Sunday, June 12, 2016

ေဒါင္းအမိ ေ႐ႊရင္တီး ေရးသူ- မင္းသု၀ဏ္



ေဒါင္းအမိ ေ႐ႊရင္တီး



ေရးသူ- မင္းသု၀ဏ္



ေခတၱရာ တိုင္းသေရ နဂရမွာလ
မစၥတာ မိႈင္းကေ၀ ထခဲ့သဗ်
ႏွစ္တရာ အတိုင္းအ႐ွည္ က်ပါေပါ့
စကိုင္း၀ေန အစဆီက စိန္ေခၚသံ။

ဗန္းဒကမေတြနဲ႔ ေႏွာ
စခန္းထကာ ေခ်ာင္တကာ၀င္လို႔
ေနာင္ရာဇ၀င္မွာ သေျပႏုေတြလန္းေစမတဲ့
ေအာင္ရတနာပလႅင္မွာ ေငြခ႐ုနဲ႔ ေဇယတုညႊန္းကာပ
သြန္းခဲ့ဖန္ဖန္ပါေနာ္ကြယ္
လြန္းယဲ့ အၾကံ။

ေ႐ႊဘိုအမွိန္မွာေလ ေကာင္းရန္အခြင့္ေပေပါ့
ေနညိဳခ်ိန္မွာ ေၾသာင္းသံရင့္ကာပ
ေဒါင္းအလံလႊင့္ပါလို႔ စည္ေဆာ္ညံ
ျပည္ေတာ္ျပန္ေစဖို႔ ဗဟိုရ္ထီး။

ေဆြးႏြဲ႔ကာ ဖို
ေတးဖြဲ႔ကာ ခါခါဆိုလို႔
ဆရာအို သခင္မိႈင္းမွာျဖင့္
ထင္တိုင္း ေအာင္ပါေစတဲ့
က်ိဳးေထြေထြ အိုးေ၀တရားေတြနဲ႔
သစၥာမွာ ေမတၱာထားၾကပါကြဲ႔
လြမ္းရာမွာ ကြမ္းယာ၀ါးပါလို႔
မွာၾကားစဥ္ အေနာက္ေစာင္း႐ွာခဲ့
ေသာင္းအတိ ေျမျပင္ႀကီးမွာလ
ေပ်ာင္းတအိအိ မေကာင္းသတိေတြနဲ႔
(ကြယ္တို႔ရယ္) ေဒါင္းအမိ ေ႐ႊရင္တီး။   

မင္းသု၀ဏ္။
{ေမာင္တင္ေ႐ႊ စုေဆာင္းတင္ျပတဲ့ "သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း လက္ေ႐ြးစင္ေလးခ်ိဳးတရာ" ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၇၃ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}

Monday, June 6, 2016

ေမာ္စီတုန္း စာအုပ္ေရးသူ - ေအာင္ဇံ



စာအုပ္အမည္ - ေမာ္စီတုန္း
စာအုပ္ေရးသူ - ေအာင္ဇံ
ထုတ္ေဝသည့္ခုနွစ္ - ၂၀၁၆ ခု၊ မတ္လ။
ထုတ္ေဝသည့္အႀကိမ္ - ပထမအႀကိမ္။
စာမ်က္ႏွာ - ၈၈၄ မ်က္ႏွာ။
တန္ဘိုး - ၇၅၀၀ က်ပ္။
ထုတ္ေဝသူ - ေရႊေက်းစာေပ။
ျဖန္႔ခ်ီေရး - ျမနႏၵာစာအုပ္တိုက္။



စာေရးသူအမွာ

သမိုင္းဆိုသည္မွာ ျပဇာတ္ကေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ တခန္းရပ္ကာ ကတၱီပါ ကားလိပ္ခ်ၿပီး ေနာက္တခန္းကိုဆက္သည့္ အျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ မတူပါ။ သမိုင္းဆိုသည္မွာ ဆက္ႏႊယ္ေနပါသည္။ ဒီကေန႔ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ မေန႔က အျဖစ္အပ်က္မ်ား၏ အဆက္ျဖစ္ပါသည္။ "မေန႔က" ဆိုသည္မွာ မရွိခဲ့လွ်င္ "ဒီေန႔" ဆိုသည္လည္း ရွိႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ သမိုင္းရထားႀကီးက အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္ ႏွင့္ အနာဂါတ္ကို ခုတ္ေမာင္းလ်က္ ရွိပါသည္။ အတိတ္သမိုင္းသာ မရွိခဲ့လွ်င္ ပစၥဳပၸန္သမိုင္းသည္ မရွိႏိုင္ပါ။ အတိတ္သမိုင္း၏ အေၾကာင္းတရားမ်ားက ပစၥဳပၸန္အက်ိဳးတရား မ်ားကို ေပၚေပါက္ေစခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တခုေတာ့ ရွိပါသည္။ အနာဂါတ္ေကာင္းရန္အတြက္ ပစၥဳပၸန္ကာလတြင္ တိုက္ပြဲဆင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါသည္။

ယေန႔ တရုပ္ျပည္ႀကီးတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္မ်ားကို ေစ့ငုစြာ သိဖို႔ဆိုလွ်င္ တရုတ္ျပည္ႀကီး၏ အတိတ္သမိုင္းကို သိဖို႔ လိုပါသည္။ သမိုင္းဆိုသည္မွာလည္း လူတန္းစားတိုက္ပြဲသမိုင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ တရုတ္ျပည္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ လူတန္းစားတိုက္ပြဲသမိုင္းႏွင့္ ေမာ္စီတုန္းကို ခြဲျခား၍ မရပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမာ့္ကို မ႑ိဳင္ျပဳကာ တရုတ္ျပည္သမိုင္းကို ေျခရာခံ ျခင္းျဖင့္ ယေန႔ တရုတ္ျပည္ႀကီး၏ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြါးေရး အေျပာင္းအလဲမ်ားကို အကဲျဖတ္ႏိုင္လိမ့္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

တရုတ္ျပည္သူ႔ သမတႏိုင္ငံ ထူေထာင္ၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ လမ္းစဥ္ႏွစ္ရပ္ တိုက္ပြဲမွာ အေရးလည္းႀကီး ျပင္းလည္း ျပင္းထန္ပါသည္။ က႑စံု၌ တိုက္ပြဲမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ စီးပြါးေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အဘိဓမၼာေရး စံုလွပါသည္။ ခ်ဳပ္၍ ေျပာရလွ်င္ မာ့က္စ္ဝါဒီမ်ားနွင့္ မာ့က္စ္ဝါဒကို ျပဳျပင္ရန္လိုသည္ ဆိုသူမ်ား၏ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ပါသည္။ မာ့က္စ္ဝါဒ အေျခခံမူကိုပါ ထိခိုက္လာသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ ေစ့စပ္ေျပၿငိမ္းေသာ နည္းျဖင့္ အေျဖရွာ၍ မရႏိုင္ပါ။  ယခုေခတ္အေျပာႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ Win-Win  နည္းကို သံုး၍ မရႏိုင္ပါ။ Win-Win Situation မရွိႏိုင္ပါ။ ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္းစြဲသာ အေျခအေနမ်ိဳး လုပ္၍ မရပါ။ အေျခခံအယူအဆမ်ား ကြဲျပား ျခားနားေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ တဦးက ကြန္ျမဴနစ္စနစ္သို႔ ဆက္လက္ခ်ီတက္လိုၿပီး၊ ေနာက္တဦးက မာ့က္စ္ဝါဒ၏ အေျခခံမူမ်ားကို ေျပာင္းလဲစြန္႔လႊတ္ ကာ စီးပြါးေရးဖြ႔ံၿဖိဳးမႈ သက္သက္ကိုသာ ဦးစားေပးလိုၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူႏိုင္ ကိုယ္ႏိုင္ တိုက္ရသည့္ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ပါသည္။

တဖက္က ျပည္သူတို႔၏ အသိစိတ္ဓါတ္ျဖင့္ စီးပြါးေရး ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကို တြန္းအားအျဖင့္ သေဘာထားလိုပါသည္။ လူတန္းစားတိုက္ပြဲျဖင့္ စီးပြါးေရးကို တြန္းတင္လိုပါသည္။ က်န္ တဖက္ကမူ ရုပ္ဝတၳဳ မက္လံုးေပးေရးကို ကုန္ထုတ္တိုးေရးအတြက္ အသံုးျပဳလိုပါသည္။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈကို လူတန္းစားတိုက္ပြဲမပါပဲ တြန္းတင္လိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သမိုင္းျဖစ္စဥ္မွာ ရွည္ၾကာၾကမ္းတမ္းသလို၊ သိမ္လည္း သိမ္ေမြ႔ပါသည္။ အေကြ႔အေကာက္၊ အတက္အက်၊ အႏိုင္အရႈံး မ်ားပါသည္။ မည္သူတက္၍ မည္သူက်မည္၊ မည္သူႏိုင္၍ မည္သူ ရံႈးမည္ ဆိုသည္မွာ ႏွစ္ဖက္အင္အားစုမ်ား၏ အေနအထား၊ ျပည္တြင္း ျပည္ပ အေျခအေန အရပ္ရပ္ႏွင့္လည္း ဆက္နႊယ္ေနပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္စိတ္ဓါတ္ကို လူတိုင္းလက္ခံႏိုင္ဖို႔ ဆိုသည္မွာလည္း လြယ္ကူသည့္ ကိစၥရပ္ မဟုတ္ပါ။ အရင္းရွင္ ဓနရွင္ စိတ္ဓါတ္မွာမူ လူသညးတသီး ေမြးဖြါးလာသည္နွင့္ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံ လက္ခံလာသည့္ စိတ္ဓါတ္ ျဖစ္ပါသည္။ လူသည္ အတၱႏွင့္ယွဥ္၍ ေမြးဖြါးလာၾကသည္ ဟုပင္ အခ်ိဳ႔က ဆိုၾကပါသည္။ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္၏ ပထမဦးဆံုး ငိုေၾကြးသံပင္လွ်င္ အတၱမွ ျဖစ္ဖ်ားခံသည္ဟု ေျပာစမတ္ ရွိပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ အတၱကို တိုက္ရသည့္တိုက္ပြဲမွာ မလြယ္ကူပါ။ ေရရွည္သေဘာ ေဆာင္ပါသည္။ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ တိုက္ရမည့္ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ေနာက္ဆံုး၌ အတၱအနည္းဆံုးေသာ လူ႔ေဘာင္သစ္သို႔ တက္လွမ္းႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

အရံႈးနွင့္ အႏိုင္တို႔သည္ အျမဲလို ယွဥ္တြဲတည္ရွိေနပါသည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ အႏုပဋိေလာမ တရား ျဖစ္ပါသည္။ ေမာ္က လူတန္းစားတိုက္ပြဲကို မေမ့ဖို႔ အျမဲ ေဆာ္ၾသခဲ့ပါသည္။ ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရး ကဲ့သို႔ေသာ ယဥ္ေက်းမႈေဟာင္း၊ အေတြးအေခၚေဟာင္း၊ ဓေလ့ေဟာင္း၊ အေလ့အက်င့္ေဟာင္းတို႔ကို ေတာ္လွန္သည့္ ေတာ္လွန္ေရး တိုက္ပြဲမ်ားကို ဆက္ခါ၊ ဆက္ခါ ဆင္ႏြဲရမည္ဟု ေျပာခဲ့ပါသည္။ မာ့က္စ္ဝါဒီတို႔က ကုန္ေသးထုတ္လုပ္ေရးက အရင္းရွင္ လူတန္းစားကို ေန႔တိုင္း၊ နာရီတိုင္း ေမြးဖါြးေပးေနသည္ဟု ယူဆပါသည္။ ျပဳျပင္ေရးသမား မ်ားကမူ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားစနစ္ကို က်င့္သံုးေနပါသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း၊ လူတန္းစား တိုက္ပြဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားၿပီဟု ဆိုေသာ္လည္း အရင္းရွင္ လူတန္းစားမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးသည့္ စနစ္ကို က်င့္သံုးကာ ဓနရွင္လူတန္းစာမ်ား အားေကာင္းေရးကို ကာယကံေျမာက္ ျပဳလုပ္ေနၾကပါသည္။ လူတန္းစားသစ္ (New Class) ေပၚေပါက္လာျခင္းပင္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ဓနရွင္ လူတန္းစား၊ ေျမရွင္အရင္းရွင္လူတန္းစား မ်ားကို နာရီႏွင့္အမွ် ေမြးထုတ္ေပးေန ပါသည္။ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားသည္ အေရာင္းစားခံလိုက္ရၿပီ ျဖစ္သည္။ ေသြးအစုပ္ခံေနရၿပီ ျဖစ္သည္။ ပစၥည္းမဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ေနရာတြင္ ဓနရွင္အာဏာရွင္စနစ္က ကာယကံေျပာက္ အစားထိုး ေနရာယူသြားၿပီ ဟုပင္ အခ်ိဳ႔က ဆိုလာၾကပါသည္။ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားတို႔အတြက္ အားကိုးစရာ မာ့က္စ္ဝါဒ အေတြးအေခၚကိုလက္နက္အျဖစ္ တပ္ဆင္ထားရသည့္ ပစၥည္းမဲ့ပါတီ သည္လည္း မတည္ရွိေတာ့ဟု ဆိုလာၾကပါသည္။ ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ကိစၥဆိုးမဟုတ္၊ ကိစၥေကာင္းဟု ယူဆလာၾကပါသည္။ သန္းၾကြယ္သူေဌး၊ ကုေဋၾကြယ္ သူေဌမ်ား ေပၚေပါက္ လာပါသည္။ ေပၚေပါက္ေနပါသည္။ ေၾကာင္သည္ ျဖဴျဖဴမဲမဲ ၾကြက္ဖမ္းဖို႔သာအဓိက ျဖစ္လာပါသည္။

ေသြးစုပ္မႈ ႏွစ္မ်ိဳးနွစ္စား ရွိသည္။ တန္ဖိုးနွင့္ညီမွ်သည့္ ေသြးစုပ္မႈမ်ိဳးကို ႀကိဳဆိုရမည္ဟု ဆိုသည့္ ေျပာဆိုခ်က္အတိုင္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဓနရွင္၏ ေသြးစုပ္မႈသည္ အက်ိဳးျပဳသည္ဆိုသည့္ သေဘာျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ အာဏာလက္ကိုင္ ျပဳထားသူမ်ား၏ မိဘေမာင္ဘြား၊ သားသမီး ေဆြမ်ိဳးႏွင့္ အဆြယ္အပြါးမ်ားပါမက်န္ ခ်မ္းသာကုန္ၾကပါသည္။ သန္းၾကြယ္၊ ကုေဋၾကြယ္သူေဌးမ်ား ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ တာဝန္ရွိသူမ်ား အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားလာၾကသည္ ဆိုသည့္အခ်က္မွာ ရိုးအီေနသည့္ ပံုျပင္သဖြယ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈမ်ား၊ အက်င့္ပ်က္ျပားမႈမ်ား၊ ယုတ္ညံ့မႈမ်ား၊ ေသြးစုပ္မႈမ်ား၊ ႏိုင္လိုမင္းထက္ျပဳမႈမ်ား ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ စီးပြါးေရးစနစ္ေၾကာင့္ နင္းျပားျဖစ္ေနသူမ်ား၊ ေသြးစုပ္ခံေနရသူမ်ား၊ လူခ်င္းအတူတူ လူ႔သိကၡာနွင့္အညီ မေနႏိုင္လိုက္ေအာင္ ဆင္းရဲမြဲေတ သူမ်ား၊ ဖိႏွိပ္ဗိုလ္က် ခံေနရသူမ်ား ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ၎တို႔က ရုန္းထတိုက္ပြဲဝင္ၾကဦးမည္ သာ ျဖစ္ပါသည္။ လူတန္းစား ကြဲျပားေနသမွ်၊ ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္မႈ ရွိေနသမွ်၊ စီးပြါးေရးတဖက္ ေစာင္းနင္း ျဖစ္ေနသမွ်၊ ဗိုလ္က်လႊမ္းမိုးသူေတြ ရွိေနသမွ် လူတန္းစားတိုက္ပြဲသည္ ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ လူတန္းစားတိုက္ပြဲ မခ်ဳပ္ၿငိမ္းသမွ် မတူသည့္ လူတန္းစားအျမင္ အေပၚ အေျခခံသည့္ သေဘာတရားေရးတိုက္ပြဲသည္လည္း ဆက္လက္ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သမိုင္းသည္ နိဂံုးမခ်ဳပ္ပါ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ေအာင္ဇံ
၈ - ၂ - ၁၄။
၁၀း၁၅ နာ၇ီ။

Sunday, May 29, 2016

မာယာရွင္ကိုေအးဝင္း ေရးသူ - ဖိုးသံ (လူထု)



ကၽြန္ေတာ္ တခါက စာအုပ္တအုပ္အတြက္ အမွာစာတခု ေရးရာမွာ ဗမာျပည္သားေတြဟာ ေထာင္ထဲပဲေရာက္ေရာက္၊ ျပည္ပပဲ ေရာက္ေရာက္၊ ကဗ်ာေရးတယ္၊ ဝတၳဳေရးတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာအုပ္ထုတ္ေဝတာ၊ စာေပ ဝက္ဘ္ဆိုက္ တင္တာတို႔ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ ဂုဏ္ယူစရာ ဓေလ့တခု ျဖစ္တယ္။

အဲဒီလို လူအမ်ားစုဟာ သူတို႔ကို ဘယ္သူကမွ ခိုင္းလို႔လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဝါသနာအေလ်ာက္ ကိုယ္အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္၊ ကိုယ့္လုပ္အား ကိုယ္စိုက္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ (တခ်ို႔လူေတြရဲ႔) အၿငိဳျငင္ကို ခံၿပီး ဖတ္သင့္တယ္ ထင္တာေတြကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး စင္တင္ၾကတာပါ။ စာေပတာဝန္၊ အမ်ိဳးသားတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ၾကတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

စစ္အာဏာရွင္ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ စီးပြါးေရးစနစ္တို႔ေၾကာင့္ ျပည္ပကို ေရာက္ရွိခဲ့ၾက တဲ့ ဗမာျပည္သားအေရအတြက္ဟာ မၾကံဳစဖူး၊ မေမွ်ာ္မွန္းဖူးတဲ့ ကိန္းဂဏန္းမ်ိဳးကို ေရာက္ခဲ့ ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ အဲဒီ ဗမာျပည္သားေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ ဂယက္ရိုက္မႈ၊ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရပါတယ္။

စာနာမႈ၊ အထင္ေသးမႈ၊ ေပလယ်ကံ ျပဳမႈ၊ ေနရာေပးမႈ၊ ကိုယ့္ကို အသံုးခ်လိုမႈ၊ ေခါင္းပံုျဖတ္ အႏိုင္က်င့္လိုမႈ စတဲ့ သေဘာထားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရပါတယ္။ ေလဆိပ္၊ သေဘၤာဆိပ္မွာ ဗမာပတ္စ္ပို႔ ဆိုရင္ ႏွေခါင္းရႈ႔ံခံရတာ ေတြ႔ၾကံဳရသလို၊ သူမ်ားေတြက မရွိခိုးႏိုး၊ မလွစုန္းရိုး အၾကည့္ခံရတာေတြလည္း ရွိေနတယ္။

အဲဒီလို အေနအထားေတြ အၾကားမွာ "ဗမာစာသည္တို႔စာ၊ ဗမာစကားသည္ တို႔စကား" လို႔ ထေၾကြးေၾကာ္သူေတြကို ေတြ႔ရေတာ့ အလြန္ၾကည္ႏူးမိ၊ ဂုဏ္ယူမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ ခံစားမႈခ်င္း တူေလစြဆိုၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခ်င္မိပါတယ္။

သူတို႔တေတြ ဒီလို လုပ္ၾကတာဟာ ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာကို လြမ္းလို႔ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္တြင္းတုန္းက ေရးခြင့္ ထုတ္ခြင့္ မရတာေတြကို ျပည္ပေရာက္မွ အတိုးခ် ထုတ္ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စာေပကို ဝါသနာပါလို႔၊ ကိုယ့္အမ်ိဳးသားရဲ႔ စာေပကို တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးလို႔ လံုးပမ္းၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ တေခတ္က ရွားရွားပါးပါး စာအုပ္ေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြကို ကုတ္ကုတ္ကတ္ကတ္ လံုးပမ္းရွာေဖြၿပီး ျပန္ထုတ္ၾက၊ ေဖာ္ျပၾကတာပါ။ အဲဒီလို ျပည္ပ စာေပလုပ္ငန္းလုပ္သူေတြထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ျပည္တြင္းတုန္းက ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ဟန္အတိုင္း ကိုယ့္စရိတ္၊ ကိုယ့္လုပ္အားစိုက္ၿပီး၊ အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဟိုအေထာက္အပံ့၊ ဒီအေထာက္အပံ့ရလို႔ လုပ္သူတခ်ိဳ႔လည္း မရွိဘူး မဟုတ္ဘူး ရွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ အနည္းငယ္ပဲလို႔ ထင္ပါတယ္)။

သူတို႔နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး သတိထားမိတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ အေရးႀကီးတာ တခုက သူတို႔ဟာ သူတို႔ ေရးတာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ခ်င္တာထက္ လူအမ်ား ဖတ္သင့္တယ္လို႔ သူတို႔ ထင္တဲ့ စာေတြကို စာဖတ္သူေတြဆီကို ပို႔ေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ သူတို႔မွာ ဘာမွ ဖံုးကြယ္မထားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ မူေတြ ထင္ထင္ရွားရွား ရွိပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒါက "ဗမာစာသည္တို႔စာ၊ ဗမာစကားသည္ တို႔စကား" ဆိုတဲ့ ျပည္ခ်စ္စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ျပည္သူ႔ဖက္က ရပ္တည္တဲ့ မူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမူက သူတို႔ကို စာေပလုပ္ငန္း လုပ္ခ်င္ေအာင္ ေစ့ေဆာ္ၿပီး၊ သူတို႔က သူတို႔ရဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ စာေပလုပ္ငန္းနဲ႔ ဒီမူေတြ လႈ႔ံေဆာ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကဆိုရင္ ေသနတ္နဲ႔ မပစ္ႏိုင္လို႔ ကေလာင္နဲ႔ ပစ္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔ လုပ္ၾကကိုင္ၾကတာကို ၾကည့္ၿပီး ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ား မႏၱေလးၿမိဳ႔ရဲ႔ ေျမာက္ဖက္ မိုင္ ၂၀ ေလာက္ (ထင္တာ)မွာ ရွိတဲ့ ကပိုင္ဆိုတဲ့ ရြာေလးကို ေျပးၾကေတာ့ စာပံုႏွိပ္စက္နဲ႔ ခဲစာလံုးေတြကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သယ္သြားတာ၊ စကၠဴမရွိလို႔ မီးျခစ္ဘူးထုပ္တဲ့ စကၠဴေတြနဲ႔ စာအုပ္ထုတ္တာ စတာေတြကို သတိရမိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ၾကလို႔ ကိုယ့္ေနရာေလး ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိလာၿပီဆိုရင္ ပံုႏွိပ္စက္ရွာၾက၊ ခဲစာလံုး ရွာၾက၊ ရရင္ လွည္းနဲ႔ တိုက္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ ၾကားဖူးတာကိုလည္း သတိရေနပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ျပည္ပေရာက္ ျပည္ခ်စ္ စာေပဝါသနာအိုးေတြ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အင္တာနက္ေပၚနဲ႔ စာမ်က္နွာေတြေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခ်င္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဖတ္ေစခ်င္တာေတြကို ေတြ႔ရေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ႏို႔ေပမယ့္ တဖက္က ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္အရ၊ စာေပအေရးအသားအရ အထင္ႀကီးေလးစားတဲ့ လူေတြရဲ႔ စာေတြ၊ ျပည္တြင္းမွာ မထုတ္ၾကရ၊ ျပည္ပမွာပဲ လသာေနတာကို ေတြးမိၿပီး။ ဒီကေန တဆင့္တက္ေတာ့ ဒီျပည္ပ စာေပေလာက က ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးဖို႔ တိုက္တြန္းတာ၊ စာမူေတာင္းတာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဝမ္းသာတာပါပဲ။

ျပည္မမွာတုန္းက စာေရးသားခြင့္ နည္းနည္းပါးပါးသာ ၾကံဳခဲ့တဲ့ စာရူးေပရူး တေယာက္ဟာ ဒီလိုနဲ႔ နယ္စပ္ေရာက္၊ ျပည္ပေရာက္ေတာ့မွ ကေလာင္ရွင္တဦး ျဖစ္ခဲ့ရတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီလို ေခ်ာင္ထဲက ဆြဲထုတ္ (ပြဲထုတ္တယ္လို႔ မဆိုလိုပါ) တဲ့ လူေတြထဲမွာ ကိုေအးဝင္း တေယာက္လည္း ထိပ္ဆံုးက ပါပါတယ္။

လူခ်င္း ႏိုင္ငံေရး ပဌာန္းဆက္က ပါၾကၿပီးသားမို႔ ဘယ္သူမွ အထူးမိတ္ဆက္ေပးဖို႔ မလိုပဲ အင္တာနက္ေပၚမွာပဲ သိကၽြမ္း-ရင္ႏွီးၿပီး ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ကိုေအးဝင္းက စာမူလို႔ ေတာင္းလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က မိုက္ခရိုေဆာ့ဖ္ဝဒ္ ဖြင့္ၿပီးသား ျဖစ္သားပါတယ္။

အခုလည္း သူ႔ေမြးေန႔တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္ညီနဲ႔မွ ရြယ္တူေလာက္ရွိတဲ့ သူ႔အသက္ဟာ ၆၄ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အသက္ဟာ - အမယ္မင္း ေတြးေတာင္ မေတြးခ်င္ဘူး။

ဘာေရးရမလဲ။

ေရွးေဟာင္းေနွာင္ျဖစ္ေတြ ေရးရေအာင္ကလည္း ေမ့ကုန္ၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ ေရးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ဟိုဟာေထာက္ထားရ၊ ဒီဟာခ်င့္ခ်ိန္ရ၊ အရင္ကလို ကေလာင္မသြက္ႏိုင္။

ကိုယ့္ ဘဝကလည္း တရုတ္ျပည္ထဲမွာေနတဲ့ သက္တမ္းကိုက သံုးပံုတပံု မကေတာ့။

ဒီမွာေနရတဲ့ စာေရးခ်င္ေလာက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေတြ ၾကံဳေတြံရတာက အနည္းသား။ မွတ္မိေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက အေမရိကန္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ က ေရႊလီမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာၿပီး အင္တာဗ်ဴးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ျဖတ္သန္းမႈေတြ ေျပျပပါလို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မွတ္မိသေလာက္ ေျပာျပရရင္း တရုတ္ျပည္ထဲကို ေျပာင္းေနရတဲ့ ေနရာေရာက္ေတာ့ "က်န္တာေတြ သမိုင္းမဟုတ္ဘူး (The rest is non-history)" လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။

အခု အဲဒီ သမိုင္း မတင္ခ်င္တဲ့ ကာလတခုကို ျဖတ္သန္းေနတာကိုကပဲ ဒီ ၂၆ နွစ္အတြင္း ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာေတြထဲက တိတိက်က် ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ စာေရးတာပဲလို႔ ေျပာရေတာ့မယ္။

အဲဒီထဲမွာ မာယာမွာ ကိုေအးဝင္းအတြက္ ေရးခဲ့တာေတြလည္း ပါတာေပါ့။

ဖိုးသံ(လူထု)