Saturday, October 18, 2014

မီးေသြးခဲမို႔ မဲသကိုး ဒို႔ေက်ာင္းသားမို႔ ရဲသကိုး - ေရးသူ ကိုတင္ေအးၾကဴ

မီးေသြးခဲမို႔ မဲသကိုး ဒို႔ေက်ာင္းသားမို႔ ရဲသကိုး



အရင္တုန္းက တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုဟာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္၊ ပိတ္ရက္ေတြကို ပံုေသ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။  အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ရက္က နွစ္စဥ္ ပံုမွန္ စက္တင္ဘာ (၁)  ရက္ေန႔ပါ။  ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာ ပထမနွစ္ကို ခံုနံပါတ္ (အဆင့္) ၄၀ {C-40} နဲ႔ ၁၉၆၉ စက္တင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔မွာ စတင္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။

ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သမိုင္း ဥပစာ ေကာလိပ္ဝင္းအတြင္းက အေဆာင္နံပါတ္ (၁) စဥ့္ကူေဆာင္မွာ ေနၾကရပါတယ္။  တိေမြးကု ႏွစ္ႀကီးေက်ာင္းသား တခ်ိဳ႔ေတာ့ ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ ရွိေနရဲ႔။  အဲဒီ သမိုင္းဥပစာ ေကာလိပ္ဆိုတာ အေမရိကန္ အကူအညီနဲ႔ ေဆာက္ခဲ့တာ။  ေက်ာင္းသားအေဆာင္ (၁၀) ေဆာင္ အၿပီး စာသင္ေဆာင္ေတြ ကိုေတာ့ အုတ္ျမစ္သာ ခ်ထားတယ္။  ဆက္မေဆာက္ ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေတာ့ အေရွ႔ေတာင္အာရွကၽြန္းဆြယ္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ စီမံကိန္းအရ ကၽြန္းဆြယ္ အားကစားရြာ အေဆာင္ (၅) ေဆာင္နဲ႔ အားကစားရံု ေဆာက္လုပ္ေရး အၿပီးသတ္ ခါနီးပါၿပီ။

အင္းစိန္လမ္းမ ဘုရားလမ္းမွတ္တိုင္ထိပ္က ေဆာက္လုပ္ဆဲ စီမံကိန္းဆိုင္းဘုတ္ဟာ ခဏခဏ ေျပာင္းပါတယ္။  သမိုင္းဥပစာေကာလိပ္ စီမံကိန္း၊ ကၽြန္းဆြယ္အားကစားရြာ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ သဘာဝသိပၸံတကၠသိုလ္ စီမံကိန္း၊ ေနာက္ေတာ့. ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ ေဆာက္လုပ္ေရး။ ေနာက္ လိႈင္ေဒသေကာလိပ္။  အိမ္ငွားေတြရဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေတြသာ ေျပာင္းေနေပမယ့္ အိမ္ရွင္ကေတာ့ တိုးတိုးၿပီးရေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။  Issue Based C.S.O (Proposal တင္ၿပီး ေဒၚလာစားေနသူမ်ား ေလာက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္က ဗိုလ္ေနဝင္းက ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္စေရာက္တဲ့ နွစ္ ၁၉၆၉ မွာ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ကၽြန္းဆြယ္ အားကစားပြဲကို ဗမာျပည္မွာ ဒုတိယအႀကိမ္ က်င္းပပါတယ္။  ၁၉၆၀ မွာ ဒုတိယကၽြန္းဆြယ္ပြဲ။  ၆၉ မွာ ပဥၥမကၽြန္းဆြယ္ပြဲပါ။  အဲဒီ ကာလက အေရွေတာင္အာရွ ကၽြန္းဆြယ္ ငါးႏိုင္ငံတည္း ၿပိဳင္တဲ့ ပြဲ S.E.A.P Game - South East Asia Peninsula Game ။ ေနာက္မွ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြ အားလံုး ပါဝင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္းဆြယ္ဆိုတာကို ျဖဳတ္ၿပီး S.E.A Game ရယ္လို႔ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။  မေန႔တေန႔က ဗမာျပည္မွာ လက္ခံ က်င္းပလိုက္တဲ့ ၂၇ ႀကိမ္ေျမာက္ ဆိုတာ ဒီပြဲရဲ႔ အဆက္ပါပဲ။  ဒါပါနဲ႔ဆို ဗမာျပည္မွာ က်င္းပတာ တတိယ အႀကိမ္ေပါ့။

၆၉ ကၽြန္းဆြယ္ပြဲ ဗမာျပည္မွာ ၿပိဳင္ၾကေတာ့ အဓိက ဖြင့္ပြဲ ပိတ္ပြဲ၊ ေျပးခုန္ပစ္နဲ႔ ၾကက္ေတာင္ကို ေအာင္ဆန္းကြင္း၊ တင္းနစ္က သိမ္ျဖဴကြင္း၊ ေရကူးက အမ်ိဳးသားေရကူးကန္၊ ဂ်ဴဒိုက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ေဘာ္လီေဘာနဲ႔ လက္ေဝွ႔က သမိုင္းအားကစားရံုမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က ေမာ္ဒယ္ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ ႏိုင္ငံဆိုင္းဘုတ္ကို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြထဲကပဲ ေရြးရပါတယ္။ ၾကည္ၾကည္ညြန္႔၊ ထာနီ၊ ရွားလက္ခ်ိဳ စသူေတြေပါ့။  သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူေတာ့ နာမည္ႀကီးၾကတာေပါ့။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း စိတ္ကူးတည့္ရာ အားကစားပြဲေတြလိုက္ၿပီး ေဝေလေလ လုပ္ရတာပဲ။  တျပည္သူေပမယ့္ ရုပ္ကလည္း ေခ်ာ၊ အားကစားလည္း စြမ္းတဲ့ ပက္ထရစ္ရွာခ်မ္းရဲ႔ ခ်မ္းမိသားစု ေရကူးၿပိဳင္ပြဲတိုင္းမွာေတာ့ အားေပးသူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ အျပည့္။  ေက်ာင္းေဆာင္မွာ အခန္းခ်င္းကပ္လ်က္ ေတာင္ငူသား ေစာထိန္ဝင္းဟာ ခင္တာမင္တာ တလ နွစ္လပဲ ရွိေသးေပမယ့္ တကယ့္ကို ညီအစ္ကို အရင္းလို။  ကၽြန္းဆြယ္ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္ခြင့္လက္မွတ္ (ပြဲစပြဲဆံုး) တအုပ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးထားရဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေတာသားၿမိဳ႔ေရာက္၊ လူငယ္ဘဝ တက္ၾကြလန္းဆန္း ႏိုင္ငံစံုပြဲနဲ႔ တိုးေတာ့ အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္ၾကတာေပါ့။  ေနာက္ေတာ့ သမိုင္းေကာလိပ္ဝင္းထဲက သဇင္၊ နွင္းဆီ၊ ကံ့ေကာ္၊ ဂႏၶမာ ဆိုၿပီး အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ လုပ္ပစ္လိုက္တဲ့ စဥ့္အုပ္နဲ႔ အေဆာင္ (၅)ေဆာင္ဟာ အဲဒီတုန္းက အားကစားရြာ။  အားကစားသမားနဲ႔ တာဝန္ရွိသူကလြဲၿပီး အျပင္လူ မဝင္ရဘူး။  ကန္႔သတ္နယ္ေျမ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္က မႏၱေလးသား ေမာင္ေမာင္ႀကီး(ပႏွစ္ပိသုကာ) ဆိုတာ တရုတ္ပံု၊ ဝင္းဦးဂိုက္၊ သူက ရွပ္အျဖဴ ေဘာင္ဘီရွည္ အျဖဴ ဝတ္ၿပီး အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ အားကစား ရြာထဲကို သားသားနားနား ခပ္တည္တည္ ဝင္သြားေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားထင္ၿပီး လံုျခံဳေရးေတြက အမွတ္တမဲ့။  အထဲမွာ ေဝတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြယူ ေကၽြးတာေမြးတာေတြ တဝတျပဲ စားၿပီး ျပံဳးျပံဳးႀကီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က bravo။

ညပိုင္းမွာ သမိုင္းအားကစားရံုထဲ ဝင္ေၾကး တက်ပ္နဲ႔ လက္ေဝွ႔ပြဲ သြားၾကည့္ၾကတယ္။  အုပ္လိုက္။  အဲဒီ ေခတ္ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ဗမာက ေရႊေခတ္။  ၿပိဳင္ပြဲတိုင္းလိုလို ပထမ။  ပြဲတပြဲၿပီးတိုင္း ခ်က္ခ်င္း ဆုေပးေတာ့ ဗမာအလံက ထိပ္ဆံုး။  ဗမာႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဖြင့္။  အားလံုး မတ္တပ္ရပ္။  အေလးျပဳ။  အဲဒီမွာ ဘာအခံ ရွိၾက သလဲ မသိ။  ထိုင္းအုပ္စုက မတ္တပ္မရပ္ၾကဘူး။  အားေပးသံေတြၿငိမ္။  ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသံနဲ႔ အားကစားရံုတရံုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအုပ္က တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ဘာသာမ်ိဳးစံုနဲ႔ အဲဒီေမာင္ေတြကို ဝိုင္းၿပီး ကေလာ္ၾကတာေပါ့။  ပရိသတ္အားလံုးက သူတို႔ကို ဝိုင္းၾကည့္ၾကေတာ့မွ အဲဒီေမာင္ေတြ အေျခအေနကို သေဘာေပါက္သြားၿပီး မတ္တပ္ထရပ္ၾကရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း ေပ်ာ္ရပါးရ ေအာ္ရလြန္းေတာ့ အသံေတြ ျပာလို႔။

ပြဲအၿပီးမွာ တံခါးမႀကီးက မထြက္ရဘဲ မလြယ္ေပါက္ကပဲ ထြက္ခြင့္ေပးေတာ့တယ္။  အားကစားရံု အျပင္ဘက္လည္း ေရာက္ေရာ ဂ်ီသရီးကိုင္ စစ္သားေတြ ႏွစ္တန္းတန္းၿပီးဖြင့္ေပးထားတဲ့ လမ္းအတိုင္းပဲ အင္းယားေလးဘက္အထိ ထြက္ခဲ့ရတယ္။  ဘာျဖစ္ၾကတာပါလိမ့္။

အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ သတင္းစံု ၾကားရေတာ့တာပါပဲ။  လက္ေဝွ႔ရံုထဲ လူျပည့္သြားတာနဲ႔ ဝင္ခြင့္ပိတ္လိုက္ တာတဲ့။  ေက်ာင္းသားေတြ ဝင္ေပါက္မွာ တအံုတမႀကီး ဝင္ခြင့္ မရဂၾကဘူး။  ရံုေစာင့္ရဲနဲ႔ တာဝန္ရွိသူေတြရဲ႔ ပတ္သက္ေတြကိုေတာ့ မသိမသာ ရံုထဲ ဝင္ခြင့္ ေပးေနၾကတုန္းပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ကိုယ့္အေဆာင္ဝင္းထဲ လာလုပ္တဲ့ပြဲ ကိုယ္မၾကည့္ရေတာ့ ဘယ္ေက်နပ္မွာလဲ။  အဲဒါနဲ႔ ရဲနဲ႔ေက်ာင္းသား စကားမ်ား။  ေျခပါ လက္ပါ။  ပိုဆိုးသြားတာက ရဲေတြ အုပ္စုလိုက္ ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚထိ က်ဴးေက်ာ္ ဝင္ေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို လိုက္ရိုက္ ဖမ္းဆီးတဲ့ ကိစၥပဲ။  ဒီအရင္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္းထဲ ရဲကား စစ္ကားေတြ ညပိုင္းဆို မဝင္ရဲၾကပါဘူး။  သူခိုးဖမ္းမိထားလို႔ လာေခၚလွည့္ပါ ဖုန္းဆက္တာေတာင္မွ စခန္းလာပို႔လွည့္ပါ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲကား ေက်ာင္းဝင္းထဲ မလာပါရေစနဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး။  ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ရဲကား စစ္ကားျမင္ရင္ ျမင္တဲ့ေက်ာင္းသားက ခဲနဲ႔ ေပါက္လႊတ္ၾကလို႔ပါ။

သမိုင္းဥပစာေကာလိပ္ဝင္းထဲက အေမရိကန္ဒီဇိုင္း အေဆာင္ေတြရဲ႔ ဝရံတာေတြဟာ သံပိုက္လံုးေတြ တိုင္ထူၿပီး ေဆာက္ထားတာပါ။  ျပသနာတခုခုေပၚရင္ အဲဒီသံတိုင္ေတြကို သံေခ်ာင္းေခါက္ၿပီး အေရးေပၚ လူစုတဲ့ ဓေလ့ ရွိၾကပါတယ္။  ဇြဲကပင္ ေမခေဆာင္မွာ ျပသနာ ျဖစ္လို႔ သံေခ်ာင္း ေခါက္သံလည္း ၾကားေရာ အေဆာင္ (၁၀) လံုးက ေက်ာင္းသားေတြ အေရးေပၚ ေရာက္လာၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြ စုမိေတာ့ အားကစားရံုေပါက္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ရဲကားကို မီးတင္ရိႈ႔ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။  အျပင္မွာ အဲဒီေလာက္ႀကီး ျဖစ္ေနၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က အားကစားရံုထဲမွာ ကိုယ့္ေအာ္သံေတြနဲ႔ ကိုယ္ ပိတ္မိေနေတာ့ အျပင္ကအသံ ဘာသံမွ မၾကားရပါ။  တံခါးမႀကီးေရွ႔မွာ ရဲကား မီးတင္ရိႈ႔ ခံထားရလို႔ ပြဲအၿပီး မလြယ္ေပါက္က ထြက္ခိုင္းၾကတာကိုး။

ေက်ာင္းသားေတြက ကၽြန္းဆြယ္ရြာကို သြားဝိုင္းၿပီး ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္ ဆႏၵျပၾကပါေတာ့တယ္။  သမိုင္းေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ အားကစားရြာ၊ အားကစားရံုေဆာက္ၿပီၤး ပြဲလာလုပ္လို႔ အိပ္ေရးပ်က္ စာက်က္ပ်က္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားေရးကို လာေႏွာက္ယွက္ေနတာက အဓိက ျပသနာ မဟုတ္ဘူး။  တကၠသိုလ္တခုရဲ႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာ သမိုင္းဝင္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာ ဂ်ဴဒိုပြဲ လုပ္ၾကတာ။  ေနာက္ၿပီး ဘြဲ႔ယူေက်ာင္းသားနဲ႔ မိသားစုေတြ အျမတ္တႏိုးထားၿပီး ဓါတ္ပုံရိုက္ မဂၤလာယူေလ့ရွိတဲ့ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ (ဂ်ဴဒိုပြဲပရိသတ္အတြက္) ယာယီအိမ္သာေတြ ေဆာက္တာကေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ပညာေရးအေပၚ တကၠသိုလ္သမိုင္းအေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထား။  အဲဒါေတြကို ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မခံႏိုင္တာ။  အဲဒါကို ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ ပညာေရးဝန္ႀကီး ေဒါက္တာညီညီကို မေက်နပ္တာ။

သပိတ္ သပိတ္ ေမွာက္ ေမွာက္
ညီညီ ညီညီ အို႔ အို႔
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာ သင္ၾကားေရး ဒို႔အေရး
ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဖြဲ႔စည္းေရး ဒို႔အေရး

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အေဆာင္ဝရံတာေပၚကေန ျမင္ေနရတယ္။  အားကစားရံုေရွ႔က မီးဖုတ္ခံ ရဲကားရဲ႔ မီးေတာက္ေတြ။  ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ။  ကၽြန္ေနာ္တို႔ေတြ မ်က္ေစ့သူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔။  ေစာေစာက လက္ေဝွ႔ပြဲအေပၚေတြ စားျမံဳ႔မျပန္ႏိုင္အား။  တကၠသိုလ္ေရာက္စ အခါမလည္ခင္ ေက်ာင္းသားသပိတ္နဲ႔ စတိုးေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ့္ကူးေဆာင္က RIT ပထမနွစ္ ေက်ာင္းသား ကိုကိုႀကီး(ေရစႀကိဳ)၊ နဲ႔ ျမင့္သန္း(မႏၱေလး) တို႔ အေဆာင္ထုတ္ခံရတယ္။  ျမင့္သန္းဆိုတာ မႏၱေလး အထက (၁) ရဲ႔ ၆၈ - ၆၉ စာသင္နွစ္မွာ RIT ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ ႏွစ္ေယာက္ထဲ အပို႔ခံရတဲ့အထဲက တေယာက္ပါ။

မနက္လည္း လင္းေရာ ကၽြန္ေတာ့္အဖြား ဖြားဖြားရွိက ကၽြန္ေတာ့္ညီ ေမာင္သန္းဦးကို ကားနဲ႔ လႊတ္ လိုက္ၿပီး ပစၥည္းေရာ လူပါ တပါတည္း ျပန္ေခၚခိုင္းေတာ့တာပါ။  ဖြားဖြားရွိဟာ ဦးကာက(လက္ဖက္ေျခာက္)ရဲ႔ ေခၽြးမႀကီး။  ခင္ပြန္းဆံုးၿပၤီးေနာက္ပိုင္း ေလာကဓံရိုက္ပုတ္ခ်က္ကို ခါးစည္းခံေနရေပမယ့္ ေစတနာကေတာ့ မပ်က္။  ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ တံတားဦး ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ တည္းအိမ္လို စားအိမ္ ေသာက္အိမ္။  ဧည့္သည္လာၿပီ ဆိုရင္ပဲ ထမင္းပြဲက ျပင္ၿပီးသား။  အဲဒီေလာက္ သဒၶါတရားက ထက္သန္တာ။  အဖြားက ျပည္လမ္းနဲ႔ အင္းစိန္လမ္းဆံု ၾကက္လွ်ာစြန္းက ကမာရြတ္ရဲစခန္းရဲ႔ ေနာက္ေက်ာ ရြာသစ္ ၂ လမ္းမွာ ေနတာ။  တကၠသိုလ္ နားမွာ ေနတာၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႔ တျခိမ္းျခိမ္းပြဲေတြ မျမင္ခ်င္ မၾကားခ်င္ အဆံုး။  ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ မဟုတ္မခံ ရဲစြမ္းသတၱိ။  ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႔ အၾကမ္းဖက္ ရက္စက္ရမ္းကားမႈ။

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အဖြားရဲ႔ ရန္ကုန္အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အဖြားက သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ေကာလဟလေတြ သတင္းေတြ ေျပာျပၿပီး ပညာေရးဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ လိမၼာဖို႔ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ဖို႔ သြန္သင္ရွာတယ္။  ငါ့ေျမး လူစုစု စုစု ဆိုရင္ ေယာင္လို႔မွ သြားၿပီး ရပ္မၾကည့္ေလနဲ႔ေနာ္။  သူတို႔ဆီမွာ ေမွာင္ထဲရိုက္တဲ့ ကင္မရာေတြ ရွိတယ္တဲ့။  အာဏာရွင္တစုရဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူတဦးရဲ႔ ရိုးသားမႈ အေၾကာက္တရား။

အေဆာင္ကေန အဖြားအိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးေလးေလး ကိုမ်ိဳးသိန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို သြားေခၚၾကပါတယ္။  ဦးေလးက သစ္ေတာေက်ာင္းသား ပဲခူးေဆာင္မွာ။  တကၠသိုလ္အားလံုး ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္ဖို႔ ျခေသၤ့တံခါ ဖြင့္ေပးထားကာ တံခါးဝမွာ စစ္တပ္ကို ေစာင့္ခ်ထားလိုက္ပါတယ္။  က်န္တဲ့ တကၠသိုလ္ဝင္ေပါက္ အားလံုး ပိတ္ထားၾကတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို သံဝင္းထရံကို ေက်ာ္တက္ၿပီး ေက်ာင္းဝင္းထဲ ဝင္ခဲ့ၾကတယ္။  အဓိပတိလမ္းကိုလည္း ေရာက္ေရာ ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္ၿပီး ခ်ီတက္ ဆႏၵျပေနၾကတာနဲ႔ ပက္ပင္းတိုးေတာ့တာပဲ။

အဲဒီကာလ အေရွ႔ေတာင္အာရွ အေကာင္းဆံုးတကၠလိုလ္ရဲ႔ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ ဥပဓိရုပ္ကို ပ်က္ေစတဲ့ ဂ်ဴဒိုဖံုေတြ။  ေမာ္ကြန္းဝင္ တကၠသိုလ္ အလွကို အက်ည္းတန္ရုပ္ဆိုးေစတဲ့ ယာယီအိမ္သာေတြ အားလံုး အားလံုး တစစီမြေၾက။  ေက်ာင္းသားသပိတ္တပ္ဦးမွာ ထိပ္ဆံုးက ေၾကြးေၾကာ္သံတိုင္ေပးေနတဲ့ အစ္ကိုႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တေဆာင္တည္း။  တိေမြးကုက စစ္ကိုင္းသား ကိုစိုးဝင္း။ သူေျပာျပဘူးလို႔ သူ႔အစ္ကိုဟာ ဂ်ဴလိုင္ဆဲဗင္းမွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား အာဇာနည္တဦးဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။  သူလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေၾကမလဲ။  အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကိုစိုးဝင္းကို ထပ္မေတြ႔ ရေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဦးေလးေလး ပစၥည္းေတြကို ကူသိမ္းေပးၿပီး အဖြားအိမ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။  ရန္ကုန္မွာ တရက္ ႏွစ္ရက္ ေနၿပီး အညာကို ျပန္ရင္း သံေယာဇဥ္တႏြယ္ငင္လို႔ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ထဲ ဝင္ခဲ့မိပါရဲ႔။  မႏၱေလးမွာလည္း ကၽြန္းဆြယ္သပိတ္က ကူးစက္ေနၿပီ။  ေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပေနၾကၿပီ။  Main ေရွ႔မွာ အသားညိဳညိဳ ခပ္ပိန္ပိန္ ဆံပင္မသပ္မရပ္ မ်က္မွန္တပ္ ေက်ာင္းသားႀကီးတေယာက္ စစ္အာဏာရွင္တစုရဲ႔ ယုတ္မာရက္စက္မႈေတြကို ဌာန္နဲ႔ မာန္နဲ႔ အာဝဇၨာန္းေကာင္းေကာင္း သပိတ္တရား ေဟာေနေလရဲ႔။  ေက်ာင္းသားထုႀကီးက လက္ခုပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္း လက္ခေမာင္းတခတ္ခတ္။  ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႔သား အစ္ကိုႀကီး ကိုတင္ထြန္း ေျပာမွ အဲဒါ ေမာင္စန္းတင္(မန္းတကၠသိုလ္) ေနာင္မွာ ေမာင္ျမတ္မိႈင္း(လမင္းတရာ) ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။  သူတို႔ အတန္းထဲကတဲ့။  ကိုစန္းတင္ဆို ကၽြန္ေတာ္ သိတာေပါ့။

တကၠသိုလ္ေရာက္စ စဥ့္ကူေဆာင္မွာ အေဆာင္ေဖာ္ မံုရြာသား ကိုေဌးေအာင္က အခန္းထဲ ဝင္လာၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ လာေရာင္းဖူးတယ္။  တကၠသိုလ္ေရႊရတုသဘင္ အႀကိဳအျဖစ္ ထုတ္ေဝတဲ့ ေဒါင္းအိုးတေဝေဝ။  ခြပ္ေဒါင္းပံု ဆင္ဆာထိခံေနရတဲ့ ကာလမွာ ခြပ္ေဒါင္းက ဝိုက္ၿပီး ခြပ္ေနေတာ့ ေတာင္ပံေတြက ဝဲၿပီး ကေနသေယာင္ေယာင္။  အႏုပညာ ေမွာ္ဝင္လက္ေၾကာင့္ ဆင္ဆာလြတ္။  ဆရာႀကီးမိႈင္းရဲ႔ ၾသါဒ ေလးခ်ိဳး အဖြင့္နဲ႔။  ေမာင္သိဂၤါရဲ႔ မလင္းျပာ သို႔နဲ႔ ေမာင္ယဥ္ဆန္းရဲ႔ ရဲေဘာ္ သို႔ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္က တင္က်န္ခဲ့တယ္။  တင္သန္းနီ၊ ျမစိန္မိုး၊ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း) တို႔နဲ႔ တကၠသိုလ္စံု၊ ကေလာင္စံု။  အဲဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္စြဲေနတဲ့  ေမာင္စန္းတင္(မန္းတကၠသိုလ္) ရဲ႔ကဗ်ာ။

တံုးေအာက္ကဖား

ဖိကားဖိ၏ မၾကြ
ပိကားပိ၏ မမွ်။
ထိတဲ့ေနရာက ကားယားညွပ္
မထိတဲ့ေနရာက မ်ားမ်ားလြတ္။
ပိတဲ့ေနရာက ထြားထြားမြတ္။
တံုးညီျပန္ေတာ့ ေျမကမညီ
ေျမညီျပန္ေတာ့ တံုးကမညီ။
သည္မွာအတူေန သည္မွာ အတူေအာင္း
ျပားတဲ့ဖားက ျပား
ေဖာင္းတဲ့ဖားက ေဖာင္း။

မေန႔တေန႔က ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ရက္(ယာယီ/မႏၱေလး) မွာ ေတြ႔ၾကရာက ေသခ်ာေအာင္ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္ စီစဥ္သူဟာ အခု တရားရံုးခ်ဳပ္ေရွ႔ေနႀကီး ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ပါတဲ့။  ေရွ႔ေနႀကီးကိုယ္တိုင္ ေျဖာင့္ခ်က္ ေပးသြားပါတယ္။


ကိုတင္ေအးၾကဴ
၆ - ၃ - ၂၀၁၄

(ေဒါင္းအိုးတေဝေဝကို အျမတ္တႏိုး သိမ္းဆည္းထားေပးတဲ့ ကိုခင္ေမာင္တင့္(တံတားဦး) ကို ေက်းဇူး)

Tuesday, October 7, 2014

သမိုင္းထဲကသီခ်င္း သီခ်င္းထဲကသမိုင္း - ေရးသူ ကိုတင္ေအးၾကဴ

သမိုင္းထဲကသီခ်င္း သီခ်င္းထဲကသမိုင္း


ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားေလာက္မွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ အေဖ့အမ်ိဳးေတြ ရွိရာ စစ္ကိုင္း အိမ္ေတြကို ပို႔ထားတတ္ပါတယ္။  တေခါက္သား တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့ မမသန္းႏု(ေဒၚသန္းသန္းႏု၊ ေဇာတိကစတိုး) အိမ္ျပန္အလာ ပါလာတဲ့ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ကို မွတ္မွတ္ရရ စၿပီး ၾကည့္ဖူးခဲ့ ရပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ရဲ႔ မိတ္ဆက္ပြဲပါ။

၁၉၆၂ ကၽြန္ေတာ့္ တံတားဦးအိမ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ မဂၤလာေဆာင္ ရွိပါတယ္။  မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ကိုႀကီးလွသန္း (ေဒါက္တာလွသန္း၊ မေလးရွား) ရဲ႔ မဂၤလာပြဲပါ။  ေက်ာင္းတက္ေနဆဲ မဂၤလာေဆာင္ ေတာ့ မႏၱေလးက ေဆးေက်ာင္းသား၊ ေဆးေက်ာင္းသူေတြ အမ်ားႀကီး တက္တဲ့ပြဲပါ။  မဂၤလာေဆာင္ အသံခ်ဲ႔စက္ က တျခားသီခ်င္း မဖြင့္ဘဲ "ပုဂံၿမိဳ႔ေဟာင္းတေနရာ" ခ်ည္း ဖြင့္ေနေတာ့ သတို႔သမီး အဖြားက မဂၤလာမရွိဘူးဆိုၿပီး ပိတ္ခိုင္းလိုက္၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ဆႏၵအရ သတို႔သားက ျပန္ဖြင့္ခိုင္းလိုက္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဓါတ္စက္ဆရာ ေတာ္ေတာ္ ဓါတ္ပ်က္ရမယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အရြယ္ရလာမွ သမဂၢဝိညာဥ္ ဝင္လာေတာ့မွ အဲဒီ ကိစၥကို ျပန္စဥ္းစားရင္း သေဘာေပါက္မိ ပါတယ္။  အသံခ်ဲ႔စက္က "ပုဂံၿမိဳ႔ေဟာင္းတေနရာ" ဖြင့္ေနေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ "ယူနီယံအေဆာက္ အဦတေနရာ" ၾကားေနၾက ေပလိမ့္မယ္။  စိတ္ထဲက ဆိုေနၾက ေပလိမ့္မယ္။  သတ္လို႔ မေသတဲ့ ၿဖိဳလို႔ မၿပိဳတဲ့ ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ ရင္ထဲက သမဂၢစိတ္ဓါတ္။

၁၉၆၈၊ ရန္ကုန္ကို အလည္ေရာက္ေတာ့ သစ္ေတာ ေမဂ်ာတက္ေနတဲ့ ဦးေလးေလး ကိုတြတ္(ဥိးမ်ိဳးသိန္း၊ သစ္ေတာၿငိမ္း)က သူေနတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဝင္းထဲကို လိုက္ျပပါတယ္။  ပဲခူးေဆာင္၊ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ဂ်ပ္ဆင္တာဝါ၊ အင္းယားကန္၊ သမဂၢသင္းခ်ိဳင္း။  ဗမာျပည္ရဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးရာ၊ ဗမာျပည္သမိုင္းနဲ႔ ခြဲျခားမရတဲ့ အေဆာက္အဦဟာ အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ ဘဝနဲ႔ ျမက္ပင္ရိုင္းေတြၾကားမွာ ျပားျပားဝပ္ေနေလရဲ႔။  ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာက္တိုင္မွာလည္း ေၾကးသြန္းပန္းပုရုပ္တုမရွိ၊ ငံုးတိ။  ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္လည္း မရွိေတာ့။  အဲဒီ ေက်ာက္တိုင္ကို ဖ်က္ဆီးၿပီး ေက်ာက္တိုင္ေနရာ ေျမက်င္းထဲမွာ ပုလိပ္မင္းႀကီးရံုး(မဆလဌာနခ်ဳပ္ရံုး၊ ကမ္းနားလမ္း) ေရွ႔က ကုကၠိဳပင္ႀကီးကို အျမစ္က အံုလိုက္ႏႈတ္ၿပီး အေရးေပၚ ေရႊ႔စိုက္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ စိုက္ခဲ့ရသူ ဦးေလးရဲျမင့္ (အရာခံဗိုလ္၊ ေလတပ္)က ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။  အခုေတာ့ ဆဲဗင္းဗူလိုင္ ေက်ာက္တိုင္လည္း မရွိေတာ့၊ ကုကၠိဳပင္ႀကီးလည္း မရွိေတာ့။

၆၂ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔ည။  ဗိုလ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းေၾကာင္း ေၾကညာၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ တကသ ေက်ာင္းသားထုဟာ အဓိပတိလမ္းမတေလွ်ာက္ မီးတုတ္ ကိုယ္စီကိုင္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေဗြေဆာ္ဦး ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾက ပါတယ္။  ဗိုလ္ေနဝင္း အံႀကိတ္ မ်က္ေစာင္းခဲၿပီး ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ ၾကံစည္ေပမေပါ့။

၁၉၆၉ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ေရာက္ေတာ့ သမိုင္းေက်ာင္းေဆာင္ဝင္းထဲက စဥ့္ကူးေဆာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြ ေနရတယ္။  တေန႔ေတာ့ အခန္းကပ္လ်က္ မံုရြာသား ကိုေဌးေအာင္က ကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္ လာေရာင္းလို႔ ဝယ္လိုက္တယ္။  ေဒါင္းအိုးတေဝေဝ။  ၁၉၇၀ တကၠသိုလ္ ေရႊရတုသဘင္ အႀကိဳအျဖစ္ တျပည္လံုးရွိ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသား ကဗ်ာဆရာေတြ စုၿပီးထုတ္တဲ့  စာအုပ္ပါ။  အဖံုးမွာ ခြပ္ေဒါင္းက ဝိုက္ၿပီး ခြပ္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီပံုနဲ႔။ ( အဲဒီအခ်ိန္က ခြပ္ေဒါင္းပံုဟာ ဆင္ဆာထိပါတယ္။  ဝိုက္ၿပီးခြပ္ေနေတာ့ ကေန သေယာင္ေယာင္) တင္သန္းနီ၊ ေမာင္စန္းတင္(မန္းတကၠသိုလ္)၊ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)၊ . လူစံု။  တကၠသိုလ္စံုပါပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ရင္ထဲက ခြပ္ေဒါင္းစိတ္ဓါတ္ သမဂၢစိတ္ဓါတ္ ေတြပါ။

၇၀ ျပည့္လြန္ နွစ္မ်ားရဲ႔ ရန္ကုန္စာအုပ္ အေဟာင္းတန္းေတြမွာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ အထိမ္းအမွတ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ပလူပ်ံေနတာပါပဲ။  ခင္ေမာင္ျမင့္ ျပြန္တန္ဆာ (ေအာင္ျပည့္) လက္ရာ ပန္းခ်ီပံု မ်က္ႏွာဖံုးေတြနဲ႔ ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ့္ကူးေဆာင္ရဲ႔ ေျမညီထပ္ တျခမ္းမွာေတာ့ တိေမြးကုက နွစ္ႀကီးေက်ာင္းသားေတြ ေနရတယ္။  အဲဒီထဲက စစ္ကိုင္းသား ကိုစိုးဝင္းနဲ႔ သိကၽြမ္းရၿပီး သူ႔ အစ္ကိုရင္းဟာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္မွာ က်ဆံုးသြားေၾကာင္း သိခဲ့ရတယ္။  ကိုစိုးဝင္းကို ၆၉ ကၽြန္းဆြယ္ အေရးအခင္းမွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ၿပီး အဓိပတိလမ္းတေလွ်ာက္ ဆႏၵျပေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားထုထဲမွာ ေတြ႔ရၿပီး ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းနဲ႔ အေဆာင္ေတြရဲ႔ အုတ္နံရံေပၚမွာ စာသင္ခံုေတြေပၚမွာ ျပတင္းေဘာင္ သစ္သားေတြေပၚမွာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ကို မေမ့ၾကနဲ႔ ဆိုတဲ့ ထြင္းစာလံုးေတြဟာ ေနရာ အႏွ႔ံပါပဲ။  ဒီလိုနဲ႔ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ ဝိညာဥ္ဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ႏွလံုးသားထဲကို စူးစူးရွရွ ပူးဝင္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။  ၁၉၇၂ ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား (၆)ေယာက္ စုေပါင္းထုတ္တဲ့ 'အျပာေရာင္မီးေတာက္'  ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့ ကဗ်ာေတြထဲက တပုဒ္က -

"ေသြးစကား"

ၾကည့္စမ္း
ၾကည့္စမ္း
ပန္းခင္းလမ္းေျဖာင့္၊ ေလၾကမ္းေႏွာင့္လို႔
ပန္းေညွာက္ဖူးေတြ ေၾကြက်ေနလိုက္တာ။
မပြင့္ပန္းေၾကြ
သည္လမ္းေျမမွာ၊ ျမင္ရပါလွ်င္
ရင္မွာစြဲၿပီး ဖြဲျပာမီးေၾကာင့္
လက္သီးက်စ္က်စ္ ဆုပ္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ကိုလည္း ဆဲဗင္းဇူလိုင္ ဝိညာဥ္ ထဲထဲဝင္ဝင္ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ပူးကပ္ခဲ့ၿပီ။  အဲဒီလိုနဲ႔ ၆၉ ကၽြန္းဆြယ္၊ ၇၀ ေရႊရတု၊ လိႈင္ရဲစခန္း၊ ကမာရြတ္ရဲစခန္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီဂိတ္တံခါး၊ ၇၄ - ၇၅ - ၇၆ အေရးအခင္း စတာေတြဟာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ အရိုးတြန္တာပါပဲ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၇၆ မိႈင္းရာျပည့္မွာ တႀကိမ္၊ ၈၉ ရွစ္ေလးလံုးမွာတႀကိမ္။  ေပါင္း နွစ္ ၂၀ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအျဖစ္ အင္းစိန္၊ နန္းတြင္း နဲ႔ အိုးဘို မွာ ေနခဲ့ရတယ္။  အထဲမွာ ဖိႏွိပ္မႈကို အံတုေနထိုင္ ၾကရင္း သမိုင္းကို လက္ဆင့္ကမ္းၾက၊ အႏုပညာ ဖလွယ္ၾက။  အေတြးအေခၚ ျမွင့္တင္ၾက။  ဒီလိုနဲ႔ ကိုကိုးကၽြန္းတိုက္ပြဲသီခ်င္းေတြ၊ သမဂၢသီခ်င္းေတြ၊ ဆင္ဆာထိတဲ့ သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးၾက၊ စပ္ၾက၊ ဆိုၾက၊ ေဝၾက မွ်ၾက။  "ပါေတာ္မူ" "သံုးေရာင္ျခယ္" "ဒို႔ဗမာ" "လယ္ေဝးသူပုန္" မွ "ေခတ္သစ္ကမၻာမေၾက" ထိ။  အဲဒီထဲမွာ မွ ဆဲဗင္းဇူလိုင္သီခ်င္းဟာ အမ်ားဆံုး။ အမ်ားဆံုးဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြထဲကမွ သမိုင္းအခ်က္အလက္ အျပည့္စံုဆံုး အႏုပညာအား အေကာင္းဆံုး စိတ္ဓာတ္ခြန္အား အေပးႏိုင္ဆံုး ရင္ဘတ္ကို အထိဆံုး သီခ်င္းကေတာ့…….

"ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေသြးစက္သမိုင္း"

စိန္ပန္းေတြငို ကံ့ေကာ္ငို.. သစ္ပုတ္ပင္အိုမရဲ႔ ရိႈက္သံကို မၾကားလိုက္ဘူးလား (ရဲေဘာ္ေရ)၄
အဓိပတိလမ္းက .. ကတၱရာလမ္းေတြ .. ခါြၾကည့္စမ္းေတာ့ေလ..
စီးထန္းေသြးေတြ ျမစ္မေရလိုေပ အင္းယားေရ မေျခာက္သမွ်..
မေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ေပ.. ဇူလိုင္ (၇) ရက္ရဲ႔ ေသြးစက္သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေျပာေန.
ရာဇဝင္ အေမွာင္က်တဲ့ မတ္လရဲ႔ (၂) ရက္ေန႔ မေလ.. ဗမာတခြင္ ေခါင္ၾကတဲ့ တပ္မရဲ႔ စစ္ဘီလူး သဘက္ေတြ ..
ရာဇာပလႅင္ ေျဗာင္က်က်နဲ႔ အာဏာလုတက္ေန . ဒီမိုကေရစီဆိုတာဟာေလ မူးလို႔မွ ရွဴစရာ မရွိေပ (တို႔ျပည္သူေတြ)၂  စစ္ဘိနပ္ သံခြါေအာက္ က်ေရာက္ေနၿပီေလ .. ကယ္တင္ၾက၊ ကာကြယ္ၾကစို႔ေလ ဖိႏွိပ္မႈ မွန္သမွ်ေတြ .. ေခါင္းငံု႔လို႔ တို႔ျဖင့္မခံေပ တုန္႔ျပန္ဆန္႔က်င္မႈဟာ တို႔ေက်ာင္းသားထု ေတာ္လွန္သမိုင္း ျဖစ္ေပ.
မုတ္သုန္ဦးရဲ႔ တိမ္ဦးေလေျပ .. ခြပ္ေဒါင္းျမဴးၾကြေန .. ေရႊဘို ပင္းယ ရာမည မႏၱေလးေဆာင္ မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲ တိုက္ပြဲ စခဲ့ေပ။  တဖက္သပ္ အေဆာင္စည္းကမ္းေတြ ရိုက္ခ်ိဳးပစ္ရမေလ။  ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး .. ကာကြယ္ေရး.. ေပး ေပးရမေလ။  တို႔ေတာင္းဆိုေန ေၾကြးေၾကာ္ေန .. ရဲေဘာ္ေရ .. ေထာင္နဲ႔ မျခားတဲ့ အေဆာင္ရဲ႔ တံခါးေတြ ေၾကြးေၾကာ္သံ ဒီလိႈင္း .. ခုတ္ပိုင္း ခ်ိဳးဖ်က္ေခ် တကၠသိုလ္နယ္ေျမ လူပင္လယ္ႀကီး ဖံုးလႊမ္းေန .. စစ္အုပ္စုရဲ႔ ထိပ္သီးေတြ .. အရွက္ႀကီးရလို႔ .. အမ်က္မီး ထေန မင္းသားေခါင္းေဆာင္း ကၽြတ္က်ပေလ .. ဘီလူး အစြယ္ရုပ္ .. ငုတ္တုတ္ ေပၚလာေပ ..။
ဂ်ီသရီးေမာင္ျပန္ .. ပစ္ခတ္သံေတြ .. စစ္ဖိနပ္သံေတြ ဟိန္းညံ တေက်ာင္းလံုး ယမ္းေငြ႔မီးခိုး ဖံုးလႊမ္းေန      ေအာင္ေက်ာ္ႀကီး ေက်ာက္တိုင္ ေသြးပတ္လည္ အိုင္ေန .. ရင္ျပင္နီ ျမက္ခင္းလမ္းတို႔ နီျမန္းေသြးေပ .. မေသ .. မေသ .. ရဲေဘာ္တို႔ မေသႏိုင္ေပ .. မေၾက .. မေၾက .. ရဲေဘာ္တို႔ မေၾကႏိုင္ေပ။
(ဓါး ဓါးခ်င္း ရွင္းရမည္။ လံွ လွံခ်င္းရွင္းရမည္ .. ဖက္ဆစ္ေနဝင္း ႀကိမ္းဝါးသည္.. ျပည္သူေတြကို စစ္ေၾကညာလိုက္ၿပီ)၂  ယုတ္မာေကာက္က်စ္ .. စစ္အာဏာရူး အရိုင္းတို႔သည္ .. သမိုင္းကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ ၾကံစည္ .. ဇူလိုင္ (၈) ရက္ မနက္ (၅) နာရီ .. ေတာ္လဲသံႀကီး။ ျမည္ ဟီး သိမ့္တုန္ .. သမဂၢအေဆာက္ အအံု .. အုတ္ပံု ျဖစ္ရၿပီ .. သမဂၢ ရဲ႔ အုတ္ျမစ္ကို ကၽြဲရိုင္းစက္နဲ႔ ထိုးဖ်က္ၿဖိဳ .. မၿပိဳ .. မၿပိဳ .. တ က သ မၿပိဳႏိုင္ၿပီ .. မၿဖိဳ .. မၿဖိဳ .. သမဂၢၿဖိဳႏိုင္ၿပီ။
တို႔ အဓိဌာန္ ဆိုမည္ ငါတို႔ေတြ အဓိဌာန္ ဆိုပါမည္ တို႔ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တူတံစဥ္ အလံေတာ္ေအာက္ဆီ ညီရင္းအကို ေမာင္ႏွမပမာညီ .. တို႔ေခတ္ေရာက္ရမည္ .. စနစ္သစ္ ေဆာက္ရမည္ .. ဒီမိုကေရစီပညာေရး.. တို႔ေသြးေခၽြးကို စေတးမည္ (အေရးေတာ္ပံု)၃ ေအာင္ပါစီ

အေမွာင္ညေတြရဲ႔ ေသာ့အထပ္ထပ္ခတ္ထားတဲ့ တံခါးသံတိုင္ကို ကိုင္ၿပီး သီခ်င္းဆိုရတဲ့အခါ ေအးစက္ေနတဲ့ အုတ္နံရံကိုမွီၿပီး သီခ်င္း ဆိုသံ နားေထခာင္ရတဲ့အခါ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္လာေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ သီခ်င္းပါ။  သမိုင္းထဲက ရင္ထဲက သမိုင္းရဲ႔ ႏွလံုးသားထဲက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သီခ်င္းမို႔ သမိုင္းကိုလည္း အျပည့္စံုဆံုး လွစ္ျပႏိုင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးမႈနဲ႔ ေထာင္က်လာတဲ့ သစ္ေတာဝန္ေထာက္တေယာက္က သီခ်င္းကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ဆိုပါရေစ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ သီခ်င္းစာသား လာေတာင္းတယ္။  သူက အဆိုေကာင္းပါ။  သူလည္း (၆၂) ကို သိမီပံု ပါပဲ။  ဒါေပမယ့္ တူတံစဥ္ အလံေတာ္ေအာက္ဆီဆိုတဲ့ စာသားကိုေတာ့ ျပင္ဆိုခ်င္ပါတယ္တဲ့။  အစ္ကိုႀကီးေရ. သမိုင္းဆိုတာ ျပင္လို႔မွ မရေတာ့ဘဲ  သီခ်င္း စာသားက်မွေတာ့ ျပင္ခ်င္မေနပါနဲ႔ဗ်ာ။  သူ႔ အျဖစ္မွန္ အတိုင္း ရွိပါေစ။


ကိုတင္ေအးၾကဴ

၂၈ - ၆ - ၂၀၁၃

Sunday, October 5, 2014

ေက်းဇူးတင္တယ္ ကမၻာႀကီးရယ္ ေရးသူ - ကိုတင္ေအးၾကဴ

ေက်းဇူးတင္တယ္ ကမၻာႀကီးရယ္


ဂီတမွာ လူမ်ိဳးကန္႔သတ္ခ်က္မရွိဘူး.။.

[သမဂၢလက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ကိုဗဟိန္းက ဒဂုန္တာရာကို ေျပာတဲ့စကား]


ကုန္းေဘာင္ေခတ္၊ ဘၾကီးေတာ္ဘုရားလက္ထက္၊ ျပင္စည္မင္းသားႀကီးတို႔ ေခတ္ကတည္းက ယိုးဒယား(ထိုင္း) သံစဥ္ကို ဘုရင့္အမိန္႔နဲ႔ ဗမာစာ သြင္းဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ ဗမာေကာ္ပီေခတ္ စခဲ့တာကို မသိ၊ ဗမာ့ရိုးရာဂီတရဲ႔  အေျခခံ သံစဥ္ဟာ (၇) သံလား၊ (၅) သံလား မကြဲျပား။  ရိုးရာဂီတနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာဂီတ ေပါင္းစပ္ၿပီး ဂီတသစ္ ဖန္တီးေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႔ တိုးတက္မႈကို နားမလည္။  သစ္ေဆြးတံုးကို ဖက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခား မုန္းတီးမႈ အစြဲအလမ္းႀကီး သူမ်ားက ဂစ္တာသီခ်င္း(စတီရီယိုသီခ်င္း) ကို လမ္းသရဲသီခ်င္း ဆိုၿပီး အျပတ္ႏွိပ္ကြပ္ ခဲ့ၾကတယ္။

ကိုတိုးလည္း အဲဒီဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံရတာပါ။  မပြင့္ပန္း။  ေတးၿမံဳငွက္။  ၇၄ အေျခခံဥပေဒ မဲဆြယ္စည္းရံုးေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ  ေအာင္ကိုလတ္  ရဲ႔ "မဲရံုဆီသြားၾကစို႔" သီခ်င္းေၾကာင့္ ဂစ္တာရဲ႔ အသံုးဝင္ပံုကို သိသြားၿပီး အသံုးခ်လို႔ အားရမွ စတီရီယိုေလာကဟာ အတန္ငယ္ အသက္ရွဴေခ်ာင္လာတာပါ။

၆၂ ဗိုလ္ေနဝင္း တက္လာၿပီး ၄ လအၾကာမွာ ေက်ာင္းသား တရာ ေက်ာ္ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္၊ တကသ ကို ဗံုးခြဲနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ အၾကမ္းဖက္ပစ္လိုက္တာ လူငယ္ေတြကို ဓါတ္ကူးသြားေရာ့သလား။  ရန္ကုန္မွာ လမ္းသရဲဂိုဏ္းေတြ ေပၚလာေတာ့တာပဲ။  စိန္ေဂၚလီ၊ မီးအိမ္နီ၊ ဖူမန္ခ်ဴး။  ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ၿပီးေရာ။

လူငယ္ေတြရဲ႔ အၾကမ္းဖက္ မုန္ယိုမႈကို ထိမ္းသိမ္းေပးၿပီး ေအးၿငိမ္းသြားေစတာကေတာ့ မူးယစ္ေဆးပါပဲ။ သူပုန္ရန္ ကာကြယ္ဖို႔ ဆိုၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္း ဖြဲ႔ေပးထားတဲ့ ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔ေတြရဲ႔ ထုတ္ကုန္ပစၥည္း။  ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး။  လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ရင္ၿပီးေရာ။

လမ္းသူရဲေခတ္၊ ေဆးေခတ္။  လူငယ္ဆိုတာ အျမဲတမ္းေတာ့ အနာဂါတ္ ေပ်ာက္မေနပါဘူး။  လွည့္စားလို႔ ရလည္း ခဏေပါ့။  ေနာက္ေတာ့ ၆၉ ကၽြန္းဆြယ္၊ ၇၀ ေရႊရတု၊ ၇၄ - ၇၅ - ၇၆ သပိတ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြက ႏိုင္ငံေရး တိုင္ျပဳျပည္ျပဳ လမ္းမွန္ကို ျပန္ေရာက္တာပါပဲ။

ကိုတိုးတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ဘဝဟာ လမ္းသူရဲေခတ္အလြန္၊ ေဆးေခတ္ေနွာင္းပိုင္း၊ ႏိုင္ငံေရးေခတ္၊ သပိတ္ေခတ္။

ကိုတိုးဟာ ညဖက္ ဂစ္တာ တီးရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ RIT ဝင္းထဲမွာပဲ တီးေလ့ရွိၿပီး တခါတရံမွ သမိုင္းဝင္းထဲ Main ထဲ သြားပါတယ္။  အဲဒီလို ေက်ာင္းျပင္ထြက္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လြယ္အိတ္ေတြထဲမွာ ဓါး၊ ရဲဒင္း၊ ခ်ိန္းႀကိဳး၊ နာ၊ က်လင္၊ မား အျပည့္အစံု ပါၾကတယ္။  ကိုတိုးလက္စြဲက သံအရိိုးတပ္ ရဲဒင္းေလး ေတာင္ဆုပ္ေလာက္။  လမ္းသူ၇ဲေခတ္၊ ေဆးေခတ္ရဲ႔ စရိုက္ အၾကြင္းအက်န္။  လမ္းမွာ ပတ္ကင္း ၇ဲကားနဲ႔ ေတြ႔ရင္လည္း ေက်ာင္းသားေတြမွန္း သိေနလို႔ ျပႆနာ မရွာၾကဘူး။  ကိုတိုးေနတဲ့ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေဆာင္မွာ ဂ်င္ဝိုင္းလာဖမ္း ေတာ့လည္း ေက်ာင္းသားကဒ္ ရွိတဲ့လူကို ေဘးဖယ္ခ်န္ထားၿပီး အရပ္သားေတြကို ဖမ္းသြားၾကတာပဲ။  ေက်ာင္းသားေတြ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရင္ ၿပီးေရာ။

သမိုင္းဝင္းထဲက သဇင္တို႔ နွင္းဆီတို႔မွာ တီးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အုပ္ထက္ Eco  အုပ္က ေစာရာက္ေနၿပီ။  ႀကိဳတီးႏွင့္ေနၿပီ။  ကိုဟန္ျမတ္ေမာ္၊ ကိုသိန္းလွေမာင္၊ ကိုသက္တင္တို႔ရဲ႔ မယ္ဒလင္ တေယာဝိုင္း နဲ႔ ဗမာသံ မိုႏို အုပ္စု။  အဲဒီလို ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန အေဟာ့ဆံုး၊ အေအာ္ရဆံုး သီခ်င္းတပုဒ္ကို ကိုေက်ာ္စိုးဝင္း၊ ကိုေမာင္ေမာင္(အဥၥလီ)၊ ကိုေမာင္ေမာင္ေအး(ေနျပည္ေတာ္) နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပါင္းၿပီး အသံျပဲႀကီးေတြနဲ႔ ဝိုင္းဟဲၾကေတာ့တာပဲ။  မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုေနဝင္းေရးတဲ့ သားေလးသိဖို႔ ပံုေျပမယ္ (Mid Night Special) သီခ်င္း ဆိုျဖစ္ၾကတယ္။  ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဖီလင္ပဲ၊ ညဳတင္သမားေတြလည္း ဓါတ္ပ်က္၊ ဖီးေအာက္ကုန္ၿပီး ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ လစ္ေျပးၾကရတာပါပဲ။   အဲဒိေတာ့မွ ကိုတိုးႀကီးကို ပြဲထုတ္ရပါတယ္။

ကိုတိုးႀကီး ဆိုမွျဖင့္ အေဆာင္ေပၚက ေက်ာင္းသူေတြ ဆိုတာ မေျပာနဲ႔ အျပင္မွာကို လာနားေထာင္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက တအံုတမႀကီး။  အဲဒီထဲကမွ အဆိုေတာ္ ျဖစ္သြားသူေတြလည္း ရွိရဲ႔။  ညေစာင့္ ဦးေလးႀကီးလည္း ေကာင္းေကာင္းမေနရ။  အေဆာင္ေပၚက မုန္႔ေတြ ေရေတြ Request စာေတြ ယူလာလိုက္ရ။  တီးဝိုင္းက လူကို ေခၚၿပီး ေပးရ။  ေခါက္တု႔ံ ေခါက္ျပန္။  အခ်စ္တံတားခင္းေပးသူ ငေအးကေတာ့ "ဒို႔ခ်ည္းစားလို႔ မကုန္တဲ့ အတူတူ မနက္က်ရင္ ေက်ာင္းမုန္႔ဆိုင္မွာ ျပန္သြင္းၾကတာေပါ့.." တဲ့။  တင့္ေအာင္တို႔၊ ငေပြးတို႔၊ ဂြတိုတို႔၊ စံအြတ္တို႔ကလည္း ေပ်ာ္လို႔။  တီးဝိုင္းသိမ္းၿပီး ျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးတပုဒ္အေနနဲ႔ ျမနႏၵာ သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္ကာ ျပန္ေလ့ရွိၾကတယ္။  အဲဒါေၾကာင့္ အေဆာင္ေက်ာင္းသူေတြက ကိုတိုး၇ဲ႔ အဖြဲ႔ကို "ျမနႏၵာအုပ္စု" ရယ္လို႔ နာမည္ေပးထားၾကၿပီး ဝတၳဳထဲမွာေတာင္ ထည့္ေရးဘူးပါတယ္။

ေက်ာင္းကို ျပန္ၾကရင္ေတာ့ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ သမိုင္းလမ္းဆံုက အလင္းဆိုင္မွာ ဝင္စားျဖစ္ၾကတယ္။  ပိုက္ဆံမေလာက္လည္း ေက်ာင္းသားကဒ္ ေပးထားခဲ့ရတာေပါ့။  အဆင္ေျပပါတယ္။  ၾကာလာေတာ့ ဆိုင္ရွင္ မြတ္တားဘိုင္က ေတာင္းပန္ၿပီး သူ႔ ေကာင္တာ အံဆြဲကို ဖြင့္ျပရွာတယ္။  ေက်ာင္းသားကဒ္ေတြမွ တပံုႀကီး။

ကိုတိုးဟာ The Beatles  ကို crazy ျဖစ္သူပါ။  ဂီတ ပါရမီ ရွင္ပါ။  အသံကို ႏိုင္နင္း နားလည္တယ္။  ေက်ာင္းေဆာင္ခန္းထဲမွာ ဂစ္တာတီးတာေတာင္မွ စားပြဲအံဆြဲထဲက ပစၥည္းေတြကို ထုတ္ ဂစ္တာအိုးကို စားပြဲခံုနဲ႔ ထိၿပီးမွ တီးတတ္တယ္။  သံစဥ္က ပိုလွ ပိုေကာင္းလာတယ္။  RIT ဝင္းထဲမွာ အမ်ားဆံုး တီးျဖစ္တဲ့ ေနရာကေတာ့ သတၱဳေဗဒ အင္ဂ်င္နီယာအေဆာက္အဦ (Building 3) မွာပဲ။  B.3 ရဲ႔ အေနာက္လက္မွာ အမိုးပိတ္ကြန္ကရိ နဲ႔ Hall တေနရာ ရွိတယ္။  အဲဒီေနရာမွာ တီးတဲ့ ဂစ္တာသံ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံဟာ ကြင္းျပင္မွာ ဆိုတာ တီးတာနဲ႔ မတူဘူး။  အသံထြက္ေကာင္းၿပီး အရမ္းသာယာတယ္။  ကိုတိုးက အဲဒီလို ေနရာေရြးၿပီးမွ တီးေလ့ရွိတယ္။

ေက်ာင္းဝင္းထဲက ေနြးေအးလို ေအာင္သိပၸံလို စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္ျဖစ္ၾကလို႔ B.B.S English Programme, Local Talent, Request, Lunch Time music, Portfolio Listening ေတြ လာေနတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္းက တခါတည္း chord ေတြကို လက္တမ္းခ်ေရးေနေတာ့တာပဲ။  အေဆာင္ျပန္ေရာက္ရင္ ေစာေစာက သီခ်င္းကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္တီးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အသံက်က္မိ နားပါးတယ္။

အဲဒီကာလက အေနာက္တိုင္းသီခ်င္းေတြကို လိုက္တီးႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာ ဗမာျပည္မွာ chord စံုစံုလင္လင္ မရွိၾကဘူး။  ကိုယ့္ဖာသာ နီးစပ္ရာ အသံရွာၿပီး တီးေနၾကရတာ။  သူငယ္ခ်င္း စိုးရန္(ဘိတ္သား၊ ေတာခိုက်ဆံုး) က ဂစ္တာကို ႀကိဳးမခ်ိန္းပဲ ဘယ္လက္နဲ႔ တီးခတ္ၿပီး၊ အသံမွန္ရေအာင္ စြမ္းႏိုင္သူပါ။  တခါတခါ ကိုတိုးက စိုးရန္ လက္ကြက္ကို မွတ္ထားၿပီး ညာလက္နဲ႔ ျပန္ေျပာင္း တီးရတယ္။  ဖလွယ္ၾကရတယ္။

ေက်းဇူးတင္တယ္ ကမၻာႀကီးရယ္ ဆိုတဲ့ စီးရီးကို ျပသနာအုပ္စုရယ္လို႔ တီးဝိုင္း နာမည္ခံၿပီး ထုတ္ခဲ့တယ္။  အဲဒီကာလက သီခ်င္းေခြေတြဟာ သီခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ တြဲၿပီးထုတ္တဲ့ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ေသးဘူး။  ၄ - ၅ - ၁၀ ေခြ စုၿပီးေတာ့မွ ေဇာ္မင္းက ဂစ္တာဥယ်ာဥ္ဆိုၿပီး သီခ်င္းစာအုပ္ေတြ စီးရီးလိုက္ ထုတ္တယ္။  ဂစ္တာဥယ်ာဥ္ အမွတ္ (၇) (ႏြဲယဥ္ဝင္းကာဗာနဲ႔) မွာ ေက်းဇူးတင္တယ္ တေခြလံုးက သီခ်င္းစာသားေတြ ပါဖူးတယ္။  အဲဒီကတည္းက ၇၂ - ၇၃ စၿပီး ေပါက္ထြက္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ မ်က္သြယ္။  RIT မွာေတာ့ စာသား ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း) သံစဥ္ တင္ေမာင္လိႈင္၊ အဆိုေတာ္ ခင္ေမာင္တိုး ပါပဲ။  အဲဒီအေခြဟာ  copy နဲ႔ own tune ေရာထားတဲ့ အေခြပါ။  ကိုတိုးရဲ႔ အေခြဟာ တကၠသိုလ္ေလာကမွာေတာ့ အရမ္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။  RIT ဂစ္တာသမားတိုင္း သူ႔ သီခ်င္းေတြ တီးၾက၊ ဆိုၾက လက္ဆင့္ကမ္းၾက။

တႏွစ္သား ရန္ကုန္တန္ေဆာင္တိုင္ ပြဲညမွာ ကိုတိုးနဲ႔ အတူတူ ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္။  ညဥ့္နက္လာမွ ေက်ာင္းျပန္ၾကဖို႔ ကိုရဲႀကီးကို သြားၿပီး ေစာင့္ေခၚၾကတယ္။  အဲဒီကာလက ကိုရဲလြင္ဟာ E. Machine မွာ Bass တီးတယ္။  ခရစ္လမ္းက စင္မွာ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ စင္ေထာင့္ကေန Stage show ၾကည့္ေနတုန္းခဏ ကိုေဇာ္က မ်က္သြယ္သီခ်င္းကို စင္ေပၚမွာ ေကာ့ေကာ္ကန္ကားနဲ႔ ဆိုပါေလေရာ။  ကို၇ဲႀကီးလည္း မအီမသာနဲ႔ ေဘ့စ္တီးရင္း စင္ေထာင့္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အုပ္ကို မဲ့ျပတယ္။  စင္ေအာက္ကေန ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ဘဝ ကိုတိုးႀကီး အေနနဲ႔ ဘယ္လို ခံစားေနရ ရွာမလဲ။

ဂီတကလြဲရင္ ဘာကိုမွ အဓိက မထားတဲ့ ပါရမီရွင္တေယာက္ေတာင္မွ ဝီရိယရွိရွိ တစိုက္မတ္မတ္ ဇြဲမေလွ်ာ့ပဲ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ရာ ဆယ္စုနွစ္ တစုေက်ာ္ ၾကာပါတယ္။  ဂီတခ်စ္သူ လူငယ္ေတြအတြက္ မွီျငမ္းကိုးကား အားက် အတုယူစရာ ခင္ေမာင္တိုး အဘိဓမၼာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔  ကိုတိုးရဲ႔ သီခ်င္းေတြကို ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳက္ခဲ့ၾကတာလဲ။  အဲဒီကာလ ၇၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားအထိ ဗမာျပည္မွာ ေယာက်္ားေလးဆိုခဲ့သမွ် အခ်စ္၊ အသဲကြဲ အားလံုးနီးပါးဟာ ေယာက်္ားမာန၊ ေယာက်္ားသိကၡာမဲ့၊ ေယာက်္ားရင့္မႀကီးက ငိုလိုငို ေတာင္းပန္ ေျခသလံုးဖက္၊ သနားစိတ္နဲ႔ ခ်စ္စမ္းပါကြယ္ ေပ်ာ့ညံ့ညံ့ေတြခ်ည္း။

ကိုတိုးကေတာ့
"ခ်စ္ၿပီးမွ မုန္းေမ့တတ္တဲ့ မင္းကိုေလး..
ကိုယ့္ရင္မွာ.. မၾကင္နာ.. အစဥ္သာ.. မုန္းပစ္လိုက္မယ္။
ေနာင္ ေနာင္ခါ.. ျပန္လည္ႀကံဳဆံုေတြ႔ရလည္း ေရွာင္မယ္..
ကိုယ့္အသဲကို ႏုႏုေလးလို႔ မင္းထင္သလား..
မွားလိမ့္မယ္.. ငိုတယ္ဆိုတာ.. ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတယ္..
ဒီကမၻာမွာ.. ၾကည့္စရာ.. မင္းထက္ေခ်ာတဲ့ လွတဲ့သူ..
ကိုယ္လိုက္ရွာမယ္.. ေတြ႔ျပန္ရင္ကြယ္ မင္းေရ႔ွက တြဲေလွ်ာက္ျပမယ္.
မငိုနဲ႔ ေနာ္ကြယ္"

လူငယ္ေတြက ဒါမ်ိဳး ႀကိဳက္တာ။

"လူကို မုန္းလိုက္ပါလား.. သက္ဆိုင္သူမ်ား.. ေဟ့..
မထိတထိ လုပ္ပံုေလးက.. ကိုယ့္ရင္မမွာ အားမရ
ရင္ထဲက ခ်စ္ခ်င္ ခ်စ္လိုက္.. ဒါမွမဟုတ္ မုန္းခ်င္ မုန္းလိုက္..
ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ လမ္းကိုသြား.. ျပတ္ျပတ္သားသား..
မၾကည္လည္း ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ.. မင္းတို႔ သေဘာ
ကိုယ့္အသဲက ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ အဲဒိေတာ့"
ရင္ဘတ္ႀကီးကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဒက္ကနဲ ထိတဲ့ သီခ်င္း။

လက္ေတြ႔စမ္းသပ္ခန္းထဲက ရင္အခြဲခံထားရတဲ့ ဖားကေလးေတြလို စမ္းသပ္ခံ ပညာေရးစနစ္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြလည္း အတုန္းအရုန္း။  ေလးဘက္သြား မတတ္ခင္ လမ္းေလွ်ာက္ သင္ေနရေတာ့  ခဏခဏ လဲ နည္းေတာင္ နည္းပါေသးတယ္။

ကိုတိုးလည္း RIT မွာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ ၇၅% မျပည့္လို႔ စာေမးပြဲ အခ်ခံရၿပီး၊ သံုးခါက်နဲ႔ ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဝင္းမင္းေထြးလည္း 3F။  ေက်ာင္းသားေတြကို က်ပ္ဖို႔ ေပၚလာတဲ့ ၃ ခါက် စနစ္၊ ၅၀% ေက်ာင္းထုတ္၊ ၇၅ % တႏွစ္ခ်၊ ဆိုတဲ့ စနစ္ဆိုးႀကီးေတြကို  " ဒီေခ်ာက္ကမ္းပါး"  ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ကိုတိုး ခံစားတု႔ံျပန္ ဆန္႔က်င္ ျပခဲ့တယ္။  ေကာ္ပီပါ။  (စိုးပိုင္ကလည္း အဲဒီသံစဥ္အလိုက္ မၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေမာင္ၿငိမ္းခ်မ္း လို႔ ဆိုဘူးတယ္) ။ ေက်ာင္းသားထုၾကားမွာေတာ့ ဒီေခ်ာက္ကမ္းပါးကို ခံျပင္း ခံစားရပါတယ္။  ကိုတိုးလည္း ၇၅% RIT က Out ၊ အင္းစိန္ GTI ကိုတက္။ အဲဒီမွာလည္း ၅၀% ထိတယ္ လို႔ ၾကားမိတယ္။  ဒီေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးရဲ႔ ဒဏ္ကို ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလူးအလဲ လွိမ့္ခံေနရတာ ကေန႔ထိပါပဲ ကိုတိုးေရ။

၁၉၇၄ မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း RIT က Out ခဲ့ၿပီး တံတားဦးမွာ ကြမ္းႏုဝါစာေပဆက္ဆံေရး စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလး ဖြင့္ျဖစ္တယ္။  မႏၱေလးတကၠသိုလ္ ျပင္ပဝိဇၨာ သမိုင္းပထမနွစ္ကို ေျဖျဖစ္တယ္။  အဲဒီမွာ ကိုတိုးႀကီးနဲ႔ ဆံုတာပဲ။  အဲဒီႏွစ္က ႏွစ္ေယာက္စလံုး စာေမးပြဲေအာင္ၿပီး သူက တတိယႏွစ္ ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယႏွစ္တက္။

၁၉၇၆၊ မတ္လ ၂၂ ရက္ေန႔ည။  RIT ရဲ႔  D43 အခန္း။ ကၽြန္ေတာ္၊ ဝင္းမင္းေထြး၊ ကိုေမာင္ေမာင္(အဥၥလီ) တို႔က အခန္းျပတင္းေတြကို အထဲက ေစာင္နဲ႔ ကာပိတ္ၿပီး အထဲမွာ မိႈင္းရာျပည့္ သပိတ္အတြက္ ပိုစတာေတြ၊ ေၾကညာခ်က္ေတြ ေရးၾကရတယ္။  ကိုတိုးက အျပင္ကေန အခန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္ပိတ္ေပးထားၿပီး အခန္းေရွ႔ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ကိုရဲလြင္၊ ကိုေနဝင္း၊ ခ်စ္ကိုေလးတို႔နဲ႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ၿပီး ဂစ္တာ တီးေပးေနၾကတယ္။  ကိုေနဝင္း တကိုယ္ေတာ္ အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ စီးရီးအတြက္ သီခ်င္းတိုက္ေနၾကတာပါ။  လာနားေထာင္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ေကာ္ရစ္ဒါအျပည့္။ သတင္းေပးနဲ႔ ဆရာေတြ ဝင္လို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။  ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း စိတ္ခ် လက္ခ် လံုလံုျခံဳျခံဳ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ပဝိဇၨာ သမိုင္းဒုတိယနွစ္မွာ ၇၆ မိႈင္းရာျပည့္ သပိတ္နဲ႔ အင္းစိန္ေတာရမွာ စခန္းဝင္သြားရပါတယ္။  တကၠသိုလ္ပညာေရးနဲ႔ ၄ နွစ္ေလာက္ အဆက္ျပတ္သြားၿပီး ၈၀ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို ခံစားလြတ္ေျမာက္ခဲ့ ရတယ္။  လြတ္လာေတာ့ ျပင္ပဝိဇၨာဆိုတဲ့ ပညာေရးစနစ္က မရွိေတာ့ ျပန္ဘူး။  တကၠသိုလ္စာေပးစာယူ ဆိုတာႀကီး ေပၚေနၿပီ။  ျပင္ပဝိဇၨာက အျပင္မွာ ကိုယ့္ဖာသာ စာကိုေလ့လာ၊ စာေမးပြဲအခ်ိန္က်မွ သြားေျဖလိုက္ရံုပဲ။  စာေပးစာယူက က်ေတာ့ အနီးကပ္ဆိုတာ တက္ရေသးတယ္။  ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေပးစာယူသင္တန္းကို ဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္လိုက္တာ သမိုင္းပထမႏွစ္ကပဲ ျပန္ေနခြင့္ရလို႔ တတန္းေလ်ာ့ၿပီး အစက ျပန္သင္ရပါတယ္။  အနီးကပ္တက္ေတာ့ ကိုတိုးႀကီးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ျပန္ေရာ။  သူလည္း ျပင္ပဝိဇၨာဘြဲ႔ကို မယူလိုက္ရဘူး။  အခု သမိုင္း ဒုတိယနွစ္။  ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တတန္းႀကီး။  အဲဒီႏွစ္က နွစ္ေယာက္စလံုး စာေမးပြဲေအာင္ၾကၿပီး တတန္းစီ တက္သြားၾကတယ္။  ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယနွစ္ ကိုတိုးက တတိယနွစ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေမ ေျပာဖူးသလိုပဲ။  မင္းတို႔ကြာ အစိုးရစစ္ ဆယ္တန္းရိပ္မႀကီးေတာင္ ေအာင္ေအာင္ ေျဖခဲ့ၾကေသးတာ။  ေက်ာင္းစစ္တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲေလးမ်ား စိတ္ပါရင္ ေအာင္ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။  ကိုတိုးလည္း တာဝန္အရသာ ေျဖေနရတဲ့ ပညာေရးက ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ဝါသနာအရ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ အႏုပညာ မွာေတာ့  ေအာင္ျမင္ဖို႔ အခ်ိန္က်လာပါၿပီ။  အဲဒီကာလက "အဥၥလီအတြက္ ဂီတသၥလီ" ထြက္ၿပီး "ဝိုင္းရဲ႔ဆည္းဆာ" နဲ႔ စေပါက္တဲ့ အခ်ိန္။

ကိုတိုးဟာ "ျပႆနာအုပ္စု" ရဲ႔ ေကာ္ပီနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္သံစသ္အေရာမွာတင္ တန္႔မေနပဲ "လိစၦဝီမ်ား" အထိ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္သန္႔သန္႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။  အဲဒီေနာက္ေတာ့ စိတ္တူကိုယ္တူ ခံစားခ်က္တူ ဂီတတပ္မက္သူ လူငယ္ေတြ စုစည္း ခြန္အားျဖည့္မိၾကၿပီး "မဇၥ်ိမလိႈင္း"  အလံေတာ္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ စိုက္ထူခဲ့ကာ ဂႏၳဝင္ သစ္ ဂီတ ေတာင္ကုန္းကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

ႏိုင္ငံတကာ ဂီတကို မပစ္ပယ္။  ဒါေပမယ့္ ပံုတူ မကူး၊ ရိုးရာဂီတကို မဆန္႔က်င္၊ သို႔ေသာ္ လမ္းရိုးေဟာင္းအတိုင္း မလိုက္။  အရိုးလည္း ခိုင္ေစ၊ အရြက္လည္း လိႈင္ေစ။  အရိုးကိုလည္း အရြက္မဖံုးေစရ။  အရိုးေၾကာင့္လည္း အရြက္မတံုးေစရ။  ရိုးရာဂီတနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ ဂီတကို မွ်မွ်တတ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ၿပီး ဂီတသစ္တရပ္ စိတ္ကူးဖြဲ႔ႏြဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာ ေမြးဖြားေပးခဲ့ၾကတယ္။  ႏိုင္ငံဂီတေလာကကို ေခါင္းေမာ့ဝင္ႏိုင္မယ့္ မဇၥ်ိမလိႈင္း။  ခံစားခ်က္ အသစ္၊ ရင္ခုန္သံအသစ္၊ စိတ္ကူးအသစ၊္ ကဗ်ာအသစ္၊ သံစဥ္အသစ္၊ ဂီတအသစ္။

ကိုတိုး ေအာင္ျမင္လာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ပါပဲ။  စီးပြါးေရးသမားေတြက အၾကံအဖန္နဲ႔ အျမတ္ထုတ္ဖို႔ စီစဥ္လာၾက တယ္။  စတီရီယို ေခတ္ဦးပိုင္းက ျပႆနာအုပ္စု ေခါင္းငံု႔ၿပီး ဝင္တိုးခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းေခြေတြကို ဖုတ္ဖက္ခါၿပီး ခိုးကူးအျဖစ္ ရာသီေပၚ ထုတ္ေရာင္းလာၾကတယ္။  ကိုတိုးကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ေစာေစာပိုင္း ေကာ္ပီေခြေတြကို ရွက္လြန္းလို႔ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ကေလာင္သက္ႏုစဥ္ကာလက ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အခ်စ္ဝတၳဳအေၾကာင္း ျပန္ေျပာရင္ ရွက္ေနသလိုမ်ိဳး။

ကိုတိုးကိုယ္တိုင္ကသာ သူ႔ေကာ္ပီသီခ်င္းေတြကို ရွက္ေနတာ။  အဲဒီ ေခတ္ကို မီလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြကေတာ့ စြဲလန္းေနတုန္းပဲ။  တကၠသိုလ္ဘဝကို ျပန္ေတြးမိလိုက္တိုင္း ကိုတိုးသီခ်င္းေတြက ေနာက္ခံဂီတအျဖစ္ အသက္ဝင္ေနဆဲပါ။  ေနာက္ပိုင္း မဇိၥ်မလိႈင္း သီခ်င္းေတြကလည္း တက႑ သပ္သပ္စီေပါ့။  ကိုတိုးရဲ႔ ငယ္မူငယ္ေသြး လက္ရာေတြမွာကိုက ကဗ်ာတပုဒ္လို လွပေနတာ အမ်ားႀကီး။  အခုအရြယ္နဲ႔ ျပန္လည္ ညည္းမိရင္ေတာင္ တကၠသိုလ္ဘဝ ျပန္ေရာက္သြားၿပီး ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းသြားသလိုပါပဲ။

"ဤကမၻာေျမေပၚတြင္
လူမွန္လွ်င္ အခ်စ္နဲ႔ ဘယ္မွာလာ ကင္းမလဲကြယ္
ခင္ခင္ရယ္ ေမာင္ရယ္
ေနြရယ္ ဥၾသရယ္ ဇီဇဝါပန္းမ်ားရယ္
စံပယ္ရယ္ မိုးညရယ္ ေဆာင္းရယ္ နွင္းရယ္
ဖန္လာပံု မဆန္းလားကြယ္ ေလာကႀကီးအလယ္
ကိုယ္ရယ္ မင္းရယ္ ဆံုေအာင္ ေမြးဖြားေပးတဲ့ ကမၻာကိုပင္
အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္တယ္ ခင္……..။"
(ေက်းဇူးတင္တယ္ ကမၻာႀကီးရယ္)

ကိုတိုးက မေဝနဲ႔ ဆံုရေအာင္ ေမြးဖြါးေပးလို႔ ကမၻာႀကီးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကိုတိုးကို ေမြးဖြါးေပးလို႔ ကိုတိုးနဲ႔ ဆံုရလို႔ ျပသနာအုပ္စုနဲ႔ ဆံုရလို႔၊ လိစၦဝီမ်ားနဲ႔ ဆံုရလို႔၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းနဲ႔ ဆံုရလို႔ ကမၻာႀကီးကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က HGP စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖလိုက္တာ ေအာင္သြားလို႔ ေရွ႔ေန Chamber  ဆင္းျဖစ္တယ္။ Chamber Master  ေ၇ွ႔ေန ဦးစိုးျမင့္ (ညြန္႔ေပါင္းေစ်း) နဲ႔ အတူ မိုးကုတ္ ရံုးခ်ိန္းက အျပန္ ကားေမွာက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျခေတြ လက္ေတြ ေသသြားတာေၾကာင့္ ေဆးအေတာ္ကုယူလိုက္ရတယ္။  ေက်ာင္းနားလိုက္ရ ျပန္ေရာ။  က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ၂ နွစ္ေလာက္ အနားယူၿပီး ဒုတိယႏွစ္ ျပန္တက္ေတာ့ ကိုတိုးလည္း တတိယနွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။  တတန္းကြာတယ္။  သူကလည္း မေျဖျဖစ္ျပန္ဘူး။  အဲဒီႏွစ္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စာေမးပြဲ ေအာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က တတိယနွစ္၊ သူက စတုတၳနွစ္။

ေနာက္စာသင္နွစ္က်ေတာ့ က်ေတာ့လည္း သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က တိုင္ပင္ထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ အရင္အတိုင္ပဲ သူက စတုတၳနွစ္၊ ကၽြန္ေတာ္က တတိယနွစ္။

၁၉၈၆ ေလာက္မွာ စိုးေဇာ္ရဲ႔ မႏၱေလးက ျမနႏၵာ စီစဥ္ေနတုန္း ကိုတိုးဆီ သီခ်င္းေတာင္းဖို႔ သြားျဖစ္ၾကတယ္။  သူ႔မွာ ေရးၿပီးသား မရွိဘူးတဲ့။  ဒါနဲ႔ ေကာ္ပီ သီခ်င္းေဟာင္းေတြ ေပးဖို႔ ေျပာေတာ့လည္း သူ႔မွာ လုပ္စရာ ရွိေသးလို႔ ပါဆိုၿပီး ျငင္းလိုက္ျပန္တယ္။  သူ႔ ငယ္သီခ်င္းေတြကို သူမ်ားျပန္ဆိုမွာေတာင္ ရွက္ေနပံု ရပါတယ္။  ေဇာ္မ်ိဳးထြတ္ကေတာ့ ကိုတိုးဘဝကို အရမ္း အားက်တာ။  ကိုယ္ပိုင္ စီးပြါးေရးက သပ္သပ္၊ ဝါသနာ ဂီတအလုပ္က သပ္သပ္ မပူပင္ရ လြတ္လပ္လို႔တဲ့။  သူကေတာ့ ဂီတနဲ႔ပဲ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေနရေတာ့ ခက္ခဲ ၾကမ္းရွမႈကို ၿငီးတြားရွာတယ္။

၁၉၈၈ မွာေတာ့ ကိုတိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အတန္းတူသြားၾကေရာ။  သမိုင္းေနာက္ဆံုးနွစ္။  အဲဒီႏွစ္မွာ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။  ဂစ္တာေလးရဲ႔ တေလွ်ာက္လံုး အဖိႏွိပ္ခံရမႈ လမ္းသူရဲ သီခ်င္းဆိုၿပီး တဘဝလံုး အႏွိမ္ခံ အေစာ္ကားခံေနရတာေတြဟာ ပြင့္အံေပါက္ကြဲထြက္ၿပီး ရွစ္ေလးလံုးရဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ ေခတ္သစ္ကမၻာမေၾက သီခ်င္းအျဖစ္ ဂစ္တာဟာ ေအာင္ပြဲခံကာ သမိုင္းဝင္ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ခဲ့ပါၿပီ။

၁၉၈၉ ကၽြန္ေတာ္က အိုးဖို ဘဝတကၠသိုလ္မွာ မာစတာတန္း တက္ျဖစ္တယ္။  ၂၀၀၅ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာေတာ့ စာေပးစာယူသင္တန္းက မရွိေတာ့ျပန္ဘူး။  အေဝးသင္ တကၠသိုလ္ဆိုတာ ျဖစ္သြားျပန္ၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မပါေတာ့လို႔ ေက်ာင္းဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။  အဲဒီေတာ့မွ ၁၉၆၈ ခုနွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေဒၚေလး ေဒၚသန္းသန္းေဌး(ဇင္ေယာ္ကိုယ္ပိုင္ေက်ာင္း၊ ကမာရြတ္) က ကၽြန္ေတာ့္ကို လကၡဏာၾကည့္ေပးၿပီး ပညာေရး ဆံုးခန္းမတိုင္ဘူးလို႔ ေဟာခဲ့တာ သြားသတိရမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာေတာ့ ကိုတိုးက ရန္ကုန္ ေျပာင္းသြားတာနဲ႔ လူခ်င္းမဆံုျဖစ္ေတာ့ဘူး။  တေလကမွ ကိုတိုးဇနီး မေဝကို ကိုတိုးေက်ာင္းၿပီး သြားလား မွတ္မွတ္ရရ ေမးမိတယ္။ ကိုတိုးလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုမ်ား လကၡဏာ အေဟာခံရဘူးသလား မွ မသိ။

၂၆ - ၈ -၈၈ မႏၱေလးၿမိဳ႔နယ္လံုးဆိုင္ရာ သပိတ္တပ္ေပါင္းစု အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးက သပိတ္ညီလာခံကို မႏၱေလးေတာင္ ေျခ ရာျပည့္ကြင္းမွာ က်င္းပပါတယ္။  ၿမိဳ႔ေပၚ သပိတ္စစ္ေၾကာင္းအားလံုး  နီးစပ္ရာ ၿမိဳ႔နယ္ေတြက သပိတ္စစ္ေၾကာင္းေတြပါ ခ်ိတက္လာၾကလို႔ ၿမိဳ႔ျပည့္ကြင္းလံုးလွ်ံ လူအုပ္ႀကီးပါ။  ေၾကြးေၾကာ္သံေတြကလည္း မိုးျပိဳခမန္း။  ပြဲၿပီးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႔ေနစစ္ေၾကာင္းက ေရွ႔က်ံဳးလမ္းကေန ဘီလမ္း၊ အဲဒီကမွ မဂၤလာလမ္း အတိုင္း ျပန္လာၾကပါတယ္။  ေရွေနစစ္ေၾကာင္းရဲ႔ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းမွာ စီးေနက် စက္ဘီးေလးကို တြန္းလို႔၊ လြယ္ေနက် လြယ္အိတ္ကေလးကို လြယ္လို႔ တပ္ေနက် ေနကာမ်က္မွန္ေလးကိုတပ္လို႔ ၇ွည္ေနက် ဆံပင္ေတြကလည္း ရွည္လို႔ လြယ္အိတ္ထဲ လက္ႏိႈက္ၿပီး ေလွ်ာက္လာတဲ့ ကိုတိုးကို ျမင္လိုက္တယ္။  ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုတိုးဆီ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အသံေတြ လိုခ်င္လို႔ ကက္ဆက္နဲ႔ လိုက္ဖမ္းေနတာတဲ့။  အသံ specialist တေယာက္အေနနဲ႔ သမိုင္းဝင္ ၇ွားပါးအသံမ်ိဳးကို လက္လြတ္ခံလို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။

သခၤါရကို အစဥ္ထာဝရ မမွတ္ထင္ေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ကိုတိုးကို ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ျခင္းပဲလို႔ မထင္မိရိုး အမွန္ပါ။  ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဘယ္မွာ ေမြးေမြး ကိုတိုးဟာ မႏၱေလးသားပါ။  ၿမိဳ႔မၿငိမ္းရဲ႔ သားေျမးပီပီ လူသာေသေပမယ့္ နာမည္မေသပါဘူး။  အႏုပညာဟာ ဆက္လက္ရွင္သန္ၿပီး လူငယ္ေတြအတြက္ စိတ္ဓါတ္ခါန္အား ဆက္လက္ေပးေနဦးမွာပါ။  ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြယ္လြန္သြားတာကေတာ့ ဘဝကို အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းသြားတာပါပဲ။

လြမ္းတယ္ ကိုတိုးရယ္..

ကိုတိုးေလးစားတဲ့ အစ္မႀကီးကလည္း ကိုတိုး အေလးထားခဲ့တဲ့ ခြန္အားျဖည့္မိငယ္ကို လူထုႀကီးနဲ႔ သံၿပိဳင္ဟစ္ေၾကြး သီဆိုၾကရင္း ခြန္အားေတြ ျပည့္သြားရၿပီ။  ခြန္အားျပည့္မိငယ္ဟာ လူထုသီခ်င္း ျဖစ္သြားရၿပီ။  ကိုတိုးျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္အဝဝအတြက္ သာဓုေခၚလိုက္ပါတယ္။

အရႈံးမေပးနဲ႔ မိငယ္ေရ
ရဲရင့္မွ ေက်ာ္ျဖတ္သြား
အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ တာဝန္ထမ္း၇ြက္တဲ့အခါ
တကယ္ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ႏိုင္မွ………..။

ကိုတင္ေအးၾကဴ
၂၂ - ၈ - ၂၀၁၃


Sunday, September 28, 2014

ကယ္လီဖိုးနီးယားကို ေရေပးပါ…. ေရးသူ - ေအးဝင္း(လမင္းတရာ)

ကယ္လီဖိုးနီးယားကို ေရေပးပါ.
 


TV မွာ ခုတေလာ ေန႔တိုင္း ျပ ျပ ေနတဲ့ ေရနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ သတိေပး ေၾကာ္ျငာတခုကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္။  ေရကို ေခၽြတာၾကဖို႔ လႈ႔ံေဆာ္တိုက္တြန္းတဲ့ တကယ့္လူနဲ႔ ကာတြန္းရုပ္ တြဲထားတဲ့ ျပကြက္ေလးပဲ.။  အမ်ိဳးသားက မ်က္ႏွာသစ္ခြက္မွာ မ်က္နွာသစ္ဖို႔ သြားတိုက္ေနတယ္။  မ်က္ႏွာသစ္ခြက္မွာ ေရေတြ ဒလေဟာ ဖြင့္ခ်ထားတယ္။  ကာတြန္းရုပ္က ျပဴတင္းေပါက္ အျပင္ကေန ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေရကို ပိတ္ထား ဆိုတာ အမူအရာနဲ႔ ျပေနရွာတယ္၊ မ်က္ႏွာသစ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားက ေတြ႔သြားၿပီး ေရကို ကမန္းကတန္း ပိတ္လိုက္တယ္၊ သူတို႔ နွစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္သြားၾကၿပီး အမ်ိဳးသားက အဝတ္ေလွ်ာ္စက္မွာ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ ကာတြန္းက ဝိုင္းကူေနတာ..၊ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကာတြန္းရဲ႔ မ်က္ႏွာေပး..။
 
ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ ေရငတ္မယ့္ ေရျပတ္မယ့္ ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီ။ ဗမာျပည္မွာလို ေရျဖဳန္းတီးမႈ သတိျပဳဆိုၿပီး မရွိတဲ့ ေရကို မျဖဳန္းနဲ႔ ဆိုၿပီး တားျမစ္ မေနဘူး။  ဒီမွာက ဥပေဒ တုတ္ကို ျပထားတယ္။  တကယ္ရိုက္မွာ။  ဒဏ္ေငြေစ်းက ေတာ္ေတာ္ႀကီး.။
 
ေရရွားျခင္းကို ေမာ္ေတာ္ကားထဲက ဓါတ္ဆီ guage ပံုစံနဲ႔ ျပထားတာ 2014 ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ အဝါေရာင္ဧရိယာထဲ ေကာင္းေကာင္းေရာက္ၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ အခု အဝါေရာင္ အစပ္မွာ ေရာက္ေနပံု ျပထားတယ္။

ခုဆိုရင္ ကယ္လီဖိုးနီးယား ေဂါက္ကြင္းအေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အစိတ္အပိုင္းတခ်ိဳ႔ ကို ေရျဖတ္လိုက္လို႔ မစိမ္းႏိုင္ ေတာ့ဘူး။  ႏူရာဝဲစြဲ ဆိုသလို ေရ ရွားပါတယ္ဆိုကာမွ  water main break ေတြ ေပါက္တာကလည္း ခဏခဏ ။ ဆံုးရႈံးမႈေတြက ေၾကာက္စရာ။  တေလာက UCLA (တကၠသိုလ္) နဲ႔ကပ္လ်က္မွာ 93 ႏွစ္ အသက္ႀကီးၿပီ ျဖစ္တဲ့ water main break ေပါက္တာ ပိုဆိုးတယ္။ ကားရပ္ရာ parking lot ႀကီး ေရျမဳပ္တာ တကၠသိုလ္က အမႈထမ္းေတြ၊ ဆရာေတြ၊            
ေက်ာင္း သားေတြ အစီး ၇၀၀ ေက်ာ္ ေရျမဳပ္ သြားတယ္။ ကားအစီး ၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ပ်က္စီးသြားတယ္။  ခန္႔မွန္းေျခ ေရ ဂါလံေပါင္း (၈ သန္း ကေန ၁၀ သန္း) အတြင္းမွာ ဆံုးရႈံးခဲ့ရတယ္။

 
ကယ္လီဖိုးနီးယား ေရငတ္ျခင္းကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကုစားဖို႔ ၾကံစည္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။  ဂါလံ ၅၀ ဆန္႔တဲ့ မိုးေရခံပံုး ဝယ္ရင္ အစိုးရက $75 rebate ေပးမယ္ ေက်ညာထားတယ္။ ဒီ အစီအစဥ္က မိုးေရကို အဲဒီပံုးနဲ႔ ေရတံေလ်ာက္ က ခံသံုးရမယ္။  ေရစည္ကိုေတာ့ ျခင္လံုဇကာတပ္ရမယ္ ေျပာတယ္။

သမုဒၵရာေရကို ေရသန္႔ျဖစ္ေအာင္ (ေသာက္လို႔ရေအာင္) လုပ္တဲ့ (Disalination) စက္ရံု၊  ဆန္ဒီေရဂိုရ ဲ႔ ၃၅ ေျမာက္ဘက္ ၃၅ မိုင္ ေနရာမွာ ေဆာက္ေနတယ္။  ၂၀၁၆ ခုနွစ္မွာ ဖြင့္ႏိုင္မယ္ ခန္႔မွန္းထားတယ္။  ဆန္ဒီေရဂိုးအတြက္ ေသာက္ေရသန္႔ တေန႔ကို ဂါလံ သန္း ၅၀ ထုတ္ေပးႏိုင္မယ့္ ေဒၚလ်ံ တဘီလ်ံတန္ စီမံကိန္းလို႔ ေျပာတယ္။

က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္တို႔ အလုပ္မွာေတာင္ သမုဒၵရာေရကို ဆားဖယ္ထုတ္ၿပီး သံုးေရ ျပဳလုပ္တဲ့ ကုမၸဏီတခု ရွိေသးတယ္။  ခု ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ သူ႔စက္ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။  ထုတ္လုပ္မႈ ကုန္က်စရိတ္ ႀကီးလို႔ တြက္ေျခမကိုက္တာနဲ႔ ရပ္သြားလား၊ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးက ျပသနာ ရွာလို႔လား  မေျပာတတ္ဘူး။  ဆန္တာဘာဘရာမွာ ၁၉၉၁ က ေဒၚလာ ၃၄ မီလ်ံတန္တဲ့ စက္ရံုႀကီး ေဆာက္ၿပီး တြက္ေျခမကိုက္လို႔ ေလးလပဲ ခံတယ္၊ ပိတ္လိုက္ရတယ္။  ဒါေပမယ့္ ခု ေရျပသနာမွာ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ကေန ဆန္ဖရန္စစ္စကို ၾကားမွာ သမုဒၵရာကေန ဆားဖယ္ထုတ္ၿပီး ေရသန္႔ရေအာင္လုပ္တဲ့ စက္ ၁၅ ေနရာတည္ဖို႔ စီမံကိန္း လ်ာထားတယ္။

ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ေရခမ္းေျခာက္တဲ့ ျပသနာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ တိတိက်က် မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ မိုးေခါင္တာကလည္း ေၾကာင္းရင္း တခ်က္ေပါ့။  ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ တႏွစ္မွာ မိုးေရခ်ိန္ ပ်မ္းမွ် ၁၅ လက္မ ရွိတယ္။  ဒါေပမယ့္ ကုန္ခဲ့တဲ့ သံုးနွစ္က မိုးေခါင္ၿပီး ဆက္တိုက္ မိုးနည္းတာ. ပ်မ္းမွ် တႏွစ္မွာ ၅ လက္မ ကေန ၉ လက္မ ပဲ ရွိတယ္။  သကၠရာဇ္ ၂၀၁၁ - ၂၀၁၂ မွာ မိုးရခ်ိန္ ၈ ဒသမ ၆၈၊ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၂ -၂၀၁၃ မွာ မိုးေရခ်ိန္ ၅ ဒသမ ၈၆၊ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၃ -၂၀၁၄ မွာ မိုးေရခ်ိန္ ၆ ဒသမ သုည ၈ ပဲ ၇ွိတယ္။

တရုတ္က နည္းပညာ ကူမယ္ ၾကားတယ္။  ေရ - ေရ - ေရ ။  ကယ္လီဖိုးနီးယားကို ေရ ေပးၾကပါ။


Friday, September 26, 2014

ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း (စာအုပ္အမွာစာ)

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]



ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း


ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းသည္ ျမန္မာျပည္ အေရွ႔ေျမာက္ဘက္ တရုတ္ - ျမန္မာနယ္စပ္ေဒသ တနံ႔တလ်ားရွိ တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားသို႔ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွ စတင္ကာ ေတာခိုဝင္ေရာက္လာၾကေသာ ၿမိဳ႔ျပေဒသရွိ ပညာတတ္ လူတန္းစား လူ႔အလႊာအသီးသီး၏ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးထဲတြင္ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့မႈ အဖံုဖံုကို အမ်ားျပည္သူ သိရွိေစလိုေသာ ေစတနာအရင္းခံေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုေခတ္ကာလမ်ားက ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို ယံုၾကည္ၾကသူတိုင္းလည္း ေတာမခိုျဖစ္ၾကပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားသူတိုင္းက ေတာတြင္းေနထိုင္မႈဘဝကို စိတ္ဝင္တစား ရွိၾကပါသည္။  ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးကို လူတိုင္းမမက္ေမာၾကပါ။  ေတာသဘာဝကို ျမတ္ႏိုးၾကပါသည္။  ကၽြန္မဖခင္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးဟာ ေက်းလက္ေတာရြာမွာ လူထုလုပ္ငန္း သြားလုပ္ေနတာဟု လူတိုင္းကို ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ေျပာဆိုခဲ့ေၾကာင္း ကၽြန္မျပန္လာေတာ့ သိရပါသည္။

သို႔ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သူတိုင္း ေရာက္ခဲလွေသာ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ အတြင္း ၿမိဳ႔ျပမွ ေရာက္ရွိလာသူမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈ အဖံုဖံုအျပင္ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ကို ျမင္ေတြ႔သိရွိလိုသူမ်ား အတြက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဥကၠဌ သခင္ဗသိန္းတင္အေၾကာင္းကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ၾကံဳသမွ်၊ ဆံုသမွ်ႏွင့္ ေလ့လာသိရွိသေလာက္ကိုလည္း ထည့္သြင္းေရးသားထားပါသည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ဥကၠဌ သခင္ဗသိန္းတင္လည္း ကြယ္လြန္ေလၿပီ။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္လည္း ပါတီ၊ တပ္၊ အေျခခံေဒသႀကီးအျဖစ္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ တည္ရွိခဲ့ရာမွ ျဖစ္မႈ ပ်က္မႈ သေဘာအရ ၈၉ ခုႏွစ္တြင္ နယ္စပ္အေရးအခင္းေၾကာင့္ ဖရိုဖရဲ ၿပိဳကြဲခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း အမ်ားသိၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။  ကြယ္လြန္ၿပီးသူ တေယာက္၏ အေၾကာင္းကို ေရးသားရာတြင္ အမွားကင္းႏိုင္သမွ်ကင္းေအာင္ တာဝန္ယူစိတ္ႀကီးႀကီးနွင့္ ေရးရပါသည္။  ေကာင္းသည္ (သို႔မဟုတ္) ဆိုးသည္၊ သူ၏ သမိုင္းတလွ်ာက္လံုး လုပ္ရပ္မ်ားသည္ မွန္သည္ (သို႔မဟုတ္) မွားယြင္းသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲကာ မသံုးသပ္လိုေပ။  အထူးသျဖင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကဲ့သို႔ ၁၉၃၉ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္မွ စတင္ကာ အုပ္စိုးသူ အဆက္ဆက္အား နွစ္ေပါင္းၾကာရွည္ျမင့္စြာ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ေသာ တခုတည္းေသာ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ပါတီႀကီး၏ ဥကၠဌအျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည့္ သခင္ဗသိန္းတင္အေၾကာင္းကို ေရးရန္မွာ မိမိႏွင့္ ေလွ်ာ္ကန္ ထိုက္တန္ပါရဲ႔လားဟု မိမိကိုယ္ကိုမိမိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေမးျမန္းမိခဲ့သည္။  ထို႔ျပင္ မိမိသည္ သမိုင္းပညာရွင္ မဟုတ္သကဲ့သို႔ ဝါရင့္စာေရးဆရာမႀကီးလည္း မဟုတ္သည့္အတြက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအေၾကာင္းကို သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိပါေပ။

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဦးေဆာင္ေသာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးတရပ္သည္ ျမန္မာျပည္သမိုင္းတြင္ ဧကန္အမွန္ ရွိခဲ့သည္။ နယ္စပ္ေဒသတြင္ အေျခခ်ခဲ့သည္၆၈ ခုႏွစ္မွ အစျပဳကာ ၈၉ ခုနွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္အထိ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ ပါတီႀကီးတရပ္၏ အေဆာက္အအံုႀကီးနွင့္ လႈပ္ရွားမႈ ရွိခဲ့သည္။ အုပ္စိုးသူ မဆလ အစိုးရအား တံု႔ျပန္တိုက္ပြဲဝင္မႈအေပၚ စာေရးသူ သိသေရြ႔၊ ထိေတြ႔သေရြ႔ေလးမ်ားကို အမ်ားျပည္သူတို႔ သိေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ေရးသားလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ပကတိ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ရင္းျဖင့္ ေရးသားလိုက္ရေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဤစာအုပ္ငယ္ကို ေရးရက်ိဳးနပ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ၿမိဳ႔ျပမွသည္ ေဝးလံသီေခါင္ေသာ တိုင္းရင္းသားေတာင္တန္းေဒသမ်ားသို႔ စာေရးသူကဲ့သို႔ လူထုလုပ္ငန္း လုပ္ရန္ ေရာက္ရွိလာၾကေသာ ပညာတတ္ေက်ာင္းသား၊ အမႈထမ္းအရာထမ္း၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား လူတန္းစား အေရအတြက္မွာ ၁၅၀ ဦးမွ် ရွိခဲ့ပါသည္။  ထိုေခတ္ကာလ အေျခအေနႏွင့္ သမိုင္းေရးဝန္းက်င္၊ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားအရ ဤအင္အားသည္ နည္းသည္ဟု မဆိုသာပါ။  ဤ ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲေသာ လမ္းသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းရန္ ဘဝ၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္း၊ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈ၊ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္မႈႏွင့္အတူ ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ေရ၊ ကိုယ့္ေဒသ အသီးသီးကို စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသာ သတၱိ ရွိဖို႔ လိုပါသည္။  အနစ္နာခံမႈအျပင္ အားမာန္ ဇြဲသတၱိေတြလည္း ရွိဖို႔ လိုပါသည္။  အဆံုးစြန္အားျဖင့္ အသက္ကိုပင္ စြန္႔လႊတ္ရန္ စိတ္ပိုင္းျဖစ္ၿပီးေသာ စိတ္ဓါတ္ကို ရရွိရန္ မည္သည့္အရာက လႈ႔ံေဆာ္၍ တြန္းပို႔ခဲ့ပါသနည္း။

ေတာမခိုမီက စာေရးသူသည္ ထိုေခတ္ ထိုကာလက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ အသက္ ၂၂ နွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသူတဦး ျဖစ္ပါသည္။  ထိုစဥ္အခါက လူလတ္တန္းစား အလႊာတြင္ ပါဝင္၍ အစိုးရအရာရွိႀကီး တဦးျဖစ္ေသာ ဖခင္၏ လစာမွာ မနည္းလွပါ။  သို႔ရာတြင္ လူအေပါင္းမွာ ဆင္းရဲဒုကၡ က်ပ္တည္းမႈ အဝဝ ၾကံဳၾကရသကဲ့သို႔ စာေရးသူတို႔ မိသားစုလည္း ၾကံဳၾကရပါသည္။  ၁၉၈၈ ခုနွစ္အလယ္တြင္ ဦးေနဝင္းကိုယ္တိုင္ ေရဒီယိုမွ ေၾကညာစကားျဖစ္သည့္ မေအာင္ျမင္ေသာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ႀကီးကို ဖ်က္သိမ္းကာ ႏႈတ္ထြက္စကား ေျပာသြားခ်ိန္တြင္ ျပည္သူလူထု တရပ္လံုး အဖိအႏွိပ္ခံရလြန္းလို႔ ဇီးျဖဴသီး စေကာထဲလွိမ့္သလို ကာလ ျဖစ္ခဲ့ပါ၏။  ဖိလြန္းရင္ ၾကြရသလို အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားတို႔၏ ၿမိဳ႔ျပတိုက္ပြဲမ်ားသည္ ျပင္းထန္သည္ထက္ ျပင္းထန္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

မိုးသက္မုန္တိုင္းသည္ ျမဴတိမ္ကင္းစင္ ၾကည္လင္ေသာ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမြးဖြားေပးလိုက္သည္။  ဟုတ္ပါသည္။  ျမန္မာျပည္၏ ေက်ာင္းသားသမိုင္းတြင္ ဆႏၵျပ သပိတ္တိုက္ပြဲမ်ားက တိုင္းျပည္အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြ ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။  သူရဲေကာင္းအာဇာနည္ေတြ ေပၚထြန္းလာခဲ့ေပၿပီ။

အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္မ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပညာစသင္သည့္ ၁၉၇၃ ခုနွစ္သည္ ႏိုင္ငံေရး မိုးသက္မုန္တိုင္း ျပင္းထန္သည့္ကာလ ျဖစ္ပါသည္။  ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္ ၇ ရက္ အေရးအခင္းအေၾကာင္းကို အင္းလ်ားေဆာင္မွာ ေနစဥ္က တကၠသိုလ္ အကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးမ်ားထံမွ စတင္ ၾကားသိခဲ့ရသည္။  တကၠသိုလ္ေဘာ္ဒါေဆာင္မ်ားမွာ ညတိုင္း ပံုျပင္ ေျပာသည္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းနဲ႔ စစ္တပ္က၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ပစ္သတ္တာ၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢ အေဆာက္အဦႀကီးကို ဒိုင္းနမိုက္ႏွင့္ ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့တာ၊ လက္နက္ဆိုလို႔ အပ္တိုတေခ်ာင္းမွ မရွိသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံ လွံခ်င္း ယွဥ္မယ္လို႔ ႀကိမ္းဝါးခဲ့တာကို ၾကားသိရသည့္အခါ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား မ်က္ရည္လည္ရြဲ ေတာက္တေခါက္ေခါက္၊ အံတႀကိတ္ႀကိတ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

အုပ္စိုးသူမ်ားသည္ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားအေပၚ လက္နက္ႏွင့္ မတုန္႔ျပန္ပဲ ႏိုင္ငံေရးျဖင့္သာ တု႔ံျပန္ေစလိုသည္မွာ ကၽြန္မ၏ မျပည့္ဝေသာ ဆႏၵပါ။

ကၽြန္မတို႔သည္ ရန္သူကို အႏိုင္တိုက္ရန္ တကၠသိုလ္ပညာႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံေရးပညာကိုပါ သင္ယူခဲ့ရသည္။  ထိုေခတ္က ေခတ္အစားဆံုး လက္ဝဲစာေပ၊ မာက္စ္လီနင္ဝါဒ၊ ေမာ္အေတြးအေခၚတို႔ကို ေလ့လာသင္ယူခဲ့ ၾကသည္။  အတန္းတက္ေနလွ်င္ လက္ဝဲႏိုင္ငံေရးစာအုပ္မ်ားႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္သူရဲေကာင္းမ်ားအေၾကာင္းကို လွ်ိဳ႔ဝွက္စြာ အစုဖြဲ႔ ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။  လုပ္သေလာက္ ခံစားရေသာ၊ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံ မသတ္မွတ္ေသာ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ႀကီးကို လြန္စြာႏွစ္ခဲ့ၾကသည္။

ငယ္ရြယ္သူ ကၽြန္မတို႔မွာ ေလ့လာေရး လုပ္ရန္ စုစည္းမိေသာအခါတိုင္း ဘယ္ရဲေဘာ္က စတာလင္ႀကီးႏွင့္တူ သည္။  ဘယ္ရဲေဘာ္က သခင္သန္းထြန္းနွင့္ တူသည္။  ခ်ီေဂြဗားရား၊ ငုယင္ဗန္ထရိြဳင္း ကတ္စထရို တို႔ႏွင့္ တူသည္။  ဘယ္ရဲေဘာ္မက ေခ်ာအိမန္နွင့္ တူသည္ ေျပာၿပီး သူရဲေကာင္းမ်ား၏ စကားေျပာသည့္ ဟန္ပန္အမူအရာမ်ားကို မတူတူေအာင္ အတုခိုးခဲ့ၾကသည္။  နာမည္ဝွက္မ်ားမွည့္လွ်င္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ နာမည္ တလံုးလံုး ပါေအာင္ ထည့္ၿပီး မွည့္ေခၚတတ္ၾကသည္။  ေက်ာင္းတက္လွ်င္လည္း အဝတ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ဝတ္ကာ ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္ ေနျပ၍ ဒါကို ႏိုင္ငံေရးဆန္သည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ေနၾကသည္။  ကြန္ျမဴနစ္၏ စံျဖစ္ေသာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့ၾကသည္။  အိုယန္ဟိုင္းလို ျပည္သူ႔အတြက္ အသက္စြန္႔ရမည္ဆိုလွ်င္ ႏွလံုးေသြး တခ်က္မွ် အခုန္မပ်က္ ေစေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကမည္။  ကၽြန္မတို႔ အားလံုး ကြန္ျမဴနစ္ႏွင့္ပါတ္သက္လွ်င္ ရူးသြပ္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၆၇၊ ၆၈၊ ၇၀၊ ၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆၊ ၇၇ ခုႏွစ္. အထက္ပါႏွစ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ား ဆက္တိုက္လုပ္ရွားေသာ ႏွစ္မ်ား ျဖစ္သည္။  ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ခန္းမႀကီးသည္ သပိတ္ႀကီးသည္ ျဖစ္ကာ အဓိပတိလမ္းမႀကီးမွာ ေတာ္လွန္သူ ေက်ာင္သား ေက်ာင္းသူမ်ား၏ ေသြးခင္းလမ္း ျဖစ္ခဲ့ရသည္။  တနွစ္လံုးမွာ သံုးလမွ်သာ ပညာသင္ရေသာ နွစ္မ်ားရွိသည္။  ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားက သြားစရိတ္၊ ျပန္စရိတ္ ေပးရလြန္း၍ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။  အလုပ္လက္မဲ့ ပညာတပိုင္းတစ သားသမီးမ်ား တကၠသိုလ္ပိတ္၍ စိတ္ေလလြင့္ေသာ သားသမီးမ်ားကို မိဘမ်ားက ရင္တမမ ထိန္းေက်ာင္းထားရသည္။  တကၠသိုလ္နွင့္ ေက်ာင္းမ်ားက ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားက ေထာင္ထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္၊ စိတ္မရွည္သူတခ်ိဳ႔ကလည္း ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ပဲ ဘြဲ႔မရ အလုပ္လက္မဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။  မိဘျပည္သူမ်ား၏ စားဝတ္ေနေရးကလည္း တေန႔တျခား ဝါးလံုးေခါင္းထဲ ဆင္ေအာင္းရသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာသည္။  မိဘတခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေထာင္အတြင္း ေသဆံုးသြားေသာ၊ အေရးအခင္းမ်ားတြင္ ပါဝင္ၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ေသာ၊ ေတာခိုကာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲထဲ ပါဝင္ သြားၾကၿပီး က်ဆံုးသြားၾကေသာ သားသမီးမ်ားအတြက္ သပိတ္သြတ္၊ ဆြမ္းကပ္ကာ အမွ်အတမ္း ေဝၾကရေတာ့သည္။  ၇၆ နွစ္က အင္းစိန္ေထာင္တြင္း တိုက္ပြဲတြင္ ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားက ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းမ်ား က်ိဳး၊ ကန္း ဒဏ္ရာရ ေသေၾကၾကရကုန္သည္။  တခ်ိဳ႔လည္း ေထာင္ကထြက္လာၿပီး စိတ္မူမမွန္ေတာ့ေပ။  ေက်ာင္းသူမ်ားလည္း ေထာင္တြင္းတြင္ ဘဝပ်က္ၾက။  ျပင္ပေလာကမွာလည္း အိေျႏၵသိကၡာပ်က္ၾကရႏွင့္ တတိုင္းျပည္လံုး ႀကိမ္မီးအံုးသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။  အုပ္စိုးသူ မဆလ တပါတီစနစ္ အာဏာရွင္ေတြကေတာ့ ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ သံုးမကုန္ေအာင္ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာလာၾကကာ လူထုႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ လူေနမႈ အဆင့္အတန္း အလြန္တရာျမင့္မားေနေတာ့သည္။

ထိုေခတ္ကာလက အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသားစသည့္ အလႊာအသီးသီးက သပိတ္တိုက္ပြဲႏွင့္ ၿမိဳ႔ျပမုန္တိုင္းသည္ ျပင္းထန္သည္ထက္ ျပင္းထန္လာေတာ့သည္။  မုန္တိုင္းထဲတြင္ ေရႊၾကာပြင့္လာသကဲ့သို႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားႏွင့္  အလႊာအသီးသီးက လူထုအေပါင္းတို႔သည္ ေနဝင္းစန္ယု စစ္အာဏာရွင္မ်ားကို လက္နက္နွင့္ တုန္႔ျပန္တိုက္ဖို႔၊ ဗမာျပည္ ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ ရရွိဖို႔အတြက္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရွိရာ လြတ္ေျမာက္ေဒသေခၚ တရုတ္ျမန္မာနယ္စပ္ရွိ အေရွ႔ေျမာက္ စစ္ေဒသသို႔ တဖြဲဖြဲ ဝင္ေရာက္လာၾကသည္။  ထိုကာလက တခုတည္းေသာ ပါတီျဖစ္ေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေအာက္တြင္ ရိုးသား ႀကိဳးစား တက္ၾကြစြာျဖင့္ က်ရာတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ေတာ္လွန္ေရးသမား ဘဝကို ခံယူခဲ့ၾကသည္။  ျပည္သူ႔ဘဝ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳေသာဘဝႏွင့္ အသက္ ေသြးေခၽြးကို စေတးခဲ့ၾကသည္။  ျပည္သူလူထုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳလိုသည့္ မြန္ျမတ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမား ဘဝကို ေရာက္ရွိေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အဆိုအမိန္႔က တြန္းအားေပးခဲ့သည္။

ဤသည္မွာ…….

"ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ ကၽြန္ပ္တို႔ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် လူ႔ေလာကတြင္ ေတြ႔ၾကံဳေနရေသာ ကိစၥ ျဖစ္သည္။ တနည္း ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ လူ႔ကိစၥဟု ဆိုရေပမည္။  ကၽြန္ပ္တို႔၏ သြားလာမႈ၊ စားေသာက္မႈ၊ ေနထိုင္မႈ အစုစုတို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္သည္။  လူတို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ကင္းကြာ၍ မျဖစ္ပါ။  ဤမွ် အေရးႀကီးေသာ လူ႔အေရး၊ ႏိုင္ငံအေရးကို လစ္လ်ဴရႈျခင္းသည္ လူ႔တာဝန္ပ်က္ကြက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။" ဟု မိန္႔ၾကားခဲ့ဖူးပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အထက္ပါအဆိုအမိန္႔ကို ႏွစ္သက္ေသာ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူအေပါင္းကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ လယ္သမား စသည့္ ၿမိဳ႔ေန လူတန္းစားတို႔သည္ ထိုကာလ၏ အေျခအေနႏွင့္ သမိုင္းေရးဝန္းက်င္၊ သမိုင္းေၾကာင္းအခ်က္အလက္မ်ားအရ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတိ၏ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး နယ္ပယ္ထဲသို႔ ေျခစံုပစ္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။

ဆယ္စု ႏွစ္စုေက်ာ္ေသာအခါ နယ္စပ္ေဒသ၏ ေတာတြင္း လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားထဲတြင္ အင္အားအႀကီးဆံုးေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ ၈၉ ခုႏွစ္၌ နယ္စပ္ေဒသ တနံတလ်ားတြင္ မိမိျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သား တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ား၏ အာဏာသိမ္းမႈေၾကာင့္ ဖရိုဖရဲ ျပိဳကြဲခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါ၏။  ယခုအခါ၌ ရဲေဘာ္အေပါင္းသည္ မိမိ၏ ဆႏၵအရ ဘဝကို လြတ္လပ္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္သည္ဆိုသည့္ ပါတီဗဟို၏ သေဘာထားအတိုင္း ၉၀ ခုႏွစ္တြင္ စစ္အစိုးရႏွင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲလိုက္ေသာ ကခ်င္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္  ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးေကာင္စီ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေအာက္တြင္ နယ္စပ္ေဒသ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို စာေရးသူတို႔ ေလးႏွစ္ေက်ာ္မွ် တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ျမန္မာျပည္မအတြင္း ေရာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔သည္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးထဲမွသည္ ၿမိဳ႔ေပၚရွိ မိမိေနရပ္ေဒသတို႔သို႔ သေျပညိဳပန္းေတြ တေဝေဝႏွင့္ ေအာင္ပန္းကို ဆင္ျမန္းကာ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္လန္း ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျခင္း မဟုတ္ပါေပ။  မည္သူမဆို ကိုယ္ယံုၾကည္စြာျဖင့္ ဆယ္စုႏွစ္ တစုေက်ာ္ ႏွစ္စုေက်ာ္နီးပါး ဆင္ႏႊဲခဲ့ရေသာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတရပ္ ေအာင္ျမင္ေစလို၍သာ ႏုပ်ိဳေသာဘဝတခုလံုး စြန္႔လႊတ္စေတးကာ ျပည္သူလူထု လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  ေအာင္ပန္းကို မလြတ္တမ္း ဆင္ျမန္းလိုသူခ်ည္းသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္တို႔ အားလံုးမွာ မေသ၍သာ ဘဝကို တစ္က ျပန္စကာ ေရွ႔ခရီးဆက္ေနရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္ကိုလည္း ေနာင္လာေနာက္သားတို႔ သိရွိေစရန္ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးတခု၏ ျဖစ္ပ်က္မႈသေဘာ၊ ပါတီ၊ တပ္၊ အေျခခံေဒသ ေကဒါမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားတို႔၏ ေတာ္လွန္ေရးတြင္းက ရုပ္ပံုလႊာတို႔ကို ကၽြန္တို႔ ထိေတြ႔ သိရွိသမွ်သာ ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ကာ အခ်ိန္အခါ၊ ကာလ၊ ေဒသ ကြဲျပားမႈအရ အျမင္ရႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအရ အေၾကာင္းအရာမ်ားလည္း ကြဲျပားေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။  မည္သို႔ ဆိုေစ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္၏ နိမ့္ဆင္းျပိဳကြဲမႈ ဖရိုဖရဲျဖစ္မႈကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ားအတြက္ အမွန္အကန္ဆံုး အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ စိစစ္ကာ ေရးသားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သကဲ့သို႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတြင္ ျဖတ္သန္းခဲေသာ၊ လိုလားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း ကၽြန္မ၏ မွတ္တမ္း ျပည့္စံုမႈ မရွိပါက ေထာက္ျပေဝဖန္ ျဖည့္စြက္ေရးသားၾကပါရန္ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ထားျဖင့္ ေတာင္းဆိုအပ္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ အားလံုးသည္ အားမာန္တင္း၍ ဘဝေရွခရီး ဆက္ေနရျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

စာေရးသူ
နီေမာ္ (၂၀ - ၁ - ၂၀၁၄)


Wednesday, September 17, 2014

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အသံလႊင့္အေဆာက္အအံုထဲက အထင္ကရျဖစ္ရပ္ေတြ

[နီေမာ္ ေရးတဲ့ - မၿငိမ္းမခ်မ္း မစိမ္းမလန္း သိန္းသန္းကုေဋ ျပည္သူေတြ - စာအုပ္ထဲက အင္တာနက္မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]



ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အသံလႊင့္အေဆာက္အအံုထဲက အထင္ကရျဖစ္ရပ္ေတြ


၁၉၆၈ ခုနွစ္က တရုတ္ - ျမန္မာ နယ္စပ္ေဒသကို စတင္ အေျခခ်ခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အေျခခံစခန္းမွာ တပ္ဌာနအသီးသီးရဲ႔ အေဆာက္အအံုမ်ားကို တခုၿပီးတခု ဆက္တိုက္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကရာ၊ ၁၉၇၈ ခုနွစ္မွာေတာ့ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ စိတ္ဓါတ္နဲ႔  အကူအညီေပးခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ဌာန အေဆာက္အအံုႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။

အသံလႊင့္ရံု(က) ဌာန၊ (ခ)ဌာန ရယ္လို႔ နွစ္ခုရွိရာ အသံလႊင့္ထုတ္တဲ့ (က) ဌာနကို ေညာင္ညိဳစခန္း၊ အသံသြင္းတဲ့ (ခ) ဌာနကို ေညာင္နီစခန္းရယ္လို႔ ခြဲျခားထားခဲ့တယ္။  အဲဒီကာလကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ကူညီေရးစိတ္ဓါတ္ အလြန္အားေကာင္းေနခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းရဲ႔ ေပၚလစီအရ ေငြေၾကး၊ ရုပ္ဝတၳဳအင္အား၊ လက္နက္ စတဲ့ ဘက္ေပါင္းစံုအကူအညီမ်ား ရရွိတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ အေမြရတဲ့ သူေဌးသားလို ျဖစ္ခဲ့တာ အမွန္ပါ။

တရုတ္ျပည္ထဲက အသံလႊင့္ဌာနကေန ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႔ အသံလႊင့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကရာမွာ ေရွးဦးစြာ တရုတ္အင္ဂ်င္နီယာမ်ားနဲ႔ အသံလႊင့္ရံုေဆာက္မယ့္ ေျမေနရာ ေရြးခ်ယ္ၾကရတယ္။  (ခ)ဌာနေခၚ ေညာင္နီကုန္း အသံလႊင့္ရံုကို နမ့္ခါေခ်ာင္းေဘးက ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ေဆာက္မွာဆိုေတာ့ ပထမဆံုး ေတာင္ကုန္းကို ေျမညွိရ တယ္။  စက္အင္အား လူအင္အားသံုးကာ ေျမညွိၿပီးတာနဲ႔  အသံလႊင့္ရံုေနရာနဲ႔  ဝန္ထမ္းအိမ္ယာေတြကို အသံလႊင့္ရံု ေဘး ပတ္ပတ္လည္မွာ တည္ေဆာက္ဖို႔ ေျမေနရာမ်ား သတ္မွတ္လိုက္ၾကၿပီး အေဆာက္အအံု ေတြအတြက္ လိုအပ္သမွ် သစ္ဝါးေတြ၊  နမ့္ခါေခ်ာင္းဖ်ားက ေတာင္ေပၚ တက္ခုတ္ၾကရတယ္။

တရုတ္-ဗမာ ကျပားရဲေဘာ္မ်ား၊ ကခ်င္ရဲေဘာ္၊ အခါရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ 'ဝ' တပ္ဖြဲ႔ တခြဲစာ လူအင္အားမ်ားစြာတို႔ ေတာင္ေပၚ တက္ၾကရပါၿပီ။  ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား ရဲေဘာ္ေတြက အၾကမ္းပတမ္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိေပမယ့္ ဗမာရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ရပ္ျခား တရုတ္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ သိပ္မရွိၾကပါ။  ၿမိဳ႔က ေတာခိုစ ပူပူေႏြးေႏြး စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၇ဲေဘာ္ေအးေမာင္နဲ႔ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းတို႔လည္း တတ္စြမ္းသေလာက္ သစ္ဝါးခုတ္ၾက၊ မခုတ္ႏိုင္ရင္ ေတာတြင္းစခန္းမွာ ထမင္းဟင္းခ်က္ တာဝန္ယူၾကနဲ႔ သစ္အလံုးေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္၊ ဝါးအလံုးေရ တသိန္းေလာက္ကို တလနီးပါးခုတ္ယူကာ ေခ်ာင္းဖ်ားကေန သစ္ေဖါင္ ဝါးေဖါင္ ဖြဲ႔ေမွ်ာ ၾကရတာပါ။  ပညာတတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝကေန အရွင္လတ္လတ္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သစ္ခုတ္သမားဘဝ ေျပာင္းသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္း နဲ႔ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္တို႔ဟာ သစ္ေဖာင္ ဝါးေဖာင္ဖြဲ႔ရာ ေဖာင္ေမွ်ာရာမွာ ဒဏ္ရာ အသီးသီးရလို႔ အေမ့ရင္ခြင္မွာ မေနခ်င္ဘဲ လာခ်င္ဦးဟ လြတ္ေျမာက္ေဒသ၊ ခုတ္ခ်င္ဦးဟ သစ္ဝါး။  မိႈင္းရာျပည့္မွာ ဘြဲႏွင္းသဘင္ခန္းမႀကီးကို စီးနင္းကာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ခဲ့တုန္းက သတၱိေတြ စြမ္းရည္ေတြနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္လို႔ေနတဲ့ 'ဝ' ေတာင္တန္းက သစ္ေတာ ဝါးေတာထဲမွာ ပညာတတ္မာနကို ခဝါခ်ခဲ့ၾကၿပီ။

ဒီလိုနဲ႔ နတ္တို႔ဖန္ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ဆိုတာလို ပဲခူးရိုးမတုန္းက အိပ္မက္မွ်ပင္ ေယာင္လို႔ မမက္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီႀကီးေၾကာင့္ ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနႀကီးႏွစ္ခု တႏွစ္အတြင္းမွာ ၿပီးစီးသြား ေလၿပီ။

ႏွစ္ဧကမွ် က်ယ္တဲ့ အသံလႊင့္ဌာနဝန္းႀကီးကို လူတရပ္ေက်ာ္ျမင့္တဲ့ အုတ္တံတိုင္း ဝင္းႀကီးခတ္ကာ လံုျခံဳမႈယူဖို႔  ပတ္ပတ္လည္မွာ ဝန္ထမ္းရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ ေနအိမ္မ်ား၊ ကင္းတပ္ဘံုရိကၡာရံုႀကီးတို႔ကိုပါ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။  အသံလႊင့္ရံု တည္ေဆာက္ေရးမွာ တရုတ္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားက အေဆာက္အအံု ဆိုင္ရာတဖြဲ႔၊ စက္ပိုင္းဆိုင္ရာတဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ခြဲကာ ေဆာင္ရြက္ၾကရတာပါ။  တည္ေဆာက္ေရး ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ ရိကၡာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ ငွက္ေပ်ာထင္း အတြက္ မဲဇလီပင္ေတြကို တၿပိဳင္နက္ စိုက္ပ်ိဳးၾကရကာ 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ စာေပ ေရခ်ိန္ျမွင့္တင္ေရးအတြက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေတာခိုေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ဗထြန္းက ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ေန႔စဥ္သင္ေပးေတာ့ 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဆရာဗ၊ ဆရာဗ နဲ႔ ျမန္မာလို ပီပီသသေခၚႏိုင္၊ ျမန္မာစကားလည္း မြတ္ေနေအာင္ ေျပာႏိုင္လာၾကတယ္။

တပ္ဖြဲ႔အတြက္ ဝက္ေမြးျမဴတဲ့တာဝန္ကို ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္ တာဝန္ယူထားရတာေၾကာင့္ နမ့္ခါေခ်ာင္းထဲက ေရညွိေတြ ဆယ္ယူကာ ဝက္စာေကၽြးရတယ္။  အသံလႊင့္ရံု စတင္ အသံလႊင့္တာနဲ႔ ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္က ျမန္မာဘာသာ သတင္းေဆာင္ပါး ဖတ္ၾကားသူ၊ ရဲေဘာ္ေအးေမာင္က ေညာင္နီစခန္း အသံသြင္းစက္ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ရဲေဘာ္ဝင္းသိန္းက ေညာင္ညိဳစခန္း အသံလႊင့္စက္အင္ဂ်င္နီယာ အျဖစ္ တာဝန္ယူၾကရေတာ့ ၿမိဳ႔ကရဲေဘာ္ေတြ လူမွန္ ေနရာမွန္ ျဖစ္ေနၾကျပန္ေရာ။  ပန္ဆန္းပါတီဗဟိုရဲ႔ အသံလႊင့္ဌာနႀကီးမွာ ဗမာ၊ ဂ်င္းေဖာ၊ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ဝ၊ တရုတ္ဘာသာ ၆ မ်ိဳး ေန႔စဥ္ မနက္တႀကိမ္၊ ညေနတႀကိမ္ လႊင့္ပါတယ္။  နယ္စပ္ေဒသဖြင့္ၿပီး ေနာက္ စစ္ေရးဆန္ဆန္ ျပဳမူ လႈပ္ရွားရမွာမို႔  အခုလို ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြ၊ ရံုဌာနႀကီးေတြ မေဆာက္သင့္ေၾကာင္းကို ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲေဘာ္သန္းလြင္ထြန္း (ခ) က်င့္ေကာင္းက အျမင္သေဘာထား တင္ျပေပမယ့္ ရံႈးနိမ့္သြားခဲ့တယ္။

၈၅ ခု ပါတီကြန္ဂရက္မွာ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ၿပီး တရုတ္ျပည္က ဘက္ေပါင္းစံု ေပးေနတဲ့ အကူအညီေတြ ရုတ္သိမ္းမွာမို႔၊ အသံလႊင့္ရံုကို ေပးေနတဲ့ တရုတ္လွ်ပ္စစ္မီးကို အရင္ဆံုး ျဖတ္ေတာက္ လိုက္တယ္။  ဒီမွာတင္ အသံလႊင့္လုပ္ငန္းလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားကာ ၈၆ ခုက်မွ 'ဝ' နယ္ ေျမာက္ပိုင္း ခြင္းမားၿမိဳ႔နယ္ မွာ အသံလႊင့္စက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ကားႀကီးတစင္းကို တရုတ္တို႔က ေပးတာနဲ႔ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း ျပန္လည္လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ 'ဝ' နယ္ရဲ႔ ၿမိဳ႔ေတာ္ ပန္ဆန္းမွာ ရွိတဲ့ ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့ အသံလႊင့္ရံုႀကီးရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းကို ေပါလစ္ဗ်ဴရို ဦးေက်ာ္ျမက ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနနဲ႔ ဗဟိုသုေတသနဌာန ရယ္လို႔ ဖြင့္လွစ္ရာမွာ ဗဟိုသုေတသနဌာနမွဴးက ရဲေဘာ္ေအာင္ထက္ ေခၚ ဖိုးသံေခ်ာင္း ျဖစ္ကာ၊ ဗဟိုဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ရံုးအုပ္က ကၽြန္မရဲေဘာ္နီေမာ္ပါ။  ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ လုပ္ရၿပီမို႔ ဌာနလုပ္ငန္းတဝက္၊ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းတဝက္နဲ႔ တေန႔တာ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။

အသံလႊင့္ရံု အေဆာက္အအံုႀကီးထဲမွာ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ၈၅ ခုႏွစ္ တတိယအႀကိမ္ ပါတီကြန္ဂရက္ကို ခမ္းနားစြာ က်င္းပႏိုင္ခဲ့တယ္။  ၈၆ ခုနစ္မွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီတပ္ဦး ေခၚ (မဒတ) နဲ႔လည္း ဒီအသံလႊင့္ရံုခန္းမႀကီးထဲမွာပဲ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာပါ။  မဒတ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေဆြးေႏြးခ်ိန္မွာ ဘာေတးလင့္တနာဟာ ေကအိုင္ေအ ေကာင္းမႈနဲ႔ အိႏိၵယကတဆင့္ ဗမာျပည္ထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ။  ေကအိုင္ေအနယ္ေျမကတဆင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေဒသ တေၾကာလံုးကို ျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ထိုင္းႏိုင္ငံထဲ ျပန္ဝင္ဖို႔ အစီအစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။  ပါတီဗဟိုေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ တည္ရွိေၾကာင္းကို ဘာေတးလင့္တနာ (Bertil Lintner) က ကမၻာသိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေတာ့မယ္ဆိုကာ အထူးဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေၾကာင္း သိရပါတယ္။  အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ တပ္ဦးအဖြဲ႔ထဲမွာ ေကအိုင္အို၊ အက္စ္အက္စ္ပီပီ၊ ပီအက္စ္အယ္လ္အို (ပေလာင္ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔)၊ ဒဗလ်ဴအင္န္အို('ဝ' အမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္)၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ပအို႔ျဖဴအဖြဲ႔၊ ကရင္နီအဖြဲ႔၊ ေကအင္န္ယူ၊ ရခိုင္အဖြဲ႔ စသည္ျဖင့္ အဖြဲ႔အစည္း ၉ ခုမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဟာ ဗဟိုရွိရာ ပန္ဆန္းကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။  မဒတအဖြဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ၈၆ ခုႏွစ္မွာ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ ပန္ဆန္းကို ေရာက္လာကာ ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သတင္းေထာက္ ဘာေတးလင့္တနာကေတာ့ ၈၇ ခုနွစ္က်မွ ပါတီဗဟိုနဲ႔ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့တယ္။

အေရွ႔ဖ်ားစီးပြါးေရးဂ်ာနယ္မွ ေဆာင္းပါးရွင္ ဘာေတးလင့္တနာ (Bertil Lintner)

ထိုင္းအေျခစိုက္ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံသား ဘာေတးလင့္တနာဟာ ပါတီဗဟိုရွိရာ 'ဝ' နယ္ ပန္ဆန္းကို လာရာလမ္းမွာ ေျမာက္ပိုင္းဗ်ဴရိုေရာက္ေတာ့ စီစီဝမ္ တာပန္ တိုက္ပြဲႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ရရံုမွ်မက လြတ္ေျမာက္ေဒသတေက်ာကို ေျခလ်င္ လာတဲ့အတြက္ ကိုးကန္႔နဲ႔ 'ဝ' ေျမာက္ကို ျဖတ္သန္းလိုက္ရတာေၾကာင့္ သတင္းေဆာင္းပါးေရးဖို႔၊ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ စီးပြါးေရးအရ တြက္ေျခကိုက္သြားတဲ့ အျပင္ ပန္ဆန္းေရာက္ေတာ့လည္း ဥကၠဌသခင္ဗသိန္းတင္နဲ႔ ၆ ႀကိမ္ေလာက္ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးလိုက္ရေတာ့ ႏွစ္ဦးနွစ္ဖက္ ေက်နပ္မႈ ရလိုက္ၾကတယ္ ထင္တယ္။

ပါတီဗဟိုကလည္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ရွိေနေၾကာင္း ကမၻာသိေအာင္ ဝါဒျဖန္႔ေစခ်င္တယ္။  ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ေပါလစ္ဗ်ဴရို ေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ လည္း ေတြ႔ဆံုခြင့္ ရခဲ့တယ္။  ပါတီဗဟိုက မူးယစ္ေဆးဝါး တရားဝင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္မေပးဘူး ဆိုတာကိုလည္း ဘီဘီစီျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္ကေန အသံလႊင့္ေစ ခ်င္တယ္။  ဘာေတးလင့္တနာကလည္း ကိုးကန္႔နဲ႔ 'ဝ' ေျမာက္ေဒသကို ျဖတ္သန္းရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘိန္းပန္းေတြ လွလွပပ ေရာင္စံုပြင့္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိန္းကိစၥကို တို႔ရံုထိရံု ေရးခဲ့တာကေတာ့ ဗဟိုဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးလုပ္ငန္းေတြကို ရပ္တန္႔ေစဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အေပၚ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။  ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေတာ့ ဘာေတးလင့္တနာတို႔ မိသားစုအေပၚ အထူးဧည့္ဝတ္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ပါတီရဲ႔ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္စိတ္ဓါတ္ကို ပါတီနဲ႔ တပ္သားထု တရပ္လံုး ခက္ခဲ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနရေပမယ့္ ဘာေတးလင့္တနာ ဇနီးျဖစ္သူ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး ဆင္နံုနဲ႔ သမီးငယ္ေလးတို႔ကို ျပည္သူ႔အသံလႊင့္ ဌာနရဲ႔ လစ္ဟာေနတဲ့ အေဆာက္အအံုထဲမွာ ေကာင္းမြန္ေနြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံခဲ့တယ္။  ဧည့္ခံေရး ေကၽြးေမြးျပဳစုေရး တခုလံုးကို အသံလႊင့္ရံုဝန္းထဲရွိ ဗဟိုသုေတသနဌာနက ရဲေဘာ္ေအာင္ထက္က တာဝန္ယူကာ ေကၽြးေမြးေရးအတြက္ ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲေဘာ္စံသူ(လင္စန္း)နဲ႔ ဇနီး ေဒၚစန္း၇ီတို႔က တာဝန္ယူ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြး ၾကတာေၾကာင့္ ရဲေဘာ္စံသူဟာ ဥေရာပအစားအစာ ခ်က္နည္းေတြကို ဇနီးေဒၚစန္းရီကို သင္ၾကားျပသေနတာ အျမဲေတြ႔ေနရတာနဲ႔  ႏိုင္ငံျခားသားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက အျမင္ကပ္တဲ့ ကၽြန္မက ငါးပိေထာင္း စပ္စပ္ေထာင္းေပးလိုက္ပါလားလို႔ အၾကံေပးလိုက္တယ္။  ပါတီက အသားငါးမျပတ္ ဆီဦးေထာပတ္ အျမဲေကၽြးရတာပါ။  ဘာေတးလင့္တနာကလည္း ငွက္ဖ်ားေၾကာက္လို႔ ေရစိမ္းေတာင္ မခ်ိဳးပါရေစနဲ႔။  ေရက်က္ေအး ခ်ိဳးခ်င္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဌာနက 'ဝ' ရဲေဘာ္ေတြ တပ္ခြဲအိုးႀကီးနဲ႔ ေရေႏြးႀကိဳကာ အေအးခံေပးၾကရတယ္။  ကင္ပြန္းခ်ဥ္နဲ႔ ေတာဟင္းရြက္ေတြ မစားရဲေၾကာင္းေျပာေတာ့ တရုတ္ျပည္ မံုအာရြာက အသီးအႏွံ မျပတ္ ဝယ္ေကၽြးရတာပါ။  ဘာေတးလင့္တနာတို႔ မိသားစု ပန္ဆန္းမွာ တလေက်ာ္ ေနထိုင္သြားၾကရာမွာ ဇနီးျဖစ္သူ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး ဆင္ႏံုက အေတာ္လူလည္က်ေၾကာင္း ကၽြန္မတို႔ သိလိုက္ရတယ္။

သူဟာ ပါတီဗဟိုရဲ႔ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ပန္ဆန္းတခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္လွည့္လည္ကာ သတင္းႏိႈက္ပါတယ္။  အခြင့္အေရးမွန္သမွ် ယူတာ ခံစားတတ္ေပမယ့္ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သား တေယာက္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး သတင္းပလင္းကို လက္ကုန္ႏိႈက္တတ္တဲ့ သူတို႔ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ကို ရြ႔ံမုန္းၿပီး ကၽြန္မတို႔ အသံလႊင္ဌာနမွာ ေနထိုင္ၾကသူ အားလံုး ေသြးစည္းညီညြတ္ ကုန္ၾကတယ္။  အဲဒီကာလကလည္း ပါတီထဲမွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစုေက်ာ္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ ဗမာရဲေဘာ္ေတြအတြက္ အသိစိတ္ဓါတ္ကေလး ရသြားတာက ကိုယ့္အတြင္းေရး ကိုယ္ပဲ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခ်င္ၾကတယ္။  ႏိုင္ငံျခားသား ဝင္စြက္တာ၊ သတင္းႏိႈက္တာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႔ အေရးအရာ ကိစၥေတြ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ အျမတ္ထုတ္တာေတာ့ မခံသင့္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။


ကၽြန္မတို႔ မိဘေတြကလည္းမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ရွိဖို႔ ႏိုင္ငံျခားသားဆီက အတုယူသင့္တာ ယူႏိုင္တယ္။  အထင္မႀကီးဖို႔ ေျပာဆိုဆံုုးမတဲ့အျပင္ ငယ္စဥ္ ကတည္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေပၚ အျမဲသတိထား ဆက္ဆံတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိခဲ့တယ္။  မိဘေတြနဲ႔ ပါတီရဲ႔ မျပတ္သြန္သင္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔ ေတြ႔မွ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ တဖြားဖြား ေပၚလာတာ ကေတာ့ အျမတ္ရလိုက္တာပါပဲ။  အရပ္ ေျခာက္ေပေက်ာ္ၿပီး ႀကီးထြားသန္မာတဲ့ ဖြ႔ံၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံက သတင္းေထာက္ႀကီးေရးတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေနထြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္ (The Rise And Fall of The Communist Party of Burma) စာအုပ္ဟာ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႔ ေရးသားခ်က္ ျဖစ္တာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြဟာ တခ်ိဳ႔တေလသာ မွန္ကန္သလို ေစတနာမဲ့၊ ခံစားခ်က္မဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြေၾကာင့္ အသက္မဝင္ စာေပမျဖဴစင္တာေတာ့ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ သိသာ ထင္ရွားလွပါတယ္။