Sunday, April 19, 2015

[စာအုပ္အညႊန္း]

[စာအုပ္အညႊန္း]








သကၠရာဇ္ေကာဇာ ၁၃၇၇ ခု ပါ


ကိုယ့္ဆီကို ဗမာျပည္က ပို႔ေနက် စာအုပ္ေတြ ကာလတစံုတရာ  ရပ္သြားလို႔ အသစ္ေတြနဲ႔ ေခတၱ ျပတ္ခဲ့ရတယ္။  ခု - ေရာက္မယ့္ေရာက္ေတာ့ ဟိုက ဒီက တၿပိဳင္နက္တည္းလိုလို ေရာက္လာၾကတာ..။

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ႏွစ္သစ္အကူး မွာ ကိုယ့္အႀကိဳက္စာအုပ္ေတြ တေပ်ာ္တပါးႀကီး ေရာက္ခ်လာပါတယ္။  မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ႏွစ္သစ္၊ ၁၃၇၇ ခုႏွစ္ ျဖစ္ပါေစသတည္း……..။

ပထမအသုတ္မွာ ေရာက္လာတဲ့ အထဲက ပထဆံုး ကိုင္လိုက္တာ.
ေမာင္မိႈင္းလြင္(အင္းဝ) ရဲ႔ - ေႏြဦးငွက္ရဲ႔ အိပ္တန္းျပန္ -

ေက်နပ္ျခင္းနဲ႔ အတူ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ အတိတ္ကို အသာ လွပ္ၾကည့္မိတယ္။  ၾကာၿပီ ဆိုေပမယ့္ ပံုရိပ္ေတြက ထင္ရွားတုန္း၊ ျပတ္သားတုန္း။  အင္း ေဆးသားေတြက ခိုင္တာကို.။

ခု စာအုပ္မွာ ပါတဲ့ ကဗ်ာေတြဟာ မဂၢဇင္းေတြထဲက၊ အင္တာနက္ထဲက ရထားၿပီး ကဗ်ာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။  ခု စာအုပ္အျဖစ္ စုစည္းမႈ တခု ထြက္လာေတာ့ ေက်နပ္မိတာ အမွန္

ဒီလို ကဗ်ာစာအုပ္မ်ိဳးေတြကို ေက်ာင္းမုန္႔ဘိုးေတြထဲက ဝယ္ၾက၊ ဖတ္ၾက၊ စုၾကေဆာင္းၾက၊ လက္ေဆာင္ေတြ ေပးၾက။  လက္ေဆာင္ေတြ ယူၾက။  တသ သ.. နဲ႔ ေပါ့။

ေမာင္မိႈင္းလြင္(အင္းဝ) နဲ႔ ကိုယ္က စက္မႈတကၠသိုလ္ကို အတူေရာက္၊ အတူတက္၊ အတူ ကန္ထုတ္ ခံခဲ့ရသလို၊ အတူေရး၊ အတူဖတ္၊ အတူေပ်ာ္၊ အတူလႈပ္ရွားခဲ့ၾကတာ.။  ၾကိဳ႔ကုန္းေက်ာင္းကေန အင္းစိန္ေတာရ ေျပာင္းေတာ့လည္း အတူတူ……

စက္မႈတကၠသိုလ္ ေရာက္ခါစမွာ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းက ေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းမွာ ကပ္ထားတယ္။  ကဗ်ာဝါသနာရွင္ေတြ စိတ္ဝင္စားရင္ လာေရာက္တက္ၾကဖို႔ ကမ္းလွမ္းဖိတ္ေခၚတဲ့ အစည္းအေဝး ဖိတ္စာ။

 - မြန္းတည့္ေနရိပ္ - ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ေဝၾကမလို႔ စုစည္းတဲ့ အစည္းအေဝးတခု ဖိတ္ေခၚျခင္း။  ကိုယ္တို႔ သြားတက္တယ္။  မိန္းကေလး ရွားပါတဲ့ ကိုယ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ အစည္းအေဝးကို မိန္းကေလး ၂ ဦး ၃ ဦး လာတက္တာ ေတြ႔မိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဆရာဗဂ်ီေအာင္စိုး ဆြဲတဲ့ မ်က္နွာဖံုးနဲ႔ မြန္းတည့္ေနရိပ္ ထြက္လာတယ္။  ေနာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ ထုတ္တဲ့ ရန႔ံပန္း ကဗ်ာစာအုပ္၊ ေနာက္ေတာ့ မဆလပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီက ပါေမာကၡခ်ဳပ္ကို ေခၚႀကိမ္းတယ္လို႔ ၾကားတဲ့ - အျပာေရာင္မီးေတာက္- ကဗ်ာစာအုပ္။ ဒိအျပင္ ဖေယာင္းစကၠဴမွာ ေရးၿပီး စာကူးစက္နဲ႔ လွည့္ထုတ္တဲ့ ကဗ်ာ စာအုပ္ေတြလည္း……… ေဟာတအုပ္ ေဟာတအုပ္

". အပူမီးခ
ေဒါသမိႈင္းေဝ မ်က္ႏွာေတြ
ဒီမ်က္ႏွာေတြမ်ား
ေပါင္းစည္းသြားမိရင္ေတာ့
မီးေတာက္ဘဲေပါ့။
အပူခ်ိန္ အျမင့္ဆံုးေရာက္
မီးေတာက္အျပာေရာင္
အဲဒီအခါ.."။   ။ [အျပာေရာင္မီးေတာက္]

"..သုဝဏၰသွ်ံ
အမွန္တရား၊ ဘက္ေတာ္သားမို႔
ဆိပ္လူးမွ်ားဒဏ္၊ ျပင္းအားထန္လည္း
ဆယ္ျပန္သတ္ဦး မေသႏိုင္။   ။"['ေသြးပ်က္မုဆိုး အျပစ္မဲ့သားေကာင္' အျပာေရာင္မီးေတာက္ စာအုပ္]

"ေကာက္ရိုးမီးလို
ဝုန္းဆိုထေတာက္၊ ၿဗဳန္းဆိုေပ်ာက္မို႔
ေျခာက္ေသြ႔ေျမမာ၊ ဤေနရာတြင္
ေနာင္ခါမီးေလာင္လြယ္ဦးမည္။   ။" [ရန႔ံပန္း၊ ျမန္မာစာဌာန၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္၊ ၁၉၇၀ ခု]

အဲဒီေခတ္ဟာ စက္မႈတကၠသိုလ္ စာေပနဲ႔ အႏုပညာရွင္တို႔ရဲ႔ ေရႊေခတ္။

က်ေနာ္ ဖတ္ဖို႔ ပထဆံုး ေကာက္ကိုင္လိုက္တဲ့ "ေႏြဦးငွက္ရဲ႔အိပ္တန္းျပန္" ကဗ်ာ စာအုပ္ဟာ ေမာင္မိႈင္းလြင္ အင္းဝရဲ႔ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ေခတ္ကာလကေန ဒီေန႔ေခတ္ လက္နဲ႔ေရး၊ စိတ္နဲ႔ေရး တာေတြ ေကာင္းႏိုးရာရာ စုစည္းထားတာ..။

"ကဗ်ာ့မိုးႀကိဳးသြား
ႏွလံုးသားထိမွန္
မိုးခ်ဳန္းသံထက္
ဟိန္းဟိန္းညံျခိမ့္စြဲေနခဲ့
'ေၾကြဒါကိုက ပြင့္ျခင္းဘဲေဟ့' ……တဲ့။   ။"[ေန႔စြဲေက်ာ္ဒိုင္ယာရီစာမ်က္နွာမ်ား၊ စာကူးစက္နဲ႔ ထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္]

၁၃၇၇ ခု နွစ္သစ္မွာ ေမာင္မိႈင္းလြင္ အင္းဝ က်ဴးရင့္တဲ့ အေမွာင္ေခတ္ရဲ႔ သူရဲေကာင္းျပတိုက္ထဲက ပုေလြသံကို ဝမ္းေျမာက္ပီတိနဲ႔ နာခံလိုက္ပါတယ္။


Sunday, March 15, 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ မဟာမိႈင္းအထိမ္းအမွတ္ - မိႈင္းစာမ်က္ႏွာ။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ မဟာမိႈင္းအထိမ္းအမွတ္ - မိႈင္းစာမ်က္ႏွာ။
မိႈင္းကဗ်ာ၊ မိႈင္းဘဝ ႏွင့္ မိႈင္းအမွတ္တရ။




မဟာသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း (၁၈၇၆ - ၁၉၆၄)


…………
………….
………….
သမိုင္းေဗဒ
အတိတ္မသိလွ်င္၊ ဘာမွ်မသိ
မိႈင္းမသိလွ်င္၊ လြတ္လပ္ေရးမသိ
မိႈင္းမသိလွ်င္၊ ညီညြတ္ေရးမသိ
မိႈင္းမသိလွ်င္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမသိ
အတိတ္မသိလွ်င္၊ ဘာမွ်မသိ
ယေန႔မသိလွ်င္၊ အနာဂတ္မသိ
မသိ မသိ မသိ။
……………..
……………..

ဒဂုန္တာရာ
၁၄ - ၁- ၂၀၀၇
ပန္းၾကာဝတ္မႈန္

[ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း၊ မတ္ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

Monday, January 19, 2015

ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳျဖစ္တယ္ (၂) -ေရးသူ - ေမာင္သာရ



ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳျဖစ္တယ္ (၂)


ေရဆိုတာ ျမင့္ရာက နိမ့္ရာကို စီးတယ္လို႔ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ သည္ေနရာမွာေတာ့ ငါလည္း မေရမရာ ျဖစ္တာနဲ႔ မင္းကိုပဲ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ျပန္ေမးရဦးမယ္။  ၅၅ - ႏွစ္ဆိုတဲ့ အရြယ္ဟာ သူငယ္ျပန္ၿပီလား၊ ျပန္ႏိုင္ၿပီလား၊ ျပန္တတ္ၿပီလား။

ေအးပါ .. ၅၅ - ႏွစ္နဲ႔ သူငယ္ျပန္တယ္လို႔ေတာ့ ငါလည္း မၾကားဖူးပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါ့အသက္က အခုလာမယ့္ ေအာက္တိုဘာလက်မွ ၅၄ ျပည့္မယ္။  သူငယ္ျပန္တဲ့အရြယ္ ခုနွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ မဟုတ္ေသးဘူး။  ၿပီးေတာ့လည္း အထူးသန္တုန္း ျမန္တုန္း။

ဟုတ္ပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ ငါ သူငယ္ျပန္စ ျပဳေနၿပီ။  သူငယ္ျပန္ခ်င္ေနၿပီ။  တခါတေလ ငါ့စိတ္ကို ငါမနည္း ထိန္းရတယ္။  ဒါေတာင္ မရခ်င္တဲ့အခါ မရဘူး။  လြတ္ခ်င္တဲ့အခါ လြတ္သြားတယ္။

မင္းက……….. မိန္းမ ငယ္ငယ္ေလးေတြကို ယူခ်င္တဲ့စိတ္ ေပါက္ရမွာလား။  ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ ေမာင္ရာ၊ ေၾကာက္လွပါၿပီ။

သည္မယ္.. ေဟ့ေကာင္ မေနာက္နဲ႔၊ ငါအတည္ေျပာတာ။  အဲ့ဒါ ငါေျပာျပမယ္။  မင္းေရး။  ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳ ျဖစ္တယ္။  ကဗ်ာလည္း ျဖစ္တယ္။  စာတပုဒ္ ျဖစ္တယ္ေပါ့ကြာ။

ငါကိုယ္တိုင္ ေရးႏိုင္ေတာ့မွ သက္သက္မယ့္ မင္းကို ေရးခိုင္းေနပါ့မလား။  ငါေရးလို႔ မျဖစ္လို႔ေပါ့ကြ။  သိတယ္မဟုတ္လား။  ငါေရးရင္ ျပသနာ ျဖစ္မယ္။  ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။

မင္းကေတာ့ စာေရးတဲ့ လူခ်င္း တူေပမယ့္ စာေရးတဲ့ မူခ်င္းမတူဘူး။  ၿပီးေတာ့ လူငယ္လည္း လူငယ္။  ဘာအေရာင္အဆင္းမွလည္း မရွိ။  လမ္းမေပၚမွာ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းၿပီး ေခြလွိမ့္လည္း မင္းအေနနဲ႔ ကေတာ့ တင့္တင့္တယ္တယ္။  ဘာကိစၥမွ မရွိႏိုင္ဘူး။

မင္းသိပါတယ္ေလ။  တတ္ႏိုင္ရင္ ငါ စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို။  အသက္ႀကီးလာၿပီ ဟေကာင္ရ။  မ်က္စိေတြမႈန္၊ လက္ေတြ တုန္နဲ႔။  မ်က္စိမႈန္တာက မ်က္မွန္ တပ္လို႔ ရေသးတယ္။  လက္တုန္တာက ဘာမွ ကူလို႔ ေထာက္လို႔ မရဘူး။

ေျပာရတာလည္း ရွက္ပါတယ္ကြာ။  မေရးျပန္ေတာ့လည္း ထမင္းစားစရာက မရွိျပန္ဘူးဟ။  ထမင္းစားစရာ မရွိလို႔မ်ား  သိသိတတ္တတ္နဲ႔ လာေပးၾက ကမ္းၾကလိမ့္မယ္ လို႔ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔။  ေၾကြးရွင္က လူေရွ႔မေရွာင္ သူေရွ႔မေရွာင္ ေၾကြးလိုက္မေတာင္းရင္ပဲ ကံေကာင္း။

ခက္သားပဲကြ။  သည္အသက္ သည္အရြယ္ေရာက္လာမွေတာ့ ငါလည္း တျခားအလုပ္ လုပ္မစားတတ္ေတာ့ဘူး။  ျပင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။  ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနၿပီ ဆိုပါေတာ့ကြာ။

မင္းမ်က္ျမင္ပဲ။  ငတ္ေတာ့လည္း ေတြ႔ကရာ ေလွ်ာက္ေရးေတာ့တာေပါ့။  ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ေတြ ေရးလား ေရးရဲ႔။  ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ျပန္ေရးလား ေရးရဲ႔။  ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္က အေၾကာင္းေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က အေၾကာင္းေတြ၊ လမ္းေဘးက အေၾကာင္းေတြ ဘာမွလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေတာင္ေလွ်ာက္ေရး ေျမာက္ေလွ်ာက္ေရး။

ေဟာ . အခုေတာ့ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။  မေရးေတာ့ဘူး။  မင္းတို႔ပဲ ေရးၾကေတာ့။

အခု ငါေျပာျပမယ္ ဆိုတာကလည္း  ေရးတတ္ရင္ေတာ့ စာေကာင္းတပုဒ္ျဖစ္တယ္ကြ။ လွတယ္။  လွေအာင္လည္း ေရးတတ္ရမွာေပါ့ကြာ။

ေအး .. သည္ဝတၳဳမွာေတာ့ ငါ့ကို အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေနရာမွာ ထားေရးရမယ္။  နာမည္ေတာ့ လႊဲထည့္လိုက္ေပါ။  လြယ္ပါတယ္။

အဲ ဝတၳဳ အစမွာ ေစာေစာက ငါေျပာတဲ့အတိုင္း ငါက ၅၅ ႏွစ္နဲ႔ သူငယ္ျပန္စ ျပဳေနၿပီေပါ့။

ဘာျဖစ္လို႔ သူငယ္ျပန္ၿပီလို႔ ေျပာရသလဲဆိုေတာ့ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါက အခု ကမာရြတ္က အေဆာင္တေဆာင္မွာ ေနေနတယ္။  အေဆာင္ဆိုတာက ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဘြဲ႔ရၿပီးစ အလုပ္လက္မဲ့ လူငယ္ေတြ၊ အလုပ္ဝင္စ လူငယ္ေတြ စုေပါင္း ငွားရမ္း ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ေနရာ။  အားလံုး အသက္ ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ အရြယ္ေတြ။  လူပ်ိဳ ကိုယ္လြတ္ေတြ။  ငါလိုလူမ်ိဳး ငါက လြဲလို႔ တေယာက္မွ မရွိ။

စဥ္းစားၾကည့္ေလ။  အဲသည္လို အရြယ္လူငယ္ကေလးေတြနဲ႔ခ်ည္း ႏွစ္ရွည္လမ်ား အေနၾကာလာေတာ့ ငါကလည္း လြတ္ေန၊ စိတ္ေတြလည္း ျပန္ငယ္လာတယ္ ထင္ပါရဲ႔။  အေတြးအေခၚေတြလည္း ေျပာင္းကုန္သလား မေျပာတတ္ဘူး။  အင္အားခ်င္းကလည္း ငါက တေယာက္တည္း။  သူတို႔က အမ်ား။  လႊမ္းမိုးလာတယ္ ေအာက္ေမ့ရတာပဲ။

ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး။  မင္းေျပာသလို တြဲခ်င္တဲ့စိတ္၊ ႏႊဲခ်င္တဲ့ ဆႏၵမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္မလာဘူး။  ဒါကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

ေနာက္တာ ေျပာင္တာ၊ ရယ္စရာေျပာတာက ေျပာတာတျခား။  မိန္းမနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ေတာ့  ငါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္က်သြားၿပီ။  ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။  ဒါအမွန္။

ဒါေပမယ့္ ငါက ဘာလဲ မသိဘူး။ သတင္းစာဖတ္ရင္ ခါတိုင္းလို မဖတ္ဘူး။  ခါတိုင္းဆိုရင္ စာအုပ္ေၾကာ္ျငာေတြ ပထမဆံုး လွန္ဖတ္လို႔။  ေနာက္ နာေရးေၾကာ္ျငာေတြ ဖတ္လို႔။  ေဟာဗ် .. ခုေတာ့ 'အလိုရွိသည္' ဆိုတဲ့ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ ေခၚတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြကိုပါ အေရးတႀကီး ဖတ္ေနၿပီ။

ဘာလုပ္မွာလဲ။  ငါ့အသက္အရြယ္၊ ငါ့ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ ဘာဆိုင္သလဲ။  စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။  ဘာေၾကာင့္ စိတ္ဝင္တစား ဖတ္မိေနတယ္ ဆိုတာကို။

အလကား ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။  တခါတေလ အဲဒီေၾကာ္ျငာတဲ့ အလုပ္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္တယ္။  ၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြ အလြတ္က်က္ၾကတဲ့ 'ျပည္ျမန္မာ' စာအုပ္ ဆိုရင္လည္း ေကာက္ဖတ္ၾကည့္၊ မွတ္။ ၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖၾကည့္။

တကယ္ရယ္ရတယ္။  ငါမေအာင္ဘူး။  ငါ့ကိုယ္ ငါသာ အျပင္ဘက္မွာ အထင္ႀကီးေနတာ။  လူေတြ႔အေမးခံရတဲ့ အဆင့္ေတာင္ မေရာက္လိုက္ဘူး။  ဖြတ္က်ား။  စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ေအာက္တန္းက်။

ေဟ့ေကာင္ . ဘာေတြ လိုက္ေရးမွတ္ေနတာလဲ။  မဟုတ္တာေတြလည္း ေလွ်ာက္မထည့္နဲ႔။  ငါေျပာသမွ် အကုန္လံုးလည္း ထည့္ေရးဖို႔ မလိုဘူး။  ဝတၳဳတိုဆိုတာ တိုရမယ္။  တိုႏိုင္သမွ် တိုရမယ္။ လွ်ာမရွည္နဲ႔။  မလိုအပ္ရင္ ထည့္မေရးနဲ႔။  စာဖတ္တဲ့ လူေတြမွာလည္း အခ်ိန္အား သိပ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။  ေျပာခ်င္တဲ့ စကားကို ျမန္ျမန္ေျပာ၊ တိုတိုေျပာ၊ ေရွးေခတ္က ေရးပံုေရးနည္းေတြကို အတုခိုး မမွားနဲ႔။  စာအုပ္ေဟာင္းပံုထဲက ပညာရွိေဟာင္းေတြရဲ႔ စကားေတြကိုလည္း နားေယာင္မေနနဲ႔။  မင္းရဲ႔ အလုပ္က ေရး၊ ဆက္ေရး၊ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ မဟုတ္လား။  ေရး၊ ေျပာေန ျငင္းေနလို႔ စာေရးဆရာ မျဖစ္ဘူး။

ဟုတ္ပါ့။  လွ်ာရွည္တာက ငါ။  ေျပာလက္စ စကားေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။

ေအး .. လူငယ္ေတြနဲ႔ အတူေနတယ္။  လူငယ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းတယ္။  ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း လူငယ္လို႔ ထင္လာတယ္။

အခုမွ ဘြဲ႔ရခါစ ေပါ့ေလ။  အလုပ္မရွိေသးေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာက္မယ္ေပါ့။  'အလိုရွိသည္' ေတြကို ေသေသေခ်ာခ်ာ လိုက္ဖတ္။

ဆိုလိုတာက ဘဝကို အခုမွ စမယ္ေပါ့။  စာေရးဆရာ ဘဝကို ေမ့လိုက္။  လူငယ္တေယာက္။  ေမာင္သိန္းလြင္။ ေနာက္အသစ္တေယာက္။

ေမာင္သိန္းလြင္ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ။  အနာဂတ္ဘဝအတြက္ ဘယ္လို စိတ္ကူး ၾကံစည္ထားသလဲ။  အလုပ္ ေရြးၿပီးၿပီလား။  လမ္းေရြးၿပီးၿပီလား။  ဒါမွမဟုတ္ ရရာအလုပ္လုပ္မွာလား။  ေလွၾကံဳလိုက္ မွာလား။  လြယ္တဲ့လမ္း သြားမွာလား။  ပန္းတိုင္ သတ္မွတ္ေလွ်ာက္မွာလား။

ဟိုက္ ဘယ္ဆိုးလို႔တုန္း။

ေမာင္သိန္းလြင္ အသစ္လည္း စိတ္မေက်ပြဲ ႏႊဲခ်င္ေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႔။  ဘဝမွာ ေနာက္တေက်ာ့ ထပ္ငတ္ခ်င္ေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႔။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။  ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ လုပ္မယ္တဲ့

မင္းသိတယ္ မဟုတ္လား။

ဝပ္ခါနီး ၾကက္မတေကာင္ကို ဝယ္ၿပီး ၾကက္ဥ ဆယ္ဥလံုး ထည့္ဝပ္ခိုင္းလိုက္တာ  အခု ေပါက္ေနၿပီ။  ဆယ္ေကာင္။  တဥမွ မပ်က္ဘူး။  အဝပ္ေကာင္းလိုက္တဲ့ ၾကက္မ။  သားထိန္းေကာင္းလိုက္တဲ့ ၾကက္မ။

ေဟ့ေကာင္ .. ေငးမေနနဲ႔။  အဲဒါ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္။  တႏိုင္ ေမြးျမဴေရး ေခၚတယ္။  မပါပါေအာင္ ထည့္ေရး။

ေအး.. ၾကက္ကေလးေတြအေၾကာင္း ၾကံဳလို႔ ေျပာအုန္းမယ္။  မင္းလဲ တိရစၦာန္ ခ်စ္တတ္တဲ့ အေကာင္ပဲ။  အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အပ်ိဳႀကီး အိုကလည္း တိရစၦာန္ ခ်စ္တတ္တယ္။  ေတာ္ေသးတာေပါ့။  ၾကက္ဆိုတာ တံျမက္စည္း လွဲထားတဲ့ အမိႈက္ပံုကို ျပန္ဖြ ပစ္လို ဖြပစ္၊ ေပါင္းသင္ေျမဖို႔ထားတဲ့ ပန္းပင္ေျခရင္းေတြ ယက္လိုယက္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း ျပသနာ တက္ႏိုင္တယ္။

အင္း .. ငါလည္း ဒီၾကက္ေတြ ေပါက္လာမွ အေတာ့္ကို အိမ္ျမဲေနတယ္။  အဲ .. အေဆာင္ျမဲေနတယ္။

ဟန္ေတာ့က်တယ္။  ၿမိဳ႔ထဲကိုလဲ ေန႔စဥ္မထြက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။  ခရီးစရိတ္ အကုန္အက် သက္သာတာေပါ့။  ၿပီးေတာ့ လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္ေတြမွာလည္း သိပ္ၾကာၾကာ မထိုင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။  အခ်ိန္ပုပ္ သက္သာတာေပါ့။

အလကားေနရင္း ငါ့ၾကက္ကေလးေတြပဲ ငါထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။  ၾကက္ေက်ာင္းတယ္ ဆိုပါေတာ့။

မင္းမသိဘူး။

လႊတ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။

အစာေတြ႔ရင္ ၾကက္မႀကီးက အသံျပဳၿပီး လွမ္းေခၚတယ္။  ၾကက္ကေလးေတြ ေျပးလာၿပီး စားၾကတယ္။  ၾကက္မႀကီးက သူမစားဘူး။  အစာ သိပ္ေပါမ်ားေနမွ ဝင္စားတယ္။

ေနာက္တခါ က်ီးကန္းလာတယ္။  ရန္သူလာတယ္။  ၾကက္မႀကီးက အသံျပဳလိုက္တယ္။  အေတာင္ႏွစ္ဖက္ကို ဖြေပးတယ္။  ၾကက္ကေလးေတြက အေမ့နား ေျပးလာၾကၿပီး ပုန္းၾကတယ္။

မိဘေမတၱာ ေျပာပါတယ္။  တိရစၦာန္ေတာင္ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ္ခ်စ္တယ္။  ဒါလဲ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ၿပီး ေရးလို႔ ရတာပဲ။

ငါေျပာမယ္။  မနက္ကပဲ ျမင္ခဲ့ရေသးတယ္။  ၾကက္မႀကီးက ပန္းအိုးေအာက္ အုတ္ခဲၾကားက တီေကာင္တေကာင္ကို မိလိုက္တယ္။  ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။  ျပတ္ပါလာတယ္။  မစားဘူး။  သလင္းေျပာင္မွာ ခ်ၿပီး ကေတာ့ ကေတာ့နဲ႔ ၾကက္ကေလးေတြကို လွမ္းေခၚတယ္။  အသံျပဳ လိုက္တယ္။  ဒီေတာ့ ၾကက္ကေလးေတြ ေျပးလာၾကတယ္။   ဝိုင္းလုၾကတယ္။

ၾကက္ကေလးက ဆယ္ေကာင္။  အစာက တခုတည္း။

ပထမဆံုး ရတဲ့အေကာင္က အစာကို စားမယ္လို႔ အျပင္မွာ ေနာက္တေကာင္က ေကာက္ယူေျပးတယ္။  ႏႈတ္သီးမွာ အစာတန္းလန္းနဲ႔။  တေကာင္က ေျပးတယ္။  ကိုးေကာင္က လိုက္တယ္။

ခ်နားခ်ိန္ မရဘူး။  ခ်စားခ်ိန္ မရဘူး။  အခ်င္းခ်င္း အတင္းလုတယ္။

ေျပးတယ္။  လိုက္လုၾကတယ္။  နားတယ္။  ေနာက္တေကာင္ ပါးစပ္ထဲ ပါသြားတယ္။  ေနာက္တေကာင္က ေျပးရျပန္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္ေကာင္မွာ ဘယ္ေကာင္မွ ဟုတၱိပတၱိ မစားလိုက္ရဘူး။  လုရင္းနဲ႔ ျပတ္ကုန္တယ္။  ခ်ီေျပးရင္းနဲ႔ နည္းနည္း စားလိုက္တဲ့ေကာင္ စားရမယ္။

အစာကေလး အနည္းအပါး စားရပါမယ့္ အေရး ေျပးၾကရ၊ လႊားၾကရ၊ လုၾကရ၊ ယက္ၾကရ။

ဒါလည္း ေရးတတ္ရင္ ေရးလို႔ ရတာပဲ။

ေဟာ .. နည္းနည္းကေလး အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ၾကက္မႀကီးက သားမခြဲေသးဘူး။  သူတို႔ အေခၚ 'အေမြလု' သတဲ့။  အခ်င္းခ်င္း ခြပ္ကုန္ၾကၿပီ။

ဒါလဲ ေရးလို႔ ရတာပဲ။

ဟဲ့ေကာင္ အိပ္ငိုက္မေနနဲ႔။  စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ မ်က္စိကို ဖြင့္ထား။

ေမာင္သာရ

[ေပဖူးလႊာ ၁၉၈၆ ေမလ]

Saturday, January 17, 2015

ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳ ျဖစ္တယ္ ေရးသူ - ေမာင္သာရ



[ဆရာေမာင္သာရ ရဲ႔ ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳ ျဖစ္တယ္ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]

ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳျဖစ္တယ္ (၁)

မင္းက မင္းကို မျမင္တတ္ဘူး.. ေျပာေတာ့လည္း မႀကိဳက္ဘူး။  သည္ေခတ္ေလာက္ စာေရးခ်င္တဲ့ လူေတြအတြက္ ေရးစရာ ေပါတာ ဘယ္ရွိမလဲ။  ငါ့မွာဆိုလဲ ေရးစရာေတြ တပံုတေခါင္းႀကီး။  ေရးလို႔ကို မကုန္ႏိုင္ဘူး။

မင္းက်မွ ဘာေရးရမွန္း မသိဘူးဆိုၿပီး လာညည္းေနတယ္။  အေတာ္ဟုတ္တဲ့ေကာင္။

အေရးႀကီးတာက ျမင္တတ္ဖို႔ လိုတယ္ကြ။  စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျမင္တတ္ရတယ္။ ၾကည့္တတ္ရတယ္။

တကယ္ေတာ့ စာေရးတယ္ဆိုတာက ဘာမွ သိပ္ခက္တာ မဟုတ္ဘူး။  ေလ့က်င့္လိုက္ရင္ ရတာပဲ။  တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။  ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္၊ ပရိသတ္ႀကိဳက္ေအာင္၊ နားလည္း လည္လာေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ သိပ္မလြယ္လွ ဘူးေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ 'အျမင္' ရွိရမယ္။  ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္ဖို႔ လိုမယ္။

တျခား ေဝးေဝးလံလံေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္မေနနဲ႔။  သည္လမ္းက ဘာလမ္းလဲ။  ဘာလမ္းျဖစ္ျဖစ္ မင္းေနတဲ့လမ္း။  သည္လမ္းထဲမွာ မင္းေနလာခဲ့တာပဲ ဘယ္ေလာက္ၾကာ ၿပီလဲ။  ငါသိတာပဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။

ငါက မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့သာ သည္လမ္းကို ေရာက္ဖူးတာ။  ေရာက္တာကေတာ့ ခဏခဏ ေပါ့ေလ။  မင္းရွိေနေတာ့လည္း ေရာက္ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ဆိုလိုတာက ဘာပဲေျပာေျပာ သည္လမ္းအေၾကာင္းကို မင္းက ငါ့ထက္ ပိုသိမယ္။  ငါသိတယ္ ဆိုတာက မင္းသိတာထက္ ဆယ္ပံု႔တပံု ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။

ၿပီးေတာ့ သည္လမ္းမွာ မင္းက ရပ္ကြက္လူႀကီး။  ရပ္ကြက္က ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမာက္ထားတာ။  သည္လမ္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပသနာ အရပ္ရပ္ကို မင္းကိုယ္တိုင္ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းေနရတာ။  သည္လမး္ရဲ႔ အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အူသိမ္အူမ မက်န္ မင္းမသိဘဲ ေနမလား။

ဒါေပမယ့္ မင္းလမ္းကို မင္း စာတပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးရေကာင္းမွန္း မသိဘူး မဟုတ္လား။

ေအး. ျမင္တတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ အဲဒါကို ေျပာတာ။

ငါေျပာျပမယ္ နားေထာင္။

မဟုတ္ရင္ မဟုတ္ဘူး ျပန္ေျပာ။  မွားေနရင္ မွားေနတယ္ေျပာ။  ငါ့ကိုေတာ့ ေျပာလို႔ ရတယ္။ ကိစၥ မရွိဘူး။

မင္းေနတဲ့ အိမ္က စ, မယ္။

မင္း ဘာအလုပ္ လုပ္သလဲ။  ေတာက္တိုမည္ရ စာေရးတယ္။  စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။  မင္းမိန္းမက အိမ္ဆိုင္ ထြက္တယ္။  ကေလး စားစရာ အခ်ဥ္ထုပ္၊ အခ်ိဳထုပ္ကေလးေတြ ေရာင္းတယ္။  ေဆးလိပ္ေရာင္းတယ္။  လက္ဖက္သုပ္ ခ်င္းသုပ္ ေရာင္းတယ္။

ဟုတ္ၿပီ။

ဟိုဘက္ခန္းက ဘာလုပ္လဲ။

တရုတ္။  ဖိနပ္ခ်ဳပ္တယ္။  ဆိုင္ႀကီးေတြက ေအာ္ဒါေပးတဲ့ ဖိနပ္ေတြ ခ်ဳပ္တယ္။  အလုပ္သမား မရွိဘူး။  မိသားစု လုပ္ၾကတာ။

ေအး.. အေပၚထပ္ကေကာ ဘာလုပ္လဲ။  တခန္းက အိမ္ရွင္ေနတယ္။  တခန္းက အပ်ိဳႀကီး ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ေနတယ္။  လဟာျပင္ေစ်းမွာ အထည္ေရာင္းၾကတယ္။

ေနာက္တခါ ေခါင္းရင္းအိမ္။  ဘာလုပ္လဲ။  စက္ခ်ဳပ္တယ္။  ေယာက်္ားဝတ္ ရွပ္အက်ႌေတြ ခ်ဳပ္တယ္။  နာမည္ႀကီးတယ္။  ရုပ္ရွင္မင္းသားေတြေတာင္  လာအပ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။  ဒါေပမယ့္ ဆိုင္းဘုတ္ေတာ့ မရွိဘူး။

အဲသည္ ေခါင္းရင္းအိမ္ အေပၚထပ္ကေကာ။  လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဝန္ထမ္း။  ကုန္သြယ္ေရး ေကာ္ပိုေရးရွင္းတခုမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။  ဟုတ္ရဲ႔လား။  နာမည္ကေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။

ၿပီးေတာ့ ေျခရင္းအိမ္။

အိမ္ငွားမရွိဘူး။  ေမာ္ေတာ္ကား ေထာင္တယ္။  အငွားေလးဘီးကားကေလး ႏွစ္စီး ရွိတယ္။  ညဘက္ဆိုရင္ ေအာက္ထပ္မွာ ကားထားတယ္။  လူေတြက အေပၚထပ္မွာ ေနၾကတယ္။

ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က အိမ္။

အဲသည္အိမ္ကလည္း ေမာ္ေတာ္ကား ေထာင္တာပဲ။  ဒါေပမယ့္ ကားႀကီး။  အုတ္တင္ သဲတင္တဲ့ ကား။  တႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါေလာက္ အင္ဂ်င္ခ်ရတယ္။  ေလးခါေလာက္ လနဲ႔ ခ်ီနားၿပီး ျပင္ရတယ္။  ကားအို ကားေဟာင္းႀကီး။

ေနာက္တခန္းကေကာ ဘာေတြလုပ္လဲ။

ပိုင္းေလာ့ မင္ပုလင္းေတြ ဝယ္တယ္။  ေဆာ္ဒါနဲ႔ ေဆးတယ္။ သန္႔စင္တယ္။  ၿပီးေတာ့ စက္ရံုကို ကန္ထရိုက္စနစ္နဲ႔ ပုလင္းခြံေတြ ျပန္သြင္းတယ္။

မင္းတို႔ လမ္းက တကယ္ စံုတယ္။

ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းလည္းရွိတယ္။  ဆယ့္ႏွစ္ခန္း စာေလာက္ရွည္တဲ့ အုတ္ရိုးနဲ႔။  အက်ယ္ႀကီး။

ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဖိနပ္ခ်ဳပ္တဲ့ တရုတ္အိမ္ တအိမ္လည္း ရွိတယ္။

တခါ တရုတ္ မိန္းမလ်ာကေလး တေယာက္။  သူက ဆံပင္တုေတြ လုပ္ေရာင္းတယ္။  အလွျပင္ဆိုင္ လည္း ဖြင့္ထားတယ္။  သူ႔စီးပြါးေရးကလည္း ဆိုးပံုမရဘူး။

အဲသည္ အနားမွာပဲ ပါပလာ အေျခာက္ေတြ လုပ္ေရာင္းတဲ့ ကုလားမ အိမ္တအိမ္ ရွိေသးတယ္။

ေနာက္တခု ေခတ္ေပၚသေဘၤာသား အိမ္တအိမ္လည္း ရွိတယ္။  ဗြီဒီယိုနဲ႔ ဘာနဲ႔။  မင္းကေလးေတြ သြားၾကည့္ေနက်။

ၿပီးေတာ့ ေနာက္တအိမ္က လက္ႏွိပ္စက္ ျပင္တယ္။  အေဟာင္းေတြ ဝယ္တယ္။  ျပင္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတယ္။  သူကေတာ့ ဘားလမ္းမွာလည္း အဂၤလိပ္ လက္ႏွိပ္စက္ ရိုက္တယ္ ေျပာတာပဲ။  လမ္းေဘးေတာ့ လမ္းေဘးေပါ့ေလ။

အဲ. လမ္းထိပ္ ေရာက္သြားၿပီ။  လမ္းထိပ္တဖက္က ဆီဆိုင္ႀကီး။  ဆီကုန္သည္။  သည္နားတဝိုက္က ထမင္းဆိုင္ေတြ၊ အေၾကာ္ဆိုင္ေတြနဲ႔ အိမ္ေတြကို ဆီေရာင္းတယ္။  သူတို႔ကေတာ့ ခ်မ္းသာတယ္။  ကိုယ္ပိုင္ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ ဘာနဲ႔။

လမ္းထိပ္မွာပဲ တဖက္ကေတာ့ ကုန္စံုဆိုင္။  အခု ေနာက္ဆံုးေခတ္ေပၚ ကုန္စံုဆိုင္ေပါ့။  ပစၥည္း အစံုေရာင္းတယ္။  အလွကုန္လည္း ရွိတယ္။  စာေရးကရိယာေတြလည္း ရွိတယ္။  အိမ္သံုးပစၥည္း ေတြလည္း ရွိတယ္။  ဘီစကြပ္မ်ိဳးစံု လည္း ရွိတယ္။  အိမ္သံုး ေဆးဝါးလည္း ရွိတယ္။  ေနာက္ဆံုး တံဆိပ္ေခါင္းကအစ ရွိတယ္။

သည္ဘက္လမ္းထိပ္ ၿပီးေတာ့၊ ဟိုဘက္ လမ္းထိပ္ သြားရေအာင္။  လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အေအးဆိုင္။

တဖက္အိမ္က ေမာ္ေတာ္ကား ဝပ္ေရွာ့။  အထူးသျဖင့္  ဖင္မီလီယာကားေတြ လာျပင္တာ ေတြ႔ရတယ္။

လမ္းထဲကို ျပန္ဝင္ခဲ့။

ဆင္းရဲသားေတြ ေနတယ္။

တခန္းက ေဂၚရင္ဂ်ီ ကုလားမ။  မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း 'တိုရွည္' လုပ္ေရာင္းတယ္။  တခုမွ တမတ္။  ကေလးေတြ တန္းစီ ေစာင့္ဝယ္ရတယ္။

ေနာက္တခါဆို ၿပိဳလုၿပိဳခင္ အိမ္ကေလး။  ဆိုက္ကားဆရာတေယာက္က ေအာက္ထပ္ေနတယ္။  အေပၚထပ္က လက္သမားဆရာ။

အဲဒီ လက္သမားဆရာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သူတို႔နဲ႔ ကပ္လ်က္အိမ္က ပ်ဥ္တိုပ်ဥ္စ ပ်ဥ္ေဟာင္းေတြ ေရာင္းတယ္ ဝယ္တယ္။  အိမ္ေဟာင္းေတြ ဝယ္တယ္၊ ဖ်က္တယ္။  ယူလာတယ္။ ျပန္ေရာင္းတယ္။  သြပ္ေဟာင္းေတြလည္း ေရာင္းတာပဲ။

ေနာက္ သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာ္ခ်င္းဆိုင္ အိမ္ကေကာင္ကေတာ့ နည္းနည္း လည္တယ္။  လူငယ္ပဲ။  သူကေတာ့ ဘိလပ္ေျမ အတုလုပ္တယ္။  အတုလုပ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ငါျမင္ပါတယ္။  အစစ္ကို ဝယ္ရေသးတယ္။  ၿပီးေတာ့မွ ေျမနီမႈန္႔ေတြ၊ ထမင္းေျခာက္မႈန္႔ေတြနဲ႔ ျပန္ေရာၿပီး ေရာင္းတာပဲ။  အိတ္ကို ဘယ္ဘက္က ေဖာက္ၾကည့္  ၾကည့္ အစစ္ေတြခ်ည့္ပဲ။ အလယ္ေကာင္မွာမွ ေရာထည့္ထားတာ။  တအိတ္က ႏွစ္အိတ္ျဖစ္၊ ႏွစ္အိတ္က သံုးအိတ္ျဖစ္။  ဘိလပ္ေျမတအိတ္ရဲ႔ ေစ်းႏႈန္းကလည္း မင္းသိတဲ့အတိုင္း။  ရာေက်ာ္တယ္။  တြက္ေျခကိုက္တာေပါ့။

ေဟာ.. အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက စာကေလး အရွင္ေတြ ဝယ္ေလွာင္ၿပီး ေဖာက္သည္ေပးတဲ့ ကုလားအိမ္ တအိမ္လည္း ရွိေသးတယ္။  တအိမ္ မဟုတ္ဘူးေလ၊ နွစ္အိမ္။

ၿပီးေတာ့ မင္းတို႔ လမ္းထဲမွာ တပ္မေတာ္က တပ္ၾကပ္တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။  ကေလးေတြ တျပံဳႀကီးနဲ႔။  အဲဒီတပ္ၾကပ္က ဗလေကာင္းေကာင္း၊ ဝတ္စံုဝတ္လိုက္ရင္ တကယ္ခန္႔တယ္။  လူႀကီးတေယာက္ရဲ႔ ေမာ္ေတာ္ကားကို ေမာင္းရတယ္။  ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။

ေနာက္တခါ အရာခံ ဗိုလ္တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။  မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း လမ္းထိပ္ထြက္ၿပီး စစ္ရံုးက လာႀကိဳတဲ့ ဖယ္ရီကားကို ေစာင့္ေစာင့္ စီးတာ ေတြ႔တယ္။  အရပ္ထဲမွာေတာ့ သူရွိမွန္းေတာင္ မသိရဘူး။  လႊတ္ေအးတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဘဏ္အရာရွိ တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။  ဘဏ္အရာ ရွိဆိုေပမယ့္ ေယာကၡမအိမ္ ကပ္ေနတာပါ။  သူ႔ ေယာကၡမကလည္း မင္းလိုပဲ ရပ္ကြက္လူႀကီး။  တခါတုန္းက ၿမိဳ႔နယ္ အဆင့္အထိ ပါဘူးေသးတယ္ မဟုတ္လား။

ေအး. ၿပီးေတာ့ အထူးျခားဆံုးကေတာ့ ဒိုဘီသမားအိမ္။  ဒိုဘီသမား ဆိုေပမယ့္ အျခား ဒိုဘီ ကုလား ေတြလို လူတကာအဝတ္ ေလွ်ာ္တာ ဖြတ္တာ မဟုတ္ဘူး။  သူက သီးသန္႔။  ယဥ္ေက်းမႈ ဦးစီးဌာနက မင္းသမီး မင္းသား ဝတ္တဲ့ အဝတ္ေတြ၊ ေရႊခ်ည္တိုး ေငြခ်ည္ထိုးေတြနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကာေတြ၊ ကားလိပ္ေတြကို ေလွ်ာ္ရ ဖြတ္ရတာ။  သည္အလုပ္လုပ္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။  မိရိုးဖလာ လုပ္လာခဲ့တဲ့ အလုပ္လို႔ ေျပာတယ္။

ေနာက္ ထူးျခားတဲ့ အိမ္တအိမ္လည္း ၇ွိေသးတယ္။  တနွစ္ပတ္လံုး ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူး။  ဘာအလုပ္မွ မရွိဘူး။  တႏွစ္မွ တခါပဲ အလုပ္လုပ္တယ္။  အဲဒီအလုပ္ကလည္း တလေလာက္ပဲ လုပ္ရတယ္။  ဒါေပမယ့္  အဲဒီအလုပ္က ရတဲ့ ဝင္ငြနဲ႔ တႏွစ္ စားေလာက္တယ္။  ဘာအလုပ္လဲ ဆိုေတာ့ ျပြတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္း။  ေရပက္တဲ့ ျပြတ္၊ ကေလးေတြ ေရကစားတဲ့ ျပြတ္။  ပလတ္စတစ္ပိုက္လံုးေတြ ဝယ္။  ျဖတ္။  ထီးရိုးေတြ ဝယ္။  ျပြတ္တံလုပ္။  ပြတ္လံုးေတြ ဝယ္ လက္ကိုင္လုပ္။  အဖံုးအပိတ္က ပလတ္စတစ္လုပ္တဲ့ စက္ကေလး ရွိတယ္။  တႏွစ္မွ တခါပဲ အလုပ္လုပ္တယ္။  ဝင္ေငြေကာင္းတယ္။ သႀကၤန္မတိုင္မီ တလေလာက္က စတာပဲ။  ဆိုင္ေတြက အလူအယက္ လာဝယ္ၾကတယ္။

အဲ. ေမ့လို႔။ အေဝးေျပး ေမာ္ေတာ္ကားဂိတ္ တဂိတ္လည္း ရွိေသးတယ္။  သမဝါယမပိုင္။  အညာဘက္က လာဖြင့္ထားတာ။

ေျပာၿပီးေကာ။

မင္းတို႔ လမ္းထဲမွာ သိပ္ဆင္းရဲတဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္။  ဆိုက္ကားဆရာတို႔။ တိုရွည္သည္တို႔။  သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္။  အငွားကားေထာင္တဲ့ အိမ္တို႔ ဆီဆိုင္တို႔။

ၿပီးေတာ့ တရုတ္လည္း ရွိတယ္။  ကုလားလည္း ရွိတယ္။  ျမန္မာလည္း ရွိတယ္ လူမ်ိဳးစံု။

ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတာင္မွ ရွိလိုက္ေသးတယ္။

ေအး စာတတ္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြလည္း ရွိတယ္။  လံုးဝ စာမတတ္တဲ့ လူေတြ လည္း ရွိတယ္။

အဲဒီလမ္းထဲမွာ မင္းေနတယ္။

ၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္ကလည္း ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ထားတယ္။  ရပ္ကြက္လူႀကီး။

သည္အထဲကမ်ား မင္းက စာေရးဆရာ။  အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းပါးသတဲ့။  ဘာေရးရမွန္း မသိဘူးတဲ့။

တခါတခါ စဥ္းစားလိုက္ရင္ ေျခာက္သတဲ့။

မင္းမို႔ ေျပာရက္ပေလတယ္။  အ့ံေရာ။

ေရးပါလား။  ကိုယ့္လမ္းအေၾကာင္းကို ေရးတတ္ရင္ ဝတၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္ႏိုင္တယ္။

ေမာင္သာရ။
[ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း၊ ၁၉၈၉ ဇြန္]


Tuesday, January 6, 2015

က်မ္းဦးစကား ေရးသူ သိန္းေဖျမင့္

[ေအာင္လင္း - အႏုပဋိေလာမအဖြင့္ ဒု(ႀကိမ္) ၁၉၅၅ ေမ အတြက္ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႔ က်မ္းဦးစကား]


က်မ္းဦးစကား


အႏုပဋိေလာမရုပ္ဝါဒႏွင့္ ရာဇဝင္ေရးရုပ္ဝါဒ  ပညာရပ္သည္  ျမားႏွင့္တူ၏။  တိုင္းျပည္တျပည္၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳး သို႔မဟုတ္ ျပသနာတရပ္သည္ ပစ္ကြင္းႏွင့္ တူ၏။  ပစ္ကြင္းကို တည့္မွန္ေအာင္ ျမားႏွင့္ ပစ္ႏိုင္မွ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ျမားသမား မည္ႏိုင္သကဲ့သို႔၊ တိုင္းျပည္တျပည္၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳး သို႔မဟုတ္ ျပသနာတရပ္ကို တည့္မွန္ေအာင္ အႏုပဋိေလာမ ရုပ္ဝါဒျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္မွ တကယ့္ မာက္စ္ဝါသမား မည္ႏိုင္ေပသည္။

ယေန႔ ဗမာျပည္တြင္ မာ့က္စ္ဝါဒသမားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနသူ အမ်ားအျပား ရွိေပသည္။  သူတို႔သည္ ရိုးသားစြာ ႀကိဳးစားေနရိုးမွန္လွ်င္  ဤ အႏုပဋိေလာမနွင့္ ရာဇဝင္ေရးရုပ္ဝါဒက်မ္းကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ အထပ္ထပ္ ေလ့လာအပ္ ေပသည္။  ထိုမွ်သာမကေသး၊  ယေန႔ ဗမာျပည္တြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မာ့က္စ္ဝါဒသမားထင္ကာ ဟစ္ေအာ္ ေၾကြးေၾကာ္ေနသူေတြလည္း ရွိသည္။  ဟစ္ေအာ္ေၾကြးေၾကာ္ရံုမက မာ့က္စ္ဝါဒကို သူတို႔အက်ိဳးငွာ ျပင္ဆင္ သံုးစြဲ ေနသူတို႔လည္း ရွိသည္။  ထိုသို႔ေသာ သူအေပါင္းသည္လည္း ဤ က်မ္းကို ေလ့လာအပ္၏။  ေလ့လာၿပီး မိမိကိုယ္ကို မိမိထင္သလို မာ့က္စ္ဝါဒသမား ဟုတ္၏ေလာဟု ေစာေၾကာသင့္ေပသည္။  မာ့က္စ္ဝါဒကို ဘာမွန္းမသိဘဲ အရမ္းကာေရာ တိုက္ခတ္ေနသူတို႔သည္လည္း  ဤက်မ္းကို ၾကည့္၍ ဘာမွန္းသိေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ေပသည္။  သို႔မွ ယထာဘူတ က်ေပမည္။  အမွန္ကို ခံယူႏိုင္ေပမည္။  သို႔မဟုတ္ မူမွန္ သန္႔ရွင္းေသာ သေဘာကြဲလြဲမႈကို ေရာက္ေပလိမ့္မည္။  သို႔မဟုတ္ နယ္ခ်ဲ႔ေျမရွင္ အရင္းရွင္ စသည့္တို႔က သူတို႔ စည္းစိမ္ တည္ျမဲေရး အတြက္ မာ့က္စ္ဝါဒသမားကို တိုက္ခတ္ရာတြင္ သူတို႔သည္ ကစားစရာကေလးမ်ား ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။

ဤ က်မ္းမွာ ရဲေဘာ္ႀကီး စတာလင္ ေရးထားေသာ အႏုပဋိေလာမရုပ္ဝါဒႏွင့္ ရာဇဝင္ေရး ရုပ္ဝါဒကို ပင္ရင္းထား ၿပီး  အဖြင့္အေျဖဋီကာတို႔ျဖင့္ စီရင္ထားသည္။  ပင္မ ပင္ရင္းျဖစ္ေသာ ရဲေဘာ္စတာလင္၏ လက္ရာမွာကား အထူးေျပာစရာမလို။  မာ့က္စ္ဝါဒဘဏ္တိုက္တြင္ အေတာက္ေျပာင္ဆံုးေသာ ရတနာအျဖစ္ျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ျဖစ္ၾကေလသည္။  စတာလင္၏ သူမတူေအာင္ ရွင္းလင္းျပတ္သားမႈႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း စတာလင္၏ မႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ေသာ နက္နဲမႈတို႔ကို ေတြ႔ရေပသည္။  စတာလင္၏ ပင္ရင္းက်မ္းကို ျမန္မာဘာသာသို႔ ဘာသာျပန္ဆိုခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္ၿပီး ျဖစ္၏။  သို႔ေသာ္ ေအာင္လင္း၏ အႏုပဋိေလာမရုပ္ဝါဒႏွင့္ ရာဇဝင္ေရး ရုပ္ဝါဒမွာ ယခင္ဘာသာျပန္မ်ားထက္ သာလြန္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းထားသည့္အျပင္ အဖြင့္ဋီကာတို႔ကလည္း တပန္းသာလ်က္ ရွိေပသည္။

ဤ က်မ္းကို ဖတ္ရႈသူသည္ ဆရာေကာင္းတဦးထံေမွာက္၌ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် တက္ေရာက္၍ သင္တန္းတက္ေန ဘိသကဲ့သို႔  စိတ္ဝင္စားမႈ၊ ခံစားမႈႏွင့္ နားလည္းမႈမ်ားကို ရႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း။



အႏုပဋိေလာမအဖြင့္ ဒု(ႀကိမ္) ၁၉၅၅ ေမ။

Sunday, January 4, 2015

အခ်င္းခ်င္းပဋိပကၡျဖစ္မႈသည္ နယ္ခ်ဲ႔ - သိန္းေဖျမင့္



[ျပည္သူ႔အာဏာဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၂)၊ အမွတ္ (၁၆)၊ ၃၁-၈-၄၆]

[ဆရာႀကီး သိန္းေဖျမင့္ နွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ႏွင့္ ထုတ္ေဝတဲ့ "သိန္းေဖျမင့္ - မဆလ သမၼတပုဆိုးဖိုး နွင့္ ေကာက္သင္းေကာက္စာမ်ား"  စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]



အခ်င္းခ်င္းပဋိပကၡျဖစ္မႈသည္ နယ္ခ်ဲ႔

ဖဆပလ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔တြင္ ရဲေဘာ္

ရဲေဘာ္တို႔ -
'ယခု  ကၽြန္ေတာ္ ေရြးေကာက္ပြဲစကား ေျပာရပါလိမ့္မယ္' (ရယ္ၾကသည္)။

ဦးစီးအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးဖြင့္ပြဲေန႔မွာ က်ဳပ္တို႔ ဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက သူ႔မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းလည္း ေျပာသြားပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက ' ထိမ္းမႏိုင္ သိမ္းမရ လူလို႔ '  ေခၚပါတယ္။

ဆာေဒၚမန္စမစ္ႏွင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္

မႏွစ္က (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးကေနၿပီး အစိုးရအဖြဲ႔ ဖြဲ႔ဖို႔ လူေရြးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္လည္း ပါသြားတယ္။  ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ ' ထိမ္းမႏိုင္သိမ္းမရလူ '  ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ပါေနတာ ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။

ခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ ဥကၠဌႀကီးကလည္း ဒီစကားပဲ ေျပာျပန္ၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိတ္ေဆြႏွင့္ ရန္သူ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ စကားတူ ေျပာတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အစဥးစားရ က်ပ္ေနပါတယ္။ (ရယ္ၾကသည္)

ဘာလဲ ထိမ္းမႏိုင္ သိမ္းမရ

ဘုရင္ခံ ဘယ္အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ေျပာေျပာ ကိစၥမရွိပါဘူး။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဘာအဓိပၸါယ္နွင့္ ေျပာသလဲ။  (ထိမ္းမႏိုင္ သိမ္းမရ) ဆိုတာ ဘာလဲ။  ကၽြန္ေတာ္ဟာ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့မ်ား ျဖစ္ဖူးသလား။  ျဖစ္ဖူးရင္ ေဖာ္ျပၾကပါ။  ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို႔ဆိုၿပီး မေဝဖန္ဘဲ ျမံဳမေနတတ္ပါဘူး။  ေျပာစရာရွိ ဘာမွမခ်န္ ေျပာတတ္တာဘဲ။  ဥပမာ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေလရွည္ႀကီးနဲ႔ စကားေတြ နင္းၿပီးေျပာေနရင္ ' ဗိ်ဳ႔ဆရာႀကီး သိပ္ေလမရွည္နဲ႔ ေတာ္ပါေတာ့လို႔ '  ေျပာတတ္ပါတယ္။  ဒါမ်ိဳးကို (ထိမ္းမႏိုင္ သိမ္းမရ)  လို႔ ဆိုတာလား။  သို႔မဟုတ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ အခိုက္အတန္႔ အားျဖင့္ ဦးဘေဖ၊ ဦဘခ်ိဳတို႔ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ေနတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ဟာမ်ိဳးေၾကာင့္ (ထိမ္းမႏိုင္ သိမ္းမရ) လို႔ အဆိုခံရတာလား။

ေမာ္စီတံုးကိုပဲ ကိုးကားမယ္

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ အေဝအဖန္ မရပ္ႏိုင္ဘူး။ (ၾသဘာသံ)။  ေဝဖန္သင့္ရင္ ေဝဖန္မွာပဲ။  ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမာ္စီတံုးကိုပဲ ကိုးကားရမွာပဲ။

ဟိုေန႔က ဥကၠဌက ငါးနာရီခြဲၾကာျတဲ့ မိန္ခြန္းမွာ စာအုပ္ႀကီးငယ္ကေနၿပီး ကိုးကားသြားတယ္။  အဲဒီ စာအုပ္ေတြဟာ ဥကၠဌက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီက ယူထားတဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ (ရယ္သံ)။ ( 'ဥကၠဌက ခင္ဗ်ားတို႔ အပိုင္ေပးတာပဲ' ဟု ၾကားျဖတ္ေျပာသည္။)  စာအုပ္ႀကီးကေတာ့ အပိုင္ေပးထားတာ အငယ္ကေတာ့ ငွားသြားၿပီး ျပန္မေပးဘူး။  (ရယ္ၾကသည္)။  အဲဒီ စာအုပ္အငယ္မွာ ေမာ္စီတုံုးက ဘာဆိုထားသလဲဆိုေတာ့ ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရး ညီညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစုထဲမွာ လူတန္းစား အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါတယ္။  အဲဒီလူတန္းစား အားလံုးဟာ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို တိုက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ညီညြတ္ၾကေပမယ့္ အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ မဆိုႏိုင္ဘူး။  မရွိဘဲလည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။  ပဋိပကၡ ရွိရမွာပဲတဲ့။  အဲဒီေတာ့ ပဋိပကၡတရားေတြ ျဖစ္တဲ့ အခ်င္းခ်င္း ေဝဖန္ေရး၊ တိုက္ေရးဆိုတာ ရွိရတာပဲ။  သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ ပဋိပကၡေတြ  နယ္ခ်ဲ႔သမား ဆန္႔က်င္ေရးဆိုတဲ့ အႀကီးဆံုးေသာ ပဋိပကၡရဲ႔  နယ္နိမိတ္ အတြင္းမွာ ရွိရမယ္။

နယ္ခ်ဲ႔တိုက္ဖ်က္ေရး

ဒီသေဘာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င့္သံုးၾကပါတယ္။  (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးဟာ လူတန္းစား အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါဝင္ပါတယ္။  ပါတီေပါင္းစံု ပါဝင္ပါတယ္။  အဖြဲ႔ေပါင္းစံု ပါဝင္ပါတယ္။  (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔သမားနဲ႔ အတိုက္အခံ ျဖစ္ျခင္းဟာ အႀကီးဆံုးေသာ ပဋိပကၡ ျဖစ္ပါတယ္။  အဲဒီပဋိပကၡႀကီးရဲ႔ နယ္နမိတ္အတြင္းမွာ (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ဝင္အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡျဖစ္ရမွာဟာ ဓမၼတာသေဘာပဲ ျဖစ္တယ္။  သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡျဖစ္မႈသည္ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို တိုက္ဖ်က္ေရးမွာ အေနွၾင့္အယွက္ မျဖစ္ေစရ။  အားေပးျခင္းသာ ျဖစ္ေစရမယ္။

နယ္နမိတ္ျပင္ကို မေရာက္

ဥပမာ - ဇူလိုင္ ၂၆ ရက္ေန႔က (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က သေဘာမတူပဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖိနွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ ကန္႔ကြက္ပြဲကို လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။  အဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အႀကီးအက်ယ္ ပဋိပကၡ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။  နယ္ခ်ဲ႔သမား ဆန္႔က်င္ေရး၊ ညီညြတ္ေရး သေဘာစစ္စစ္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို ဆန္႔က်င္ေရးဆိုတဲ့ အဓိက ပဋိပကၡနယ္နမိတ္အျပင္ကို မေရာက္ေၾကာင္း ထင္ရွားတယ္။  အမွန္မွာ ဒီလို ကၽြန္ေတာ္တို႔က နယ္ခ်ဲ႔သမားကို တိုက္ေတာ့ ဥကၠဌလည္း ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အလုပ္အားျဖင့္ သေဘာတူလာရတာပဲ။  ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဒီလိုသီးျခားကင္းလြတ္စြာ လုပ္ကိုင္ျခင္းအားျဖင့္ ညီညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစုကို ေႏွာက္ယွက္ရာ မေရာက္ရံုမက အားေတာင္ ေပးတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္တာဟာ နယ္ခ်ဲ႔သမားတိုက္ေရး မဟုတ္ပဲ ပူးေပါင္းေရး ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ညီညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစုကို ဖ်က္ရာက်လိမ့္မယ္။  စည္းကမ္းေဖာက္ရာက်လိမ့္မယ္။  ဒီသေဘာကို ရည္ရြယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပါတီဟာ (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ထဲမွာလည္း ပါတယ္။  သီးျခားကင္းလြတ္တဲ့ ပါတီအျဖစ္နဲပလည္း တည္ရွိျခင္း ျဖစ္တယ္။

ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ ဘာျဖစ္ရမလဲ။  အေရးႀကီးဆံုးက တပါတီထဲ ျဖစ္မသြားရဘူး။  အဖြဲ႔ေပါင္းစံုသာ ျဖစ္ရမယ္။  'ေပါင္းစံုမႈ' ကို လက္လႊတ္ဖို႔ ေျပာေနတဲ့ လူေတြဟာ ညီညြတ္ေရး ဖ်က္ေနတဲ့ လူေတြပဲ။  မလႊဲမေရွာင္သာတဲ့ ပဋိပကၡေတြကို သဘာဝက်က် သမေအာင္ လုပ္မေပးပဲ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ပဋိပကၡမရွိေသာ ညီညြတ္ေရးလို႔ ေအာ္ရင္း ပဋိပကၡေတြကို ႀကီးသည္ထက္ ႀကီးေအာင္ လုပ္ရာ ေရာက္လိမ့္မယ္။  အဓိက ျဖစ္တဲ့ နယ္ခ်ဲ႔သမား ဆန္႔က်င္ေရးကို ထိခိုက္ေစလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ေရွးက ေပၚဖူးခဲ့တဲ့ ဂ်ီ-စီ-ဘီ-ေအ လိုလည္း မျဖစ္ေစလိုဘူး။  ဂ်ီ-စီ-ဘီ-ေအ အစိပ္စိပ္ အျမႊာျမႊာ ကြဲၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဟာသည္က ဘႀကီးဦးဘေဖတို႔က ဟိုကတစိပ္ သည္ကတျမႊာ ေကာက္ၿပီးစပ္ထားတဲ့ ငါးပြင့္ဆိုင္ညီညြတ္ေရး ဂ်ီ-စီ-ဘီ-ေအ နဲ႔လည္း မတူေစခ်င္ဘူး။

ခုတေလာ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို တပါတီထဲ လုပ္ခ်င္တဲ့ လူေတြက မ်ားလာတယ္။  တဖက္က နယ္ခ်ဲ႔သမားကလည္း ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ တပါတီထဲပါပဲတဲ့ နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ သတင္းစာ (Statesman) ကလည္း ဖ-ဆ-ပ-လ နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တပါတီ တေခါင္းေဆာင္လို႔ ေရးေနတယ္။  ဦးေစာတို႔ ေဒါက္တာဘေမာ္တို႔ကလည္း ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးကို တပါတီအေနနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။  သေဘာထားၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒုတိယဦးစီအဖြဲ႔ အစည္းအေဝးက ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒထဲမွာလည္း တပါတီထဲ ျဖစ္စသြားဖို႔ အလားအလာေတြ အမ်ားႀကီး ပါတယ္။  ခု ပထမဆံုး  ပါတီေတြဟာ ပါတီအျဖစ္နဲ႔ မပါရဘူးတဲ့။  တဦးစီအေနနဲ႔ ပါရမယ္တဲ့။  ေနာက္တဆင့္ ပါတီေတြဟာ သီးျခားကင္းလြတ္စြာ မလုပ္ရဘူး။  ဖ-ဆ-ပ-လ က ဆံုးျဖတ္သလိုသာ လုပ္ရမယ္။  မလုပ္ရင္ အျပစ္ေပးခံရမယ္လို႔ ဆိုလာၾကျပန္တယ္။  ပါတီရဲ႔ သီးျခားကင္းလြတ္မႈကို ထိပါးယိပါးလုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ စိုင္းျပင္းလာၾကတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔က မခံလို႔ ဒီအၾကံ မေအာင္ေသးဘူး။  ႏို႔ေပတဲ့ သည္ၾကံစည္မႈက ရွိေနၿပီ။  ေနာက္တဆင့္ ပါတီေတြ ဖ်က္သိမ္းဖို႔ ေတာင္းဆိုလိမ့္မယ္။  ေနာက္တခါ လူထု အဖြဲ႔အစည္းေတြ အဖြဲ႔အစည္းလိုက္ မပါၾကနဲ႔။  တဦးစီအေနနဲ႔ ပါရမယ္လို႔ ဆိုၾကလိမ့္မယ္။  ေနာက္ၿပီးေတာ့ လူထုအဖြဲ႔အစည္းေတြ ဖ်က္ၾကေပေတာ့လို႔ ေတာင္းဆိုလာလိမ့္မယ္။  ေနာက္ဆံုး တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးကေလးမ်ား အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို ထိခိုက္လာလိမ့္မယ္။  ဒါဟာ တပါတီျဖစ္ေရးရဲ႔ ယုတၱိအဆံုးပဲ ျဖစ္တယ္။

'ေပါင္းစံုမႈ' မူကို ဖ်က္ၿပီး တပါတီတည္းမူကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မူလကတည္းက ကန္႔ကြက္တယ္။  ဒုတိယဦးစည္းအဖြဲ႔ အစည္းအေဝး မွတ္တမ္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ကန္႔ကြက္ထားတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။  ဒီမူကို ေနာက္လာမယ့္ ျပည္လံုးကၽြတ္ညီလာခံက်ေတာ့ တိုက္ဖ်က္ပစ္မယ္ ဆိုတာလည္း အခုထဲက ႏို႔တစ္စာ ေပးထားလိုက္ပါတယ္။ (ၾသဘာသံ)  သည္လိုဆိုျခင္းအားျဖင့္ လက္ရွိစည္းမ်ဥ္းဥပေဒကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က တိတ္တိတ္ေဖာက္ဖ်က္မယ္လို႔ ဆိုတာ မဟုတ္ဘူး။  ခုေတာ့ အမ်ားသေဘာကို လိုက္ၿပီး ဒီစည္းမ်ဥ္းကို တေသြမတိမ္း လိုက္နာမွာပဲ။

ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ အေကာင္အထည္အားျဖင့္ ဘာလဲ။  ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္နွင့္ တသီးပုဂၢလမ်ား ညီညြတ္ေရးကို ဆိုလိုတယ္။  ဘယ္သူ႔ လက္ေအာက္မွာ ညီညြတ္ၾကမလဲ။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႔ လက္ေအာက္မွာ ညီညြတ္ရမယ္။

အထူးအဆန္းမဟုတ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ေတြကေတာ့ ခဏခဏ အတိုက္အခံ ျဖစ္တာကို ေတြ႔ရမယ္။  အပဓိက ပဋိပကၡျဖစ္တဲ့ နယ္ခ်ဲ႔သမားတိုက္ပြဲဟာ ျပင္းထန္ေလေလ လြတ္လပ္ေရးနဲပ နီးေလေလ ညီညြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစုမွာ ပါၾကတဲ့ လူတန္းစားအသီးသီး ပဋိပကၡျဖစ္မႈ လႈပ္၇ွား လာေလေလ ျဖစ္တယ္။  လြတ္လပ္ေရးနီးေတာ့ လြတ္လပ္ရင္ ငါဘာလုပ္မယ္ဆိုတာဟာ လူတန္းစားအလိုက္ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေပၚတယ္။  ဒီေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ ကြန္ျမဴနစ္ ပဋိပကၡဟာ အထူးအဆန္း မဟုတ္ပါဘူး။  လယ္သမားသမဂၢေပၚလာရင္ လယ္သမားအစည္းအရံုး ေပၚလာတယ္။  ေစ်းသမဂၢေပၚလာရင္ ေစ်းအစည္းအရံုး ေပၚလာတယ္။  ဘတ္စ္ကားသမဂၢ ေပၚလာရင္ ဘတ္စ္ကားအစည္းအရံု ေပၚလာတယ္။  (ဥကၠဌက အျပန္အလွန္ပဲ မဟုတ္လားဟု ၾကားျဖတ္ေမးသည္)  ဒီလို ေပၚလာတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘယ္လို ယူဆသလဲ။  နယ္ခ်ဲ႔သမား တိုက္မယ့္ေနရာမွာ သည့္ျပင္လူတန္းစားေတြ လူေတြလည္း အသစ္ပါဝင္လာၿပီ။  အသစ္သစ္ျဖစ္ေသာ အင္အားစုေတြဟာ အဖြဲ႔အစည္းတန္ဖိုးကို ပိုနားလည္လာၾကၿပီ။  ပိုမို ႏိုးၾကားလာၾကၿပီ။  အဲဒီလိုပဲ ယူဆတယ္။  ဆိုရွယ္လစ္ အားတိုးရင္ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲမွာ မဟာမိတ္ အင္အားတိုးတာပဲလို႔ ယူဆတယ္။ (ၾသဘာသံ)။  ဒါေၾကာင့္လည္း ဆိုရွယ္လစ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က (Brother Patriots) ညီအစ္ကိုေတာ္မ်ိဳးခ်စ္မ်ားလို႔ ေခၚတာပဲ။ (ရယ္သံၾသဘာသံ)

ဦးဘေဘ၊ ဦးဘခ်ိဳ၊ ဦးတင္ စသည္တို႔ဟာလည္း လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲမွာ တန္ဖိုးအသီးသီး ရွိၾကတာပါပဲ။


ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပ်က္စီးဖို႔

သည္အင္အားစုကို ေပါင္းစုၿပီး ေခါင္းေဆာင္ရမယ့္ လူကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါပဲ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္း ဘယ္တုံးကမွ မၾကံခဲ့ဘူး။  ဖ-ဆ-ပ-လ ညီလာခံတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တက္မယ္လို႔ ေကာလာဟလ ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။  အမွန္အားျဖင့္ အဲဒီတုန္းက တက္ေရာက္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပရိသတ္ ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကံမယ္ဆိုလည္း ၾကံေလာက္တာပဲ။  ႏို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မၾကံရြယ္ခဲ့ဘူး။  ခုလည္းပဲ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကည္ညိဳတုန္းပါပဲ။  ညီညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစံုကို သည္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပဲ ဗိုလ္လုပ္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။  (ၾသဘာသံ)  ဘာေၾကာင့္လဲ။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ  နယ္ခ်ဲ႔သမားက အေၾကာက္ဆံုးလူ။  ဘာေၾကာင့္ ေၾကာက္သလဲ။  သူသာလွ်င္ တတိုင္းျပည္လံုးရဲ႔ ေနာက္လိုက္မႈကို ရေအာင္ ယူႏိုင္တဲ့ အေျခအေန ရွိလို႔ပဲ။  သူသာလွ်င္ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို တိုက္ပြဲဝင္ရာမွာ  လူထုကို မကြဲမျပား ညီညြတ္စြာ ေခၚေဆာင္သြားဖို႔ အေျခအေန အေကာင္းဆံုး ရွိလို႔ ျဖစ္တယ္။

အခ်စ္ဆံုးလူ

နယ္ခ်ဲ႔သမားက အေၾကာက္ဆံုးလူ ျဖစ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခ်စ္ဆံုးလူ ျဖစ္တယ္။  (ရယ္သံႏွင့္ၾသဘာသံ)။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတာ ဒါကို ေျပာတပဲ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို တိုက္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး လက္နက္ တခု ျဖစ္တယ္။  ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေသြး ေသြး ေပးရတယ္။ (ၾသဘာသံ)။ တိုက္တိုက္ေပးရတယ္။  ေဝဖန္ေပးရတယ္။ (ၾသဘာသံ)။  (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကၾကားျဖတ္၍ 'ေသြးလြန္းရင္ လိပ္သြားမွာကို စိုးရတယ္' ဟု ေျပာသည္။ ျပည္သူ႔အာဏာ သတင္းေထာက္က 'လုပ္တဲ့သံ ေပၚမွာ တည္ပါတယ္' ဟု ေရရြတ္မိသည္။)

ပုထုဇဥ္ဓမၼတာမို႔

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ အသက္က ငယ္တယ္။  ႏို႔ေပတဲ့ နာမည္က သိတ္ႀကီးတယ္။  တကမၻာလံုးမွာလည္း ေနရူးတို႔ သည္အရြယ္တုန္းကထက္ သတင္းႀကီးတယ္။  လူထုရဲ႔ အၾကည္အညိဳကိုလည္း မၾကံဳဘူးေအာင္ ခံရတယ္။  သည္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ပုထုဇဥ္ဓမၼတာ ငယ္ရြယ္သူ ဓမၼတာ ပ်က္စီးစရာ၊ ေသြးႀကီးစရာ ငါတေကာေကာစရာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။  သူမို႔လို႔ ခုထိ သည္ေလာက္ ခံႏိုင္တာပဲ။  သို႔ေသာ္ (Power can corrupt) လို႔ အဆိုရွိတယ္။  ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မပ်က္စီးေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေသြးေသြးေပးေနရတယ္။

တကယ့္အင္အားကို အလိုရွိတယ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႔ တကယ့္အင္အားႀကီးမႈကို အလိုရွိတယ္။  ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ညီညြတ္မႈကို လိုခ်င္တယ္။  သို႔ေသာ္ ဖ-ဆ-ပ-လ ညီညြတ္ေရးသည္ ပထမအခ်က္အားျဖင့္ လူထု အဖြဲ႔အစည္း မ်ားကို အေျခခံ ထားရမယ္။  ေတာင္သူလယ္သမား၊ အလုပ္သမား စတဲ့ လူထုဟာ ေငြအားနဲ႔ေတာ့ မကူႏိုင္ဘူးေပါ့။  သို႔ေပမယ့္ လူအားနဲ႔ ဖိႏိုင္တယ္။  တိုက္ႏိုင္တယ္။  ဖ-ဆ-ပ-လ ဟာ တကယ္ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ခ်င္ရင္ သူတို႔သာ တိုက္ေပးႏိုင္တယ္။  ဒုတ္ယအားျဖင့္ ဖ-ဆ-ပ-လ ညီညြတ္ေရးဟာ လူထုႏွင့္ခ်ီၿပီး အံုၾကြဝင္တဲ့ တိုက္ပြဲမ်ားအေပၚမွာ အမွီျပဳရမယ္။  လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဆိုတာ ေကာင္းကင္ေပၚက  ျဗဳန္းကနဲ က်လာၿပီး ဘြားကနဲ ေပၚလာတာ မဟုတ္ဘူး။  လူထုဘဝအတြင္း သီးစားခတိုက္ပြဲ၊ အမေတာ္ေၾကးတိုက္ပြဲ၊ လုပ္ခပိုရဖို႔ တိုက္ပြဲ၊ လုပ္ခ်ိန္ေလွ်ာ့ဖို႔ တိုက္ပြဲ၊ သပိတ္တိုက္ပြဲ၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈတိုက္ပြဲ၊ ရိကၡာတိုက္ပြဲ အဲဒီတိုက္ပြဲေတြ ေန႔စဥ္အမွ်ေသာ တိုက္ပြဲေတြရဲ႔ ေပါင္းဂဏန္း၊ အေျမွာက္ဂဏန္းေတြကို လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲလို႔ ေခၚတယ္။  ဒီတိုက္ပြဲေတြ ဝင္ရင္းသာ ဖ-ဆ-ပ-လ ဟာ ညီညြတ္ေရး ရႏိုင္တယ္။ ဖ-ဆ-ပ-လ ခိုင္ျမဲႏိုင္တယ္။

ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပါတီဝါဒပဲ။   ။(ၾသဘာသံ)
ဒီကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝါဒနဲ႔ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးက လက္ခံၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ အေရြးခံျခင္း ျဖစ္တယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ပါေနတယ္

အေရြးခံမယ္လုပ္ေတာ့ စိတ္ေတာ့ ထင့္သြားတယ္။  ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ ဥကၠဌဆိုတာ (casting vote) ေလာက္သာ ေပးရတာ။  ခုေတာ့ တဖက္ကေနၿပီး သူကိုယ္တိုင္ အဆိုသြင္းၿပီး အႀကီးအက်ယ္ ေထာက္ခံေနလို႔ အခက္တခု ေတြ႔ရတယ္။  ေနာက္ၿပီး လြတ္လပ္ေရး အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔ဟာ ဖ-ဆ-ပ-လ က ယာယီ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အဖြဲ႔ ယာယီကိုယ္စာလွယ္ေတြက မဲေပးႏိုင္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။  ဒီလို ယာယီမဲေတြကလည္း ဟိုဘက္က ပါေသးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ တိုက္ရမွာပဲ (ၾသဘာသံ)

ရဲေဘာ္တို႔၊ ပါတီဝင္အေပါင္းတို႔၊ ပါတီလိုလားသူ အေပါင္းတို႔ မဲေပးၾကေပေတာ့ ငါတို႔ အတိုက္မေလ်ာ့ရ။ (ၾသဘာသံ)


[ျပည္သူ႔အာဏာဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၂)၊ အမွတ္ (၁၆)၊ ၃၁-၈-၄၆]



မိတ္ဆက္စကား - သိန္းေဖျမင့္



[ဆရာႀကီး သိန္းေဖျမင့္ နွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ႏွင့္ ထုတ္ေဝတဲ့ "သိန္းေဖျမင့္ - မဆလ သမၼတပုဆိုးဖိုး နွင့္ ေကာက္သင္းေကာက္စာမ်ား"  စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
 [စတာလင္ဆုရ အိႏိၵယစာေရးဆရာႀကီး
မုလ္ခ္ရပ္ခ်္အာနန္ ၏ ကူလီ ဝတၳဳကို
ေက်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္ ကူလီစာအုပ္မွ အမွာစာ
၁၉၅၄ ႏိုဝင္ဘာ (ပ) ႏွိပ္၊ ရိုက္ႏွိပ္ ဗမာအမ်ိဳးသမီးပံုႏွိပ္တိုက္
ျဖန္႔ခ်ိ ဗမာအမ်ိဳးသမီးစာေပျဖန္႔ခ်ိေရး]


မိတ္ဆက္စကား


ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လူဦးေရ သန္း ၆၀၀ ရွိေသာ တရုတ္ျပည္ႀကီးႏွင့္ လူဦးေရ သန္း ၄၀၀ မွ်ရွိေသာ အိႏၵိယျပည္ႀကီးတို႔၏ ၾကားမွာ တည္ရွိသည္။  ဤ ပထဝီ အေနအထားသည္ပင္လွ်င္ ဗမာ့သမိုင္းကို ထိေရာက္စြာ ျပဳျပင္ခဲ့ေပသည္။ ေရွ႔လည္း ျပဳျပင္ျမဲ ျပဳျပင္ေပဦးမည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ တရုတ္ျပည္ ကန္စုေဒသမွ ဆင္းသက္လာခဲ့သည္ဟု လူမ်ိဳးေရး အရင္းအျမစ္ဆိုင္ရာ ပညာရွင္မ်ားက အခိုင္အမာ ဆိုၾကသည္။  ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ ဘာသာစကားမွာ၊ တရုတ္ျပည္ ဘာသာစကားစုမ်ားမွ ဆင္းသက္ခဲ့သည္။  ျမန္မာ့ဘာသာစကားသည္ တရုတ္ျပည္တြင္ အဝင္အပါ တိဘက္ဘာသာစကားႏွင့္ ရင္းႏွီးစြာ ဆက္သြယ္ေနေပသည္။

သို႔ေသာ္ ဗမာသည္ မိမိ၏ ေျပာစကားကို ေရးသားေသာအခါ အိႏၵိယျပည္မွ ေရးစာလံုးကို ယူ၍ ခ်ဲ႔ထြင္ျပဳျပင္ အသံုးျပဳခဲ့သည္။  ဗမာ့ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ားတြင္ မ်ားစြာ ၾသဇာႀကီးေနေသာ ဗုဒၶဘာသာကို အိႏၵိယျပည္မွ ယူခဲ့ေလသည္။  ဗမာဘုရင္တို႔သည္ အိႏၵယဘုရင္တို႔၏ အဝတ္တန္ဆာကို တုယူ၍ ျပဳျပင္မြမ္းမံၿပီး ဝတ္ဆင္ၾကသည္။  ဗမာဝန္ႀကီး မတ္ႀကီးတို႔သည္ တရုတ္ဝန္ႀကီး မတ္ႀကီးတို႔၏ အဝတ္တန္ဆာမ်ားကို အတုယူ၍ ျပဳျပင္မြမ္းမံၿပီး ဝတ္ဆင္ၾကသည္။  ဗမာသည္ တရုတ္လက္ဖက္ကို စားၿပီး ကုလား ကြမ္းကိုလည္း စားသည္။  ဗမာနီတိက်မ္းမ်ားနွင့္ ဆံုးမစာမ်ားကို ၾကည့္လွ်င္ ဗုဒၵ၏ ေဒသနာမ်ားအျပင္ တရုတ္ပညာရွိ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ႏွင့္ ကုလား နီတိဆရာႀကီး စာနက်တို႔၏ ၾသဝါဒမ်ားလည္း ပါဝင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေပမည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ ယေန႔ ဗမာသည္ ကုလား တရုတ္တို႔အား ေရာေမႊၿပီး ဗမာ့ပင္ကိုယ္နွင့္ ျပဳျပင္မြမ္းမံေသာ ဟင္းေလးအိုးႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။

မေဝးေသးေသာ အတိတ္နွင့္ မ်က္ေမွာက္ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္ကို ၾကည့္ပါဦး။  အေနာက္ႏိုင္ငံမွ ဝါဒ သေဘာတရား လိႈင္းလံုးႀကီး အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ ဗမာအား ရိုက္ခတ္ေနလင့္ကစား ေနာက္ဆံုး အဆံုးအျဖတ္ေပးေသာ ၾသဇာမ်ားမွာ ဂႏၵီ၊ ေနရူး၊ ဂ်ီရွီ၊ ရာနာဒီေဗ၊ အဂိြဳင္ဂိုရွ္ စေသာ အိႏၵိယ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အယူအဆ ဝါဒ သေဘာတရားမ်ားနွင့္ ဆြန္ယက္ဆင္၊ ေမာ္စီတံုး စေသာ တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ဝါဒသေဘာတရားမ်ား အယူအဆမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ဆဲ ျဖစ္ေပသည္။

ယင္းသို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ တရုတ္ျပည္ႏွင့္ အိႏၵိယျပည္တို႔၏ ကံၾကမၼာမ်ားသည္ ဗမာ့ကံၾကမၼာႏွင့္ ပူးကပ္ ဆက္သြယ္ေနသည္။  တရုတ္ျပည္နွင့္ အိႏၵိယျပည္တို႔၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ျပဳျပင္ႏိုင္သည္။ ေနာက္ဆံုး သတၱဳခ်ၾကည့္လွ်င္ တရုတ္ျပည္ႏွင့္ အိႏၵိယျပည္တို႔၏ ျဖစ္စဥ္သမိုင္းမ်ားသည္  ဗမာ့ျဖစ္စဥ္ကို အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္၊ ေပးခဲ့၊ ေပးအ့ံေသာ ၾသဇာမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗမာတို႔သည္ တရုတ္ျပည္ႏွင့္ အိနၵိယျပည္အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ျပည္ ကိုယ့္အေၾကာင္းမွ် သိအပ္ေပသည္။

ယခုအခါ တရုတ္တို႔၏ အေၾကာင္းကို အေတာ္ပင္ ေလ့လာေနၾကၿပီ။ အိႏၵိယအေၾကာင္းကိုကား ေရွးကလို ထိထိေရာက္ေရာက္ မေလ့လာၾကေတာ့ေပ။  အိမ္နီးနားခ်င္းမို႔ မလႊဲသာ၍ ၾကားရသမွ်ေလာက္ နားေထာင္ေနၾကသည္နွင့္ တူေနသည္။

ဤလို ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္  'ေက်ာ္ေအာင္'  ဘာသာျပန္၍ ထုတ္ေဝလိုက္ေသာ မုလ္ခ္ရပ္ခ်္အာနန္၏ 'ကူလီ' မွာ အိႏၵိယျပည္၏ အေၾကာင္းကို ဗမာမ်ား သိေစရန္ အခြင့္လမ္းတခု ဖြင့္ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေနေပသည္။

စစ္အတြင္းက အိႏၵိယျပည္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားၾကၿပီး ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဒလီၿမိဳ႔မွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံေနရစဥ္ ဗဟိုအစိုးရ စံုေထာက္မင္းႀကီး၏ အစစ္အေဆးခံရ၏။  အနားယူခ်ိန္တြင္ စံုေထာက္မင္းႀကီး၏ ဗီရိုတြင္ 'အာနန္' ၏ 'ကူလီ' နွင့္ အျခားဝတၳဳမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔သျဖင့္ ေဟာ္တယ္သို႔ ငွားလိုက္ပါရန္ ေတာင္းပန္ေလသည္။ 'အာနန္' ၏ စာေပမ်ားမွာ ညစ္ညမ္းေသာ စာေပမ်ား ျဖစ္၍ အစိုးရ ပိတ္ပင္ထားေသာေၾကာင့္ မငွားႏိုင္ပါဟု ဆိုေလသည္။

သို႔ျဖင့္ အဂၤလိပ္မ်ား ႀကီးစိုးစဥ္က အာနန္၏ ကူလီကို မဟုတ္တရား အေၾကာင္းျပၿပီး ပိတ္ပင္ထားခဲ့သည္။  တကယ္စင္စစ္ အိႏၵိယတြင္ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ ညစ္ညမ္းမႈမ်ားကို လူမသိေအာင္ အာနန္၏ စာအုပ္ကို ပိတ္ပင္ထားျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။

'ကူလီ' တြင္ မူႏူးသည္ နြားေက်ာင္းသား ဘဝမွ အိမ္ေစခံဘဝသို႔၊ ထိုမွတဖန္ အိမ္ေျပးဘဝသို႔၊ အိမ္ေျပးမွသည္ ေခတ္မမီေသာ တိုင္းရင္းသားပိုင္ အလုပ္ရံုတြင္ ထမင္းစား ကၽြန္ခံဘဝသို႔၊ ယင္းမွသည္ ကူလီဘဝသို႔၊ ကူလီမွသည္ ေခတ္မမီေသာ အဂၤလိပ္ပိုင္ ဝါဂြမ္းစက္ရံုႀကီးတြင္ အလုပ္သမားဘဝသို႔ ေရာက္ခဲ့ပံု ေတြ႔ရသည္။  မူႏူးသည္ ေအာက္လႊာတြင္ က်က္စားၿပီး အေပၚလႊာ၏ ျခယ္လွယ္ေသြးစုပ္မႈ အဝဝကို ေဖာ္ျပထားသည္။

ေအာက္လႊာတြင္ ဟိႏၵဴမြတ္စလင္ဘာသာ အယူဝါဒကြဲျခင္း၊ ဇာတ္ကြဲျခင္း၊ လူမ်ိဳးကြဲျခင္း၊ အရင္းအျမစ္မရွိပံုကို ေဖာ္ျပထားသည္။ လူသားအားလံုးအတြက္ ကြဲေနသည္မွာ ေအာက္လႊာႏွင့္ အထက္လႊာသာျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။  ေအာက္လႊာသည္ လူမ်ားစု ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုလူမ်ားစု၏ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေအာက္လႊာတို႔သည္ ဘာသာအယူဝါဒ၊ ဇာတ္လူမ်ိဳး ကြဲမႈေတြ ေက်ာ္နင္း၍ ႀကိဳးပမ္းရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္း သေဘာေပါက္လာေစေပသည္။

ဤဝတၳဳကို ဖတ္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အဂၤလိပ္ကၽြန္ဘဝက ေမြးျမဴခဲ့ၾကသည့္ ကုလားမုန္းတီးေရး စိတ္ဓါတ္ ေပ်ာက္ကြယ္ႏိုင္ေပသည္။  အိႏၵိယဆင္းရဲသား လူထုႀကီးကို ခ်စ္တတ္ေပလိမ့္မည္။  အိႏၵိယ ဆင္းရဲသား လူထုႀကီး၏ ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ စိတ္ဝင္စားလာေပလိမ့္မည္။

အာနန္သည္ ဝတၳဳကို အဂၤလိပ္လို ေရးသူ ျဖစ္သည္။  ဆင္း၇ဲသား လူထုအား ေလ့လာကာ အျပင္မွေန ေရးရေသာ ပညာရွင္ လူတန္းစားတဦးသာ ျဖစ္သည္။  ထို႔ေၾကာင့္ ဆင္းရဲသား လူထုၾကားမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ေဂၚကီတို႔လို 'သရုပ္ေဖာ္' စာေရးဆရာ အဆင့္အတန္းကို မမီေသာ္လည္း ဆင္း၇ဲသား လူထုကို ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေသာ၊ ဆင္းရဲသားလူထုဘဝကို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေစေသာ အျပင္ပမွ ပညာရွင္ စာေရးဆရာမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။  ဆင္းရဲသား လူထုႏွင့္ တသားတည္း ဆက္မေနသည့္တိုင္ ဆင္းရဲသားလူထု ဘက္သားပင္ ျဖစ္သည္။  ထို႔အျပင္ အိႏၵိယျပည္၏ နယ္ခ်ဲ႔ပေဒသရာဇ္ စနစ္ေဟာင္းကို အၾကင္နာကင္းမဲ့စြာ ေဖာ္ထုတ္ ရႈတ္ခ်သူ ျဖစ္ေပသည္။

ဘာသာျပန္သူ ေက်ာ္ေအာင္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အနည္းငယ္ ေျပာလိုသည္။

စာေရးဆရာအေနႏွင့္ ဘဝႏွင့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ႏိုင္နင္းသူ၊ သရုပ္မွန္ ေဖာ္ျပႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။  သို႔ေသာ္ စာေပအေရးအသားမွာ ေတာက္ေျပာင္ျခင္း မရွိလွ (ဝါ) စာေရးဆရာအတတ္တြင္ ကၽြမ္းက်င္မႈ လိုေသးသည္။  ထို႔ေၾကာင့္ ဘာသာျပန္ေသာ အခါ၌ မေျပမျပစ္ရွိမႈမ်ား ေတြ႔ရသည္။  ဘာသာျပန္ျခင္းမွာ 'ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳ' သာ ျဖစ္ေနသည္။

သို႔ေသာ္ ေက်ာ္ေအာင္၏ ထံုးစံအတိုင္း ဘဝအေျခအေနႏွင့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သစၥာရွိစြာ ေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ ဘာသာျပန္ ျဖစ္ေပရကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုရင္းျဖစ္သည့္ အိႏၵိယအေၾကာင္းကို ဗမာက သိေရး၌ အထူးေက်းဇူးႀကီးပါေပေၾကာင္း ေဖာ္ျပရေပသတည္း။



စတာလင္ဆုရ အိႏိၵယစာေရးဆရာႀကီး
မုလ္ခ္ရပ္ခ်္အာနန္ ၏ ကူလီ ဝတၳဳကို
ေက်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္ ကူလီစာအုပ္မွ အမွာစာ
၁၉၅၄ ႏိုဝင္ဘာ (ပ) ႏွိပ္၊ ရိုက္ႏွိပ္ ဗမာအမ်ိဳးသမီးပံုႏွိပ္တိုက္
ျဖန္႔ခ်ိ ဗမာအမ်ိဳးသမီးစာေပျဖန္႔ခ်ိေရး

[ဆရာႀကီး သိန္းေဖျမင့္ နွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ႏွင့္ ထုတ္ေဝတဲ့ "သိန္းေဖျမင့္ - မဆလ သမၼတပုဆိုးဖိုး နွင့္ ေကာက္သင္းေကာက္စာမ်ား"  စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]


Saturday, December 13, 2014

ေရးခဲ့မိတဲ့ကဗ်ာ - ေရးသူ ဖိုးသံ(လူထု)

ေရးခဲ့မိတဲ့ကဗ်ာ

            ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ား႐ူး ႐ူးခဲ့ပါတယ္။ ေထာင္ထဲကို မေရာက္မီက အနည္း အပါးေရးခဲ့ဖူးေပမဲ့ ေထာင္ထဲက်မွ သဲႀကီးမဲႀကီးေရးမိပါတယ္။ ရရာစာ႐ြက္အတိုအစမွန္သမွ်ကို စုေဆာင္း၊ ခဲတံတိုရေအာင္ အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီးေရးတာပါ။ တခါတေလမ်ားဆို တေန႔တပုဒ္ဆက္တိုက္ထြက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ပရိသတ္ကေတာ့ တတိုက္ထဲေနၾကတဲ့ ထိန္းသိမ္းခံႏိုင္ငံေရးသမားေတြပါ။ သူတို႔ကဖတ္စရာမ႐ွိလို႔လား၊ အားနာလို႔လားမသိဘူး၊ က်ေနာ့္ပို႔ သမွ်ကိုဖတ္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေပးၾကပါတယ္။ ဒါကိုကအဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ပထမဆံုးေနရတဲ့ (၂)တိုက္ထဲက ထံုးတမ္းစဥ္လာတခုလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

            ကၽြန္ေတာ္က ငါတို႔ဗမာစကားနဲ႔ ဗမာစာေပ(အထူးသျဖင့္ကဗ်ာ)ဟာ အင္မတန္ႂကြယ္ဝတယ္လို႔ အဲဒီကတည္းက စြဲစြဲၿမဲၿမဲယံုၾကည္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာမင္းသုဝဏ္ရဲ႕လမ္း႐ိုးေဟာင္းတြင္ဆက္ကာထြင္ဆိုတဲ့အဆိုအမိန္႔ကိုလည္း အင္မတန္သေဘာက်သူျဖစ္ေတာ့ ကဗ်ာပံုစံေတြကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးေလွ်ာက္စမ္းေရးၾကည့္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကဗ်ာပံုစံေတြကို တုမွီးတဲ့ ဒီကဗ်ာမ်ိဳးလည္းေရးမိခဲ့ပါတယ္။

ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ျခင္း


ဗီယက္နမ္ျပည္တေနရာ
ဘုရားေက်ာင္းတခုအတြင္းမွာ
ကန္စစ္သားေလးသူဒူးေထာက္
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေ႐ွ႕ေမွာက္။

ခပ္လွမ္းလွမ္းကေသနတ္သံ
ဘုရားေက်ာင္းဆီပဲ့တင္လွ်ံ
ဒီအသံေတြဂ႐ုမစိုက္
သူ႔ေခါင္းေ႐ွ႕ကိုငိုက္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္အိုအ႐ွင္
တပည့္ေတာ္ခုဝန္ခ်ခ်င္
တပည့္ေတာ္အျပစ္အလြန္မ်ား
စိတ္မသန္႔ပါဘုရား။           

တေန႔ဆီက႐ြာတ႐ြာမွာ
အျပစ္မဲ့တဲ့လူေတြခမ်ာ
တပည့္ေတာ္တို႔ေသနတ္ေအာက္
လဲက်အသက္ေပ်ာက္။

“ခရစ္ယန္ႀကီးတပည့္ေတာ္ဟာ
ပညတ္ေတာ္မ်ားဆန္႔က်င္ကာ
သူ႔ဥစၥာကိုခိုးလုယက္
သတ္ျဖတ္သူ႔အသက္။“

ေသနတ္သံမ်ားနီးလို႔လာ
စစ္သားကေလးမေ႐ြ႕ပါ
ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ ေျပာမၿပီး
မ်က္ရည္သြယ္သြယ္စီး။

“ကိုယ့္တိုင္းျပည္နဲ႔ဘယ္မဆိုင္
လူမ်ိဳးတြက္လည္းမဟုတ္ႏိုင္
တပည့္ေတာ္တို႔ေသနတ္ပိုက္
အေခ်ာင္ေသပြဲဆိုက္။

ဒီစစ္ပြဲကိုဘုရား႐ွင္
မဖန္ဆင္းလို႔တပည့္ေတာ္ထင္
ဖန္တီးေလသူ သူႂကြယ္မ်ား
အျပစ္ေပးပါဘုရား။

“ခရစ္ယန္ႀကီးတပည့္ေတာ္ဟာ
သစၥာတရားပစ္ပယ္ကာ
ေအးခ်မ္းမႈကိုဝင္ဖ်က္ဆီး
လူသားတိုင္းမုန္းတီး။

ဒိုင္း-ဒိုင္း-ဒိုင္း-ဒိုင္းက်ည္သံလိႈင္
ဘုရားေက်ာင္းေလးယိမ္းခါယိုင္
ဘုရားသခင့္သားေတာ္ေလး
ဒူးေထာက္လ်က္႐ွိေသး။

“တပည့္ေတာ္ခုဝန္ခ်တာ
ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႔မဟုတ္ပါ
တပည့္ေတာ္လည္းထူးမျခား
အျပစ္ေပးပါဘုရား။“

ကန္စစ္သားေလးတုန္ရီရီ
တံခါးေပါက္ဆီလွမ္းလို႔ခ်ီ
ဘုရားေက်ာင္းျပင္ေျခအခ်
ဗံုးဆံတခုသူ႔ေ႐ွ႕က်
                     ၂၄--၆၇

            အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲဟာအထြတ္အထိပ္ကိုေရာက္ေနခ်ိန္၊ ႏိုင္ငံတကာ့ေရးရာေတြမွာ ဒီစစ္ပြဲအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ဆိုတာဟာ စံတခုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗီယက္နမ္ျပည္သူေတြ ဘက္ကရပ္တည္ၿပီး အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႕သမားကိုဆန္႔က်င္တဲ့ ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီးေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာပံုစံ ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲ စမ္းၾကည္ေနေပမဲ့ အေၾကာင္းအရာပိုင္းေတြးေခၚပံုကေတာ့ နည္းနည္းမွမေျပာင္းပါဘူး။ အဖြဲ႔ အစည္းေပါင္းစံုကလူေတြကလည္း မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနၾကတယ္လို႔ယူဆၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအၿမဲသတိေပးေနခဲ့ တာပါ။ ကိုယ့္အရင္ေရာက္ေနတဲ့အထဲက ေထာင္ကလြတ္သြားတယ္ဆိုတာ မၾကားရဖူးသေလာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ခိုင္မွျဖစ္မယ္ဆိုတာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲယံုေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေမေရးသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာအဲဒီ တုန္းကအသက္ငယ္တဲ့လူငယ္ေလးမို႔ က်ားကေလး က်ားသစ္ကေလးေတြ ေတာထဲကဖမ္းလာၿပီး ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့အခါ မာန္ဖီၿပီးေလွာင္အိမ္ထဲ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ေနတဲ့သေဘာမ်ိဳးျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေနတာပါ။

            အဲဒီေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကကိုယ့္ကိုဘယ္လိုဆက္ဆံတယ္ဆိုတာကို အင္မတန္အကဲဆတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာ သေဘာနဲ႔ဒီလိုေျပာတာလဲ၊ ဘာအဓိပၸာယ္နဲ႔ဒီစည္းကမ္းထုတ္သလဲ စသျဖင့္အၿမဲစဥ္းစားေနတာပါ။ မဆလအစုိးရလုပ္တာ၊ ေျပာတာေတြဆိုတာကေတာ့ ေျပာစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ဟာျပည့္ဝရင့္က်က္တဲ့အ႐ြယ္မဟုတ္ေသး ေပမဲ့ မဆလရဲ႕အတုအေယာင္ဆို႐ွယ္လစ္စကား၊ အတုအေယာင္ ဝါဒျဖန္႔မႈေတြကိုေတာ့ အေသအခ်ာသိျမင္သေဘာ ေပါက္ေနပါတယ္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကိုသတ္၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢႀကီးကိုၿဖိဳၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းသားေတြ ကိုမ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးခ်င္တဲ့ မဆလအစိုးရဟာ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ဆိုတာေတြ ႏွစ္စဥ္က်င္းပပါတယ္။ က်င္းပတာက ဗမာ ျပည္သမိုင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမိုင္းမွာ ဘယ္လိုမွခ်န္လွပ္ထားလို႔မရတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေန႔- ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ရက္ေန႔မွာမွ က်င္းပတာျဖစ္ပါတယ္။

            မဆလစစ္အစိုးရက ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ဆိုတာကို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာအလွည့္က်က်င္းပတာဆိုေတာ့ မႏၱေလးမွာက ဒုတိယအႀကိမ္နဲ႔တူပါတယ္၊ မန္းရာျပည့္ကြင္းႀကီးထဲမွာက်င္းပပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီပြဲကိုသြားၾကတဲ့ ကားသံလူသံေတြကို နန္းေတာ္ရဲ႕အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္မွာ႐ွိတဲ့ ေထာင္ထဲကလူေတြက ေကာင္းေကာင္းၾကားေနရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ညမွပါ။ ေထာင္ဆိုတာက ညကိုးနာရီေရာက္ရင္ မအိပ္ခ်င္လည္းအိပ္၊ မတိတ္ခ်င္လည္းတိတ္ရတဲ့အရပ္ဆိုေတာ့ ညမွာကိုးနာရီ ေက်ာ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အားလံုးတိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္။ ဒီအခါမွာအျပင္ကအသံေတြလွိမ့္ဝင္လာတာပါပဲ။

            တကယ္ကဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေန႔ဆိုတာ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြကႏွစ္စဥ္ အေလးအနက္ဂုဏ္ျပဳက်င္းပၾကတဲ့ ေန႔ ထူးေန႔ျမတ္တရက္ပါ။ ေက်ာင္းသားေန႔လို႔ေတာင္ေခၚခဲ့ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္မႏၱေလးတကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့ တႏွစ္မွာ ပန္းခ်ီဆရာ(ဦး)ေမာင္ေငြထြန္းဆြဲတဲ့ ခြပ္ေဒါင္း႐ုပ္ေလးနဲ႔ အနီေရာင္ရင္ထိုးအလံေလးေတြ လုိက္ေရာင္းၿပီး ရံပံုေငြ႐ွာ ခဲ့ၾကတာကိုမွတ္မိေနပါတယ္။ မတကသအေဆာက္အဦထဲမွာလည္း ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာက္ရဲ႕ပံုအႀကီးႀကီးေထာင္ထားးတာ ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းစစ္အစိုးရကေတာ့ ဒီေန႔ဒီရက္၊ ဒီအထိမ္းအမွတ္ကိုေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အာ႐ံုထဲကေနေပ်ာက္သြားေအာင္ စနစ္တက်ဖ်က္ဆီးခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာင္အသတ္ခံရတဲ့ေန႔ မွာေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲ ေတြလုပ္တာထက္ ေစာ္ကားတာ႐ိုင္းပ်တာ မ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအာက္ပါကဗ်ာ ေလးကိုေရးခ်ခဲ့မိပါတယ္။

ေအာင္ေက်ာ္သို႔ (ကာခ်င္း)
    ကားမ်ားသံသည္
ညံရန္ေကာ ညံညံ။

ခြပ္ေဒါင္းလံသည္
ပ်ံရန္ေကာ ပ်ံပ်ံ။

    ကားမ်ားသံက နား၀မွာတည့္ နား၀မွာ
ခြပ္ေဒါင္းလံက သဲစမွာတည့္ သဲစမွာ

နားဝေလေလာ၊ သဲစေလာေဟ့
ေတြးေတာပါက ႐ွင္းလင္းစြတည့္၊ ႐ွင္းလင္းစြ။

    ကားမ်ားသံက ဆူညံလွ
ျပင္ပလြမ္းရဖြယ္ လြမ္းရဖြယ္။

ေဒါင္းမိခင္က သြန္သင္ျပ
ျမင္ရနာက်ည္းဖြယ္၊ နာက်ည္းဖြယ္။

ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ ထြင္လို႔ေအာ္
ေအာင္ေက်ာ္ေမ့ဖို႔႐ြယ္ ေမ့ဖို႔႐ြယ္။

 မသာအိမ္မွာေလာ္စပီကာ
မသတီစရာ ပြဲခံတယ္၊ ပြဲခံတယ္။

ဒီေန႔ခ်ိန္ခါတို႔ျပည္႐ြာ
ေခြးသာစိုးတြင္က်ယ္ စိုးတြင္က်ယ္

 ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၫိႈးငယ္စြာ
သြားလာစက္သို႔ႏွယ္ စက္သို႔ႏွယ္။

ေဒါင္းပ်ိဳငွက္ပ်ံ ခ်ဳပ္ဖို႔ႀကံ
မခံခြပ္ေတာ့တယ္ ခြပ္ေတာ့တယ္။

 စက္႐ုပ္ပမာ ေက်ာင္းသားဟာ
မာတာႏွီလို႔ႏႊယ္ ႏွီလို႔ႏႊယ္။

ေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕စံ နည္းနာခံ
တြန္းလွန္ဒီေန႔၀ယ္ ဒီေန႔၀ယ္။

ေအာင္ေက်ာ္ပမာေအာင္ပြဲဟာ
တို႔မွာမေဝးတယ္၊ မေဝးတယ္။

                        ၂၁-၁၂-၆၆


(၂၀၁၄ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ၂၀ရက္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေန႔ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ပါ)