Wednesday, September 17, 2014

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အသံလႊင့္အေဆာက္အအံုထဲက အထင္ကရျဖစ္ရပ္ေတြ

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]



ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အသံလႊင့္အေဆာက္အအံုထဲက အထင္ကရျဖစ္ရပ္ေတြ


၁၉၆၈ ခုနွစ္က တရုတ္ - ျမန္မာ နယ္စပ္ေဒသကို စတင္ အေျခခ်ခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အေျခခံစခန္းမွာ တပ္ဌာနအသီးသီးရဲ႔ အေဆာက္အအံုမ်ားကို တခုၿပီးတခု ဆက္တိုက္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကရာ၊ ၁၉၇၈ ခုနွစ္မွာေတာ့ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ စိတ္ဓါတ္နဲ႔  အကူအညီေပးခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ဌာန အေဆာက္အအံုႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။

အသံလႊင့္ရံု(က) ဌာန၊ (ခ)ဌာန ရယ္လို႔ နွစ္ခုရွိရာ အသံလႊင့္ထုတ္တဲ့ (က) ဌာနကို ေညာင္ညိဳစခန္း၊ အသံသြင္းတဲ့ (ခ) ဌာနကို ေညာင္နီစခန္းရယ္လို႔ ခြဲျခားထားခဲ့တယ္။  အဲဒီကာလကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ကူညီေရးစိတ္ဓါတ္ အလြန္အားေကာင္းေနခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းရဲ႔ ေပၚလစီအရ ေငြေၾကး၊ ရုပ္ဝတၳဳအင္အား၊ လက္နက္ စတဲ့ ဘက္ေပါင္းစံုအကူအညီမ်ား ရရွိတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ အေမြရတဲ့ သူေဌးသားလို ျဖစ္ခဲ့တာ အမွန္ပါ။

တရုတ္ျပည္ထဲက အသံလႊင့္ဌာနကေန ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႔ အသံလႊင့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကရာမွာ ေရွးဦးစြာ တရုတ္အင္ဂ်င္နီယာမ်ားနဲ႔ အသံလႊင့္ရံုေဆာက္မယ့္ ေျမေနရာ ေရြးခ်ယ္ၾကရတယ္။  (ခ)ဌာနေခၚ ေညာင္နီကုန္း အသံလႊင့္ရံုကို နမ့္ခါေခ်ာင္းေဘးက ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ေဆာက္မွာဆိုေတာ့ ပထမဆံုး ေတာင္ကုန္းကို ေျမညွိရ တယ္။  စက္အင္အား လူအင္အားသံုးကာ ေျမညွိၿပီးတာနဲ႔  အသံလႊင့္ရံုေနရာနဲ႔  ဝန္ထမ္းအိမ္ယာေတြကို အသံလႊင့္ရံု ေဘး ပတ္ပတ္လည္မွာ တည္ေဆာက္ဖို႔ ေျမေနရာမ်ား သတ္မွတ္လိုက္ၾကၿပီး အေဆာက္အအံု ေတြအတြက္ လိုအပ္သမွ် သစ္ဝါးေတြ၊  နမ့္ခါေခ်ာင္းဖ်ားက ေတာင္ေပၚ တက္ခုတ္ၾကရတယ္။

တရုတ္-ဗမာ ကျပားရဲေဘာ္မ်ား၊ ကခ်င္ရဲေဘာ္၊ အခါရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ 'ဝ' တပ္ဖြဲ႔ တခြဲစာ လူအင္အားမ်ားစြာတို႔ ေတာင္ေပၚ တက္ၾကရပါၿပီ။  ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား ရဲေဘာ္ေတြက အၾကမ္းပတမ္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိေပမယ့္ ဗမာရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ရပ္ျခား တရုတ္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ သိပ္မရွိၾကပါ။  ၿမိဳ႔က ေတာခိုစ ပူပူေႏြးေႏြး စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၇ဲေဘာ္ေအးေမာင္နဲ႔ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းတို႔လည္း တတ္စြမ္းသေလာက္ သစ္ဝါးခုတ္ၾက၊ မခုတ္ႏိုင္ရင္ ေတာတြင္းစခန္းမွာ ထမင္းဟင္းခ်က္ တာဝန္ယူၾကနဲ႔ သစ္အလံုးေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္၊ ဝါးအလံုးေရ တသိန္းေလာက္ကို တလနီးပါးခုတ္ယူကာ ေခ်ာင္းဖ်ားကေန သစ္ေဖါင္ ဝါးေဖါင္ ဖြဲ႔ေမွ်ာ ၾကရတာပါ။  ပညာတတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝကေန အရွင္လတ္လတ္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သစ္ခုတ္သမားဘဝ ေျပာင္းသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္း နဲ႔ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္တို႔ဟာ သစ္ေဖာင္ ဝါးေဖာင္ဖြဲ႔ရာ ေဖာင္ေမွ်ာရာမွာ ဒဏ္ရာ အသီးသီးရလို႔ အေမ့ရင္ခြင္မွာ မေနခ်င္ဘဲ လာခ်င္ဦးဟ လြတ္ေျမာက္ေဒသ၊ ခုတ္ခ်င္ဦးဟ သစ္ဝါး။  မိႈင္းရာျပည့္မွာ ဘြဲႏွင္းသဘင္ခန္းမႀကီးကို စီးနင္းကာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ခဲ့တုန္းက သတၱိေတြ စြမ္းရည္ေတြနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္လို႔ေနတဲ့ 'ဝ' ေတာင္တန္းက သစ္ေတာ ဝါးေတာထဲမွာ ပညာတတ္မာနကို ခဝါခ်ခဲ့ၾကၿပီ။

ဒီလိုနဲ႔ နတ္တို႔ဖန္ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ဆိုတာလို ပဲခူးရိုးမတုန္းက အိပ္မက္မွ်ပင္ ေယာင္လို႔ မမက္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီႀကီးေၾကာင့္ ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနႀကီးႏွစ္ခု တႏွစ္အတြင္းမွာ ၿပီးစီးသြား ေလၿပီ။

ႏွစ္ဧကမွ် က်ယ္တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဝန္းႀကီးကို လူတရပ္ေက်ာ္ျမင့္တဲ့ အုတ္တံတိုင္း ဝင္းႀကီးခတ္ကာ လံုျခံဳမႈယူဖို႔  ပတ္ပတ္လည္မွာ ဝန္ထမ္းရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ ေနအိမ္မ်ား၊ ကင္းတပ္ဘံုရိကၡာရံုႀကီးတို႔ကိုပါ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။  အသံလႊင့္ရံု တည္ေဆာက္ေရးမွာ တရုတ္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားက အေဆာက္အအံု ဆိုင္ရာတဖြဲ႔၊ စက္ပိုင္းဆိုင္ရာတဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ခြဲကာ ေဆာင္ရြက္ၾကရတာပါ။  တည္ေဆာက္ေရး ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ ရိကၡာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ ငွက္ေပ်ာထင္း အတြက္ မဲဇလီပင္ေတြကို တၿပိဳင္နက္ စိုက္ပ်ိဳးၾကရကာ 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ စာေပ ေရခ်ိန္ျမွင့္တင္ေရးအတြက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေတာခိုေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ဗထြန္းက ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ေန႔စဥ္သင္ေပးေတာ့ 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဆရာဗ၊ ဆရာဗ နဲ႔ ျမန္မာလို ပီပီသသေခၚႏိုင္၊ ျမန္မာစကားလည္း မြတ္ေနေအာင္ ေျပာႏိုင္လာၾကတယ္။

တပ္ဖြဲ႔အတြက္ ဝက္ေမြးျမဴတဲ့တာဝန္ကို ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္ တာဝန္ယူထားရတာေၾကာင့္ နမ့္ခါေခ်ာင္းထဲက ေရညွိေတြ ဆယ္ယူကာ ဝက္စာေကၽြးရတယ္။  အသံလႊင့္ရံု စတင္ အသံလႊင့္တာနဲ႔ ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္က ျမန္မာဘာသာ သတင္းေဆာင္ပါး ဖတ္ၾကားသူ၊ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ေညာင္နီစခန္း အသံသြင္းစက္ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းက ေညာင္ညိဳစခန္း အသံလႊင့္စက္အင္ဂ်င္နီယာ အျဖစ္ တာဝန္ယူၾကရေတာ့ ၿမိဳ႔ကရဲေဘာ္ေတြ လူမွန္ ေနရာမွန္ ျဖစ္ေနၾကျပန္ေရာ။  ပန္ဆန္းပါတီဗဟိုရဲ႔ အသံလႊင့္ဌာနႀကီးမွာ ဗမာ၊ ဂ်င္းေဖာ၊ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ဝ၊ တရုတ္ဘာသာ ၆ မ်ိဳး ေန႔စဥ္ မနက္တႀကိမ္၊ ညေနတႀကိမ္ လႊင့္ပါတယ္။  နယ္စပ္ေဒသဖြင့္ၿပီး ေနာက္ စစ္ေရးဆန္ဆန္ ျပဳမူ လႈပ္ရွားရမွာမို႔  အခုလို ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြ၊ ရံုဌာနႀကီးေတြ မေဆာက္သင့္ေၾကာင္းကို ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲေဘာ္သန္းလြင္ထြန္း (ခ) က်င့္ေကာင္းက အျမင္သေဘာထား တင္ျပေပမယ့္ ရံႈးနိမ့္သြားခဲ့တယ္။

၈၅ ခု ပါတီကြန္ဂရက္မွာ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ၿပီး တရုတ္ျပည္က ဘက္ေပါင္းစံု ေပးေနတဲ့ အကူအညီေတြ ရုတ္သိမ္းမွာမို႔၊ အသံလႊင့္ရံုကို ေပးေနတဲ့ တရုတ္လွ်ပ္စစ္မီးကို အရင္ဆံုး ျဖတ္ေတာက္ လိုက္တယ္။  ဒီမွာတင္ အသံလႊင့္လုပ္ငန္းလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားကာ ၈၆ ခုက်မွ 'ဝ' နယ္ ေျမာက္ပိုင္း ခြင္းမားၿမိဳ႔နယ္ မွာ အသံလႊင့္စက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ကားႀကီးတစင္းကို တရုတ္တို႔က ေပးတာနဲ႔ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း ျပန္လည္လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ 'ဝ' နယ္ရဲ႔ ၿမိဳ႔ေတာ္ ပန္ဆန္းမွာ ရွိတဲ့ ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အသံလႊင့္ရံုႀကီးရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းကို ေပါလစ္ဗ်ဴရို ဦးေက်ာ္ျမက ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနနဲ႔ ဗဟိုသုေတသနဌာန ရယ္လို႔ ဖြင့္လွစ္ရာမွာ ဗဟိုသုေတသနဌာနမွဴးက ရဲေဘာ္ေအာင္ထက္ ေခၚ ဖိုးသံေခ်ာင္း ျဖစ္ကာ၊ ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ရံုးအုပ္က ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္ပါ။  ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ လုပ္ရၿပီမို႔ ဌာနလုပ္ငန္းတဝက္၊ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းတဝက္နဲ႔ တေန႔တာ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။

အသံလႊင့္ရံု အေဆာက္အအံုႀကီးထဲမွာ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ၈၅ ခုႏွစ္ တတိယအႀကိမ္ ပါတီကြန္ဂရက္ကို ခမ္းနားစြာ က်င္းပႏိုင္ခဲ့တယ္။  ၈၆ ခုနစ္မွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီတပ္ဦး ေခၚ (မဒတ) နဲ႔လည္း ဒီအသံလႊင့္ရံုခန္းမႀကီးထဲမွာပဲ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာပါ။  မဒတ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေဆြးေႏြးခ်ိန္မွာ ဘာေတးလင့္တနာဟာ ေကအိုင္ေအ ေကာင္းမႈနဲ႔ အိႏိၵယကတဆင့္ ဗမာျပည္ထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ။  ေကအိုင္ေအနယ္ေျမကတဆင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေဒသ တေၾကာလံုးကို ျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ထိုင္းႏိုင္ငံထဲ ျပန္ဝင္ဖို႔ အစီအစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။  ပါတီဗဟိုေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ တည္ရွိေၾကာင္းကို ဘာေတးလင့္တနာ (Bertil Lintner) က ကမၻာသိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေတာ့မယ္ဆိုကာ အထူးဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေၾကာင္း သိရပါတယ္။  အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ တပ္ဦးအဖြဲ႔ထဲမွာ ေကအိုင္အို၊ အက္စ္အက္စ္ပီပီ၊ ပီအက္စ္အယ္လ္အို (ပေလာင္ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔)၊ ဒဗလ်ဴအင္န္အို('ဝ' အမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္)၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ပအို႔ျဖဴအဖြဲ႔၊ ကရင္နီအဖြဲ႔၊ ေကအင္န္ယူ၊ ရခိုင္အဖြဲ႔ စသည္ျဖင့္ အဖြဲ႔အစည္း ၉ ခုမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဟာ ဗဟိုရွိရာ ပန္ဆန္းကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။  မဒတအဖြဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ၈၆ ခုႏွစ္မွာ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ ပန္ဆန္းကို ေရာက္လာကာ ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သတင္းေထာက္ ဘာေတးလင့္တနာကေတာ့ ၈၇ ခုနွစ္က်မွ ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့တယ္။

အေရွ႔ဖ်ားစီးပြါးေရးဂ်ာနယ္မွ ေဆာင္းပါးရွင္ ဘာေတးလင့္တနာ (Bertil Lintner)

ထိုင္းအေျခစိုက္ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံသား ဘာေတးလင့္တနာဟာ ပါတီဗဟိုရွိရာ 'ဝ' နယ္ ပန္ဆန္းကို လာရာလမ္းမွာ ေျမာက္ပိုင္းဗ်ဴရိုေရာက္ေတာ့ စီစီဝမ္ တာပန္ တိုက္ပြဲႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ရရံုမွ်မက လြတ္ေျမာက္ေဒသတေက်ာကို ေျခလ်င္ လာတဲ့အတြက္ ကိုးကန္႔နဲ႔ 'ဝ' ေျမာက္ကို ျဖတ္သန္းလိုက္ရတာေၾကာင့္ သတင္းေဆာင္းပါးေရးဖို႔၊ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ စီးပြါးေရးအရ တြက္ေျခကိုက္သြားတဲ့ အျပင္ ပန္ဆန္းေရာက္ေတာ့လည္း ဥကၠဌသခင္ဗသိန္းတင္နဲ႔ ၆ ႀကိမ္ေလာက္ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးလိုက္ရေတာ့ ႏွစ္ဦးနွစ္ဖက္ ေက်နပ္မႈ ရလိုက္ၾကတယ္ ထင္တယ္။

ပါတီဗဟိုကလည္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ရွိေနေၾကာင္း ကမၻာသိေအာင္ ဝါဒျဖန္႔ေစခ်င္တယ္။  ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ေပါလစ္ဗ်ဴရို ေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ လည္း ေတြ႔ဆံုခြင့္ ရခဲ့တယ္။  ပါတီဗဟိုက မူးယစ္ေဆးဝါး တရားဝင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္မေပးဘူး ဆိုတာကိုလည္း ဘီဘီစီျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္ကေန အသံလႊင့္ေစ ခ်င္တယ္။  ဘာေတးလင့္တနာကလည္း ကိုးကန္႔နဲ႔ 'ဝ' ေျမာက္ေဒသကို ျဖတ္သန္းရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘိန္းပန္းေတြ လွလွပပ ေရာင္စံုပြင့္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိန္းကိစၥကို တို႔ရံုထိရံု ေရးခဲ့တာကေတာ့ ဗဟိုဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးလုပ္ငန္းေတြကို ရပ္တန္႔ေစဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အေပၚ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။  ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေတာ့ ဘာေတးလင့္တနာတို႔ မိသားစုအေပၚ အထူးဧည့္ဝတ္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ပါတီရဲ႔ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္စိတ္ဓါတ္ကို ပါတီနဲ႔ တပ္သားထု တရပ္လံုး ခက္ခဲ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနရေပမယ့္ ဘာေတးလင့္တနာ ဇနီးျဖစ္သူ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး ဆင္နံုနဲ႔ သမီးငယ္ေလးတို႔ကို ျပည္သူ႔အသံလႊင့္ ဌာနရဲ႔ လစ္ဟာေနတဲ့ အေဆာက္အအံုထဲမွာ ေကာင္းမြန္ေနြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံခဲ့တယ္။  ဧည့္ခံေရး ေကၽြးေမြးျပဳစုေရး တခုလံုးကို အသံလႊင့္ရံုဝန္းထဲရွိ ဗဟိုသုေတသနဌာနက ရဲေဘာ္ေအာင္ထက္က တာဝန္ယူကာ ေကၽြးေမြးေရးအတြက္ ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲေဘာ္စံသူ(လင္စန္း)နဲ႔ ဇနီး ေဒၚစန္း၇ီတို႔က တာဝန္ယူ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြး ၾကတာေၾကာင့္ ရဲေဘာ္စံသူဟာ ဥေရာပအစားအစာ ခ်က္နည္းေတြကို ဇနီးေဒၚစန္းရီကို သင္ၾကားျပသေနတာ အျမဲေတြ႔ေနရတာနဲ႔  ႏိုင္ငံျခားသားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက အျမင္ကပ္တဲ့ ကၽြန္မက ငါးပိေထာင္း စပ္စပ္ေထာင္းေပးလိုက္ပါလားလို႔ အၾကံေပးလိုက္တယ္။  ပါတီက အသားငါးမျပတ္ ဆီဦးေထာပတ္ အျမဲေကၽြးရတာပါ။  ဘာေတးလင့္တနာကလည္း ငွက္ဖ်ားေၾကာက္လို႔ ေရစိမ္းေတာင္ မခ်ိဳးပါရေစနဲ႔။  ေရက်က္ေအး ခ်ိဳးခ်င္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဌာနက 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြ တပ္ခြဲအိုးႀကီးနဲ႔ ေရေႏြးႀကိဳကာ အေအးခံေပးၾကရတယ္။  ကင္ပြန္းခ်ဥ္နဲ႔ ေတာဟင္းရြက္ေတြ မစားရဲေၾကာင္းေျပာေတာ့ တရုတ္ျပည္ မံုအာရြာက အသီးအႏွံ မျပတ္ ဝယ္ေကၽြးရတာပါ။  ဘာေတးလင့္တနာတို႔ မိသားစု ပန္ဆန္းမွာ တလေက်ာ္ ေနထိုင္သြားၾကရာမွာ ဇနီးျဖစ္သူ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး ဆင္ႏံုက အေတာ္လူလည္က်ေၾကာင္း ကၽြန္မတို႔ သိလိုက္ရတယ္။

သူဟာ ပါတီဗဟိုရဲ႔ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ပန္ဆန္းတခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္လွည့္လည္ကာ သတင္းႏိႈက္ပါတယ္။  အခြင့္အေရးမွန္သမွ် ယူတာ ခံစားတတ္ေပမယ့္ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သား တေယာက္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး သတင္းပလင္းကို လက္ကုန္ႏိႈက္တတ္တဲ့ သူတို႔ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ကို ရြ႔ံမုန္းၿပီး ကၽြန္မတို႔ အသံလႊင္ဌာနမွာ ေနထိုင္ၾကသူ အားလံုး ေသြးစည္းညီညြတ္ ကုန္ၾကတယ္။  အဲဒီကာလကလည္း ပါတီထဲမွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစုေက်ာ္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ ဗမာရဲေဘာ္ေတြအတြက္ အသိစိတ္ဓါတ္ကေလး ရသြားတာက ကိုယ့္အတြင္းေရး ကိုယ္ပဲ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခ်င္ၾကတယ္။  ႏိုင္ငံျခားသား ဝင္စြက္တာ၊ သတင္းႏိႈက္တာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႔ အေရးအရာ ကိစၥေတြ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ အျမတ္ထုတ္တာေတာ့ မခံသင့္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။


ကၽြန္မတို႔ မိဘေတြကလည္းမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ရွိဖို႔ ႏိုင္ငံျခားသားဆီက အတုယူသင့္တာ ယူႏိုင္တယ္။  အထင္မႀကီးဖို႔ ေျပာဆိုဆံုုးမတဲ့အျပင္ ငယ္စဥ္ ကတည္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေပၚ အျမဲသတိထား ဆက္ဆံတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိခဲ့တယ္။  မိဘေတြနဲ႔ ပါတီရဲ႔ မျပတ္သြန္သင္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔ ေတြ႔မွ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ တဖြားဖြား ေပၚလာတာ ကေတာ့ အျမတ္ရလိုက္တာပါပဲ။  အရပ္ ေျခာက္ေပေက်ာ္ၿပီး ႀကီးထြားသန္မာတဲ့ ဖြ႔ံၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံက သတင္းေထာက္ႀကီးေရးတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေနထြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္ (The Rise And Fall of The Communist Party of Burma) စာအုပ္ဟာ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႔ ေရးသားခ်က္ ျဖစ္တာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြဟာ တခ်ိဳ႔တေလသာ မွန္ကန္သလို ေစတနာမဲ့၊ ခံစားခ်က္မဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြေၾကာင့္ အသက္မဝင္ စာေပမျဖဴစင္တာေတာ့ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ သိသာ ထင္ရွားလွပါတယ္။

Monday, September 15, 2014

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ လက္ထပ္ထိမ္းျမားမဂၤလာ - ေရးသူ နီေမာ္

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]




ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ လက္ထပ္ထိမ္းျမားမဂၤလာ



ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို တရုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီအျဖစ္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဟာ (က) ဌာန၊ (ခ) ဌာန ဆိုၿပီး ႏွစ္ခုခြဲထားတယ္။  အသံသြင္းတဲ့ ဌာနကို ေညာင္နီကုန္းစခန္းလို႔ ေခၚၿပီး၊ အသံလႊင့္ထုတ္ရာဌာနကိုေတာ့ ေညာင္ညိဳစခန္းလို႔ ေခၚတယ္။  အသံလႊင့္ထုတ္တဲ့ ေညာင္ညိဳစခန္းဟာ 'ဝ' နယ္ ပန္ဆန္းၿမိဳ႔ အလယ္ေလာက္ကေန ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ နမ့္ခါေခ်ာင္းနဲ႔ လယ္ကြင္းေတြ ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ထားတယ္။  ေညာင္ညိဳစခန္းကို (က)ဌာနလို႔လည္း ေခၚသလို ေကဒါေက်ာင္း ဖြင့္ခဲ့ဖူးေတာ့ ေကဒါေက်ာင္းလို႔လည္း ေခၚၾကတယ္ေလ။  ေညာင္ညိဳစခန္းလို႔ပဲ အေခၚမ်ားတဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဟာ နမ့္ခါေခ်ာင္းေဘးမွာ ရွိတာမို႔ ေျမျပင္ညီညာျပန္႔ျပဴးကာ စိုက္ပ်ိဳးလို႔ေကာင္း၊ သြားလာလို႔ ေကာင္းတယ္။

ဒီေန႔ ၈၁ ခုနွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၇ ရက္ေန႔။  ဒီေန႔ ေန႔လယ္ကစလို႔ ေညာင္ညိဳစခန္းက ရဲေဘာ္၊ ရဲေဘာ္မေတြ အားလံုး အခမ္းအနားေလး တခုအတြက္ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္။  ဘာအခန္းအနားလဲဆိုေတာ့ ေညာင္နီကုန္းစခန္းေခၚ (ခ)ဌာနက ရဲေဘာ္မနီေမာ္နဲ႔ ေညာင္ညိဳစခန္းေခၚ (က)ဌာနက ရဲေဘာ္ေအးေမာင္တို႔ရဲ႔ ထိမ္းျမားမဂၤလာ လက္ထပ္ပြဲ အခမ္းအနားပါ။  သူတို႔ ႏွစ္ဦးဟာ လက္ထပ္မဂၤလာ ျပဳလိုေၾကာင္း ပါတီဗဟိုကို တင္ျပခဲ့ပါတယ္။  အဲဒီ အခ်ိန္က ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနႀကီးမွဴးက ေပၚလစ္ဗ်ဴရို ဗိုလ္ၾကင္ေမာင္ ေခၚ ရဲေဘာ္ထြန္းပါ။  ပါတီကလပ္စည္း အတြင္းေရးမွဴးေတြကတဆင့္ တင္ျပကတည္းက ဒီရဲေဘာ္ နွစ္ဦးလံုးဟာ လက္ထပ္သင့္၊ မသင့္ စံုစမ္းစစ္ေဆးၾကပါတယ္။  ေနာက္ေၾကာင္းရာဇဝင္ (Biography) ကို စံုစမ္းၾကသလို ၊ လက္ရွိဌာနတြင္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္မႈ အေျခအေန၊ လက္ရွိ အေတြးအေခၚ အေနအထားတို႔ကို အျခားရဲေဘာ္ မ်ားရဲ႔ လက္ထပ္ပြဲမွာ စစ္ေဆးသလို ထံုးစံအတိုင္း ေလ့လာ အကဲျဖတ္ၾကတာပါ။  လက္ထပ္လိုသူေတြဟာ တပ္သက္ သံုးႏွစ္ျပည့္ရပါမယ္။  အမ်ိဳးသား ရဲေဘာ္ရဲ႔ အသက္ဟာ ၂၇ ႏွစ္ရွိကာ၊ အမ်ိဳးသမီးရဲေဘာ္ကေတာ့ ၂၅ ႏွစ္ ရွိရပါမယ္။  (ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ အသက္ သတ္မွတ္ခ်က္ ပိုငယ္ပါတယ္)။

ဒီ စည္းကမ္းေတြနဲ႔လည္း ကိုက္ညီ၊ တင္ျပထားတဲ့ သတ္မွတ္ကာလ ျပည့္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳလိုက္ ပါတယ္။  လက္ထပ္မယ့္သူအတြက္ မဂၤလာအခမ္းအနားမွာ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးဖို႔ ဌာနက ေထာက္ပ့ံေရးဌာနကို တင္ျပေတာ့ ေငြတရာက်ပ္ ထုတ္ေပးပါတယ္။  ဒါလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေဆာင္ရြက္တာပါ။  ဒီေငြနဲ႔ ေနၾကာေစ့၊ သၾကားလံုးေတြနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြ ဝယ္ရပါတယ္။  ဧည့္ခံပြဲ မ်က္ႏွာမလွမွာ မေလာက္ငမွာ မပူရပါ။  မဂၤလာ ေရႊပြဲလာ ရဲေဘာ္မ်ားက ငွက္ေပ်ာသီးမွည့္မွည့္၊ သေဘၤာသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ မက္မန္းခ်ိဳသီး၊ မက္မံုသီးနဲ႔ ငွက္ေပ်ာေကာက္ညွင္းထုတ္ေတြ၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ထပ္ယူလာေပးၾကပါေသးတယ္။  စည္စည္ကားကား ျပည့္ျပည့္စံုစံု ရွိေအာင္ ဝိုင္းဝန္းၾကတာပါ။

လြတ္ေျမာက္ေဒသမွာေတာ့ ဘာပြဲလုပ္လုပ္ စစ္ေရးအျမင္ ရွိရပါတယ္။  ေတာ္လွန္ေရးဆန္ရပါတယ္။  အခုၾကည့္ေလ။  လက္ထပ္ခြင့္ က်လိုက္တာနဲ႔ အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ေနထိုင္မႈကို စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ရတာပါ။  ရဲေဘာ္နီေမာ္က ေညာင္နီစခန္းမွာ အသံလႊင့္ေဆာင္းပါး၊ တိုက္ပြဲသတင္းေၾကညာသူ၊ ေတာ္လွန္ေရး ေတးသီခ်င္းမ်ားကို သီဆိုအသံသြင္းရသူ၊ အသံလႊင့္ေဆာင္းပါး ေရးရသူ ျဖစ္တယ္။  ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ေညာင္ညိဳစခန္း အသံလႊင့္စက္ကိုင္ စက္ျပင္ အင္ဂ်င္နီယာပါ။  ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ပိုတာဝန္ႀကီးတယ္။  ဒါေၾကာင့္ ေနထိုင္ေရးကို ေညာင္ညိဳစခန္းမွာ ေနရမယ္၊ မဂၤလာပြဲကိုလည္း ေညာင္ညိဳအသံလႊင့္ဌာနမွာပဲ လုပ္မယ္လို႔ ဌာနေခါင္းေဆာင္ေတြက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပးလိုက္တာနဲ႔အညီ ေညာင္ညိဳစခန္းရဲ႔ ခန္းမတခုမွာ ဧည့္ခံဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတာပါ။  စားပြဲထိုင္ခံုေတြ အသင့္ရွိေတာ့ စားပြဲေတြေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔ ေအာင္သေျပပန္းလွလွ ပန္းအိုးေတြ တင္ထားသလို လက္ဘက္ေျခာက္ရည္ခြက္ေတြလည္း အဆင္သင့္ပါ။  ဒီမွာေတာ့ တပ္အိုးႀကီးနဲ႔ ေရေႏြးႀကိဳကာ စစ္သံုးမတ္ခြက္ေတြနဲ႔ သံုးေဆာင္ေစတယ္။  အသီးအႏွံ၊ မုန္႔၊ ေနၾကာေစ့၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြကို ပန္းကန္ျပားေတြနဲ႔ ထည့္ထားၿပီးၿပီ။

ဌာနေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ထြန္းေအာင္နဲ႔ ေကဒါရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ စီစဥ္ေပးမႈေၾကာင့္ ဧည့္ခံေရး အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။  ေအာ္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတခုကို မနက္ပိုင္းမွာ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရံုးကို သြားၾကရေသးတယ္။  ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဌာနႀကီးမွဴး ရဲေဘာ္ထြန္း ေခၚ ေပၚလစ္ဗ်ဴရို ဗိုလ္ၾကင္ေမာင္ရဲ႔ ေ၇ွ႔ေမွာက္မွာ သတို႔သား ရဲေဘာ္ေအးေမာင္နဲ႔ သတို႔သမီး ရဲေဘာ္နီေမာ္တို႔က ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ပါတီရဲ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔  လက္ထပ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳ စာရြက္မွာ လက္မွတ္ထိုးၾကရတာပါ။  ဗဟိုရံုးက ျပန္လာေတာ့ ဗဟိုဓါတ္ပံုအဖြဲ႔က ရဲေဘာ္စံဝင္း ေရာက္လာကာ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးကို အသိအမွတ္ျပဳ ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ဦးလည္း ဌာနက စီစဥ္တာမွန္သမွ် ေက်းဇူးတင္စြာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခံယူၾကပါတယ္။  ကိုယ့္မိဘ ေဆြမ်ိဳး အားလံုးနဲ႔ ေဝးရာမွာ ေရာက္ရွိေနတုန္း ဌာနေခါင္းေဆာင္ေတြကို ကိုယ့္မိဘလို၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြကို ကိုယ့္ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလို သေဘာထားကာ ေဆာင္ရြက္ၾကရတာပါ။

ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြလည္း သက္ဆိုင္ရာ ဌာနအသီးသီးက အလုပ္တာဝန္ေတြ ၿပီးခ်ိန္ ညေန ေလးနာရီေလာက္မွာ မဂၤလာခန္းမရွီရာကို တဖြဲဖြဲ ေရာက္လို႔ လာၾကပါၿပီ။  သတို႔သား သတို႔သမီးေတြလည္း တသက္တာမွာ အေရးပါလွတဲ့ မဂၤလာပြဲကို တပ္ဝတ္စံုသစ္ေတြ ဝတ္ဆင္ကာ ေပ်ာ္တျပံဳးျပံဳး က်င္းပေနပါၿပီ။

ေဟာ ထင္တဲ့အတိုင္ပါပဲ။  ျပည္သူ႔အသံ တီးဝိုင္းရဲေဘာ္ေတြ တူရိယာပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာက္လာၾကၿပီး စတင္တီးမႈတ္ၾကေတာ့တယ္။  အဲဒီတုန္းက စစ္ေဒသ ေဆးရံုအုပ္ႀကီး ဗိုလ္ေက်ာ္စြာက မယ္ဒလင္၊ ျပည္သူ႔အသံ တီးဝိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ထြန္းခိုင္က ေအာ္ဂင္(စႏၵယားသံ)၊ ရဲေဘာ္ရန္လင္းက တေယာ၊ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းက ဒံုမင္း (တရုတ္အေခၚ ယန္းခ်င္)၊ ရဲေဘာ္အဘ သက္ရွည္က ဝါးပတၱလား၊ အသံေတြ စံုေအာင္ တီးလိုက္ၾကတာ ေရႊပြဲလာ ရဲေဘာ္အေပါင္း မျပန္ႏိုင္ေတာ့ ေလာက္ေအာင္ပါ။  ၿမိဳ႔မွာ ဆိုရင္ မဂၤလာအခါေတာ္ေပး သီခ်င္းကို အဆိုေတာ္ႀကီး ေဒၚတင္တင္ျမသီခ်င္းနဲ႔ ဘိသိက္သြန္းက မဂၤလာ စၾကတာပါ။  အားလံုးဟာ စိန္ေရႊ အတုအစစ္ေတြ တြဲလြဲတြဲလြဲ၊ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပံု မ်ိဳးစံု၊ လက္ဖြဲ႔ေတြကလည္း ကားႀကီးေတြနဲ႔ တိုက္ယူရတယ္။  မဂၤလာခန္းမႀကီးေတြကလည္း ဟည္းဟည္းထလို႔၊ တခ်ိဳ႔လည္း ရံုးတက္လက္မွတ္ထိုး၊ တခ်ိဳ႔လည္း ခိုးရာလိုက္ေျပး လို႔၊ အင္း.. အာဝါဟ ဝိဝါဟကေတာ့ လူ႔ဘံုလူ႔ရြာမွာ အမ်ိဳးစံုေအာင္ပါ။

ကၽြန္မတို႔လည္း ျပည္သူ႔အတြက္ ကိုုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံကာ လြတ္ေျမာက္ေဒသ ေရာက္လာၾကၿပီး က်ရာတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ၾကတာဆိုေတာ့ သတို႔သား၊ သတို႔သမီး ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦးလံုးရဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ အထူးတလည္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံစိတ္ ေမြးေနဖို႔ မလိုေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္ေနပါၿပီ။

အင္း…… ဒီမဂၤလာပြဲကို ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့ ရဲေဘာ္အေပါင္းဟာ စားလိုက္၊ ေသာက္လိုက္၊ စကားေျပာလိုက္နဲ႔  ေဖ်ာ္ေျဖေရး ေတးဂီတေတြ တခုၿပီးတခု နားဆင္ၾကတဲ့ အထဲမွာ အဝါေရာင္သီခ်င္းလို႔ ပါတီက သတ္မွတ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြ တပုဒ္မွ မပါရပါ။  ရႊင္ျမဴးတက္ၾကြတဲ့ ျပည္သူေတြ ဆႏၵအညီ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ မွန္းေမွ်ာ္ရည္သီခ်င္း၊ ေကာင္းကင္ယံက အာရုဏ္နီသီခ်င္း၊ ရႊန္းသစ္ေပၚထြန္းေနၿပီ သီခ်င္းေတြကို သီဆို တီးမႈတ္ၾကတာပါ။  အားလံုးဟာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးကာ အလြန္႔ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါတယ္။

ဌာနကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လက္ထပ္မဂၤလာပြဲတိုင္းကို တပ္ျခင္ေထာင္၊ ေစာင္၊ အိပ္ယာခင္း၊ တပ္ဝတ္စံုအသစ္၊ တပ္သံုး အိုးခြက္ပစၥည္းအသစ္ေတြ လက္ဖြဲ႔တယ္။  ေအာ္. အေရးႀကီးဆံုး ေနထိုင္ေရးအတြက္ အိမ္ေဆာက္ခြင့္ ေပးလို႔ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ ကတည္းက သတို႔သားေလာင္း ရဲေဘာ္ေအးေမာင္ဟာ ဌာနက ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ သစ္ဝါးကို ေတာင္ေပၚတက္ခုတ္ၾကၿပီး ေဖါင္ေမွ်ာဆင္းကာ အိမ္ေဆာက္ရမယ့္ေနရာ ေညာင္နီစခန္း အသံလႊင့္ဌာနမွာ အိမ္အသစ္ ေဆာက္လုပ္ရပါတယ္။  သက္ကယ္ဖိုးကိုေတာ့ ဌာနက ထုတ္ေပးပါတယ္။  ဒါ့ေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္အေရး ဌာနဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းေတြ အျပင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ပါ ရဲေဘာ္ေတြ အကူအညီနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ကာ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးမွည့္ အုပ္ေပးရတဲ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တျဖစ္လဲ ၇ဲေဘာ္ေအးေမာင္ဟာ ယူခ်င္ဦးဟ မိန္းမ၊ ယူခ်င္ဦးဟ မိန္းမ ၿငိွမ္းမရတဲ့ မီးေတြပါေနာ္.. ဆိုတဲ့ ဓႏုျဖဴစိုးသိန္းရဲ႔ သီခ်င္းကို နာနာႀကီး ဟစ္ေၾကြးရင္း ဘဝနာေနတာေတာ့ အမွန္ပါ။

တကယ္ပါ၊ တကယ္ပါ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ၾကလို႔ ၿမိဳ႔ေပၚမွာ ၇၀ ခုနွစ္ေက်ာ္ ကာလေတြ တုန္းကစၿပီး တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြါးလာတဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သပိတ္တိုက္ပြဲေတြမွာ မေတြ႔ မဆံုခဲ့ၾကေပမယ့္ အခု ၈၁ ခုနွစ္မွာေတာ့ လြတ္ေျမာက္ေဒသမွာ ဖူးစာဘက္ေတြ၊ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကလို႔ အ့ံၾသစရာ့ အံ့ၾသစရာ ေရႊဖူးစာႀကီးပါ။

မဂၤလာေဆာင္မွာ ဧည့္ခံေရး ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတဲ့ ပန္ဆန္းစစ္ေဒသ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ ဦးသန္႔ဇင္၊ ဆရာမ ေဒၚခင္သစ္၊ ဆရာလွျမင့္၊ ဆရာေဌးေမာင္တို႔ကို အျမဲသတိရေနေတာ့တာပါ။  ဌာနရဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ လက္ထပ္ၿပီးစမွာ ေညာင္ညိဳစခန္းရဲ႔ အခန္းတခန္းမွာ ေနရၿပီး ေနာက္တႏွစ္မွာေတာ့ ေညာင္နီစခန္းက အိမ္အသစ္မွာ ေျပာင္းေရႊ႔ ေနထိုင္ရပါတယ္။  စားတာကေတာ့ ဘံုရိကၡာရံုမွာပါ။

အေျခခံေဒသ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ လက္ထပ္ပြဲ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္တာထက္ ပိုစည္ကား သိုက္ၿမိဳက္တာကေတာ့ ၇ွမ္းျပည္နယ္ အလယ္ပိုင္း ေပ်ာက္က်ားေဒသက လက္ထပ္မဂၤလာပြဲတခုပါ။  ေျပာက္က်ားသတို႔သားေလာင္း ၇ဲေဘာ္က ေန႔တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း၊ ညတိုင္း မင္းကို သတိရေနတယ္၊ ကံၾကမၼာက ဘဝမွာ အခြင့္အေရးဆိုတာ ႏွစ္ခါေပးခ်င္မွ ေပးတာ၊ လိုက္ရဲရင္ လိုက္ခဲ့ပါ ဆိုတဲ့ စာတိုေလးကို ရွမ္းျပည္ အလယ္ပိုင္း နမ့္လန္ၿမိဳ႔နယ္၊ ဟိုခဲ - ဟမ္းမငိုင္းေဒသကေန ေနာင္လံုေနာင္ဝိုးမွာ ရွိေနတဲ့ ၿမိဳ႔ရန္ကုန္က ေရာက္လာတဲ့ မိန္းမပ်ိဳ ၇ဲေဘာ္မေလးကို လူၾကံဳေကာင္းနဲ႔ ေပးလိုက္တယ္။  ဖူးစာမွန္တဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးဟာ၊ ဒီစာကို ဖတ္လို႔ ၿပီးၿပီးခ်င္း လြတ္ေျမာက္ေဒသကို ေရာက္ႏွင့္တဲ့ ရဲေဘာ္စိုးႏိုင္ (ယခုစာေရးဆရာ ဘာသာျပန္ဆရာႀကီး သန္းစိုးႏိုင္) ဆိုတာ သိသိခ်င္း ၇ဲေဘာ္စိုးႏိုင္ ရွိရာကို ခ်က္ခ်င္း ဝမ္းသာအားရ သြားလိုက္ေတာ့တယ္။  အဲဒီကာလက ၈၀ ခုနွစ္ပါ။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က ဘြဲရခဲ့သူ မိန္းမပ်ိဳေလးဟာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ ရဲရဲႀကီး ဆံုးျဖတ္ကာ ပါတီအလံေတာ္ ေအာက္  ေရာက္ေအာင္လာခဲ့သူ၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၊ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီး၊ ျပည္သူတို႔ရဲ႔ ဖခင္ႀကီး၊ မ်ိဳးခ်စ္စာဆိုရွင္ႀကီး၊ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း (၁၈၇၅ - ၁၉၆၄) ၇ဲ႔ ေျမးမေလး ရဲေဘာ္မျဖဴ ေခၚ မျမတ္မြန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။  ၇ဲေဘာ္မျဖဴဟာ အဖိုးရဲ႔ ေသြးပီသစြာ၊ ေျပာက္က်ားေဒသမွာ က်ရာတာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္။  ပါတီစည္းကမ္း၊ တပ္စည္းကမ္းနဲ႔ ညီညြတ္စြာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဒုဥကၠဌ ရဲေဘာ္ခင္ေမာင္ႀကီး၊ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ရဲေဘာ္တိုက္ေအာင္တို႔ကို၊ ရဲေဘာ္စိုးႏိုင္က ရဲေဘာ္မျဖဴကို လက္ထပ္ထိမ္းျမားလိုေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ေခါင္းေဆာင္အားလံုးက သေဘာတူ ခြင့္ျပဳရံုမက၊ ၁၉၈၃ ခုနွစ္ မတ္လ ၂၈ ရက္မွာ (၃၄) နွစ္ျပည့္မယ့္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ ေန႔မွာ မဂၤလာ လက္ထပ္ပြဲ က်င္းပဖို႔ စီစဥ္ေပးၾကပါတယ္။

လက္ထပ္ပြဲဟာ နမ့္ဟူးရြာမွာ က်င္းပတဲ့ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ပြဲကို တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ရွမ္း၊ 'ဝ' တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စည္ကားလြန္းလွပါတယ္။  တႏွစ္တခါ က်င္းပတဲ့ ပြဲမွာ ထံုးစံအတိုင္း ျမန္မာ့ရိုးရာ ေခ်ာတိုင္တက္ပြဲ၊ ေခါင္းအုန္းရိုက္ပြဲ၊ ထုတ္စီးတိုးပြဲ၊ ေျပးပြဲေတြ ပါဝင္ေတာ့ အားလံုးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မဆံုးၾကပါ။  ထမင္း၊ ဝက္သားဟင္းနဲ႔ ေကၽြးတာ ဗိုက္ကို ေခြးနမ္းတယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပါ။  ရဲေဘာ္စိုးႏိုင္၊ ရဲေဘာ္မျဖဴတို႔ရဲ႔ မဂၤလာပြဲကို SSA ဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိုင္းလိတ္က လိေမၼာ္ျခံထဲမွာ ေနရာထိုင္ခင္း စီစဥ္ေပးကာ ဦးစီး က်င္းပေပးခဲ့တယ္။  မဂၤလာအခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေရွ႔မွာ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ ကိစၥကိုေတာ့ ရဲေဘာ္လီစစ္ရူက ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တယ္။

တပ္မဟာ (၆၈၃)က ရဲေဘာ္မ်ား တက္ေရာက္ၾကေတာ့ ေျပာက္က်ားေဒသမွာ က်င္းပတဲ့ မဂၤလာပြဲဟာ ၿမိဳ႔ေပၚက နွစ္ဖက္မိဘအလယ္မွာ က်င္းပေနတာနဲ႔ မျခား ေႏြးေထြးလံုျခံဳလွတယ္။  သတို႔သား သတို႔သမီးတို႔ရဲ႔ တဦးနဲ႔ တဦး ထားရွိၿပီးတဲ့ စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈေတြ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဂုဏ္ျပဳကာ ပါရမီ ျဖည့္လိုလွတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားက ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံေနဖို႔ အိမ္ကေလးကို ဝိုင္းဝန္းေဆာက္လုပ္ေပးၾကတာ သတို႔သား သတို႔သမီးေတာင္ မသိလိုက္ေအာင္ ျမန္ဆန္ သပ္ရပ္လွပါသတဲ့။

ေျပာက္က်ားေဒသက သီရိေဂဟာ အိမ္ေလးရဲ႔ ေႏြးေထြးလံုျခံဳမႈေတြကေတာ့ ဆီြတီဟုမ္းေမြ႔ယာလည္း လိုက္လို႔ မမီ၊ ဒမ္းေလာ့ပ္ပီလို အိပ္ယာႀကီးလည္း အရႈံးေပးလိုက္ရေၾကာင္း၊ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစား ရဲေဘာ္ရဲဘက္တို႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသာ အိမ္ေထာင္ေရးကို သာယာခိုင္ျမဲေစၾကာင္း၊ ေျပာက္က်ားေဒသ လက္ထပ္မဂၤလာပြဲရွင္ မဂၤလာေမာင္ႏွံက ေျပာၾကားပါတယ္။



Wednesday, August 27, 2014

ဒဂုန္တာရာ - ေမ ဝတၳဳ အမွာစာ -ေရးသူ ကိုဗဟိန္း

"ကိုဗဟိန္းမေသ"
သခင္ဗဟိန္းကြယ္လြန္ျခင္း ၆၆ ႏွစ္ေျမာက္ အမွတ္တရ - အျဖစ္ ထုတ္တဲ့
ကိုဗဟိန္း ေရးသားခဲ့ေသာ စာမ်ားကို စုစည္းထုတ္ေဝျခင္းစာအုပ္။
[ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ]


ဒဂုန္တာရာ - ေမ ဝတၳဳ
အမွာစာ
[စာမ်က္နွာ ၂၃ - ၂၅]


ေမ ဝတၳဳကို ဖတ္ရသည္မွာ ရွမ္ပိန္အရက္ကို ေသာက္လိုက္ရသည္နွင့္ တူေလသည္။  အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ႔အရသာမွာ အျခား အစာအဟာရမ်ားလို  ဒါခ်ည္း ဒါခ်ည္း မဟုတ္ဘဲ ထူးထူးကဲကဲ ရွိန္းကနဲ ဖိန္းကနဲ ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

သူ႔ကို လွ်ာေပၚ တင္လိုက္ ကတည္းက ဆန္းသစ္ေသာ ေဝဒနာကို ေတြ႔ရသည္။  ခါတိုင္း စားေနက် အရာမ်ားထက္ ထူးသည္ကိုေတာ့ သိလိုက္သည္။  ဝမ္းထဲသို႔ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ ဝင္မသြား၊ ပထမေတာ့ ပူတူတူ ရွိန္းတိန္းတိန္း ႏွင့္ပင္ မ်ိဳခ်လိုက္ရသည္။  သူ႔ကို ဖတ္ေနစဥ္ပင္ အသစ္အဆန္း ကေလးမ်ားကို မေတြးဝံ့ဝံ့ ေတြးဝံ့ဝ့ံ ျဖစ္ေနရသည္။  သို႕ ရာတြင္ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို ေတြ႔ရ၍ ခံစားရမည့္ ေဝဒနာကို ရင္ဆိုင္ရမည္။  သူ႔ အယုအယကို ခံယူရာ၌ သူ႔ကို အရည္လည္ဖို႔ လိုသည္။  သူ၏ အယုအယမွာ အရည္လည္ေရး ေပၚတြင္ တည္ေလသည္။  အရည္လည္လာေလ ဖတ္၍ အင္မတန္ အရသာရွိေလ ျဖစ္သည္။  သူ႔စိတ္ကူးကို ေဖာ္က်ဴးေသာ အေရးအသားမွာ အႏုစိတ္သည္။  သူ အႏုစိတ္သေလာက္ကို ၾကည့္သူက ျမင္မွ ဟန္က်မည္။  သူ၏ ေရာင္ျခည္မ်ားသည္ ေရွ႔ဝယ္ လွပစြာ ထင္လာေလသည္။  ထိုေရာင္ျခည္မ်ားသည္ ပဥၥလက္နည္းျဖင့္ ေပၚလာေသာ ေရာင္ျခည္ျဖစ္၍ ထိုဟာသာ သူ၏ Art အႏုပညာ ျဖစ္ေလသည္။  ဒီဟာမ်ားသာ အရက္ကို မူးရေသာ အရသာ ျဖစ္ေလသည္။

ေမသည္ မည္သူ႔ အအုပ္အထိန္းကိုမွ မခံရေသာ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူကေလး ျဖစ္ေလသည္။  သူ႔သေဘာအတိုင္း ဘာမဆို လုပ္ႏိုင္သည္။  ေမသည္ ေက်ာင္းက ထြက္လွ်င္ ထြက္ျခင္း လူဂုဏ္တန္ေတြႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။  ပထမေတာ့ လူဂုဏ္တန္ကို နားမလည္၊ လူဂုဏ္တန္ကို အကဲမခတ္တတ္။  ေနာက္ဆံုး ေမသည္ လူဂုဏ္တန္ကို နားလည္ေလသည္။  နားလည္လွ်င္ လူဂုဏ္တန္ေၾကာင့္ပင္ သူတို႔ကို စြန္႔ခြါ၍ သြားရေလသည္။  ဒီအခန္းအထိ ဝတၳဳေရးဆရာက လူဂုဏ္တန္ေတြကို ေျပာင္ေလွာင္ေလသည္။  ဝတၳဳေရးဆရာသည္ ေမ ဘက္ကေန၍ လူဂုဏ္တန္ကို သေရာ္သည္။  ႏႈတ္ခမ္းမဲ့သည္။ က်န္ အခန္းမ်ားတြင္ ဝတၳဳေရးဆရာသည္ ေမ့ဘက္ကလည္း မေန၊ ဘယ္ဘက္ကမွ မေနေပ။  ေမ့ဘဝကိုသာ ဝတၳဳေရးဆရာသည္ ပန္းခ်ီဆရာလို ပံုတူ ေရးျပသည္။  ေမ့ပံုကားကို ေရးရာ၌ တလံုးတပါဒမွ် မကြန္႔၊ ေဆးေရာင္ႏွင့္လည္း မမႈန္းေသး၊ ေမ့ကို စကၡဳျဖင့္ ျမင္ရသည့္အတိုင္းသာ ေရးဆြဲေလသည္။  တခုေတာ့ ရွိသည္။  ပံုကားကို ဆြဲရာတြင္ ေဆးသား အင္မတန္ ညီသည္။  အခ်ယ္အလွယ္ လွပသည္။  လက္ရာ ယဥ္ေက်းသည္။  ပံုကားၿပီးလွ်င္ ဝတၳဳေရးဆရာက မညႊန္ျပ၊ ၾကည့္သူကသာ အလင္းႏွင့္ အေမွာင္ကို ခြဲျခားရမည္ ျဖစ္ေလသည္။  ခြဲျခား၍ စိတ္ကူးဥာဏ္ ထုတ္ရျခင္းမွာ အရသာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေလသည္။

=======================================

ေမဝတၳဳကို ေရးေသာ ကိုေဌးၿမိဳင္သည္(ဒဂုန္တာရာ) မွာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေလသည္။  သူသည္ တကၠသိုလ္ သမဂၢအသင္းတြင္ အမႈေဆာင္တဦး ျဖစ္၍၊ သူသည္ မႏွစ္က ဝါဒျပန္႔ပြါးေရးမွဴး ျဖစ္ေလသည္။  ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ ထုတ္ေဝေသာ မ်ိဳးညြန႔္ မဂၢဇင္းနွင့္ တကၠသိုလ္သမဂၢမွ ထုတ္ေဝေသာ အိုးေဝမဂၢဇင္းတို႔တြင္ အယ္ဒီတာ ျဖစ္ခဲ့သည္။  သူသည္ သမဂၢအစည္းအရံုး စင္ျမင့္မွ လာေသာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ေလသည္။  သူေရးေသာ ဝတၳဳတို၊ ေဆာင္းပါး၊ ကဗ်ာမ်ားကို ဒဂုန္မဂၢဇင္း၊ ဂႏၱေလာက၊ ယူနီဘာစီတီ ေကာလိပ္မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ဖတ္ရသည္။  သူသည္ စာေပကို ေရးစက ကဗ်ာမ်ားကို ေရးသည္။  ယခုမူ သူသည္ ဝတၳဳေရးဆရာ ျဖစ္ေလၿပီ။  သူ႔တြင္ ကဗ်ာ စိတ္ကူး ရွိသည္။  ထို႔ေၾကာင့္ သူေရးသားရာ၌ စာလံုးကေလးမ်ားမွာ ကဗ်ာဆန္သည္။  အင္မတန္ လွပသည္။  သူသည္ ဝတၳဳကို ေရးသားရာ၌ စာလံုးေလးမ်ားကို ပန္းသီသလို သီသည္။  ေနာက္တခုမွာ သူသည္ စကားလံုးထုဆရာ ျဖစ္သည္။  သူသည္ စကားလံုး အသစ္ကေလးမ်ား ကို ထုလုပ္သည္။ အသစ္အဆန္းမ်ား ေပါင္းဖြဲ႔၍ သူ႔အေရးအသား ျဖစ္လာရသည္။  သူသည္ သီကံုး ေရးသားရာ၌ Rhythmic ညီညြတ္၍ ေျပျပစ္သည္။

သူသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမားလည္း ျဖစ္ေလသည္။  ေရးေနက် စိတ္ကူးေနက်မ်ားကို ေတာ္လွန္၍ အသစ္ထြင္သည္။  ေလေျပေလညွင္းဟု မသံုး။ ေလႏုေအးဟု ေရးသည္။ ကစားသည္ ဟုမေရး။  ေနာ့သည္ဟု ေရးသည္။  ဒီလို သူသည္ ဘယ္သူႏွင့္မွ မတူ။  ဘယ္ဟာနွင့္မွ မတူေသာ အရသာ ရွန္ပိန္အရက္ကို ေသာက္၍ မူးေနေသာ အရသာ ျဖစ္ေလသည္။  ေမ၏ ပံုကားသည္ ေရွ႔တြင္ အခိုးအေငြ႔မ်ားသဖြယ္ လိပ္၍ လိပ္၍ သ႑ာန္ဝတၳဳတခု ျဖစ္ေပၚေနလိမ့္မည္။  ထိုပံုသ႑ာန္သည္ ေမဝတၳဳ ျဖစ္၍ အရက္ကို မူး၍ လာရန္မွာ အမွာကို ေက်ာ္၍ ေရွ႔ဆက္ ဝတၳဳကို ဖတ္ဖို႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

သခင္ဗဟိန္း
တကၠသိုလ္သမဂၢႏွင့္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ
ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢအသင္း ဥကၠဌေဟာင္း။
၈-၈-၄၁။ ရန္ကုန္။

[ဒဂုန္တာရာ "ေမ" တတိယအႀကိမ္၊ မႏၱေလး၊ မိုးဦးပန္း စာေပတိုက္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၆၃]

Monday, August 25, 2014

စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ တိုက္ပြဲေျခရာမ်ား….ေရးသူ ေမာင္ခိုင္ေအာင္(စစ္ေတြ)

ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္မ်ိဳးဆက္မ်ား
------------------------------------
၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု
ပထမအႀကိမ္၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္။


[စာမ်က္ႏွာ ၁၀၉ - ၁၂၀]


စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ တိုက္ပြဲေျခရာမ်ား.
ေမာင္ခိုင္ေအာင္(စစ္ေတြ)



ထီမထင္ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြရဲ႔
အမည္အစဥ္ ေခါင္းေပၚဖ်ားမွာလ
မင္းတို႔ ဆရာကို
စာရင္းတို႔ကာ ထားၾကေပေတာ့

သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း

၁၉၇၃ မွာ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကေန ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုျမင့္စံတို႔ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။  "မနက္ဖန္ရဲ႔ ရင္ခုန္သံ"  ျဖစ္တယ္။  ကိုမိႈင္းေပးတဲ့ နာမည္ပါ။  သူက ဒဂုန္တာရာနဲ႔ ဆရာႀကီးမိႈင္းကို ကိုးကြယ္ ေလးစားသူပါ။  စာအုပ္ေလးကို ေမာင္ဆန္းညြန္႔က ဖေယာင္းမွာ ေရးၿပီး ကိုမိႈင္းက လိုတာေတြကို စီစဥ္ ေပးတယ္။  ေနာက္ေက်ာဖံုးမွာ ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႔ ထီမထင္ေက်ာင္းေတာ္သား စာပိုဒ္၊ ေဂၚကီရဲ႔ ဝါက်၊ လူရႊင့္ရဲ႔ 'စာေပဟာ မိုးနဲ႔ ေျမကို ေမွာက္လွန္မပစ္ႏိုင္ဘူး'  ဆိုတဲ့ ဝါက်ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္ဆိုတာ RIT လို႔ေခၚတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ေရွ႔က စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးပါ။  အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စုစည္းခဲ့ၾကတယ္။  "ကၽြန္ေခတ္မွာ လူလိမၼာ မလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔"  ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႔ ၾသဝါဒနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားဆိုးေတြေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ့ၾက၊ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ခဲ့ၾက၊ စာတမ္းေတြ ေဝခဲ့ၾကတယ္။

ကိုစိုးထြဋ္(ေမာင္စိုးစံ)၊ ျမင့္ေအာင္ၾကည္(ေျမဝါ)၊ တို႔က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တႏွစ္ေစာတယ္။  တင္ေအးၾကဴ(ေမာင္မိႈင္းလြင္)၊ သန္းလင္း(ဘုန္ႏြယ္လင္း)၊ စံျမင့္(ေမာင္ျမင့္စံ)၊ ဆန္းညြန္႔(ေမာင္ဆန္းညြန္-ေရေက်ာ္) တို႔က တႏွစ္ေနာက္က်တယ္။  ေနာက္ပိုင္းမွာ ဝင္းျမင့္(ဝင္းမင္းေထြး) လည္း လူမိုက္အုပ္ထဲ ေပါင္းစည္း လာခဲ့တယ္။  သူတို႔က အႏုပညာအား ေကာင္းၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သေဘာတရား ႏိုင္ငံေရး အားသန္တယ္။  လူထုတိုက္ပြဲ အျမင္ကေတာ့ အတူတူပါပဲ။  စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဘဝမွာ ေမ့ႏိုင္စရာ မရွိတဲ့ ရဲေဘာ္တဦး ကေတာ့ ခင္ေမာင္ေလး(မံုရြာ)ပါ။  ကိုျမင့္ေဆြ (မံုရြာ ဆားလင္းႀကီး) က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတန္းတူ၊ တကယ့္အကိုႀကီး။  ခ်င္းတြင္းဒိုးရဲ႔ ဆရာႀကီး (၁၉၆၉) ကၽြန္းဆြယ္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုျမင့္ေဆြ ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။  သူနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ခင္ေမာင္ေလးကို ရင္းနွီးယံုၾကည္ သိကၽြမ္းခဲ့ရတယ္။  သူက ဟိတ္ဟန္ ပကာသန ကင္းတဲ့သူ၊ ပညာတတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားနဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာေရး ေကာင္းတယ္။  စိတ္ဓါတ္ေကာင္းတယ္။  ရန္ကုန္မွာ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ အရွိန္စယူလာတဲ့ကာလမွာ သူက ျမရာပင္ ေတာနက္ထဲကို ပ်ံသြားတယ္။  သူ႔ကို ရခိုင္သြားမွာလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခဲ့ေသးတယ္။  ရဲရင့္တဲ့ လူငယ္တဦးဟာ မဟုတ္မမွန္တဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႔ သားေကာင္ဘဝနဲ႔ မုတ္သုန္ေတာနက္ထဲ ေၾကြခဲ့ရတယ္။

၁၉၆၉ လႈပ္ရွားမႈထဲက ကိုတင္လိႈင္(ပဲခူး) ကေန ခင္ေမာင္ေလး ထိုမွ၊ ညီေလး ဖုန္းေမာ္ထိ ထိုမွသည္……။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ေသာ ေက်ာင္းဟာ ေျမျဖဴန႔ံသင္းမေနပဲ ေသြးေတြ စြန္းထင္းခဲ့ရေလတယ္။

၁၉၇၄ ရဲ႔ မိုးဦးရက္မွာ ကိုျမင့္ေဆြ၊ ကိုမိႈင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ႀကိဳ႔ကုန္းဘီပီအိုင္ေရွ႔ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။  အင္းစိန္ မီးရထား စက္ရံုဝင္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝင္ခဲ့တယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ထမင္းထုပ္ေတြ၊ ေဆးလိပ္ေတြ၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ စားစရာေတြ ပါလာတယ္။  ေၾကျငာစာရြက္ေတြ ပါလာတယ္။  အုတ္က်င္းရပ္ကြက္ ထဲက ဆင္းရဲတဲ့ အလုပ္သမား မိသားစုဆီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခဲ့တယ္။

ဆန္ေပးပါ၊ ထမင္းေပးပါ. ကေလးေတြရဲ႔ အသံ မိခင္ေတြရဲ႔ အသံဟာ ဘယ့္ႏွယ္ ခ်ိဳျမ ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ အင္းစိန္လမ္းမ ေပၚက စက္ရံုေတြ ေရွ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ မိန္႔ခြန္းေတြ ေျပာၾကတယ္။  ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဟစ္ခဲ့ၾကတယ္။  ဒါဟာ လူထုတိုက္ပြဲ၊ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲ၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ တိုက္ပြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုးတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ပူးတြဲ တိုက္ပြဲဝင္တဲ့ အေရးေတာ္ပံု။

(၁၉၆၉) ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းနွစ္က ၾသဂုတ္လမွာ ထမင္းငတ္တဲ့ ျပည္သူေတြ ဆန္ေတာင္းတဲ့ လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဆန္ေရစပါး ေပါမ်ားၾကြယ္ဝတဲ့ ရခိုင္ျပည္မွာ ဆန္ေတြရွား၊ မတရားေစ်းႀကီးၿပီး ျပည္သူေတြ ထမင္း ငတ္ရသတဲ့။  ဂိုေဒါင္မွာ ဆန္ေတြ ဆန္ေတြ။  ဆန္ေပးပါ ဆန္ေပးပါ။

စစ္ေတြၿမိဳ႔ ကေလးရဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္း နီနီႀကီးေတြ ပြင့္ခဲ့ရတယ္။  မီးခိုး က်ည္ခိုးေတြ ေဝခဲ့တယ္။  လမ္းနေဘး ဆတ္ရိုးက် ေခ်ာင္းကေလးမွာ ညွီစို႔ နီရဲ ခဲ့ရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တခံုတည္း ထိုင္တဲ့ ကိုသာေအး (ေျမာက္ဦး) ဟာ ရင္ခြဲရံုထဲမွာ။ ဦးေခါင္းဟာ ေၾကမြ သြားခဲ့ၿပီး။  ကၽြန္ေတာ္ သြားမၾကည့္ရဲ ခဲ့ပါ။  အဲသည္လိုပဲ အင္းစိန္လမ္းမေပၚ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဘာတာထိပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဘာတာထိပ္မွာ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြ၊ သစ္ပင္ႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။  လင္းဆြဲေတြ ငွက္ေတြ နားေနတတ္တယ္။

"ညေနေစာင္း ေမွာင္ရီရီမွာ ငါ အိမ္ေ၇ွ႔ ေျမနီလမ္းကေန ၾကည့္လိုက္ရင္ သစ္ပင္မွာ တြဲေနတဲ့  လင္းဆြဲငွက္ေတြကို ဒီမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ဝိဥာဥ္ေတြလို႔ ခံစားရတယ္" ဟု ဘာတာလမ္းထဲမွ နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာဆရာမႀကီးက ေျပာဖူးပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ဆင္မလိုက္သေဘၤက်င္း ဝင္စီး တိုက္ခိုက္ခံရၿပီး အလုပ္သမားထုရဲ႔ တရားတဲ့ ေတာင္းဆိုမႈဟာ အသံတိတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ထိၾက နာၾက ေျပးခဲ့ရသည္ပဲ။

သိတ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ပါ။  ေျခာက္လအၾကာမွာ တိုက္ပြဲ ျဖစ္လာခဲ့တာပါပဲ။  တကၠသိုလ္မွာ ေဝတဲ့ႏွင္းေရ.. ႏွင္းေလးေတြမွ ဟုတ္ရဲ႔လား။  ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ ျမကၽြန္းညိဳညိဳ ယမ္းခိုးေတြ ေဝခဲ့ရပါတယ္။

ကိုစံသာ(စစ္ေတြ)တို႔၊ သက္လိႈင္၊ ဂိုရွယ္တို႔ ေက်ာင္းက အုပ္စုေတြ အင္းစိန္နရသိန္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။  ဘိုဘိုေက်ာ္ညိမ္း တို႔လည္း ပါသြားတယ္။ RIT ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အင္းစိန္ေစ်း၊ အင္းစိန္ေထာင္ဆိုတာ ယဥ္ပါးေနက် ျမင္ကြင္းပါ။  အခုေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ပညာတကၠသိုလ္ကေန အင္းစိန္ ဘဝတကၠသိုလ္ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။

၁၉၇၅ ဇြန္ (၆) အလုပ္သမားေတြရဲ႔ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲ ၿဖိဳခြဲ ေခ်မႈန္းခံရတဲ့ တႏွစ္ျပည့္ေန႔။  အင္းစိန္ လမ္းမေပၚ ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ေန႔။  သမိုင္းဝင္ ေသြးစြန္းတဲ့ေန႔။  ေၾကညာခ်က္ေတြ ထြက္လာတယ္။  တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား သမဂၢရဲ႔ အသံ ခပ္သဲ့သဲ့ တကၠသိုလ္ ေလထုထဲ ပ်႔ံေနတယ္။  စက္မႈတကၠသိုလ္ စြယ္ေတာ္ရိပ္မွာ ပ်႔ံေနတယ္။

အဲဒီေန႔မွာ ဗမာဖက္ဆစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႔ လက္ပါးေစ ပညာေရး အာဏာပိုင္ေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ျခံ ေက်ာင္းဝင္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ခန္႔ညားလွပတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ခန္းမထဲမွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအျပည့္ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႔ၾကမယ္။  ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားေရး ေရႊျပည္ေအးတရားနဲ႔ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို ဦးခ်ိဳးပစ္ဖို႔ ေက်ာင္းသားထုကို လူထုလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ခြဲပစ္ဖို႔၊ ေခါင္းမာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ေခါင္းရိုက္ခြဲဖို႔ သူတို႔ လာခဲ့ၾကသည္။

စက္မႈတကၠသိုလ္ဆိုတာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ ယုန္ကေလးေတြရဲ႔ ေက်ာင္း၊ တြန္က်ဴးတတ္တဲ့ ေဒါင္းေတြရဲ႔ ေက်ာင္း၊ ရဲရင့္တဲ့ က်ားသစ္ေတြရဲ႔ ေက်ာင္း. အဲဒီမွာ ဓမၼနဲ႔ အဓမၼ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ခဲ့တယ္။  ညွိႏႈိင္းလို႔ မရဘူး။  တိုက္ပြဲ ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။  သမိုင္းေဆာင္ေတြဘက္က ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဟိန္းထြက္လာတယ္။

အဓိပတိလမ္းမ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံ ပ်႔ံလြင့္ေနတယ္။

ဇြန္လ (၈) ရက္ေန႔ ေနေရာင္ျခည္ လင္းလက္ေနတယ္။ တခါတခါ မိုးမႈန္ေလးေတြ ခပ္ဖြဲဖြဲ က်လာတတ္တယ္။

ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြ၊ အလုပ္သမားမိသားစုေတြဟာ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ခ်ီတက္လာၾကတယ္။  ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ၊ စစ္အစိုးရရဲ႔ မွားယြင္းေဖာက္ျပန္မႈေတြကို ဖြင့္ခ် ေဝဖန္ထားတဲ့ စာရြက္ ဟာတမ္းေတြ၊ ျပည္သူလူထုၾကား ပ်႔ံႏွ႔ံသြားတယ္။  စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ျဖတ္ၿပီး အင္းစိန္နရသိန္ႀကီးဆီ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကတယ္။  အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးကို ဝိုင္းပတ္ကာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ေက်ာင္းသား၊ အလုပ္သမားရဲေဘာ္ေတြ ရွိတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတြ ရွိတယ္။ မတရားတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ ေထာင္ခ် ႏွိပ္စက္ထားတယ္ မဟုတ္လား။

ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမ ေရွ႔ဆီ၊ ၿပီးေတာ့ ပန္းဆိုးတန္းတရားပြဲ၊ အတြင္းဝန္ရံုးကို ဝိုင္းပတ္ခ်ီတက္ ဆႏၵျပပြဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါသလဲ၊
(၁) ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္တာကို ေျဖရွင္းေပးပါ။
(၂) ပညာတတ္ဘြဲ႔ရ အလုပ္လက္မဲ့ ျပႆနာကို ေျဖ၇ွင္းေပးပါ။
(၃) ေက်ာင္းသားသမဂၢကို တရားဝင္ ရပ္တည္ခြင့္ေပးပါ။
(၄) မတရားဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ အလုပ္သမား၊ ရဟန္းသံဃာေတြကို လႊတ္ေပးပါ။

၁၀ ရက္ေန႔ ညေန ခ်ီတက္ပြဲအၿပီးမွာ သပိတ္စခန္းဟာ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ကို ေျပာင္းခဲ့တယ္။

၁၁ ရက္ေန႔ နံနက္ (၄) နာရီ။

မုခ္ေလးဘက္ရဲ႔ ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တက္လာတဲ့ လက္နက္ကိုင္ စစ္သားေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ တံခါးေတြကို ဖြင့္လိုက္တယ္။

ေရႊတိဂံုဘုရားရင္ျပင္ေပၚက ျပည္သူ႔အခြင့္အေရး၊ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး ေတာင္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူပုန္ဌာနခ်ဳပ္တခုလို တပ္မေတာ္က ဝိုင္းပိတ္ဖမ္းဆီးခဲ့သည္ပဲ။ ရဲရင့္ထူးခၽြန္ ေျပာင္ေျမာက္သည့္ စစ္ဆင္ေရးႀကီး၊ ထူးခၽြန္ပါဘိ စစ္ဦးစီခ်ဳပ္ သူရႀကီး။

ရဲအခ်ဳပ္ကားေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖမ္းယူလာခဲ့တယ္။

"ဟံသာဝတီ အဝိုင္းကြ၊ လွည္းတန္းေရာက္ေတာ့မယ္.."

"ကမၻာမေၾက ဗမာျပည္. ဒါ  တို႔ျပည္"  သီခ်င္းတစ ထြက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သီခ်င္းသံ "ကမၻာမေၾက"

======================================================

ေမာင္ျမင့္ေဆြနွင့္ အေပါင္းအပါမ်ား ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စစ္ခံုရံုးတင္ခဲ့တယ္။  ကိုးႏွစ္တန္းမွာ ေက်ာင္းထဲက ကိုျမင့္ေဆြ၊ ျမင့္ေအာင္ၾကည္၊ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္။ (၇)ႏွစ္တန္းမွာ ကိုေစာႏိုင္ (ဟန္ေအာင္) နဲ႔ ဘလိႈင္(ေျမာက္ဦး) တို႔ ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ေထာင္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ မရွိသေလာက္ပဲ။  ရခိုင္နဲ႔ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးအႏြယ္ ရဲေဘာ္ ေလး၊ ငါးဦးပဲ ရွိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ (၃) ဟာ ဟိုတုန္းက ႏိုင္ငံေရးအေဆာင္။ ေအာက္ထပ္မွာ အိပ္ခုတင္ေတြ ရွိေသးတယ္။  အေဆာင္နဲ႔ တြဲလ်က္ ထမင္းစားေဆာင္ရဲ႔ စားပြဲေတြ ရွိေသးတယ္။  ကၽြန္ေနာ္တို႔က သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ေတြ၊ အာဏာပိုင္ေတြ အျမင္မွာေတာ့ ရာဇဝတ္သားေတြ။  ေထာင္ကို ေထာက္လွမ္းေရးက အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူးျခားတဲ့ အခြင့္အေရး ဘာတခုမွ မရဘူး။  စပါးလံုး စပါးခြံေတြနဲ႔ လံုးတီးထမင္း၊ ပဲဟင္းၾကဲၾကဲနဲ႔ အညံ့စား ငပိတေကာ္။

အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာပဲ စစ္ပုလိပ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ခဲ့ရေတာ့တယ္။  ကြဲၾက နာၾကရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ (၅)ေဆာင္ကို ေရာက္သြားတယ္။  ကိုေအာင္ထိုက္၊ ကိုစိုးေအာင္တို႔ ေဆး (၂) အုပ္စုႀကီးနဲ႔ သြားဆံုတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အခန္းကပ္လ်က္မွာ ဦးေထြးျမင့္ ရွိတယ္။

အသက္ငယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြကို တြဲဘက္ေထာင္ပို႔ၿပီး ေတာင္ယာအလုပ္ၾကမ္း ခိုင္းေနတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။  စိတ္မခ်မ္းသာစရာ သတင္းပါဘဲ။ လက္ခံႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။  ေနာက္မၾကာမီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို တြဲဘက္ေထာင္ ပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္။  တြဲဘက္ဟာ မုန္တိုင္းမထခင္ထိ ေနေပ်ာ္စရာေလးပါ။  ေထာက္လွမ္းေရးက တပ္ၾကပ္ႀကီးတဦး တိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။  မီးရထားလမ္းေဘးက တြဲဘက္ေထာင္ကို ေအာင္ဆန္းဘက္သြားရင္ ဘတ္စ္ကားေပၚက ျမင္ဖူးေနခဲ့တယ္။

မိုးလင္းရင္ ပဲျပဳတ္၊ ေကာက္ညင္းေပါင္း ေအာ္ေရာင္းသံေတြ ၾကားရတယ္။  ရထားေတြက ျဖတ္ျဖတ္ ေမာင္းသြားတယ္။  ေဘာ္လံုးကန္စရာ ကြင္းေလး ရွိတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာရြတ္ၾကတယ္။  လက္ေရးမဂၢဇင္းတေစာင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။  "ေခၚသံ" ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကာလတုန္းက (AAWB) အာရွအာဖရိက စာေရးဆရာ ကဗ်ာဗ်ဴရိုက ထုတ္တဲ့ "The Call"  မဂၢဇင္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။

"ေခၚသံ" မဂၢဇင္း အျပင္အဆင္နဲ႔ ပန္းခ်ီေတြကို ကိုစံမင္း၊ ကိုအင္ဒရူးတို႔ ပန္းခ်ီဆရာ အုပ္စု (ဦးသန္႔) က တာဝန္ယူပါတယ္။

တြဲဘက္ဟာ သီျခားနယ္ေျမျဖစ္လို႔ ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔ရတာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းပါတယ္။  ဝန္ထမ္းရပ္ကြက္ လမ္းေတြကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတယ္။  အမ်ိဳးသမီးေထာင္ေရွ႔က ျဖတ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ သပိတ္ရဲေဘာ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ နန္းခင္ေထြးျမင့္(ဘားအံ)၊ နန္းရြက္ႏု(ရွမ္းေတာ္လွန္ေရး)၊ ေနရီဘေဆြတို႔ အဲဒီမွာ ရွိပါတယ္။

ေထာင္ဝင္စာကေန တဆင့္ မိႈင္းရာျပည့္ ျပင္ဆင္မႈေတြကို ၾကားေနရတယ္။  လူထုခ်ီတက္ပြဲ၊ လူထုအခမ္းအနား၊ ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္ပြဲတုန္းက အင္းစိန္ေထာင္ကို ဝိုင္းခဲ့ၾကတယ္။  သူတို႔ လာဝိုင္းခဲ့ရင္..။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္။  စိတ္ေစာေနၾကတယ္။  ေထာင္အျပင္မွာ ရဲေဘာ္ေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။  မ်ိဳးဆက္ေတြ ရွိေနတယ္။  ယံုၾကည္ေနတယ္။

ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႔ ဂူဗိမာန္၊ ေရႊတိဂံုဘုရားရင္ျပင္ေတာ္၊ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ခြပ္ေဒါင္း ေအာင္လံေတာ္၊ ၿမိဳ႔ျပလမ္းမေပၚမွ လူထုတိုက္ပြဲမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရံုထဲမွာ လန္းဆတ္ေနတယ္။  တြဲဘက္ေထာင္ဟာ ေခၚသံကို နားစြင့္ေနတယ္။

ညဟာ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။  ဝုန္းကနဲ မီးရထားတစီး ျဖတ္သြားတယ္။  ေခြးေတြ အူတယ္။  မိုးလင္းလာတယ္။  ၿဖိဳခြဲ ခံလိုက္ရၿပီ။

ကိုမိႈင္းနဲ႔ သန္းလင္းကို ဖမ္းမိတယ္။  ဝင္းျမင့္လည္း ပါတယ္။  တင္ေမာင္ဦးကိုလည္း မိထားၿပီ။

တင္ေမာင္ဦးဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဒီဇင္ဘာ ဦးသန္႔ မတိုင္ခင္ကတည္းက သိကၽြမ္းယံုၾကည္ခဲ့ၾကတာ။  သူက ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္က ရခိုင္၊ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုတကၠသိုလ္စာ/ယဥ္ (စာေပႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈဆပ္ေကာ္မတီ) မွာ ဆံုလာတာ။  ဒီဇင္ဘာလႈပ္ရွားမႈ စကတည္းက တြဲလာတာ။  အလုပ္သမားတိုက္ပြဲလြန္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ပတ္လည္လြန္မွာ သူဟာ ေရွ႔ဆံုးကပဲ။  သပိတ္စခန္းကို ေရႊတိဂံု ေရႊ႔လာေတာ့ သူက ေနာက္ခ်န္ ဆုတ္သြားတယ္။

ကိုဦးသာေမာင္(ဥပေဒ) ေကာ လွေသာင္းႀကီးေကာ။

နရသိန္ထဲမွာ ဆံုၾကတာေပါ့ ကိုမိႈင္းေရ။

ဆက္တ္ိုက္ပါပဲ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို စစ္ဖိနပ္ႀကီးက ဝဲလာတယ္။  ေက်ာင္းသားေတြ အလုပ္လုပ္ရမယ္။  အလုပ္ခြဲမယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႔မွာ တြဲဘက္ကေလးေဆာင္ ရွိတယ္။  ကိုဓႏုတို႔၊ ကိုေစာႏိုင္ တို႔ ရွိတယ္။  ေနပူထဲမွာ၊ ယာခင္းထဲမွာ၊ မဲျပာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြအေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတြလို အရိုက္ခံေနရတဲ့ ရဲေဘာ္ေလးေတြ။  ရင္ထဲမွာ မခ်ိေပမယ့္ ဘာလုပ္ၾကမလဲလို႔ ေတြးေနတာ။  အခု ျမားဦးဟာ ငါတို႔ဆီ လာပါေပါ့ေလ။

တုန္႔ျပန္မႈက ရွင္းရွင္းေလးပါ။

မလုပ္ႏိုင္ဘူး။  သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား၊ ႏိုင္ငံေရးေက်ာင္းသား။  ရာဇဝတ္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ကြဲတိုက္ဆီ ေရာက္လာတယ္။  အခန္းေတြက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ တိုက္တျခမ္းမွာ ႀကိဳးသမားေတြ ထားတယ္။

မိလႅာဂန္ဖလား အထုတ္မွာ ေျခေခ်ာ္ၿပီး ဖလားက်ကြဲသြားတယ္။  စစ္ပုလိပ္က ဂန္ဖလား အသစ္ယူလာၿပီး ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ မိလႅာေတြကို လက္နဲ႔ က်ံဳးထည့္ဖို႔ ဖိုးေအးေလးကို ေျပာတယ္။  ကေလးက ဘာလုပ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာကို သားေရျပားနဲ႔ ဆက္တိုက္ရိုက္ေနတယ္။  ဖိုးေအးေလးက မိလႅာကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ က်ဳံးၿပီး…….

"ဖိုးေအး မလုပ္နဲ႔.. ေဟ့ေကာင္ေတြ……"  သံတံခါးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝုန္းဒိုင္းေဆာင့္၊ ဝါဒါေတြ ေျပးလာ. တံခါးေတြဖြင့္ ထုတ္ရိုက္ ခုခံၾက.. ပံုစံထိုင္။  တိုက္(၁) ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းခဲ့ၾကတယ္။

ကိုတင္ေမာင္ဦးကို တိုက္ (၁)က အထြက္မွာ လွ်ပ္တျပက္ မနီးမေဝး ဆံုခဲ့ရေသးတယ္။  သူက လက္သီးဆုပ္ၿပီး ေထာင္ျပတယ္။  လံုခ်ည္ျဖဴနဲ႔ အက်ႌမပါ၊ လည္ပင္းမွာ မ်က္ႏွာသုတ္ေလး ပတ္လို႔။  အျပံဳးကို လွမ္းျမင္ရတယ္။  ေနာက္ဆံုး ျမင္ကြင္းပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ (၆) တိုက္ထဲ ေရာက္လာတယ္။  စဖမ္းလာတုန္းက စစ္ေၾကာေရးကာလမွာ တႀကိမ္။  ေထာင္ခ်ပစ္ၿပီး ေနာက္ထပ္လက္က်န္ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို စစ္ရင္း ဒုတိယအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။  တတိယအႀကိမ္ အေမွာင္တိုက္။

ဖ်ာမရွိဘူး၊ ေစာင္မရွိဘူး။ ထမင္းတပုဂံ၊ ေရတဖလား၊ ဂန္ဖလားတခု၊ မီးမွိန္မွိန္ တပြင့္၊ တံခါးႏွစ္ထပ္၊ သံတိုင္ေလးေခ်ာင္းနဲ႔ ျပတင္းငယ္တေပါက္။

ကိုခင္ေမာင္ေလးေရ…… ေရ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စာအုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို ျဖဲဆုတ္ မီးတုတ္ေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။
စာသင္ခန္းနဲ႔ ခံုတန္းေတြဟာ ခံကတုတ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္။
ကတၱရာလမ္းေတြဟာ စစ္ေျမျပင္ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ နရသိန္ စစ္ပုလိပ္ အက်ဥ္းစခန္းေတြဟာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္း ျဖစ္လာခဲ့ေပါ့။
"ကယ္တင္ရွင္ ဘယ္ေသာအခါမွ မရွိေပ
နတ္သိၾကား မင္းဖရားကို ဒို႔မယံုေပ
ေႏွာင္ႀကိဳးကို ဒို႔လက္ရံုးနဲ႔ ခ်ိဳးဖ်က္မေလ
ေသာကဗ်ာပါဒ ေဘာကင္းစင္ေစ
လုယက္ျခင္းမွ အမွန္မလြဲပင္ ကင္းေစ
အမ်ားျပည္သူ တူညီ ေပ်ာ္ျမဴးၾကေစ
အားလံုးက တာဝန္ကိုယ္စီထမ္းမေလ
ရဲေဘာ္တို႔.. လာ စု ရံုးေလ
အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲမယ္ေလ.."

အမွန္တရားအတြက္ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြအတြက္ ၇ဲေဘာ္ေတြဟာ အသက္ေတြကိုေတာင္ စေတးသြားၾကခဲ့ၿပီပဲ။  အေမွာင္တိုက္ထဲမွာ အင္တာေနရွင္နယ္ကို တိုးတိုးဆိုရင္း အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းရတာ၊ ဘာမ်ားခက္ခဲလို႔လဲ၊ ဘာမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဆံုးရွဳးံနစ္နာရလို႔လဲ၊  ကိုခင္ေမာင္ေလးေရ……

တိုက္ (၅) ကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ကိုမိႈင္း၊ ကိုသန္းလင္းနဲ႔ ကိုဝင္းျမင့္တို႔ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။  မိႈင္းရာျပည့္ မ်ိဳးဆက္ေတြ ဆက္တိုက္ ဝင္လာၾကတယ္။  ေနာက္ မီးေမာင္း၇ဲေဘာ္ေတြ ေရာက္လာတယ္။  ေျခာက္တိုက္ အဝင္အထြက္မွာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္(လိပ္ကေလး)နဲ႔ ခဏ ဆံုခဲ့ရေသးတယ္။  သူက မီးေမာင္းနဲ႔ ပါလာတာ။  ကၽြန္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္ စီနီယာ။  ကိုကိုးကၽြန္းျပန္။  မီးေမာင္းမွာ ကၽြန္းျပန္နွစ္ဦး ပါလာတယ္။  သူနဲ႔ ကိုျမေအးပါ။  တပ္မေတာ္ မွတ္တမ္းရံုးက ဆာဂ်င္ေတြ ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းဟာ (၅)တိုက္ဟာ ေထာင္ထဲက လြတ္လပ္နယ္ေျမတခုလို ျဖစ္ပါတယ္။  ပဲဟင္းေကာင္းတယ္။  ဟင္းခ်က္လို႔ ရတယ္။  စာအုပ္ေတြ သြင္းလို႔ ရတယ္။  စစ္တုရင္ၿပိဳင္ပြဲေတြ ညေနဆည္းဆာ ဂီတပြဲေတြ။ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳပြဲ၊ ဂုဏ္ျပဳေတးေတြနဲ႔ အျပင္ေလာကကိုေတာင္ ေမ့ခ်င္ခ်င္။  ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေက်ာင္း တခုလိုပဲ။  ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလည္း ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။

"……….အမ်ားအတြက္ ကုေဋကုဋာဆိုတာ..ကိုယ့္အတြက္ ဆေက(နည္းနည္း) ရာပါေရ.၊ အရာရာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ တိုက္ပြဲဝင္လာခဲ့ကတ္ေတ…….။ ေဒေနရာက အိမ္ကိုလြမ္းလို႔ အားလည္းမငယ္ နိန္ဂဲ့ေဝ၊ ငရို႔ပိုင္ ေပ်ာ္စီေၾကာင္းနဲ႔ မွန္းဆ ဆုေတာင္း ပါေရေလ လြမ္းရသူ႔အေၾကာင္း မပါစီေဝ………"
စိန္ေရႊမိုးနဲ႔ သာထြန္းေအာင္၇ဲ႔ ရခိုင္သီခ်င္းကို စုေပါင္း ဆိုၾကရင္း ခ်စ္သူကို လြမ္းစိတ္၊ အိမ္လြမ္းစိတ္၊ အားငယ္စိတ္ေတြ ေဝးေနခဲ့ၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့လည္း အရိပ္မဲႀကီးက လာထိုးတာပါပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြ အလုပ္လုပ္ရမယ္။  ေလးေဆာင္၊ ငါးေဆာင္မွာ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ၾက။  ရိုက္ႏွက္ခံရၿပီး စစ္ေခြးတိုက္ဆီ ေျပာင္းခံရ။  စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ နာက်ည္းဖြယ္ သတင္းေတြကို ၾကားလာရတယ္။

အေဆာင္က ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြ ကၽြန္ျပဳႏွိပ္စက္ ခံေနရခ်ိန္မွာ တိုက္ (၅) တိုက္ (၄) မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပြဲမီးလွ်ံထဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုးဝင္ခဲ့ၾကတယ္။

"ဘာ ထမင္းမစားဘူး၊ အစာငတ္ခံမယ္ ဟုတ္လား၊ ေရေတာင္ မေပးဘူးကြာ"

ဆာဂ်င္သိန္းၿမိဳင္က ျပတ္တယ္။  ေရအိုးေတြ လာသြန္ပစ္တယ္။  အျပ္ငမွာ မိုးေတြ ရြာေနတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေရေတာင္ ေသာက္စရာ မရွိဘူး။

အေမွာင္တိုက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။

ပံုစံထိုင္၊ အျပည့္ထိုင္၊ ဒါေထာင္ကြ၊ သတ္ပစ္လို႔ရတယ္။ ေနာက္ေပါက္က ထုတ္လိုက္ရံုပဲ။

"..ေဟ့ေကာင္  အလုပ္လုပ္မလား မလုပ္ဘူးလား.. ေျပာစမ္း"

"ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသားပါ အလုပ္…….."

ေနာက္ေက်ာေပၚကို ေျခဖဝါး ျပင္းျပင္း က်လာတယ္။  ေရွ႔ကို ငိုက္က်သြားတယ္။  ေျခေထာက္ေတြ သားေရျပးေတြ ေက်ာေပၚေရာက္လာတယ္။  ရင္ညြန္႔နဲ႔ နံေဘးကို လက္နဲ႔ အုပ္ၿပီး ကာထားတာ ေျခဦးက ထိုးဝင္လာတယ္။

တဖက္ခန္းက အလန္႔တၾကား ေအာ္သံကို ၾကားရတယ္။

"စစ္ပုလိပ္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ားဆီ အစာေရ ျပတ္ကာ ေသေအာင္ သတ္ပါေစ ေအာင္လံလႊင့္ကာ ေနာက္မတြန္႔ခဲ့သည္ - ဒူးမတုပ္ ခဲ့သည္ ဦးမညြတ္ခဲ့သည္……"  ေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ား ဆိုခဲ့ေသာ ေတးသည္ နရသိမ္ နံ၇ံမ်ားတြင္ ပဲ့တင္ထပ္ေနခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွံဳးနိမ့္ခဲ့ရတယ္။  မွန္ပါတယ္။  ေက်ာင္းသားေတြ အသီးသီး အေဆာင္ကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။  ဆိုင္ရာ အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကရတယ္။  တိုက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။

လူမိုက္ ျပႆနာေကာင္ေတြ ကိုျမင့္ေဆြ၊ ကိုမိႈင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္ဦးဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ (၁) ေဆာင္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။  အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အျမဲတမ္း ျပႆနာ တက္တတ္တဲ့ လည္ပင္းေၾကာတင္းတင္းနဲ႔ စိန္ေရႊမိုး(ရခိုင္) လည္း ပါတယ္။  အေဆာင္နေဘး ေစတီေလးနဲ႔ ေညာင္ပင္ရိပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ကြန္းေပါ့။

ေထာင္ထဲမွာ တိုက္ပြဲ ဒီေရ က်သြားခဲ့ပါၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာဖတ္ၾကတယ္။  အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ၾကတယ္။  အိမ္ကို လြမ္းတယ္။  ေက်ာင္းကို လြမ္းတယ္။  ဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားဆိုးေတြ ထြက္လြန္းတယ္။  ဟုတ္တယ္။  အာရ္အိုင္တီ စြယ္ေတာ္ရိပ္ Rangoon Institute of Technology ေလ။  ကၽြန္ေတာ္က Revolutionary Institute of Technology လို႔ ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။

"……မီးေလာင္ေျမ တစျပင္မွာ အတည္၊ ထြန္းသစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ဒို႔ေဆာက္မည္.၊ စစ္အာဏာရွင္ ဖ်က္ၿဖိဳကာအတည္.. ျပည္သူ႔ေခတ္တြင္ ဒို႔တေတြ ေက်ာင္းတက္မည္…….."  တို႔ အစ္ကိုေတြ ဆိုခဲ့ဖူးေသာ ေတးတစကို ဆိုညည္းရင္း နရသိမ္ ညမ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

================================================================

ေတြးမိသမွ်ဟာ လြမ္းစရာ……..။

ညီေလး ဖုန္းေမာ္ေရ

မင္းတို႔ ငါတို႔ ခ်စ္တဲ့ အာရ္အိုင္တီေက်ာင္းႀကီးကို အညိွဳးတႀကီးနဲ႔ ဖ်က္ဆီးပစ္ၾကတယ္ကြာ။

အခုေတာ့ ဒီဇိုင္းသစ္ နာမည္သစ္နဲ႔ ေက်ာင္ႀကီး ျပန္ဖြင့္ၿပီ။

မင္း ဝမ္းသာေတာ့ ညီေလးေရ

ပညာေခတ္ႀကီးမွာ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ သူရသတၱိရွိတဲ့ တက္ခႏိုခရက္ေတြကို ဒီေက်ာင္းႀကီးက ေမြးထုတ္ေပးလမ့္မယ္လို႔ ငါတို႔ ယံုၾကည္ေနတယ္။

ျပည္သူ႔ေခတ္တြင္ တို႔တေတြ ေက်ာင္တက္မယ္ ညီေလးေရ……

ရိုးသားစြာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္
အားလံုးကို ေမ့ပစ္ၿပီး
ဒီေက်ာင္ႀကီးမွာ စာသင္ခ်င္ေသးတယ္
ပညာဥာဏ္ကို ျမတ္ႏိုးေပမယ့္
ပညာေရးကို စေတးခဲ့ရ၊ ဘဝေတြကို စေတးခဲ့ရတဲ့
ဒီအေမွာင္ေခတ္ဆိုးႀကီၤး ဘယ္ေတာ့ နိဂံုးတိုင္မလဲ။


ေမာင္ခိုင္ေအာင္(စစ္ေတြ)
ရဲေဘာ္မိတ္ေဆြ ကိုခင္ေမာင္ေလး(မံုရြာ)နဲ႔
ကိုျမင့္ေဆြ(ဆားလင္းႀကီး) တို႔အတြက္
လြမ္းသူ႔ပန္းေခြ စာတမ္းေလးပါ။



Saturday, August 23, 2014

အင္းစိန္ေထာင္ထဲက မိႈင္းရာျပည့္ - ေရးသူ ဖိုးေက်ာ့



ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္မ်ိဳးဆက္မ်ား
------------------------------------
၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု
ပထမအႀကိမ္၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္။










အင္းစိန္ေထာင္ထဲက မိႈင္းရာျပည့္


၁၉၇၄ ခုနွစ္၊ ဇြန္လ (၁၃) ရက္ေန႔တြင္ အလုပ္သမားမ်ား စက္ရံုဆႏၵျပမႈႏွင့္ ေရၾကည္အိုင္မွ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ေရာက္လာေသာ မိမိတို႔ ဂံုနီစက္ရံုမွ အလုပ္သမား (၁၉) ေယာက္မွာ ၁၉၇၆ ခုနွစ္ ေရာက္လာေသာ္လည္း အမႈက စစ္၍ မၿပီးႏိုင္ေသး။

မိမိတို႔ ေနလာခ့ဲရေသာ ေထာင္သက္တမ္းကာလတြင္ အက်ဥ္းသားေတြ ေတာ္ေတာ္စံုသည္။  သခင္စိုးႀကီး၊ ေလာ္စစ္ဟန္၊ အာဇာနည္ကုန္းကို ဥမင္လိႈဏ္ေခါင္းတူးၿပီး မေဟာသဓာဥာဏ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲမ်ားကို ဗံုးေဖာက္လုပ္ၾကံရန္ ၾကံစည္ခဲ့ေသာ အိုင္စီအက္စ္ ဦးေစာဟန္၊ ပါလီမန္အမတ္ေဟာင္း ဆိုေသာ ထြန္းျမင့္ၾကဴ၊ ေဇာ္ဝမ္း၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားထဲတြင္ မာလာ၊ အာဇာနည္ စန္းစန္း၊ ဘိုးေတာ္စစ္ဆင္ေရးမွ ဘိုးေတာ္တင္ဦး၊ ဘိုးေတာ္ျမစိန္၊ ဆင္ျဖဴေတာ္စစ္ဆင္ေရးမွ သူေဌးေရွာ္ဖီ စသည္ျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္စံုသည္။

ထိုထဲတြင္ မိမိတို႔ (၃)ေဆာင္၊ ေအာက္ (၂) ခန္းကို ေရာက္လာေသာအခါ ျမန္မာ့ပင္လယ္ျပင္တြင္ ငါးလာခိုးဖမ္းၾကေသာ ထိုင္းတန္ေကးမွ ပသွ်ဴးမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။  ၃ - ေဆာင္အေပၚတြင္မူ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား ရွိၾက၏။  ထင္ရွားသူမ်ားမွာ ဦးေထြးျမင့္ (ဝန္ႀကီးေဟာင္း ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း ေယာက္ဖ)၊ ဦးရဲထြန္း (ေဒါက္တာဘေမာ္ သမက္)၊ တင္ဝင္း (မာလာ-တင္ဝင္း၊ မာလာက အမ်ိဳးသမီးအေဆာင္)၊ ဦးေက်ာ္ဇံ၊ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ အဖြဲ႔(ဘဲျဖဴ၊ ဘဲနာ၊ ဘဲမည္း)၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ ထြက္သြားရာတြင္ ကားႏွင့္လိုက္ပို႔ခဲ့သူ ကိုရဲဝင္း၊ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚမွ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ နာယကႀကီး ဗိုလ္ႀကီး(ၿငိမ္း) ဦးေအာင္သန္းတင္၊ ဗိုလ္ျမတို႔အဆက္ တကၠသိုလ္ဆရာ ေအာ္လင္ဒိုး ႏွင့္ ကိုေအးၾကဴ၊ မန္းေငြေအာင္တို႔အဆက္ ဦးေအာင္စိန္သာ၊ ကိုေက်ာ္ခိုင္တို႔အဖြဲ႔၊ လူေတြက စံုသည္။

စာေရဆရာသားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ဗဟိန္းေအာင္၊ ေဇာ္ၿငိမ္းလတ္၊ ေမာ္ႀကီး၊ သားႀကီးေဇယ်၊ စည္သူျမသန္း စသည္ျဖင့္ စာေရးဆရာ သားေတြကလည္း မနည္း။  ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ဆီက အေထြေထြ ႏိုင္ငံေရး သတင္းစကားမ်ားကို ၾကားၾကရသည္။  အျပင္တြင္ မိႈင္းရာျပည့္ ဆႏၵျပမႈ ျဖစ္ေတာ့မည္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားမ်ားဆီက ၾကားရသည္။

ေထာင္ထဲတြင္ မိႈင္းရာျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ စည္းရံုးမႈႏွင့္ မိႈင္းရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ စာေစာင္ငယ္တေစာင္ကို လက္ေရးႏွင့္ အၾကံအဖန္လုပ္ၿပီး ထုတ္ၾကရန္ စိုင္းျပင္းၾက၏။  ကဗ်ာ အမ်ားဆံုး ပါသည္။  မိမိကိုလည္း ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးေပးရန္ ေက်ာင္းသားမ်ားက စာေရးကမ္းၿပီး ေတာင္းဆိုလာ၏။  မိမိမွာ ေထာင္ထဲတြင္ ၾကာေနၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ေခါင္းက မေကာင္းေတာ့။  လူက ထံုထိုင္းေနၿပီ။  အသစ္ကဗ်ာေရးရန္ ႀကိဳးစားၾကည့္ေသာ္လည္း ေခါင္းက ထြက္မလာ။  ထိုအခါ ငဝ္စဥ္ကပင္ အလြတ္ရထားဖူးေသာ ဘႀကီးမိႈင္း၏ မဟာေလးခ်ိဳးႀကီးထဲက စာတပုဒ္ကို သတိရၿပီး -

ထဆင္ထူးကို တျမည္ျမည္သင္ခဲ့သမို႔
ထီမထင္ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြရဲ႔
အမည္အစဥ္ ေခါင္းအေပၚဖ်ားမွာလ
မင္းတို႔ေဘာ္ဒါက္ု စာရင္းတို႔ကာ ထားလိုက္ၾကေပေတာ့၊
ဟု ဘႀကီးမိႈင္းကဗ်ာကိုပင္ ေရးေပးလိုက္ရ၏။

ေထာင္ထဲတြင္ စကၠဴအခက္အခဲေၾကာင့္ သူတို႔လက္ေရးနွင့္ ေကာ္ပီဘယ္ႏွစ္ေစာင္ ျဖန္႔ေဝၾကသည္မသိ။  တခန္းၿပီး တခန္း လက္ဆင့္ကမ္း ဖတ္ၾကကာ မိမိတို႔ အခန္းကိုလည္း ထိုစာေစာင္(မိႈင္းရာျပည့္) ေရာက္လာ၏။

ေခတ္ေနွာင္းက အဘိုးမိႈင္း၏ ေလးခ်ိဳးႀကီး ကဲ့သို႔ပင္ အမွန္လည္း ထီမထင္ ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သား မ်ားသည္  အျပင္တြင္ မိႈင္းရာျပည့္ကို ထီမထင္စြာ ဆင္ႏႊဲခ့ဲၾကေတာ့သည္။  (၁၉၇၆) ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၂၃) ရက္ဟု ထင္သည္။  မိႈင္းရာျပည့္အေရးအခင္းေၾကာင့္ ေထာင္ထဲရွိ ၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားအားလံုးကို ေထာင္ဝင္စာ၊ ရံုးထြက္ပိတ္လိုက္၏။  ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားက အျပင္ႏွင့္ လံုးဝ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ထားသည္။

သို႔ေသာ ေပ်ာ္ေနၾက၏။  အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ႏိုင္ငံေရးသမား အားလံုး တိုင္းတေလွ်ာက္တုန္ေစ (ဆႏၵျပ)၊ ဂိုဏ္းမေပ်ာက္ပံုေသၿပီး၊ ႀကံဳပေလျမန္တိုင္း။

ထဆင္ထူး အီတင္သည္ ထီမထင္ ေရွးသိုက္တႏိႈင္း
မေပၚဖူး ေပၚလာသည္ ေတာ္ပါေပ့ လူ႔တိုင္း
ေကာ္စရာ ထိုသမိုင္းေပထင့္ ဒီမိႈင္းတို႔ေခတ္မွာ……..

ဆႏၵျပမႈေတြ၊ မဆလ ဆန္႔က်င္သူေတြ မေပၚစဖူး ေပၚလာသည္မွာ အမွန္ပင္။  မိႈင္းရာျပည့္ေနာက္တြင္ မီးေမာင္း၊ အေရွၽႊ႔ေလ၊ ေရပူစီးေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ လႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္တိုက္ေပၚလာသည္။  သို႔ေသာ အစဥ္အလာ အတိုင္းပင္ အာဏာရွင္ အမ်ိဳးသားဖက္ဆစ္ မဆလ အစိုးရသည္ သူတို႔၏ လက္မရြ႔ံစစ္တပ္ႏွင့္ အေရးအခင္း အားလံုးကို ပစ္သတ္ ႏွိမ္နင္းခဲ့၏။

မိႈင္းရာျပည့္ကို မဆလ အစိုးရက ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦးတို႔ မိသားစုအေရးအခင္းဟု ေသးသိမ္ မွိန္ေပ်ာက္ သြား ေအာင္ ဝါဒျဖန္႔ လုပ္ပစ္လိုက္၏။  တင္ေမာင္ဦးကို ဖမ္းမိေၾကာင္း ၾကားရသည္။  သူ႔အေဖနွင့္ သူ႔ႏွမငယ္အား ေထာင္ဒဏအျပစ္ေပးေၾကာင္း တင္ေမာင္ဦးအား ေသဒဏ္ေပးေၾကာင္း သတင္းကို ၾကားၾကရသည္။

ေထာင္ထဲတြင္ တေန႔ထက္ တေန႔ ေက်ာင္းသား၊ အလုပ္သမား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔ မ်ားမ်ားလာ၏။  မိႈင္းရာျပည့္ ေထာင္ခ်လိုက္ေသာ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မနည္း။  မိမိတို႔လည္း ၃ ေဆာင္ ေအာက္ခန္းမွ အေပၚ (၄)ခန္းသို႔ ေျပာင္းၾကရသည္။  ထိုအထဲတြင္ ေနာင္၌ မိမိနွင့္ အတူ ေနခဲ့ၾကရသူမ်ားမွာ မွတ္မိသေလာက္၊ စႏၵာထူးမင္းဝင္း (ဘုရားနီ - ကဗ်ာဆရာ)၊ တင္ထူးလြင္၊ ေက်ာ္စိန္ဦး၊ သိန္းသန္းဦး၊ ေဇာ္ၿငိမ္းလတ္၊ ေက်ာ္ေဇာ (ကၽြန္ေတာ့္ အဂၤလိပ္စာဆရာ)၊ သန္းေထြး၊ ေအာင္ေက်ာ္ဦး - နွစ္ဦး၊ စံႏု၊ ဘဲျဖဴ- ဘဲနာ အုပ္စု မဟုတ္ေသာ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ခင္ေမာင္စိုး(RFA)၊ ရာေက်ာ္၊ စံေရႊေမာင္ - နွစ္ေမာင္၊ ကိုျမင့္ဦး(ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦး အမႈတြဲ)၊ သန္းထြန္း၊ ပေလာင္တင္ေအာင္၊ ရခိုင္တင္ေအာင္၊ ေအာင္ညြန္႔၊ ျမတ္သာထြန္း၊ ျမစ္ႀကီးနား ျမင့္ေအာင္ႀကီး၊ ေဗဒါ၊ ေက်ာ္ခိုင္၊ ၿငိမ္းေဝသစ္(နာဂေက်ာင္းသား)၊ အိုင္ဗင္၊ ဝင္းလြင္၊ ျမင့္သန္း၊ ေအာင္ညြန္႔၊ ေက်ာ္ဝင္း (ပန္းခ်ီ)၊ အာနီ၊ သတၱိ၊ မာရွယ္ စသူတို႔ ျဖစ္သည္။

ျမတ္ခိုင္ (လွ်ပ္တျပက္) ကမူ မိမိနွင့္ အတူမေနလိုက္ရ၊ ၃ ေဆာင္ ခဏေရာက္လာၿပီး အေဆာင္ေျပာင္းသြားသည္ ထင္၏။

အေရးအခင္းေတြ ဆက္တိုက္ ျဖစ္လာသျဖင့္ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြမွာ ရံုးမထြက္ရ၊ ေထာင္ဝင္စာမရၾကေတာ့။  သို႔ေသာ္ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။  သည္အတိုင္းဆိုလွ်င္ ေနာက္ထပ္လည္း အေရးအခင္းေတြ ဆက္တိုက္ လာေလဦးမည္။  ပါးစပ္ပိတ္ ႏႈတ္ပိတ္ ခံထားၾကရေသာ ျပည္သူမ်ား ငတ္ျပတ္ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ ျပည္သူမ်ား ပါဝင္လာၾကရလိမ့္မည္ ဟု အားတက္ေနၾက၏။  သုိ႔ေသာ္ အျပင္တြင္ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ပဲ ၿငိမ္းသြားၾကျပန္ေလသည္။  မိမိတို႔မွာလည္း ရံုးထြက္။  ေထာင္ဝင္စာ ရၾကျပန္၏။

မိမိတို႔ အမႈ မၿပီးမီ ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦး အေဖနွင့္ သူ႔ႏွမငယ္ကို သာယာဝတီေထာင္သို႔ ေျပာင္းလိုက္ေၾကာင္း သတင္းရသည္။  သူတို႔ ေထာင္ေျပာင္းရာတြင္ မိမိတို႔ အလုပ္သမား၊ သေဘၤာက်င္းစက္ရံုက ေထာင္ (၁၀) ႏွစ္  ခ်ထားသူ ကိုတင္ျမင့္လည္း ပါသြားသည္။  သူတို႔ကို သံေျခက်င္းခတ္၍ ထုတ္သြားေၾကာင္း သတင္းရသည္။

မၾကာပါေခ်။  ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦးကို ၁၉၇၆ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၂၆) ရက္၊ စေနေန႔ နံနက္တြင္ အင္းစိန္ေထာင္၌ပင္ ႀကိဳးေပးကြပ္မ်က္လိုက္သည္။

အမွန္မွာ ထိုစဥ္က ၈၈ အေရးအခင္းလို ျဖစ္လာခဲ့လွ်င္ ႏိုင္ငံ ဤမွ်  နာ  မည္မဟုတ္ေပ။  သို႔ေသာ္ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေလာက္သာ လႈပ္ရွားခဲ့ၾက၏။  ျပည္သူေတြ ပါမလာၾကသျဖင့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးသည္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားခဲ့ရေလသည္။



ဖိုးေက်ာ့

လန္ဒန္ၿမိဳ႔ကို ဖုန္သုတ္ေနသူမ်ား - ေရးသူ စႏၵာထူးမင္းဝင္း

ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္မ်ိဳးဆက္မ်ား
------------------------------------
၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု
ပထမအႀကိမ္၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္။


[စာမ်က္ႏွာ - ၄၆]



လန္ဒန္ၿမိဳ႔ကို ဖုန္သုတ္ေနသူမ်ား

သံဆန္ခါေလးေထာင့္
မ်က္စိေပါက္မ်ားစြာ
အုတ္ခံုေပၚက ရိကၡာထုပ္
ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ကိုယ္
ရင္ေမာစရာ့ ေခါင္းေလာင္းသံ
ေမာင္းထုတ္သံေတြ ဆူညံ
လက္သီးဆုပ္ ႏႈတ္ဆက္
ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့။

အဲဒီျမင္ကြင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္
ျမင္ကြင္းတဆင့္ေျပာင္း ရင္ဆိုင္
'စပါတာကပ္စ္' ေခတ္ကို ခံစား
ေခါမလုပ္သားတို႔ရဲ႔
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ေဝဒနာနဲ႔
ပိရမစ္ဂူေတြ တည္ေဆာက္
တိရစၦာန္ရံု နိမိတ္ပံု
ကိုလိုနီစရိတ္ ကုန္က်ေနတုန္း။

ေက်ာင္းသား အလုပ္သမား
လယ္သမားတို႔ရဲ႔ ျပတိုက္အျဖစ္
ေခတ္ေဒသနာမ်ားကို ေျပာၾကားေနၾကရဲ႔။

စႏၵာထူးမင္းဝင္း
၁၂-၈-၇၈ (စေနေန႔)

ျမန္မာစာအဓိက၊ ရန္ကုန္ ဝိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္