါ့။ သူတို႔ ေနရာက ညာဘက္မွာ ေတာင္နံရံ၊ ဘယ္ဘက္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါး။ ဗန္ကာနားမွာ ခရီးသြားေတြ နားခိုဘို႔ တဲတလံုး ႐ွိတယ္။ ဗန္ကာေရာ တဲေရာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚ ေမးတင္ၿပီး ေဆာက္ထားတယ္။ ေခ်ာက္ကို ငံု႔ၾကည့္တာ ေအာက္ေျခကို မျမင္ရဘူး။ မိုးေငြ႔ ျမဴေငြ႔ေတြ မိႈင္းလို႔။ ေရသံလား၊ ေလသံလား ဘာသံမွန္းမသိတဲ့ တေ၀ါေ၀ါ ျမည္ေနတဲ့ အသံႀကီး ေအာ္ျမည္ေနတယ္။
ဗန္ကာနားက ဇရပ္လိုလို တဲကေလးေပၚမွာ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့ ေျခလ်င္အထမ္းသမား ေတြ ေနရာယူႏွင့္ေနၿပီ။ ကားေပၚကခရီးသည္ေတြ ကားေပၚမွာ ဒီတည အိပ္ရေတာ့မယ္။
"မိုးေတြ ဒီေလာက္ေကာင္းေနတာ ကားထဲအိပ္ရင္ ေအးမွာေပါ့... က်ေနာ္တို႔ ဗန္ကာထဲလာ အိပ္ လို႔ရတယ္..."
အာမီရမ္ ၀ယ္လိုက္တာနဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးက ဖိတ္မႏၱက လာျပဳတယ္။ အမိုးအကာ ေအာက္ မွာ လံုလံုျခံဳျခံဳ လာအိပ္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚေနၿပီ။ ဦးေက်ာ္ေဆြကေတာ့ သူ႔ မိတ္ေဆြ အရာခံဗိုလ္ ေခၚသြားလို႔ ေတာင္ကုန္းေပၚ လိုက္သြားတယ္။ အေပၚမွာ ကင္း႐ံုးတခု ႐ွိပံုရတယ္။ ဒီေနရာထက္ ေႏြးေထြး လံုျခံဳပံု လဲ ႐ွိမယ္။
ေျပာေနရင္းဆိုေနရင္း တဲတံစက္ၿမိတ္မွာ တလံေလာက္ ႐ွည္ၿပီး၊ လက္ေကာက္၀တ္ေလာက္ တုပ္တဲ့ ေႁမြတေကာင္ တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ သြားေနတယ္။ ကိုယ္တို႔ ကားကျမင့္ေတာ့ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာနဲ႔ဆို မ်က္စိ တတန္းပဲ။ တပ္ၾကပ္ႀကီးက-
"ကာဘိုင္ေပးစမ္း.... ကာဘိုင္ "
ရဲေဘာ္တေယာက္ဆီက ကာဘိုင္လွမ္းေတာင္းၿပီး ႏွစ္ခ်က္ပဲပစ္ရတယ္။ ေႁမြ ခမ်ာ ေခါင္းတျခား ကိုယ္တျခား လြင့္စင္ၿပီး ျပဳတ္က်လာတယ္။ ရဲေဘာ္ကေလး ေျပးသြားေကာက္ယူၿပီး ေသြးစက္လက္နဲ႔ ဗန္ကာထဲ သြင္းသြားတယ္။
"ေစာင္အပိုေတာ့မ႐ွိဘူး၊ ျခင္ေထာင္ျခံဳအိပ္လို႔ရပါတယ္... ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ ကင္းထြက္ ေနေတာ့၊ ႏွစ္ေယာက္စာ သံုးေယာက္စာ ေနရာ အျမဲလြတ္တယ္...."
ေႁမြသားဟင္းနဲ႔ တြံေတးသိန္းတန္
န၀တစစ္အုပ္စုေတြ ကိုယ့္ကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႐ွာေနတုန္းမွာ ကိုယ္က ၀င္ဒါမီယာထဲက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာပုန္းေနတုန္း။ ႐ွာမေတြ႔ေတာ့ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ ယခု ေတာတြင္းဗကပ ဆိုၿပီး ရမ္းႀကိတ္လိုက္တယ္။ ခုမွ တကယ္ ေတာတြင္း၊ ေတာင္အလယ္က ဗန္ကာထဲမွာ အာမီရမ္နဲ႔ ၿငိမ့္ေတာ့မယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ေရ... ငါဒီမွာ လို႔ေတာင္ ေျပာလိုက္ခ်င္ေသး....။
ရန္သူ႔ႏွလံုးသားထဲ တိုက္ပြဲ ဆင္ရတုန္းကလဲ ဒီလိုပါေလ။ ရန္ကုန္မႏၱေလးရထား အထက္တန္း တြဲေပၚတမ်ိဳး၊ ၀န္ႀကီးပီေအရဲ႔ မာဇဒါဂ်စ္နဲ႔တဖံု၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းလည္ေခါင္မွာတနည္း၊ လႈပ္႐ွားခဲ့ရတာ။ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကေတာင္ အေပၚယံၾကည့္ၿပီး ရန္-ငါမ်ဥ္း မျပတ္ဘူးလို႔၊ ကိုယ့္ကို ေ၀ဖန္တာ ခံရေသး တာပဲ။
ေၾကးစားေတြ အာဏာသိမ္းၿပီးခါစ လမ္းေတြမွာ ပလက္ေဖာင္းေတြခြါ၊ ေျမာင္းေတြေဖာ္ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ လူေတြဟာ ဒင္းတို႔ကို ေရတေပါက္တိုက္ဖို႔ ေစတနာ မ႐ွိၾကဘူး။ မုန္းတီး႐ြံ႐ွာမႈက အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္ေနၾကတယ္ေလ။ ဒင္းတို႔အိမ္ေ႐ွ႔မွာ ေျမာင္းေဖာ္ေနၾကရင္ လူေတြက အိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ထားၾကတယ္။ ကိုယ္က စာအုပ္ဆိုင္ဆိုေတာ့ တံခါးပိတ္ထားလို႔ ဘယ္ရမလဲ။ သူတို႔ကို အဖက္လုပ္ စကားေျပာတာ ကိုယ့္အနီးနား၀န္းက်င္မွာ ရ၀တျဖစ္သြားတဲ့ အရာခံဗိုလ္ျပဳတ္ ေမာင္ေမာင္လြင္ ဆိုတာရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ပဲ။
ကိုယ္ကလဲ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ္ဟာကိုး။ လမ္းေပၚမွာ ကင္းလွည့္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ၊ ကိုယ့္ဆိုင္နား သူတို႔ စစ္ကားကိုရပ္ၿပီး နားတဲ့အခါ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ ကာတြန္း စာအုပ္ေလး ဘာေလး ငွား ၾကည့္ၾကတယ္။ ဖတ္ခေပးပါတယ္။ ကိုယ္က အလကားေပး ဖတ္တယ္။ ရင္းႏွီးလာေတာ့ သူတို႔ စခန္းခ်တဲ့ ကမ္းနားလမ္းက ေျခာက္ထပ္႐ံုးကို လိုက္သြားတယ္။ ညမထြက္ရ အမိန္႔ ထုတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ ကင္းလွည့္တဲ့ ကားနဲ႔ ဒ႐ိုင္ဘာေဘးက ထိုင္ၿပီး လိုက္ၾကည့္ဖူးတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္မႏၱေလးရထား အထက္တန္းတြဲေပၚ မွာလဲ ဗိုလ္ႀကီးဘယ္သူဘယ္၀ါ နဲ႔ မ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဆိုတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ လက္ဖြဲ႔တဲ့ အထုပ္ႀကီးဟာ တကယ္ေတာ့ "အာ႐ုဏ္ဦး" သတင္းစာ ေတြ၊ " မိုးေသာက္ၾကယ္" စာေစာင္ေတြ၊ ေၾကၿငာစာတမ္းေတြ ပါတဲ့ အထုပ္ပဲ။
ခုလဲ ကိုယ္က အာမီရမ္၀ယ္တယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြက သူ႔ကားေပၚပါလာတဲ့ အာလူးေလး၊ ငါးေျခာက္ေလး၊ ဟင္းခ်က္ဖို႔ ေပးလိုက္တယ္။ ဟင္းအက်က္ေစာင့္ရင္း တပ္ၾကပ္ႀကီးရယ္၊ ကိုစိုးႏိုင္ ရယ္၊ ရဲေဘာ္တေယာက္ရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ အာမီရမ္ကို ခြက္လွည့္ ခ်လိုက္ၾကတယ္။
မၾကာဘူး၊ ငါးေျခာက္႐ိုးနဲ႔ခ်က္တဲ့ ပဲကုလားဟင္း ပူပူစပ္စပ္နဲ႔ ထမင္းအေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ေရာက္လာတယ္။ မႏၱေလး ဗာကင္ကထုတ္တဲ့ စစ္တပ္ေတြအတြက္ သရက္သီးဆီစိမ္ စည္သြပ္ဗူး ေတာင္ ေၾကးစားေတြက ထုတ္ေကၽြးလိုက္ေသးတယ္။ ခြက္လွည့္ခ်တာ သံုးလွည့္ေလာက္မွာ တပုလင္း ေျပာင္သြားေတာ့ ရဲေဘာ္တေယာက္က ေနာက္ထပ္တလံုး ထပ္ထုတ္လာတယ္။ င႐ုပ္သီးရဲရဲနဲ႔ ကာဘိုင္ စာ မိသြားတဲ့ ေႁမြသားဟင္းလဲ ေရာက္လာတယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ ေႁမြဟင္းမစားရဲပါဘူး။ ညအိပ္ေနတုန္း ေသသြားတဲ့ ေႁမြရဲ႔ ပါတ္သက္ရာ ပါတ္သက္ေၾကာင္းေတြ လာၿပီး ဂလဲ့စားေခ်ရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲမွာ။
ကက္ဆက္ကေလးတလံုး ထင္း႐ူးေသတၱာပံုး ေပၚတင္ထားတာ ေတြ႔တယ္။ ယမကာတန္ခိုးနဲ႔ နည္းနည္း အာသြက္လာေတာ့-
"ခင္ဗ်ားတို႔ ကက္ဆက္က အသံထြက္လား.."
"ဟာ.. ဆရာႀကီးကလဲ ထြက္တာေပါ့.. ဘာသီခ်င္း နားေထာင္ခ်င္လို႔လဲ....."
မေသာက္မစားပဲ က်ေနာ္တို႔ ေသာက္တာကို အားေပးေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေပါက္စကေလး တေယာက္က သြက္သြက္လက္လက္ ေျဖ႐ွာတယ္။
"တြံေတးသိန္းတန္...သီခ်င္းေတြ ႐ွိလား..."
က်ေနာ့္အေမးကို အားလံုးပြဲက်သြားၿပီး ၀ုိင္းရယ္ၾကတယ္။ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာ တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းသံလဲ ထြက္လာတယ္။
".....ဒီဘ၀အတြက္ေတာ့....ႏွမလက္ေလွ်ာ့..ေနေလဦးေတာ့..ကြယ္"
သြားသတိ စားသတိ
အိပ္ခါနီးမွာ လက္ေမာင္းတရစ္နဲ႔ တပ္ၾကပ္က-
"ဆရာႀကီး.. ညဘက္အျပင္ထြက္ အေပါ့အပါးသြားရင္ လမ္းေဘးကို သိတ္မဆင္းနဲ႔၊ ကိုယ့္မိုင္း ေတြလဲ ႐ွိသလို၊ သူတို႔ဟာေတြလဲ ႐ွိႏိုင္တယ္"
မနက္ မလင္းတလင္း ညက စားထားတာေတြ ကိစၥ႐ွင္းဖို႔ ေနရာ႐ွာေတာ့၊ မိုင္းေပၚ အီးတုံး တင္သြားမွာစိုးလို႔ လမ္းေစာင္းမွာပဲ သြားလိုက္ရတယ္။
ဂိတ္ဖြင့္လို႔ ကားထြက္ခါနီးမွာ ရဲေဘာ္တေယာက္ ကမန္းကတန္း ကားနား ကပ္လာၿပီး-
"ဆရာ.. ဆရာ ညက ေနာက္ထပ္ယူတဲ့ တလံုးဘိုးအတြက္ ပိုက္ဆံ မေပးရေသးဘူး.."
ဖြတ္ၾကားေတြ.. မေမးမျမန္း၊ မေျပာမဆိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္တလံုး သြားထုတ္လာၿပီး.. ခုမွ ပိုက္ဆံ လာေတာင္းတယ္။ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္၊ လိုအပ္တဲ့ ေနရာမွာ အစစ္ရတာကိုပဲ ေမာင္မင္းႀကီးသားေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါ တယ္ေလ။ ေနာက္တလံုးဖိုး ထပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ကားထြက္လာၿပီး မလွမ္းမကမ္းေရာက္ေတာ့ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့ လမ္း႐ွင္း ကင္းတပ္ဖြဲ႔ကို ေတြ႔တယ္။ လမ္းမွာ ေပၚတာေတြပါတဲ့ တပ္ဖြဲ႔တဖြဲလဲ ေတြ႔ေသးတယ္။ ေပၚတာေတြကို ျမင္လိုက္ရတာ ရင္ထဲမွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ နာက်င္ ထိခိုက္သြားတယ္။
ေရာမေခတ္႐ုပ္႐ွင္ ကားေတြထဲက ေလွထိုးသားေတြထက္ ဆိုးတယ္။ ညစ္ပတ္စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ နံငယ္ပိုင္းသာသာ အ႐ွက္လံု႐ံု ဖံုးႏိုင္တဲ့ အ၀တ္ပဲ ကိုယ္မွာ ႐ွိတယ္။ အင္မတန္ေလးပံုရတဲ့ အေျမာက္လို ဟာမ်ိဳးေတြ၊ က်ည္ဆန္ပံုးေတြကို မႏိုင္မနင္း ယိုင္တိယိုင္ထိုး ထမ္းလာၾကတယ္။ လမ္းမွာ တင္ အသက္ထြက္သြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး။
သူတို႔ကို ဘယ္ကေခၚလာသလဲ။ သူတို႔ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ရမွာလဲ။ သူတို႔ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ သူတို႔ မိသားစုေတြ ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ။ လမ္းမွာ ေသသြားရင္ ေန၀င္းေၾကးစားေတြက သူတို႔ကို ေခြးလို၊ ၀က္လို ပစ္ထားခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္။
သဃၤန္းညီေနာင္-မဲကနယ္
သဃၤန္းညီေနာင္ကို ေရာက္ပါၿပီ။ ဒီေနရာေက်ာ္ၿပီး ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အားလံုး ဒီမွာရပ္။
သဃၤန္းညီေနာင္႐ြာထဲမွာ ခရီးသည္ေတြ၊ စစ္သားေတြ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာပဲ။ နိဆန္းပက္ထ႐ို ဂ်စ္ (Nissan Patrol Jeep) ေတြနဲ႔၊ ေၾကးစားအေကာင္ အႀကီးစားေတြ၊ ရဲထဲက ႀကီးႀကီးေကာင္ေတြ လည္း ေတြ႔တယ္။ (၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာလို႔၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေသာင္းေ၀ရဲ႔ စာအုပ္ကို ဖတ္ရမွ ေၾသာ္ အဲဒီတုန္းက ငါေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေတြဟာ ဒီေကာင္ေတြပါကလားလို႔ ခန္႔မွန္းၾကည့္လိုက္မိနိုင္တယ္)။ ေတာင္ေပၚတက္လာတဲ့ ကားေတြအားလံုး ကြင္းႀကီးတခုမွာ သြားရပ္ရတယ္။ ကိုစိုးႏိုင္က က်ေနာ္နဲ႔ သူအေဖကို ထမင္းဆိုင္တခုမွာ ခ်ထားခဲ့ၿပီး သူက ကားသြားရပ္တယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြလဲ တေအာင့္ေန ေတာ့ ဘယ္ေပ်ာက္သြားလဲ မသိဘူး။ ထမင္းဆိုင္မွာ က်ေနာ္တေယာက္ ထဲ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။
ထမင္းဆိုင္မွာ လူေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ ကားေတြကို ပစၥည္းေတြ သြန္ခ်ခဲ့ၿပီး ေပၚတာ ဆြဲလိမ့္ မယ္။ လူေတြလဲ ေပၚတာဆြဲခ်င္ဆြဲမယ္။ ဗ်ဴဟာမွဴးေတြလဲ ေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ႐ြာလူထုကေတာ့ က်ီးလန္႔စာစားပဲ။ လူေတြအမ်ားႀကီး ဒီမွာလာစုေနတာ သူတို႔အတြက္ မေကာင္းဘူး။ လက္နက္ႀကီးေတြ က်လာရင္ ႐ြာကေလး ေက်သြားမယ္ေပါ့။ ေျမဇာပင္ပဲတဲ့။ ၾကားရသမွ် နား၀မသက္သာ ဆိုသလိုပဲ။ သံုးနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ဇာတ္လိုက္ႀကီးေက်ာ္ေဆြ မ်က္စိသူငယ္ ျဖစ္ေန႐ွာေသာ ေမာင္ေဇာ္ ခင္ဆီ ျပန္ေရာက္လာတယ္။
"လာ..သြားၾကစို႔ ကိုေဇာ္ခင္"
"ဘယ္သြားမလို႔လဲ"
"သယ္ႏိုင္သေလာက္ က်ေနာ္တို႔ သယ္သြားမယ္... က်န္တာ ဟိုေကာင္နဲ႔ ကားနဲ႔ ထားခဲ့မယ္"
"က်ေနာ္က အိတ္တလံုးပဲ ပါတာ... က်ေနာ့္ကိုလဲေပး.. က်ေနာ္လဲ ၀ိုင္းသယ္မယ္"
ကိုစိုးႏိုင္က က်ေနာ္တို႔ကို ပထမက်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္က စီးလာတဲ့ ကားကေလးနဲ႔ တံတားပ်က္ဆီ ပို႔ေပးတယ္။
ဦးေက်ာ္ေဆြက အိတ္ႀကီးႏွစ္လံုးကို စလြယ္သိုင္း လြယ္လိုက္တယ္။ လက္မွာက စကၠဴဗူးတလံုး ကို ပိုက္တယ္။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္းလြယ္ၿပီး စကၠဴနဲ႔ ပတ္ထားတဲ့ မွန္တင္ခံုက မွန္ခ်ပ္ကို ေခါင္းေပၚ႐ြက္လိုက္တယ္။
တံတားေအာက္ေခ်ာင္းထဲကို ႐ႊံ႔ေတြထဲက ျဖတ္ဆင္း၊ သစ္လံုးေတြကိုေက်ာ္၊ ဒူးဆစ္ေလာက္ နက္တဲ့ ေရစီးကိုျဖတ္ တဖက္ကားလမ္းေပၚတက္။ ကားလမ္းမေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့ လယ္ထြန္စက္နဲ႔ ေနာက္တြဲယာဥ္တစီး ေစာင့္ေနတယ္။ တံတားပ်က္ေနာက္တခုဆီကို ဖယ္ရီ ဆြဲေပးတယ္ေလ။ ေနာက္တံတား ပ်က္မွာလဲ ဒီလိုပဲ ျဖတ္ရတယ္။
တံတားပ်က္ႏွစ္ခုမွာ ေခ်ာင္းထဲက ဆင္းျဖတ္ၿပီးေတာ့ တဘက္မွာ ျမ၀တီက တကၠစီ ဂ်စ္ကားေတြ လာေစာင့္ေနတယ္။ ၿမိဳ႔အ၀င္မွာ ခရီးသည္ေတြကို မွတ္ပံုတင္ေတြ စစ္ေနတာေတြ႔တယ္။ စစ္တဲ့ လူေတြက ဦးေက်ာ္ေဆြနဲ႔ သိတဲ့ လူေတြမို႔ က်ေနာ္တို႔ကားကို မစစ္ေတာ့ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္က ျမ၀တီအထိ တခါမွ အစစ္အေဆး မခံလိုက္ရပဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့...
"ကဲ ...ေအးေအးေဆးေဆးသာနားေပေတာ့၊ ဘာမွ အားမနာနဲ႔ .. ေမာင္ႏိုင္လာရင္ ခင္ဗ်ားကို မဲေဆာက္ (Mae Sot) လိုက္ပို႔ ေပးမယ္...."
"ကိုႏိုင္..ဘယ္ေတာ့ လာမွာလဲ...ဦးေလး"
"တံတားၿပီးလို႔... ကားေမာင္းလာလို႔ ရရင္ေပါ့"
"ေၾသာ္...."
ျမ၀တီ(သို႔မဟုတ္) ဗံုးခိုက်င္းၿမိဳ႔
ေနရာတိုင္း အိမ္တိုင္းမွာ ဗံုးခိုက်င္းကိုယ္စီနဲ႔ပါလား။ ဦးေက်ာ္ေဆြတို႔ ဗံုးခိုက်င္းက ဌာပနာတိုက္ ေပါက္ေနတဲ့ ဘုရားပ်က္ငုတ္တိုလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ အေပါက္ကေလးထဲကေန ငုတ္လွ်ိဳး ၀င္သြားရင္ အထဲမွာ အုတ္က်ိဳး အုတ္ပ်က္ေတြနဲ႔။
မနက္တိုင္ က်ေနာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ မူလတန္းေက်ာင္းထဲက ျဖတ္ေလ့႐ွိတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းက ဗံုးခိုက်င္းက်ေတာ့ ဂ၀ံေက်ာက္နဲ႔ အခိုင္အခန္႔ေဆာက္ထားတာ။ အထဲမွာလဲ အက်ယ္ႀကီးပဲ။ ေက်ာင္းနားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း ဗံုးခိုက်င္း ႐ွိတယ္။
တေန႔တေန႔ လမ္းေလွ်ာက္၊ လက္ဘက္ရည္ေသာက္က ျပန္ၿပီးရင္ တေန႔လံုး ဘာမွလုပ္စရာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ လူေတြေျပာေနၾကတယ္။ ကရင္က ၿမိဳ႔ကို လာတိုက္ဖို႔ ရက္ခ်ိန္း ေပးထားတယ္တဲ့။ ေျပာေနတဲ့လူေတြ မ်က္ႏွာအကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ေအးေအးေဆးေဆး၊ ဘာမွ် မမႈတဲ့ပံု။ ဟာသဆရာ အီၾကာေကြးေရးသလို 'ဒါမ်ိဳးက ႐ိုး...ဟိုး..ဟိုး... ေနၿပီ၊ ဆရာေရ႔' ျဖစ္မွာ။
ကိုယ္လည္း ဦးေက်ာ္ေဆြနဲ႔မွ အျပင္မထြက္ရင္ ဘယ္မွ မထြက္ျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္အေနအထားက လည္း ၿမိဳ႔ထဲမွာ လန္းလန္း လန္းလန္းနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနလို႔ ေကာင္းတာမဟုတ္ေတာ့ ကိုစိုးႏိုင္ေရာက္ မယ့္ရက္ကို ေမွ်ာ္ရင္း ဦေက်ာ္ေဆြကား႐ံုမွာ တံျမက္လွည္း၊ အမိႈက္သြန္ ေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေတြ ၀ိုင္းကူရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းရတယ္။
ညဘက္ တီဗြီလာခ်ိန္မွာ အိမ္နား၀န္းက်င္ကလူေတြ ဦးေက်ာ္ေဆြအိမ္မွာ တီဗီြလာၾကည့္ၾက တယ္။ တေန႔ေတာ့ တီဗီြပရိသတ္တို႔ တီဗီြၾကည့္ရင္းတန္းလန္း မ်က္ေစ့ပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ထျပန္ကုန္ၾကလို႔..
"ဦးေလး.. ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ"
"မၾကားလိုက္ဖူးလား ကိုေဇာ္ခင္...."
"မၾကားလိုက္ဘူး... ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"လက္နက္ႀကီး..ပစ္သံေတြေလ.. နည္းနည္းေတာ့ လွမ္းပါတယ္"
"ေၾသာ္...."
"ၿမိဳ႔ကလူေတြက ဒါမ်ိဳးအသံေတြၾကားရင္.. မီးပိတ္. တံခါးပိတ္ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ထဲ ကိုယ္ေနၾက တယ္"
မာတလိလာၿပီ
တရက္၊ ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ကိုႏိုင္ ျမ၀တီအိမ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ဦးေက်ာ္ေဆြက ထမင္း၀ိုင္းမွာ...
"မနက္က်ရင္.. ကိုႏိုင္ခင္ဗ်ားကို ဟိုဘက္ကမ္း..လိုက္ပို႔မယ္၊ အေရာင္း၀ယ္ ကိစၥေတြဘာေတြ ၿပီးလို႔ ... အျပန္က်ရင္ ၀င္ခဲ့ဦးေနာ္..."
"ဟုတ္ကဲ့"
မနက္က်ေတာ့ ကိုႏိုင့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႔ အမိုးဖြင့္ ရင္ဂလာဂ်စ္ (Wrangler Jeep) အျဖဴကေလးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျမ၀တီဆိပ္ကို သြားၾကတယ္။ ကတို႔ဆိပ္က ဆိုင္တန္းမွာ စကၠဴခ်ပ္အျဖဴေပၚ မင္နဲ႔ "ေကြ႔တယို-တပြဲ ၂၅ က်ပ္" လို႔ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္ေ႐ွ႔ ကားကို ရပ္တယ္။
"ကိုေဇာ္ခင္... က်ေနာ္တို႔ အဲဒီက ကူးရမွာ"
က်ေနာ္သြားၾကည့္ေတာ့ လူေတြ မွတ္ပံုတင္ေတြကိုင္ၿပီး တေနရာမွာ တန္းစီေနၾကတယ္။ စပြဲတခုမွာ မွတ္ပံုတင္ေတြ ထပ္ထားတာ တပံုကို လက္တေတာင္ေလာက္အျမင္၊့ ႏွစ္ပံုေတြ႔တယ္။ က်ေနာ္လည္း မွတ္ပံုတင္ထပ္ခဲ့ၿပီး ဟိုနားဒီနား နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ေခ်ာင္းမက်ယ္ တက်ယ္မွာ လူေတြျပံဳခဲေနတဲ့ ေဖာင္လိုဟာမ်ိဳးေလးဟာ ဟိုဘက္နဲ႔ ဒီဘက္ အသဲယားစရာ ကူးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။
ေကြ႔တယိုဆိုင္ကို ျပန္လာေတာ့ ကိုႏိုင္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ တစံုတရာကို တိုးတိုးႀကိတ္ႀကိတ္ တိုင္ပင္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္လဲ စပြဲတလံုးမွာ ထိုင္လိုက္ၿပီး 'ေကြ႔တယို' ဆိုတာ ဘာလဲ သိခ်င္တာနဲ႔ တပြဲမွာလိုက္တယ္။ ေၾသာ္... ရန္ကုန္က ၁၉ လမ္းမွာ ေရာင္းတဲ့ ဟာမ်ိဳးကိုး။ သူ႔မွာ ပိုတာတခုက ပဲပင္ေပါက္ ပါတယ္။ လူတခ်ိဳ႔ လက္ထဲ ပိုက္ဆံတမ်ိဳးကိုင္တာေတြ႔လို႔ ဘာလဲေမးၾကည့္ေတာ့ ထိုင္း ပိုက္ဆံတဲ့။
"ဒီမွာ ပိုက္ဆံႏွစ္မ်ိဳးသံုးလို႔ရတယ္.. ခင္ဗ်ားလဲခ်င္ရင္ နဲနဲပဲလဲထား၊ ဟိုဘက္က်ရင္ က်ေနာ္တို႔ မ်ားမ်ား လဲေပးမယ္"
ဗမာပိုက္ဆံ သံုးက်ပ္ကို ထိုင္းပိုက္ဆံ တဘတ္။ ဘတ္တရာဖိုး လဲလိုက္တယ္။ ကိုႏိုင္တို႔ သူငယ္ခ်င္းထဲက ႏွစ္ေယာက္ ကားနဲ႔ ထြက္သြားတာ တေယာက္ျပန္ေရာက္လာတယ္။
"ကိုေဇာ္ခင္.. ခင္ဗ်ား မွတ္ပံုတင္ သြားျပန္ယူလိုက္..."
မွတ္ပံုတင္ယူၿပီး က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ သူတို႔ ကားေပၚကေန ေစာင့္ေနၾကၿပီ။ ကားဟာ တေနရာ ကို သြားတယ္။ ႐ြာတ႐ြာ ျဖစ္ပံုရတယ္။ အိမ္၀ိုင္းတခုထဲကို ၀င္လိုက္တယ္။
"ကားခဏထားခဲ့မယ္ေနာ္"
တစံုတေယာက္ကို လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။
ၾကံခင္းအေဟာင္းတခုကေန ၀ပ္ၿပီး ေသာင္ျပန္႔ျပန္႔မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကင္းတဲတခုဆီ တြားသြားေ႐ွ႔တိုးၿပီး လူလံုးကြဲျမင္သာတဲ့ အထိ သြားၾကည့္တယ္။ ကင္းတဲမွာ လူသူ တေယာက္မွ မေတြ႔ဘူးဆိုေတာ့မွ တေယာက္က ကဲ ေျပးၾကလို႔ အခ်က္ေပးတာနဲ႔ ေသာင္ျပန္႔ျပန္႔က်ယ္က်ယ္ကို ခါးကေလးေတြကိုင္းၿပီး ေရစပ္ေရာက္တဲ့အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရစပ္ အေရာက္မွာ ဘယ္ကေလွာ္လာမွန္း သတိမထားမိတဲ့ ေလွကေလးတစီးဟာ ဘြားကနဲ က်ေနာ္တို႔နားကို ေရာက္လာတယ္။ ကြက္တိပဲ။ ေလွေလွာ္လာတာ ေကြ႔တယို ဆိုင္မွာတုန္းက ကားနဲ႔ ထြက္သြားတဲ့ အထဲက တေယာက္ပဲ။ ဟိုဘက္ကမ္းနဲ႔ ဒီဘက္ကမ္းကလဲ ရန္ကုန္အသံလႊင့္႐ံုေ႐ွ႔က ျပည္လမ္းမ ေလာက္ပဲ က်ယ္မယ္ ထင္ရတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ဒူးေလာက္႐ွိတဲ့ ေရထဲကို ဆင္းၾကၿပီး ေလွေပၚတက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေနကိုင္ေနတာ အားလံုးကို တဘက္ကမ္းက ေလွဆိပ္လိုေနရာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူအားလံုးက ျမင္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ရဲလိုလို ယူနီေဖာင္း၀တ္တေယာက္လဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔နဲ႔ မဆိုင္သလိုပဲ။ ဂ႐ုေတာင္ မစိုက္ၾကဘူး။ တဘက္ကမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ကိုႏိုင့္သူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္ ကေလးက..
"ဒီနားမွာ.. က်ေနာ့္အသိအိမ္႐ွိတယ္၊ သူ႔ကားသြားငွားမယ္.."
ေခ်ာင္းသာသာ က်ယ္တဲ့ ျမစ္ကေလးကို ကူးလိုက္တာ တဲအိမ္စုတ္စုတ္ကေလးေတြကေန ကြန္ကရစ္ခင္းတဲ့ လမ္းနဲ႔ တိုက္အိမ္ေကာင္းေကာင္းေတြဆီ ေရာက္သြားတယ္။ တဘက္မွာက မီးေလာင္ငုတ္တို၊ တဘက္မွာက တီဗီြၿဂိဳဟ္တု စေလာင္းေတြနဲ႔ တိုက္အိမ္ေတြ။ အိမ္တအိမ္မွာေရာက္ ေတာ့ တိုယိုတာဟိုင္းလတ္ကားတစီး ငွားလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီကားနဲ႔ ျမ၀တီနဲ႔တည့္တည့္ တဘက္ကမ္းကို ျပန္သြားၿပီး ထိုင္းလူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္မွာ တရက္ဗီဇာသြားယူရတယ္။ ၁၀ ဘတ္လားမသိဘူး ေပးရတယ္။ ကားဟာ က်ေနာ္တို႔ကို မဲေဆာက္ေစ်းနားမွာ ခ်ေပးတယ္။ ဘတ္သံုးရာ ေပးရလို႔ တေယာက္တရာစီ စုေပးလိုက္တယ္။
ေရျခားေျမျခား ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ေလွကေလးနဲ႔ ျဖတ္လိုက္တာ ထိုင္းပိုက္ဆံ (၁၀) ဘတ္နဲ႔ ဗီဇာတရက္ေနခြင့္ ရလိုက္တယ္။
အပိုင္း (၃) ၿပီး။
Tuesday, May 20, 2008
က်ေနာ္၀ရမ္းေျပး (၃)
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း
Monday, May 19, 2008
လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္မ႐ွိတဲ့ ဧကရာဇ္ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၅၇)
ေရးသူ-ေဒါက္တာသန္းထြန္း
႐ွင္းလင္းေျပာျပစရာ အမ်ားႀကီးေနာ္။ အခ်ိန္ကာလတိုတိုမွာ ေနာင္အၾကာႀကီး အက်ိဳး အျပစ္ခံရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ တိုးေနတယ္။ ျမန္မာအမ်ား က ဗုဒၶသာသနာဟာ အႏွစ္ငါးေထာင္တည္မယ္လို႔ ယံုတယ္။ ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ သာသနာ အဓြန္႔႐ွည္ေအာင္လုပ္ဖို႔ လူအား ေငြအား အမ်ားႀကီးလိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲေျပာေျပာ တခုခုကို တကယ္ယံုၾကည္ၿပီး လုပ္ခ်င္ၾကၿပီဆိုရင္ ဟိုလိုတမ်ိဳးလုပ္၊ ဒီလိုတမ်ိဳး လုပ္နဲ႔ ပန္းတိုင္ကို ဆိုက္သြားတာပါပဲ။ အဲဒီအားကို ငါက အသံုးခ်ရမွာလို႔ ငါယူဆၿပီးသား၊ လူစြမ္းေကာင္းဆိုရင္ အေျပာမပိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက အစြမ္းထက္တဲ့ ဧရာမပုဂိၢဳလ္ႀကီး ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ငါ့ကိုယ္ငါ သီရိပရ၀မမဟာရာဇာဓိရာဇ (ဘုန္းက်က္သေရႀကီးတဲ့ တရားေစာင့္တဲ့ မင္းတကာ့မင္း) လို႔ ဆိုတယ္။
အခု ငါ ဘယ္လို မင္းတကာ့မင္း ျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ ေျပာမယ္။ ငါ့ ပတ္လည္မွာ မင္းေသးမင္းေျမႇာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတယ္။ သူတို႔ကို တဦးခ်င္းခြဲၿပီး ျဖိဳလွဲဖို႔ လြယ္ပါတယ္။ သာသနာ ၂၀၉၄၊ သကၠရာဇ္ ၉၁၂၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၅၀ အဲဒီတုန္းက ငါ ေကတုမတီ (ေတာင္ငူ) ကို သြားၿပီးတိုက္တယ္။ ၁၁ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၁ မွာ ေတာင္ငူကို ငါရတယ္။ ၿမိဳ႔သိမ္းတယ္ဆိုရင္ ဘာေတြျဖစ္မလဲ မင္းတို႔ ေတြးၾကည့္စမ္း။ ငါေျပာပါမယ္ကြာ၊ ဘုရားအို၊ ေက်ာင္းအိုကို ျပင္တယ္ကြာ၊ အသစ္လည္း ထပ္ေဆာက္တယ္၊ ဗုဒၶ႐ွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားတရားေတာ္ကို ျပန္႔ပြါးေအာင္ ေျပာမယ္ ေဟာမယ္၊ ေဒသအလိုက္ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ အဲဒီမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ လူေတြ႐ွိတယ္။ ဒီလူေတြက လူပါး လူနပ္ေတြ၊ ငါ့ဆီ၀င္လာၿပီး အသက္မေသ စည္းစိမ္မပ်က္ ဆက္လက္အမႈထမ္းလိုပါ သတဲ့၊ ငါ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သူတို႔က လာေျပာတာေလ။ ၿမိဳ႔၀န္ကို ၿမိဳ႔၀န္ဆက္ခန္႔၊ ေစာ္ဘြားကို ေစာ္ဘြားပဲ ဆက္ေနပါေစ၊ ငါ့ကို ဘ၀႐ွင္မင္းတရားႀကီးတဲ့၊ ဒါ သူတို႔ ေခၚတာ၊ ကဲ မလြယ္ဘူးလား။ ေနာက္ ျပည္ၿမိဳ႔ကို ၃၀ ၾသဂုတ္ ၁၅၅၁ မွာ ငါတိုက္ယူျပန္တယ္။ ငါ့ နာမည္နဲ႔ အဲဒီၿမိဳ႔မွာ ေကာင္းမႈေတြ အထပ္ထပ္ သူတို႔က လုပ္ေပးၾကတယ္။ ငါကေတာ့ လူအင္အားနဲ႔ လက္နက္အင္အားထပ္ျဖည့္ၿပီး ဟံသာ၀တီ (ဗဂိုး) ကို ၁၂ မတ္ ၁၅၅၂ မွာ သြားတိုက္တယ္။ တဘက္ရန္သူ မင္းဆိုတဲ့လူက ဆင္စီးၿပီး ထြက္လာတယ္။ သူနဲ႔ ဆင္စီးခ်င္း တေယာက္ခ်င္း စစ္ထိုး၀ံ့မလားတဲ့။ ငါ့ဆင္ ဥေပါသထက သူ႔ဆင္ရဲ႔ အစြယ္ေတြကို ခ်ိဳးပစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါ ၿပီးေတာ့ ပင္လယ္၀မွာ ဒီေရတက္တာ မင္းျမင္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား၊ ငါ့ စစ္သားေတြက သူ႔ၿမိဳ႔တြင္းကို ဒီေရတက္သလို ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆက္တိုက္ ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ျဖစ္တယ္။ နန္းမေ႐ွ႔မွာ ေခါင္းေလာင္းဆြဲထားၿပီး နစ္နာခ်က္ တခုခု႐ွိသူတိုင္း အတားအဆီးမ႐ွိ ဒီ ေခါင္းေလာင္း ထိုးခြင့္ေပးထားတယ္။ (ေခါင္းေလာင္းသံၾကားရင္ ဘာဒုကၡ လဲလို႔ ေမးၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းေပးပါတယ္။) တိုက္ေရး ခိုက္ေရးေတြ ေခတၱျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးရပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိဖုရားႀကီး လက္ဆြဲၿပီး ၁၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၄ မွာ ငါတို႔ ဘိသိက္ခံတယ္။ ငါလည္း သာသနာ့ဒါယကာႀကီး ျဖစ္ၿပီေပါ့။
ငါ့ကို ေျပာၾကတယ္။ ဗုဒၶကို ယံုၾကည္တဲ့ ေဒသအမ်ားႀကီးမွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့မင္းက ဗုဒၶရဲ႔ အဆံုးအမကို မနာယူၾကဘူးတဲ့။ ဒီကိစၥကို ငါ ဘယ္လိုေျဖ႐ွင္းသလဲဆိုေတာ့ ငါ့မွာ ႐ွိသမွ် ေရအား ၾကည္းအား အကုန္စု႐ံုးၿပီး ေျမာက္အရပ္နဲ႔ အေ႐ွ႔ေျမာက္အရပ္ကို ခ်ီတက္ခဲ့တယ္။ အ၀ကို ၂၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၅ မွာ သိမ္းလိုက္ႏိုင္တယ္။ ငါ့ကို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး အသတ္အျဖတ္ပဲ လံု႔လျပဳေနတယ္လို႔ အားလံုးက ထင္ေနၾကၿပီ မဟုတ္လား။ အေသ အေပ်ာက္က နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ထက္ျမက္ တာကို လူသိမ်ားလာေတာ့ ၿမိဳ႔တၿမိဳ႔ကို ငါတို႔ ခ်ဥ္းကပ္တာနဲ႔ နည္းနည္းေလာက္ ဟန္ေရးျပ တိုက္ခိုက္လိုက္႐ံုနဲ႔ (ဒါမွမဟုတ္) လံုး၀မတိုက္ရဘဲနဲ႔ လက္နက္ခ် အညံ့ခံၾကတယ္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာေတာ့ ငါတို႔ကလည္း သိပ္ၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အားႀကီးတယ္၊ အားသာတယ္ မဆိုႏိုင္သလို သူတို႔ကလည္း သိပ္ညံ့့တယ္၊ သိပ္ဖ်င္းတယ္။ တို႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္တာကိုပဲ မခံရဲဘူးဆိုတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ငါက စစ္ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္သတင္းေတာ့ ႐ွိပါရဲ႔၊ သတၱိေရာ၊ ဇြဲလံု႔လေရာ မေခဘူးေလ၊ ၿမိဳ႔ေတြ ၀န္းက်င္က စိုက္ခင္းပ်ိဳးခင္းေတြ ဖ်က္တယ္၊ စစ္မၾကာခဏ တိုက္ေနရတဲ့ေပါ့။ စစ္အျမဲတိုက္ ေနၾကရင္ ငတ္သထက္ ငတ္ၾကမယ္၊ ဘယ္ၿမိဳ႔မွ တို႔က အျပင္က အၾကာႀကီး ၀ိုင္းပိတ္ဆို႔ထား တာကို မခံႏိုင္ပါ။ ျမန္ျမန္ စစ္ေအးစကားေျပာၿပီး အသနားခံလိုက္ၾကတယ္။ ေစာေစာက ေျပာသလို ငါ့ကို သခင္အျဖစ္ လက္ခံလိုက္ၾကတယ္။ အရင္က ရတဲ့ ရာထူးဂုဏ္ထူး ဥစၥာစီးပြါး မဆုတ္ယုတ္ရင္ ၿပီးစတမ္းေပါ့။ ငါကလည္း ေပးတဲ့ကတိသစၥာတည္ေအာင္ ထိန္းပါတယ္။ စစ္ေအာင္သူေတြဟာ ေလာဘမသတ္ႏိုင္ဘဲ ရသမွ် နိုင္သမွ် ႏွိပ္စက္လုပ္ၾကတဲ့ အထဲမွာ ငါမပါဘူး။ တခါက သူပုန္ ရာနဲ႔ေထာင္နဲ႔ ႐ွိသမွ်ကို ကပ္နဲ႔ေလွာင္ၿပီး အစာေရစာ မေပးဘဲ မီးတိုက္သတ္ဖို႔ ထားတယ္။ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ ႂကြလာၿပီး သူတို႔ ဒကာေတြကို ေ႐ြးႏႈတ္ၿပီး ေခၚသြားခြင့္လည္းျပဳေရာ တကယ့္အႀကီးအကဲ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ တို႔မွာလည္း သတ္ရတဲ့လူ ေလ်ာ့သြားတာ ေကာင္းတာေပါ့။ အ၀မင္း၊ အမတ္နဲ႔ ေနာက္လိုက္ေတြက ငါတို႔ဆီမွာ သစၥာေရ လာေသာက္ၿပီး ငါတို႔ တပ္သားျဖစ္လာေတာ့ ငါတို႔အဖို႔လည္း ဆက္လက္ နယ္ပယ္သိမ္းသြင္းဖို႔ ခြန္အားျပည့္သြားျပန္ တယ္။ ဒီလိုပဲ ပေဒသရာဇ္တိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္ျမဲပါ။ ကုလား (ဥေရာပ) ေၾကးစားတပ္ကို ေတာ့ ဒီလိုမထင္နဲ႔ေလ။ သူတို႔ကိုလည္း သာသနာေျမကလြဲရင္ ႀကိဳက္တာကို ႀကိဳက္သ ေလာက္ယူလို႔ ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ ငါကလည္း ေနရာသစ္ကို သိမ္းၿပီးရင္ ေက်ာင္းဘုရား ျပဳျပင္မယ္၊ ေစတီကို ေ႐ြးခ်ယ္လို႔ စီစဥ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ တစတစ မြန္ေဒသ ျမန္မာေဒသေတြက ေစတီေတြမွာ ေ႐ႊတ၀င္း၀င္းနဲ႔ ေ႐ႊႏိုင္ငံ ျဖစ္လာပါတယ္။ ရဟန္းေတြ ကလည္း ၀ိနည္းေတာ္ကို ေလးေလးစားစား လိုက္နာက်င့္သံုးတာကို ေတြ႔ရတယ္။ လူေတြကလည္း ဗုဒၶသာသနာ၀င္ေတြလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေနအထိုင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ လာတယ္။ သူသူငါငါ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ႐ွိၾကပါတယ္။
သီရိလၤကာမွာ ဗုဒၶသာသနာ ေမွးမွိန္ေနတယ္လို႔ ငါၾကားရေတာ့ ႐ုတ္တရက္ သိပ္စိတ္ထိခိုက္ သြားတယ္။ ပိဋိကတ္တစံုနဲ႔ က်မ္းတတ္ဆရာေတာ္တခ်ိဳ႔ကို ေစလႊတ္ပါတယ္။ ဒီလို က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္ေတြအျပင္ လက္သမားဆရာ ပန္းခ်ီဆရာေတြလည္း ထည့္လိုက္ေသး တယ္။ ဟိုမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး လွပတင့္တယ္ေအာင္ ေဆးေရးေ႐ႊခ် လုပ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ လိုသမွ် ပစၥည္းကိရိယာေတြလည္း သယ္ေဆာင္သြားခိုင္းပါတယ္။ တကယ့္ကို ငါက သူတို႔အေပၚမွာ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းထားကို သိေအာင္၊ သူတို႔ အေျခအေနေကာင္း လာေအာင္ ဆႏၵ႐ွိတာကို ထင္႐ွားေအာင္ ငါ့ဆံေတာ္နဲ႔ မိဖုရားႀကီးဆံေတာ္ကို ျဖတ္ၿပီး တံျမက္လုပ္ၿပီး စြယ္ေတာ္တိုက္မွာ ဖုန္လွည္းဖို႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ငါေစလႊတ္တဲ့အဖြဲ႔ဟာ ေအာင္ပြဲရလို႔ ျပန္လာၿပီး ဟိုက စြယ္ေတာ္တုတဆူလည္း လက္ေဆာင္ေပးဆက္ လိုက္ပါေသး တယ္။
ေန႔စဥ္ ငါ့ဘာသာ ငါေမးတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ ငါဘယ္ကိုသြားၿပီး ဗုဒၶသာသနာ ျပဳခြင့္ရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ႐ွမ္းမ်ားဟာ ဟိုအခါက သာသနာကို ေလးစားရေကာင္း မွန္း မသိေသးတာ အမွန္ပါ။ မိဖုရားႀကီးကိုပါ ေခၚခဲ့ၿပီး ငါတို႔ ေဖာင္ေတာ္နဲ႔ အညာကို ဆန္တယ္။ ခမ္းႀကီးနားႀကီး သြားတာေပါ့။ စစ္အဂၤါခင္းက်င္းၿပီး စစ္တိုက္ဖို႔လည္း ပါတယ္။ အ၀ကို ၂၄ ဒီဇင္ဘာ ၁၅၅၆ မွာ ေရာက္တယ္၊ ၈ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ခရီးဆက္တယ္၊ ပတၱျမားေျမျဖစ္တဲ့ မိုးမိတ္နဲ႔ သီေပါက ၁၀ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံတယ္။ မိုးမိတ္ရဲ႔ အေနာက္ေျမာက္မွာ ေစတီတဆူတည္ဖို႔ ၈ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ဘုရား အုတ္ျမစ္ခ်တယ္။ ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ဌာပနာတိုက္ပိတ္တယ္။ လယ္ထြက္စပါး တႏွစ္တင္း ၆၀၀ ကို သာသနာ့အေထာက္ အပ့ံျဖစ္ဖို႔ လွဴတယ္။ ဘုရားတည္တယ္ဆိုတာ ကူဘုရားပါ၊ အထြက္အ၀င္အတြက္ ကူ ေလးမ်က္ႏွာစလံုး အသံုးျပဳလို႔ ရပါတယ္။ ရတနာေစတီလို႔ သမုတ္ပါတယ္။ ေစတီကိုရံၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေလးေက်ာင္း ေဆာက္တယ္။ သီေပါမွာ ေစတီတဆူ ထပ္ေဆာက္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြား ႀကီးရဲ႔ ေျမးေတာ္ကို ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ အခမ္းအနားနဲ႔ သီေပါေစာ္ဘြားအသစ္ ခန္႔တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ လိုအပ္သမွ်ကို ၫႊန္ၾကားမွာထားၿပီး ၁၇ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ မိုးမိတ္က ျပန္ခဲ့တယ္။ ဧရာ၀တီကို ထီးခ်ိဳင့္က ေဖာင္ေတာ္နဲ႔ ၂၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ကူးပါတယ္။ ၂၈ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ ၾကည္းေၾကာင္း ေျမာက္ဘက္ကို ဆက္လက္ခ်ီတက္လို႔ မိုးၫႇင္းက ၂၈ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံတယ္။ မိုးေကာင္းက ၂၆ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ငါလုပ္ေနက် ထံုးစံအတိုင္း သူတို႔မူလေနရာ မွာပဲ ေစာ္ဘြားျပန္ခန္႔တယ္။ ဒီေတာ့ မိုးေကာင္းေစာ္ဘြားလည္း ဆက္ၿပီး မိုးေကာင္းေစာ္ဘြား ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ရတာ စြန္႔လုပ္ရတာ ျဖစ္လို႔ ၾကားရသူတိုင္း အံ့ၾသၾကတယ္။ မိုးေကာင္း၊ မိုးၫႇင္း၊ ကေလး ေစာ္ဘြားေတြကို ဘယ္လိုအုပ္ခ်ဳပ္မွ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာကို လမ္းၫႊန္ သင္ၾကားၿပီး ႐ွမ္းနယ္ေတြျဖစ္တဲ့ မိုးေကာင္း၊ မိုးၫႇင္း နဲ႔ မိုးမိတ္၊ သီေပါနယ္ေတြမွာ အႀကီးအကဲ ေသရင္ အ႐ွင္သခင္နဲ႔အတူ ကၽြန္ က်ားမေတြ သတ္ၿပီး သၿဂႋဳဟ္တဲ့ အစဥ္အလာတခုကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ လံုးလံုးရပ္စဲေစပါတယ္။
အျပန္ခရီးကို ၉ ဧၿပီ ၁၅၅၇ မွာ စတင္ထြက္ခဲ့တယ္။ ပုဂံမွာ ၀င္ၿပီး ေ႐ႊစည္းခံုကို ေ႐ႊခ်တယ္။ အခ်ိန္ပိႆာ ၂၁၀၀၀ (၇၆၆၅၀ ေပါင္) ႐ွိတဲ့ ေၾကးေခါင္းေလာင္းကို ၂၃ ေမ ၁၅၅၇ မွာ သြန္းေလာင္းေစတယ္။ ဧကရာဇ္ပိုင္နက္မရခင္ ဧကရာဇ္ျဖစ္တဲ့ ငါဟာ အခုလို စြမ္းေဆာင္ခဲ့ ပံု ေခါင္းေလာင္းမွာ ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ေစတယ္။
အၫႊန္း။ ။ မြန္ဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ ေ႐ႊစည္းခံုေခါင္းေလာင္းစာ။ (မြန္ေက်ာက္စာၫြန္႔ေပါင္း၊ ခ်စ္သိန္း ၁၉၆၅၊ စာ ၁၀၅-၁၀၈)
{ထီးေပါင္းကားစာအုပ္တိုက္ကထုတ္တဲ့၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႔ "ဂံ-ဂိုး-၀" စာအုပ္၊ ၂၀၀၅၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ပထမအႀကိမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
အခု ငါ ဘယ္လို မင္းတကာ့မင္း ျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ ေျပာမယ္။ ငါ့ ပတ္လည္မွာ မင္းေသးမင္းေျမႇာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတယ္။ သူတို႔ကို တဦးခ်င္းခြဲၿပီး ျဖိဳလွဲဖို႔ လြယ္ပါတယ္။ သာသနာ ၂၀၉၄၊ သကၠရာဇ္ ၉၁၂၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၅၀ အဲဒီတုန္းက ငါ ေကတုမတီ (ေတာင္ငူ) ကို သြားၿပီးတိုက္တယ္။ ၁၁ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၁ မွာ ေတာင္ငူကို ငါရတယ္။ ၿမိဳ႔သိမ္းတယ္ဆိုရင္ ဘာေတြျဖစ္မလဲ မင္းတို႔ ေတြးၾကည့္စမ္း။ ငါေျပာပါမယ္ကြာ၊ ဘုရားအို၊ ေက်ာင္းအိုကို ျပင္တယ္ကြာ၊ အသစ္လည္း ထပ္ေဆာက္တယ္၊ ဗုဒၶ႐ွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားတရားေတာ္ကို ျပန္႔ပြါးေအာင္ ေျပာမယ္ ေဟာမယ္၊ ေဒသအလိုက္ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ အဲဒီမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ လူေတြ႐ွိတယ္။ ဒီလူေတြက လူပါး လူနပ္ေတြ၊ ငါ့ဆီ၀င္လာၿပီး အသက္မေသ စည္းစိမ္မပ်က္ ဆက္လက္အမႈထမ္းလိုပါ သတဲ့၊ ငါ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သူတို႔က လာေျပာတာေလ။ ၿမိဳ႔၀န္ကို ၿမိဳ႔၀န္ဆက္ခန္႔၊ ေစာ္ဘြားကို ေစာ္ဘြားပဲ ဆက္ေနပါေစ၊ ငါ့ကို ဘ၀႐ွင္မင္းတရားႀကီးတဲ့၊ ဒါ သူတို႔ ေခၚတာ၊ ကဲ မလြယ္ဘူးလား။ ေနာက္ ျပည္ၿမိဳ႔ကို ၃၀ ၾသဂုတ္ ၁၅၅၁ မွာ ငါတိုက္ယူျပန္တယ္။ ငါ့ နာမည္နဲ႔ အဲဒီၿမိဳ႔မွာ ေကာင္းမႈေတြ အထပ္ထပ္ သူတို႔က လုပ္ေပးၾကတယ္။ ငါကေတာ့ လူအင္အားနဲ႔ လက္နက္အင္အားထပ္ျဖည့္ၿပီး ဟံသာ၀တီ (ဗဂိုး) ကို ၁၂ မတ္ ၁၅၅၂ မွာ သြားတိုက္တယ္။ တဘက္ရန္သူ မင္းဆိုတဲ့လူက ဆင္စီးၿပီး ထြက္လာတယ္။ သူနဲ႔ ဆင္စီးခ်င္း တေယာက္ခ်င္း စစ္ထိုး၀ံ့မလားတဲ့။ ငါ့ဆင္ ဥေပါသထက သူ႔ဆင္ရဲ႔ အစြယ္ေတြကို ခ်ိဳးပစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါ ၿပီးေတာ့ ပင္လယ္၀မွာ ဒီေရတက္တာ မင္းျမင္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား၊ ငါ့ စစ္သားေတြက သူ႔ၿမိဳ႔တြင္းကို ဒီေရတက္သလို ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆက္တိုက္ ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ျဖစ္တယ္။ နန္းမေ႐ွ႔မွာ ေခါင္းေလာင္းဆြဲထားၿပီး နစ္နာခ်က္ တခုခု႐ွိသူတိုင္း အတားအဆီးမ႐ွိ ဒီ ေခါင္းေလာင္း ထိုးခြင့္ေပးထားတယ္။ (ေခါင္းေလာင္းသံၾကားရင္ ဘာဒုကၡ လဲလို႔ ေမးၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းေပးပါတယ္။) တိုက္ေရး ခိုက္ေရးေတြ ေခတၱျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးရပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိဖုရားႀကီး လက္ဆြဲၿပီး ၁၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၄ မွာ ငါတို႔ ဘိသိက္ခံတယ္။ ငါလည္း သာသနာ့ဒါယကာႀကီး ျဖစ္ၿပီေပါ့။
ငါ့ကို ေျပာၾကတယ္။ ဗုဒၶကို ယံုၾကည္တဲ့ ေဒသအမ်ားႀကီးမွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့မင္းက ဗုဒၶရဲ႔ အဆံုးအမကို မနာယူၾကဘူးတဲ့။ ဒီကိစၥကို ငါ ဘယ္လိုေျဖ႐ွင္းသလဲဆိုေတာ့ ငါ့မွာ ႐ွိသမွ် ေရအား ၾကည္းအား အကုန္စု႐ံုးၿပီး ေျမာက္အရပ္နဲ႔ အေ႐ွ႔ေျမာက္အရပ္ကို ခ်ီတက္ခဲ့တယ္။ အ၀ကို ၂၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၅ မွာ သိမ္းလိုက္ႏိုင္တယ္။ ငါ့ကို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး အသတ္အျဖတ္ပဲ လံု႔လျပဳေနတယ္လို႔ အားလံုးက ထင္ေနၾကၿပီ မဟုတ္လား။ အေသ အေပ်ာက္က နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ထက္ျမက္ တာကို လူသိမ်ားလာေတာ့ ၿမိဳ႔တၿမိဳ႔ကို ငါတို႔ ခ်ဥ္းကပ္တာနဲ႔ နည္းနည္းေလာက္ ဟန္ေရးျပ တိုက္ခိုက္လိုက္႐ံုနဲ႔ (ဒါမွမဟုတ္) လံုး၀မတိုက္ရဘဲနဲ႔ လက္နက္ခ် အညံ့ခံၾကတယ္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာေတာ့ ငါတို႔ကလည္း သိပ္ၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အားႀကီးတယ္၊ အားသာတယ္ မဆိုႏိုင္သလို သူတို႔ကလည္း သိပ္ညံ့့တယ္၊ သိပ္ဖ်င္းတယ္။ တို႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္တာကိုပဲ မခံရဲဘူးဆိုတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ငါက စစ္ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္သတင္းေတာ့ ႐ွိပါရဲ႔၊ သတၱိေရာ၊ ဇြဲလံု႔လေရာ မေခဘူးေလ၊ ၿမိဳ႔ေတြ ၀န္းက်င္က စိုက္ခင္းပ်ိဳးခင္းေတြ ဖ်က္တယ္၊ စစ္မၾကာခဏ တိုက္ေနရတဲ့ေပါ့။ စစ္အျမဲတိုက္ ေနၾကရင္ ငတ္သထက္ ငတ္ၾကမယ္၊ ဘယ္ၿမိဳ႔မွ တို႔က အျပင္က အၾကာႀကီး ၀ိုင္းပိတ္ဆို႔ထား တာကို မခံႏိုင္ပါ။ ျမန္ျမန္ စစ္ေအးစကားေျပာၿပီး အသနားခံလိုက္ၾကတယ္။ ေစာေစာက ေျပာသလို ငါ့ကို သခင္အျဖစ္ လက္ခံလိုက္ၾကတယ္။ အရင္က ရတဲ့ ရာထူးဂုဏ္ထူး ဥစၥာစီးပြါး မဆုတ္ယုတ္ရင္ ၿပီးစတမ္းေပါ့။ ငါကလည္း ေပးတဲ့ကတိသစၥာတည္ေအာင္ ထိန္းပါတယ္။ စစ္ေအာင္သူေတြဟာ ေလာဘမသတ္ႏိုင္ဘဲ ရသမွ် နိုင္သမွ် ႏွိပ္စက္လုပ္ၾကတဲ့ အထဲမွာ ငါမပါဘူး။ တခါက သူပုန္ ရာနဲ႔ေထာင္နဲ႔ ႐ွိသမွ်ကို ကပ္နဲ႔ေလွာင္ၿပီး အစာေရစာ မေပးဘဲ မီးတိုက္သတ္ဖို႔ ထားတယ္။ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ ႂကြလာၿပီး သူတို႔ ဒကာေတြကို ေ႐ြးႏႈတ္ၿပီး ေခၚသြားခြင့္လည္းျပဳေရာ တကယ့္အႀကီးအကဲ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ တို႔မွာလည္း သတ္ရတဲ့လူ ေလ်ာ့သြားတာ ေကာင္းတာေပါ့။ အ၀မင္း၊ အမတ္နဲ႔ ေနာက္လိုက္ေတြက ငါတို႔ဆီမွာ သစၥာေရ လာေသာက္ၿပီး ငါတို႔ တပ္သားျဖစ္လာေတာ့ ငါတို႔အဖို႔လည္း ဆက္လက္ နယ္ပယ္သိမ္းသြင္းဖို႔ ခြန္အားျပည့္သြားျပန္ တယ္။ ဒီလိုပဲ ပေဒသရာဇ္တိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္ျမဲပါ။ ကုလား (ဥေရာပ) ေၾကးစားတပ္ကို ေတာ့ ဒီလိုမထင္နဲ႔ေလ။ သူတို႔ကိုလည္း သာသနာေျမကလြဲရင္ ႀကိဳက္တာကို ႀကိဳက္သ ေလာက္ယူလို႔ ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ ငါကလည္း ေနရာသစ္ကို သိမ္းၿပီးရင္ ေက်ာင္းဘုရား ျပဳျပင္မယ္၊ ေစတီကို ေ႐ြးခ်ယ္လို႔ စီစဥ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ တစတစ မြန္ေဒသ ျမန္မာေဒသေတြက ေစတီေတြမွာ ေ႐ႊတ၀င္း၀င္းနဲ႔ ေ႐ႊႏိုင္ငံ ျဖစ္လာပါတယ္။ ရဟန္းေတြ ကလည္း ၀ိနည္းေတာ္ကို ေလးေလးစားစား လိုက္နာက်င့္သံုးတာကို ေတြ႔ရတယ္။ လူေတြကလည္း ဗုဒၶသာသနာ၀င္ေတြလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေနအထိုင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ လာတယ္။ သူသူငါငါ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ႐ွိၾကပါတယ္။
သီရိလၤကာမွာ ဗုဒၶသာသနာ ေမွးမွိန္ေနတယ္လို႔ ငါၾကားရေတာ့ ႐ုတ္တရက္ သိပ္စိတ္ထိခိုက္ သြားတယ္။ ပိဋိကတ္တစံုနဲ႔ က်မ္းတတ္ဆရာေတာ္တခ်ိဳ႔ကို ေစလႊတ္ပါတယ္။ ဒီလို က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္ေတြအျပင္ လက္သမားဆရာ ပန္းခ်ီဆရာေတြလည္း ထည့္လိုက္ေသး တယ္။ ဟိုမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး လွပတင့္တယ္ေအာင္ ေဆးေရးေ႐ႊခ် လုပ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ လိုသမွ် ပစၥည္းကိရိယာေတြလည္း သယ္ေဆာင္သြားခိုင္းပါတယ္။ တကယ့္ကို ငါက သူတို႔အေပၚမွာ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းထားကို သိေအာင္၊ သူတို႔ အေျခအေနေကာင္း လာေအာင္ ဆႏၵ႐ွိတာကို ထင္႐ွားေအာင္ ငါ့ဆံေတာ္နဲ႔ မိဖုရားႀကီးဆံေတာ္ကို ျဖတ္ၿပီး တံျမက္လုပ္ၿပီး စြယ္ေတာ္တိုက္မွာ ဖုန္လွည္းဖို႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ငါေစလႊတ္တဲ့အဖြဲ႔ဟာ ေအာင္ပြဲရလို႔ ျပန္လာၿပီး ဟိုက စြယ္ေတာ္တုတဆူလည္း လက္ေဆာင္ေပးဆက္ လိုက္ပါေသး တယ္။
ေန႔စဥ္ ငါ့ဘာသာ ငါေမးတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ ငါဘယ္ကိုသြားၿပီး ဗုဒၶသာသနာ ျပဳခြင့္ရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ႐ွမ္းမ်ားဟာ ဟိုအခါက သာသနာကို ေလးစားရေကာင္း မွန္း မသိေသးတာ အမွန္ပါ။ မိဖုရားႀကီးကိုပါ ေခၚခဲ့ၿပီး ငါတို႔ ေဖာင္ေတာ္နဲ႔ အညာကို ဆန္တယ္။ ခမ္းႀကီးနားႀကီး သြားတာေပါ့။ စစ္အဂၤါခင္းက်င္းၿပီး စစ္တိုက္ဖို႔လည္း ပါတယ္။ အ၀ကို ၂၄ ဒီဇင္ဘာ ၁၅၅၆ မွာ ေရာက္တယ္၊ ၈ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ခရီးဆက္တယ္၊ ပတၱျမားေျမျဖစ္တဲ့ မိုးမိတ္နဲ႔ သီေပါက ၁၀ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံတယ္။ မိုးမိတ္ရဲ႔ အေနာက္ေျမာက္မွာ ေစတီတဆူတည္ဖို႔ ၈ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ဘုရား အုတ္ျမစ္ခ်တယ္။ ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ဌာပနာတိုက္ပိတ္တယ္။ လယ္ထြက္စပါး တႏွစ္တင္း ၆၀၀ ကို သာသနာ့အေထာက္ အပ့ံျဖစ္ဖို႔ လွဴတယ္။ ဘုရားတည္တယ္ဆိုတာ ကူဘုရားပါ၊ အထြက္အ၀င္အတြက္ ကူ ေလးမ်က္ႏွာစလံုး အသံုးျပဳလို႔ ရပါတယ္။ ရတနာေစတီလို႔ သမုတ္ပါတယ္။ ေစတီကိုရံၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေလးေက်ာင္း ေဆာက္တယ္။ သီေပါမွာ ေစတီတဆူ ထပ္ေဆာက္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြား ႀကီးရဲ႔ ေျမးေတာ္ကို ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ အခမ္းအနားနဲ႔ သီေပါေစာ္ဘြားအသစ္ ခန္႔တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ လိုအပ္သမွ်ကို ၫႊန္ၾကားမွာထားၿပီး ၁၇ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ မိုးမိတ္က ျပန္ခဲ့တယ္။ ဧရာ၀တီကို ထီးခ်ိဳင့္က ေဖာင္ေတာ္နဲ႔ ၂၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ကူးပါတယ္။ ၂၈ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ ၾကည္းေၾကာင္း ေျမာက္ဘက္ကို ဆက္လက္ခ်ီတက္လို႔ မိုးၫႇင္းက ၂၈ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံတယ္။ မိုးေကာင္းက ၂၆ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ငါလုပ္ေနက် ထံုးစံအတိုင္း သူတို႔မူလေနရာ မွာပဲ ေစာ္ဘြားျပန္ခန္႔တယ္။ ဒီေတာ့ မိုးေကာင္းေစာ္ဘြားလည္း ဆက္ၿပီး မိုးေကာင္းေစာ္ဘြား ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ရတာ စြန္႔လုပ္ရတာ ျဖစ္လို႔ ၾကားရသူတိုင္း အံ့ၾသၾကတယ္။ မိုးေကာင္း၊ မိုးၫႇင္း၊ ကေလး ေစာ္ဘြားေတြကို ဘယ္လိုအုပ္ခ်ဳပ္မွ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာကို လမ္းၫႊန္ သင္ၾကားၿပီး ႐ွမ္းနယ္ေတြျဖစ္တဲ့ မိုးေကာင္း၊ မိုးၫႇင္း နဲ႔ မိုးမိတ္၊ သီေပါနယ္ေတြမွာ အႀကီးအကဲ ေသရင္ အ႐ွင္သခင္နဲ႔အတူ ကၽြန္ က်ားမေတြ သတ္ၿပီး သၿဂႋဳဟ္တဲ့ အစဥ္အလာတခုကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ လံုးလံုးရပ္စဲေစပါတယ္။
အျပန္ခရီးကို ၉ ဧၿပီ ၁၅၅၇ မွာ စတင္ထြက္ခဲ့တယ္။ ပုဂံမွာ ၀င္ၿပီး ေ႐ႊစည္းခံုကို ေ႐ႊခ်တယ္။ အခ်ိန္ပိႆာ ၂၁၀၀၀ (၇၆၆၅၀ ေပါင္) ႐ွိတဲ့ ေၾကးေခါင္းေလာင္းကို ၂၃ ေမ ၁၅၅၇ မွာ သြန္းေလာင္းေစတယ္။ ဧကရာဇ္ပိုင္နက္မရခင္ ဧကရာဇ္ျဖစ္တဲ့ ငါဟာ အခုလို စြမ္းေဆာင္ခဲ့ ပံု ေခါင္းေလာင္းမွာ ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ေစတယ္။
အၫႊန္း။ ။ မြန္ဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ ေ႐ႊစည္းခံုေခါင္းေလာင္းစာ။ (မြန္ေက်ာက္စာၫြန္႔ေပါင္း၊ ခ်စ္သိန္း ၁၉၆၅၊ စာ ၁၀၅-၁၀၈)
{ထီးေပါင္းကားစာအုပ္တိုက္ကထုတ္တဲ့၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႔ "ဂံ-ဂိုး-၀" စာအုပ္၊ ၂၀၀၅၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ပထမအႀကိမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Friday, May 16, 2008
မပို႔လိုက္ရ သူတို႔အသုဘ (၃)၊ (သို႔) လကၤာဒီပ ဦးမတ္ႀကီး
ေရးသူ- ေမာင္ေအး၀င္း
ရင္နင့္စဖြယ္၊ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းတဲ့ သတင္းဆိုးႀကီး က်ေနာ္တို႔ဆီကို ေရာက္လာပါတယ္။ ဗမာမီဒီယာေတြက သတင္းမရခင္ ႏိုင္ငံျခားမီဒီယာေတြဆီက အရင္ဖတ္ ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ နာရီပိုင္းနဲ႔အမွ်၊ တေန႔ထက္တေန႔ သတင္းေတြက ပိုၿပီစံုလာတယ္။ မၾကားရက္စရာ သတင္းဆိုႀကီးပါကလား။ ေလမုန္တိုင္းတဲ့။ နာဂစ္တဲ့။ ကြမ္းျခံကုန္းလဲ ေတာ္ေတာ္ထိတယ္ ၾကားရေတာ့ ကိုစိန္လွေအာင္ကို စိတ္ပူသြားျပန္ေရာ။ ဒီၾကားထဲ လန္ဒန္က ဘီဘီစီမွာလုပ္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ကေလး တေယာက္က ဦးခါး (သူ႔အသက္နဲ႔ဆိုရင္ ေတာ့ ဦးခါးေပါ့ေလ)၊ ငခါး (ကြမ္းျခံကုန္း) သတင္းကို ေမးလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြမ္းျခံကုန္းက ငွက္ႀကီးတေကာင္ (တင္ေမာင္ေဌး) ေတာ့ အိုဟိုင္အိုမွာ ဆူ႐ွီလိပ္ေနတယ္။ သူ႔ကို လွမ္းေမး မိတယ္။ ငခါးအေၾကာင္းေတာ့ သူလဲ မၾကားမိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ နဲ႔ ၀မ္းကြဲညီကိုေတာ္တဲ့ ကိုစိန္လွေအာင္ အေၾကာင္းေတာ့ ၾကားလိုက္ပါတယ္။ သူကေတာင္ ကိုယ့္ကို အျပစ္လာ တင္ေနေသးတယ္။ ကိုစိန္လွေအာင္ျဖင့္ ဆံုးတာ တႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ႐ွိေတာ့မယ္တဲ့။ မသိဘူးေလ၊ ဒင္းကျဖင့္ မေျပာပဲနဲ႔။
ဘ၀တကၠသိုလ္ အတူတက္ေဖာ္ထဲက တေယာက္ေတာ့ သြားျပန္ၿပီ။ ေလးငါးႏွစ္ ေလာက္က ေလျဖတ္သြားတယ္ၾကားလို႔ ေဆး၀ါးကုသဖို႔ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပို႔လိုက္ ေသးတယ္။ ေရာဂါသက္သာ ထူထူေထာင္ေထာင္ျပန္ ျဖစ္လာေတာ့ လူႀကံဳနဲ႔ စကားၾကံဳပါး လိုက္တာ ၾကားလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မၾကာမၾကာ သတိရေနေပမယ့္ အဆက္သြယ္ ခက္သြားလို႔ သတင္းမၾကားလိုက္မိဘူး။ ကိုယ့္လူ ဆံုးသြားၿပီတဲ့။ သူကေတာ့ ဆံုးတာ တႏွစ္ ေလာက္႐ွိ ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သူမိသားစုေတြေတာ့ မုန္တိုင္းနဲ႔ ဘယ္လိုေနၾကမလဲ၊ ရင္ေလး စရာပါပဲ။
ေထာင္ထဲမွာ သူနဲ႔ လူခ်င္းမသိခင္ သူ႔နာမည္ကို အရင္ၾကားဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို စီရင္ခ်က္ ခ်ေတာ့ ႐ံုးမွာ အင္တာေန႐ွင္နယ္သီခ်င္းဆိုလို႔ တိုက္ပိတ္ထားတုန္း အေဆာင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး အေဆာင္မွာ ျပႆနာျဖစ္လို႔ တိုက္ျပန္ေရာက္လာတဲ့ သိန္းသန္းဦး လို႔ေခၚတဲ့ ေမာင္ကမၻာ ဆီက သတင္းရတယ&