Sunday, April 6, 2014

ေငြနဲ႔တန္ဖိုးမျဖတ္ေစခ်င္ ေရးသူ - ေဇာ္ဝင္းကို

မသိမ့္၊ အင္ၾကင္း၊ ထြန္းေတဇာ

တေန႔က မင္းတို႔ အိမ္ကို ဘဘေဇာ္ ေရခ်ိဳးလာေတာ့ မင္းတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ၊ သတင္းစာတေစာင္ အလယ္မွာခ်ၿပီး ျငင္းခံုေနၾကတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သတင္းစာထဲ နာေရးေၾကာ္ျငာတခု ဖတ္ရင္းေပါ့။ ေၾကာ္ျငာမွာက 'သမာဓိၿမိဳ႔ဝန္ KSM, ATM ဦးဘယ္သူ ေဒၚဘယ္ဝါတို႔၏ ေျမး၊ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ ဦးဘယ္သူ ေဒၚဘယ္ဝါတို႔၏ သမီး၊ သေရစည္သူ ဦးဘယ္သူ ေဒၚဘယ္ဝါတို႔၏ ေခၽြးမ' လို႔ ပါေနတာနဲ႔ အဲဒါကို ဖတ္ရင္း၊ ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္း ဝိဝါဒေတြ ကြဲေနၾကတာပါ။ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္အၾကားမွာ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ျငင္းခံုေနၾကေလရဲ႔။

သားငယ္ေလးက KSM, ATM ဆိုတာ ဘဘေဇာ္ ေဆာင္းပါးတခုမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ICS လို ရာထူးမ်ိဳးကို ေခၚတာတဲ့။ အင္ၾကင္းကေတာ့ သမာဓိၿမိဳ႔ဝန္ ဆိုတာ ရာထူးမို႔ KSM, ATM ဆိုတာ ရာထူးမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဝဏၰေက်ာ္ထင္လို ဘြဲ႔ထူးပဲ ျဖစ္ရမယ္တဲ့။ မသိမ့္ကေတာ့ ဂုဏ္ထူးရရင္ ဂုဏ္ရွိသြားေရာလားလို႔ 'ေစာဒနာ' ေနေလ၇ဲ႔။ မင္းတို႔ရဲ႔ ေမးခြန္းျမားခ်က္ ဘဘေဇာ္ဆီ လွည့္လာခဲ့ရင္ တထိုင္တည္း ေျဖဖို႔ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ အသာေလး လွည့္ထြက္ခဲ့ၿပီး ခုမွ ရွင္းျပလိုက္ရတာပါ။

သားတို႔ သမီးတို႔ေရ..

KSM, ATM ဆိုတာ ICS လို ရာထူးအေခၚအေဝၚ၊ ေဝါဟာရ မဟုတ္ဘူးကြဲ႔။ ဘြဲ႔ထူး ဂုဏ္ထူးမ်ိဳးပဲ။ တဆက္တည္း တလံုးတည္းလည္း မဟုတ္ဘူး၊ သံုးလံုးတြဲ ဘြဲ႔ႏွစ္ခုပါ။ ICS အေၾကာင္းကို အရင္ေျပာၾကရေအာင္။

ICS ဆိုတာ Indian Civil Service ရဲ႔ အတိုေကာက္ စကားလံုး ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ျမန္မာလိုျပန္ရင္ အိႏၵိယ ၿမိဳ႔ျပဝန္ထမ္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရေၾကာင္းက မင္းတို႔ သိၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အက်ယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီလိုပါ။

အဂၤလိပ္ေတြ အိႏိၵယကို စၿပီးနယ္ခ်ဲ႔ေတာ့ အေရွ႔အိႏိၵယ ကုမၸဏီကတဆင့္ လုပ္ခဲ့တာ။ ၿဗိတိသွ် အေရွ႔အိႏိၵယ ကုမၸဏီေပါ့။ အဲဒီ ကုမၸဏီက အိႏိၵယနယ္ေျမမွာ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ စီးပြါးေရးလုပ္ကိုင္ဖို႔ ခရစ္ႏွစ္ ၁၆၀၀ ေလာက္ ကတည္းက ပထမအဲလိဇဘက္ဘုရင္မႀကီးရဲ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီပဲ။ အဲဒီ ကုမၸဏီဟာ တျခား အေရွ႔အိႏိၵယ ကုမၸဏီေတြ (ဒပ္ခ်္ အေရွ႔အိႏိၵယ ကုမၸဏီ၊ ျပင္သစ္ အိႏိၵယကုမၸဏီ စတာေတြ) နဲ႔ ၿပိဳင္ၿပီး အိႏိၵယမွာ နယ္ခ်ဲ႔လာလိုက္တာ ၁၉ ရာစု အစပိုင္း ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အိႏိၵယတိုက္ငယ္ တခုလံုးနီးပါး ၾသဇာ ျဖန္႔ၾကက္မိ သြားသကြဲ႔။ ၿဗိတိသွ် အစိုးရကလည္း အိႏိၵယရဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အေရွ႔အိႏိၵယကုမၸဏီ လက္ထဲကိုပဲ ထည့္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၈၁၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ကုမၸဏီရဲ႔ စီးပါြးေရး လက္ဝါးႀကီးအုပ္ထားမႈကို ပယ္ဖ်က္ခဲ့ၿပီး စစ္ဗာရီပုန္ကန္မႈႀကီး (Sepoy Rebellion 1857 - 1859) ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ Better Government of India Act) နဲ႔ ဘုရင့္အစိုးရက အိႏိၵယအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ကုမၸဏီလက္က အၿပီးအပိုင္ လႊဲယူလိုက္တယ္။ ဒီလို လႊဲယူ လိုက္တဲ့ အခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ အေထြေထြလုပ္ငန္း ကိစၥေတြမွာ အစိုးရက ဝန္ထမ္းအဖြဲ႔ (Service) ေတြ ခြဲခန္႔ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။ ၿမိဳ႔ျပ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ (Indian Civil Service)၊ ရဲဘက္မွာ (Indian Police Service)၊ သစ္ေတာဘက္မွာ (Indian Forest Service I,F.S)၊ စသျဖင့္ေပါ့။  Indian Service ေတြကေတာ့ အေတာ္စံုပါတယ္။ Indian Education Service (I.E.S) ဆိုတဲ့ ပညာေရး ဆားဗစ္ေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒီထဲမွ  အေရးပါဆံုးကေတာ့ ၿမိဳ႔ျပဆိုင္ရာဝန္ထမ္း (အိုင္စီအက္စ္) ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ICS ဆိုတာ ရာထူးလို႔ ေျပာရမယ္။

KSM တို႔၊ ATM တို႔ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ သက္သက္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ထြင္ၿပီး ေပးသြားတဲ့ ဘြဲ႔ထူးေတြပါ။ KSM ဆိုတာ Kyetthaye saung Salwe taw ya Min (က်က္သေရေဆာင္ စလြယ္ေတာ္ရ မင္း) တဲ့။ ATM ဆိုတာကေတာ့ Ahmuhtan kaung Taseik taw ya Min (အမႈထမ္းေကာင္း တံဆိပ္ေတာ္ရ မင္း) တဲ့။ ဇာတ္မင္းသား ဂရိတ္ဦးဖိုးစိန္ရခဲ့တဲ့ တိုင္းက်ိဳးျပည္က်ိဳးေဆာင္ (Taing kyo Pyi kyo Saung) ဆိုတဲ့ TPS ဘြဲ႔လည္း ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ TDM ဆိုတဲ့ Thyye gaung Ngwe Daya Min (သူရဲေကာင္းေငြဓားရမင္း) ဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္။ ျမန္မာစာလံုးေတြကို အဂၤလိပ္လို စာလံုးေပါင္းၿပီး ေရွ႔ဆံုးစာလံုးေတြနဲ႔ အတိုေကာက္ Initialize လုပ္ထားတာ။

အဂၤလိပ္က အဲဒါမိ်ဳးေတာ့ အေတာ္ရွိတယ္ေဟ့။ ဘြဲ႔တို႔ ရာထူးတို႔ ေပးတာေတာင္ သူတို႔နဲ႔ မတူေအာင္ ခြဲျခားၿပီးေပးတာ။ စစ္ဘက္မွာဆိုရင္လည္း တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြကို မသံုးမျဖစ္ သံုးရေတာ့ စစ္ဘက္ ရာထူးေတြ ေပးရတာေပါ့။ ဒီလို ေပးတဲ့အခါ မ်က္ႏွာျဖဴ အရာရွိေတြက ကက္ပတိန္၊ လက္ဖတင္နင္ စတဲ့ ပံုမွန္ရာထူးေတြနဲ႔ တာဝန္ထမ္းၾကေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားေတြကိုေတာ့ ဆူဘဒါ၊ ဂ်မဒါ စတဲ့ (ပံုမွန္ထက္ တဆင့္ႏွိမ့္ၿပီး တီထြင္ထားတဲ့) အရာရွိ ရာထူးမ်ိဳးေတြပဲ ေပးခဲ့တာပါ။ ဘြဲ႔ထူးေတြမွာလည္း OBE (Order of the British Empire) လို ဘြဲ႔ေတြနဲ႔ ျခားနားေအာင္ (အခ်ီးေျမွာက္ခံ တိုင္းရင္းသားေတြလည္း ေက်နပ္ေအာင္) ျမန္မာစကားလံုးေတြကို အဂၤလိပ္လိုေပါင္း အတိုေကာက္လုပ္ၿပီး နားလွည့္ ပါးလွည့္လုပ္ထားတာေပါ့။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ဒီလိုဘြဲ႔ထူးေတြ ပထမဆံုး စၿပီး အပ္ႏွင္းခဲ့တာက ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးကို အဂၤလိပ္သိမ္းၿပီးစ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ဝင္ဆာလမ္း (အခု ရွင္ေစာပုလမ္း) အစိုးရအိမ္ေတာ္မွာ လုပ္တဲ့ ဒါဘာပြဲမွာပဲ။ ျမန္မာေတြထဲက KSM ဘြဲ႔ ႏွစ္ဦး၊ KTM ဘြဲ႔ ငါးဦး၊ TDM ဘြဲ႔ တဦးတို႔ကို မဟာဝန္ရွင္ေတာ္မင္းႀကီး ဆာခ်ားလ္ခေရာ့ စဝိတ္ (Sir Charles Crosweith) က ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ဟာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ ခ်ီးျမွင့္တဲ့ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႔ကို ပထမဆံုး ရခဲ့သူေတြေပါ။ ေနာက္တႀကိမ္ ၁၈၈၇ ခုႏွစ္ မႏၱေလးနန္းတြင္းမွာလုပ္တဲ့ ဒါဘာပြဲ မွာေတာ့ ကင္းဝန္မင္းႀကီး ဦးေကာင္းကို ဆာခ်ားလ္ခေရာ့စဝိတ္ကပဲ 'အိႏိၵယ မဟာအတုလတာရာသဟာယဘြဲ႔' (Companion of the Most Exalted Order of the Star of India - CSI) ခ်ီးျမွင့္ခဲ့သတဲ့။ (ဒီဘြဲ႔ကလည္း အိႏိၵယအတြက္ သက္သက္ထြင္ထားတဲ့ ဘြဲ႔ပါ)။

သားတို႔၊ သမီးတို႔ေရ……

အင္ၾကင္းနဲ႔ ထြန္းေတဇာ အျငင္းပြါးတဲ့ကိစၥက အခ်က္အလက္ ကိစၥမို႔ ေျဖရလြယ္ပါတယ္။ မသိမ့္ 'ေစာဒနာ' ထားတာက အေတြးအေခၚ ပါေနတာမို႔ နည္းနည္း ဂရုစိုက္ ေျဖရမွာ။ မသိမ့္က 'ဂုဏ္ထူးရရင္ ဂုဏ္ရွိသြားေရာလား' လို႔ ေမးထားတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့ မသိမ့္ရယ္…… ဂုဏ္ထူးဆိုတာကိုက သက္ဆိုင္ရာ ဂုဏ္ရွိၿပီးသူကို 'သူ႔မွာ ဒီဂုဏ္ရွိပါတယ္' လို႔ အသိအမွတ္ ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေပးတဲ့ ဘြဲ႔တဆိပ္ပါ။ ပညာရွိသူကို ပညာရွိသူလို႔ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ပညာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ဂုဏ္ထူးတံဆိပ္ေပးတယ္။ သတၱိရွိသူကို သတၱိရွိသူလို႔ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး သတၱိနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဆုတံဆိပ္ ေပးတယ္။ ဥစၥာရွိသူကိုလည္း ဥစၥာ၇ွိသူလို႔ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ဘ႔ြဲတံဆိပ္ေပးတယ္။ အႏုပညာထြန္းေပါက္သူကိုလည္း ဒီလို ထြန္းေပါက္ပါတယ္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ဘြဲ႔ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂုဏ္ထူးဘြဲ႔ထူးဆိုတာ ဂုဏ္ရွိၿပီးသားလူကို အသိအမွတ္ ျပဳလိုက္တာပါ။

ဒီေတာ့ ဂုဏ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူးဆိုတာ ဆက္ေနတဲ့ သေဘာေပါ့။ အဲဒီမွာ ဂုဏ္က အရင္လာပါတယ္။ ဒီ ဂုဏ္ေပၚ အေျချပဳလို႔ ဂုဏ္ထူးကို သတ္မွတ္တယ္။ ဂုဏ္ရွိၿပီးသားသူကိုသာ ဂုဏ္ထူးေပးတာပါ။ ဒါက မူလ တရားကိုယ္သေဘာ။

ဒါေပမယ့္ ကေလးတို႔ေရ။ သမိုင္းမွာ ဘယ္အရာမွ မူလတရားကိုယ္သေဘာအတိုင္း မတည္ဘူးကြဲ႔။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘြဲ႔တို႔ ဂုဏ္ထူးတို႔ ဆိုတာေတြကလည္း မူလ တရားကိုယ္ သေဘာက ေရြ႔လ်ားသြားတယ္။ ဂုဏ္ထူးဆိုတာ ဂုဏ္သေရရွိသူကို ေပးရာက ဂုဏ္ထူးေၾကာင့္ ဂုဏ္ရွိသြားရတာမ်ိဳးေတြ ရွိလာတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ ဂုဏ္ရွိေအာင္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရသူေတြလည္း ေပၚလာေတာ့တာေပါ့။ တဆက္တည္းမွာ ဂုဏ္ထူးေပးႏိုင္သူေတြရဲ႔ သေဘာဆႏၵအေပၚမွာ တည္ၿပီး ဂုဏ္ထူးရသူေတြရဲ႔ အေလ်ာ့အတင္းေတြလည္း ရွိလာတယ္။ ဒီတခါ ဂုဏ္ထူးရဲ႔ သေဘာသဘာဝ၊ ဂုဏ္ထူးခံပုဂၢိဳလ္ရဲ႔ အရည္အေသြး၊ ဂုဏ္ထူးေပးသူရဲ႔ ေပးပိုင္ခြင့္ၾသဇာ (Authority) ဆိုတာေတြကလည္း ထည့္စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ဘြဲတံဆိပ္တခုဟာ ဘာတံဆိပ္လဲ၊ ဘယ္သူက ေပးတာလဲ၊ ဘယ္သူ႔ကို ေပးတာလဲ ဆိုတဲ့ ျခားနားခ်က္ေတြအေပၚမွာ အရည္အေသြး ကြာျခားတာ၊ အမ်ားျပည္သူရဲ႔ လက္ခံမႈ ကြာျခားတာေတြ ရွိလာတယ္။

မင္းတို႔ ဘိုးဘိုးႀကီး ဦးခင္ေမာင္လတ္ ေျပာျပဖူးတဲ့ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းနဲ႔ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဘြဲ႔ကိစၥမ်ိဳးေပါ့ကြယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေတာ့ ဖဆပလ အစိုးရလက္ထက္မွာ ထူးခၽြန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကို ထူးခၽြန္သလို အသိအမွတ္ျပဳေရးဆိုၿပီး ဘြဲ႔ထူး ဂုဏ္ထူးေတြ တီထြင္သတဲ့..။ ထူးခၽြန္သူ ဝန္ထမ္းေတြဆိုရင္ စည္သူ၊ သေရစည္သူ၊ မဟာသေရစည္သူ အဆင့္ဆင့္၊ ပညာရွင္ပိုင္းမွာ ဆိုရင္လည္း သီရိပ်ံခ်ီ၊ အျခား ထူးခၽြန္ ဂုဏ္သေရရွိသူ ေတြဆိုရင္ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ စသျဖင့္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတယ္မိႈင္းကိုေတာ့ 'အလကၤာေက်ာ္စြာ' ဆိုတဲ့ဘြဲ႔ ေပးဖို႔ လ်ာထားသတဲ့။ ဒီဘြဲ႔ထူးေတြ တီထြင္ၾကံဆကတည္းက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အပါအဝင္ တာဝန္ရွိသူေတြက 'အလကၤာေက်ာ္စြာ' ဆိုတဲ့ဘြဲ႔ကို စာေပအႏုပညာမွာ တေခတ္တေယာက္ ထြန္းေပါက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးမွ ေပးဖို႔၊ ေပးရာမွာလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ တေယာက္တေလသာ ရတဲ့အထိ စိစစ္ေရြးခ်ယ္ဖို႔၊ ဒါမွ ဆရာႀကီးလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးနဲ႔ ထိုက္တန္မွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေဆြးေနြးၾကသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ လြတ္လပ္ေရး ႏွစ္ပါတ္လည္မွာပဲ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းကို 'အလကၤာေက်ာ္စြာ' ဘြဲ႔ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ခ်ီးျမွင့္လိုက္ၾက ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက အလကၤာေက်ာ္စြာပီပီ မေနဘူးလို႔ ဆုေပးသူေတြက ထင္လာၾကသလား မသိပါဘူး။ ဆရာႀကီးကလည္း ဆရာႀကီးပဲေလ( ဒါေပမယ့္ ဒါေၾကာင့္လည္း 'သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း' ျဖစ္ေနတာကိုးကြဲ)။ ဆရာႀကီးက နွစ္ေပါက္ေအာင္ေတာင္ မေစာင့္ဘူး။ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွာ ဘြဲ႔ထူးရ၊ ဇြန္လမွာပဲ ဖဆပလ အစိုးရနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး ရပ္ျပခဲ့သတဲ့။ အဲဒီႏွစ္ ဇြန္လ ၂၅ ရက္မွာ အေမရိကန္က ကုလသမဂၢ အလံေထာင္ၿပီး ကိုးရီးယားႏိုင္ငံကို ဝင္တိုက္တယ္ေလ။ ဒါကို ဖဆပလအစိုးရက ေထာက္ခံတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ ဒါဟာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျခိမ္းေျခာက္တဲ့ လုပ္ရပ္ပဲ ဆိုၿပီး အတိအလင္း ကန္႔ကြက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္နဲ႔ ဆက္သြယ္၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းမႈမွာ ဦးေဆာင္လုပ္လာတယ္။ 'ဟိုယခင္ယမန္ တံပိုးတည့္တည့္ ထမ္းခဲ့တဲ့၊ စိုးနဲ႔ သန္းတို႔ကိုလည္း တမ်ိဳးကြဲ႔ လြမ္းသူ ဆရာဖေအက၊ မာပါေစ၊ သာပါေစ၊ လာပါေစ' ဆိုတာမ်ိဳး ေလးခ်ိဳးႀကီးေတြ ေရးလာတယ္။ ဒီေတာ့ ဘြဲ႔ေပးသူေတြနဲ႔ ဘြဲ႔ရသူအၾကားမွာ အဟပ္ကြာလာတယ္။

ဒီေနာက္မွာေတာ့ 'အလကၤာေက်ာ္စြာ' ဆိုတဲ့ဘြဲ႔ဟာ 'တေခတ္တေယာက္' ဆိုတာကေန 'တနွစ္သံုးေလးေယာက္' ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳူ ေရာက္သြားတယ္။ ဂုဏ္ရည္ သတ္မွတ္ရာမွာလည္း 'ထူးခၽြန္သူ အႏုပညာရွင္မ်ားအတြက္ ခ်ီးျမွင့္တဲ့ဘြဲ႔' ျဖစ္သြားတယ္။ အလကၤာေက်ာ္စြာ ေရႊျပည္ေအး၊ အလကၤာေက်ာ္ ေစာင္းဦးဘသန္း၊ အလကၤာေက်ာ္စြာ ေဒၚေစာျမေအးၾကည္၊ အလကၤာေက်ာ္စြာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ စသျဖင့္ ဘြဲ႔ရသူေတြ မ်ားလာၾကတယ္။

သားတို႔၊ သမီးတို႔ေရ.. အလကၤာေက်ာ္စြာဟာ တေခတ္တေယာက္ကေန တႏွစ္ သံုးေလးေယာက္ ျဖစ္သြားေပမယ့္ အလကၤာေက်ာ္စြာ ပထမဆံုး ရခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းကေတာ့ တေခတ္တေယာက္အျဖစ္ကေန ေလွ်ာက် မသြားပါဘူး။ ဒါဟာ 'ဂုဏ္' နဲ႔ 'ဂုဏ္ထူး' တို႔မွာ ဘယ္ဟာက ပဓါနက်သလဲ ဆိုတဲ့ အေကာင္းဆံုး သာဓကေပါ့ကြယ္။

သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းကလည္း 'အလကၤာေက်ာ္စြာ' ဆိုတဲ့ဘြဲ႔ကို 'ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း' ဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ေလာက္ မက္ခဲ့ပံု မရပါဘူး။ ဆရာႀကီး အလကၤာေက်ာ္စြာ ဘြဲ႔ရလို႔ လစဥ္ေထာက္ပံ့ေၾကးေငြ ငါးရာက်ပ္လည္းရေတာ့ အိုးေဝဦးညိဳျမက သူ႔သတင္းစာမွာ ဆရာႀကီးကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေထ့ သတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာႀကီးက ခ်က္ခ်င္းပဲ တု႔ံျပန္တဲ့ ေလးခ်ိဳးတပုဒ္ ေရးလိုက္တယ္။ အတိတ္က သူ႔လုပ္ရပ္ေတြကို ေျပာျပရင္း "ေဟ့ တဗိုလ္ ထမည့္ ညိဳျမရဲ႔။ ထင္းခုတ္ေတာ့ဟဲ့ ထမင္းတလုပ္ေတာ့ အမ်ားတကာနဲ႔ စားရမွာမလြဲ" လို႔ တု႔ံျပန္လိုက္သတဲ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း အလကၤာေက်ာ္စြာ ဘြဲ႔ရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာရင္ "ဆိုင္းသမားေတြကို ေပးတဲ့ဘြဲ႔ပါကြာ" လို႔ ဆရာႀကီးက ျပက္လံုး ထုတ္ေလ့ ရွိသတဲ့။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဟာ ဂုဏ္ထူးထက္ မကာမိေအာင္ ဂုဏ္ႀကီးၿပီးသား ပုဂၢိဳလ္ေပကိုး။ သူ႔အတြက္ 'တေခတ္တေယာက္ထြန္းေပါက္သူ' လို႔ အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႔ ဆိုတာ 'အလကၤာေက်ာ္စြာ' မလိုပါဘူး။ အလကၤာေက်ာ္စြာ မပါလည္း သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းဟာ တေခတ္တေယာက္ ထြန္းေပါက္သူ စာေပပညာရွင္ႀကီးပါပဲ။ ဂုဏ္ရွိၿပီးသား ပုဂၢဳိလ္ဟာ သူ႔ဂုဏ္ကို ထင္ရွားေစဖို႔ ဂုဏ္ထူးဘြဲ႔ထူး မလိုဘူးဆိုတာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက ျပလိုက္တာပါ။

ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေတြ အမ်ားအျပား ရွိတယ္ မသိမ့္ေရ။ မင္းတို႔ ဘိုးဘိုးႀကီးရဲ႔ ဆရာသမားေတြ ျဖစ္တဲ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္တို႔ဟာလည္း 'သီရိပ်ံခ်ီ' ဘြဲ႔ခံေတြပဲ။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက (၁၉၆၀)၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္က (၁၉၆၂) မွာ ရခဲ့ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ သီရိပ်ံခ်ီေဇာ္ဂ်ီ၊ သီရိပ်ံခ်ီမင္းသုဝဏ္လို႔ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ တခါမွ မညႊန္းခဲ့ပါဘူး။ သီရိပ်ံခ်ီေဇာ္ဂ်ီရဲ႔  ေဗဒါလမ္းကဗ်ာမ်ား၊ သီရိပ်ံခ်ီမင္းသုဝဏ္ရဲ႔ အင္းယားကန္သို႔ အိုကုတို႔ ကဗ်ာစာအုပ္ဆိုၿပီး ေၾကာ္ျငာတာလည္း မၾကားဖူးပါဘူး။ ဆရာျမသန္းတင့္ဆိုရင္ အမ်ိဳးသားစာေပဆု ၅ ႀကိမ္ေတာင္ ရခဲ့တာပဲ။ အမ်ိဳးသားစာေပဆုရွင္ ျမသန္းတင့္လို႔ ဘယ္စာအုပ္မွာမွ မေက်ညာခဲ့ပါဘူးကြယ္။

သားတို႔ သမီးတို႔ ခၽြန္ၿပီး မြန္တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။

ဘဘေဇာ္။


ဗ်ဴးတီးမက္စ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၀၈။

[ေဇာ္ဝင္းကို ရဲ႔ ႀကီးျမတ္တဲ့တသက္တာ ဂုဏ္ေျပာင္တဲ့ ေသဆံုးမႈ စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၁၃ ေမလထုတ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပ ပါတယ္။]

Tuesday, April 1, 2014

အႏွစ္ ၃၀ က လ ၂၀၀… ေရးသူ - ေအးဝင္း(လမင္းတရာ)



အႏွစ္ ၃၀ က လ ၂၀၀


ကိုယ့္ရဲ႔ အေဟာင္းေတြထဲက အေမရိကကို ေရာက္လာတဲ့အထဲ သူလည္းပါတယ္

မိုးေဝမဂၢဇင္း လ ၂၀၀ ျပည့္ အထူး။

ေရာက္ေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ..။ သတိရလို႔ ရွာေဖြ တူးေဖာ္လိုက္တာ ျပန္ေတြ႔တယ္..။

ကိုနတ္ (နတ္ႏြယ္) လက္မွတ္ထိုးေပးတာ ေန႔စြဲက ၃၀/၈/၈၄ ။

အဲဒီကာလေတြမွာ ဆိုင္ႀကီးလို႔ ကိုယ္တို႔ ေခၚတဲ့ ေမာင္သိန္းဆိုင္ နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အေတာ္တြဲၾကတယ္..။ ညေနတိုင္းလိုလို ဆိုင္တဆိုင္ ဆိုင္မွာ ဒါမွမဟုတ္ ေျမာက္ဥကၠလာက သူ႔အိမ္မွာ ေသာက္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ေခၚတဲ့ ကိုနတ္ (နတ္ႏြယ္) လည္း ပါတယ္။ ဆိုင္ႀကီး အိမ္မွာ ဆိုရင္လည္း သမီးေယာက္ဖေတာ္တဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က အိမ္ခ်င္းမေဝးလွေတာ့ ကိုနတ္က ေရာက္ေရာက္ လာတတ္တယ္။ တခါတေလ ဖာသာႀကီးလို႔ သူတို႔ ေခၚတဲ့ ေမာင္သိန္းဆိုင္ အေဖ ဆရာ ဦးတင့္ဆန္းလည္း လာတတ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔ (အမ်ားေခၚသလို) ကိုယ္လည္း ကိုနတ္ ေခၚတာ ႏႈတ္က်ိဳးသြားတာ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္က အျပာနဲ႔အဝါ၊ ျမန္မာျပည္ေျပာက္ပိုင္းတို႔ ဖတ္ၿပီး ႀကီးလာရတာ။ ကိုယ့္ထက္ အမ်ားႀကီး ႀကီးတယ္။


အဲဒီေန႔က ဆိုင္ႀကီးက ကိုယ့္ လမင္းတရာကို ေရာက္လာၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား မိုးေဝတိုက္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။ မိုးေဝ လ ၂၀၀ ျပည့္ ထြက္တဲ့ေန႔။ တိုက္မွာ လူစည္တယ္။ ဆံုေနက် ေဘာ္ဒါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ႏွင့္ ေနၾကတယ္။ ကိုနတ္က မဂၢဇင္းတအုပ္ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး သူ႔ေဆာင္းပါးပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာကိုလွန္လိုက္ၿပီး အမွတ္တရ လက္မွတ္ထိုးေပးတယ္။
သူ႔ေဆာင္းပါးက..

"မိမိနွင့္ဒဂုန္တာရာ သိုမဟုတ္ လႈပ္ခတ္ေနေသာ အရိပ္ အေရာင္မ်ား.."  တဲ့။

ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ဆင္ႀကီးလို႔ ေခၚ ေခၚေနတဲ့ ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္းကလည္း စာအုပ္ကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး သူ႔ေဆာင္းပါးမ်က္ႏွာမွာ လက္မွတ္ထိုးတယ္။

နတ္ကေတာ္ႀကီးလို႔ က်ေနာ္ နာမည္ေပးထားတဲ့ ဘားလမ္းက ပရေဆးဆိုင္ မန္ေနဂ်ာ ျမင့္ေမာင္ေမာင္ကလည္း သူ႔စာမ်က္ႏွာ "အားေလ၏မ်က္ႏွာမွတဆင့္" မွာ လက္မွတ္ထိုးတယ္။ သူက ျမန္မာစာ
အဓိကနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတာ..။ သူ႔စာေတြက ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ညက္ညက္ေညာေညာ။ လူက မဲမဲ ဝဝ နားမွာ နားကြင္းေပါက္ေလးတေပါက္ ပါေသး။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က သူ႔ကို နတ္ကေတာ္ႀကီးလို႔ နာမည္ေပးထားတာ

ေနာက္.. ေရွာ့တီ.. ဒီနာမည္ကို စေခၚတာ ဆိုင္ႀကီး..။ ေဆြလိႈင္ဦးတို႔လိုပဲ ေလတပ္က ထြက္လာတဲ့ လြင္စန္းယဥ္က သူ႔ရဲ့ မဂၢဇင္းဝတၳဳ စာမ်က္ႏွာ "မမသို႔ အလြမ္းေျပ ၁" လက္မွတ္ထိုးတယ္။

ေမာင္ေသြး (ေမာင္ေသြးသစ္) က သူ႔ ကဗ်ာ စာမ်က္ႏွာ "ေတာင္ငူ" မွာ လက္မွတ္ထိုးလိုက္တယ္။ ခု ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာင္ေသြးက လြဲလို႔ တေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး.။


စာတည္းခ်ဳပ္ နတ္ႏြယ္၊ အေထြေထြစာတည္း လြင္စန္းယဥ္ ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ တာဝန္ခံစာတည္း ေမာင္ေသြးသစ္ စာေပတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ

ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းဆိုတဲ့ စာရင္းေအာက္မွာ ၾကည့္လိုက္တာ ကိုယ့္နဲ႔ အင္မတန္ ရင္းတဲ့အထဲက ဆရာဗဂ်ီေအာင္စိုး မရွိေတာ့ဘူး။ ကိုသိုက္ (ေမာင္ေမာင္သိုက္)၊ ဆရာစံ (စံတိုး)၊ ကိုဝသုန္ (ဝသုန္) မရွိေတာ့ဘူး..။ သန္းထြန္းစိုး (ေမာင္သိန္းဆိုင္ သား) ေတာ့ ရွိေသးလား မေျပာတတ္ဘူး။ ကိုသန္းေဌးေမာင္ က အေမရိကမွာ..။ သူက အလတ္ႀကီး ရွိေသးတယ္

မဂၢဇင္းထဲမွာ ႏွစ္တရာစံုေထာက္ဝတၳဳတို ဘာသာျပန္သူ၊ ဇီမာလမ္းဆံု ၆ ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္သူ ဆရာျမ (ျမသန္းတင့္၊ ေမာင္သစ္တည္) မရွိေတာ့ဘူး။ အေရွ႔ရိုးမအလြမ္းမ်ား ကဗ်ာေရးတဲ့ ေအာင္ေဝး က အေမရိကမွာ ရွင္သန္ဆဲ.။ ဂ်က္ကီေကာလင္းကို ေရးတဲ့ ေမေအာင္စိုး အဂၤလန္မွာတဲ့။ facebook ေပၚမွာ မၾကာေသးခင္ကေတာ့ ေတြ႔ေသး


ကာတြန္းေတြထဲမွာ ေျမဇာ နဲ႔ ေငြၾကည္ က်န္းက်န္းမာမာ။ ကံခၽြန္၊ ျမင့္စိုးေလး ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီ.။ ကိုျမင့္စိုးေလး အင္းယားလိတ္ဟိုတယ္မွာ အစားအေသာက္ဆိုင္ရာ မန္ေနဂ်ာ လုပ္တုန္းက က်ေနာ္နဲ႔ ကာတြန္းေမာင္ေမာင္ ကိုေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘီယာဖိုးပဲယူလာ က်ေနာ္ အျမည္းေကာင္းေကာင္း ေကၽြးမယ္. တဲ့။ VIP ေတြကိုမွ ထုတ္ေပးတဲ့ sauce ေတြ၊ စားစရာ အေကာင္းစား ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဧည့္ခံလိုက္တယ္။ export beer ကလည္း အဲဒီတုန္းက အင္းယားလိတ္မွာမွ ရတာဆိုေတာ့ ကိုေမာင္ေမာင္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ တြယ္လိုက္ၾကတာ.။


အမွတ္တရေလးက ဒါပါပဲ……..။


မိုးေဝ အမွတ္ (၁)က ၁၉၆၈ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ထြက္တယ္။ 

Saturday, March 22, 2014

ခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္း လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္း ေရးသူ - ေဌးဝင္း(ဂ်ာမဏီ)

ခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္း လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္း

၁၉၈၉ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ  ကို္ယ္က မႏ ၱေလးမွာ ရွိေန ေသးေတာ့ မႏ ၱေလး အာဇာ နည္ေန႔ ခ်ီ ီတက္ပဲြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ႀကံဳခဲ့ရေသးတယ္။ စစ္တပ္က လမ္းဆံုလမ္းခြမွာ ပိတ္ထားေတာ့ ခ်ီ တက္ လာသူေတြ ဆက္မတိုးသာဘူး။ ေႂကြး ေၾကာ္ သံ ေတြတိုင္ရင္း စစ္တပ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ ေနခဲ့တယ္။ မႏၱေလးက တိုက္ပဲြဝင္ ခ်ီ တက္လာသူေတြကို ဦး ညႊတ္ ဂုဏ္ ျပဳ လ်က္ ဒီျမင္ကြင္းကို အၿမဲ ျမင္ေယာင္ ေနမိတယ္။ ရထား လက္မွတ္ က ဝယ္ထားပီးသား ဆိုေတာ့ အဲဒီည ရထားနဲ႔ ကိုယ္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ တခုခု ထူးျခား ေနသလိုဘဲ ခံစားေနမိတယ္။ ၁၉ ဇူလိုင္က ရန္ကုန္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ အေျခအေနေတြ ဘယ္လို႐ွိသလဲ ဆိုတာလဲ အရမ္း သိခ်င္ေနတယ္။ ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္ မနက္ပိုင္း မွာဘဲ ကိုစီး လာတဲ့ ရထားက ရန္ကုန္ ဘူတာ ႀကီးကို ဆိုက္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ္ ရထားေပၚက အဆင္းမွာ ကို႔ ညီ တဝမ္းကဲြကို လွမ္းေတြ႕ လိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာဘဲ တခုခုဆိုတာကို ကို သိလိုက္ပီ။ ကို႔ ညီက ကို႔အနား ကပ္ လာပီး အေျခအေန ေျပာျပတယ္။ ဇူလိုင္ ၁၇ ရက္ညက အိမ္ကို စစ္တပ္က လာဝိုင္းပီး ႐ွာတယ္၊ ည ၁၀ နာရီ ကေန မနက္ ၂ နာရီ အထိ ၾကာတယ္၊ ဗကပ နဲ႔ ပတ္သက္တယ္လို႔ ေျပာတယ္၊ အမႈကိစၥက ႀကီးႏိုင္တယ္၊ အိမ္နံရံ တေလွ်ာက္ လိုက္ေခါက္ပီးေတာ့ ဝွက္ထားတဲ့ လက္နက္မ်ား ႐ွိသလားလို႔ ႐ွာၾကတယ္တဲ့၊ အဲဒီ ေတာ့ အိမ္ကိုျပန္မလာနဲ႔ေတာ့၊ လစ္ေပေတာ့လို႔ မိဘနဲ႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြက ေျပာတယ္တဲ့၊ ၁၉၇၆ မိႈင္း ရာျပည့္ တုန္းက တခါအဖမ္း ခံထားရဘူးပီးသား၊ ေထာင္အေတြ႕ အၾကံဳလဲ ႐ွိထားပီးသားဆိုေတာ့ မိဘနဲ႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြက အေျခအေနကို နားလည္တယ္၊ သေဘာ ေပါက္တယ္။

ဒါနဲ႔ ရန္ကုန္ ဘူတာႀကီးကေန အဲဒီ ညီဝမ္းကဲြ ရဲ႕ အိမ္ (ဦးေလးအိမ္) ကို သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီ ဦးေလးအိမ္ မွာ ကို စဥ္းစား ရေတာ့တယ္၊ ဘယ္ကိုလစ္မလဲ။ ကိုတို႔ ၄၈၂၈ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္စဥ္က ကို ကိုသက္ ခိုင္ (ကိုလတ္)၊ ကိုေအးဝင္း တို႔ကို ေမးခဲ့ဘူးတယ္၊ တခုခု ျဖစ္ရင္ တာဝန္ယူမလား၊ တာဝန္ယူပီး တေန ရာရာ ကိုပို႔ေပးႏိုင္မလား၊ တာဝန္ယူမယ္လို႔ သူတို႔ ေျဖခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔နဲ႔ အရင္ဆံုး အဆက္အ သြယ္ယူဘို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဘဲ ဒီညီဝမ္းကဲြကိုဘဲ ကို႔ရဲ႕ ရဲေဘာ္ အရင္းဆံုး ကိုေအးဝင္း၊ ရဲႀကီး တို႔ရဲ႕ အိမ္လိပ္စာ၊ အိမ္ေနရာ ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွင္းလင္း ညႊန္ျပပီး သြားခိုင္းခဲ့တယ္၊ ႏွစ္အိမ္လံုးကို သူ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ရဲႀကီး အိမ္က ရဲႀကီး ကို ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္က လာဖမ္းသြားတယ္ ဆ္ိုပီး အတိအက် ေျပာ လိုက္တယ္။ ကိုေအးဝင္း အိမ္ကေတာ့ ကိုေအးဝင္း အဖမ္းခံရတယ္လို႔လဲ မေျပာဘူး၊ ဘာမွလဲ ေရေရရာရာ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာလိုက္ဘူးတဲ့။ အဲဒီမွာ ကို စိတ္ထဲမွာ သိလိုက္ပီ၊ ကိုေအးဝင္း အဖမ္းမခံရေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လို အဆက္အသြယ္ ရမလဲ၊ ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ တေယာက္ထဲ လစ္ရေတာ့မယ္။

သြားခ်င္တာက အေ႐ွ႕ ေျမာက္ပိုင္းဆီကို၊ ဒါေပမဲ့ လမ္းကလံုးဝမသိဘူး၊ အဆက္အသြယ္ကလဲ လံုးဝမ႐ွိဘူး။ ပီးေတာ့ မႏ ၱေလး ကေန အေ႐ွ႕ ေျမာက္ပိုင္းဆီထိ၊ လမ္းခရီးက ပို႐ွည္လ်ားတယ္။ အဖမ္းခံရႏိုင္တဲ့
အႏ ၱရယ္က ပိုမ်ားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ ကေန နယ္စပ္ကို လစ္မယ္လို႔ ကိုဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ေထာင္ထဲမွာတုန္းက အေဆာင္ ၃ အခန္း ၆ မွာ အတူတူ ေနခဲ့ၾကဘူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ ႐ွိတယ္။ သူတို႔မွာ နယ္စပ္ထိ ေရာက္ႏိုင္တဲ့ အဆက္ အသြယ္ ႐ွိႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မနက္ျဖန္ ေမာ္လၿမိဳင္ စထြက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္ ညေန ေနဝင္ရီတေရာ အခ်ိန္မွာ ဦးေလးအိမ္ကေန အေဒၚတေယာက္ရဲ႕ ေက်ာက္ကုန္းက ေဆာက္လုပ္ေနဆဲ တိုက္ဆီကိုသြားတယ္။ ေဆာက္လုပ္ရာ sight က foundation သာသာဘဲ ႐ွိေသးတယ္၊ ေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သမားေတြ အတြက္ တဲတလံုး ထိုးထားတယ္။ အဲဒီတဲက ကို ရန္ကုန္မွာ ေနာက္ဆံုး အိပ္ခဲ့တဲ့ တဲေလးဘဲ။ ေနာက္ပီး ည ၈ နာရီ သတင္းကို ေဘးအိမ္က ေရဒီယိုကို က်ယ္က်ယ္ေလး ဖြင့္ထား လို႔ ေကာင္းေကာင္း ၾကားရတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး တို႔ကို ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်လိုက္ တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဘဲ။ အဲဒီမွာ အေျခအေနေတြကို ကို နဲနဲခန္႔မွန္း လို႔ရပီ။

ဒါနဲ႔ အဲဒီ ေဆာက္လုပ္ေရး တဲေလးမွာ အဲဒီ တညတာ ျဖတ္သန္းပီး ေနာက္ေန႔ မနက္ ၆ နာရီ မွာ ညီမ တဝမ္းကြဲ နဲ႔ ေယာက္ဖတို႔က ကို႔ကို ကားနဲ့လာေခၚပီး သမိုင္းလမ္းဆံုကို လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ အဲဒီမွာ အင္းစိန္ လမ္းမတေလွ်ာက္ သြားရတာဆိုေတာ့ ကိုေနထိုင္တဲ့၊ ကို႔ မိဘနဲ႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ ႐ွိတဲ့ စပယ္ၿခံကို ဝင္ တဲ့ ေယာဂီေက်ာင္းလမ္းကို ျဖတ္ရတယ္၊ ေယာဂီေက်ာင္းလမ္းထဲကို တခ်က္ေလးဘဲ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒါဘဲ၊ အျပတ္ေဝးသြားပီ၊ ကိုဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ကိုသြားမလဲ၊ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုတာ သူတို႔ မသိႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ညီမ တဝမ္းကြဲ နဲ႔ ေယာက္ဖကလဲ ကို႔ကို သမိုင္းလမ္းဆံုမွာ ကားေပၚက ဆင္းေစပီး သူတို႔က ဆက္ေမာင္း သြားတယ္။ ေသာင္ျပင္မွာ ေခြးတေကာင္ကို လႊတ္ပစ္သလို ထားခဲ့တယ္။ ခု ကိုတစ္ေယာက္ထဲ၊ ကိုယ့္ ၾကမၼာ ကိုယ္ ဖန္တီးရေတာ့မယ္။ ကို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ဒီစစ္ေခြးေတြရဲ႕ ေနာက္တခါ ထပ္မံ ဖမ္းဆီးျခင္းကို မခံေတာ့ဘူး။ လြတ္ေအာင္သာ ေျပးေပေတာ့၊ ေဌးဝင္းေရ။

သမိုင္းလမ္းဆံုကေန ခရီးသည္တင္ Hilux ကားနဲ႔ ပဲခူး ကိုသြားခဲ့တယ္။ ပဲခူး မွာ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကို ေစာင့္ခ်င္လို႔၊ ပဲခူး က တည္းခိုခန္း တခုကို လိုက္ခဲ့ဘို႔ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာခိုင္းလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီည ပဲခူးက အဲဒီ တည္းခိုခန္းမွာ တည္းခဲ့တယ္။ အဲဒီညက ကို႔ဘဝမွာ အရမ္းကံေကာင္းတဲ့ညလို႔ ေျပာရမယ္။ ည လယ္မွာ စစ္တပ္က တည္းခိုခန္းကို ဧည့္စာရင္း ဝင္စစ္ပါေလေရာ၊ ကို႔ အခန္းက ဝင္ေပါက္ကေန ဝင္လာပီး ရင္ ဘယ္ဘက္ ဒုတိယခန္း၊ သူတို႔က တည္းခိုခန္းပိုင္႐ွင္ နဲ႔အတူ ေနာက္ဘက္ကို သြားပီး ေနာက္ဘက္က အခန္းေတြကို စတင္ စစ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုက သမၺဳေဒၶ ဂါထာ စရြတ္ပါေလေရာ။ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူရဲ႕ မွတ္ပံုတင္နဲ႔ လူကို ေသေသခ်ာခ်ာ တိုက္စစ္ဘို႔ သူ႔လူေတြကို အမိန္႔ေပးတဲ့ အသံကိုၾကားရတယ္။ ကိုက ကို႔ညီဝမ္းကဲြရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ကို ယူလာတာ၊ မွတ္ပံုတင္ထဲမွာ နာမည္က ဝင္းႏိုင္၊ မွတ္ပံုတင္ထဲက ေမြး သကၠရာဇ္ အရဆို ကိုက ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ငယ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုစိတ္ကူးေသးတယ္၊ ကို႔ အခန္း မွာ ေဘးႃပူတင္းေပါက္ တခု႐ွိတယ္၊ ႃပူတင္းေပါက္က ခုန္ဆင္းပီး တိုက္နံရံေဘးမွာ ပုန္းေနရရင္ ေကာင္းမ လားလို႔၊ ဒါေပမဲ့ ႃပူတင္းေပါက္ဖြင့္ရင္ သူတို႔ အသံၾကားမယ္၊ ႃပူတင္းေပါက္က ခုန္ဆင္းပီး ေျပးလို႔လဲ မျဖစ္ ႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီတုန္းက ပုဒ္မ ၁၄၄၊ ညမထြက္ရအမိန္႔နဲ႕၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သမၺဳေဒၶ ဂါထာဘဲ ဆက္ရြတ္ေန ေတာ့တယ္။ အဲဒါ သူတို႔ တခန္းပီးတခန္း စစ္လာလိုက္တာ၊ ကို႔ရဲ႕ သမၺဳေဒၶ ဂါထာ တန္ခိုးေၾကာင့္လား၊ သူတို႔ ရဲ႕ မေစ့စပ္ မေသခ်ာမႈ အသံုးမက်မႈေၾကာင့္လား၊ ကို႔ အခန္းကို ေက်ာ္သြားၾကတယ္၊ ကို႔ အခန္းကို တံခါး လာမေခါက္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ ထြက္သြားပီးေတာ့မွ ကိုလဲ အခန္းတံခါးဖြင့္ပီး စႀကၤန္ကို ထြက္လိုက္ေတာ့ တည္းခိုခန္းပိုင္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးက (ဟာ သူတို႔ ကို႔ အခန္းကို ေမ့သြားတယ္) လို႔ ကို႔ ကိုႃပံုးပီး လာေျပာတယ္။ ကံေကာင္းေလစြ၊ ေဌးဝင္းေရ။

ေနာက္ေန႔ မနက္ ေစာေစာထ၊ ေစာင့္ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလဲ ေရာက္မလာတာနဲ႕ ကိုတေယာက္ထဲဘဲ ခရီးသည္တင္ Hilux ကားနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ဆက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႐ွိ႐ွိနဲ႕ဘဲ ေ႐ွ႕ဆံုး ဒုတိယ ေနရာကို ယူပီး ထိုင္လိုက္တယ္။ Hilux ကားေလးကလဲ ျပည့္က်ပ္ေနတာ။ လမ္းမွာ စစ္ေဆးတဲ့ ဂိတ္ေတြမွာ ကံေကာင္းလို႔ ကားေပၚက မဆင္းရဘူး။ မွတ္ပံုတင္ဘဲ လက္ဆင့္ကမ္းပီး ေပးလိုက္ရတယ္၊ ဒီေတာ့ မွတ္ပံု တင္ အရ ကိုက ဝင္းႏိုင္၊ လူနဲ႔ တိုက္စစ္လို႔လဲ မရေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ရဲ႕လဘက္ရည္ဆိုင္ကို တန္းသြားခဲ့တယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ သူကမ႐ွိဘူး၊ ရန္ကုန္ သြား ေနတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာ စဥ္းစားမႈ နဲနဲ လြဲေခ်ာ္ပီး တည္းခိုခန္း တခုကို သြားလိုက္တယ္။ တည္းခိုခန္းမွာ မွတ္ပံု တင္ ထုတ္ျပရေတာ့ တည္းခိုခန္း ပိုင္႐ွင္က မွတ္ပံုတင္ထဲက ေမြးသကၠရာဇ္က ခင္ဗ်ားရဲ႕အသက္ထက္ အမ်ားႀကီး ငယ္ေနတယ္လို႔ ထုတ္ေျပာလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ အခန္းတခန္းေတာ့ ေပးတယ္။ အခန္းမွာ ကို ခဏဘဲ ေနပီး စိတ္ပူပီးေတာ့ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အိမ္ကို ႐ွာေဖြပီးေတာ့ အေရာက္ သြားရတယ္။ သူက အိမ္မွာမ႐ွိတာနဲ႔ သူတို႔ အိမ္နားက ညေဈးေလးမွာ ထိုင္ပီး သူျပန္အလာကို ေစာင့္ရတယ္။ ဒီ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ နဲ႔က ေထာင္ထဲမွာ အေဆာင္ ၃ အခန္း ၆ မွာ အတူတူ ေနခဲ့ၾကတာ၊ ေနာက္ ရန္ကုန္ ႏိုင္ငံျခား ဘာသာသင္ သိပၸံမွာ ကို ဂ်ာမန္ဘာသာ အခ်ိန္ပိုင္း ညေနသင္တန္း တက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က တ႐ုတ္ဘာသာ တက္တာ။ သူ ျပန္လာေတာ့ လမ္းမွာ ကိုက အေဝး ကေနကို ေတြ႕ေနတာ၊ သူ႔ကို ကို႔အေျခအေန ေျပာျပပီး ကိုနယ္စပ္ ထြက္ရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ သူက ဘာမွ မပူနဲ႔၊ သူ႔မွာ အဆက္အသြယ္ ႐ွိတယ္၊ သူလဲ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံု ပီးေတာ့ ေသေဘာဘိုး ေရာက္ခဲ့ေသး တယ္၊ ပီးေတာ့မွ သူျပန္ဝင္လာတာတဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုနဲ႔သူ တည္းခိုခန္းကို ဆိုကၠားနဲ႔ ျပန္ပီး ကို႔ လက္ဆဲြအိတ္ေလး ျပန္ယူပီး သူ႔အိမ္ကို ျပန္လာၾကတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ကို႔ကို ကြပ္ပ်စ္တလံုးေပၚမွာ ေနရာခ်ထားေပး၊ သူ႔ညီအကို ေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပီး သူအျပင္ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ကိုလဲ သူ႔ညီအကိုေတြနဲ႔ စကားေျပာလိုက္၊ တေယာက္ထဲ အေတြးနယ္ ခ်ဲ႕လိုက္နဲ႔ေပါ႔။ ညမနက္ခင္ သူျပန္လာပီး သူ႔အဆက္အသြယ္နဲ႔ ေျပာဆိုခဲ့ပီးပီ လို႔ေျပာတယ္၊ မနက္ဖန္ ခရီးစထြက္ရမယ္တဲ့။ အဲဒီညက သူ႔ အိမ္က ကြပ္ပ်စ္တလံုးေပၚမွာ အိပ္တဝက္ ႏိုးတဝက္နဲ႔ မနက္မိုးလင္းခဲ့ရတယ္။

ေနာက္တေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ ဒီ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ဘဲ သြားဘို႔ခရီးအတြက္ ျပင္ဆင္ရတယ္။ ကိုရန္ကုန္က ယူလာတဲ့ လက္ဆဲြအိတ္က နဲနဲ ေကာင္းေကာင္း၊ ဝတ္စားလာတာက စပို႔႐ွပ္နဲ႔ ေဘာင္းဘီနဲ႔၊ သူက ေျပာ တယ္၊ အဲဒါေတြ အကုန္လံုးထားခဲ့၊ သူက အဝတ္ လက္ဆဲြအိတ္ေလး တလံုးေပးတယ္၊ အက်ႌ လံုခ်ည္ ခပ္ ႏြမ္းႏြမ္း တစံု ေပးဝတ္တယ္၊ အိတ္ထဲမွာ အက်ႌ လံုခ်ည္ အပိုတစံု ထဲ့ေပးတယ္၊ သူနဲ႔ ကိုနဲ႔က size အတူတူ ေလာက္လဲ႐ွိတာကို။ ေန႔လယ္စာကို သူ႔အိမ္မွာ သူ႔မိသားစုနဲ႔ အတူစားေသာက္ပီး ထိုင္ေစာင့္ေနရတာေပါ႔။ ေန႔လယ္ပိုင္းမွာ မြန္ အမ်ိဳးသားတေယာက္ သူ႔အိမ္ကိုေရာက္လာတယ္၊ ကို႔ကို လာေခၚတာေပါ႔၊ အဲဒီ လူနဲ႔ ကိုနဲ႔ ၂ ေယာက္ ဆိုကၠားတစီးနဲ႔ ေညာင္ပင္ဆိပ္ကို သြားရတယ္။ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ သူ႔မိသားစုကိုလဲ ႏႈတ္ဆက္ ခဲ႔ရတာေပါ႔။ သူတို႔ လမ္းထဲက လူေတြကလဲ ကိုတို႔ ဆိုကၠားကို ဝိုင္းၾကည့္လို႔၊ တေယာက္ေတာ့ သြားျပန္ပီလို႔ ေတြးေနၾကသလား မသိ၊ ဘာလို႔ ဝိုင္းၾကည့္ၾကတာလဲ ကိုမသိႏိုင္ေတာ့၊ ဆာယိုနာရာ ဘဲ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ေရ။

ေညာင္ပင္ဆိပ္ကေန က်ံဳဝမ္းရြာကို ျမင္းလွည္းနဲ႔တခါ ဆက္သြားၾကတယ္။ က်ံဳဝမ္းရြာကို ညေနဘက္မွာ ေရာက္တယ္။ ရြာကရြာတန္း႐ွည္၊ ရြာလယ္ လမ္းေဘးက မြန္ မိသားစုတစုရဲ႕ ေျခတံ႐ွည္ အိမ္တအိမ္ကို ေရာက္တယ္၊ ဒီမိသားစုဝင္ မြန္ လူငယ္ တေယာက္က အထိပ္ တဲ့။ သူက ကို႔ကို နယ္စပ္ထိ လိုက္ပို႔ေပး မဲ့သူ၊ သူငယ္ခ်င္းက သူတို႔ကို ဘယ္လို ေျပာထားသလဲ မသိ၊ သူတို႔ကလဲ ကို႔ကို မေမး၊ ကိုကလဲ ဘာမွ မေျပာဘူး။ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း မြန္စကား ေျပာရင္လဲ ကိုက နားမလည္ဘူး၊ ကိုနဲ႔ေတာ့ ဗမာစကား ေျပာၾက တယ္။ ညေနစာကို သူတို႔အိမ္မွာ စားရတယ္၊ မြန္ ဟင္းလ်ာ ေတြကေတာ့ ကို႔အတြက္ အထူးအဆန္းဘဲ။

ညေနစာစားပီးေတာ့ အထိပ္ က သူ႔ခရီးစဥ္အတြက္ သူျပင္ဆင္တယ္။ ညေန ေမွာင္စႃပုခ်ိန္မွာ ကိုတို႔ သူတို႔ အိမ္က စထြက္တယ္။ ကိုရယ္၊ အထိပ္ရယ္၊ ေနာက္ထပ္လူ ၂ ေယာက္ရယ္၊ ေလွတစင္းနဲ႔ ေကာ့ဝမ္း ရြာကို သြားၾကတယ္။ ေလွကေသးေသး၊ လူက ၄ ေယာက္၊ ဦးနဲ႔ ပဲ့မွာ လူ ၂ ေယာက္က ေလွေလွာ္ၾကတယ္။ ကိုက ေလွထဲ ဝင္လာတဲ့ ေရကို အုန္းမႈတ္ခြက္နဲ႔ ခတ္ထုတ္ရတယ္၊ ေလွအေပၚႏႈတ္ခမ္းက ေရျပင္နဲ႔ တေျပးညီ ေလာက္ ႐ွိတယ္၊ ဒါေၾကင့္လဲ ေလွထဲကို ေရဝင္လာတာ။ ကိုလဲ ေၾကာက္စိတ္ကို မနဲ မ်ိဳသိပ္ထားရတယ္။ ဒါနဲ႔ဘဲ ေလွမေမွာက္ ေရမနစ္ဘဲ ေကာ့ဝမ္း ရြာကို ေရာက္လာၾကပီး လယ္ကြင္းစပ္နားက ဝါးဓနိ အိမ္ေလး တအိမ္မွာ စတည္းခ်ရတယ္။ ေကာ့ဝမ္းက အဲဒီအိမ္ေလးမွာ ဝါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ၂ ည အိပ္ခဲ့ရတယ္။ ကို သိရသေလာက္က သူတို႔က ဗမာျပည္က ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကို နယ္စပ္ကို သယ္ပို႔ေပးမဲ့ carry အုပ္စု၊ ဒါေၾကာင့္ လူစံုေအာင္ ပစၥည္းစံုေအာင္ ေစာင့္ရလို႔နဲ႔ တူတယ္၊ နဲ႔ တေန႔ ၾကာသြားခဲ့တယ္။ ကို ၾကားရ သေလာက္က ရြာထဲမွာ စစ္တပ္က ကင္းအျဖစ္ စတည္းခ်ေနတယ္လို႔လဲ သိရတယ္၊ ကိုကေတာ့ နဲနဲေတာ့ စိုးရိမ္တာေပါ႔၊ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္မွမသြား၊ ဘယ္မွမထြက္ဘဲ အိမ္ထဲမွာဘဲ ေနခဲ့တယ္။

၂၅..၈၉ မနက္လင္းအားႀကီး ၅ နာရီ မွာေတာ့ ကိုတို႔ ခရီး စထြက္ၾကတယ္။ ေလွ်ာက္ေပေတာ့ ေဌးဝင္းေရ။ တေန႔လံုး လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အလုပ္ကလြဲပီး ဘာမွမ႐ွိဘူး။ ဒီေျခလ်င္လမ္းကို ေရြးတာကလဲ ကားလမ္းထက္ ပိုမို စိတ္ခ်ရမယ္လို႔ ယံုၾကည္လို႔ဘဲ။ လမ္းမွာ အထိပ္ ပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထည့္ယူလာတဲ့ ထမင္းစားရတယ္။ ထမင္းဆိုလို႔ တကယ္ထမင္းခ်ည္းဘဲ၊ ဆားနဲ႔လား မသိဘူး စားတာ၊ ဟင္းနဲ႔ဆို အသိုးျမန္မွာ စိုးလို႔နဲ႔ တူ တယ္။ ညေန ေမွာင္ရီ မပ်ိဳးခင္ မိုးဝါးစခန္းကို ေရာက္တယ္။ ည စခန္းခ်ဘို႔ ဝါးၾကမ္းခင္း တဲေလးေတြ ႐ွိ တယ္၊ အမိုးဘဲ ႐ွိတယ္၊ အကာ မ႐ွိဘူး။ ေရာက္ပီးေတာ့ မိုးရြာလာေတာ့ ရန္ကုန္သား ကို က တေန႔လံုး လမ္းေလွ်ာက္လာရလို႔ ညစ္ပတ္ေပေရေနတာကို သန္႔စင္ရေအာင္၊ ပင္ပမ္း ႏြမ္းနယ္မႈ ပေပ်ာက္ေအာင္ ဘုမသိ ဘမသိ နဲ႔ မိုးေရ ခ်ဳိးလိုက္တယ္၊ မိုးေရလဲ ခ်ဳိးပီး လံုခ်ည္ အက်ႌ ျပန္ဝတ္ပီးတာနဲ႔ ကို ခိုက္ခိုက္ တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေတာ့တာဘဲ။ ကို႔အိတ္ထဲမွာက ခ်ည္ေစာင္ေလး တထည္ ပါလာတယ္၊ အထိပ္ က အဲဒီ ခ်ည္ေစာင္ရယ္ သူ႔ ခ်ည္ေစာင္ရယ္ ၂ ထပ္ ႃခံုေပးပီး ကို႔ကို အိပ္ခိုင္းလိုက္တယ္၊ အဖ်ားတက္ေနပီလို႔ ေျပာ တဲ့ အထိပ္ ရဲ႕ အသံကို ၾကားရင္း ကိုလဲ ေမာေမာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေလေရာ။

၂၆..၈၉ မနက္ ႏိုးလာေတာ့ ကံေကာင္းလို႔ ဘာအဖ်ားမွ မ႐ွိ၊ ခ်မ္းလဲ မခ်မ္းေတာ့ဘူး။ မနက္ အလင္းေရာင္ စျမင္ရတာနဲ႔ ကိုတို႔ စထြက္တာဘဲ။ ကိုတို႔အုပ္စုမွာ လူ ၃၅ ကေန ၄၀ ေလာက္ ႐ွိမယ္လို႔ထင္တယ္၊ လမ္းျပ ၂ ေယာက္ေလာက္လဲ ပါတယ္။ သူတို႔ သယ္လာတဲ့ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကေတာ့ အစံုဘဲ၊ အေလးဆံုးက ေတာ့ ရပ္ေတာ္မူ ေက်ာက္သား ဘုရားဆင္းတုေတာ္ တဆူဘဲ၊ ဒါကို သူတို႔ ထမ္းပိုးနဲ႔ ေ႐ွ႕ေနာက္ ၂ ေယာက္ ထမ္းၾကတယ္၊ ခရီးတေထာက္နားတိုင္း လူလဲၾကတယ္။ ေနာက္ ေ႐ွးေဟာင္း ပရိေဘာဂ ပစၥည္းေတြထဲမွာ ဘီ႐ို ႀကီးႀကီး တလံုးလဲပါတယ္၊ ဒါကိုလဲ ထမ္းပိုးနဲ႔ ထမ္းၾကတယ္၊ ေနာက္ ေ႐ွးေဟာင္း တိုင္ကပ္ နာရီႀကီး ေတြလဲ ပါတယ္၊ ကုလားထိုင္၊ စားပဲြေတြလဲ ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ စခန္းေတြကေတာ့ ခရင္း၊ လံုႃခံု၊ မီးေလာင္ျပင္၊ က်ဳပ္တန္း၊ မလြန္းပူေတာင္ထိပ္၊ ကလပ္ေခ်ာေတာင္ေျခ၊ စခန္းသစ္၊ ကလပ္ေခ်ာရြာ၊ လယ္တဲ တို႔ကို ျဖတ္သန္းပီး ကုလားတဲ ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ညေမွာင္စပ်ိဳးခ်ိန္ဆို ကိုတို႔ ညစခန္း ခ်ဘို႔ လုပ္တယ္။

၂၇..၈၉ မွာ မနက္ အိပ္ယာထ စထြက္ပီး သကၤန္းပင္ဆိပ္ေခ်ာင္း၊ ေကာ့ဆိုင္၊ နတ္သစ္ပင္၊ ေက်ာက္ပံုတို႔ ကို ျဖတ္ပီး က်ိဳက္စခန္းထိ သြားၾကတယ္။ လမ္းတေနရာမွာ စစ္တပ္ကင္းက ျဖတ္မယ္လို႔ သတင္းရလို႔ ကို တို႔ ခ်ံဳပုတ္ေတြထဲမွာ ဝပ္ပုန္းေနခဲ့ပီး စစ္တပ္႐ွင္းပီဆိုေတာ့မွ ကိုတို႔ ျပန္ထြက္ခဲ့ရတယ္။ လမ္းမွာ ေန႔လယ္စာ စားဘို႔ အထိပ္ က ထမင္း ပလပ္စတစ္ထုတ္ကို ျဖည္လိုက္တဲ့အခါ ထမင္းကသိုးေနပီ၊ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ သိုးေန တဲ့ ထမင္းကို ေရနဲ႔ ေဆးပီး နဲနဲ ဝင္ေအာင္ေတာ့ စားရတယ္၊ မစားရင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ကို ေရလဲ မခ်ိဳးေတာ့ဘူး၊ သင္ခန္းစာ ရသြားပီ။ မိုးလဲ မရြာေတာ့ဘူး၊ ေတာ္ၾကာ မိုး ရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္ ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ဒီေတာႀကီး မ်က္မဲထဲကို ႏို႔စို႔ႏိုင္ဘို႔ ေမေမလဲ မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အုန္း သီး ခြဲစားဘို႔ ေဖေဖလဲ မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး။

၂၈..၈၉ မွာ လံဖါးကို ျဖတ္ပီးတဲ့ေနာက္ ေတာင္ေျပာင္ ၆ ခုကို ျဖတ္သန္းရတယ္၊ ဒီေတာင္ေျပာင္ ၆ လံုးက နာမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ ဘာသစ္ပင္မွ မ႐ွိ၊ ေတာႀကီး မ်က္မဲထဲမွာ မ်က္ခင္းျပင္နဲ႔ စိမ္းေနတဲ့ တကယ့္ ေတာင္ေျပာင္ဘဲ၊ ေနေရာင္ျခည္က မ်က္ခင္းျပင္ စိမ္းစိမ္း ေပၚမွာ ထိုးက် ေနေတာ့ လွပသာယာလိုက္တဲ့ ႐ႈခင္း၊ တေန႔တာပတ္လံုး မ်က္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါး ေဆာ့ကစား ေနႏိုင္တယ္၊ အိပ္စက္ လဲေလ်ာင္း ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကို႔ အေနအထားက ဆက္ေလွ်ာက္ရမဲ့ အေန အထား။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္မယ္။ ေနာက္ ေတာေလး၊ ေတာႀကီး၊ ေရသေရာက္ႀကီးကို ျဖတ္ပီး ေရသ ေရာက္ေလးကို ေရာက္တယ္။

၂၉..၈၉ ေန႔ကေတာ့ ကို လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔၊ ခရီးကေတာ့ မဆံုးေသးဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုး မယ္လို႔လဲ မသိႏိုင္ဘူး၊ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္း ဆိုက္မယ္လို႔လဲ မသိႏိုင္ဘူး။ ေရသေရာက္ေလးကစထြက္၊ ပ်ဥ္းကတိုးေတာ၊ ေတာင္ေျခ၊ ႏွစ္ထပ္တဲ၊ ေတာင္အုပ္၊ ေတာင္သူငို ေတာင္ေျခ တို႔ကို ျဖတ္သန္းရတယ္။ ေတာင္သူငို ေတာင္ေျခကေန ေတာင္သူငို ေတာင္ထိပ္ကို တက္ရမယ္တဲ့၊ ေတာင္သူေတာင္ ငိုရေလာက္ ေအာင္ မတ္ေစာက္တဲ့ ေတာင္သူငို ေတာင္ကို တက္ရမယ္တဲ့၊ ေတာင္ထိပ္က်ရင္ ကရင္စခန္း ႐ွိတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာ ကိုက အထိပ္ကို ဖြင့္ေျပာျပလိုက္တယ္၊ ကိုက ေက်ာင္းသား၊ ဗမာျပည္ကေန ထြက္ေျပးလာတာ။ အထိပ္က အံ့ဩသြားတယ္၊ သူက ကို႔ကို ေက်ာက္ကုန္သည္လို႔ သိထားတာ၊ ထင္ထားတာတဲ့။ ေတာင္ေျခ မွာ ကိုသူ႕ကို ကို႔မွာ ပါလာတဲ့ ေငြ အနည္းငယ္ ေပးလိုက္တယ္။ ကို႔ကို တလမ္းလံုး ကူညီ ေစာင့္ေ႐ွာက္လာ တဲ့ သူ႕ေက်းဇူး ကို႔မွာ ႐ွိတယ္။ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာက ဘယ္၍ဘယ္မွ် ေပးပါလို႔၊ ေပးရမယ္လို႔ အစကတဲ ကလဲ သေဘာတူညီမႈ မ႐ွိခဲ့ဘူး။ ကို ေငြ အနည္းငယ္ ေပးတဲ့ အခါမွာလဲ နည္းတယ္ မ်ားတယ္ ဘာမွ မေျပာ ဘူး၊ ဒီေငြနဲ႔ သူအျပန္မွာ ေသေဘာဘိုးေဈးကေန သူ႕မိသားစု အတြက္ ပစၥည္း တခ်ဳိ႕ဝယ္သြားႏိုင္တယ္လို႔ ေတာင္ သူက ေျပာေသးတယ္။ ပီးေတာ့ ေတာင္သူငို ေတာင္ကိုတက္၊ ေတာင္ထိပ္ေပၚ ေရာက္ေတာ့ ကား ဂိတ္ မေရာက္ခင္မွာ KNU စခန္း တခု ႐ွိတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖြင့္ေၾကျငာလိုက္တယ္၊ ကိုက ေက်ာင္းသား၊ ဗမာျပည္ကေန ထြက္ေျပးလာတာ။ ABSDF က (အဲဒီအခ်ိန္က) ဥကၠဌ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (သို႔မဟုတ္) မိုးသီးဇြန္ နဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ ကို အသိေပးလိုက္တယ္။ KNU စခန္းက လက္ခံ စကားေျပာတဲ့ သူက အသိအမွတ္ျပဳ ဆက္ဆံတယ္၊ အထိပ္နဲ႔ ကိုတို႔ အုပ္စုက လူေတြကိုေတာင္ ဒီေက်ာင္းသားဆီက မင္း တို႔ အခေၾကးေငြ ယူေသးလားလို႔ေမးေသးတယ္၊ ေက်ာင္းသားဆီက အခေၾကးေငြ မယူရဘူးလို႔ သူကေျပာ တယ္။ ပီးေတာ့ ကိုနဲ႔ အထိပ္ အပါအဝင္ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္း သယ္သူ အုပ္စုနဲ႔ လမ္းခဲြရတယ္၊ KNU က ကို႔ ကို တာဝန္ယူလိုက္တယ္။ သူတို႔က ကို႔ကို ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ နဲ႔ မိုးသီးဇြန္ တို႔ မဲေဆာက္မွာ ႐ွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္၊ သူတို႔က ကို႔ကို မဲေဆာက္ကို ပို႔ေပးမယ္တဲ့။

အဲဒီ စခန္းေလးကေန ကားဂိတ္ကို သြားရတယ္၊ လမ္းခုလပ္မွာ လက္နက္ အျပည့္ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ ကရင္ စစ္သားေလးေတြကို စေတြ႕ဘူးတာဘဲ။ ကားဂိတ္မွာ Hilux ကားေတြမွ အမ်ားႀကီးဘဲ၊ ကားတစီးနဲ႔ ကို႔ကို ေသေဘာဘိုး (ေမာ္လီခ်ဳိင္း) ေဈးဂိတ္ထိ ေခၚသြားတယ္၊ ဂိတ္မွာ ကို႔ကို ႐ွာေဖြ စစ္ေဆးၾကတယ္။ ေသေဘာဘိုးမွာ အဲဒီအခ်ိန္က ABSDF စခန္းလဲ႐ွိတယ္။ ကို႔ကိုေတာ့ ေမာ္လီခ်ဳိင္း ေဈးတန္းက KNU တပ္ သားတေယာက္ ေနအိမ္မွာ ေနရာခ်ထားေပးတယ္၊ သူတို႔ ကို႔ကို အိမ္ဦးခန္း ဘုရားစင္ေ႐ွ႕မွာ ေနရာခ်ထား ေပးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညစာစားခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့ အိမ္ေထာင္႐ွင္မ ကရင္ အမ်ိဳးသမီးက ကို႔ကို ဆန္ရယ္ ထမင္းအိုးရယ္ ေပးတယ္၊ နင္စားမဲ့ ထမင္း နင့္ဖါသာ နင္ခ်က္လို႔ ေျပာတယ္၊ အေမ ညီမ အမေတြ ခ်က္ေကၽြးတဲ့ ထမင္းဟင္းကို တသက္လံုး အခ်ိန္တန္ရင္ လက္ေဆးစားလာတဲ့ ရန္ကုန္သား ကိုက ထမင္း ေတာ့ခ်က္တတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကို႔ ျပသနာက ထင္းမီး မေမႊးတတ္ဘူး၊ ထင္းမီးနဲ႔ တခါမွ မခ်က္ဘူးဘူး။ ဒါ ေၾကာင့္ ထမင္း မခ်က္တတ္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊ ကရင္ အမ်ိဳးသမီးက မခ်က္တတ္ရင္ ထမင္းမစားနဲ႔လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါဆို ကိုေတာ့ ထမင္းငတ္မဲ့ကိန္းဘဲ၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ထမင္းအိုးရယ္ မီးဖိုခေနာက္ရယ္ ကို ငူတူတူနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေထာင္႐ွင္မက မၾကည့္ရက္လို႔ သူကိုယ္တိုင္ ကို႔အတြက္ ထမင္းအိုး တလံုး ထပ္တယ္ပီး သူတို႔နဲ႔ တဝိုင္းထဲဘဲ ကို႔ကို ညစာဝင္စားေစပါတယ္။ အေျပာဆိုးေပမဲ့ မေနာ ႐ုိးတဲ့ ခ်စ္စရာ ရင္းႏွီးခင္မင္စရာ ကရင္ အမ်ဳိးသားေတြပါဘဲ။ သူတို႔ မိသားစုမွာ ကေလးငယ္ တေယာက္လဲ ႐ွိတယ္။

အဲဒီညက ေမာ္လီခ်ဳိင္း ေဈးတန္းကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ အထိပ္တို႔ကို သူတို႔စုေပါင္း တည္းခိုတဲ့ အိမ္တ အိမ္မွာ ေတြ႕ေသးတယ္၊ သူတို႔လဲ မနက္ဖန္ ေဈးနဲနဲပါးပါး ဝယ္ပီး ျပန္ဆင္းမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကိုလဲ အဲဒီ ေမာ္လီခ်ဳိင္းေဈးက KNU တပ္သား အိမ္မွာ ဩဂုတ္လ ၂ ရက္ေန႔ထိ ၄ ည ေသာင္တင္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ ကို႔ကို ဘာျဖစ္လို႔ မဲေဆာက္ကို ဆက္မပို႔ေပးတာလဲ ကို အတိအက် မသိ၊ ကို႔စိတ္ အထင္ေတာ့ သူတို႔ ကို႔ကို ေစာင့္ ၾကည့္ေနပံုရတယ္။ ဒီ ၃ ရက္ အတြင္းမွာ ဦးႏုတို႔ PDP ေခတ္ကတဲက ျပည္တြင္းက ထြက္လာပီး ျပန္မသြား ေတာ့ဘဲ ေမာ္လီခ်ဳိင္းမွာ ေနေနတဲ့ မႏ ၱေလးက ကိုတို႔နဲ႔ အသက္အရြယ္ တူသူတေယာက္နဲ႔ သိကၽြမ္းခဲ့ပီး သူ နဲ႔ဘဲ ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေျပာ၊ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနေတြ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးရင္းနဲ႔ဘဲ အခ်ိန္ကုန္ ခဲ့တယ္။ သူ႕ဆီမွာ ႐ွိေနတဲ့ မဂၢဇင္း စာေစာင္ေတြလဲ သူ႕အိမ္မွာဘဲ ဖတ္႐ႈခဲ့တယ္၊ တခါတရံ သူနဲ႔ကို ေမာ္လီခ်ဳိင္းက တခုတည္းေသာ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ပီး ေလကန္ျဖစ္တယ္။ ေသေဘာဘိုး က်သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔တေတြ၊ KNU တပ္သား မိသားစုေတြ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ကုန္ပါလိမ့္၊ ကိုလဲ မသိ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

..၈၉ မနက္ပိုင္းမွာေတာ့ KNU တပ္သားက ေက်ာင္းသား တေယာက္ကို ေခၚလာတယ္၊ ပီးေတာ့ အဲဒီ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ကို႔ကို မဲေဆာက္ကို လိုက္သြားဘို႔ ေျပာတယ္။ ကိုလဲ ကို႔ခ်ည္ေစာင္ေလးကို ကို႔အိတ္ေလး ထဲထဲ့၊ KNU တပ္သား မိသားစုကို ႏႈတ္ဆက္၊ မႏ ၱေလးသား ေဘာ္ဒါနဲ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္ကို ႏႈတ္ဆက္ပီး ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားေတာ့တာဘဲ။ ေသေဘာဘိုးကေန ၉း၃၀ ေလာက္မွာ စထြက္တာ နာရီ ဝက္ေလာက္ ေခ်ာင္းေလးတခု အထိ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္၊ အဲဒီ ေခ်ာင္းေလးကို တံတားေလး တခုေပၚက ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာင္းတဘက္ကမ္း ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားေတာ့တာဘဲ။ ရန္ကုန္မွာ ပတ္စပို႔ေတြ ဘာေတြ ဘာမွ မလုပ္ရ၊ ဘာခြန္ညာခြန္ေတြ ဘာမွ မေဆာင္ရ၊ ဘာေၾကးညာေၾကးေတြ ဘာမွ မေပးရ၊ ဘာ Form ညာ Form ေတြ ဘာမွ မျဖည့္ရ၊ ေလယဥ္လက္မွတ္ Taxi ကားခေတြ ဘာမွ မကုန္ရဘဲ ေတာေက်ာ္၊ ေတာင္ေက်ာ္၊ ေခ်ာင္းေက်ာ္ပီး ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားေတာ့တာဘဲ။ ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ ခဲ့တဲ့သူ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာ့ ေရာက္လာခဲ့ပီ။ ေခ်ာင္းတဘက္ကမ္းမွာေတာ့ Hilux ကားေတြ တန္းစီပီး ေစာင့္ ေနတာဘဲ၊ မဲေဆာက္ကို ေျပးတဲ့ကားေတြေပါ့။

ကိုတို႔ ကားတစီးေပၚတက္စီးပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေျမနီလမ္း ေတာလမ္းကေန ကားက ကတၱရာ လမ္းေပၚ ခ်ဳိးေကြ႕လိုက္ေတာ့ ကို အ့ံဩ မွင္သက္ မိသြားတယ္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံက ေျဖာင့္ျဖဴးညီညာေနတဲ့ ကတၱရာလမ္းမ၊ ကိုတို႔ ဗမာျပည္က လမ္းေတြနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါလား၊တျခားစီဘဲ၊ ဒါေတာင္ ဒီ ဗမာျပည္ နယ္ စပ္က လမ္းေလးဘဲ ႐ွိေသးတယ္။ တနာရီေလာက္ ကားစီးပီး ကားက မဲေဆာက္ေဈးကို ေရာက္တယ္။ ကို႔ကို ေခၚလာတဲ့ ေက်ာင္းသားက ကို႔ကို KNU က ဗိုလ္ႀကီး စိုးမင္း အိမ္ကို လိုက္ပို႔ေပးပီး သူက သူ႔လမ္း သူ ဆက္သြားတယ္၊ ေနာက္မွ သိရတာက အဲဒီ ေက်ာင္းသားက ဒညတ ကတဲ့။

၁၉၈၉ ဩဂုတ္ ရက္ေန႔မွာ ေသေဘာဘိုးကေန မဲေဆာက္ကို ေရာက္လာပီး KNU က ဗိုလ္ႀကီးစိုးမင္းအိမ္မွာ တစ္ညတည္းခိုခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ ၃ ရက္ေန႔မွာ ABSDF ဗဟို႐ုံးက ရဲေဘာ္ ကိုဖိုးႂကူးက ကိုယ့္ကို ဗိုလ္ႀကီးစိုးမင္းအိမ္ကေန လာေခၚခဲ့တယ္။ အဲဒီကေနစပီး ABSDF မဲေဆာက္ဗဟို႐ုံး၊ ေလးထပ္တိုက္အေဆာက္အဦးရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္ ေလသာေဆာင္မွာ ကိုဖိုးႂကူး၊ ကိုသက္လႈိင္ (ယခုကြယ္လြန္) အပါအဝင္ ABSDF ဗဟို႐ုံးကအျခားသူေတြနဲ႔ အတူတကြ ေနခဲ့တယ္။ ညဘက္မွာ ဗဟို႐ုံးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ဗမာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ TV သြားသြားၾကည့္တယ္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္လဲ ၾကည့္လို႔ရေတာ့ ည ၈ နာရီမွာ သတင္းအစီအစဥ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ ဩဂုတ္လ ၅ ရက္ေန႔မွာ န၀တ အတြင္းေရးမႉး () ခင္ညြန္႔ရဲ႕အထူးသတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပဲြ စတင္ပါေလေရာ။ ဩဂုတ္လ ၇ ရက္ေန႔ညအထိ ၃ ညဆက္တိုက္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ကိစၥကို ဂဃနဏ သိရေတာ့တယ္။ KNU က ဗိုလ္ႀကီးစိုးမင္းနဲ႔ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔လဲဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက TV မွာ ဒီ သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပဲြ သတင္းကို လာၾကည့္႐ႈနားေထာင္ၾကတယ္။ သူတို႔အပါအဝင္ အျခားသူေတြက ကိုယ္ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္တယ္လို႔ မသိၾကဘူး။ ကိုယ္ကလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထုတ္ေဖၚမေျပာျပခဲ့ဘူး။ ဒီနယ္ေျမမွာ ကိုျမင့္လႈိင္၊ ေ႐ွ႔ေနဦးေက်ာ္လင္း၊ ကိုေဇာ္ထြန္း တို႔ရဲ႕ကိစၥကလဲရွိခဲ့တယ္မပာုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္သိုသိုသိပ္သိပ္ဘဲ ေနထိုင္ခဲ့တယ္။

ကိုယ္ ABSDF ဗဟို႐ုံးကို ေရာက္တာနဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာနဲ႔ ABSDF ကိုကူညီပံ့ပိုးခဲ့တယ္။ ကိုယ္ တတ္္ႏိုင္ တာက ဘာသာစကား၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာသာျပန္လုပ္ငန္း။ ဗဟို႐ုံး ဘ႑ာေရးမႉး ကိုမန္းထြန္း ဆီက ဗဟို႐ုံးဘ႑ာေငြကေန ေန႔စဥ္ ၅ ဘတ္ (သို႔) ၁၀ ဘတ္ထုတ္ခြင့္ရတယ္။ ၅ ဘတ္ရတဲ့ေန႔မွာ Bangkok Post နဲ႔ Nation သတင္းစာ ေစာင္ အနက္ ဗမာျပည္သတင္း ပါတာမ်ားတဲ့ ဟာကို ကိုယ္ဝယ္တယ္။ ၁၀ ဘတ္ရတဲ့ေန႔မွာ ေစာင္လံုးဝယ္တယ္။ ပီးေတာ့ ဗမာျပည္ဆိုင္ရာသတင္း ေတြကို ကိုယ္ ဗမာလို ဘာသာျပန္ပီး ဗဟို႐ုံး ေအာက္ထပ္ကနံရံမွာ နံရံကပ္သတင္းစာ အျဖစ္ထုတ္ ေဝခဲ့တယ္။ ဒီဗမာလိုျပန္ထားတဲ့ သတင္းေတြကို ၄-၅ ရက္တခါစု၊ မိတၱဴေတြကူးပီး ABSDF စခန္း ေတြကို ျဖန္႔ခ်ီခဲ့တယ္။ အဲဒီကာလက Time မဂၢဇင္း မွာပါလာတဲ့ Burma under the boots ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို စစ္ဖိနပ္ေအာက္ကဗမာျပည္ လို႔ ဘာသာျပန္ပီး ABSDF စခန္း ေတြကို ျဖန္႔ခ်ီခဲ့တယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၂၁..၈၉ ေန႔မွာ အဲဒီအခ်ိန္က ABSDF အတြင္းေရးမႈး ကိုသန္းဝင္းက ညေနဘက္မွာ Bertil Lintner နဲ႔ သြားေတြ႕စရာ ႐ွိလို႔ ကို႔ကို ဘာသာျပန္ေပးဘို႔ လိုက္ခဲ့ေပးပါလို႔ အကူအညီ ေတာင္းလာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုသန္းဝင္းနဲ႔ Bertil ၾကားမွာ ဘာသာျပန္ေပးရင္း မဲေဆာက္ ဟိုတယ္တခုက café မွာ Bertil နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။..၈၉ ညေနဘက္မွာလဲ ABSDF ဗဟို႐ုံး အဖဲြ႕က မဲေဆာက္ ဟိုတယ္တခုမွာ ဂ်ာမန္ ကိုယ္စားလွယ္ အဖဲြ႕တဖဲြ႕နဲ႔ သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုရာမွာ ကိုလဲ လိုက္ပါသြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ဂ်ာမန္ အဖဲြ႕က ဂ်ာမဏီ ႃမို႔တႃမို႔က လူငယ္႐ုံး ကိုယ္စားလွယ္ အဖဲြ႕တဖဲြ႕ ျဖစ္တယ္။ ကိုနဲ႔ သူတို႔ ဂ်ာမန္စကားလဲ ေျပာျဖစ္ တယ္။ သူတို႔က ကိုတို႔အဖဲြ႕ကို ဟိုတယ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ေကၽြးေမြး ဧည့္ခံဘို႔ စီစဥ္ထားေပမဲ့ စားေသာက္ ဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္းအာဏာပိုင္ တခ်ဳိ႕႐ွိေနတာနဲ႔ ကိုတို႔လံုႃခံုေရးကို ငဲ့ကြက္ပီး သူတို႔တည္းခိုတဲ့ အေဆာက္အဦး လသာေဆာင္မွာဘဲ ဝိုင္းဖဲြ႕ထိုင္ စားေသာက္ပီး စကား ေျပာဆိုခဲ့ၾကတယ္။

ဒီလို ဗဟို႐ုံးမွာ ၁၉၈၉ ဩဂုတ္ ကိုျဖတ္သန္းေနရင္း ကိုယ္အၿမဲတန္းေတြးေနမိတာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာ၊ ယံုၾကည္ေနမိတာက ကိုယ့္ရဲေဘာ္ႀကီး ကိုေအးဝင္း တနည္းနည္းနဲ႔ ေရာက္လာလိမ့္မယ္ ဆိုတာဘဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ရန္ကုန္မွာ ေနာက္ဆံုးသိခဲ့ရတာ၊ ယံုၾကည္ခဲ့တာက သူအဖမ္း မခံရဘူး။ ဒီေတာ့ သူဘယ္လိုတိမ္းေ႐ွာင္မလဲ၊ ဘယ္ကိုတိမ္းေ႐ွာင္မလဲ။ ခင္ညြန္႔ရဲ႕အထူးသတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပဲြ အရ ကိုယ္တို႔ ကိစၥကိုလည္း ကိုယ္က ဂဃနဏ သိထားပီးပီ။ ဒီေတာ့သူတိမ္းေ႐ွာင္ မယ္ဆိုရင္ သူလဲကိုယ့္လိုဘဲ ဒီလမ္းကိုဘဲေရြးလိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္တထစ္ခ်တြက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႔ဘဲ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဩဂုတ္လကုန္ပိုင္းကို ဝင္လာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နည္းသြားတယ္။ သူ ဇူလိုင္လကုန္ပိုင္းေလာက္ကတဲက စလစ္ရမွာ။ ဒီလမ္းကို တနည္းနည္းနဲ႔ သူလာမယ္ဆိုရင္ ဩဂုတ္လကုန္ပိုင္းမွာ မဲေဆာက္ကို ေရာက္ဘို႔ ေကာင္းပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူေရာက္မလာပါ။ ဩဂုတ္လကုန္ေတာ့ ကိုယ္မေမွ်ာ္ေတာ့ဘူး။ ပုဂၢိဳလ္ေတာ့ ဒိျပင္ တလမ္း လမ္းကို ေရြးသြားပီလား၊ ဒါမွမပာုတ္ ရန္သူ႔လက္ထဲ ေရာက္သြားပီလား။ ကိုယ္လဲ ဘာမွမသိႏိုင္၊ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။

ABSDF ဗဟို႐ံုးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ စာအုပ္၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း အပါအဝင္ အစံုအလင္ေရာင္းတဲ့ စတိုးဆိုင္ေလး တဆိုင္႐ွိတယ္။ တေန႔ အဲဒီဆိုင္မွာ တံဆိပ္ေခါင္း သြားဝယ္ပီး ကို လိပ္စာေရးထားပီးသား စာအိတ္ေပၚမွာ တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ေနတုန္း စတိုးပိုင္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးက လိပ္စာကို ေတြ႔သြားပီး ဂ်ာမဏီကို ထည့္မဲ့စာလို႔ သိသြားတယ္။ အဲဒီမွာ စကားစပ္မိပီး ကို ဂ်ာမန္ဘာသာလဲ တတ္တယ္လို႔ သူသိသြားေတာ့ သူ႔ညီမ ဂ်ာမဏီ မွာ႐ွိလို႔၊ သူလဲသြားဘို႔ အစီအစဥ္႐ွိလို႔ ဂ်ာမန္စာ သင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကိုက ရန္ကုန္မွာလဲ ဂ်ာမန္စာ သင္ျပခဲ့ဘူးေတာ့ ကို သင္ေပးႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ သူက ဘန္ေကာက္ကေန ဂ်ာမန္စာ သင္႐ိုးစာအုပ္ မွာယူပီး ကိုက သင္ျပေပးဘို႔ သေဘာတူခဲ့တယ္။ ကို ထိုင္းအမ်ိဳးသမီးကို အဂၤလိပ္လို ႐ွင္းျပ ပီး ဂ်ာမန္စာ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက မဲေဆာက္ ဒုတိယ (သို႔မဟုတ္) တတိယ ႃမို႔ေတာ္ဝန္ရဲ႕ ဇနီး ျဖစ္ေနတယ္။ အေၾကာင္းဆက္စပ္မႈ ႐ွိလို႔ ဒီအေၾကာင္းကို အစပ်ိဳးထားတာပါ။

ကိုယ့္ရဲ႕ေန႔စဥ္လုပ္ငန္းအရ မနက္ပိုင္းဆို ကိုယ္ကသတင္းစာ အဝယ္ထြက္တယ္။ သတင္းစာဝယ္ ပီးျပန္လာရင္ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ စတိုးဆိုင္မွာ စာအုပ္ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြလဲ တင္ထားေတာ့ Time, Newsweek, Asiaweek ေတြကို ကိုယ္လွန္ေလွာ ဖတ္႐ႈတယ္။ အဲဒီေန႔က စက္တင္ဘာ ရက္ေန႔၊ ကိုယ္အဲဒီ စတိုးဆိုင္မွာ Asiaweek လွန္ေနတုန္း ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာပါေလေရာ။ သူကလဲ ဆိုင္အတြင္းကို လွမ္းအၾကည့္၊ ကိုယ္ကလဲ ဆိုင္အျပင္ကို လွမ္းအၾကည့္၊ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္က ကိုယ့္ရဲေဘာ္ႀကီး ကိုေအးဝင္းဘဲ။ အျဖဴေပၚမွာ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ အစင္းေလးေတြနဲ႔ စပို႔ ႐ွပ္ကိုဝတ္ထားတယ္။ ဒီစပို႔႐ွပ္ကို သူရန္ကုန္မွာတုန္းကလဲ ဝတ္တတ္တယ္။ ကိုယ္သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္ ေနတယ္။ သူကလဲကိုယ့္ကိုစိုက္ၾကည့္ ေနတယ္။ ကိုယ္လဲလံုးဝမယံုၾကည္ႏိုင္။ သူလဲလံုးဝမယံုၾကည္ႏိုင္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရန္သူ႔လက္က လံုးဝလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ့ပီး ဒီမဲေဆာက္မွာ ဒီလိုဘြားကနဲ လာေတြ႕တာဘဲ။

ဒီလို ကိုေအးဝင္း ေရာက္လာပီးေနာက္ ကိုေအးဝင္း၊ ကိုဖိုးၾကဴး နဲ႔ ကိုတို႔ ေယာက္ ဘန္ေကာက္ သြားဘို႔ ေျပာဆို တိုင္ပင္ ဆံုးျဖတ္ စီစဥ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကို ဂ်ာမန္စာ သင္ေပးတဲ့ ထိုင္းအမ်ိဳးသမီးကို ေျပာဆို အကူအညီ ေတာင္းေတာ့ ဘန္ေကာက္ သြားဘို႔ အခက္အခဲေတာ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ အဆက္အသြယ္ ႐ွိတယ္၊ ေငြေၾကးကုန္ၾကမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူ႔ အဆက္အသြယ္နဲ႔ ကိုယ္တို႔ ေယာက္အတြက္ ထိုင္း ေထာက္လွမ္းေရး လက္မွတ္ကို ထိုင္းဘတ္ေငြ ၄၅၀၀ နဲ႔ ရ႐ွိခဲ့တယ္။ ၁၅..၈၉ ညေနဘက္မွာ ဒီ ထိုင္း ေထာက္လွမ္းေရး လက္မွတ္ကို ရ႐ွိပီး အဲဒီည မဲေဆာက္ ဘန္ေကာက္ Aircon ကားႀကီးနဲ႔ဘဲ ကိုယ္တို႔ ေယာက္ ဘန္ေကာက္ကို ထြက္လာၾကတာ ၁၆..၈၉ မနက္ အေစာႀကီးမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ ႃမို႔ေတာ္ ဘန္ေကာက္ ႃမို႔ကို ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။



ေဌးဝင္း (ဂ်ာမဏီ)