Sunday, September 28, 2014

ကယ္လီဖိုးနီးယားကို ေရေပးပါ…. ေရးသူ - ေအးဝင္း(လမင္းတရာ)

ကယ္လီဖိုးနီးယားကို ေရေပးပါ.
 


TV မွာ ခုတေလာ ေန႔တိုင္း ျပ ျပ ေနတဲ့ ေရနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ သတိေပး ေၾကာ္ျငာတခုကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္။  ေရကို ေခၽြတာၾကဖို႔ လႈ႔ံေဆာ္တိုက္တြန္းတဲ့ တကယ့္လူနဲ႔ ကာတြန္းရုပ္ တြဲထားတဲ့ ျပကြက္ေလးပဲ.။  အမ်ိဳးသားက မ်က္ႏွာသစ္ခြက္မွာ မ်က္နွာသစ္ဖို႔ သြားတိုက္ေနတယ္။  မ်က္ႏွာသစ္ခြက္မွာ ေရေတြ ဒလေဟာ ဖြင့္ခ်ထားတယ္။  ကာတြန္းရုပ္က ျပဴတင္းေပါက္ အျပင္ကေန ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေရကို ပိတ္ထား ဆိုတာ အမူအရာနဲ႔ ျပေနရွာတယ္၊ မ်က္ႏွာသစ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားက ေတြ႔သြားၿပီး ေရကို ကမန္းကတန္း ပိတ္လိုက္တယ္၊ သူတို႔ နွစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္သြားၾကၿပီး အမ်ိဳးသားက အဝတ္ေလွ်ာ္စက္မွာ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ ကာတြန္းက ဝိုင္းကူေနတာ..၊ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကာတြန္းရဲ႔ မ်က္ႏွာေပး..။
 
ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ ေရငတ္မယ့္ ေရျပတ္မယ့္ ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီ။ ဗမာျပည္မွာလို ေရျဖဳန္းတီးမႈ သတိျပဳဆိုၿပီး မရွိတဲ့ ေရကို မျဖဳန္းနဲ႔ ဆိုၿပီး တားျမစ္ မေနဘူး။  ဒီမွာက ဥပေဒ တုတ္ကို ျပထားတယ္။  တကယ္ရိုက္မွာ။  ဒဏ္ေငြေစ်းက ေတာ္ေတာ္ႀကီး.။
 
ေရရွားျခင္းကို ေမာ္ေတာ္ကားထဲက ဓါတ္ဆီ guage ပံုစံနဲ႔ ျပထားတာ 2014 ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ အဝါေရာင္ဧရိယာထဲ ေကာင္းေကာင္းေရာက္ၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ အခု အဝါေရာင္ အစပ္မွာ ေရာက္ေနပံု ျပထားတယ္။

ခုဆိုရင္ ကယ္လီဖိုးနီးယား ေဂါက္ကြင္းအေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အစိတ္အပိုင္းတခ်ိဳ႔ ကို ေရျဖတ္လိုက္လို႔ မစိမ္းႏိုင္ ေတာ့ဘူး။  ႏူရာဝဲစြဲ ဆိုသလို ေရ ရွားပါတယ္ဆိုကာမွ  water main break ေတြ ေပါက္တာကလည္း ခဏခဏ ။ ဆံုးရႈံးမႈေတြက ေၾကာက္စရာ။  တေလာက UCLA (တကၠသိုလ္) နဲ႔ကပ္လ်က္မွာ 93 ႏွစ္ အသက္ႀကီးၿပီ ျဖစ္တဲ့ water main break ေပါက္တာ ပိုဆိုးတယ္။ ကားရပ္ရာ parking lot ႀကီး ေရျမဳပ္တာ တကၠသိုလ္က အမႈထမ္းေတြ၊ ဆရာေတြ၊            
ေက်ာင္း သားေတြ အစီး ၇၀၀ ေက်ာ္ ေရျမဳပ္ သြားတယ္။ ကားအစီး ၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ပ်က္စီးသြားတယ္။  ခန္႔မွန္းေျခ ေရ ဂါလံေပါင္း (၈ သန္း ကေန ၁၀ သန္း) အတြင္းမွာ ဆံုးရႈံးခဲ့ရတယ္။

 
ကယ္လီဖိုးနီးယား ေရငတ္ျခင္းကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကုစားဖို႔ ၾကံစည္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။  ဂါလံ ၅၀ ဆန္႔တဲ့ မိုးေရခံပံုး ဝယ္ရင္ အစိုးရက $75 rebate ေပးမယ္ ေက်ညာထားတယ္။ ဒီ အစီအစဥ္က မိုးေရကို အဲဒီပံုးနဲ႔ ေရတံေလ်ာက္ က ခံသံုးရမယ္။  ေရစည္ကိုေတာ့ ျခင္လံုဇကာတပ္ရမယ္ ေျပာတယ္။

သမုဒၵရာေရကို ေရသန္႔ျဖစ္ေအာင္ (ေသာက္လို႔ရေအာင္) လုပ္တဲ့ (Disalination) စက္ရံု၊  ဆန္ဒီေရဂိုရ ဲ႔ ၃၅ ေျမာက္ဘက္ ၃၅ မိုင္ ေနရာမွာ ေဆာက္ေနတယ္။  ၂၀၁၆ ခုနွစ္မွာ ဖြင့္ႏိုင္မယ္ ခန္႔မွန္းထားတယ္။  ဆန္ဒီေရဂိုးအတြက္ ေသာက္ေရသန္႔ တေန႔ကို ဂါလံ သန္း ၅၀ ထုတ္ေပးႏိုင္မယ့္ ေဒၚလ်ံ တဘီလ်ံတန္ စီမံကိန္းလို႔ ေျပာတယ္။

က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္တို႔ အလုပ္မွာေတာင္ သမုဒၵရာေရကို ဆားဖယ္ထုတ္ၿပီး သံုးေရ ျပဳလုပ္တဲ့ ကုမၸဏီတခု ရွိေသးတယ္။  ခု ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ သူ႔စက္ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။  ထုတ္လုပ္မႈ ကုန္က်စရိတ္ ႀကီးလို႔ တြက္ေျခမကိုက္တာနဲ႔ ရပ္သြားလား၊ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးက ျပသနာ ရွာလို႔လား  မေျပာတတ္ဘူး။  ဆန္တာဘာဘရာမွာ ၁၉၉၁ က ေဒၚလာ ၃၄ မီလ်ံတန္တဲ့ စက္ရံုႀကီး ေဆာက္ၿပီး တြက္ေျခမကိုက္လို႔ ေလးလပဲ ခံတယ္၊ ပိတ္လိုက္ရတယ္။  ဒါေပမယ့္ ခု ေရျပသနာမွာ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ကေန ဆန္ဖရန္စစ္စကို ၾကားမွာ သမုဒၵရာကေန ဆားဖယ္ထုတ္ၿပီး ေရသန္႔ရေအာင္လုပ္တဲ့ စက္ ၁၅ ေနရာတည္ဖို႔ စီမံကိန္း လ်ာထားတယ္။

ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ေရခမ္းေျခာက္တဲ့ ျပသနာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ တိတိက်က် မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ မိုးေခါင္တာကလည္း ေၾကာင္းရင္း တခ်က္ေပါ့။  ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ တႏွစ္မွာ မိုးေရခ်ိန္ ပ်မ္းမွ် ၁၅ လက္မ ရွိတယ္။  ဒါေပမယ့္ ကုန္ခဲ့တဲ့ သံုးနွစ္က မိုးေခါင္ၿပီး ဆက္တိုက္ မိုးနည္းတာ. ပ်မ္းမွ် တႏွစ္မွာ ၅ လက္မ ကေန ၉ လက္မ ပဲ ရွိတယ္။  သကၠရာဇ္ ၂၀၁၁ - ၂၀၁၂ မွာ မိုးရခ်ိန္ ၈ ဒသမ ၆၈၊ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၂ -၂၀၁၃ မွာ မိုးေရခ်ိန္ ၅ ဒသမ ၈၆၊ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၃ -၂၀၁၄ မွာ မိုးေရခ်ိန္ ၆ ဒသမ သုည ၈ ပဲ ၇ွိတယ္။

တရုတ္က နည္းပညာ ကူမယ္ ၾကားတယ္။  ေရ - ေရ - ေရ ။  ကယ္လီဖိုးနီးယားကို ေရ ေပးၾကပါ။


Friday, September 26, 2014

ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း (စာအုပ္အမွာစာ)

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]



ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း


ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းသည္ ျမန္မာျပည္ အေရွ႔ေျမာက္ဘက္ တရုတ္ - ျမန္မာနယ္စပ္ေဒသ တနံ႔တလ်ားရွိ တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားသို႔ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွ စတင္ကာ ေတာခိုဝင္ေရာက္လာၾကေသာ ၿမိဳ႔ျပေဒသရွိ ပညာတတ္ လူတန္းစား လူ႔အလႊာအသီးသီး၏ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးထဲတြင္ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့မႈ အဖံုဖံုကို အမ်ားျပည္သူ သိရွိေစလိုေသာ ေစတနာအရင္းခံေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုေခတ္ကာလမ်ားက ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို ယံုၾကည္ၾကသူတိုင္းလည္း ေတာမခိုျဖစ္ၾကပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားသူတိုင္းက ေတာတြင္းေနထိုင္မႈဘဝကို စိတ္ဝင္တစား ရွိၾကပါသည္။  ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးကို လူတိုင္းမမက္ေမာၾကပါ။  ေတာသဘာဝကို ျမတ္ႏိုးၾကပါသည္။  ကၽြန္မဖခင္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးဟာ ေက်းလက္ေတာရြာမွာ လူထုလုပ္ငန္း သြားလုပ္ေနတာဟု လူတိုင္းကို ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ေျပာဆိုခဲ့ေၾကာင္း ကၽြန္မျပန္လာေတာ့ သိရပါသည္။

သို႔ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သူတိုင္း ေရာက္ခဲလွေသာ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ အတြင္း ၿမိဳ႔ျပမွ ေရာက္ရွိလာသူမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈ အဖံုဖံုအျပင္ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ကို ျမင္ေတြ႔သိရွိလိုသူမ်ား အတြက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဥကၠဌ သခင္ဗသိန္းတင္အေၾကာင္းကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ၾကံဳသမွ်၊ ဆံုသမွ်ႏွင့္ ေလ့လာသိရွိသေလာက္ကိုလည္း ထည့္သြင္းေရးသားထားပါသည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ဥကၠဌ သခင္ဗသိန္းတင္လည္း ကြယ္လြန္ေလၿပီ။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္လည္း ပါတီ၊ တပ္၊ အေျခခံေဒသႀကီးအျဖစ္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ တည္ရွိခဲ့ရာမွ ျဖစ္မႈ ပ်က္မႈ သေဘာအရ ၈၉ ခုႏွစ္တြင္ နယ္စပ္အေရးအခင္းေၾကာင့္ ဖရိုဖရဲ ၿပိဳကြဲခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း အမ်ားသိၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။  ကြယ္လြန္ၿပီးသူ တေယာက္၏ အေၾကာင္းကို ေရးသားရာတြင္ အမွားကင္းႏိုင္သမွ်ကင္းေအာင္ တာဝန္ယူစိတ္ႀကီးႀကီးနွင့္ ေရးရပါသည္။  ေကာင္းသည္ (သို႔မဟုတ္) ဆိုးသည္၊ သူ၏ သမိုင္းတလွ်ာက္လံုး လုပ္ရပ္မ်ားသည္ မွန္သည္ (သို႔မဟုတ္) မွားယြင္းသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲကာ မသံုးသပ္လိုေပ။  အထူးသျဖင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကဲ့သို႔ ၁၉၃၉ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္မွ စတင္ကာ အုပ္စိုးသူ အဆက္ဆက္အား နွစ္ေပါင္းၾကာရွည္ျမင့္စြာ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ေသာ တခုတည္းေသာ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ပါတီႀကီး၏ ဥကၠဌအျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည့္ သခင္ဗသိန္းတင္အေၾကာင္းကို ေရးရန္မွာ မိမိႏွင့္ ေလွ်ာ္ကန္ ထိုက္တန္ပါရဲ႔လားဟု မိမိကိုယ္ကိုမိမိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေမးျမန္းမိခဲ့သည္။  ထို႔ျပင္ မိမိသည္ သမိုင္းပညာရွင္ မဟုတ္သကဲ့သို႔ ဝါရင့္စာေရးဆရာမႀကီးလည္း မဟုတ္သည့္အတြက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအေၾကာင္းကို သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိပါေပ။

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဦးေဆာင္ေသာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးတရပ္သည္ ျမန္မာျပည္သမိုင္းတြင္ ဧကန္အမွန္ ရွိခဲ့သည္။ နယ္စပ္ေဒသတြင္ အေျခခ်ခဲ့သည္၆၈ ခုႏွစ္မွ အစျပဳကာ ၈၉ ခုနွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္အထိ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ ပါတီႀကီးတရပ္၏ အေဆာက္အအံုႀကီးနွင့္ လႈပ္ရွားမႈ ရွိခဲ့သည္။ အုပ္စိုးသူ မဆလ အစိုးရအား တံု႔ျပန္တိုက္ပြဲဝင္မႈအေပၚ စာေရးသူ သိသေရြ႔၊ ထိေတြ႔သေရြ႔ေလးမ်ားကို အမ်ားျပည္သူတို႔ သိေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ေရးသားလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ပကတိ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ရင္းျဖင့္ ေရးသားလိုက္ရေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဤစာအုပ္ငယ္ကို ေရးရက်ိဳးနပ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ၿမိဳ႔ျပမွသည္ ေဝးလံသီေခါင္ေသာ တိုင္းရင္းသားေတာင္တန္းေဒသမ်ားသို႔ စာေရးသူကဲ့သို႔ လူထုလုပ္ငန္း လုပ္ရန္ ေရာက္ရွိလာၾကေသာ ပညာတတ္ေက်ာင္းသား၊ အမႈထမ္းအရာထမ္း၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား လူတန္းစား အေရအတြက္မွာ ၁၅၀ ဦးမွ် ရွိခဲ့ပါသည္။  ထိုေခတ္ကာလ အေျခအေနႏွင့္ သမိုင္းေရးဝန္းက်င္၊ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားအရ ဤအင္အားသည္ နည္းသည္ဟု မဆိုသာပါ။  ဤ ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲေသာ လမ္းသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းရန္ ဘဝ၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္း၊ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈ၊ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္မႈႏွင့္အတူ ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ေရ၊ ကိုယ့္ေဒသ အသီးသီးကို စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသာ သတၱိ ရွိဖို႔ လိုပါသည္။  အနစ္နာခံမႈအျပင္ အားမာန္ ဇြဲသတၱိေတြလည္း ရွိဖို႔ လိုပါသည္။  အဆံုးစြန္အားျဖင့္ အသက္ကိုပင္ စြန္႔လႊတ္ရန္ စိတ္ပိုင္းျဖစ္ၿပီးေသာ စိတ္ဓါတ္ကို ရရွိရန္ မည္သည့္အရာက လႈ႔ံေဆာ္၍ တြန္းပို႔ခဲ့ပါသနည္း။

ေတာမခိုမီက စာေရးသူသည္ ထိုေခတ္ ထိုကာလက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ အသက္ ၂၂ နွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသူတဦး ျဖစ္ပါသည္။  ထိုစဥ္အခါက လူလတ္တန္းစား အလႊာတြင္ ပါဝင္၍ အစိုးရအရာရွိႀကီး တဦးျဖစ္ေသာ ဖခင္၏ လစာမွာ မနည္းလွပါ။  သို႔ရာတြင္ လူအေပါင္းမွာ ဆင္းရဲဒုကၡ က်ပ္တည္းမႈ အဝဝ ၾကံဳၾကရသကဲ့သို႔ စာေရးသူတို႔ မိသားစုလည္း ၾကံဳၾကရပါသည္။  ၁၉၈၈ ခုနွစ္အလယ္တြင္ ဦးေနဝင္းကိုယ္တိုင္ ေရဒီယိုမွ ေၾကညာစကားျဖစ္သည့္ မေအာင္ျမင္ေသာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ႀကီးကို ဖ်က္သိမ္းကာ ႏႈတ္ထြက္စကား ေျပာသြားခ်ိန္တြင္ ျပည္သူလူထု တရပ္လံုး အဖိအႏွိပ္ခံရလြန္းလို႔ ဇီးျဖဴသီး စေကာထဲလွိမ့္သလို ကာလ ျဖစ္ခဲ့ပါ၏။  ဖိလြန္းရင္ ၾကြရသလို အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားတို႔၏ ၿမိဳ႔ျပတိုက္ပြဲမ်ားသည္ ျပင္းထန္သည္ထက္ ျပင္းထန္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

မိုးသက္မုန္တိုင္းသည္ ျမဴတိမ္ကင္းစင္ ၾကည္လင္ေသာ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမြးဖြားေပးလိုက္သည္။  ဟုတ္ပါသည္။  ျမန္မာျပည္၏ ေက်ာင္းသားသမိုင္းတြင္ ဆႏၵျပ သပိတ္တိုက္ပြဲမ်ားက တိုင္းျပည္အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြ ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။  သူရဲေကာင္းအာဇာနည္ေတြ ေပၚထြန္းလာခဲ့ေပၿပီ။

အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္မ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပညာစသင္သည့္ ၁၉၇၃ ခုနွစ္သည္ ႏိုင္ငံေရး မိုးသက္မုန္တိုင္း ျပင္းထန္သည့္ကာလ ျဖစ္ပါသည္။  ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္ ၇ ရက္ အေရးအခင္းအေၾကာင္းကို အင္းလ်ားေဆာင္မွာ ေနစဥ္က တကၠသိုလ္ အကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးမ်ားထံမွ စတင္ ၾကားသိခဲ့ရသည္။  တကၠသိုလ္ေဘာ္ဒါေဆာင္မ်ားမွာ ညတိုင္း ပံုျပင္ ေျပာသည္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းနဲ႔ စစ္တပ္က၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ပစ္သတ္တာ၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢ အေဆာက္အဦႀကီးကို ဒိုင္းနမိုက္ႏွင့္ ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့တာ၊ လက္နက္ဆိုလို႔ အပ္တိုတေခ်ာင္းမွ မရွိသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံ လွံခ်င္း ယွဥ္မယ္လို႔ ႀကိမ္းဝါးခဲ့တာကို ၾကားသိရသည့္အခါ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား မ်က္ရည္လည္ရြဲ ေတာက္တေခါက္ေခါက္၊ အံတႀကိတ္ႀကိတ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

အုပ္စိုးသူမ်ားသည္ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားအေပၚ လက္နက္ႏွင့္ မတုန္႔ျပန္ပဲ ႏိုင္ငံေရးျဖင့္သာ တု႔ံျပန္ေစလိုသည္မွာ ကၽြန္မ၏ မျပည့္ဝေသာ ဆႏၵပါ။

ကၽြန္မတို႔သည္ ရန္သူကို အႏိုင္တိုက္ရန္ တကၠသိုလ္ပညာႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံေရးပညာကိုပါ သင္ယူခဲ့ရသည္။  ထိုေခတ္က ေခတ္အစားဆံုး လက္ဝဲစာေပ၊ မာက္စ္လီနင္ဝါဒ၊ ေမာ္အေတြးအေခၚတို႔ကို ေလ့လာသင္ယူခဲ့ ၾကသည္။  အတန္းတက္ေနလွ်င္ လက္ဝဲႏိုင္ငံေရးစာအုပ္မ်ားႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္သူရဲေကာင္းမ်ားအေၾကာင္းကို လွ်ိဳ႔ဝွက္စြာ အစုဖြဲ႔ ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။  လုပ္သေလာက္ ခံစားရေသာ၊ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံ မသတ္မွတ္ေသာ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ႀကီးကို လြန္စြာႏွစ္ခဲ့ၾကသည္။

ငယ္ရြယ္သူ ကၽြန္မတို႔မွာ ေလ့လာေရး လုပ္ရန္ စုစည္းမိေသာအခါတိုင္း ဘယ္ရဲေဘာ္က စတာလင္ႀကီးႏွင့္တူ သည္။  ဘယ္ရဲေဘာ္က သခင္သန္းထြန္းနွင့္ တူသည္။  ခ်ီေဂြဗားရား၊ ငုယင္ဗန္ထရိြဳင္း ကတ္စထရို တို႔ႏွင့္ တူသည္။  ဘယ္ရဲေဘာ္မက ေခ်ာအိမန္နွင့္ တူသည္ ေျပာၿပီး သူရဲေကာင္းမ်ား၏ စကားေျပာသည့္ ဟန္ပန္အမူအရာမ်ားကို မတူတူေအာင္ အတုခိုးခဲ့ၾကသည္။  နာမည္ဝွက္မ်ားမွည့္လွ်င္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ နာမည္ တလံုးလံုး ပါေအာင္ ထည့္ၿပီး မွည့္ေခၚတတ္ၾကသည္။  ေက်ာင္းတက္လွ်င္လည္း အဝတ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ဝတ္ကာ ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္ ေနျပ၍ ဒါကို ႏိုင္ငံေရးဆန္သည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ေနၾကသည္။  ကြန္ျမဴနစ္၏ စံျဖစ္ေသာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့ၾကသည္။  အိုယန္ဟိုင္းလို ျပည္သူ႔အတြက္ အသက္စြန္႔ရမည္ဆိုလွ်င္ ႏွလံုးေသြး တခ်က္မွ် အခုန္မပ်က္ ေစေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကမည္။  ကၽြန္မတို႔ အားလံုး ကြန္ျမဴနစ္ႏွင့္ပါတ္သက္လွ်င္ ရူးသြပ္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၆၇၊ ၆၈၊ ၇၀၊ ၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆၊ ၇၇ ခုႏွစ္. အထက္ပါႏွစ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ား ဆက္တိုက္လုပ္ရွားေသာ ႏွစ္မ်ား ျဖစ္သည္။  ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ခန္းမႀကီးသည္ သပိတ္ႀကီးသည္ ျဖစ္ကာ အဓိပတိလမ္းမႀကီးမွာ ေတာ္လွန္သူ ေက်ာင္သား ေက်ာင္းသူမ်ား၏ ေသြးခင္းလမ္း ျဖစ္ခဲ့ရသည္။  တနွစ္လံုးမွာ သံုးလမွ်သာ ပညာသင္ရေသာ နွစ္မ်ားရွိသည္။  ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားက သြားစရိတ္၊ ျပန္စရိတ္ ေပးရလြန္း၍ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။  အလုပ္လက္မဲ့ ပညာတပိုင္းတစ သားသမီးမ်ား တကၠသိုလ္ပိတ္၍ စိတ္ေလလြင့္ေသာ သားသမီးမ်ားကို မိဘမ်ားက ရင္တမမ ထိန္းေက်ာင္းထားရသည္။  တကၠသိုလ္နွင့္ ေက်ာင္းမ်ားက ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားက ေထာင္ထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္၊ စိတ္မရွည္သူတခ်ိဳ႔ကလည္း ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ပဲ ဘြဲ႔မရ အလုပ္လက္မဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။  မိဘျပည္သူမ်ား၏ စားဝတ္ေနေရးကလည္း တေန႔တျခား ဝါးလံုးေခါင္းထဲ ဆင္ေအာင္းရသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာသည္။  မိဘတခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေထာင္အတြင္း ေသဆံုးသြားေသာ၊ အေရးအခင္းမ်ားတြင္ ပါဝင္ၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ေသာ၊ ေတာခိုကာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲထဲ ပါဝင္ သြားၾကၿပီး က်ဆံုးသြားၾကေသာ သားသမီးမ်ားအတြက္ သပိတ္သြတ္၊ ဆြမ္းကပ္ကာ အမွ်အတမ္း ေဝၾကရေတာ့သည္။  ၇၆ နွစ္က အင္းစိန္ေထာင္တြင္း တိုက္ပြဲတြင္ ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားက ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းမ်ား က်ိဳး၊ ကန္း ဒဏ္ရာရ ေသေၾကၾကရကုန္သည္။  တခ်ိဳ႔လည္း ေထာင္ကထြက္လာၿပီး စိတ္မူမမွန္ေတာ့ေပ။  ေက်ာင္းသူမ်ားလည္း ေထာင္တြင္းတြင္ ဘဝပ်က္ၾက။  ျပင္ပေလာကမွာလည္း အိေျႏၵသိကၡာပ်က္ၾကရႏွင့္ တတိုင္းျပည္လံုး ႀကိမ္မီးအံုးသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။  အုပ္စိုးသူ မဆလ တပါတီစနစ္ အာဏာရွင္ေတြကေတာ့ ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ သံုးမကုန္ေအာင္ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာလာၾကကာ လူထုႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ လူေနမႈ အဆင့္အတန္း အလြန္တရာျမင့္မားေနေတာ့သည္။

ထိုေခတ္ကာလက အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသားစသည့္ အလႊာအသီးသီးက သပိတ္တိုက္ပြဲႏွင့္ ၿမိဳ႔ျပမုန္တိုင္းသည္ ျပင္းထန္သည္ထက္ ျပင္းထန္လာေတာ့သည္။  မုန္တိုင္းထဲတြင္ ေရႊၾကာပြင့္လာသကဲ့သို႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားႏွင့္  အလႊာအသီးသီးက လူထုအေပါင္းတို႔သည္ ေနဝင္းစန္ယု စစ္အာဏာရွင္မ်ားကို လက္နက္နွင့္ တုန္႔ျပန္တိုက္ဖို႔၊ ဗမာျပည္ ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ ရရွိဖို႔အတြက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရွိရာ လြတ္ေျမာက္ေဒသေခၚ တရုတ္ျမန္မာနယ္စပ္ရွိ အေရွ႔ေျမာက္ စစ္ေဒသသို႔ တဖြဲဖြဲ ဝင္ေရာက္လာၾကသည္။  ထိုကာလက တခုတည္းေသာ ပါတီျဖစ္ေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေအာက္တြင္ ရိုးသား ႀကိဳးစား တက္ၾကြစြာျဖင့္ က်ရာတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ေတာ္လွန္ေရးသမား ဘဝကို ခံယူခဲ့ၾကသည္။  ျပည္သူ႔ဘဝ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳေသာဘဝႏွင့္ အသက္ ေသြးေခၽြးကို စေတးခဲ့ၾကသည္။  ျပည္သူလူထုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳလိုသည့္ မြန္ျမတ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမား ဘဝကို ေရာက္ရွိေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အဆိုအမိန္႔က တြန္းအားေပးခဲ့သည္။

ဤသည္မွာ…….

"ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ ကၽြန္ပ္တို႔ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် လူ႔ေလာကတြင္ ေတြ႔ၾကံဳေနရေသာ ကိစၥ ျဖစ္သည္။ တနည္း ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ လူ႔ကိစၥဟု ဆိုရေပမည္။  ကၽြန္ပ္တို႔၏ သြားလာမႈ၊ စားေသာက္မႈ၊ ေနထိုင္မႈ အစုစုတို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္သည္။  လူတို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ကင္းကြာ၍ မျဖစ္ပါ။  ဤမွ် အေရးႀကီးေသာ လူ႔အေရး၊ ႏိုင္ငံအေရးကို လစ္လ်ဴရႈျခင္းသည္ လူ႔တာဝန္ပ်က္ကြက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။" ဟု မိန္႔ၾကားခဲ့ဖူးပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အထက္ပါအဆိုအမိန္႔ကို ႏွစ္သက္ေသာ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူအေပါင္းကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ လယ္သမား စသည့္ ၿမိဳ႔ေန လူတန္းစားတို႔သည္ ထိုကာလ၏ အေျခအေနႏွင့္ သမိုင္းေရးဝန္းက်င္၊ သမိုင္းေၾကာင္းအခ်က္အလက္မ်ားအရ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတိ၏ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး နယ္ပယ္ထဲသို႔ ေျခစံုပစ္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။

ဆယ္စု ႏွစ္စုေက်ာ္ေသာအခါ နယ္စပ္ေဒသ၏ ေတာတြင္း လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားထဲတြင္ အင္အားအႀကီးဆံုးေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ ၈၉ ခုႏွစ္၌ နယ္စပ္ေဒသ တနံတလ်ားတြင္ မိမိျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သား တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ား၏ အာဏာသိမ္းမႈေၾကာင့္ ဖရိုဖရဲ ျပိဳကြဲခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါ၏။  ယခုအခါ၌ ရဲေဘာ္အေပါင္းသည္ မိမိ၏ ဆႏၵအရ ဘဝကို လြတ္လပ္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္သည္ဆိုသည့္ ပါတီဗဟို၏ သေဘာထားအတိုင္း ၉၀ ခုႏွစ္တြင္ စစ္အစိုးရႏွင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲလိုက္ေသာ ကခ်င္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္  ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးေကာင္စီ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေအာက္တြင္ နယ္စပ္ေဒသ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို စာေရးသူတို႔ ေလးႏွစ္ေက်ာ္မွ် တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ျမန္မာျပည္မအတြင္း ေရာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔သည္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးထဲမွသည္ ၿမိဳ႔ေပၚရွိ မိမိေနရပ္ေဒသတို႔သို႔ သေျပညိဳပန္းေတြ တေဝေဝႏွင့္ ေအာင္ပန္းကို ဆင္ျမန္းကာ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္လန္း ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျခင္း မဟုတ္ပါေပ။  မည္သူမဆို ကိုယ္ယံုၾကည္စြာျဖင့္ ဆယ္စုႏွစ္ တစုေက်ာ္ ႏွစ္စုေက်ာ္နီးပါး ဆင္ႏႊဲခဲ့ရေသာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတရပ္ ေအာင္ျမင္ေစလို၍သာ ႏုပ်ိဳေသာဘဝတခုလံုး စြန္႔လႊတ္စေတးကာ ျပည္သူလူထု လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  ေအာင္ပန္းကို မလြတ္တမ္း ဆင္ျမန္းလိုသူခ်ည္းသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္တို႔ အားလံုးမွာ မေသ၍သာ ဘဝကို တစ္က ျပန္စကာ ေရွ႔ခရီးဆက္ေနရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ကိုလည္း ေနာင္လာေနာက္သားတို႔ သိရွိေစရန္ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးတခု၏ ျဖစ္ပ်က္မႈသေဘာ၊ ပါတီ၊ တပ္၊ အေျခခံေဒသ ေကဒါမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားတို႔၏ ေတာ္လွန္ေရးတြင္းက ရုပ္ပံုလႊာတို႔ကို ကၽြန္တို႔ ထိေတြ႔ သိရွိသမွ်သာ ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ကာ အခ်ိန္အခါ၊ ကာလ၊ ေဒသ ကြဲျပားမႈအရ အျမင္ရႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအရ အေၾကာင္းအရာမ်ားလည္း ကြဲျပားေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။  မည္သို႔ ဆိုေစ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္၏ နိမ့္ဆင္းျပိဳကြဲမႈ ဖရိုဖရဲျဖစ္မႈကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ားအတြက္ အမွန္အကန္ဆံုး အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ စိစစ္ကာ ေရးသားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သကဲ့သို႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတြင္ ျဖတ္သန္းခဲေသာ၊ လိုလားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း ကၽြန္မ၏ မွတ္တမ္း ျပည့္စံုမႈ မရွိပါက ေထာက္ျပေဝဖန္ ျဖည့္စြက္ေရးသားၾကပါရန္ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ထားျဖင့္ ေတာင္းဆိုအပ္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ အားလံုးသည္ အားမာန္တင္း၍ ဘဝေရွခရီး ဆက္ေနရျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

စာေရးသူ
နီေမာ္ (၂၀ - ၁ - ၂၀၁၄)


Wednesday, September 17, 2014

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အသံလႊင့္အေဆာက္အအံုထဲက အထင္ကရျဖစ္ရပ္ေတြ

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]



ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အသံလႊင့္အေဆာက္အအံုထဲက အထင္ကရျဖစ္ရပ္ေတြ


၁၉၆၈ ခုနွစ္က တရုတ္ - ျမန္မာ နယ္စပ္ေဒသကို စတင္ အေျခခ်ခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အေျခခံစခန္းမွာ တပ္ဌာနအသီးသီးရဲ႔ အေဆာက္အအံုမ်ားကို တခုၿပီးတခု ဆက္တိုက္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကရာ၊ ၁၉၇၈ ခုနွစ္မွာေတာ့ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ စိတ္ဓါတ္နဲ႔  အကူအညီေပးခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ဌာန အေဆာက္အအံုႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။

အသံလႊင့္ရံု(က) ဌာန၊ (ခ)ဌာန ရယ္လို႔ နွစ္ခုရွိရာ အသံလႊင့္ထုတ္တဲ့ (က) ဌာနကို ေညာင္ညိဳစခန္း၊ အသံသြင္းတဲ့ (ခ) ဌာနကို ေညာင္နီစခန္းရယ္လို႔ ခြဲျခားထားခဲ့တယ္။  အဲဒီကာလကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ကူညီေရးစိတ္ဓါတ္ အလြန္အားေကာင္းေနခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းရဲ႔ ေပၚလစီအရ ေငြေၾကး၊ ရုပ္ဝတၳဳအင္အား၊ လက္နက္ စတဲ့ ဘက္ေပါင္းစံုအကူအညီမ်ား ရရွိတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ အေမြရတဲ့ သူေဌးသားလို ျဖစ္ခဲ့တာ အမွန္ပါ။

တရုတ္ျပည္ထဲက အသံလႊင့္ဌာနကေန ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႔ အသံလႊင့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကရာမွာ ေရွးဦးစြာ တရုတ္အင္ဂ်င္နီယာမ်ားနဲ႔ အသံလႊင့္ရံုေဆာက္မယ့္ ေျမေနရာ ေရြးခ်ယ္ၾကရတယ္။  (ခ)ဌာနေခၚ ေညာင္နီကုန္း အသံလႊင့္ရံုကို နမ့္ခါေခ်ာင္းေဘးက ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ေဆာက္မွာဆိုေတာ့ ပထမဆံုး ေတာင္ကုန္းကို ေျမညွိရ တယ္။  စက္အင္အား လူအင္အားသံုးကာ ေျမညွိၿပီးတာနဲ႔  အသံလႊင့္ရံုေနရာနဲ႔  ဝန္ထမ္းအိမ္ယာေတြကို အသံလႊင့္ရံု ေဘး ပတ္ပတ္လည္မွာ တည္ေဆာက္ဖို႔ ေျမေနရာမ်ား သတ္မွတ္လိုက္ၾကၿပီး အေဆာက္အအံု ေတြအတြက္ လိုအပ္သမွ် သစ္ဝါးေတြ၊  နမ့္ခါေခ်ာင္းဖ်ားက ေတာင္ေပၚ တက္ခုတ္ၾကရတယ္။

တရုတ္-ဗမာ ကျပားရဲေဘာ္မ်ား၊ ကခ်င္ရဲေဘာ္၊ အခါရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ 'ဝ' တပ္ဖြဲ႔ တခြဲစာ လူအင္အားမ်ားစြာတို႔ ေတာင္ေပၚ တက္ၾကရပါၿပီ။  ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား ရဲေဘာ္ေတြက အၾကမ္းပတမ္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိေပမယ့္ ဗမာရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ရပ္ျခား တရုတ္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ သိပ္မရွိၾကပါ။  ၿမိဳ႔က ေတာခိုစ ပူပူေႏြးေႏြး စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၇ဲေဘာ္ေအးေမာင္နဲ႔ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းတို႔လည္း တတ္စြမ္းသေလာက္ သစ္ဝါးခုတ္ၾက၊ မခုတ္ႏိုင္ရင္ ေတာတြင္းစခန္းမွာ ထမင္းဟင္းခ်က္ တာဝန္ယူၾကနဲ႔ သစ္အလံုးေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္၊ ဝါးအလံုးေရ တသိန္းေလာက္ကို တလနီးပါးခုတ္ယူကာ ေခ်ာင္းဖ်ားကေန သစ္ေဖါင္ ဝါးေဖါင္ ဖြဲ႔ေမွ်ာ ၾကရတာပါ။  ပညာတတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝကေန အရွင္လတ္လတ္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သစ္ခုတ္သမားဘဝ ေျပာင္းသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္း နဲ႔ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္တို႔ဟာ သစ္ေဖာင္ ဝါးေဖာင္ဖြဲ႔ရာ ေဖာင္ေမွ်ာရာမွာ ဒဏ္ရာ အသီးသီးရလို႔ အေမ့ရင္ခြင္မွာ မေနခ်င္ဘဲ လာခ်င္ဦးဟ လြတ္ေျမာက္ေဒသ၊ ခုတ္ခ်င္ဦးဟ သစ္ဝါး။  မိႈင္းရာျပည့္မွာ ဘြဲႏွင္းသဘင္ခန္းမႀကီးကို စီးနင္းကာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ခဲ့တုန္းက သတၱိေတြ စြမ္းရည္ေတြနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္လို႔ေနတဲ့ 'ဝ' ေတာင္တန္းက သစ္ေတာ ဝါးေတာထဲမွာ ပညာတတ္မာနကို ခဝါခ်ခဲ့ၾကၿပီ။

ဒီလိုနဲ႔ နတ္တို႔ဖန္ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ဆိုတာလို ပဲခူးရိုးမတုန္းက အိပ္မက္မွ်ပင္ ေယာင္လို႔ မမက္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီႀကီးေၾကာင့္ ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနႀကီးႏွစ္ခု တႏွစ္အတြင္းမွာ ၿပီးစီးသြား ေလၿပီ။

ႏွစ္ဧကမွ် က်ယ္တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဝန္းႀကီးကို လူတရပ္ေက်ာ္ျမင့္တဲ့ အုတ္တံတိုင္း ဝင္းႀကီးခတ္ကာ လံုျခံဳမႈယူဖို႔  ပတ္ပတ္လည္မွာ ဝန္ထမ္းရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ ေနအိမ္မ်ား၊ ကင္းတပ္ဘံုရိကၡာရံုႀကီးတို႔ကိုပါ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။  အသံလႊင့္ရံု တည္ေဆာက္ေရးမွာ တရုတ္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားက အေဆာက္အအံု ဆိုင္ရာတဖြဲ႔၊ စက္ပိုင္းဆိုင္ရာတဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ခြဲကာ ေဆာင္ရြက္ၾကရတာပါ။  တည္ေဆာက္ေရး ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ ရိကၡာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ ငွက္ေပ်ာထင္း အတြက္ မဲဇလီပင္ေတြကို တၿပိဳင္နက္ စိုက္ပ်ိဳးၾကရကာ 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ စာေပ ေရခ်ိန္ျမွင့္တင္ေရးအတြက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေတာခိုေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ဗထြန္းက ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ေန႔စဥ္သင္ေပးေတာ့ 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဆရာဗ၊ ဆရာဗ နဲ႔ ျမန္မာလို ပီပီသသေခၚႏိုင္၊ ျမန္မာစကားလည္း မြတ္ေနေအာင္ ေျပာႏိုင္လာၾကတယ္။

တပ္ဖြဲ႔အတြက္ ဝက္ေမြးျမဴတဲ့တာဝန္ကို ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္ တာဝန္ယူထားရတာေၾကာင့္ နမ့္ခါေခ်ာင္းထဲက ေရညွိေတြ ဆယ္ယူကာ ဝက္စာေကၽြးရတယ္။  အသံလႊင့္ရံု စတင္ အသံလႊင့္တာနဲ႔ ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္က ျမန္မာဘာသာ သတင္းေဆာင္ပါး ဖတ္ၾကားသူ၊ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ေညာင္နီစခန္း အသံသြင္းစက္ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းက ေညာင္ညိဳစခန္း အသံလႊင့္စက္အင္ဂ်င္နီယာ အျဖစ္ တာဝန္ယူၾကရေတာ့ ၿမိဳ႔ကရဲေဘာ္ေတြ လူမွန္ ေနရာမွန္ ျဖစ္ေနၾကျပန္ေရာ။  ပန္ဆန္းပါတီဗဟိုရဲ႔ အသံလႊင့္ဌာနႀကီးမွာ ဗမာ၊ ဂ်င္းေဖာ၊ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ဝ၊ တရုတ္ဘာသာ ၆ မ်ိဳး ေန႔စဥ္ မနက္တႀကိမ္၊ ညေနတႀကိမ္ လႊင့္ပါတယ္။  နယ္စပ္ေဒသဖြင့္ၿပီး ေနာက္ စစ္ေရးဆန္ဆန္ ျပဳမူ လႈပ္ရွားရမွာမို႔  အခုလို ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြ၊ ရံုဌာနႀကီးေတြ မေဆာက္သင့္ေၾကာင္းကို ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲေဘာ္သန္းလြင္ထြန္း (ခ) က်င့္ေကာင္းက အျမင္သေဘာထား တင္ျပေပမယ့္ ရံႈးနိမ့္သြားခဲ့တယ္။

၈၅ ခု ပါတီကြန္ဂရက္မွာ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ၿပီး တရုတ္ျပည္က ဘက္ေပါင္းစံု ေပးေနတဲ့ အကူအညီေတြ ရုတ္သိမ္းမွာမို႔၊ အသံလႊင့္ရံုကို ေပးေနတဲ့ တရုတ္လွ်ပ္စစ္မီးကို အရင္ဆံုး ျဖတ္ေတာက္ လိုက္တယ္။  ဒီမွာတင္ အသံလႊင့္လုပ္ငန္းလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားကာ ၈၆ ခုက်မွ 'ဝ' နယ္ ေျမာက္ပိုင္း ခြင္းမားၿမိဳ႔နယ္ မွာ အသံလႊင့္စက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ကားႀကီးတစင္းကို တရုတ္တို႔က ေပးတာနဲ႔ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း ျပန္လည္လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ 'ဝ' နယ္ရဲ႔ ၿမိဳ႔ေတာ္ ပန္ဆန္းမွာ ရွိတဲ့ ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အသံလႊင့္ရံုႀကီးရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းကို ေပါလစ္ဗ်ဴရို ဦးေက်ာ္ျမက ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနနဲ႔ ဗဟိုသုေတသနဌာန ရယ္လို႔ ဖြင့္လွစ္ရာမွာ ဗဟိုသုေတသနဌာနမွဴးက ရဲေဘာ္ေအာင္ထက္ ေခၚ ဖိုးသံေခ်ာင္း ျဖစ္ကာ၊ ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ရံုးအုပ္က ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္ပါ။  ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ လုပ္ရၿပီမို႔ ဌာနလုပ္ငန္းတဝက္၊ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းတဝက္နဲ႔ တေန႔တာ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။

အသံလႊင့္ရံု အေဆာက္အအံုႀကီးထဲမွာ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ၈၅ ခုႏွစ္ တတိယအႀကိမ္ ပါတီကြန္ဂရက္ကို ခမ္းနားစြာ က်င္းပႏိုင္ခဲ့တယ္။  ၈၆ ခုနစ္မွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီတပ္ဦး ေခၚ (မဒတ) နဲ႔လည္း ဒီအသံလႊင့္ရံုခန္းမႀကီးထဲမွာပဲ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာပါ။  မဒတ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေဆြးေႏြးခ်ိန္မွာ ဘာေတးလင့္တနာဟာ ေကအိုင္ေအ ေကာင္းမႈနဲ႔ အိႏိၵယကတဆင့္ ဗမာျပည္ထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ။  ေကအိုင္ေအနယ္ေျမကတဆင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေဒသ တေၾကာလံုးကို ျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ထိုင္းႏိုင္ငံထဲ ျပန္ဝင္ဖို႔ အစီအစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။  ပါတီဗဟိုေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ တည္ရွိေၾကာင္းကို ဘာေတးလင့္တနာ (Bertil Lintner) က ကမၻာသိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေတာ့မယ္ဆိုကာ အထူးဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေၾကာင္း သိရပါတယ္။  အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ တပ္ဦးအဖြဲ႔ထဲမွာ ေကအိုင္အို၊ အက္စ္အက္စ္ပီပီ၊ ပီအက္စ္အယ္လ္အို (ပေလာင္ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔)၊ ဒဗလ်ဴအင္န္အို('ဝ' အမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္)၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ပအို႔ျဖဴအဖြဲ႔၊ ကရင္နီအဖြဲ႔၊ ေကအင္န္ယူ၊ ရခိုင္အဖြဲ႔ စသည္ျဖင့္ အဖြဲ႔အစည္း ၉ ခုမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဟာ ဗဟိုရွိရာ ပန္ဆန္းကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။  မဒတအဖြဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ၈၆ ခုႏွစ္မွာ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ ပန္ဆန္းကို ေရာက္လာကာ ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သတင္းေထာက္ ဘာေတးလင့္တနာကေတာ့ ၈၇ ခုနွစ္က်မွ ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့တယ္။

အေရွ႔ဖ်ားစီးပြါးေရးဂ်ာနယ္မွ ေဆာင္းပါးရွင္ ဘာေတးလင့္တနာ (Bertil Lintner)

ထိုင္းအေျခစိုက္ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံသား ဘာေတးလင့္တနာဟာ ပါတီဗဟိုရွိရာ 'ဝ' နယ္ ပန္ဆန္းကို လာရာလမ္းမွာ ေျမာက္ပိုင္းဗ်ဴရိုေရာက္ေတာ့ စီစီဝမ္ တာပန္ တိုက္ပြဲႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ရရံုမွ်မက လြတ္ေျမာက္ေဒသတေက်ာကို ေျခလ်င္ လာတဲ့အတြက္ ကိုးကန္႔နဲ႔ 'ဝ' ေျမာက္ကို ျဖတ္သန္းလိုက္ရတာေၾကာင့္ သတင္းေဆာင္းပါးေရးဖို႔၊ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ စီးပြါးေရးအရ တြက္ေျခကိုက္သြားတဲ့ အျပင္ ပန္ဆန္းေရာက္ေတာ့လည္း ဥကၠဌသခင္ဗသိန္းတင္နဲ႔ ၆ ႀကိမ္ေလာက္ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးလိုက္ရေတာ့ ႏွစ္ဦးနွစ္ဖက္ ေက်နပ္မႈ ရလိုက္ၾကတယ္ ထင္တယ္။

ပါတီဗဟိုကလည္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ရွိေနေၾကာင္း ကမၻာသိေအာင္ ဝါဒျဖန္႔ေစခ်င္တယ္။  ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ေပါလစ္ဗ်ဴရို ေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ လည္း ေတြ႔ဆံုခြင့္ ရခဲ့တယ္။  ပါတီဗဟိုက မူးယစ္ေဆးဝါး တရားဝင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္မေပးဘူး ဆိုတာကိုလည္း ဘီဘီစီျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္ကေန အသံလႊင့္ေစ ခ်င္တယ္။  ဘာေတးလင့္တနာကလည္း ကိုးကန္႔နဲ႔ 'ဝ' ေျမာက္ေဒသကို ျဖတ္သန္းရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘိန္းပန္းေတြ လွလွပပ ေရာင္စံုပြင့္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိန္းကိစၥကို တို႔ရံုထိရံု ေရးခဲ့တာကေတာ့ ဗဟိုဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးလုပ္ငန္းေတြကို ရပ္တန္႔ေစဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အေပၚ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။  ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေတာ့ ဘာေတးလင့္တနာတို႔ မိသားစုအေပၚ အထူးဧည့္ဝတ္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ပါတီရဲ႔ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္စိတ္ဓါတ္ကို ပါတီနဲ႔ တပ္သားထု တရပ္လံုး ခက္ခဲ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနရေပမယ့္ ဘာေတးလင့္တနာ ဇနီးျဖစ္သူ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး ဆင္နံုနဲ႔ သမီးငယ္ေလးတို႔ကို ျပည္သူ႔အသံလႊင့္ ဌာနရဲ႔ လစ္ဟာေနတဲ့ အေဆာက္အအံုထဲမွာ ေကာင္းမြန္ေနြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံခဲ့တယ္။  ဧည့္ခံေရး ေကၽြးေမြးျပဳစုေရး တခုလံုးကို အသံလႊင့္ရံုဝန္းထဲရွိ ဗဟိုသုေတသနဌာနက ရဲေဘာ္ေအာင္ထက္က တာဝန္ယူကာ ေကၽြးေမြးေရးအတြက္ ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲေဘာ္စံသူ(လင္စန္း)နဲ႔ ဇနီး ေဒၚစန္း၇ီတို႔က တာဝန္ယူ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြး ၾကတာေၾကာင့္ ရဲေဘာ္စံသူဟာ ဥေရာပအစားအစာ ခ်က္နည္းေတြကို ဇနီးေဒၚစန္းရီကို သင္ၾကားျပသေနတာ အျမဲေတြ႔ေနရတာနဲ႔  ႏိုင္ငံျခားသားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက အျမင္ကပ္တဲ့ ကၽြန္မက ငါးပိေထာင္း စပ္စပ္ေထာင္းေပးလိုက္ပါလားလို႔ အၾကံေပးလိုက္တယ္။  ပါတီက အသားငါးမျပတ္ ဆီဦးေထာပတ္ အျမဲေကၽြးရတာပါ။  ဘာေတးလင့္တနာကလည္း ငွက္ဖ်ားေၾကာက္လို႔ ေရစိမ္းေတာင္ မခ်ိဳးပါရေစနဲ႔။  ေရက်က္ေအး ခ်ိဳးခ်င္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဌာနက 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြ တပ္ခြဲအိုးႀကီးနဲ႔ ေရေႏြးႀကိဳကာ အေအးခံေပးၾကရတယ္။  ကင္ပြန္းခ်ဥ္နဲ႔ ေတာဟင္းရြက္ေတြ မစားရဲေၾကာင္းေျပာေတာ့ တရုတ္ျပည္ မံုအာရြာက အသီးအႏွံ မျပတ္ ဝယ္ေကၽြးရတာပါ။  ဘာေတးလင့္တနာတို႔ မိသားစု ပန္ဆန္းမွာ တလေက်ာ္ ေနထိုင္သြားၾကရာမွာ ဇနီးျဖစ္သူ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး ဆင္ႏံုက အေတာ္လူလည္က်ေၾကာင္း ကၽြန္မတို႔ သိလိုက္ရတယ္။

သူဟာ ပါတီဗဟိုရဲ႔ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ပန္ဆန္းတခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္လွည့္လည္ကာ သတင္းႏိႈက္ပါတယ္။  အခြင့္အေရးမွန္သမွ် ယူတာ ခံစားတတ္ေပမယ့္ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သား တေယာက္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး သတင္းပလင္းကို လက္ကုန္ႏိႈက္တတ္တဲ့ သူတို႔ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ကို ရြ႔ံမုန္းၿပီး ကၽြန္မတို႔ အသံလႊင္ဌာနမွာ ေနထိုင္ၾကသူ အားလံုး ေသြးစည္းညီညြတ္ ကုန္ၾကတယ္။  အဲဒီကာလကလည္း ပါတီထဲမွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစုေက်ာ္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ ဗမာရဲေဘာ္ေတြအတြက္ အသိစိတ္ဓါတ္ကေလး ရသြားတာက ကိုယ့္အတြင္းေရး ကိုယ္ပဲ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခ်င္ၾကတယ္။  ႏိုင္ငံျခားသား ဝင္စြက္တာ၊ သတင္းႏိႈက္တာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႔ အေရးအရာ ကိစၥေတြ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ အျမတ္ထုတ္တာေတာ့ မခံသင့္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။


ကၽြန္မတို႔ မိဘေတြကလည္းမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ရွိဖို႔ ႏိုင္ငံျခားသားဆီက အတုယူသင့္တာ ယူႏိုင္တယ္။  အထင္မႀကီးဖို႔ ေျပာဆိုဆံုုးမတဲ့အျပင္ ငယ္စဥ္ ကတည္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေပၚ အျမဲသတိထား ဆက္ဆံတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိခဲ့တယ္။  မိဘေတြနဲ႔ ပါတီရဲ႔ မျပတ္သြန္သင္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔ ေတြ႔မွ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ တဖြားဖြား ေပၚလာတာ ကေတာ့ အျမတ္ရလိုက္တာပါပဲ။  အရပ္ ေျခာက္ေပေက်ာ္ၿပီး ႀကီးထြားသန္မာတဲ့ ဖြ႔ံၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံက သတင္းေထာက္ႀကီးေရးတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေနထြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္ (The Rise And Fall of The Communist Party of Burma) စာအုပ္ဟာ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႔ ေရးသားခ်က္ ျဖစ္တာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြဟာ တခ်ိဳ႔တေလသာ မွန္ကန္သလို ေစတနာမဲ့၊ ခံစားခ်က္မဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြေၾကာင့္ အသက္မဝင္ စာေပမျဖဴစင္တာေတာ့ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ သိသာ ထင္ရွားလွပါတယ္။

Monday, September 15, 2014

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ လက္ထပ္ထိမ္းျမားမဂၤလာ - ေရးသူ နီေမာ္

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]




ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ လက္ထပ္ထိမ္းျမားမဂၤလာ



ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို တရုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီအျဖစ္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဟာ (က) ဌာန၊ (ခ) ဌာန ဆိုၿပီး ႏွစ္ခုခြဲထားတယ္။  အသံသြင္းတဲ့ ဌာနကို ေညာင္နီကုန္းစခန္းလို႔ ေခၚၿပီး၊ အသံလႊင့္ထုတ္ရာဌာနကိုေတာ့ ေညာင္ညိဳစခန္းလို႔ ေခၚတယ္။  အသံလႊင့္ထုတ္တဲ့ ေညာင္ညိဳစခန္းဟာ 'ဝ' နယ္ ပန္ဆန္းၿမိဳ႔ အလယ္ေလာက္ကေန ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ နမ့္ခါေခ်ာင္းနဲ႔ လယ္ကြင္းေတြ ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ထားတယ္။  ေညာင္ညိဳစခန္းကို (က)ဌာနလို႔လည္း ေခၚသလို ေကဒါေက်ာင္း ဖြင့္ခဲ့ဖူးေတာ့ ေကဒါေက်ာင္းလို႔လည္း ေခၚၾကတယ္ေလ။  ေညာင္ညိဳစခန္းလို႔ပဲ အေခၚမ်ားတဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဟာ နမ့္ခါေခ်ာင္းေဘးမွာ ရွိတာမို႔ ေျမျပင္ညီညာျပန္႔ျပဴးကာ စိုက္ပ်ိဳးလို႔ေကာင္း၊ သြားလာလို႔ ေကာင္းတယ္။

ဒီေန႔ ၈၁ ခုနွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၇ ရက္ေန႔။  ဒီေန႔ ေန႔လယ္ကစလို႔ ေညာင္ညိဳစခန္းက ရဲေဘာ္၊ ရဲေဘာ္မေတြ အားလံုး အခမ္းအနားေလး တခုအတြက္ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္။  ဘာအခန္းအနားလဲဆိုေတာ့ ေညာင္နီကုန္းစခန္းေခၚ (ခ)ဌာနက ရဲေဘာ္မနီေမာ္နဲ႔ ေညာင္ညိဳစခန္းေခၚ (က)ဌာနက ရဲေဘာ္ေအးေမာင္တို႔ရဲ႔ ထိမ္းျမားမဂၤလာ လက္ထပ္ပြဲ အခမ္းအနားပါ။  သူတို႔ ႏွစ္ဦးဟာ လက္ထပ္မဂၤလာ ျပဳလိုေၾကာင္း ပါတီဗဟိုကို တင္ျပခဲ့ပါတယ္။  အဲဒီ အခ်ိန္က ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနႀကီးမွဴးက ေပၚလစ္ဗ်ဴရို ဗိုလ္ၾကင္ေမာင္ ေခၚ ရဲေဘာ္ထြန္းပါ။  ပါတီကလပ္စည္း အတြင္းေရးမွဴးေတြကတဆင့္ တင္ျပကတည္းက ဒီရဲေဘာ္ နွစ္ဦးလံုးဟာ လက္ထပ္သင့္၊ မသင့္ စံုစမ္းစစ္ေဆးၾကပါတယ္။  ေနာက္ေၾကာင္းရာဇဝင္ (Biography) ကို စံုစမ္းၾကသလို ၊ လက္ရွိဌာနတြင္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္မႈ အေျခအေန၊ လက္ရွိ အေတြးအေခၚ အေနအထားတို႔ကို အျခားရဲေဘာ္ မ်ားရဲ႔ လက္ထပ္ပြဲမွာ စစ္ေဆးသလို ထံုးစံအတိုင္း ေလ့လာ အကဲျဖတ္ၾကတာပါ။  လက္ထပ္လိုသူေတြဟာ တပ္သက္ သံုးႏွစ္ျပည့္ရပါမယ္။  အမ်ိဳးသား ရဲေဘာ္ရဲ႔ အသက္ဟာ ၂၇ ႏွစ္ရွိကာ၊ အမ်ိဳးသမီးရဲေဘာ္ကေတာ့ ၂၅ ႏွစ္ ရွိရပါမယ္။  (ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ အသက္ သတ္မွတ္ခ်က္ ပိုငယ္ပါတယ္)။

ဒီ စည္းကမ္းေတြနဲ႔လည္း ကိုက္ညီ၊ တင္ျပထားတဲ့ သတ္မွတ္ကာလ ျပည့္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳလိုက္ ပါတယ္။  လက္ထပ္မယ့္သူအတြက္ မဂၤလာအခမ္းအနားမွာ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးဖို႔ ဌာနက ေထာက္ပ့ံေရးဌာနကို တင္ျပေတာ့ ေငြတရာက်ပ္ ထုတ္ေပးပါတယ္။  ဒါလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေဆာင္ရြက္တာပါ။  ဒီေငြနဲ႔ ေနၾကာေစ့၊ သၾကားလံုးေတြနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြ ဝယ္ရပါတယ္။  ဧည့္ခံပြဲ မ်က္ႏွာမလွမွာ မေလာက္ငမွာ မပူရပါ။  မဂၤလာ ေရႊပြဲလာ ရဲေဘာ္မ်ားက ငွက္ေပ်ာသီးမွည့္မွည့္၊ သေဘၤာသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ မက္မန္းခ်ိဳသီး၊ မက္မံုသီးနဲ႔ ငွက္ေပ်ာေကာက္ညွင္းထုတ္ေတြ၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ထပ္ယူလာေပးၾကပါေသးတယ္။  စည္စည္ကားကား ျပည့္ျပည့္စံုစံု ရွိေအာင္ ဝိုင္းဝန္းၾကတာပါ။

လြတ္ေျမာက္ေဒသမွာေတာ့ ဘာပြဲလုပ္လုပ္ စစ္ေရးအျမင္ ရွိရပါတယ္။  ေတာ္လွန္ေရးဆန္ရပါတယ္။  အခုၾကည့္ေလ။  လက္ထပ္ခြင့္ က်လိုက္တာနဲ႔ အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ေနထိုင္မႈကို စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ရတာပါ။  ရဲေဘာ္နီေမာ္က ေညာင္နီစခန္းမွာ အသံလႊင့္ေဆာင္းပါး၊ တိုက္ပြဲသတင္းေၾကညာသူ၊ ေတာ္လွန္ေရး ေတးသီခ်င္းမ်ားကို သီဆိုအသံသြင္းရသူ၊ အသံလႊင့္ေဆာင္းပါး ေရးရသူ ျဖစ္တယ္။  ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ေညာင္ညိဳစခန္း အသံလႊင့္စက္ကိုင္ စက္ျပင္ အင္ဂ်င္နီယာပါ။  ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ပိုတာဝန္ႀကီးတယ္။  ဒါေၾကာင့္ ေနထိုင္ေရးကို ေညာင္ညိဳစခန္းမွာ ေနရမယ္၊ မဂၤလာပြဲကိုလည္း ေညာင္ညိဳအသံလႊင့္ဌာနမွာပဲ လုပ္မယ္လို႔ ဌာနေခါင္းေဆာင္ေတြက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပးလိုက္တာနဲ႔အညီ ေညာင္ညိဳစခန္းရဲ႔ ခန္းမတခုမွာ ဧည့္ခံဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတာပါ။  စားပြဲထိုင္ခံုေတြ အသင့္ရွိေတာ့ စားပြဲေတြေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔ ေအာင္သေျပပန္းလွလွ ပန္းအိုးေတြ တင္ထားသလို လက္ဘက္ေျခာက္ရည္ခြက္ေတြလည္း အဆင္သင့္ပါ။  ဒီမွာေတာ့ တပ္အိုးႀကီးနဲ႔ ေရေႏြးႀကိဳကာ စစ္သံုးမတ္ခြက္ေတြနဲ႔ သံုးေဆာင္ေစတယ္။  အသီးအႏွံ၊ မုန္႔၊ ေနၾကာေစ့၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြကို ပန္းကန္ျပားေတြနဲ႔ ထည့္ထားၿပီးၿပီ။

ဌာနေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ထြန္းေအာင္နဲ႔ ေကဒါရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ စီစဥ္ေပးမႈေၾကာင့္ ဧည့္ခံေရး အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။  ေအာ္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတခုကို မနက္ပိုင္းမွာ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရံုးကို သြားၾကရေသးတယ္။  ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဌာနႀကီးမွဴး ရဲေဘာ္ထြန္း ေခၚ ေပၚလစ္ဗ်ဴရို ဗိုလ္ၾကင္ေမာင္ရဲ႔ ေ၇ွ႔ေမွာက္မွာ သတို႔သား ရဲေဘာ္ေအးေမာင္နဲ႔ သတို႔သမီး ရဲေဘာ္နီေမာ္တို႔က ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ပါတီရဲ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔  လက္ထပ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳ စာရြက္မွာ လက္မွတ္ထိုးၾကရတာပါ။  ဗဟိုရံုးက ျပန္လာေတာ့ ဗဟိုဓါတ္ပံုအဖြဲ႔က ရဲေဘာ္စံဝင္း ေရာက္လာကာ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးကို အသိအမွတ္ျပဳ ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ဦးလည္း ဌာနက စီစဥ္တာမွန္သမွ် ေက်းဇူးတင္စြာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခံယူၾကပါတယ္။  ကိုယ့္မိဘ ေဆြမ်ိဳး အားလံုးနဲ႔ ေဝးရာမွာ ေရာက္ရွိေနတုန္း ဌာနေခါင္းေဆာင္ေတြကို ကိုယ့္မိဘလို၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြကို ကိုယ့္ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလို သေဘာထားကာ ေဆာင္ရြက္ၾကရတာပါ။

ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြလည္း သက္ဆိုင္ရာ ဌာနအသီးသီးက အလုပ္တာဝန္ေတြ ၿပီးခ်ိန္ ညေန ေလးနာရီေလာက္မွာ မဂၤလာခန္းမရွီရာကို တဖြဲဖြဲ ေရာက္လို႔ လာၾကပါၿပီ။  သတို႔သား သတို႔သမီးေတြလည္း တသက္တာမွာ အေရးပါလွတဲ့ မဂၤလာပြဲကို တပ္ဝတ္စံုသစ္ေတြ ဝတ္ဆင္ကာ ေပ်ာ္တျပံဳးျပံဳး က်င္းပေနပါၿပီ။

ေဟာ ထင္တဲ့အတိုင္ပါပဲ။  ျပည္သူ႔အသံ တီးဝိုင္းရဲေဘာ္ေတြ တူရိယာပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာက္လာၾကၿပီး စတင္တီးမႈတ္ၾကေတာ့တယ္။  အဲဒီတုန္းက စစ္ေဒသ ေဆးရံုအုပ္ႀကီး ဗိုလ္ေက်ာ္စြာက မယ္ဒလင္၊ ျပည္သူ႔အသံ တီးဝိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ထြန္းခိုင္က ေအာ္ဂင္(စႏၵယားသံ)၊ ရဲေဘာ္ရန္လင္းက တေယာ၊ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းက ဒံုမင္း (တရုတ္အေခၚ ယန္းခ်င္)၊ ရဲေဘာ္အဘ သက္ရွည္က ဝါးပတၱလား၊ အသံေတြ စံုေအာင္ တီးလိုက္ၾကတာ ေရႊပြဲလာ ရဲေဘာ္အေပါင္း မျပန္ႏိုင္ေတာ့ ေလာက္ေအာင္ပါ။  ၿမိဳ႔မွာ ဆိုရင္ မဂၤလာအခါေတာ္ေပး သီခ်င္းကို အဆိုေတာ္ႀကီး ေဒၚတင္တင္ျမသီခ်င္းနဲ႔ ဘိသိက္သြန္းက မဂၤလာ စၾကတာပါ။  အားလံုးဟာ စိန္ေရႊ အတုအစစ္ေတြ တြဲလြဲတြဲလြဲ၊ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပံု မ်ိဳးစံု၊ လက္ဖြဲ႔ေတြကလည္း ကားႀကီးေတြနဲ႔ တိုက္ယူရတယ္။  မဂၤလာခန္းမႀကီးေတြကလည္း ဟည္းဟည္းထလို႔၊ တခ်ိဳ႔လည္း ရံုးတက္လက္မွတ္ထိုး၊ တခ်ိဳ႔လည္း ခိုးရာလိုက္ေျပး လို႔၊ အင္း.. အာဝါဟ ဝိဝါဟကေတာ့ လူ႔ဘံုလူ႔ရြာမွာ အမ်ိဳးစံုေအာင္ပါ။

ကၽြန္မတို႔လည္း ျပည္သူ႔အတြက္ ကိုုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံကာ လြတ္ေျမာက္ေဒသ ေရာက္လာၾကၿပီး က်ရာတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ၾကတာဆိုေတာ့ သတို႔သား၊ သတို႔သမီး ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦးလံုးရဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ အထူးတလည္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံစိတ္ ေမြးေနဖို႔ မလိုေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္ေနပါၿပီ။

အင္း…… ဒီမဂၤလာပြဲကို ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့ ရဲေဘာ္အေပါင္းဟာ စားလိုက္၊ ေသာက္လိုက္၊ စကားေျပာလိုက္နဲ႔  ေဖ်ာ္ေျဖေရး ေတးဂီတေတြ တခုၿပီးတခု နားဆင္ၾကတဲ့ အထဲမွာ အဝါေရာင္သီခ်င္းလို႔ ပါတီက သတ္မွတ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြ တပုဒ္မွ မပါရပါ။  ရႊင္ျမဴးတက္ၾကြတဲ့ ျပည္သူေတြ ဆႏၵအညီ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ မွန္းေမွ်ာ္ရည္သီခ်င္း၊ ေကာင္းကင္ယံက အာရုဏ္နီသီခ်င္း၊ ရႊန္းသစ္ေပၚထြန္းေနၿပီ သီခ်င္းေတြကို သီဆို တီးမႈတ္ၾကတာပါ။  အားလံုးဟာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးကာ အလြန္႔ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါတယ္။

ဌာနကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လက္ထပ္မဂၤလာပြဲတိုင္းကို တပ္ျခင္ေထာင္၊ ေစာင္၊ အိပ္ယာခင္း၊ တပ္ဝတ္စံုအသစ္၊ တပ္သံုး အိုးခြက္ပစၥည္းအသစ္ေတြ လက္ဖြဲ႔တယ္။  ေအာ္. အေရးႀကီးဆံုး ေနထိုင္ေရးအတြက္ အိမ္ေဆာက္ခြင့္ ေပးလို႔ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ ကတည္းက သတို႔သားေလာင္း ရဲေဘာ္ေအးေမာင္ဟာ ဌာနက ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ သစ္ဝါးကို ေတာင္ေပၚတက္ခုတ္ၾကၿပီး ေဖါင္ေမွ်ာဆင္းကာ အိမ္ေဆာက္ရမယ့္ေနရာ ေညာင္နီစခန္း အသံလႊင့္ဌာနမွာ အိမ္အသစ္ ေဆာက္လုပ္ရပါတယ္။  သက္ကယ္ဖိုးကိုေတာ့ ဌာနက ထုတ္ေပးပါတယ္။  ဒါ့ေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္အေရး ဌာနဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းေတြ အျပင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ပါ ရဲေဘာ္ေတြ အကူအညီနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ကာ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးမွည့္ အုပ္ေပးရတဲ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တျဖစ္လဲ ၇ဲေဘာ္ေအးေမာင္ဟာ ယူခ်င္ဦးဟ မိန္းမ၊ ယူခ်င္ဦးဟ မိန္းမ ၿငိွမ္းမရတဲ့ မီးေတြပါေနာ္.. ဆိုတဲ့ ဓႏုျဖဴစိုးသိန္းရဲ႔ သီခ်င္းကို နာနာႀကီး ဟစ္ေၾကြးရင္း ဘဝနာေနတာေတာ့ အမွန္ပါ။

တကယ္ပါ၊ တကယ္ပါ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ၾကလို႔ ၿမိဳ႔ေပၚမွာ ၇၀ ခုနွစ္ေက်ာ္ ကာလေတြ တုန္းကစၿပီး တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြါးလာတဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သပိတ္တိုက္ပြဲေတြမွာ မေတြ႔ မဆံုခဲ့ၾကေပမယ့္ အခု ၈၁ ခုနွစ္မွာေတာ့ လြတ္ေျမာက္ေဒသမွာ ဖူးစာဘက္ေတြ၊ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကလို႔ အ့ံၾသစရာ့ အံ့ၾသစရာ ေရႊဖူးစာႀကီးပါ။

မဂၤလာေဆာင္မွာ ဧည့္ခံေရး ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတဲ့ ပန္ဆန္းစစ္ေဒသ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ ဦးသန္႔ဇင္၊ ဆရာမ ေဒၚခင္သစ္၊ ဆရာလွျမင့္၊ ဆရာေဌးေမာင္တို႔ကို အျမဲသတိရေနေတာ့တာပါ။  ဌာနရဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ လက္ထပ္ၿပီးစမွာ ေညာင္ညိဳစခန္းရဲ႔ အခန္းတခန္းမွာ ေနရၿပီး ေနာက္တႏွစ္မွာေတာ့ ေညာင္နီစခန္းက အိမ္အသစ္မွာ ေျပာင္းေရႊ႔ ေနထိုင္ရပါတယ္။  စားတာကေတာ့ ဘံုရိကၡာရံုမွာပါ။

အေျခခံေဒသ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ လက္ထပ္ပြဲ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္တာထက္ ပိုစည္ကား သိုက္ၿမိဳက္တာကေတာ့ ၇ွမ္းျပည္နယ္ အလယ္ပိုင္း ေပ်ာက္က်ားေဒသက လက္ထပ္မဂၤလာပြဲတခုပါ။  ေျပာက္က်ားသတို႔သားေလာင္း ၇ဲေဘာ္က ေန႔တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း၊ ညတိုင္း မင္းကို သတိရေနတယ္၊ ကံၾကမၼာက ဘဝမွာ အခြင့္အေရးဆိုတာ ႏွစ္ခါေပးခ်င္မွ ေပးတာ၊ လိုက္ရဲရင္ လိုက္ခဲ့ပါ ဆိုတဲ့ စာတိုေလးကို ရွမ္းျပည္ အလယ္ပိုင္း နမ့္လန္ၿမိဳ႔နယ္၊ ဟိုခဲ - ဟမ္းမငိုင္းေဒသကေန ေနာင္လံုေနာင္ဝိုးမွာ ရွိေနတဲ့ ၿမိဳ႔ရန္ကုန္က ေရာက္လာတဲ့ မိန္းမပ်ိဳ ၇ဲေဘာ္မေလးကို လူၾကံဳေကာင္းနဲ႔ ေပးလိုက္တယ္။  ဖူးစာမွန္တဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးဟာ၊ ဒီစာကို ဖတ္လို႔ ၿပီးၿပီးခ်င္း လြတ္ေျမာက္ေဒသကို ေရာက္ႏွင့္တဲ့ ရဲေဘာ္စိုးႏိုင္ (ယခုစာေရးဆရာ ဘာသာျပန္ဆရာႀကီး သန္းစိုးႏိုင္) ဆိုတာ သိသိခ်င္း ၇ဲေဘာ္စိုးႏိုင္ ရွိရာကို ခ်က္ခ်င္း ဝမ္းသာအားရ သြားလိုက္ေတာ့တယ္။  အဲဒီကာလက ၈၀ ခုနွစ္ပါ။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က ဘြဲရခဲ့သူ မိန္းမပ်ိဳေလးဟာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ ရဲရဲႀကီး ဆံုးျဖတ္ကာ ပါတီအလံေတာ္ ေအာက္  ေရာက္ေအာင္လာခဲ့သူ၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၊ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီး၊ ျပည္သူတို႔ရဲ႔ ဖခင္ႀကီး၊ မ်ိဳးခ်စ္စာဆိုရွင္ႀကီး၊ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း (၁၈၇၅ - ၁၉၆၄) ၇ဲ႔ ေျမးမေလး ရဲေဘာ္မျဖဴ ေခၚ မျမတ္မြန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။  ၇ဲေဘာ္မျဖဴဟာ အဖိုးရဲ႔ ေသြးပီသစြာ၊ ေျပာက္က်ားေဒသမွာ က်ရာတာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္။  ပါတီစည္းကမ္း၊ တပ္စည္းကမ္းနဲ႔ ညီညြတ္စြာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဒုဥကၠဌ ရဲေဘာ္ခင္ေမာင္ႀကီး၊ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ရဲေဘာ္တိုက္ေအာင္တို႔ကို၊ ရဲေဘာ္စိုးႏိုင္က ရဲေဘာ္မျဖဴကို လက္ထပ္ထိမ္းျမားလိုေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ေခါင္းေဆာင္အားလံုးက သေဘာတူ ခြင့္ျပဳရံုမက၊ ၁၉၈၃ ခုနွစ္ မတ္လ ၂၈ ရက္မွာ (၃၄) နွစ္ျပည့္မယ့္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ ေန႔မွာ မဂၤလာ လက္ထပ္ပြဲ က်င္းပဖို႔ စီစဥ္ေပးၾကပါတယ္။

လက္ထပ္ပြဲဟာ နမ့္ဟူးရြာမွာ က်င္းပတဲ့ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ပြဲကို တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ရွမ္း၊ 'ဝ' တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စည္ကားလြန္းလွပါတယ္။  တႏွစ္တခါ က်င္းပတဲ့ ပြဲမွာ ထံုးစံအတိုင္း ျမန္မာ့ရိုးရာ ေခ်ာတိုင္တက္ပြဲ၊ ေခါင္းအုန္းရိုက္ပြဲ၊ ထုတ္စီးတိုးပြဲ၊ ေျပးပြဲေတြ ပါဝင္ေတာ့ အားလံုးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မဆံုးၾကပါ။  ထမင္း၊ ဝက္သားဟင္းနဲ႔ ေကၽြးတာ ဗိုက္ကို ေခြးနမ္းတယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပါ။  ရဲေဘာ္စိုးႏိုင္၊ ရဲေဘာ္မျဖဴတို႔ရဲ႔ မဂၤလာပြဲကို SSA ဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိုင္းလိတ္က လိေမၼာ္ျခံထဲမွာ ေနရာထိုင္ခင္း စီစဥ္ေပးကာ ဦးစီး က်င္းပေပးခဲ့တယ္။  မဂၤလာအခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေရွ႔မွာ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ ကိစၥကိုေတာ့ ရဲေဘာ္လီစစ္ရူက ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တယ္။

တပ္မဟာ (၆၈၃)က ရဲေဘာ္မ်ား တက္ေရာက္ၾကေတာ့ ေျပာက္က်ားေဒသမွာ က်င္းပတဲ့ မဂၤလာပြဲဟာ ၿမိဳ႔ေပၚက နွစ္ဖက္မိဘအလယ္မွာ က်င္းပေနတာနဲ႔ မျခား ေႏြးေထြးလံုျခံဳလွတယ္။  သတို႔သား သတို႔သမီးတို႔ရဲ႔ တဦးနဲ႔ တဦး ထားရွိၿပီးတဲ့ စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈေတြ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဂုဏ္ျပဳကာ ပါရမီ ျဖည့္လိုလွတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားက ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံေနဖို႔ အိမ္ကေလးကို ဝိုင္းဝန္းေဆာက္လုပ္ေပးၾကတာ သတို႔သား သတို႔သမီးေတာင္ မသိလိုက္ေအာင္ ျမန္ဆန္ သပ္ရပ္လွပါသတဲ့။

ေျပာက္က်ားေဒသက သီရိေဂဟာ အိမ္ေလးရဲ႔ ေႏြးေထြးလံုျခံဳမႈေတြကေတာ့ ဆီြတီဟုမ္းေမြ႔ယာလည္း လိုက္လို႔ မမီ၊ ဒမ္းေလာ့ပ္ပီလို အိပ္ယာႀကီးလည္း အရႈံးေပးလိုက္ရေၾကာင္း၊ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစား ရဲေဘာ္ရဲဘက္တို႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသာ အိမ္ေထာင္ေရးကို သာယာခိုင္ျမဲေစၾကာင္း၊ ေျပာက္က်ားေဒသ လက္ထပ္မဂၤလာပြဲရွင္ မဂၤလာေမာင္ႏွံက ေျပာၾကားပါတယ္။



Wednesday, August 27, 2014

ဒဂုန္တာရာ - ေမ ဝတၳဳ အမွာစာ -ေရးသူ ကိုဗဟိန္း

"ကိုဗဟိန္းမေသ"
သခင္ဗဟိန္းကြယ္လြန္ျခင္း ၆၆ ႏွစ္ေျမာက္ အမွတ္တရ - အျဖစ္ ထုတ္တဲ့
ကိုဗဟိန္း ေရးသားခဲ့ေသာ စာမ်ားကို စုစည္းထုတ္ေဝျခင္းစာအုပ္။
[ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ]


ဒဂုန္တာရာ - ေမ ဝတၳဳ
အမွာစာ
[စာမ်က္နွာ ၂၃ - ၂၅]


ေမ ဝတၳဳကို ဖတ္ရသည္မွာ ရွမ္ပိန္အရက္ကို ေသာက္လိုက္ရသည္နွင့္ တူေလသည္။  အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ႔အရသာမွာ အျခား အစာအဟာရမ်ားလို  ဒါခ်ည္း ဒါခ်ည္း မဟုတ္ဘဲ ထူးထူးကဲကဲ ရွိန္းကနဲ ဖိန္းကနဲ ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

သူ႔ကို လွ်ာေပၚ တင္လိုက္ ကတည္းက ဆန္းသစ္ေသာ ေဝဒနာကို ေတြ႔ရသည္။  ခါတိုင္း စားေနက် အရာမ်ားထက္ ထူးသည္ကိုေတာ့ သိလိုက္သည္။  ဝမ္းထဲသို႔ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ ဝင္မသြား၊ ပထမေတာ့ ပူတူတူ ရွိန္းတိန္းတိန္း ႏွင့္ပင္ မ်ိဳခ်လိုက္ရသည္။  သူ႔ကို ဖတ္ေနစဥ္ပင္ အသစ္အဆန္း ကေလးမ်ားကို မေတြးဝံ့ဝံ့ ေတြးဝံ့ဝ့ံ ျဖစ္ေနရသည္။  သို႕ ရာတြင္ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို ေတြ႔ရ၍ ခံစားရမည့္ ေဝဒနာကို ရင္ဆိုင္ရမည္။  သူ႔ အယုအယကို ခံယူရာ၌ သူ႔ကို အရည္လည္ဖို႔ လိုသည္။  သူ၏ အယုအယမွာ အရည္လည္ေရး ေပၚတြင္ တည္ေလသည္။  အရည္လည္လာေလ ဖတ္၍ အင္မတန္ အရသာရွိေလ ျဖစ္သည္။  သူ႔စိတ္ကူးကို ေဖာ္က်ဴးေသာ အေရးအသားမွာ အႏုစိတ္သည္။  သူ အႏုစိတ္သေလာက္ကို ၾကည့္သူက ျမင္မွ ဟန္က်မည္။  သူ၏ ေရာင္ျခည္မ်ားသည္ ေရွ႔ဝယ္ လွပစြာ ထင္လာေလသည္။  ထိုေရာင္ျခည္မ်ားသည္ ပဥၥလက္နည္းျဖင့္ ေပၚလာေသာ ေရာင္ျခည္ျဖစ္၍ ထိုဟာသာ သူ၏ Art အႏုပညာ ျဖစ္ေလသည္။  ဒီဟာမ်ားသာ အရက္ကို မူးရေသာ အရသာ ျဖစ္ေလသည္။

ေမသည္ မည္သူ႔ အအုပ္အထိန္းကိုမွ မခံရေသာ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူကေလး ျဖစ္ေလသည္။  သူ႔သေဘာအတိုင္း ဘာမဆို လုပ္ႏိုင္သည္။  ေမသည္ ေက်ာင္းက ထြက္လွ်င္ ထြက္ျခင္း လူဂုဏ္တန္ေတြႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။  ပထမေတာ့ လူဂုဏ္တန္ကို နားမလည္၊ လူဂုဏ္တန္ကို အကဲမခတ္တတ္။  ေနာက္ဆံုး ေမသည္ လူဂုဏ္တန္ကို နားလည္ေလသည္။  နားလည္လွ်င္ လူဂုဏ္တန္ေၾကာင့္ပင္ သူတို႔ကို စြန္႔ခြါ၍ သြားရေလသည္။  ဒီအခန္းအထိ ဝတၳဳေရးဆရာက လူဂုဏ္တန္ေတြကို ေျပာင္ေလွာင္ေလသည္။  ဝတၳဳေရးဆရာသည္ ေမ ဘက္ကေန၍ လူဂုဏ္တန္ကို သေရာ္သည္။  ႏႈတ္ခမ္းမဲ့သည္။ က်န္ အခန္းမ်ားတြင္ ဝတၳဳေရးဆရာသည္ ေမ့ဘက္ကလည္း မေန၊ ဘယ္ဘက္ကမွ မေနေပ။  ေမ့ဘဝကိုသာ ဝတၳဳေရးဆရာသည္ ပန္းခ်ီဆရာလို ပံုတူ ေရးျပသည္။  ေမ့ပံုကားကို ေရးရာ၌ တလံုးတပါဒမွ် မကြန္႔၊ ေဆးေရာင္ႏွင့္လည္း မမႈန္းေသး၊ ေမ့ကို စကၡဳျဖင့္ ျမင္ရသည့္အတိုင္းသာ ေရးဆြဲေလသည္။  တခုေတာ့ ရွိသည္။  ပံုကားကို ဆြဲရာတြင္ ေဆးသား အင္မတန္ ညီသည္။  အခ်ယ္အလွယ္ လွပသည္။  လက္ရာ ယဥ္ေက်းသည္။  ပံုကားၿပီးလွ်င္ ဝတၳဳေရးဆရာက မညႊန္ျပ၊ ၾကည့္သူကသာ အလင္းႏွင့္ အေမွာင္ကို ခြဲျခားရမည္ ျဖစ္ေလသည္။  ခြဲျခား၍ စိတ္ကူးဥာဏ္ ထုတ္ရျခင္းမွာ အရသာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေလသည္။

=======================================

ေမဝတၳဳကို ေရးေသာ ကိုေဌးၿမိဳင္သည္(ဒဂုန္တာရာ) မွာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေလသည္။  သူသည္ တကၠသိုလ္ သမဂၢအသင္းတြင္ အမႈေဆာင္တဦး ျဖစ္၍၊ သူသည္ မႏွစ္က ဝါဒျပန္႔ပြါးေရးမွဴး ျဖစ္ေလသည္။  ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ ထုတ္ေဝေသာ မ်ိဳးညြန႔္ မဂၢဇင္းနွင့္ တကၠသိုလ္သမဂၢမွ ထုတ္ေဝေသာ အိုးေဝမဂၢဇင္းတို႔တြင္ အယ္ဒီတာ ျဖစ္ခဲ့သည္။  သူသည္ သမဂၢအစည္းအရံုး စင္ျမင့္မွ လာေသာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ေလသည္။  သူေရးေသာ ဝတၳဳတို၊ ေဆာင္းပါး၊ ကဗ်ာမ်ားကို ဒဂုန္မဂၢဇင္း၊ ဂႏၱေလာက၊ ယူနီဘာစီတီ ေကာလိပ္မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ဖတ္ရသည္။  သူသည္ စာေပကို ေရးစက ကဗ်ာမ်ားကို ေရးသည္။  ယခုမူ သူသည္ ဝတၳဳေရးဆရာ ျဖစ္ေလၿပီ။  သူ႔တြင္ ကဗ်ာ စိတ္ကူး ရွိသည္။  ထို႔ေၾကာင့္ သူေရးသားရာ၌ စာလံုးကေလးမ်ားမွာ ကဗ်ာဆန္သည္။  အင္မတန္ လွပသည္။  သူသည္ ဝတၳဳကို ေရးသားရာ၌ စာလံုးေလးမ်ားကို ပန္းသီသလို သီသည္။  ေနာက္တခုမွာ သူသည္ စကားလံုးထုဆရာ ျဖစ္သည္။  သူသည္ စကားလံုး အသစ္ကေလးမ်ား ကို ထုလုပ္သည္။ အသစ္အဆန္းမ်ား ေပါင္းဖြဲ႔၍ သူ႔အေရးအသား ျဖစ္လာရသည္။  သူသည္ သီကံုး ေရးသားရာ၌ Rhythmic ညီညြတ္၍ ေျပျပစ္သည္။

သူသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမားလည္း ျဖစ္ေလသည္။  ေရးေနက် စိတ္ကူးေနက်မ်ားကို ေတာ္လွန္၍ အသစ္ထြင္သည္။  ေလေျပေလညွင္းဟု မသံုး။ ေလႏုေအးဟု ေရးသည္။ ကစားသည္ ဟုမေရး။  ေနာ့သည္ဟု ေရးသည္။  ဒီလို သူသည္ ဘယ္သူႏွင့္မွ မတူ။  ဘယ္ဟာနွင့္မွ မတူေသာ အရသာ ရွန္ပိန္အရက္ကို ေသာက္၍ မူးေနေသာ အရသာ ျဖစ္ေလသည္။  ေမ၏ ပံုကားသည္ ေရွ႔တြင္ အခိုးအေငြ႔မ်ားသဖြယ္ လိပ္၍ လိပ္၍ သ႑ာန္ဝတၳဳတခု ျဖစ္ေပၚေနလိမ့္မည္။  ထိုပံုသ႑ာန္သည္ ေမဝတၳဳ ျဖစ္၍ အရက္ကို မူး၍ လာရန္မွာ အမွာကို ေက်ာ္၍ ေရွ႔ဆက္ ဝတၳဳကို ဖတ္ဖို႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

သခင္ဗဟိန္း
တကၠသိုလ္သမဂၢႏွင့္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ
ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢအသင္း ဥကၠဌေဟာင္း။
၈-၈-၄၁။ ရန္ကုန္။

[ဒဂုန္တာရာ "ေမ" တတိယအႀကိမ္၊ မႏၱေလး၊ မိုးဦးပန္း စာေပတိုက္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၆၃]

Monday, August 25, 2014

စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ တိုက္ပြဲေျခရာမ်ား….ေရးသူ ေမာင္ခိုင္ေအာင္(စစ္ေတြ)

ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္မ်ိဳးဆက္မ်ား
------------------------------------
၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု
ပထမအႀကိမ္၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္။


[စာမ်က္ႏွာ ၁၀၉ - ၁၂၀]


စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ တိုက္ပြဲေျခရာမ်ား.
ေမာင္ခိုင္ေအာင္(စစ္ေတြ)



ထီမထင္ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြရဲ႔
အမည္အစဥ္ ေခါင္းေပၚဖ်ားမွာလ
မင္းတို႔ ဆရာကို
စာရင္းတို႔ကာ ထားၾကေပေတာ့

သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း

၁၉၇၃ မွာ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကေန ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုျမင့္စံတို႔ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။  "မနက္ဖန္ရဲ႔ ရင္ခုန္သံ"  ျဖစ္တယ္။  ကိုမိႈင္းေပးတဲ့ နာမည္ပါ။  သူက ဒဂုန္တာရာနဲ႔ ဆရာႀကီးမိႈင္းကို ကိုးကြယ္ ေလးစားသူပါ။  စာအုပ္ေလးကို ေမာင္ဆန္းညြန္႔က ဖေယာင္းမွာ ေရးၿပီး ကိုမိႈင္းက လိုတာေတြကို စီစဥ္ ေပးတယ္။  ေနာက္ေက်ာဖံုးမွာ ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႔ ထီမထင္ေက်ာင္းေတာ္သား စာပိုဒ္၊ ေဂၚကီရဲ႔ ဝါက်၊ လူရႊင့္ရဲ႔ 'စာေပဟာ မိုးနဲ႔ ေျမကို ေမွာက္လွန္မပစ္ႏိုင္ဘူး'  ဆိုတဲ့ ဝါက်ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္ဆိုတာ RIT လို႔ေခၚတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ေရွ႔က စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးပါ။  အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စုစည္းခဲ့ၾကတယ္။  "ကၽြန္ေခတ္မွာ လူလိမၼာ မလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔"  ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႔ ၾသဝါဒနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားဆိုးေတြေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ့ၾက၊ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ခဲ့ၾက၊ စာတမ္းေတြ ေဝခဲ့ၾကတယ္။

ကိုစိုးထြဋ္(ေမာင္စိုးစံ)၊ ျမင့္ေအာင္ၾကည္(ေျမဝါ)၊ တို႔က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တႏွစ္ေစာတယ္။  တင္ေအးၾကဴ(ေမာင္မိႈင္းလြင္)၊ သန္းလင္း(ဘုန္ႏြယ္လင္း)၊ စံျမင့္(ေမာင္ျမင့္စံ)၊ ဆန္းညြန္႔(ေမာင္ဆန္းညြန္-ေရေက်ာ္) တို႔က တႏွစ္ေနာက္က်တယ္။  ေနာက္ပိုင္းမွာ ဝင္းျမင့္(ဝင္းမင္းေထြး) လည္း လူမိုက္အုပ္ထဲ ေပါင္းစည္း လာခဲ့တယ္။  သူတို႔က အႏုပညာအား ေကာင္းၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သေဘာတရား ႏိုင္ငံေရး အားသန္တယ္။  လူထုတိုက္ပြဲ အျမင္ကေတာ့ အတူတူပါပဲ။  စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဘဝမွာ ေမ့ႏိုင္စရာ မရွိတဲ့ ရဲေဘာ္တဦး ကေတာ့ ခင္ေမာင္ေလး(မံုရြာ)ပါ။  ကိုျမင့္ေဆြ (မံုရြာ ဆားလင္းႀကီး) က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတန္းတူ၊ တကယ့္အကိုႀကီး။  ခ်င္းတြင္းဒိုးရဲ႔ ဆရာႀကီး (၁၉၆၉) ကၽြန္းဆြယ္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုျမင့္ေဆြ ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။  သူနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ခင္ေမာင္ေလးကို ရင္းနွီးယံုၾကည္ သိကၽြမ္းခဲ့ရတယ္။  သူက ဟိတ္ဟန္ ပကာသန ကင္းတဲ့သူ၊ ပညာတတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားနဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာေရး ေကာင္းတယ္။  စိတ္ဓါတ္ေကာင္းတယ္။  ရန္ကုန္မွာ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ အရွိန္စယူလာတဲ့ကာလမွာ သူက ျမရာပင္ ေတာနက္ထဲကို ပ်ံသြားတယ္။  သူ႔ကို ရခိုင္သြားမွာလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခဲ့ေသးတယ္။  ရဲရင့္တဲ့ လူငယ္တဦးဟာ မဟုတ္မမွန္တဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႔ သားေကာင္ဘဝနဲ႔ မုတ္သုန္ေတာနက္ထဲ ေၾကြခဲ့ရတယ္။

၁၉၆၉ လႈပ္ရွားမႈထဲက ကိုတင္လိႈင္(ပဲခူး) ကေန ခင္ေမာင္ေလး ထိုမွ၊ ညီေလး ဖုန္းေမာ္ထိ ထိုမွသည္……။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ေသာ ေက်ာင္းဟာ ေျမျဖဴန႔ံသင္းမေနပဲ ေသြးေတြ စြန္းထင္းခဲ့ရေလတယ္။

၁၉၇၄ ရဲ႔ မိုးဦးရက္မွာ ကိုျမင့္ေဆြ၊ ကိုမိႈင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ႀကိဳ႔ကုန္းဘီပီအိုင္ေရွ႔ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။  အင္းစိန္ မီးရထား စက္ရံုဝင္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝင္ခဲ့တယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ထမင္းထုပ္ေတြ၊ ေဆးလိပ္ေတြ၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ စားစရာေတြ ပါလာတယ္။  ေၾကျငာစာရြက္ေတြ ပါလာတယ္။  အုတ္က်င္းရပ္ကြက္ ထဲက ဆင္းရဲတဲ့ အလုပ္သမား မိသားစုဆီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခဲ့တယ္။

ဆန္ေပးပါ၊ ထမင္းေပးပါ. ကေလးေတြရဲ႔ အသံ မိခင္ေတြရဲ႔ အသံဟာ ဘယ့္ႏွယ္ ခ်ိဳျမ ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ အင္းစိန္လမ္းမ ေပၚက စက္ရံုေတြ ေရွ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ မိန္႔ခြန္းေတြ ေျပာၾကတယ္။  ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဟစ္ခဲ့ၾကတယ္။  ဒါဟာ လူထုတိုက္ပြဲ၊ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲ၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ တိုက္ပြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုးတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ပူးတြဲ တိုက္ပြဲဝင္တဲ့ အေရးေတာ္ပံု။

(၁၉၆၉) ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းနွစ္က ၾသဂုတ္လမွာ ထမင္းငတ္တဲ့ ျပည္သူေတြ ဆန္ေတာင္းတဲ့ လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဆန္ေရစပါး ေပါမ်ားၾကြယ္ဝတဲ့ ရခိုင္ျပည္မွာ ဆန္ေတြရွား၊ မတရားေစ်းႀကီးၿပီး ျပည္သူေတြ ထမင္း ငတ္ရသတဲ့။  ဂိုေဒါင္မွာ ဆန္ေတြ ဆန္ေတြ။  ဆန္ေပးပါ ဆန္ေပးပါ။

စစ္ေတြၿမိဳ႔ ကေလးရဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္း နီနီႀကီးေတြ ပြင့္ခဲ့ရတယ္။  မီးခိုး က်ည္ခိုးေတြ ေဝခဲ့တယ္။  လမ္းနေဘး ဆတ္ရိုးက် ေခ်ာင္းကေလးမွာ ညွီစို႔ နီရဲ ခဲ့ရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တခံုတည္း ထိုင္တဲ့ ကိုသာေအး (ေျမာက္ဦး) ဟာ ရင္ခြဲရံုထဲမွာ။ ဦးေခါင္းဟာ ေၾကမြ သြားခဲ့ၿပီး။  ကၽြန္ေတာ္ သြားမၾကည့္ရဲ ခဲ့ပါ။  အဲသည္လိုပဲ အင္းစိန္လမ္းမေပၚ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဘာတာထိပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဘာတာထိပ္မွာ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြ၊ သစ္ပင္ႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။  လင္းဆြဲေတြ ငွက္ေတြ နားေနတတ္တယ္။

"ညေနေစာင္း ေမွာင္ရီရီမွာ ငါ အိမ္ေ၇ွ႔ ေျမနီလမ္းကေန ၾကည့္လိုက္ရင္ သစ္ပင္မွာ တြဲေနတဲ့  လင္းဆြဲငွက္ေတြကို ဒီမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ဝိဥာဥ္ေတြလို႔ ခံစားရတယ္" ဟု ဘာတာလမ္းထဲမွ နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာဆရာမႀကီးက ေျပာဖူးပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ဆင္မလိုက္သေဘၤက်င္း ဝင္စီး တိုက္ခိုက္ခံရၿပီး အလုပ္သမားထုရဲ႔ တရားတဲ့ ေတာင္းဆိုမႈဟာ အသံတိတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ထိၾက နာၾက ေျပးခဲ့ရသည္ပဲ။

သိတ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ပါ။  ေျခာက္လအၾကာမွာ တိုက္ပြဲ ျဖစ္လာခဲ့တာပါပဲ။  တကၠသိုလ္မွာ ေဝတဲ့ႏွင္းေရ.. ႏွင္းေလးေတြမွ ဟုတ္ရဲ႔လား။  ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ ျမကၽြန္းညိဳညိဳ ယမ္းခိုးေတြ ေဝခဲ့ရပါတယ္။

ကိုစံသာ(စစ္ေတြ)တို႔၊ သက္လိႈင္၊ ဂိုရွယ္တို႔ ေက်ာင္းက အုပ္စုေတြ အင္းစိန္နရသိန္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။  ဘိုဘိုေက်ာ္ညိမ္း တို႔လည္း ပါသြားတယ္။ RIT ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အင္းစိန္ေစ်း၊ အင္းစိန္ေထာင္ဆိုတာ ယဥ္ပါးေနက် ျမင္ကြင္းပါ။  အခုေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ပညာတကၠသိုလ္ကေန အင္းစိန္ ဘဝတကၠသိုလ္ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။

၁၉၇၅ ဇြန္ (၆) အလုပ္သမားေတြရဲ႔ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲ ၿဖိဳခြဲ ေခ်မႈန္းခံရတဲ့ တႏွစ္ျပည့္ေန႔။  အင္းစိန္ လမ္းမေပၚ ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ေန႔။  သမိုင္းဝင္ ေသြးစြန္းတဲ့ေန႔။  ေၾကညာခ်က္ေတြ ထြက္လာတယ္။  တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား သမဂၢရဲ႔ အသံ ခပ္သဲ့သဲ့ တကၠသိုလ္ ေလထုထဲ ပ်႔ံေနတယ္။  စက္မႈတကၠသိုလ္ စြယ္ေတာ္ရိပ္မွာ ပ်႔ံေနတယ္။

အဲဒီေန႔မွာ ဗမာဖက္ဆစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႔ လက္ပါးေစ ပညာေရး အာဏာပိုင္ေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ျခံ ေက်ာင္းဝင္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ခန္႔ညားလွပတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ခန္းမထဲမွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအျပည့္ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႔ၾကမယ္။  ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားေရး ေရႊျပည္ေအးတရားနဲ႔ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို ဦးခ်ိဳးပစ္ဖို႔ ေက်ာင္းသားထုကို လူထုလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ခြဲပစ္ဖို႔၊ ေခါင္းမာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ေခါင္းရိုက္ခြဲဖို႔ သူတို႔ လာခဲ့ၾကသည္။

စက္မႈတကၠသိုလ္ဆိုတာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ ယုန္ကေလးေတြရဲ႔ ေက်ာင္း၊ တြန္က်ဴးတတ္တဲ့ ေဒါင္းေတြရဲ႔ ေက်ာင္း၊ ရဲရင့္တဲ့ က်ားသစ္ေတြရဲ႔ ေက်ာင္း. အဲဒီမွာ ဓမၼနဲ႔ အဓမၼ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ခဲ့တယ္။  ညွိႏႈိင္းလို႔ မရဘူး။  တိုက္ပြဲ ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။  သမိုင္းေဆာင္ေတြဘက္က ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဟိန္းထြက္လာတယ္။

အဓိပတိလမ္းမ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံ ပ်႔ံလြင့္ေနတယ္။

ဇြန္လ (၈) ရက္ေန႔ ေနေရာင္ျခည္ လင္းလက္ေနတယ္။ တခါတခါ မိုးမႈန္ေလးေတြ ခပ္ဖြဲဖြဲ က်လာတတ္တယ္။

ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြ၊ အလုပ္သမားမိသားစုေတြဟာ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ခ်ီတက္လာၾကတယ္။  ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ၊ စစ္အစိုးရရဲ႔ မွားယြင္းေဖာက္ျပန္မႈေတြကို ဖြင့္ခ် ေဝဖန္ထားတဲ့ စာရြက္ ဟာတမ္းေတြ၊ ျပည္သူလူထုၾကား ပ်႔ံႏွ႔ံသြားတယ္။  စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ျဖတ္ၿပီး အင္းစိန္နရသိန္ႀကီးဆီ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကတယ္။  အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးကို ဝိုင္းပတ္ကာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ေက်ာင္းသား၊ အလုပ္သမားရဲေဘာ္ေတြ ရွိတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတြ ရွိတယ္။ မတရားတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ ေထာင္ခ် ႏွိပ္စက္ထားတယ္ မဟုတ္လား။

ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမ ေရွ႔ဆီ၊ ၿပီးေတာ့ ပန္းဆိုးတန္းတရားပြဲ၊ အတြင္းဝန္ရံုးကို ဝိုင္းပတ္ခ်ီတက္ ဆႏၵျပပြဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါသလဲ၊
(၁) ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္တာကို ေျဖရွင္းေပးပါ။
(၂) ပညာတတ္ဘြဲ႔ရ အလုပ္လက္မဲ့ ျပႆနာကို ေျဖ၇ွင္းေပးပါ။
(၃) ေက်ာင္းသားသမဂၢကို တရားဝင္ ရပ္တည္ခြင့္ေပးပါ။
(၄) မတရားဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ အလုပ္သမား၊ ရဟန္းသံဃာေတြကို လႊတ္ေပးပါ။

၁၀ ရက္ေန႔ ညေန ခ်ီတက္ပြဲအၿပီးမွာ သပိတ္စခန္းဟာ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ကို ေျပာင္းခဲ့တယ္။

၁၁ ရက္ေန႔ နံနက္ (၄) နာရီ။

မုခ္ေလးဘက္ရဲ႔ ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တက္လာတဲ့ လက္နက္ကိုင္ စစ္သားေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ တံခါးေတြကို ဖြင့္လိုက္တယ္။

ေရႊတိဂံုဘုရားရင္ျပင္ေပၚက ျပည္သူ႔အခြင့္အေရး၊ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး ေတာင္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူပုန္ဌာနခ်ဳပ္တခုလို တပ္မေတာ္က ဝိုင္းပိတ္ဖမ္းဆီးခဲ့သည္ပဲ။ ရဲရင့္ထူးခၽြန္ ေျပာင္ေျမာက္သည့္ စစ္ဆင္ေရးႀကီး၊ ထူးခၽြန္ပါဘိ စစ္ဦးစီခ်ဳပ္ သူရႀကီး။

ရဲအခ်ဳပ္ကားေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖမ္းယူလာခဲ့တယ္။

"ဟံသာဝတီ အဝိုင္းကြ၊ လွည္းတန္းေရာက္ေတာ့မယ္.."

"ကမၻာမေၾက ဗမာျပည္. ဒါ  တို႔ျပည္"  သီခ်င္းတစ ထြက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သီခ်င္းသံ "ကမၻာမေၾက"

======================================================

ေမာင္ျမင့္ေဆြနွင့္ အေပါင္းအပါမ်ား ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စစ္ခံုရံုးတင္ခဲ့တယ္။  ကိုးႏွစ္တန္းမွာ ေက်ာင္းထဲက ကိုျမင့္ေဆြ၊ ျမင့္ေအာင္ၾကည္၊ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္။ (၇)ႏွစ္တန္းမွာ ကိုေစာႏိုင္ (ဟန္ေအာင္) နဲ႔ ဘလိႈင္(ေျမာက္ဦး) တို႔ ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ေထာင္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ မရွိသေလာက္ပဲ။  ရခိုင္နဲ႔ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးအႏြယ္ ရဲေဘာ္ ေလး၊ ငါးဦးပဲ ရွိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ (၃) ဟာ ဟိုတုန္းက ႏိုင္ငံေရးအေဆာင္။ ေအာက္ထပ္မွာ အိပ္ခုတင္ေတြ ရွိေသးတယ္။  အေဆာင္နဲ႔ တြဲလ်က္ ထမင္းစားေဆာင္ရဲ႔ စားပြဲေတြ ရွိေသးတယ္။  ကၽြန္ေနာ္တို႔က သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ေတြ၊ အာဏာပိုင္ေတြ အျမင္မွာေတာ့ ရာဇဝတ္သားေတြ။  ေထာင္ကို ေထာက္လွမ္းေရးက အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူးျခားတဲ့ အခြင့္အေရး ဘာတခုမွ မရဘူး။  စပါးလံုး စပါးခြံေတြနဲ႔ လံုးတီးထမင္း၊ ပဲဟင္းၾကဲၾကဲနဲ႔ အညံ့စား ငပိတေကာ္။

အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာပဲ စစ္ပုလိပ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ခဲ့ရေတာ့တယ္။  ကြဲၾက နာၾကရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ (၅)ေဆာင္ကို ေရာက္သြားတယ္။  ကိုေအာင္ထိုက္၊ ကိုစိုးေအာင္တို႔ ေဆး (၂) အုပ္စုႀကီးနဲ႔ သြားဆံုတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အခန္းကပ္လ်က္မွာ ဦးေထြးျမင့္ ရွိတယ္။

အသက္ငယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြကို တြဲဘက္ေထာင္ပို႔ၿပီး ေတာင္ယာအလုပ္ၾကမ္း ခိုင္းေနတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။  စိတ္မခ်မ္းသာစရာ သတင္းပါဘဲ။ လက္ခံႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။  ေနာက္မၾကာမီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို တြဲဘက္ေထာင္ ပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္။  တြဲဘက္ဟာ မုန္တိုင္းမထခင္ထိ ေနေပ်ာ္စရာေလးပါ။  ေထာက္လွမ္းေရးက တပ္ၾကပ္ႀကီးတဦး တိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။  မီးရထားလမ္းေဘးက တြဲဘက္ေထာင္ကို ေအာင္ဆန္းဘက္သြားရင္ ဘတ္စ္ကားေပၚက ျမင္ဖူးေနခဲ့တယ္။

မိုးလင္းရင္ ပဲျပဳတ္၊ ေကာက္ညင္းေပါင္း ေအာ္ေရာင္းသံေတြ ၾကားရတယ္။  ရထားေတြက ျဖတ္ျဖတ္ ေမာင္းသြားတယ္။  ေဘာ္လံုးကန္စရာ ကြင္းေလး ရွိတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာရြတ္ၾကတယ္။  လက္ေရးမဂၢဇင္းတေစာင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။  "ေခၚသံ" ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကာလတုန္းက (AAWB) အာရွအာဖရိက စာေရးဆရာ ကဗ်ာဗ်ဴရိုက ထုတ္တဲ့ "The Call"  မဂၢဇင္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။

"ေခၚသံ" မဂၢဇင္း အျပင္အဆင္နဲ႔ ပန္းခ်ီေတြကို ကိုစံမင္း၊ ကိုအင္ဒရူးတို႔ ပန္းခ်ီဆရာ အုပ္စု (ဦးသန္႔) က တာဝန္ယူပါတယ္။

တြဲဘက္ဟာ သီျခားနယ္ေျမျဖစ္လို႔ ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔ရတာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းပါတယ္။  ဝန္ထမ္းရပ္ကြက္ လမ္းေတြကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတယ္။  အမ်ိဳးသမီးေထာင္ေရွ႔က ျဖတ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ သပိတ္ရဲေဘာ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ နန္းခင္ေထြးျမင့္(ဘားအံ)၊ နန္းရြက္ႏု(ရွမ္းေတာ္လွန္ေရး)၊ ေနရီဘေဆြတို႔ အဲဒီမွာ ရွိပါတယ္။

ေထာင္ဝင္စာကေန တဆင့္ မိႈင္းရာျပည့္ ျပင္ဆင္မႈေတြကို ၾကားေနရတယ္။  လူထုခ်ီတက္ပြဲ၊ လူထုအခမ္းအနား၊ ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္ပြဲတုန္းက အင္းစိန္ေထာင္ကို ဝိုင္းခဲ့ၾကတယ္။  သူတို႔ လာဝိုင္းခဲ့ရင္..။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္။  စိတ္ေစာေနၾကတယ္။  ေထာင္အျပင္မွာ ရဲေဘာ္ေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။  မ်ိဳးဆက္ေတြ ရွိေနတယ္။  ယံုၾကည္ေနတယ္။

ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႔ ဂူဗိမာန္၊ ေရႊတိဂံုဘုရားရင္ျပင္ေတာ္၊ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ခြပ္ေဒါင္း ေအာင္လံေတာ္၊ ၿမိဳ႔ျပလမ္းမေပၚမွ လူထုတိုက္ပြဲမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရံုထဲမွာ လန္းဆတ္ေနတယ္။  တြဲဘက္ေထာင္ဟာ ေခၚသံကို နားစြင့္ေနတယ္။

ညဟာ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။  ဝုန္းကနဲ မီးရထားတစီး ျဖတ္သြားတယ္။  ေခြးေတြ အူတယ္။  မိုးလင္းလာတယ္။  ၿဖိဳခြဲ ခံလိုက္ရၿပီ။

ကိုမိႈင္းနဲ႔ သန္းလင္းကို ဖမ္းမိတယ္။  ဝင္းျမင့္လည္း ပါတယ္။  တင္ေမာင္ဦးကိုလည္း မိထားၿပီ။

တင္ေမာင္ဦးဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဒီဇင္ဘာ ဦးသန္႔ မတိုင္ခင္ကတည္းက သိကၽြမ္းယံုၾကည္ခဲ့ၾကတာ။  သူက ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္က ရခိုင္၊ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုတကၠသိုလ္စာ/ယဥ္ (စာေပႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈဆပ္ေကာ္မတီ) မွာ ဆံုလာတာ။  ဒီဇင္ဘာလႈပ္ရွားမႈ စကတည္းက တြဲလာတာ။  အလုပ္သမားတိုက္ပြဲလြန္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ပတ္လည္လြန္မွာ သူဟာ ေရွ႔ဆံုးကပဲ။  သပိတ္စခန္းကို ေရႊတိဂံု ေရႊ႔လာေတာ့ သူက ေနာက္ခ်န္ ဆုတ္သြားတယ္။

ကိုဦးသာေမာင္(ဥပေဒ) ေကာ လွေသာင္းႀကီးေကာ။

နရသိန္ထဲမွာ ဆံုၾကတာေပါ့ ကိုမိႈင္းေရ။

ဆက္တ္ိုက္ပါပဲ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို စစ္ဖိနပ္ႀကီးက ဝဲလာတယ္။  ေက်ာင္းသားေတြ အလုပ္လုပ္ရမယ္။  အလုပ္ခြဲမယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႔မွာ တြဲဘက္ကေလးေဆာင္ ရွိတယ္။  ကိုဓႏုတို႔၊ ကိုေစာႏိုင္ တို႔ ရွိတယ္။  ေနပူထဲမွာ၊ ယာခင္းထဲမွာ၊ မဲျပာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြအေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတြလို အရိုက္ခံေနရတဲ့ ရဲေဘာ္ေလးေတြ။  ရင္ထဲမွာ မခ်ိေပမယ့္ ဘာလုပ္ၾကမလဲလို႔ ေတြးေနတာ။  အခု ျမားဦးဟာ ငါတို႔ဆီ လာပါေပါ့ေလ။

တုန္႔ျပန္မႈက ရွင္းရွင္းေလးပါ။

မလုပ္ႏိုင္ဘူး။  သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား၊ ႏိုင္ငံေရးေက်ာင္းသား။  ရာဇဝတ္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ကြဲတိုက္ဆီ ေရာက္လာတယ္။  အခန္းေတြက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ တိုက္တျခမ္းမွာ ႀကိဳးသမားေတြ ထားတယ္။

မိလႅာဂန္ဖလား အထုတ္မွာ ေျခေခ်ာ္ၿပီး ဖလားက်ကြဲသြားတယ္။  စစ္ပုလိပ္က ဂန္ဖလား အသစ္ယူလာၿပီး ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ မိလႅာေတြကို လက္နဲ႔ က်ံဳးထည့္ဖို႔ ဖိုးေအးေလးကို ေျပာတယ္။  ကေလးက ဘာလုပ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာကို သားေရျပားနဲ႔ ဆက္တိုက္ရိုက္ေနတယ္။  ဖိုးေအးေလးက မိလႅာကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ က်ဳံးၿပီး…….

"ဖိုးေအး မလုပ္နဲ႔.. ေဟ့ေကာင္ေတြ……"  သံတံခါးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝုန္းဒိုင္းေဆာင့္၊ ဝါဒါေတြ ေျပးလာ. တံခါးေတြဖြင့္ ထုတ္ရိုက္ ခုခံၾက.. ပံုစံထိုင္။  တိုက္(၁) ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းခဲ့ၾကတယ္။

ကိုတင္ေမာင္ဦးကို တိုက္ (၁)က အထြက္မွာ လွ်ပ္တျပက္ မနီးမေဝး ဆံုခဲ့ရေသးတယ္။  သူက လက္သီးဆုပ္ၿပီး ေထာင္ျပတယ္။  လံုခ်ည္ျဖဴနဲ႔ အက်ႌမပါ၊ လည္ပင္းမွာ မ်က္ႏွာသုတ္ေလး ပတ္လို႔။  အျပံဳးကို လွမ္းျမင္ရတယ္။  ေနာက္ဆံုး ျမင္ကြင္းပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ (၆) တိုက္ထဲ ေရာက္လာတယ္။  စဖမ္းလာတုန္းက စစ္ေၾကာေရးကာလမွာ တႀကိမ္။  ေထာင္ခ်ပစ္ၿပီး ေနာက္ထပ္လက္က်န္ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို စစ္ရင္း ဒုတိယအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။  တတိယအႀကိမ္ အေမွာင္တိုက္။

ဖ်ာမရွိဘူး၊ ေစာင္မရွိဘူး။ ထမင္းတပုဂံ၊ ေရတဖလား၊ ဂန္ဖလားတခု၊ မီးမွိန္မွိန္ တပြင့္၊ တံခါးႏွစ္ထပ္၊ သံတိုင္ေလးေခ်ာင္းနဲ႔ ျပတင္းငယ္တေပါက္။

ကိုခင္ေမာင္ေလးေရ…… ေရ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စာအုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို ျဖဲဆုတ္ မီးတုတ္ေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။
စာသင္ခန္းနဲ႔ ခံုတန္းေတြဟာ ခံကတုတ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္။
ကတၱရာလမ္းေတြဟာ စစ္ေျမျပင္ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ နရသိန္ စစ္ပုလိပ္ အက်ဥ္းစခန္းေတြဟာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္း ျဖစ္လာခဲ့ေပါ့။
"ကယ္တင္ရွင္ ဘယ္ေသာအခါမွ မရွိေပ
နတ္သိၾကား မင္းဖရားကို ဒို႔မယံုေပ
ေႏွာင္ႀကိဳးကို ဒို႔လက္ရံုးနဲ႔ ခ်ိဳးဖ်က္မေလ
ေသာကဗ်ာပါဒ ေဘာကင္းစင္ေစ
လုယက္ျခင္းမွ အမွန္မလြဲပင္ ကင္းေစ
အမ်ားျပည္သူ တူညီ ေပ်ာ္ျမဴးၾကေစ
အားလံုးက တာဝန္ကိုယ္စီထမ္းမေလ
ရဲေဘာ္တို႔.. လာ စု ရံုးေလ
အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲမယ္ေလ.."

အမွန္တရားအတြက္ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြအတြက္ ၇ဲေဘာ္ေတြဟာ အသက္ေတြကိုေတာင္ စေတးသြားၾကခဲ့ၿပီပဲ။  အေမွာင္တိုက္ထဲမွာ အင္တာေနရွင္နယ္ကို တိုးတိုးဆိုရင္း အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းရတာ၊ ဘာမ်ားခက္ခဲလို႔လဲ၊ ဘာမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဆံုးရွဳးံနစ္နာရလို႔လဲ၊  ကိုခင္ေမာင္ေလးေရ……

တိုက္ (၅) ကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ကိုမိႈင္း၊ ကိုသန္းလင္းနဲ႔ ကိုဝင္းျမင့္တို႔ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။  မိႈင္းရာျပည့္ မ်ိဳးဆက္ေတြ ဆက္တိုက္ ဝင္လာၾကတယ္။  ေနာက္ မီးေမာင္း၇ဲေဘာ္ေတြ ေရာက္လာတယ္။  ေျခာက္တိုက္ အဝင္အထြက္မွာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္(လိပ္ကေလး)နဲ႔ ခဏ ဆံုခဲ့ရေသးတယ္။  သူက မီးေမာင္းနဲ႔ ပါလာတာ။  ကၽြန္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္ စီနီယာ။  ကိုကိုးကၽြန္းျပန္။  မီးေမာင္းမွာ ကၽြန္းျပန္နွစ္ဦး ပါလာတယ္။  သူနဲ႔ ကိုျမေအးပါ။  တပ္မေတာ္ မွတ္တမ္းရံုးက ဆာဂ်င္ေတြ ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းဟာ (၅)တိုက္ဟာ ေထာင္ထဲက လြတ္လပ္နယ္ေျမတခုလို ျဖစ္ပါတယ္။  ပဲဟင္းေကာင္းတယ္။  ဟင္းခ်က္လို႔ ရတယ္။  စာအုပ္ေတြ သြင္းလို႔ ရတယ္။  စစ္တုရင္ၿပိဳင္ပြဲေတြ ညေနဆည္းဆာ ဂီတပြဲေတြ။ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳပြဲ၊ ဂုဏ္ျပဳေတးေတြနဲ႔ အျပင္ေလာကကိုေတာင္ ေမ့ခ်င္ခ်င္။  ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေက်ာင္း တခုလိုပဲ။  ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလည္း ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။

"……….အမ်ားအတြက္ ကုေဋကုဋာဆိုတာ..ကိုယ့္အတြက္ ဆေက(နည္းနည္း) ရာပါေရ.၊ အရာရာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ တိုက္ပြဲဝင္လာခဲ့ကတ္ေတ…….။ ေဒေနရာက အိမ္ကိုလြမ္းလို႔ အားလည္းမငယ္ နိန္ဂဲ့ေဝ၊ ငရို႔ပိုင္ ေပ်ာ္စီေၾကာင္းနဲ႔ မွန္းဆ ဆုေတာင္း ပါေရေလ လြမ္းရသူ႔အေၾကာင္း မပါစီေဝ………"
စိန္ေရႊမိုးနဲ႔ သာထြန္းေအာင္၇ဲ႔ ရခိုင္သီခ်င္းကို စုေပါင္း ဆိုၾကရင္း ခ်စ္သူကို လြမ္းစိတ္၊ အိမ္လြမ္းစိတ္၊ အားငယ္စိတ္ေတြ ေဝးေနခဲ့ၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့လည္း အရိပ္မဲႀကီးက လာထိုးတာပါပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြ အလုပ္လုပ္ရမယ္။  ေလးေဆာင္၊ ငါးေဆာင္မွာ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ၾက။  ရိုက္ႏွက္ခံရၿပီး စစ္ေခြးတိုက္ဆီ ေျပာင္းခံရ။  စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ နာက်ည္းဖြယ္ သတင္းေတြကို ၾကားလာရတယ္။

အေဆာင္က ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြ ကၽြန္ျပဳႏွိပ္စက္ ခံေနရခ်ိန္မွာ တိုက္ (၅) တိုက္ (၄) မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပြဲမီးလွ်ံထဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုးဝင္ခဲ့ၾကတယ္။

"ဘာ ထမင္းမစားဘူး၊ အစာငတ္ခံမယ္ ဟုတ္လား၊ ေရေတာင္ မေပးဘူးကြာ"

ဆာဂ်င္သိန္းၿမိဳင္က ျပတ္တယ္။  ေရအိုးေတြ လာသြန္ပစ္တယ္။  အျပ္ငမွာ မိုးေတြ ရြာေနတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေရေတာင္ ေသာက္စရာ မရွိဘူး။

အေမွာင္တိုက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။

ပံုစံထိုင္၊ အျပည့္ထိုင္၊ ဒါေထာင္ကြ၊ သတ္ပစ္လို႔ရတယ္။ ေနာက္ေပါက္က ထုတ္လိုက္ရံုပဲ။

"..ေဟ့ေကာင္  အလုပ္လုပ္မလား မလုပ္ဘူးလား.. ေျပာစမ္း"

"ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသားပါ အလုပ္…….."

ေနာက္ေက်ာေပၚကို ေျခဖဝါး ျပင္းျပင္း က်လာတယ္။  ေရွ႔ကို ငိုက္က်သြားတယ္။  ေျခေထာက္ေတြ သားေရျပးေတြ ေက်ာေပၚေရာက္လာတယ္။  ရင္ညြန္႔နဲ႔ နံေဘးကို လက္နဲ႔ အုပ္ၿပီး ကာထားတာ ေျခဦးက ထိုးဝင္လာတယ္။

တဖက္ခန္းက အလန္႔တၾကား ေအာ္သံကို ၾကားရတယ္။

"စစ္ပုလိပ္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ားဆီ အစာေရ ျပတ္ကာ ေသေအာင္ သတ္ပါေစ ေအာင္လံလႊင့္ကာ ေနာက္မတြန္႔ခဲ့သည္ - ဒူးမတုပ္ ခဲ့သည္ ဦးမညြတ္ခဲ့သည္……"  ေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ား ဆိုခဲ့ေသာ ေတးသည္ နရသိမ္ နံ၇ံမ်ားတြင္ ပဲ့တင္ထပ္ေနခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွံဳးနိမ့္ခဲ့ရတယ္။  မွန္ပါတယ္။  ေက်ာင္းသားေတြ အသီးသီး အေဆာင္ကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။  ဆိုင္ရာ အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကရတယ္။  တိုက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။

လူမိုက္ ျပႆနာေကာင္ေတြ ကိုျမင့္ေဆြ၊ ကိုမိႈင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္ဦးဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ (၁) ေဆာင္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။  အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အျမဲတမ္း ျပႆနာ တက္တတ္တဲ့ လည္ပင္းေၾကာတင္းတင္းနဲ႔ စိန္ေရႊမိုး(ရခိုင္) လည္း ပါတယ္။  အေဆာင္နေဘး ေစတီေလးနဲ႔ ေညာင္ပင္ရိပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ကြန္းေပါ့။

ေထာင္ထဲမွာ တိုက္ပြဲ ဒီေရ က်သြားခဲ့ပါၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာဖတ္ၾကတယ္။  အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ၾကတယ္။  အိမ္ကို လြမ္းတယ္။  ေက်ာင္းကို လြမ္းတယ္။  ဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားဆိုးေတြ ထြက္လြန္းတယ္။  ဟုတ္တယ္။  အာရ္အိုင္တီ စြယ္ေတာ္ရိပ္ Rangoon Institute of Technology ေလ။  ကၽြန္ေတာ္က Revolutionary Institute of Technology လို႔ ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။

"……မီးေလာင္ေျမ တစျပင္မွာ အတည္၊ ထြန္းသစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ဒို႔ေဆာက္မည္.၊ စစ္အာဏာရွင္ ဖ်က္ၿဖိဳကာအတည္.. ျပည္သူ႔ေခတ္တြင္ ဒို႔တေတြ ေက်ာင္းတက္မည္…….."  တို႔ အစ္ကိုေတြ ဆိုခဲ့ဖူးေသာ ေတးတစကို ဆိုညည္းရင္း နရသိမ္ ညမ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

================================================================

ေတြးမိသမွ်ဟာ လြမ္းစရာ……..။

ညီေလး ဖုန္းေမာ္ေရ

မင္းတို႔ ငါတို႔ ခ်စ္တဲ့ အာရ္အိုင္တီေက်ာင္းႀကီးကို အညိွဳးတႀကီးနဲ႔ ဖ်က္ဆီးပစ္ၾကတယ္ကြာ။

အခုေတာ့ ဒီဇိုင္းသစ္ နာမည္သစ္နဲ႔ ေက်ာင္ႀကီး ျပန္ဖြင့္ၿပီ။

မင္း ဝမ္းသာေတာ့ ညီေလးေရ

ပညာေခတ္ႀကီးမွာ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ သူရသတၱိရွိတဲ့ တက္ခႏိုခရက္ေတြကို ဒီေက်ာင္းႀကီးက ေမြးထုတ္ေပးလမ့္မယ္လို႔ ငါတို႔ ယံုၾကည္ေနတယ္။

ျပည္သူ႔ေခတ္တြင္ တို႔တေတြ ေက်ာင္တက္မယ္ ညီေလးေရ……

ရိုးသားစြာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္
အားလံုးကို ေမ့ပစ္ၿပီး
ဒီေက်ာင္ႀကီးမွာ စာသင္ခ်င္ေသးတယ္
ပညာဥာဏ္ကို ျမတ္ႏိုးေပမယ့္
ပညာေရးကို စေတးခဲ့ရ၊ ဘဝေတြကို စေတးခဲ့ရတဲ့
ဒီအေမွာင္ေခတ္ဆိုးႀကီၤး ဘယ္ေတာ့ နိဂံုးတိုင္မလဲ။


ေမာင္ခိုင္ေအာင္(စစ္ေတြ)
ရဲေဘာ္မိတ္ေဆြ ကိုခင္ေမာင္ေလး(မံုရြာ)နဲ႔
ကိုျမင့္ေဆြ(ဆားလင္းႀကီး) တို႔အတြက္
လြမ္းသူ႔ပန္းေခြ စာတမ္းေလးပါ။