Tuesday, December 8, 2009
ေလးဘက္ျမင္
ေရးသူ- ၀င္းေဇာ္
ကေလးတို႔၏ "ဘဘဦးလွ"
လူငယ္တို႔၏ "ဦးေလးလွ"
ေရာင္းရင္းတို႔၏ "ကိုလွ"
ျပည္သူတို႔၏ "ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား လူထုဦးလွ"
၀င္းေဇာ္
ဦးေလး ကြယ္လြန္သည္မွာ ေလးႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ ဦးေလးဆံုးစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ေလာကသို႔ ေရာက္ေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဦးေလးစ်ာပနသို႔ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဂါဒီယန္ ဦးစိန္၀င္း၊ ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္တို႔ထံ သြားေရာက္ၿပီး အတူလိုက္ပါႏိုင္ရန္ အေဖာ္စပ္ခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မိတ္သဂၤဟ အားလံုးက ေလျဖတ္ၿပီး ကိုယ္တျခမ္းေသ ဒုကၡိတအျဖစ္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာရေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား လိုက္ပါျခင္း မျပဳရန္ တားၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ ဦးေလးအား ေနာက္ဆံုးေသာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း ဂါရ၀အမႈကို မျပဳလိုက္ရေတာ့ပါ။
ဦးေလး ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ဦးေလးအမွတ္တရ စာအုပ္တအုပ္ထုတ္ရန္ ေဒၚေဒၚက စာမ်ားစုေန ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အားလည္း အေရးခိုင္းခ့ဲသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မေရးျဖစ္ခဲ့။ ညာဘက္ လက္တဘက္၊ ညာဘက္ေျခတဘက္ မလႈပ္႐ွားႏိုင္ေတာ့ေသာ ဒုကၡိတမို႔ ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးႏိုင္ေတာ့ၿပီဟု ထင္ခဲ့ၾကသည္။ စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆး႐ံုေပၚမွာ (၆)လခန္႔ တက္ေရာက္ ကုသေနရစဥ္ပင္ လက္၀ဲဘက္ႏွင့္ စာအေရးက်င့္ၿပီး စာေရးတတ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေရးျဖစ္သည့္ အေၾကာင္းမွာ ဦးေလး၏ သားသမီးမ်ား ၀င္ေရာက္ေရးသားျခင္း မျပဳသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေလးလူထုဦးလွ၏ အေၾကာင္းကို လူထုမွ ေမြးဖြား သန္႔စင္ၿပီး လူထုမွပင္ လူတလံုး သူတလံုးျဖစ္ေအာင္ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေရးသည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ ၀ိုင္းယက္ေနၾကသည္ဟု ယူမွတ္ဖြယ္ရာ ႐ွိႏိုင္ပါသည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ဦးေလးသိကၡာ ထိခိုက္ဖြယ္ရာ ႐ွိသည္ဟု ထင္ျမင္မိ၍ မေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ ဦးေလး၏ အေၾကာင္းကို ဦးေလး၏ တသက္တာ လုပ္ရပ္မ်ား၊ ဦးေလး၏စာမ်ားက ေျပာျပခဲ့ၾကၿပီျဖစ္၍ ထူးထူးေထြေထြ ေရးသားေနစရာပင္ မလိုေတာ့ဟုလည္း ထင္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေဒၚေဒၚက ဦးေလးအတြက္ ေနာက္ထပ္စာအုပ္ ထပ္႐ိုက္ရန္ စာမ်ားစုေနသည္။ ရတန္သေလာက္ ရေနၿပီ၊ မင္းလည္း ေရးပါဟု ခိုင္းေစသည္ကတေၾကာင္း၊ ပထမ စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးသည္ေနာက္ အတန္ငယ္ ေရးစရာေလးမ်ား ေခါင္းထဲမွာ ႐ွိထားသည္က တေၾကာင္းေၾကာင့္ ဤစာကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးျဖစ္ပါသည္။ တသက္လံုး သံုးလာခဲ့ေသာ ညာလက္ကို အသံုးမခ်ႏိုင္ေတာ့သည့္ ဘ၀သို႔ ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း က်န္႐ွိေနေသးေသာ လက္၀ဲလက္ကို ႀကိဳးစား က်င့္ယူၿပီး ေရးခဲ့ရျခင္း ျဖစ္၍လည္း အႏိုင္မခံ အ႐ႈံးမေပးေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ေမြးၾက၍ ဘ၀ကို ၾကံ့ၾက့ံခိုင္ ရင္ဆိုင္ကာ "လူတလံုး" ျဖစ္လာဖို႔ ႀကိဳးစားရန္ အျမဲသြန္သင္ ဆံုးမ နည္းလမ္းျပခဲ့ေသာ ဦးေလး၏အႀကိဳက္ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟုလည္း ထင္မိပါသည္။
ဦးေလးကို ထင္႐ွားေသာ သတင္းစာဆရာႀကီးတဦး၊ စာအေရးေကာင္းေသာ စာေရးဆရာႀကီးတဦး၊ အစုအေဆာင္းေကာင္းေသာ သမိုင္းပညာ႐ွင္တဦးအျဖစ္ ျမန္မာသာမက ကမၻာကပင္ သိၾကပါသည္။ ဦးေလးသည္ ကမၻာ့ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ ပံုေျပာေကာင္းေသာ "ဘဘဦးလွ" ျဖစ္သလို၊ လူငယ္စာေပသမား မ်ားအတြက္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ျဖင့္ ပံုတိုပတ္စမ်ားျဖင့္ ဆံုးမသြန္သင္ျခင္းကိုပင္ ဆံုးမသြန္သင္သည္ဟု မသိရေအာင္ လမ္းညႊန္မႈ ေပးတတ္ေသာ "ဦးေလးလွ" ျဖစ္သလို၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားအတြက္လည္း ယာလက္က ေရခ်မ္းအိုးကိုင္ကာ လက္၀ဲလက္က သေျပခက္ကို ကိုင္စြဲၿပီး ႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ေစတတ္ေသာ "ကိုလွ" "ေနာင္ႀကီးလွ" ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ ဦးေလးအား လူတကာကပင္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ သူေတာ္ေကာင္း ႀကီးတဦးအျဖစ္ ေလးစားၾကပါသည္။ ဦးေလးသည္ ျပည္သူ႔ဘက္သား သတင္းစာဆရာတဦး၏ သိကၡာႏွင့္ ေစာင့္စည္းအပ္သည့္ က်င့္၀တ္သိကၡာမွန္သမွ်ကို ခါး၀တ္ပုဆိုး ျမဲသကဲ့သို႔ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့သူ၊ ႐ွာမွ႐ွားေသာ သတင္းစာဆရာတဦး ျဖစ္ပါသည္။ အရက္ေသစာ မဆိုထားႏွင့္ ေဆးလိပ္ကိုမွ် မေသာက္ေသာသူ တဦးလည္း ျဖစ္ပါသည္။ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကို ကူညီေစာင့္ေ႐ွာင့္တတ္သူ၊ အတိဒုကၡေရာက္သူမွန္သမွ်ကို ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ကူညီတတ္သူ တဦးလည္း ျဖစ္ပါသည္။
ဤအခ်က္မ်ားကို ၾကည့္၍ ဦးေလး၏ ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္ကို ေရးခ်ယ္လိုက္ၾကေသာအခါတြင္ "သူေတာ္စင္" ႀကီးတဦးအသြင္ ထင္းထင္းႀကီး ေပၚေပါက္လာေလ့ ႐ွိပါသည္။
စင္စစ္ ဦးေလးသည္ အခါခပ္သိမ္း ေမတၱာပြါးမ်ားေနသူ၊ ခႏၱီစ သည္းခံျခင္းတရားကို ေဟာၾကားေလ့႐ွိသူ၊ ေ႐ႊျပည္ေအးသမားတဦး မဟုတ္ဟူေသာ အခ်က္ကို လူထုသတင္းစာ ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ ကာလမ်ားတေလွ်ာက္ ဦးေလး၏ ေရးသားခ်က္မ်ားက ေျပာျပေနပါသည္။ ဦးေလးသည္ အမ်ားသူငါ သတ္မွတ္ၾကသည့္ သူေတာ္ေကာင္း ဆိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး သက္သက္ မဟုတ္ပါ။ ဦးေလးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သမိုင္းစဥ္တေလွ်ာက္လံုးတြင္ မမွိတ္မသုန္ ပါ၀င္လႈပ္႐ွားခဲ့ေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားႀကီးတဦးလည္း ျဖစ္သည္ဆိုေသာအခ်က္ကို ဦးေလး၏စာမ်ားက ေျပာျပခဲ့ၾကပါသည္။ ဤအခ်က္ကို အေတာ္မ်ားမ်ား အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္လူငယ္မ်ားက သတိမမူမိဘဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္လူငယ္မ်ားသည္ လူထုသတင္းစာကိုမူ မီး႐ွဴးတိုင္သဖြယ္ လမ္းညႊန္အျဖစ္ သေဘာပိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ေဒၚေဒၚ၏ စူး႐ွထက္မ်က္ေသာ အေရးအသားမ်ားကို အားရပါးရ ဖတ္ၿပီး ၾကက္သီေမြးညင္း ထခဲ့ၾကရပါသည္။ ေဒၚေဒၚက နံမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ မာသေလာက္၊ ျပတ္သေလာက္၊ ရဲရဲေတာက္ျဖစ္သေလာက္ ဦးေလးလွက ေပ်ာ့လြန္းသည္၊ လစ္ဘရယ္ဆန္လြန္းသည္၊ အေပးအယူလုပ္လိုေသာ သေဘာေတြ မ်ားလြန္းသည္ စသည္စသည္ျဖင့္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႔ အခ်ိဳ႔ေသာ သူမ်ားကမူ ဦးေလးကို ျပဳျပင္ေရးသမားႀကီးမွ်သာ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကတၱီပါအိတ္ကိုသာျမင္ၿပီး အတြင္းမွ လက္သီးကို မျမင္သူမ်ားႏွယ္ ျဖစ္ခ့ဲၾကသည္။
ဦးေလး၏ တသက္တာလုပ္ရပ္မ်ား၊ ဦးေလးတဘ၀လံုး ေရးခဲ့ေသာစာမ်ားက ဦးေလး၏ သမိုင္းကို ေျပာခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်က္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ထားခဲ့ၾကပါသည္။
ဦးေလးသည္ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး ႏိုးႂကြခါစ ေခတ္ဦးအစကပင္ တပ္ဦးက ပါလာခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေခတ္ ထိုအခါက တိုးတက္ေသာ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္အတူ လက္တြဲေဆာင္႐ြက္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္းကာလတြင္လည္း ဦးေလးသည္ က်ရာတာ၀န္ယူ၍ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါသည္။ စစ္အၿပီး လြတ္လပ္ေရး ဆို႐ွယ္လစ္ေရးတိုက္ပြဲမ်ားတြင္လည္း တပ္ေပါင္းစုႀကီးျဖစ္ေသာ ဖဆပလတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးေခတ္တြင္ ဖဆပလတို႔၏ ျပဴေစာထီး ကာကြယ္ေရးမ်ား၊ ဗတလစ ခါးပိုက္ေဆာင္တပ္မ်ား "ရမ္ဘို" ၀ါဒ က်င့္သံုးၿပီး ရမ္းကားခဲ့စဥ္ကလည္း သတင္းစာတိုက္ကို ဗံုးအခြဲခံ၊ ခ်ိတ္အပိတ္ခံ၊ လူပါအဖမ္းခံ၍ ဆန္႔က်င္ခဲ့ပါသည္။ ဤသည္တို႔မွာ ဦးေလး၏ ဘ၀မ်ားက ေျပာျပခဲ့ေသာ ဦးေလး၏ ႏိုင္ငံေရးစစ္မ်က္ႏွာမွ လုပ္ရပ္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ စစ္မ်က္ႏွာတြင္လည္း ဦးေလး၏ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ားမွာ မနည္းလွပါ။ လူအမ်ားေမ့ေလ်ာ့ထားၾကေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးေရးကို ဦးေလးသည္ တိုင္းရင္းသားပံုျပင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳစုေရးသား၍ ေဆာ္ၾသခဲ့ပါသည္။ ဦးေလး၏ ပံုျပင္စာအုပ္မ်ားသည္ ကေလးမ်ား အျပင္းေျပဖတ္ရန္ သက္သက္ ေရးခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း တဦးကိုတဦး နားလည္ သေဘာေပါက္မႈမ်ား တိုးပြါးေရးကို ေ႐ွ႔႐ႈေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေက်းလက္ေဒသ စာမတတ္သူ ပေပ်ာက္ေရးကိစၥ၊ နတ္ေတာ္လ တလလံုး စာေရးဆရာမ်ား နယ္ထြက္ေဟာေျပာရင္း လူထုၾကားဆင္း၍ လူထုကို ထိေတြ႔ကာ ေလ့လာေရးစေသာ ကိစၥမ်ားတြင္လည္း ဦးေလးသည္ စတင္ေဆာ္ၾသသူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ စာေပေလာကတြင္ တိုးတက္ေသာ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာအျဖစ္တည္႐ွိေနၾကေသာ လူလတ္ပိုင္း စာေရးဆရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဦးေလး၏ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈျဖင့္ ႐ွင္သန္ႀကီးထြါးလာခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဦးေလးသည္ ကမၻာကေလးသူငယ္မ်ား၏ ပံုုျပင္ေျပာေကာင္းေသာ "ဘဘဦးလွ" ျဖစ္သလို....
တိုးတက္ေသာ လူငယ္လူ႐ြယ္တို႔ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳေလးစားအပ္ေသာ "ဦးေလးလွ" ျဖစ္သလို...
ေရာင္းရင္းမိတ္ေဆြမ်ား၏ သေဘာေကာင္း၊ မေနာေကာင္း၊ အက်င့္သီလေကာင္းေသာ "ကိုလွ" "ေနာင္ႀကီးလွ" ျဖစ္သလို....
ျပည္သူ႔သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာႀကီးတဦးလည္း ျဖစ္သည္ဟု ရဲရဲႀကီးပင္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုက္ ပါသည္။
၀င္းေဇာ္။
[လူထုခ်စ္သမွ် လူထုဦးလွ (ဒုတိယတြဲ) စာအုပ္၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၂၀၀၀ ျပည့္ ဇန္န၀ါရီလ မွ ကူးယူေဖာ္ျပ ပါတယ္။]
အကန္ေတာ့ခံထိုက္တဲ့ စာေရးဆရာ
ေရးသူ- ၀င္းဦး
ၿပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းကၽြတ္ လထဲတုန္းက ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ စႏၵာမဂၢဇင္းမွာ ေဒၚေဒၚ (လူထုေဒၚအမာ) ေရးသားေနတဲ့ 'အညာသူမ်ား ပင္လယ္သြား' ေဆာင္းပါး႐ွည္ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ အဆံုးသတ္ အပိုင္းမ်ားကို ေဒၚေဒၚက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ႀကိဳတင္ၿပီး အၿပီးေရးပို႔တယ္။ ေဒၚေဒၚရဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ား ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သီတင္းကၽြတ္ရာသီက မကုန္ေသးေတာ့ ကိုယ္က လူႀကီးေတြကို သြားဂါရ၀ျပဳ၊ လူငယ္ေတြက ကိုယ့္ဆီလာၿပီး ဂါရ၀ျပဳနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကေလး မအားမလပ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆာင္းပါးရၿပီး ေလးငါးရက္ၾကာမွပဲ မႏၱေလးကို ဖံုးဆက္ျဖစ္တယ္။ ဖံုးထဲကပဲ ေနာက္ထပ္လဲ ေဒၚေဒၚေရးပါဦးလို႔ ေတာင္းပန္လိုက္တယ္။ တန္ေဆာင္တိုင္ေလာက္က်ရင္ မႏၱေလးကို ကၽြန္ေတာ္တက္လာဦးမွာမို႔ ေဒၚေဒၚ့ဆီလာခဲ့ပါမယ္လို႔လဲ ေျပာရပါတယ္။ ေဒၚေဒၚက ဆက္ဆက္၀င္ဖို႔အေၾကာင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္ေရးဖို႔အေၾကာင္းလဲ စဥ္းစားထားမယ္လို႔ ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားလပ္ခ်ိန္မ်ား ႐ွိမယ္ဆိုယင္ ဦးေလးလွ (လူထုဦးလွ)ႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးတေစာင္ ေရးေပးစမ္းပါ၊ အျခားသူမ်ားလဲ ေရးၾကမယ္။ အဲဒါေတြ စုၿပီး စာအုပ္ထုတ္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ တတ္ႏိုင္ယင္ ျမန္ျမန္လိုခ်င္ပါသတဲ့့။
ဒါနဲ႔ တန္ေဆာင္မုန္းလထဲမွာပဲ စာေရးဆရာ ျမသန္းတင့္ရယ္၊ ေမာင္ေန၀င္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္သား မႏၱေလးကို တက္လာျဖစ္ၾကတယ္။ မႏၱေလးကေန တခါ ေမၿမိဳ႔ကို တပတ္တန္သည္ ႏွစ္ပတ္တန္သည္ သြားေရာက္ေနထိုင္ၿပီး နားနားေနေနနဲ႔ စာကေလး ေပကေလး ေရးၾကဖို႔ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ ၾကာၾကာမဆိုင္းပဲ ေမၿမိဳ႔တက္ခ်င္ၾကလို႔ ေဒၚေဒၚ့ဆီကို မ၀င္ဘူး။ တေၾကာင္းကလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္စလံုးဟာ ဦးေလးလွအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေတြကို အသီးသီး ေရးၾကၿပီးမွပဲ ေမၿမိဳ႔ကေန မႏၱေလး ျပန္ဆင္းလာတဲ့အခါမွာ ေဒၚေဒၚ့ဆီ၀င္ေပးရင္း ဂါရ၀ျပဳၾကမယ္လို႔ ရည္စူးထားလို႔ပါ။ ဆရာ ေမာင္ေန၀င္းတို႔၊ ျမသန္းတင့္တို႔မွာက ဦးေလးလွနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေရးစရာသားစရာေတြ ေတာ္ေတာ္ကေလး ႐ွိၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္၊ ေရးမယ္လို႔လဲ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ မ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိဘူး။
ဟိုး '႐ႊ႔ံႏွင့္စစ္သား' ကစၿပီး 'ဘိန္းျဖဴသမား အမွားကမၻာ' တို႔အထိ ဦးေလးလွရဲ႔ စာေပေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိေတြ႔ ရင္းႏွီးခဲ့တာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါကလဲ ကၽြန္ေတာ္မွ မဟုတ္၊ စာေပေမြ႔သူ မွန္သမွ် ဦးေလးလွရဲ႔ စာေတြနဲ႔ အနည္းနဲ႔ အမ်ားဆိုသလို ဆံုခဲ့ ႀကံဳခဲ့ၾကတာခ်ည္းမို႔ ဦးေလးလွရဲ႔ စာေပသံုးသပ္ၿပီးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေရးဖို႔က မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒါမ်ိဳးက မိတ္ေဆြရင္းေတြ၊ စာေပသုေတသီေတြရဲ႔ ကိစၥပဲလို႔ ေအာက္ေမ့ရတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႔ရာမွာေတာ့ ဦးေလးလွနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳ သိကၽြမ္းခဲ့တာကေလးေတြကိုပဲ ေရးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၆၉ ခုႏွစ္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စႏၵာမဂၢဇင္းကို ထုတ္ေ၀ေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားကို ကန္ေတာ့ပြဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းေပးသူကေတာ့ စာေရးဆရာ သခင္တင္ဦးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ သခင္တင္ဦးကပဲ အစစအရာရာ ေဆာင္႐ြက္ ေဆာ္ၾသေပးတယ္။ မႏၱေလးကိုလဲ သခင္တင္ဦးပဲ ဆက္သြယ္ေပးၿပီး ဦးေလးလွနဲ႔ ေဒၚေဒၚတို႔ရဲ႔ တပည့္တဦး ျဖစ္တဲ့ ေမာင္စြမ္းရည္က အကူအညီေပးပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာပဲ ဆရာႀကီးမ်ားကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး ကန္ေတာ့ပါတယ္။ မႏၱေလးမွာေတာ့ ဓမၼဗိမာန္မွာ စုေ၀းၾကၿပီး ဆရာႀကီးမ်ားက အကန္ေတာ့ခံပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ပါၾကတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဟိုစဥ္ကပဲ စႏၵာမဂၢဇင္းမွာ သခင္တင္ဦးက ေဆာင္းပါးေရးၿပီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အခုေဆာင္းပါးဟာ ဦးေလးလွတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔နဲ႔ ဘယ္လို စတင္ၿပီး ခင္မင္သိကၽြမ္းခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကို ေဖာ္ျပတာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကန္ေတာ့ပြဲအေၾကာင္းကို အက်ယ္ခ်ဲ႔ေရးဖို႔ မလိုဘူးလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ဦးေလးလွနဲ႔ စာေရးဆရာ ကန္ေတာ့ပြဲ က်မွပဲ ျမင္ဖူး၊ ေတြ႔ဖူး၊ သိကၽြမ္းဖူးတယ္လို႔ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
သခင္တင္ဦးနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့ စာေရးဆရာေတြ စာရင္းျပဳစုၾကရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က စာေပဂုဏ္ အဂၤါအရ ျပည့္၀တဲ့ ဆရာႀကီးမ်ားကို ပင့္ဖိတ္ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကလဲ ဒီလိုပါ။ ျမန္မာတေယာက္အေနနဲ႔က ႀကီးသူကို ငယ္သူက ဂါရ၀ျပဳျမဲပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေနနဲ႔ဆိုရင္ ၀ါလကင္းလြတ္တာနဲ႔ သက္ႀကီး၀ါႀကီးမ်ားကို ကန္ေတာ့ေနက်ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးတဲ့ သက္ႀကီးမ်ားကို သီးသန္႔ ပင့္ဖိ္တ္ကန္ေတာ့ျခင္း ျဖစ္ေတာ့ ဂုဏ၀ုဒိၶ ၀ယ၀ုဒိၶ စာေပအရာအားျဖင့္လည္း ကန္ေတာ့ထိုက္သူ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ေတြးပါတယ္။ ဟိုစဥ္က ကန္ေတာ့ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကန္ေတာ့ခ်င္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ား အကုန္အစင္ ပါ၀င္တယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ တခ်ိဳ႔လဲ မက်န္းမာလို႔၊ တခ်ိဳ႔လဲ ခရီးေ၀းေရာက္ေနၾကလို႔ မလာႏိုင္ၾကတာ ႐ွိပါတယ္။ လာျဖစ္တဲ့အထဲမွာ ဦးေလးလွတို႔၊ ေဒၚေဒၚတို႔ ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ကန္ေတာ့ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။
ကန္ေတာ့ပြဲမွာ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး ဆံုးမစကား ၾသ၀ါဒမ်ား ေျပာတဲ့အခါမွာ ဦးေလးလွကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားတခြန္းေျပာပါတယ္။ စႏၵာမဂၢဇင္း အျမဲ႐ွင္သန္ေနတာကို ျမင္ခ်င္ပါသတဲ့။ ခုထက္ထိ စႏၵာကို ကၽြန္ေတာ္ ထုတ္ေ၀ဆဲမို႔ ဦးေလးလွရဲ႔ ဆႏၵျပည့္၀ပါတယ္လို႔ ေခၚရပါမယ္။ စႏၵာမွာ ဦးေလးလွတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔ စာေပအင္အားနဲ႔ ေထာက္ကူေပးၾကတာဟာ အမ်ားအျပားပါပဲ။ ဒုတိယအႀကိမ္ ဦးေလးလွနဲ႔ ေဒၚေဒၚတို႔နဲ႔ ထိေတြ႔ရတာကေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းအခိုက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က သြားေတြ႔ေတာ့ ဦးေလးလွတို႔ စာကို စကားေျပာလို ေရးတာအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုသေဘာရသလဲလို႔ ဦးေလးလွက ေမးတယ္။ ေဒၚေဒၚကလဲ ေ႐ႊတေလးေခၚ ကာတြန္း ဦးဘကေလး အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ေတာင္းတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မဂၢဇင္းတေစာင္ တည္ေထာင္ၿပီး တည္းျဖတ္ထုတ္ေ၀ေနသူ တေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္သား ကတည္းက စာေရးလာၿပီး ကိုယ့္အထြာနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ ကိုယ့္အင္အားကေလးနဲ႔ ကိုယ္ ခုထိ ေရးဆဲ သားဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေပဟန္၊ စာေပစနစ္တို႔နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ သံုးသပ္ဖို႔ဟာ မရဲေသးဘူး။ လူႀကီးေတြ ခြင့္ေပးတဲ့ တိုင္ေအာင္ ကိုယ္က မက်ဴးလြန္ရဲဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဥာဏ္ သြားသမွ် စမ္းသပ္ခ်က္တရပ္ လုပ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေဒၚေဒၚေရးတဲ့ ဦးဘကေလး အတၳဳပၸတၱိထဲက ဦးဘကေလးဟာ 'ေ၀လြင္လြင္' ဇာတ္ကားကို ပင္လယ္ပိုင္းမွာ ဘယ္လိုသြားၿပီး ႐ိုက္ကူးတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေဒၚေဒၚေရးထားတဲ့အတိုင္း တေသြမတိမ္း ဖတ္ျပျခင္းပါဘဲ။ ဖတ္ျပတယ္ဆိုတာလဲ အသံဖမ္းစက္ ေ႐ွ႔မွာပဲေပါ့။ တိပ္ႀကိဳးေခြထဲ အသံသြင္း ထည့္လိုက္တာပါ။ ေဒၚေဒၚရဲ႔ ေ၀လြင္လြင္ေဆာင္းပါးက ဖတ္လို႔ ေျပာလို႔ ေကာင္းတယ္။ ဌာန္ေရာ၊ မာန္ေရာ၊ ဟန္ပန္ေရာပါ အျပည့္ထည့္လို႔ရတယ္။ 'ေက်ာက္ကလပ္ ေလွ်ာက္ပတ္ပါတဲ့ အဏၰ၀ါ' စတဲ့ ဆရာဟန္ရဲ႔ ကဗ်ာလကၤာေတြလဲ ၾကားညႇပ္ပါတယ္။ အဲဒိေတာ့ သိပ္ၿပီး ႐ြတ္လို႔ ေကာင္းတာေပါ့။ ေကာင္းေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သံေနသံထားကလြဲလို႔ က်န္တာ ကိုယ့္ဟာေတြ ဘာမွ ေရာမထည့္ဘူး။ ေဒၚေဒၚ့စာသားအတိုင္း (စကားေျပာသလို ေရးလို႔ စကားသား လို႔ ေျပာရမလား) အဲဒီအတိုင္း အသံသြင္းလိုက္တယ္ဆိုေတာ့ နားေထာင္တဲ့သူမ်ား အရသာတမ်ိဳး ခံစားရေအာင္ေတာ့ ေနာက္ခံတီးလံုးေလး နည္းနည္းပါးပါး ေရာစပ္ေပး လိုက္တာေပါ့။ အဲဒီတိပ္ေခြကို ဦးေလးလွတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔ မႏၱေလးအျပန္မွာ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဦးေလးလွတို႔ နီးစပ္ရာဖြင့္ျပၿပီး အၾကံဥာဏ္ယူပါလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က မႏၱေလးကို မၾကာမၾကာ ေရာက္သူ ျဖစ္တယ္။ ဦးေလးလွတို႔နဲ႔ အသိအကၽြမ္း ျဖစ္လာေတာ့လဲ ဦးေလးလွတို႔ရဲ႔ အိမ္ကို မႏၱေလးေရာက္တိုင္းလိုလို ၀င္ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္တခါ ၀င္တဲ့အခါမွာ ဦးေလးလွက "ေမာင္၀င္းဦး လုပ္ေပးလိုက္တာ အေတာ့္ကို ေအာင္ျမင္ပါတယ္၊ ဦးေလးတို႔ ခရီးသြားတဲ့အခါ ယူသြားၿပီး ေဟာေျပတဲ့ေနရာေတြမွာ၊ မိတ္ေဆြေတြ ၀ိုင္းဖြဲ႔တဲ့ ေနရာေတြမွာ ဖြင့္ျပတယ္။ ေကာင္းေကာင္း လက္ခံၾကတယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ ေဒၚေဒၚကေတာ့ သူ႔ထံုစံအတိုင္း ၿပံဳးၿပံဳးပါပဲ။ ဒါက ဦးေလးလွတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့ရာမွာ ဘ၀င္စူးၿငိတဲ့ ဆက္စပ္မႈကေလးမ်ားပါပဲ။
ေနာက္တခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္ကူးမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပဲ။ ဦးေလးလွနဲ႔ စကားစပ္မိေတာ့ တခါက ဦးေလးလွရဲ႔ ဇာတ္လိုက္ ခ်စ္သဲအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခြင့္ရလုနီးနီး ျဖစ္ခဲ့ပံုကို ေျပာျပမိတယ္။ ညြန္႔ျမန္မာ႐ုပ္႐ွင္က အဲဒီ ခ်စ္သဲ အသြင္ကို ကၽြန္ေတာ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ရင္ ထူးျခားမယ္လို႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေၾကာင္းမညီညြတ္လို႔ မျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ဘူးေပါ့။ အဲဒါကို သိရေတာ့ ဦးေလးလွက ဒီလိုသေဘာမ်ိဳး ေတြ ကမၻာအႏွ႔ံေရာ၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အႏွ႔ံမွာေရာ ျဖစ္တတ္ေနတာပဲတဲ့။ ေမာင္၀င္းဦးလဲ စာေရးဆရာတေယာက္ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အဲသလို ဇာတ္လမ္းေတြ ဖန္တီးၿပီး ႐ိုက္ႏိုင္ယင္ ႐ိုက္ပါတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ 'အတြယ္အတာ' ဆိုတဲ့ လူဆိုး သူခိုး လူသတ္သမား ဇာတ္ကားတခုကို ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အတြယ္အတာကို ႐ိုက္တဲ့အခါမွာ မုသာ၀ါဒနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုယ္သိခ်င္တာေတြ အမရပူရက ဆရာေတာ္ အ႐ွင္ဇနကာဘိ၀ံသထံမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ လိုအပ္တာကို ေဟာေျပာပို႔ခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းစာထဲမွာ ေၾကာ္ျငာတဲ့ ေၾကာ္ျငာတခုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ၾသ၀ါဒစကားတခု မိန္႔ၾကားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လို ေၾကာ္ျငာသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မန္းသၾကၤန္မွာ ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကတဲ့ မိဘျပည္သူ ရဟန္း႐ွင္လူမ်ားကို ေက်းဇူးအႏၱနဲ႔ ႐ွိခိုးပါတယ္ေပါ့။ ဒါကို ဆရာေတာ္က ဘုန္းႀကီးေတြ လူမႈကိစၥမွာ ပါ၀င္ေအာင္ ေရလာေျမာင္းေပး မလုပ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။ တကာ ၀င္းဦးက ဘုန္းႀကီးေတြကို ၾကည္ညိဳတာ ၾကည္ညိဳပါ။ လူတို႔ကိစၥမွာ ပါ၀င္ေအာင္ေတာ့ မဆြဲေဆာင္ပါနဲ႔လို႔ အမိန္႔ ႐ွိပါတယ္။ ဒါကို ႀကံဳႀကိဳက္လို႔ ဦးေလးလွကို ေျပာျပတဲ့အခါ ဆရာေတာ္ရဲ႔ အေျပာမွာ ဘ၀င္က်လွေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္ကားကိုလည္း မႏၱေလးမွာ ျပတဲ့အခါ ၾကည့္ခ်င္သတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္စားလွယ္နဲ႔ေတာ့ စီစဥ္ခဲ့တာပဲ။ ဦးေလးတို႔ ေဒၚေဒၚတို႔ ၾကည့္ျဖစ္ မၾကည့္ျဖစ္ကိုေတာ့ ခုထိ မသိရဘူး။
ဦးေလးလွက စာေပနယ္က မည္သူနဲ႔ေတြ႔ေတြ႔၊ ထိုသူရဲ႔ စာေပအေၾကာင္း ေမးတယ္။ သူဖတ္ထားတာ ဆိုယင္လဲ အရသာ႐ွိ႐ွိနဲ႔ သံုးသပ္ျပတတ္တယ္။ သူေရးတဲ့ စာေတြကိုလဲ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေ၀ဖန္သံုးသပ္တာကို လိုလားတယ္။ သူက 'အရက္သမားအမွားတေထာင္' ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ေရးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေခတ္မွာ ဘိန္းျဖဴသမားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနၿပီ။ ဦးေလးလွ အဲဒါကို သံုးသပ္ၾကည့္သင့္ၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ ဦးေလးလွက သူ သတိထားမိ ၿပီးပါၿပီတဲ့၊ အကြက္ေစ့ေစ့ ေလ့လာရဦးမယ္တဲ့။ ျပည့္စံုတဲ့အခါက်ေတာ့ ေရးမွာပါလို႔ ေျပာတယ္။ တကယ္ပါ ဦးေလးလွရဲ႔ 'ဘိန္းျဖဴသမား အမွားကမၻာ' စာအုပ္ဟာ ယေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ အခ်က္အလက္ အစံုလင္ဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဦးေလးလွတို႔ဆီ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
စာေပ၀ိုင္းကေလးေတြေတာ့ မႏၱေလးမွာ လုပ္ၾကေနေလရဲ႔။ ေမာင္၀င္းဦး စိတ္၀င္စားရင္ ၀င္ခဲ့ေပါ့လို႔ ေျပာေပမယ့္ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ ခိုင္က်ည္ဖို႔အတြက္ တိုက္ခတ္လာတဲ့မုန္တိုင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနရလို႔ပဲကိုး။
ေဟာ ဦးေလးလွ ဆံုးၿပီလို႔ ၾကားေတာ့ တယ္လီဖံုးေတာ့ ဆက္ပါရဲ႔။ ေဒၚေဒၚမွာ ကိုယ္တိုင္ ဖံုးမကိုင္ႏိုင္ ႐ွာဘူး။ တျခားဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံရမွာလဲ ႐ွိ၊ စ်ာပနအတြက္ စီမံစရာေတြလဲ ႐ွိေပသကိုး။ မဂၢဇင္းေတြက အသီးသီး ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ဖံုးဆက္တဲ့အထဲမွာ စႏၵာကလဲ အမွာစကား ဆင့္လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူကိုယ္တိုင္ ေရာက္ေတာ့မွပဲ ေဒၚေဒၚ့ကို ၀မ္းနည္းစကား ကိုယ္တိုင္ ေျပာလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။
ခု ဒီေဆာင္းပါးကေလး ကၽြန္ေတာ္ ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္အခါဟာ သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္ ဆီမီးေတြ ၿမိဳင္ၿပီးစ အခါပဲ ျဖစ္တယ္။ သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္ရဲ႔ အေငြ႔အသက္ေတြ မကုန္ေသးဘူး။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ ဒီေဆာင္းပါးကေလး ေရးျဖစ္တာ သိပ္၀မ္းသာတယ္။ ဟိုတုန္းက ဦးေလးလွကို အသက္႐ွင္စဥ္က လက္နဲ႔ ကန္ေတာ့ခဲ့ရတာ။ အခုတခါ ဦးေလးလွ ဘ၀တပါးသို႔ ေျပာင္းသြားၿပီးမွ မိမိရဲ႔ စာနဲ႔ ကန္ေတာ့ရတာ။ လူလူခ်င္း မာန္ေလွ်ာ့ၿပီး ကန္ေတာ့တာဟာ ေကာင္းျမတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ စာေရးသူ အခ်င္းခ်င္း ကန္ေတာ့တာဟာလဲ ေကာင္းျမတ္တာပဲ မဟုတ္လား။ ဦးေလးလွက စာေရးဆရာဆိုေတာ့ စာေရးဆရာေတြ ကန္ေတာ့တာ ခံထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ႐ွိလို႔ေပါ့။ စာေပအက်ိဳး သယ္ပိုးခဲ့သူ ျဖစ္လို႔ေပပဲေပါ့။ သူေရးတဲ့ စာေတြဟာ စာေပဂုဏ္ေျမာက္ ခဲ့လို႔ ေပပဲေပါ့။
ကၽြန္ေတာ့ကိုလဲ ရပ္ထဲ႐ြာထဲက တပည့္တပန္းေတြက လာလာၿပီး ကန္ေတာ့က်င့္ ႐ွိလာၾကၿပီ။ အသက္အ႐ြယ္ကလဲ ေရာက္လာၿပီကိုး။
ဒါေပမယ့္ စာေရးဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ စာေရးသူေတြက လာၿပီး ကန္ေတာ့ရေလာက္ေအာင္ အေျခေတာ့ မေရာက္ေသးဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္မယ္လို႔လဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မခန္႔မွန္းတတ္ဘူး။ ဒါက ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေပၚ တည္ပါလိမ့္မယ္။ လုပ္ရပ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ စာေရးတာပဲ ျဖစ္တယ္။
စာေရးတဲ့သူကို တျခားစာေရးတဲ့သူက ဘာ့ေၾကာင့္ ကန္ေတာ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဦးေလးလွေၾကာင့္ အခု ကၽြန္ေတာ္ သိလာပါၿပီလို႔ ဆိုပါရေစ။
၀င္းဦး
၁၃၄၅ ခု၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆုတ္ (၃) ရက္။
[လူထုခ်စ္သမွ်.. လူထုဦးလွ စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၈၄ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
တို႔ပေယာဂ
ေရးသူ- ေဒၚအမာ
{ဤေဆာင္းပါးကို ေရးသူ - မအမာသည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဗဟိုရ္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီးေနာက္ အထက္တန္း ပညာကို ဆက္လက္သင္ယူေနသူ ျဖစ္၍ ယခုအခါ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၊ ဝိဇၨာတန္း၌ ပညာသင္လ်က္ ရွိသည္။ ၁၂၉၇ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ ျမန္မာလို စကားေျပာၿပိဳင္ပြဲတြင္ (မမႀကီးႏွင့္ မအမာ) တို႔ အတြဲသည္ ပထမ ေငြဖလားကိုရရွိရာ ၎မအမာမွာ ဤေဆာင္းပါးရွင္ ျဖစ္ေၾကာင္း။}
ေခါင္းၿမီးျခံဳ အိမ္တြင္းပုန္းဘဝျဖင့္ မေနခဲ့ဘူးေသာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသၼီးတို႔သည္ ျမန္မာ့ ႀကီးပြားမႈတြင္ အေရးပါအရာေရာက္ေအာင္ ေဆာင္စြမ္းႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ တို႔ အမ်ိဳးသၼီးမ်ား၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ တို႔ပေယာဂျဖင့္ ျမန္မာျပည္သည္ ယခု အေျခမွ ေရွ႕သို႔ တထစ္တက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။ တို႔ကူညီျခင္းျဖင့္ အဘယ္မွ ခရီးေရာက္၍ အဘယ္မွ် တာသြားေနသည္ကို ျပန္လည္ စစ္ေဆးသင့္လွေပသည္။
ျမန္မာ့စီးပြားေရး၌ တို႔အမ်ိဳးသၼီးတို႔ကား အေတာ္အတန္ပင္ ဝင္ေရာက္ တြင္က်ယ္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ အစြမ္းရွိသေလာက္ လုပ္၊ မလုပ္ကား စဥ္းစားဘြယ္ျဖစ္၏။ ယခု ျမန္မာျပည္၏ စီးပြားေရး အေျခကား ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မည္မွ် ဆိုးဝါးေနသည္ကို သိသာႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ဆန္သည္ ဆိုေသာ ျမန္မာလူငယ္တို႔မွာ ကမာၻေျမျပင္တဝွမ္းလံုးလိုလို အဂၤလိပ္ေစ်းရံုျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနေသာ အဂၤလန္စနစ္ကို အားမက် နည္းမယူဘဲ ကံဆိုးမိုယ္းေမွာင္ အမိခံရသျဖင့္ တိုင္းတပါးသို႔ လခစား အျဖစ္ျဖင့္ ေစလႊတ္လိုက္ျခင္းခံရေသာ၊ မေရတြက္ႏိုင္ေလာက္သည့္ မ်က္ႏွာျဖဴလူမ်ိဳးကိုသာ အားက်ဘိ၏။ တပါးကၽြန္အလုပ္ကို ႏွစ္သက္ၾက၏။ စီးပြားေရး၌ တြင္က်ယ္ႏိုင္သည္ဆိုေသာ အမ်ိဳးသၼီးမ်ားကလည္း မင္းကေတာ္ စိုးကေတာ္ အျဖစ္ျဖင့္ ဟိုးဟိုးေက်ာ္စံခ်င္ၾကသည္မွာ အလုအယက္ပင္ ျဖစ္ေပ၏။ လခစား အလုပ္ရွားပါးစက ကၽြႏု္ပ္သည္ ဝမ္းေျမာက္မိ၏။ တို႔ျမန္မာ ေယာက္်ားေတြ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ တပြဲတလမ္း အစြမ္းျပၾကေပေတာ့မည္ဟု အားတတ္မိခဲ့၏။ ၾကံစည္ၾကတိုင္းလည္း ေအာင္ျမင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ယခုတိုင္ ကၽြႏ္ုပ္ေျမွာ္လင့္ခ်က္ကား မျပည့္ခဲ့။ အိုင္စီအက္၊ ဘီစီအက္ ေစ်းတို႔သာလွ်င္ တိုး၍ တတ္ခဲ့၏။ ကေတာ္ခံရန္ အရည္အခ်င္းျဖစ္ေသာ ေငြတေသာင္း၊ ေမာ္ေတာ္ကား တစင္း၊ စိန္တဆင္စာမွ် အရင္းအႏွီးသည္ ပ်က္လုဆဲဆဲရွိေသာ ျမန္မာပိုင္ လုပ္ငန္းတို႔ကို အသက္ဆက္ေပးလိုက္ေသာ္ မည္မွ် အက်ိဳးရွိမည္နည္း။
ေလးဆယ္စား အလုပ္ကို ဘီေအေတြ တပံုတေခါင္း ဝင္၍ေလွ်ာက္သည္မွာ တို႔ပေယာဂ ကင္းသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါမည္ေလာ။ တို႔ပေယာဂ မကင္းေခ်။ အေၾကာင္းမူကား တို႔တေတြ လခစားကိုသာ မက္ေမာၾကသည္။ လခစားက တပါးကၽြန္ကိုသာအားေပးၾကသည္။ ဤကား တို႔တေတြ၏ အမွားေတာ္ပံုမ်ားတည္း။
အမ်ိဳး၏ သန္စြမ္းက်န္းမာေရးတြင္လည္း တို႔ဝင္ေရာက္စြက္ဘက္ ႏိုင္ေသးသည္။ မၾကာေသးမီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ က်န္းမာေရး တရားပြဲ တခု၌ ေဇာ္ဝိတ္ႀကီးက “ဘိန္းစား သာသာ အရိုးေပၚ အေရတင္သည္ကို ပုဆိုး ဆီး၍ဝတ္ထားေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳး၊ သနပ္ခါးလိမ္း၍ ဗိုလ္ဆံေတာက္ ေကာ့ေနေအာင္ သ,ေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳး” ဟု ဆိုခဲ့၏။ “ရက္စက္လွပါကလား ေဇာ္ဝိတ္ႀကီးရဲ႕ ဒါေလာက္လဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး” ဟု မည္သူ ျငင္းႏိုင္ပါမည္နည္း။ မိန္းမလွ်ာ၊ လူမမာ၊ ေဖါ့ရုပ္၊ ေလသိမ္းတိုင္းလွ ကိႏၷရီကမည့္ႏွယ္ ရွိေသာ သူကိုပင္လွ်င္ ပိုက္ဆံရွိက၊ လခစားျဖစ္က မျငင္းမဖယ္ သားမက္ဘမ္းခ်င္ေသာ မိခင္ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားမွ လာလာသမွ်ကို လွလွႀကီး ျဖဳန္းေတာ့အံ့ဟု ၾကံရြယ္မိေသာ မိန္းမပ်ိဳသည္ လူမမာကိုပင္ ခင္ပြန္းေတာ္ရွာၾက၏။ “အေမာင္တို႔ ဒီရုပ္ ဒီေရနဲ႔ေတာ့ အိမ္ဦးခန္း မတင္ႏိုင္ဘူး” ဟုသာ ျငင္းပါက ေယာက္်ား သနပ္ခါး လိမ္းေသာေခတ္လည္း ေပ်ာက္၍ ထြားက်ိဳင္းသန္မာေသာ အေရွ႕တိုင္းသား ဘမာလူမ်ိဳးဟူေသာ ဂုဏ္လည္းေရာက္ေပလိမ့္မည္။” တို႔ပေယာဂျဖင့္ ႀကံဳလွီေျဖာ့ေတာ့ေသာ ပိုးေမြးေမြးရမည့္ အမ်ိဳးသားမ်ား မျဖစ္ပါေစလင့္။
ေခတ္မွီေသာ အမ်ိဳးသၼီးသည္ ေခတ္ကို အလြဲသံုးစား၍ ယခုအခါတြင္ အားလပ္ခ်ိန္၌ ဖဲရိုက္၏။ တီးပါတီ၊ ဒင္းနားပါတီ စေသာ ေပ်ာ္ပြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးသို႔ သြား၏။ အခ်င္းခ်င္း ဂုဏ္တု ဂုဏ္ၿပိဳင္လုပ္၏။ ဤကိစၥျဖင့္သာလွ်င္ အခ်ိန္ကုန္ရွာၾကသည္။ မိမိ္တို႔ ေမာင္ဘြား သားသၼီးမ်ားကို မသြန္သင္အားၾကေတာ့ေပ။ နစ္မြမ္းဘြယ္ရာတို႔၌သာ တို႔ကအစ တုိ႔ပေယာဂျဖစ္ေတာ့အံ့၊ တို႔ကား လူမ်ား၏မိခင္၊ တို႔လွ်င္ သားသၼီးမ်ား ဆရာ၊ ဥဇုမဂၢ-လမ္းမွန္ကို ညႊန္ျပရန္မွာ၊ တို႔ပေယာဂသာ ျဖစ္ဘိ၏။
ႀကီးပြားလိုေသာ ျမန္မာျပည္၌ တို႔အမ်ိဳးသၼီးေတြ ဘမ္းစားသမွ် ခံၾကရမည္။ ယံုၾကည္ပါ၏ေလာ။ ႀကီးပြါးေရးကို - တို႔ပေယာဂျဖင့္ ဖန္ဆင္းၾကပါစို႔။ မၾကာေသးမီကပင္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ တဦးႏွင့္ ျမန္မာျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးစကားစမိၾကရာ၊ ထိုမိန္းကေလးက “လြတ္လပ္ေရး ဘာလုပ္ဘို႔လဲရွင့္ အဂၤလိပ္ အုပ္စိုးေနတာ အေကာင္းသားဘဲ။ ကၽြန္မတို႔ လက္နက္လဲ ဘာမရွိ၊ ညာမရွိနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ အုပ္စိုးေနရင္ တရုပ္ေတြ ဂ်ပန္ေတြက ဝိုင္းတိုက္ကုန္မွာေပါ့။ ပီးေတာ့ ဘမာမင္းဆိုတာ တေယာက္မေကာင္းရင္ တမ်ိဳးလံုးသတ္တယ္ဆို” စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္အမ်ိဳး၏ စြမ္းရည္ကို မယံု၊ ကိုယ့္အမ်ိဳး၏ မင္းမ်ားကို အလြဲလြဲထင္၊ ကိုယ့္အမ်ိဳးကို ကိုယ္မရုိေသ။ ကိုယ္သင္ထားေသာ ပညာမွ်ျဖင့္ မခ်င့္ခ်ိန္ဘဲ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးေနရာ ကၽြႏ္ုပ္ဆက္၍ နားမေထာင္ဝံ့ေတာ့သျဖင့္ ေတာ္ရန္ ေတာင္းပန္လိုက္ရေပ၏။ ျမန္မာအမ်ိဳးသၼီးမ်ား၏ေၾကးမံႈ တိုးတက္ေနေသာ ေခတ္၏ ေရွ႕သြားမ်ားျဖစ္သည္ဟု သိမွတ္ျခင္းခံရသူ ယူနီဗာစီတီ ပညာသင္တဦးထံမွ ဤကဲ့သို႔ေသာ ေလသံကို ၾကားရသျဖင့္ ထိုမိန္းကေလးအား၎၊ သူ၏ မိဘမ်ားအား၎ အထင္အျမင္ေသးမိသည္။ ထိုမိန္းကေလးမွ ေပါက္ဘြားမည့္ သားစဥ္ေျမးဆက္ကား မေတြးဝံ့ ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေပ၏။ အူပါ ႏႈတ္စားမည့္ ကေဝမကေလးေပ။
ထိုေၾကာင့္ အို - ဘမာျပည္မွီး အမ်ိဳးသၼီးတို႔ တို႔တေတြ၏ ပေယာဂျဖင့္ ျပန္႔ပြားေနေသာ လက္ရွိ ခ်ိဳ႕ယြင္းပ်က္ျပားမႈမ်ားကို ျပင္ဆင္သုတ္သင္ တို႔တေတြ ပေယာဂျဖင့္ ဘမာမ်ား ခ်မ္းသာႀကီးပြားေၾကာင္း ဘမာမ်ား လြတ္လပ္တိုးတက္ေၾကာင္းကို ေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္လ်က္၊ တို႔ဘမာ အမ်ိဳးသစ္တည္းဟူေသာ အေဆာက္အဦသစ္ တည္ေထာင္ရာ၌ တို႔တေတြသည္ လႊ-စူး-ေဆာက္ စေသာႀကိယာမ်ားကိုကိုင္၍ အလုပ္ခြင္သို႔ ဝင္ၾကကုန္အ့ံသတည္း။
ေရးသူ-မအမာ၊တကၠသုိလ္
(ဤရွားပါးေဆာင္းပါးကုိ မွ်ေဝေပးေသာ စကၤာပူအမ်ိဳးသားတကၠသုိလ္ အေရွ႕ေတာင္အာရွေလ့လာေရးဌာန လက္ေထာက္ပါေမာကၡ ေဒါက္တာခ်ိအဲအိကိယ (CHIE IKEYA) ကုိ ေကာင္းကင္မွ အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း)
[ေကာင္းကင္ (ႏိုင္ငံျပဳ အႏုပညာမဂၢဇင္း) မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ ]
Sunday, December 6, 2009
အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးသမားဘ၀ ဦးလွ (ပထမပိုင္း)
ေရးသူ- ညြန္႔ေအာင္ (ေရစႀကိဳ)
ဦးလွကို ကၽြန္ေတာ္ လူကိုယ္တိုင္ စၿပီး ျမင္ဖူး ဆံုဖူးခဲ့တာ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦးေပါက္ရာသီက ေန႔တေန႔ရဲ႔ နံနက္ခင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတုန္းကဦးလွတို႔ မိသားစုက စစ္ဒဏ္ဗံုးဒဏ္ကို ေ႐ွာင္ရင္း၊ ကပိုင္႐ြာမွာ ေနၾကစဥ္က ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးလွက ခ်စ္ေမႊးပါတယ္လို႔ ဆိုရမလား မသိဘူး။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ခင္မင္ရင္းႏွီးလိုစိတ္ ၀င္မိတယ္။ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ အသားလတ္လတ္ ဥပဓိ႐ုပ္ေကာင္းေကာင္း လူႀကီးဆန္ေပမယ့္ ၿပံဳး႐ႊင္တယ္၊ ေဖာ္ေ႐ြတယ္၊ ဖ်တ္လတ္တယ္။ ေတြ႔ၾကတဲ့ကိစၥက ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ ေျမေအာက္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ စည္း႐ံုးေရး အလုပ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥပါ။ ဦးလွအဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႔ရတာ ပထဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူပါတဲ့ ကိုတင္ေမာင္ (ဦးသန္းတင္ ပညာ့ဗိမာန္ စာတည္းခ်ဳပ္ ကြယ္လြန္) နဲ႔ေတာ့ ဒိအရင္က တႀကိမ္ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ေတြ႔ခဲ့ ဆံုခဲ့ၾက ၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုမွေတြ႔ရတဲ့ လူသစ္၊ လူစိမ္းတေယာက္လို႔ မထင္မိခဲ့ဘူး။ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီးသား လူရင္းတေယာက္လိုပဲ ခံစားမိပါတယ္။ ဒါကလည္း ဦးလွရဲ႔ ေဖာ္ေ႐ြ ရည္မြန္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အ႐ြယ္ေလာက္မွာ ႀကီးပြါးေရးမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ကိုလွဆိုတာ အသက္ငယ္ငယ္ကေလး ႐ွိေသးတယ္။ ႐ွိလွမွ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ အစိတ္တြင္းရယ္၊ တကယ္ေတာ္တဲ့လူဗ်ာ ဆိုတာ ၾကားရၿပီးကတည္းက သူ႔ကို ေလးစားရင္းစြဲ အထင္ႀကီးရင္းစြဲ ႐ွိခဲ့လို႔လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာၾက ေဆြးေႏြးၾကတာ တနာရီမၾကာပါဘူး။ သည္တုန္းက ဦးလွဆီက ထြက္လာၿပီး မတၱရာဘက္ ခရီးဆက္ၾကေတာ့ ဦးလွနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုတင္ေမာင့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့တာ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့တာ ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
ပထမအခ်က္က ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရး လွ်ိဳ႔၀ွက္စည္း႐ံုး လႈပ္႐ွားၾကတဲ့ လုပ္ငန္းထဲမွာ ဦးလွ ပါ၀င္ေနတဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္။ ဂ်ပန္စစ္ဘီလူးရဲ႔ အုပ္စိုးမႈေအာက္မွာ သူ႔ကို (ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ကို) ျပန္ၿပီး ဆန္႔က်င္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတာ ဘယ္မွ်ေလာက္ အႏၱရာယ္ႀကီးေၾကာင္း ဂ်ပန္ေခတ္ ေနဖူးသူတိုင္း သိမွာပါ။ သာမန္ အရပ္သားကို မဆိုထားနဲ႔ သူနဲ႔တြဲၿပီးအတူ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ကို တိုက္ေနတဲ့ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္လို အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳး၊ သူတို႔၀ါဒျဖစ္တဲ့ အေ႐ွ႔အာ႐ွ သာတူညီမွ် ေကာင္းစားေရးဆိုတာကို အေျချပဳ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အာ႐ွလူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ံုးမ်ိဳးကိုေတာင္ သူတို႔ စိတ္အလိုမက်ရင္ အၾကမ္းဖက္တယ္။ ပါး႐ိုက္ နား႐ိုက္ လုပ္တယ္။ ဂ်ပန္စစ္သားေတြရဲ႔ ရက္စက္မႈ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ၊ အ႐ွက္ကင္းမဲ့ၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့စ႐ိုက္ ျပည္သူ႔ပစၥည္း အဓမၼလုယက္မႈ၊ မၾကားဖူး မၾကံဳဖူးတဲ့ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္နည္းမ်ိဳးစံု စတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြဟာ ျမင္ရ ၾကားရသူတိုင္း ၾကက္သီးထစရာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းလို႔ အခ်ိန္မေ႐ြး အႏၱရာယ္က်ေရာက္ႏိုင္တဲ့ အုပ္စိုးမႈေအာက္မွာ အႏၱရာယ္ကို မသိမဟုတ္ သိလ်က္နဲ႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ ခိုင္မာရင္ ဒါေတြက မဆန္းပါဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဦးလွကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။
ဒါတြင္မကေသးဘူး။ ေနာက္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ ႐ွိေသးတယ္။ အဲဒါက အဲဒီအခ်ိန္ကာလတုန္းက ျပည္သူလူထုႀကီး တခုလံုးေကာ၊ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ အင္အားစုေတြ အတြင္းမွာေရာ ႏိုင္ငံေရး အျမင္မ႐ွင္းဘူး။ မၾကည္လင္ဘူး။ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေ႐ွ႔ဆက္ခ်ီတက္ရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေ၀၀ါးေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို ႏွစ္တရာေက်ာ္ ကၽြန္ျပဳထားခဲ့တဲ့ မူရင္းရန္သူ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားကို ဂ်ပန္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ေမာင္းထုတ္ခဲ့တာ မၾကာေသးဘူး။ ကူညီေမာင္းထုတ္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ ဂ်ပန္ကို တမ်ိဳးသားလံုးက ေက်းဇူးတင္လို႔လည္း မဆံုးေသးဘူး အဂၤလိပ္ကို အၿပီးအတိုင္ ေမာင္းထုတ္မယ္ဆိုတဲ့ စစ္ႀကီးကလည္း မၿပီးေသးဘူး။ ဂ်ပန္ေတြ ဓါးတရမ္းရမ္းနဲ႔ ေပၚျပဴလာျဖစ္လို႔ေကာင္းတုန္း။ ဂ်ပန္စစ္သားေတြရဲ႔ ရက္စက္႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ေနာက္လာတဲ့ေမာင္ပုလဲ ဒိုင္း၀န္ထက္ကဲေတာ့မွာလားဆိုတဲ့ သံသယနဲ႔ ႏွေခါင္းရံႈ႔သူေတြ ႐ွိေပမယ့္ ဒါ စစ္တိုက္ေနတာ၊ စစ္ေအာင္ႏိုင္ဖို႔ထက္ ဘယ္ဟာမွ အေရးမႀကီးဘူး၊ ဂ်ပန္ေတြက စစ္ေျမျပင္မွာ အေသခံ တိုက္ေနၾကတာ။ က်ဳပ္တို႔က ဒါေလာက္ကေလးမွ အနာမခံႏိုင္၊ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္၊ သည္းမခံႏိုင္ၾကဖူးလား ဆိုတဲ့ ႏွစ္သိမ့္သလို လႈံ႔ေဆာ္သလို စကားမ်ိဳးနဲ႔ ဘာမွ မေျပာသာပဲ ႐ွိေနၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ကေပးတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကလည္း တုတုစစ္စစ္ အေဆာင္အေယာင္အျပည့္နဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြးပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ဂ်ပန္အၾကံေပး ေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြ ႐ွိေစကာမူ ႏိုင္င့ံအႀကီးအကဲ အဓိပတိအ႐ွင္မင္းႀကီးက ျမန္မာျပည္ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပိုင္ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီလို႔ ကမၻာသိ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ အေပါင္းအပါ မဟာမိတ္ေတြကိုေတာင္ အတိအလင္း စစ္ေၾကညာထားေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဓိပတိႀကီးက သူ႔ကိုယ္သူ အာဏာ႐ွင္လို႔ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး တေသြး တသံ တမိန္႔ အာဏာ႐ွင္စနစ္နဲ႔ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္၊ ႀကီးပြါး တိုးတက္ ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ရဲရဲေတာက္ ေႂကြးေၾကာ္ထားေသးတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားတခုလံုးကို ၾကည့္ရင္လည္း ေအာက္ဆံုး သူႀကီးကအစ ထိပ္ဆံုး အဓိပတိႀကီးအထိ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဒီအေျခအေန ဒီျမင္ကြင္းေတြထဲမွာ အမ်ားျပည္သူ လူထုႀကီးရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘယ္လို ႐ွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါတြင္မကေသးဘူး၊ တိုင္းျပည္လံုး၀ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ေ႐ွ႔ေဆာင္ပါ၀င္ လႈပ္႐ွားေနၾကတဲ့ အင္အားစုမ်ား အတြင္းမွာလည္း ႏိုင္ငံေရးအယူအဆေတြ အေတြးေတြ ကြဲျပားေနၾက ေသးတယ္။ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္အေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်ပန္ကလိန္ကက်စ္လုပ္ၿပီး ႐ုပ္ေသး႐ုပ္မ်ားအျဖစ္ အသံုးခ်ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ သံသယနဲ႔ သိလာေပမယ့္ လက္လြန္ေနၿပီ။ ကိုယ္သိတဲ့အတိုင္း ေအာက္ေျခ အင္အားစုမ်ားကို အသိေပးၿပီး ေသနတ္ေျပာင္းကို ေနာက္ေၾကာင္း ဂ်ပန္ဖက္ ျပန္လွည့္ဖို႔ ဆိုတာလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ခံစားခ်က္ တခုတည္းေပၚတည္ၿပီး စိတ္ထဲ႐ွိသလို လုပ္လို႔ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ ေသးဘူး။ အေျမႇာ္အျမင္ ႐ွိရမယ္၊ အစီအစဥ္ ႐ွိရမယ္။ ေအာင့္အီးၿပီး ျပင္ဆင္စည္း႐ံုးရအံုးမယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေအာက္ေျခ လြတ္လပ္ရးတိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မူလအစီအစဥ္အတိုင္း ဂ်ပန္နဲ႔ ဆံုးခန္းတိုင္ေပါင္းၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားကို အၿပီးတိုင္ ေခ်မႈန္းတဲ့လမ္းနဲ႔ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး အရယူမယ္လို႔ ယံုၾကည္ယူဆ ေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ေသာ အင္အားစုမ်ားကေတာ့ ဂ်ပန္လည္းမေကာင္းဘူး၊ အဂၤလိပ္လည္းမေကာင္းဘူး၊ ႏွစ္ေကာင္စလံုးကို ခ်ရမယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဂ်ပန္ကိုေတာ့ တိုက္ရမယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္နဲ႔ မေပါင္းႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဒီကိစၥေတြက အထက္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ ကိစၥ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႔ အမိန္႔ကို ေစာင့္႐ံုပဲ၊ ဒီအတြင္း လုပ္ျမဲတိုင္း ဆက္လုပ္။ ဟိုဟာဒီဟာေတြ ဘာမွ လာမ႐ႈပ္နဲ႔လို႔ ဆိုၾကသူေတြလည္း ႐ွိတယ္။
ဒါေတြကို ၾကည့္ရင္ တိုင္းျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြက ဘယ္ေလာက္ ႐ႈပ္ေထြးသလဲ။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲလမ္းစဥ္က မပီျပင္ မျပတ္သားဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္၊ တနည္းေျပာရရင္ အမ်ိဳးေရးလိုအပ္ခ်က္က ဘာလဲ။ လိုအပ္ခ်က္က မွန္ကန္တဲ့ လြတ္လပ္ေရး လမ္းစဥ္႐ွိေရးနဲ႔ အဲဒီမွန္ကန္တဲ့ လမ္းစဥ္ေအာက္မွာ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ အင္အားစုမ်ား စုစည္းညီညြတ္မိဖို႔နဲ႔ ဒီလမ္းစဥ္ေအာက္မွာ တမ်ိဳးသားလံုး ညီညြတ္ေရးျဖစ္တယ္။
မွန္ကန္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲလမ္းစဥ္ဆိုတာ ဒီအခ်ိန္ ဒီကာလတုန္းက အေျခအေနမ်ားအရ "နာဇီ ဖက္ဆစ္၀င္႐ိုးတန္း စစ္အုပ္စုဟာ ကမၻာ့တိုင္းျပည္ႀကီးငယ္မ်ားကို မတရားက်ဴးေက်ာ္တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး အဓမၼအုပ္စိုးေနတဲ့အျပင္ ကမၻာ့က်န္တဲ့ တိုင္းျပည္ႀကီးငယ္မ်ားကိုလည္း အဓမၼတိုက္ခိုက္ၿပီး ကၽြန္ျပဳဖို႔ ႀကိဳးစားလ်က္ ႐ွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နာဇီဖက္ဆစ္စစ္၀ါဒီအုပ္စုဟာ ယေန႔တကမၻာလံုး႐ွိ ျပည္သူမ်ားရဲ႔ အဓိက ရန္သူႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဒီ ကမၻာ့ဘံုရန္သူကို ကမၻာ့ဒီမိုကေရစီ ျပည္သူမ်ားနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအစိုးရမ်ားက မဟာမိတ္ဖြဲ႔ၿပီး ရင္ဆိုင္ ဆန္႔က်င္ တြန္းလွန္တိုက္ခိုက္ ေခ်မႈန္းေနၾကတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္အခါ အေျခအေနမွာ ျမန္မာျပည္ဟာ မိမိတို႔ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ သက္ဆိုင္လာတဲ့ ဘံုရန္သူ စစ္အုပ္စု၀င္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ကမၻာ့ဒီမိုကေရစီ မဟာမိတ္အဖြဲ႔၀င္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား၊ ျပည္သူမ်ားနဲ႔ လက္တြဲပူးေပါင္းၿပီး ပါ၀င္ တိုက္ခိုက္ ေျခမႈန္းၾကရမယ္။ ဘံုရန္သူ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို တမ်ိဳးသားလံုး စည္း႐ံုးၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ တြန္းလွန္ ေခ်မႈန္းႏိုင္သေလာက္ ျမန္မာ့လံုး၀လြတ္လပ္ေရး အခြင့္လမ္း ပြင့္လန္းမယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို တိုက္ထုတ္ေခ်မႈန္းၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ေအာင္ပန္းကို ဆြတ္ခူးရမယ္" ဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီလမ္းစဥ္ဟာ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ပဲ။ ဦးလွက ဒီအမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔အတြက္ ႐ွိေနတဲ့ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို သိလ်က္နဲ႔ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ငန္းထဲကို ပိုင္းပိုင္းျဖတ္ျဖတ္ ပါ၀င္လာခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါဟာ ဟိုတုန္းက ဦးလွနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုတင္ေမာင္တို႔ ေျပာဆို မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ ပထမအခ်က္ ျဖစ္တယ္။
ဒုတိယအေၾကာင္းအရာက ဦးလွရဲ႔ စာေပလမ္းေၾကာင္း ေ႐ြးခ်ယ္ပံုကိစၥ ျဖစ္တယ္။ ဦးလွဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာေပ၀ါသနာ ပါတယ္။ ပရဟိတ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ အလုပ္ေတြလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ လူငယ္မ်ား ႀကီးပြါးေရးအသင္း၀င္ၿပီး လူငယ္မ်ား ဗလငါးတန္ ျပည့္၀ေရး၊ ေက်းလက္ေတာ႐ြာ ျပဳျပင္ေရး အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကဖို႔ လႈ႔ံေဆာ္လမ္းညႊန္တဲ့ စာေတြ ေရးတယ္။ လူငယ္မ်ားကို လမ္းညႊန္သလို သူကိုယ္တိုင္လည္း လိုက္နာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဖက္ဖက္က ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ ညီေအာင္ေနတယ္။ လုပ္တယ္။ ဘ၀ရပ္တည္ဖို႔ အလုပ္အကိုင္ ရၿပီးေတာ့လည္း အလုပ္ကိုလည္း တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္တယ္။ စာေရးလည္း မပ်က္တဲ့အျပင္ ႀကီးပြါးေရးမဂၢဇင္းကိုေတာင္ ကိုယ္ပိုင္အျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္တည္းျဖတ္ ႀကီးၾကပ္ ထုတ္ေ၀ႏိုင္တယ္။ သည္လိုႀကိဳးစားရင္း စာေပေလာကထဲ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီး တိုင္းျပည္သိ စာေရးဆရာ၊ စာနယ္ဇင္းဆရာဘ၀ ေရာက္တယ္။
ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဦးလွဟာ ငယ္ကတည္းက စာေပ၀ါသနာပါၿပီး အစဥ္တစိုက္ ႀကိဳးစားခဲ့သလို ႏိုင္ငံသိ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ အမ်ားက မွတ္ခ်က္ျပဳၾကတယ္။ ၀ါသနာပါတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒါက မဆန္းပါဘူး။ စာေပ၀ါသနာပါလို႔ စာေရးတယ္ဆိုရာမွာ ေရးစရာ စာေပအမ်ိဳးအစားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတာပဲ။ စာေပလမ္းေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတာပဲ။ ဒီအထဲက ဦးလွက အမ်ိဳးသားမ်ား ေခတ္မီေရး၊ ႏိုးၾကားေရးအတြက္၊ လႈံ႔ေဆာ္နည္းျပ လမ္းညႊန္တဲ့ စာမ်ိဳးကို ေ႐ြးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုမွာ ေသာ့ခ်က္က်တဲ့ လူငယ္(တက္လူ) (ယခုအေခၚ မ်ိဳးဆက္သစ္)ေတြကို ဦးတည္ၿပီး ေရးတယ္။ ေက်းလက္ ေတာ႐ြာမ်ားနဲ႔ ေက်းလက္ျပည္သူမ်ား ေခတ္မီႏိုးၾကားေရးကို ေရးတယ္။ ေခတ္ျပဳျပင္ေရးကို ေရးတယ္။ ေခတ္ကို ႏိုးၾကားေစတဲ့ စာေပမ်ိဳးကို သူကိုယ္တိုင္လည္းေရးၿပီး သူတပါးေရးၾကတာကိုလည္း အားေပးတယ္။ အဲဒါ ဦးလွရဲ႔ ထူးျခားခ်က္ပဲ။ ဒါဟာ စာေပေလာကထဲကို ေျခမခ်ခင္နဲ႔ ေျခခ်ပါၿပီဆိုကတည္းက ဦးလွဟာ အမ်ိဳးသားေရးလမ္း ေၾကာင္းေပၚကို စၿပီး တက္ခဲ့တယ္။ အမိ်ဳးသားေရးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ယခု (၄၃ ခုႏွစ္) ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲထဲ ပါ၀င္ေရာက္ေနခဲ့ တာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုတင္ေမာင္တို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကတယ္။
တတိယအခ်က္ကေတာ့ ဦးလွနဲ႔ အျခားအလားတူ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႔ ေခတ္ျပဳျပင္ေရး အေရးအသား ေတြဟာ အမ်ိဳးသားေရးလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းျခင္း ဟုတ္-မဟုတ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ ျဖစ္တယ္။ ဒါကလည္း ႐ွင္းပါတယ္။ ဒီတုန္းက ေခတ္ျပဳျပင္ေရး အေရးအသားေတြဟာ ဒီတုန္းက ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႔ အေျခအေနအရ တကယ္လိုအပ္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြက ပေဒသရာဇ္ ေျမ႐ွင္ ေျမကၽြန္စနစ္ေအာက္မွာ ႏွစ္ရာေထာင္ခ်ီၿပီး ေနခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျမန္မာျပည္ကို အႏိုင္က်င့္က်ဴးေက်ာ္ အုပ္စိုးလာတဲ့ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ အဂၤလန္ျပည္က အရင္း႐ွင္စနစ္ထိ ဖြ႔ံျဖိဳးၿပီးသားဆိုေတာ့ တေခတ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ေနာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့တာမို႔ ျမန္မာေတြ ေခတ္ေနာက္က်ေနတယ္လို႔ ေျပာရတာေပါ့။ ေခတ္ေနာက္က်တယ္ ဆိုရာမွာလည္း က႑တခုတည္း ႏွစ္ခုတည္းမွာသာ ေနာက္က်တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ဘ၀ေနနည္းထိုင္နည္းကအစ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြါးေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အဖက္ဖက္က ေထာင့္ေပါင္းစံု ေနာက္က်ေနတာမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ေနာက္က်ေနတာကို မိမိတို႔ ေ႐ွ႔တဆင့္ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္နဲ႔အညီ ေနတတ္ထိုင္တတ္၊ လုပ္တတ္ ကိုင္တတ္၊ ေတြးတတ္ေခၚတတ္ေအာင္ ျပဳျပင္ၾကဖို႔ ေရးသားႏိႈးေဆာ္ ညႊန္ျပျခင္းဟာ အမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းျခင္းပဲလို႔ ျမင္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ဦးလွဟာ ဒီလို ေခတ္ျပဳျပင္ေရးစာေပေတြ ေရးလို႔ ျပဳျပင္ေရး အလုပ္သက္သက္ကိုသာ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားသူလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပဳျပင္ေရး အလုပ္မ်ိဳးကိုသာ ဆုပ္ကိုင္ထားသူလို႔ ဆိုၾကရင္လည္း ယခုလို ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲထဲမွာ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုဆည္းမိစရာ အေၾကာင္း ႐ွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
(၂)
ဂ်ပန္တေခတ္လံုးမွာ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရည္႐ြယ္ခ်က္တူ လုပ္ငန္းစဥ္တူ လုပ္ၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိမ္ေလာက္ လူခ်င္းခဏတျဖဳတ္ ေတြ႔ခဲ့ၾကတာက လြဲလို႔ အတူတြဲၿပီး လုပ္ခြင့္မႀကံဳခဲ့ဘူး။ သူကလည္း သူ႔တာ၀န္နဲ႔သူ၊ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္တာ၀န္နဲ႔ကိုယ္ လုပ္ခဲ့ၾကရတယ္။ တကယ္တန္း လူခ်င္းတရင္း တႏွီး တပူးတြဲတြဲ လုပ္ဖို႔ အခြင့္ႀကံဳလာတာကေတာ့ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလဆန္းအစမွာ ျဖစ္တယ္။ အခြင့္ႀကံဳလာပံုကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ မွတ္မွတ္သားသား ႐ွိလွပါတယ္။
ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ အခ်ိန္နီးကပ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာက္ဆည္ခ႐ိုင္ကို ေခါင္းေဆာင္ဖို႔ တာ၀န္ က်တယ္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ဆန္း ဇန္န၀ါရီလလယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ မူလစီစဥ္တဲ့အတိုင္း မဟုတ္ပဲ အခ်ိန္ေစာၿပီး မတ္လ (၈) ရက္ေန႔မွာ ဂ်ပန္ကို စၿပီးတိုက္ၾကဖို႔ ဆက္သားနဲ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္ ေရာက္လာတယ္။ အားလံုးသိၾကၿပီး တဲ့အတိုင္း အဂၤလိပ္နဲ႔ မဟာမိတ္တပ္မ်ားက ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာပဲ တရၾကမ္း ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး မံု႐ြာ၊ ပခုကၠဴ၊ ျမင္းျခံတို႔ကို ထိုးေဖာက္ တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး ေဖေဖာ္၀ါရီ (၂၈) ရက္ေန႔မွာ မိတၳီလာၿမိဳ႔ကို သိမ္းပိုက္လိုက္တယ္။ မႏၱေလး-ရန္ကုန္လမ္းမႀကီးကို ခါးလယ္က ျဖတ္ပိတ္လိုက္တယ္။ ဂ်ပန္တပ္ေတြ မႏၱေလး-ရန္ကုန္လမ္းမႀကီးကို ေက်ာ္ၿပီး ႐ွမ္းေတာင္တန္းဘက္ဆီကို အလံုးအရင္းနဲ႔ ဆုတ္ခြါထြက္ေျပးၾကတယ္။ ဗိုလ္မႉဗထူးတပ္မ်ား မႏၱေလးတ၀ိုက္ ဂ်ပန္ေတြကို သုတ္သင္ ႐ွင္းလင္းၿပီး မတ္လကုန္ခါနီးမွာ ေက်ာက္ဆည္ခ႐ိုင္၊ စဥ့္ကိုင္ၿမိဳ႔နားက ေဒြးလွ႐ြာကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒြးလွ႐ြာမွာပဲ ဗိုလ္မႉးဗထူးတပ္မ်ားနဲ႔ ဆံုတယ္။ ေနာက္ ၂ ရက္ အၾကာမွာ ကိုေမာင္ေမာင္(ဗိုလ္မႉးႀကီးတင္စိုး၊ ၿငိမ္း ကြယ္လြန္)၊ သခင္တင္ေ႐ႊ (ေလထီး သခင္တင္ေ႐ႊ) တို႔နဲ႔အတူ ၿဗိတိသွ်တပ္ဖြဲ႔ (၁၃၆) က ကက္ပတိန္ေဘာ္လီ ပါလာၿပီး ဗိုလ္မႉးဗထူးနဲ႔ ေဆြးေႏြးတယ္။ ျမန္မာ့မ်ိဳးခ်စ္တပ္မ်ားက သီးျခားစစ္ေၾကာင္းဖြင့္ၿပီး ဂ်ပန္အႂကြင္းအက်န္မ်ားကို ႐ွင္းရင္း ပင္းတယ၊ ေအာင္ပန္းဘက္သို႔ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ဖို႔ သေဘာတူၾကတယ္။ အဂၤလိပ္တပ္ဆီက ဘာလက္နက္အကူအညီမွ မယူဘူး။ တပ္ခ်င္းမမွားရေအာင္ အဂၤလိပ္ စစ္ယူနီေဖာင္းအစံု (၁၀၀) ေလာက္ပဲ ယူၿပီး မတ္လကုန္ရက္မွာပဲ စစ္ေၾကာင္းစၿပီး ခ်ီတက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႔တန္းခ်ီတပ္နဲ႔ လိုက္ခြင့္မရဘူး။ စစ္ေနာက္ပိုင္းတာ၀န္နဲ႔ စစ္ရိကၡာစုေဆာင္းဖို႔ ဗိုလ္မႉးက တာ၀န္ေပးခဲ့တယ္။
တပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ စုေဆာင္းထားတဲ့ ရိကၡာလွည္းသံုးစီးနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႔တန္းလိုက္သြား တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရိကၡာလွည္းသံုးစီး ၿမိဳ႔ႀကီးေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႔ႀကီးကို ဗိုလ္မႉးတို႔ တပ္ေတြ သိမ္းၿပီးတာ တညအိပ္ ႏွစ္ရက္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။ တပ္စခန္းကို ေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္မႉးရဲ႔တဲမွာ ဗိုလ္မႉးကို မေတြ႔ရဘူး။ ကိုသိမ္းေမာင္ (ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးမ်ိဳးျမင့္- ၿငိမ္း လယ္/သစ္ ဒု၀န္ႀကီးေဟာင္း) ကိုပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ေန႔ညေန ငါးနာရီေလာက္မွာ ဗိုလ္မႉး ေ႐ွ႔တန္းက ျပန္ေရာက္လာတယ္။
ညေနစာစား ေခတၱအနားယူၿပီးေတာ့ ကိုညြန္႔ေအာင္ ဘာကိစၥလာလဲ။ ကိစၥအထူး႐ွိလားလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဗိုလ္မႉးက ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရိကၡာလည္းပို႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ေ႐ွ႔တန္းတပ္ထဲမွာ အၿပီးေနဖို႔ လာခဲ့တာပါလို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ဗိုလ္မႉး ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး "ဘာလဲဗ် ကိုညြန္႔ေအာင္၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္တပ္ကို စိတ္မခ်လို႔လား" လို႔ ေဒါသတႀကီး ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပ်ာယာခတ္သြားၿပီး ဗိုလ္မႉး ကၽြန္ေတာ့္စကားကို ဘာလိုနားလည္လိုက္သလဲဆိုတာ သိလိုက္တာနဲ႔ သူ႔စကား ေ႐ွ႔မဆက္ခင္မွာပဲ "မဟုတ္ဖူးဗိုလ္မႉး၊ ကၽြန္ေတာ္ တပ္ထဲေနမယ္ဆိုတာ ဗိုလ္မႉးထင္သလို ႏိုင္ငံေရးမႉးတာ၀န္မ်ိဳးနဲ႔ ေနခ်င္တာမ်ိဳး ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ိုး႐ိုးတပ္သားအျဖစ္နဲ႔ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး ေ႐ွ႔တန္းမွာ တိုက္ဖို႔ ေနခ်င္တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳး ေစာင့္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဂ်ပန္တေခတ္လံုး ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ တိုက္ဖို႔ လူအမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာစည္း႐ံုး ခဲ့တယ္။ အခု တကယ္တိုက္ရမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စစ္ေျမျပင္မွာ မ႐ွိဘူး။ ေနာက္တန္းမွာပဲ ႐ွိေနရမယ္ဆိုရင္ ဒီလူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို မ်က္ႏွာျပရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာပူတယ္" စသျဖင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်လိုက္တယ္။
ဒီေတာ့ ဗိုလ္မႉး မ်က္ႏွာေၾကာ ေလ်ာ့သြားၿပီး ခဏၾကာမွ "အင္း ကိုညြန္႔ေအာင္က ေသနတ္ကိုင္ တိုက္ခ်င္တာကိုး" တိုးတိုးညည္းပါတယ္။ အတန္ၾကာၿငိမ္ေနၿပီးမွ ေခါင္းျပန္ေမာ့ၿပီး စကားစေျပာတယ္။
"ကဲ အခ်ိန္လဲ မ႐ွိဘူး။ ေဒြးလွမွာတုန္းက ေအးေအးေဆးေဆး မေျပာခဲ့ရဘူး။ တိုတိုပဲ ေျပာၾကရေအာင္။ သိတဲ့အတိုင္း ဟိုတုန္းက က်ဳပ္တို႔ၾကံစည္ စီစဥ္ခဲ့ၾကသလို က်ဳပ္တို႔ဖာသာ က်ဳပ္တို႔ ဂ်ပန္ကိုတိုက္ထုတ္၊ လြတ္လပ္တဲ့ နယ္ေျမေတြ ထူေထာင္၊ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ လြတ္လပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြဖြဲ႔ ဆိုတဲ့နည္းမ်ိဳးနဲ႔ မတိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အခု အဂၤလိပ္ စစ္တပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ ထက္၀က္နီးပါးေလာက္ သိမ္းၿပီးမွ စၿပီး တိုက္ၾကရတယ္။ တိုက္ေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားသိတဲ့အတိုင္း သူတို႔ (အဂၤလိပ္စစ္တပ္) ဆီက က်ဳပ္တို႔ ဘာအကူအညီမွ မယူခဲ့ဘူး။ ရန္သူ႔လက္နက္ ကိုယ့္လက္နက္ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ တိုက္ေနၾကတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တို႔က လိုလားသည္ျဖစ္ေစ မလိုလားသည္ျဖစ္ေစ ဂ်ပန္မ႐ွိေတာ့တဲ့ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ စစ္တပ္ခ်ည္း လာတာမဟုတ္ဘူး။ စစ္တပ္ေနာက္က သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားကို ထူေထာင္ဖို႔ ကက္စဘီ CAS(B) [ျပည္သူ႔ေရးရာ၀န္ထမ္းအဖြဲ႔] ေတြပါ တပါတည္း ပါလာတယ္။ ဒီ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ လူထုႀကီးကို အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ၀ကြက္ၿပီး အပ္ထားရေတာ့မွာလား။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဂ်ပန္ကို တိုက္ထုတ္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့ နယ္ေျမေတြ ထူေထာင္၊ လြတ္လပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြ မဖြဲ႔ႏိုင္ေပမယ့္ ၿမိဳ႔ေရာေတာပါ ေဒသတိုင္းမွာ အဂၤလိပ္ၾသဇာ မေညာင္းေစဘဲ က်ဳပ္တို႔ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ (ဖတပလ) ရဲ႔ ၾသဇာသာ ေညာင္းေစရမယ္။ ဒါအတြက္ ေတာႀကိဳအံုၾကားမက်န္ ဖ-တ-ပ-လ- အဖြဲ႔ေတြ အျမန္ဆံုး ေပၚေပါက္လာေအာင္ စည္း႐ံုးဖြဲ႔စည္းမိဖို႔ လိုတယ္။ တႏိုင္ငံလံုး ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအလံ (အနီေရာင္ေအာက္ခံ ၾကယ္ျဖဴအလံ) ေတြနဲ႔ အနီေရာင္ လႊမ္းသြားေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ဖက္ဆစ္ကို တိုက္ေနတယ္ ဆို႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။ လက္႐ွိအေျခအေနအရ အဂၤလိပ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ၿပီး တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကရဦးမယ္။ လူထုက က်ဳပ္တို႔ဘက္မွာ ႐ွိေနဖို႔ လိုတယ္။ ဒါကို ခင္ဗ်ားလည္း နားလည္ၿပီးသားပဲ။
ကိုင္း တိုတိုနဲ႔ ျဖတ္ၾကစို႔။ ကိုညြန္႔ေအာင္ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္ပါ။ ျပန္ပါဆိုတာက ေက်ာက္ဆည္ကို မျပန္ပါနဲ႔။ မႏၱေလးကို သြားပါ။ မႏၱေလးက အထက္ျမန္မာျပည္အတြက္ အခ်က္အခ်ာက်တယ္။ ဆရာႀကီး (ဥၤီးရာဇတ္) တို႔ ဦးလွတို႔ကိုလည္း ေျပာျပပါ။ အဂၤလိပ္ဘက္က လက္ညိႇဳးေခါင္းၿငိမ့္မယ့္လူဆိုလို႔ တေကာင္တၿမီးမွ မက်န္ေအာင္ စည္း႐ံုးပါလို႔။ မနက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာ ဗိုလ္ဗစိန္တို႔ ဗိုလ္ရဲဒင္တို႔ကို မႏၱေလးဘက္ လႊတ္စရာ ႐ွိတယ္။ ကိုညြန္႔ေအာင္ သူတို႔နဲ႔ လိုက္သြားပါ။ က်ဳပ္လည္း မနက္ ခရီးထြက္စရာ႐ွိတယ္။ ဒါပါပဲ"
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေ႐ွ႔တန္းတပ္ထဲလဲ မေနရ၊ ေက်ာက္ဆည္လည္း မျပန္ရေတာ့ဘဲ မႏၱေလးေရာက္ၿပီး ဦးလွနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး အတူတြဲၿပီး လုပ္ကိုင္ရဖို႔ အခြင့္ႀကံဳလာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
(၃)
ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဧၿပီလဆန္း ၁၀ ရက္၊ ၁၁ ရက္ ျဖစ္မယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႔ ဂ်ပန္လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္တာ ရက္ပိုင္းပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မႏၱေလးသားေတြ မႏၱေလးၿမိဳ႔ေပၚ စံုစံုလင္လင္ ျပန္မေရာက္ၾကေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဖ-တ-ပ-လ အဖြဲ႔ ႐ံုးလုပ္မယ့္ ၈၄ လမ္း ေက်ာက္ေသြးတန္းက ရန္ကုန္ကိတ္မုံ႔တိုက္ေဟာင္း အေဆာက္အဦး ေရာက္ၿပီး ဆရာႀကီး (ဦးရာဇတ္) တို႔၊ ဦးလွတို႔ ကိုလွေအာင္ (ေညာင္တုန္းသခင္ထြန္းရင္) တို႔ကို ဗိုလ္မႉးမွာလိုက္တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ေ႐ွ႔တန္းအေျခအေန ေျပာျပတယ္။ ဦးလွတို႔ကလည္း ဖ-တ-ပ-လ အဖြဲ႔မွာ ပါ၀င္သင့္တဲ့ လူႀကီးေတြ မႏၱေလး ျပန္မေရာက္ေသး။ လူမစံုေသးလို႔ ယခုထိ ဖ-တ-ပ-လ မဖြဲ႔ႏိုင္ေသး၊ ဆိုင္းဘုတ္မတင္ႏိုင္ေသးေၾကာင္း၊ ယခု အေတာ္အတန္စံုၿပီး တေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ေစာင့္စရာ က်န္ေတာ့လို႔ မၾကာမီ ရက္ပိုင္းအတြင္း ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း။ ၿပီးေတာ့ ဖ-တ-ပ-လ ကို အထက္ျမန္မာျပည္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းဖို႔ စီစဥ္ထားေၾကာင္း ေျပာျပၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဘံုရိပ္သာ႐ွိရာ ပိုက္က်ံဳးကို ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးခ႐ိုင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး တင္ၿပီးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ မႏၱေလးကို အဂၤလိပ္တပ္ ၀င္ၿပီး တရက္ ႏွစ္ရက္ ကတည္းက တင္လိုက္တာလို႔ သိရတယ္။ ခ႐ိုင္ပါတီ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကိုသာ တင္ထားတာ ခ႐ိုင္ပါတီေကာ္မတီက မဖြဲ႔ရေသးဘူး။ လူမစံုေသးဘူး။ ဘံုရိပ္သာမွာ ကိုစံညြန္႔ (ပါတီေခါင္းေဆာင္) ကိုလွေအာင္ (ေညာ္တုန္းသခင္ထြန္းရင္) နဲ႔ မႏၱေလးၿမိဳ႔က ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ ရဲေဘာ္မ ေလး ငါး ေျခာက္ေယာက္ပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ကိုစံညြန္႔နဲ႔ ကိုလွေအာင္တို႔က ဖြဲ႔စည္းမယ့္ ဖ-ဆ-ပ-လ အထက္ျမန္မာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို (ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး အစား ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးလို႔ အမည္ေျပာင္းဖို႔ ဆရာႀကီးတို႔ ဦးလွတို႔နဲ႔ သေဘာတူၿပီးသား) အတြက္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံစည္းမ်ဥ္းမူၾကမ္း ေရးေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္တဲ့ ဖ-ဆ-ပ-လ ဖြဲ႔စည္းေရးအလုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ဦးလွတို႔ ဆရာႀကီးတို႔နဲ႔ တြဲၿပီးလုပ္ဖို႔ တာ၀န္ေပးတယ္။ အဲဒီကတည္းက ဦးလွနဲ႔ စၿပီး လက္ပြန္းတတီး တြဲခဲ့ရတာ ပါပဲ။
ေနာက္ေန႔ ဖဆပလအဖြဲ႔႐ံုးေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုးေတြ႔ရတဲ့ ကိစၥ ျပႆနာက သခင္သာခင္ ကိစၥပဲ။ သခင္သာခင္က ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ကသာခ႐ိုင္ ရဲ၀န္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္က ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး ျမစ္ႀကီးနား-ကသာကို သိမ္းေတာ့ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ စစ္ေျမျပင္လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ (Field Security Service = စစ္စံုေထာက္အဖြဲ႔) က သခင္သာခင္ကို ဖမ္းဆီးဖို႔ လုပ္လို႔ မႏၱေလးဘက္ ေ႐ွာင္တိမ္းလာရတယ္။ ဆရာႀကီးတို႔ ဦးလွတို႔က သခင္သာခင္ကို ဖဆပလအဖြဲ႔ ႐ံုးအေပၚထပ္ အခန္းထဲမွာ ၀ွက္ထားေပးရတယ္။ ဒီကိစၥအေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာႀကီးတို႔ ဦးလွတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ အဂၤလိပ္က ဂ်ပန္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး သူ႔ကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္ ရဲေဘာ္ေတြကို ရန္ၿငိႇဳးထား (Black List) စာရင္းမဲလုပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးကလဲ့စားေခ်ဖို႔ ျပင္ဆင္လာတာလည္း ႐ွိတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း အႏွိမ္ခံ အပယ္ခံ ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္သစၥာခံေတြက တို႔မီး႐ိႈ႔မီးလုပ္ၾကလို႔ ဖမ္းမယ္ ဆီးမယ္ လုပ္လာတာေတြလဲ ႐ွိတယ္။ ဒီအႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္တာက ဖဆပလ အဖြဲ႔ပဲ ႐ွိတယ္။ ဒိေတာ့ ဖဆပလ အဖြဲ႔ ျမန္ျမန္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမယ္လို႔ တဖက္က တြက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဖက္ကလည္း ဖဆပလအဖြဲ႔ကို အလ်င္စလို အေလာတႀကီးဖြဲ႔ၿပီး ဖဆပလ ဆိုင္းဘုတ္ ျမန္ျမန္တင္ႏိုင္ရင္ၿပီးေရာ လုပ္လို႔လည္း မသင့္ဘူး။ ဒီကိစၥမွာ ဦးလွရဲ႔ သေဘာထားက တကယ္ဆိုရင္ ဂ်ပန္႔လက္ေအာက္မွာ ကတည္းက တပ္မေတာ္ရယ္၊ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီရယ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရယ္ ညီညြတ္ေရးရၿပီး ဖတပလအဖြဲ႔ဆိုတာကို ဖြဲ႔ထားခဲ့ၾကၿပီပဲ။ နဂိုကတည္းက ႐ွိၿပီးသားမို႔ အဂၤလိပ္ ၀င္လာလာခ်င္း ဆိုင္းဘုတ္တင္ၿပီးမွ အျခားပါတီစံုက လူႀကီးေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ က်ဳပ္တို႔ ဖတပလ ထဲ ၀င္ၾကပါဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး အေျပာမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ မေျပာခ်င္ဘူး။ အျခား ႐ွိသမွ် ပါတီစံုက လူႀကီးေတြ၊ ဆိုင္ရာေဒသအလိုက္ ၾသဇာတိကၠမ ႐ွိၿပီး ေျပာေရးဆိုစ႐ွိတဲ့ လူႀကီးေတြ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အစံုအညီပါၿပီး အားလံုး အလံုးစံုအညီ ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးကို အညီအညြတ္ ဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး အျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါမွ အားလံုး သံသယကင္းကင္းနဲ႔ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရး၊ တကယ့္ညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ရာေရာက္မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားပဲ။
ဒီသေဘာထားဟာ အမ်ိဳးညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ရာမွာ အင္မတန္ ျဖဴစင္သန္႔႐ွင္းတဲ့ သေဘာထားပဲ။ ဗိုလ္မႉးဗထူးမွာလိုက္တဲ့ အဂၤလိပ္ဘက္ လက္ညိႇဳးေထာင္ ေခါင္းၿငိမ့္မယ့္လူက တေယာက္တေလမွ မက်န္ေစနဲ႔ ဆိုတဲ့စကားနဲ႔လည္း ကိုက္ညီတယ္။ ဦးလွဟာ သူ႔ရင္ထဲက သေဘာထား စိတ္ထားအတိုင္ပဲ လက္ေတြ႔လည္း ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အလြန္အပင္ပန္းခံတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႔ ျပန္မေရာက္ေသးတဲ့ ပါတီစံု လူႀကီးတခ်ိဳ႔ကို စာအျပည့္အစံုေရး လူလႊတ္ၿပီး အျမန္ေရာက္လာေအာင္ စည္း႐ံုးေခၚေဆာင္တယ္။ မႏၱေလးအနီးနား တ၀ိုက္ေလာက္ဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္ မျဖစ္မေန သြားေဆြးေႏြးတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး မေကာင္းေတာ့ ျမင္းလွည္းနဲ႔ စက္ဘီးနဲ႔ သူ႔စားရိတ္နဲ႔ သူသြားတယ္။ မညည္းဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႔ ၾသ၀ါဒကိုလည္း သြားၿပီး ခံယူလိုက္ေသးတယ္။ ဆရာေတာ္ေတြက ဘယ္သူေတြ ပါသင့္တယ္လို႔ ၾသ၀ါဒေပးရင္ အဲဒီပုဂိၢဳလ္ကိုလည္း ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး ေဆြးေႏြးတယ္။ ၿပီးရင္ ဆရာေတာ္ေတြဆီ ျပန္သတင္းပို႔ ျပန္အစီရင္ခံတယ္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ပါတီစံုက လူႀကီးေတြ ဆိုတာက အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ တြင္းေတြ။ သူတို႔ဘက္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဦးလွက လူငယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူငယ္ေတြဘက္က ၾကည့္ေတာ့ ဦးလွက လူႀကီး။ ဦးလွက လူႀကီးဆိုလည္းဟုတ္၊ လူငယ္ဆိုလည္းဟုတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က လူႀကီးလို႔ သတ္မွတ္ေပမယ့္ ဦးလွက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္ လူငယ္အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္သားေတြလို တန္းတူ လႈပ္႐ွားႏိုင္တယ္။ ဖ်တ္လတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ရင့္က်က္တယ္။
ဒီေလာက္ ဖဆပလအဖြဲ႔ အျမန္ဆံုး အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလႈပ္႐ွားေနတဲ့ၾကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဆိုင္းဘုတ္တင္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဖဆပလ ဆိုင္းဘုတ္မတင္ရေသးခင္ အရင္ဦးေအာင္ တင္ရေကာင္းလားဆိုၿပီးေတာ့ ပါတီေရးဦးစားေပးတယ္လို႔ စြပ္စြဲသံ မေက်နပ္သံေတြ ၾကားလာရတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ဦးလွတို႔ ဆရာႀကီးတို႔ကေတာ့ ဒီလို စစ္အတြင္းကာလထဲမွာပဲ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ ပါတီတခုရဲ႔ တရား၀င္ ရပ္တည္မႈကို ရေအာင္ယူကာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ အၿငိဳးအေတးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားရဲ႔ လံုျခံဳမႈအတြက္ မည္မွ် အက်ိဳးသက္ေရာက္ေၾကာင္း သိျမင္ နားလည္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႀကံဳလာတိုင္း ဒီကိစၥကို ေျပေျပ လည္လည္ျဖစ္ေအာင္ ႐ွင္းျပတတ္ၾကပါတယ္။
ဖဆပလ အထက္ဗမာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းဖို႔ ပါတီစံု လူႀကီးေတြ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ ဆိုေတာ့ ဦးလွပဲ သတိတရနဲ႔ ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ဆိုင္းကေလး ဗံုကေလးလည္း ပါဦးမွေကာင္းမွာဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ခင္ ကတည္းက သူနဲ႔ ကိုလွေအာင္နဲ႔ ေအ၀မ္းဆရာညႇာဆီသြား၊ သီခ်င္းမွာ ပါရမယ့္အေၾကာင္းအရာကို စာသားကို ႐ွင္းျပၿပီး 'လူထုစစ္' သီခ်င္း အစပ္ခိုင္းသတဲ့။ သဘက္ခါေလာက္ ဖြင့္ပြဲလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ သီခ်င္းလို႔ ၿပီးမၿပီး ဆရာညႇာအိမ္ကို သြားေမးတဲ့အခါ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လိုက္သြားတယ္။ ဆရာညႇာက သီခ်င္းေရးၿပီးၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ပါးစပ္ဆိုင္းအေတာေလးနဲ႔ သီဆိုျပေတာ့ ဦးလွက သူအဓိကထားၿပီး ေျပာခဲ့တဲ့ အျမင္မွန္ မွန္ၾကဖို႔ ဆိုတဲ့သေဘာကေလး မပါလို႔ စိတ္ထဲ သိတ္ေက်နပ္ပံုမရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာမွာ ၾကမ္းၾကဳတ္ရက္စက္တဲ့ နာဇီဖက္ဆစ္ေတြကို လူထုက ၀ိုင္းတိုက္ရမယ္ဆိုတာေလး ပါေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္ ဆိုၿပီး လက္ခံခဲ့တယ္။ ဒီအေၾကာင္း မိုးဂ်ာနယ္ ၁၉၉၆ ႏို၀င္ဘာလထုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အက်ယ္ ေရးခဲ့ၿပီးလို႔ အထူးမေဖာ္ျပလိုေတာ့ပါဘူး။ ဦးလွရဲ႔ အျမင္မွန္ မွန္ၾကဖို႔ဆိုတာ စကားလံုးက ခပ္ဆန္းဆန္းမို႔ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ ယခုထိ စြဲေနတာပါ။ ဦးလွ အေရးထားၿပီး သီခ်င္းကတဆင့္ လူထုကို ေျပာခ်င္တာက က်ဳပ္တို႔ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ကိုတိုက္ၾကတာ အဂၤလိပ္အ႐ွင္သခင္ေဟာင္းကို ျပန္ေခၚဖို႔ တိုက္ေနၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ကမၻာ့လူထုရဲ႔ ကမၻာ့နံပါတ္တစ္ ဘံုရန္သူႀကီးကို ကမၻာ့လူထုႀကီးရဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေရးအေတြက္ ကမၻာ့လူထုႀကီးနဲ႔ လက္တြဲၿပီး တိုက္ေနၾကတဲ့စစ္မို႔ လူထုစစ္လို႔ ေခၚတာဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေပၚလြင္ေစခ်င္တာ ျဖစ္တယ္။
အဲသည္ေနာက္ ဖြင့္ပြဲမလုပ္ခင္တရက္ အလိုေလာက္မွာပဲ အိႏိၵယျပည္ ကိုသိန္းေဖ (ဦးသိန္းေဖျမင့္ ကြယ္လြန္) တို႔ဆီက လႊတ္လိုက္တဲ့ ကိုေက်ာ္ရင္ (ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ကြယ္လြန္)၊ ကိုလွေသာင္း (ဦးလွေသာင္း လမ္းစဥ္ပါတီသုေတသနဌာန ဌာနခြဲမႉး ကြယ္လြန္) နဲ႔ ေလထီးဆင္း ရဲေဘာ္သံုးေယာက္တို႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ အိႏၵိယျပည္က လာၾကတာဆိုေတာ့ ကမၻာအႏွ႔ံ စစ္အေျခအေန၊ ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြ၊ အိႏၵိယျပည္ ဆင္းမလားၿမိဳ႔မွာ အေျခစိုက္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ စစ္ေျပးဘုရင္ခံအစိုးရရဲ႔ အၾကံအစည္သတင္းအားလံုး ၾကားရ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖဆပလ ဖြင့္ပြဲမွာ ကိုေက်ာ္ရင္ကို စကားေျပာဖို႔ ဦးလွတို႔က အစီအစဥ္ ထည့္ဆြဲလိုက္ၾကတယ္။
ဖဆပလ (အထက္ဗမာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္) ဆိုင္းဘုတ္တင္ဖြင့္ပြဲ အခန္းအနားကို ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ဧည့္ပရိသတ္ အေျမာက္အျမားနဲ႔ စည္စည္ကားကား က်င္းပႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဖြင့္ပြဲမွာ အထက္ျမန္မာျပည္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႔ အမႈေဆာင္ လူႀကီးမ်ားစာရင္းကို ေက်ညာပါတယ္။ အလုပ္အမႈေဆာင္မ်ား ဖြဲ႔စည္းတာ၀န္ခြဲေ၀ရာမွာ ပါတီစံုက လူႀကီးမ်ားကို အလုပ္အမႈေဆာင္မ်ား၊ စည္း႐ံုးဖြဲ႔စည္းေရး၊ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး၊ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး စတဲ့ ဌာနႀကီးေတြမွာ တာ၀န္ခံ ဌာနမႉးမ်ားအျဖစ္ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္မ်ားက ဌာနအသီးသီးမွာ တြဲဖက္အမႈေဆာင္မ်ားအျဖစ္နဲ႔ ထားၿပီး ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့တာလည္း ဦးလွနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္တို႔ရဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ရာမွာ ေျဖာင့္မတ္ျဖဴစင္တဲ့ သေဘာထားကို ျပသရာေရာက္တာမို႔ ပါတီစံု လူႀကီးမ်ား သံသယကင္းကင္းနဲ႔ ေက်နပ္အားရမႈ ႐ွိခဲ့တာလည္း မွတ္သားစရာ တကြက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကိုေက်ာ္ရင္ ေဟာေျပာတဲ့အခါေရာက္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ရင္က အေျပာလည္းေကာင္း၊ အာ၀ဇၨန္းကလည္း႐ႊင္၊ ကမၻာ့သတင္းေတြကလည္း စံုၿပီး လူထုစစ္ဆိုတဲ့သေဘာကိုလည္း ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ျမင္ေအာင္ ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာႏို္င္ေတာ့ ဖြင့္ပြဲတက္ေရာက္ေနတဲ့ ပရိသတ္အားလံုး ေက်နပ္အားရလြန္းလို႔ လက္ခုပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္းမို႔ ခန္းမတခုလံုး ဟိန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ ကိုေက်ာ္ရင္ ေဟာေျပာၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေအ၀မ္းဆရာညႇာတို႔က လူထုစစ္သီခ်င္းနဲ႔ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖ အခန္းအနား ၿပီးဆံုးပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းမွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို မ်ိဳးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြက သံႀကီးမဲႀကီး တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းေနၾကရဆဲ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႔ ဂ်ပန္စစ္ေျခဖေနာင့္ေအာက္က လြတ္ခဲ့တာ လသားမွ် မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္အတြင္း ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာ ပထမဆံုး တရား၀င္ ဖဆပလ အထက္ျမန္မာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႔စည္းဖြင့္လွစ္ ႏိုင္ခဲ့ျခင္းအားျဖင့္ ဦးလွႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးအုတ္ျမစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ႏိုင္ခဲ့ တာဟာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲသမိုင္းမွာ မေမ့ေကာင္းစရာ မွတ္တိုင္တခုအျဖစ္ သတိရၿပီး ယခုတိုင္ ပီတိျဖစ္ေနမိပါေသးတယ္။
ပထမပိုင္းၿပီး။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
[မာယာစာဖတ္ပရိသတ္သို႔ ေတာင္းပန္ခ်က္- 'ဦးညြန္႔ေအာင္ရဲ႔ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးသမားဘ၀ ဦးလွ' ေဆာင္းပါးဟာ အခန္း(၉) ခန္းနဲ႔ ေရးသားဖြဲစည္းထားတဲ့ စာမ်က္ႏွာ (၂၀) ႐ွိတဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါ၍ မာယာအေနျဖင့္ ၃ ပိုင္းခြဲၿပီး ေဖာ္ျပမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။]
{ႀကီးပြါးေရးစာအုပ္တိုက္ထုတ္ "ႏွစ္ ၉၀ ျပည့္ လူထုဦးလွ"၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၀ ျပည့္ ဇြန္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ }
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာၾက ေဆြးေႏြးၾကတာ တနာရီမၾကာပါဘူး။ သည္တုန္းက ဦးလွဆီက ထြက္လာၿပီး မတၱရာဘက္ ခရီးဆက္ၾကေတာ့ ဦးလွနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုတင္ေမာင့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့တာ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့တာ ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
ပထမအခ်က္က ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရး လွ်ိဳ႔၀ွက္စည္း႐ံုး လႈပ္႐ွားၾကတဲ့ လုပ္ငန္းထဲမွာ ဦးလွ ပါ၀င္ေနတဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္။ ဂ်ပန္စစ္ဘီလူးရဲ႔ အုပ္စိုးမႈေအာက္မွာ သူ႔ကို (ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ကို) ျပန္ၿပီး ဆန္႔က်င္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတာ ဘယ္မွ်ေလာက္ အႏၱရာယ္ႀကီးေၾကာင္း ဂ်ပန္ေခတ္ ေနဖူးသူတိုင္း သိမွာပါ။ သာမန္ အရပ္သားကို မဆိုထားနဲ႔ သူနဲ႔တြဲၿပီးအတူ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ကို တိုက္ေနတဲ့ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္လို အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳး၊ သူတို႔၀ါဒျဖစ္တဲ့ အေ႐ွ႔အာ႐ွ သာတူညီမွ် ေကာင္းစားေရးဆိုတာကို အေျချပဳ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အာ႐ွလူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ံုးမ်ိဳးကိုေတာင္ သူတို႔ စိတ္အလိုမက်ရင္ အၾကမ္းဖက္တယ္။ ပါး႐ိုက္ နား႐ိုက္ လုပ္တယ္။ ဂ်ပန္စစ္သားေတြရဲ႔ ရက္စက္မႈ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ၊ အ႐ွက္ကင္းမဲ့ၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့စ႐ိုက္ ျပည္သူ႔ပစၥည္း အဓမၼလုယက္မႈ၊ မၾကားဖူး မၾကံဳဖူးတဲ့ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္နည္းမ်ိဳးစံု စတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြဟာ ျမင္ရ ၾကားရသူတိုင္း ၾကက္သီးထစရာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းလို႔ အခ်ိန္မေ႐ြး အႏၱရာယ္က်ေရာက္ႏိုင္တဲ့ အုပ္စိုးမႈေအာက္မွာ အႏၱရာယ္ကို မသိမဟုတ္ သိလ်က္နဲ႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ ခိုင္မာရင္ ဒါေတြက မဆန္းပါဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဦးလွကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။
ဒါတြင္မကေသးဘူး။ ေနာက္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ ႐ွိေသးတယ္။ အဲဒါက အဲဒီအခ်ိန္ကာလတုန္းက ျပည္သူလူထုႀကီး တခုလံုးေကာ၊ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ အင္အားစုေတြ အတြင္းမွာေရာ ႏိုင္ငံေရး အျမင္မ႐ွင္းဘူး။ မၾကည္လင္ဘူး။ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေ႐ွ႔ဆက္ခ်ီတက္ရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေ၀၀ါးေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို ႏွစ္တရာေက်ာ္ ကၽြန္ျပဳထားခဲ့တဲ့ မူရင္းရန္သူ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားကို ဂ်ပန္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ေမာင္းထုတ္ခဲ့တာ မၾကာေသးဘူး။ ကူညီေမာင္းထုတ္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ ဂ်ပန္ကို တမ်ိဳးသားလံုးက ေက်းဇူးတင္လို႔လည္း မဆံုးေသးဘူး အဂၤလိပ္ကို အၿပီးအတိုင္ ေမာင္းထုတ္မယ္ဆိုတဲ့ စစ္ႀကီးကလည္း မၿပီးေသးဘူး။ ဂ်ပန္ေတြ ဓါးတရမ္းရမ္းနဲ႔ ေပၚျပဴလာျဖစ္လို႔ေကာင္းတုန္း။ ဂ်ပန္စစ္သားေတြရဲ႔ ရက္စက္႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ေနာက္လာတဲ့ေမာင္ပုလဲ ဒိုင္း၀န္ထက္ကဲေတာ့မွာလားဆိုတဲ့ သံသယနဲ႔ ႏွေခါင္းရံႈ႔သူေတြ ႐ွိေပမယ့္ ဒါ စစ္တိုက္ေနတာ၊ စစ္ေအာင္ႏိုင္ဖို႔ထက္ ဘယ္ဟာမွ အေရးမႀကီးဘူး၊ ဂ်ပန္ေတြက စစ္ေျမျပင္မွာ အေသခံ တိုက္ေနၾကတာ။ က်ဳပ္တို႔က ဒါေလာက္ကေလးမွ အနာမခံႏိုင္၊ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္၊ သည္းမခံႏိုင္ၾကဖူးလား ဆိုတဲ့ ႏွစ္သိမ့္သလို လႈံ႔ေဆာ္သလို စကားမ်ိဳးနဲ႔ ဘာမွ မေျပာသာပဲ ႐ွိေနၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ကေပးတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကလည္း တုတုစစ္စစ္ အေဆာင္အေယာင္အျပည့္နဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြးပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ဂ်ပန္အၾကံေပး ေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြ ႐ွိေစကာမူ ႏိုင္င့ံအႀကီးအကဲ အဓိပတိအ႐ွင္မင္းႀကီးက ျမန္မာျပည္ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပိုင္ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီလို႔ ကမၻာသိ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ အေပါင္းအပါ မဟာမိတ္ေတြကိုေတာင္ အတိအလင္း စစ္ေၾကညာထားေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဓိပတိႀကီးက သူ႔ကိုယ္သူ အာဏာ႐ွင္လို႔ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး တေသြး တသံ တမိန္႔ အာဏာ႐ွင္စနစ္နဲ႔ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္၊ ႀကီးပြါး တိုးတက္ ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ရဲရဲေတာက္ ေႂကြးေၾကာ္ထားေသးတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားတခုလံုးကို ၾကည့္ရင္လည္း ေအာက္ဆံုး သူႀကီးကအစ ထိပ္ဆံုး အဓိပတိႀကီးအထိ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဒီအေျခအေန ဒီျမင္ကြင္းေတြထဲမွာ အမ်ားျပည္သူ လူထုႀကီးရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘယ္လို ႐ွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါတြင္မကေသးဘူး၊ တိုင္းျပည္လံုး၀ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ေ႐ွ႔ေဆာင္ပါ၀င္ လႈပ္႐ွားေနၾကတဲ့ အင္အားစုမ်ား အတြင္းမွာလည္း ႏိုင္ငံေရးအယူအဆေတြ အေတြးေတြ ကြဲျပားေနၾက ေသးတယ္။ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္အေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်ပန္ကလိန္ကက်စ္လုပ္ၿပီး ႐ုပ္ေသး႐ုပ္မ်ားအျဖစ္ အသံုးခ်ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ သံသယနဲ႔ သိလာေပမယ့္ လက္လြန္ေနၿပီ။ ကိုယ္သိတဲ့အတိုင္း ေအာက္ေျခ အင္အားစုမ်ားကို အသိေပးၿပီး ေသနတ္ေျပာင္းကို ေနာက္ေၾကာင္း ဂ်ပန္ဖက္ ျပန္လွည့္ဖို႔ ဆိုတာလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ခံစားခ်က္ တခုတည္းေပၚတည္ၿပီး စိတ္ထဲ႐ွိသလို လုပ္လို႔ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ ေသးဘူး။ အေျမႇာ္အျမင္ ႐ွိရမယ္၊ အစီအစဥ္ ႐ွိရမယ္။ ေအာင့္အီးၿပီး ျပင္ဆင္စည္း႐ံုးရအံုးမယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေအာက္ေျခ လြတ္လပ္ရးတိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မူလအစီအစဥ္အတိုင္း ဂ်ပန္နဲ႔ ဆံုးခန္းတိုင္ေပါင္းၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားကို အၿပီးတိုင္ ေခ်မႈန္းတဲ့လမ္းနဲ႔ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး အရယူမယ္လို႔ ယံုၾကည္ယူဆ ေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ေသာ အင္အားစုမ်ားကေတာ့ ဂ်ပန္လည္းမေကာင္းဘူး၊ အဂၤလိပ္လည္းမေကာင္းဘူး၊ ႏွစ္ေကာင္စလံုးကို ခ်ရမယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဂ်ပန္ကိုေတာ့ တိုက္ရမယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္နဲ႔ မေပါင္းႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဒီကိစၥေတြက အထက္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ ကိစၥ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႔ အမိန္႔ကို ေစာင့္႐ံုပဲ၊ ဒီအတြင္း လုပ္ျမဲတိုင္း ဆက္လုပ္။ ဟိုဟာဒီဟာေတြ ဘာမွ လာမ႐ႈပ္နဲ႔လို႔ ဆိုၾကသူေတြလည္း ႐ွိတယ္။
ဒါေတြကို ၾကည့္ရင္ တိုင္းျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြက ဘယ္ေလာက္ ႐ႈပ္ေထြးသလဲ။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲလမ္းစဥ္က မပီျပင္ မျပတ္သားဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္၊ တနည္းေျပာရရင္ အမ်ိဳးေရးလိုအပ္ခ်က္က ဘာလဲ။ လိုအပ္ခ်က္က မွန္ကန္တဲ့ လြတ္လပ္ေရး လမ္းစဥ္႐ွိေရးနဲ႔ အဲဒီမွန္ကန္တဲ့ လမ္းစဥ္ေအာက္မွာ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ အင္အားစုမ်ား စုစည္းညီညြတ္မိဖို႔နဲ႔ ဒီလမ္းစဥ္ေအာက္မွာ တမ်ိဳးသားလံုး ညီညြတ္ေရးျဖစ္တယ္။
မွန္ကန္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲလမ္းစဥ္ဆိုတာ ဒီအခ်ိန္ ဒီကာလတုန္းက အေျခအေနမ်ားအရ "နာဇီ ဖက္ဆစ္၀င္႐ိုးတန္း စစ္အုပ္စုဟာ ကမၻာ့တိုင္းျပည္ႀကီးငယ္မ်ားကို မတရားက်ဴးေက်ာ္တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး အဓမၼအုပ္စိုးေနတဲ့အျပင္ ကမၻာ့က်န္တဲ့ တိုင္းျပည္ႀကီးငယ္မ်ားကိုလည္း အဓမၼတိုက္ခိုက္ၿပီး ကၽြန္ျပဳဖို႔ ႀကိဳးစားလ်က္ ႐ွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နာဇီဖက္ဆစ္စစ္၀ါဒီအုပ္စုဟာ ယေန႔တကမၻာလံုး႐ွိ ျပည္သူမ်ားရဲ႔ အဓိက ရန္သူႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဒီ ကမၻာ့ဘံုရန္သူကို ကမၻာ့ဒီမိုကေရစီ ျပည္သူမ်ားနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအစိုးရမ်ားက မဟာမိတ္ဖြဲ႔ၿပီး ရင္ဆိုင္ ဆန္႔က်င္ တြန္းလွန္တိုက္ခိုက္ ေခ်မႈန္းေနၾကတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္အခါ အေျခအေနမွာ ျမန္မာျပည္ဟာ မိမိတို႔ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ သက္ဆိုင္လာတဲ့ ဘံုရန္သူ စစ္အုပ္စု၀င္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ကမၻာ့ဒီမိုကေရစီ မဟာမိတ္အဖြဲ႔၀င္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား၊ ျပည္သူမ်ားနဲ႔ လက္တြဲပူးေပါင္းၿပီး ပါ၀င္ တိုက္ခိုက္ ေျခမႈန္းၾကရမယ္။ ဘံုရန္သူ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို တမ်ိဳးသားလံုး စည္း႐ံုးၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ တြန္းလွန္ ေခ်မႈန္းႏိုင္သေလာက္ ျမန္မာ့လံုး၀လြတ္လပ္ေရး အခြင့္လမ္း ပြင့္လန္းမယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို တိုက္ထုတ္ေခ်မႈန္းၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ေအာင္ပန္းကို ဆြတ္ခူးရမယ္" ဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီလမ္းစဥ္ဟာ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ပဲ။ ဦးလွက ဒီအမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔အတြက္ ႐ွိေနတဲ့ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို သိလ်က္နဲ႔ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ငန္းထဲကို ပိုင္းပိုင္းျဖတ္ျဖတ္ ပါ၀င္လာခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါဟာ ဟိုတုန္းက ဦးလွနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုတင္ေမာင္တို႔ ေျပာဆို မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ ပထမအခ်က္ ျဖစ္တယ္။
ဒုတိယအေၾကာင္းအရာက ဦးလွရဲ႔ စာေပလမ္းေၾကာင္း ေ႐ြးခ်ယ္ပံုကိစၥ ျဖစ္တယ္။ ဦးလွဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာေပ၀ါသနာ ပါတယ္။ ပရဟိတ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ အလုပ္ေတြလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ လူငယ္မ်ား ႀကီးပြါးေရးအသင္း၀င္ၿပီး လူငယ္မ်ား ဗလငါးတန္ ျပည့္၀ေရး၊ ေက်းလက္ေတာ႐ြာ ျပဳျပင္ေရး အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကဖို႔ လႈ႔ံေဆာ္လမ္းညႊန္တဲ့ စာေတြ ေရးတယ္။ လူငယ္မ်ားကို လမ္းညႊန္သလို သူကိုယ္တိုင္လည္း လိုက္နာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဖက္ဖက္က ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ ညီေအာင္ေနတယ္။ လုပ္တယ္။ ဘ၀ရပ္တည္ဖို႔ အလုပ္အကိုင္ ရၿပီးေတာ့လည္း အလုပ္ကိုလည္း တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္တယ္။ စာေရးလည္း မပ်က္တဲ့အျပင္ ႀကီးပြါးေရးမဂၢဇင္းကိုေတာင္ ကိုယ္ပိုင္အျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္တည္းျဖတ္ ႀကီးၾကပ္ ထုတ္ေ၀ႏိုင္တယ္။ သည္လိုႀကိဳးစားရင္း စာေပေလာကထဲ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီး တိုင္းျပည္သိ စာေရးဆရာ၊ စာနယ္ဇင္းဆရာဘ၀ ေရာက္တယ္။
ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဦးလွဟာ ငယ္ကတည္းက စာေပ၀ါသနာပါၿပီး အစဥ္တစိုက္ ႀကိဳးစားခဲ့သလို ႏိုင္ငံသိ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ အမ်ားက မွတ္ခ်က္ျပဳၾကတယ္။ ၀ါသနာပါတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒါက မဆန္းပါဘူး။ စာေပ၀ါသနာပါလို႔ စာေရးတယ္ဆိုရာမွာ ေရးစရာ စာေပအမ်ိဳးအစားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတာပဲ။ စာေပလမ္းေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတာပဲ။ ဒီအထဲက ဦးလွက အမ်ိဳးသားမ်ား ေခတ္မီေရး၊ ႏိုးၾကားေရးအတြက္၊ လႈံ႔ေဆာ္နည္းျပ လမ္းညႊန္တဲ့ စာမ်ိဳးကို ေ႐ြးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုမွာ ေသာ့ခ်က္က်တဲ့ လူငယ္(တက္လူ) (ယခုအေခၚ မ်ိဳးဆက္သစ္)ေတြကို ဦးတည္ၿပီး ေရးတယ္။ ေက်းလက္ ေတာ႐ြာမ်ားနဲ႔ ေက်းလက္ျပည္သူမ်ား ေခတ္မီႏိုးၾကားေရးကို ေရးတယ္။ ေခတ္ျပဳျပင္ေရးကို ေရးတယ္။ ေခတ္ကို ႏိုးၾကားေစတဲ့ စာေပမ်ိဳးကို သူကိုယ္တိုင္လည္းေရးၿပီး သူတပါးေရးၾကတာကိုလည္း အားေပးတယ္။ အဲဒါ ဦးလွရဲ႔ ထူးျခားခ်က္ပဲ။ ဒါဟာ စာေပေလာကထဲကို ေျခမခ်ခင္နဲ႔ ေျခခ်ပါၿပီဆိုကတည္းက ဦးလွဟာ အမ်ိဳးသားေရးလမ္း ေၾကာင္းေပၚကို စၿပီး တက္ခဲ့တယ္။ အမိ်ဳးသားေရးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ယခု (၄၃ ခုႏွစ္) ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲထဲ ပါ၀င္ေရာက္ေနခဲ့ တာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုတင္ေမာင္တို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကတယ္။
တတိယအခ်က္ကေတာ့ ဦးလွနဲ႔ အျခားအလားတူ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႔ ေခတ္ျပဳျပင္ေရး အေရးအသား ေတြဟာ အမ်ိဳးသားေရးလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းျခင္း ဟုတ္-မဟုတ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ ျဖစ္တယ္။ ဒါကလည္း ႐ွင္းပါတယ္။ ဒီတုန္းက ေခတ္ျပဳျပင္ေရး အေရးအသားေတြဟာ ဒီတုန္းက ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႔ အေျခအေနအရ တကယ္လိုအပ္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြက ပေဒသရာဇ္ ေျမ႐ွင္ ေျမကၽြန္စနစ္ေအာက္မွာ ႏွစ္ရာေထာင္ခ်ီၿပီး ေနခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျမန္မာျပည္ကို အႏိုင္က်င့္က်ဴးေက်ာ္ အုပ္စိုးလာတဲ့ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ အဂၤလန္ျပည္က အရင္း႐ွင္စနစ္ထိ ဖြ႔ံျဖိဳးၿပီးသားဆိုေတာ့ တေခတ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ေနာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့တာမို႔ ျမန္မာေတြ ေခတ္ေနာက္က်ေနတယ္လို႔ ေျပာရတာေပါ့။ ေခတ္ေနာက္က်တယ္ ဆိုရာမွာလည္း က႑တခုတည္း ႏွစ္ခုတည္းမွာသာ ေနာက္က်တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ဘ၀ေနနည္းထိုင္နည္းကအစ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြါးေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အဖက္ဖက္က ေထာင့္ေပါင္းစံု ေနာက္က်ေနတာမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ေနာက္က်ေနတာကို မိမိတို႔ ေ႐ွ႔တဆင့္ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္နဲ႔အညီ ေနတတ္ထိုင္တတ္၊ လုပ္တတ္ ကိုင္တတ္၊ ေတြးတတ္ေခၚတတ္ေအာင္ ျပဳျပင္ၾကဖို႔ ေရးသားႏိႈးေဆာ္ ညႊန္ျပျခင္းဟာ အမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းျခင္းပဲလို႔ ျမင္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ဦးလွဟာ ဒီလို ေခတ္ျပဳျပင္ေရးစာေပေတြ ေရးလို႔ ျပဳျပင္ေရး အလုပ္သက္သက္ကိုသာ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားသူလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပဳျပင္ေရး အလုပ္မ်ိဳးကိုသာ ဆုပ္ကိုင္ထားသူလို႔ ဆိုၾကရင္လည္း ယခုလို ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲထဲမွာ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုဆည္းမိစရာ အေၾကာင္း ႐ွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
(၂)
ဂ်ပန္တေခတ္လံုးမွာ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရည္႐ြယ္ခ်က္တူ လုပ္ငန္းစဥ္တူ လုပ္ၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိမ္ေလာက္ လူခ်င္းခဏတျဖဳတ္ ေတြ႔ခဲ့ၾကတာက လြဲလို႔ အတူတြဲၿပီး လုပ္ခြင့္မႀကံဳခဲ့ဘူး။ သူကလည္း သူ႔တာ၀န္နဲ႔သူ၊ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္တာ၀န္နဲ႔ကိုယ္ လုပ္ခဲ့ၾကရတယ္။ တကယ္တန္း လူခ်င္းတရင္း တႏွီး တပူးတြဲတြဲ လုပ္ဖို႔ အခြင့္ႀကံဳလာတာကေတာ့ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလဆန္းအစမွာ ျဖစ္တယ္။ အခြင့္ႀကံဳလာပံုကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ မွတ္မွတ္သားသား ႐ွိလွပါတယ္။
ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ အခ်ိန္နီးကပ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာက္ဆည္ခ႐ိုင္ကို ေခါင္းေဆာင္ဖို႔ တာ၀န္ က်တယ္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ဆန္း ဇန္န၀ါရီလလယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ မူလစီစဥ္တဲ့အတိုင္း မဟုတ္ပဲ အခ်ိန္ေစာၿပီး မတ္လ (၈) ရက္ေန႔မွာ ဂ်ပန္ကို စၿပီးတိုက္ၾကဖို႔ ဆက္သားနဲ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္ ေရာက္လာတယ္။ အားလံုးသိၾကၿပီး တဲ့အတိုင္း အဂၤလိပ္နဲ႔ မဟာမိတ္တပ္မ်ားက ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာပဲ တရၾကမ္း ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး မံု႐ြာ၊ ပခုကၠဴ၊ ျမင္းျခံတို႔ကို ထိုးေဖာက္ တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး ေဖေဖာ္၀ါရီ (၂၈) ရက္ေန႔မွာ မိတၳီလာၿမိဳ႔ကို သိမ္းပိုက္လိုက္တယ္။ မႏၱေလး-ရန္ကုန္လမ္းမႀကီးကို ခါးလယ္က ျဖတ္ပိတ္လိုက္တယ္။ ဂ်ပန္တပ္ေတြ မႏၱေလး-ရန္ကုန္လမ္းမႀကီးကို ေက်ာ္ၿပီး ႐ွမ္းေတာင္တန္းဘက္ဆီကို အလံုးအရင္းနဲ႔ ဆုတ္ခြါထြက္ေျပးၾကတယ္။ ဗိုလ္မႉဗထူးတပ္မ်ား မႏၱေလးတ၀ိုက္ ဂ်ပန္ေတြကို သုတ္သင္ ႐ွင္းလင္းၿပီး မတ္လကုန္ခါနီးမွာ ေက်ာက္ဆည္ခ႐ိုင္၊ စဥ့္ကိုင္ၿမိဳ႔နားက ေဒြးလွ႐ြာကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒြးလွ႐ြာမွာပဲ ဗိုလ္မႉးဗထူးတပ္မ်ားနဲ႔ ဆံုတယ္။ ေနာက္ ၂ ရက္ အၾကာမွာ ကိုေမာင္ေမာင္(ဗိုလ္မႉးႀကီးတင္စိုး၊ ၿငိမ္း ကြယ္လြန္)၊ သခင္တင္ေ႐ႊ (ေလထီး သခင္တင္ေ႐ႊ) တို႔နဲ႔အတူ ၿဗိတိသွ်တပ္ဖြဲ႔ (၁၃၆) က ကက္ပတိန္ေဘာ္လီ ပါလာၿပီး ဗိုလ္မႉးဗထူးနဲ႔ ေဆြးေႏြးတယ္။ ျမန္မာ့မ်ိဳးခ်စ္တပ္မ်ားက သီးျခားစစ္ေၾကာင္းဖြင့္ၿပီး ဂ်ပန္အႂကြင္းအက်န္မ်ားကို ႐ွင္းရင္း ပင္းတယ၊ ေအာင္ပန္းဘက္သို႔ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ဖို႔ သေဘာတူၾကတယ္။ အဂၤလိပ္တပ္ဆီက ဘာလက္နက္အကူအညီမွ မယူဘူး။ တပ္ခ်င္းမမွားရေအာင္ အဂၤလိပ္ စစ္ယူနီေဖာင္းအစံု (၁၀၀) ေလာက္ပဲ ယူၿပီး မတ္လကုန္ရက္မွာပဲ စစ္ေၾကာင္းစၿပီး ခ်ီတက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႔တန္းခ်ီတပ္နဲ႔ လိုက္ခြင့္မရဘူး။ စစ္ေနာက္ပိုင္းတာ၀န္နဲ႔ စစ္ရိကၡာစုေဆာင္းဖို႔ ဗိုလ္မႉးက တာ၀န္ေပးခဲ့တယ္။
တပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ စုေဆာင္းထားတဲ့ ရိကၡာလွည္းသံုးစီးနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႔တန္းလိုက္သြား တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရိကၡာလွည္းသံုးစီး ၿမိဳ႔ႀကီးေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႔ႀကီးကို ဗိုလ္မႉးတို႔ တပ္ေတြ သိမ္းၿပီးတာ တညအိပ္ ႏွစ္ရက္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။ တပ္စခန္းကို ေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္မႉးရဲ႔တဲမွာ ဗိုလ္မႉးကို မေတြ႔ရဘူး။ ကိုသိမ္းေမာင္ (ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးမ်ိဳးျမင့္- ၿငိမ္း လယ္/သစ္ ဒု၀န္ႀကီးေဟာင္း) ကိုပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ေန႔ညေန ငါးနာရီေလာက္မွာ ဗိုလ္မႉး ေ႐ွ႔တန္းက ျပန္ေရာက္လာတယ္။
ညေနစာစား ေခတၱအနားယူၿပီးေတာ့ ကိုညြန္႔ေအာင္ ဘာကိစၥလာလဲ။ ကိစၥအထူး႐ွိလားလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဗိုလ္မႉးက ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရိကၡာလည္းပို႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ေ႐ွ႔တန္းတပ္ထဲမွာ အၿပီးေနဖို႔ လာခဲ့တာပါလို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ဗိုလ္မႉး ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး "ဘာလဲဗ် ကိုညြန္႔ေအာင္၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္တပ္ကို စိတ္မခ်လို႔လား" လို႔ ေဒါသတႀကီး ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပ်ာယာခတ္သြားၿပီး ဗိုလ္မႉး ကၽြန္ေတာ့္စကားကို ဘာလိုနားလည္လိုက္သလဲဆိုတာ သိလိုက္တာနဲ႔ သူ႔စကား ေ႐ွ႔မဆက္ခင္မွာပဲ "မဟုတ္ဖူးဗိုလ္မႉး၊ ကၽြန္ေတာ္ တပ္ထဲေနမယ္ဆိုတာ ဗိုလ္မႉးထင္သလို ႏိုင္ငံေရးမႉးတာ၀န္မ်ိဳးနဲ႔ ေနခ်င္တာမ်ိဳး ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ိုး႐ိုးတပ္သားအျဖစ္နဲ႔ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး ေ႐ွ႔တန္းမွာ တိုက္ဖို႔ ေနခ်င္တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳး ေစာင့္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဂ်ပန္တေခတ္လံုး ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ တိုက္ဖို႔ လူအမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာစည္း႐ံုး ခဲ့တယ္။ အခု တကယ္တိုက္ရမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စစ္ေျမျပင္မွာ မ႐ွိဘူး။ ေနာက္တန္းမွာပဲ ႐ွိေနရမယ္ဆိုရင္ ဒီလူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို မ်က္ႏွာျပရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာပူတယ္" စသျဖင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်လိုက္တယ္။
ဒီေတာ့ ဗိုလ္မႉး မ်က္ႏွာေၾကာ ေလ်ာ့သြားၿပီး ခဏၾကာမွ "အင္း ကိုညြန္႔ေအာင္က ေသနတ္ကိုင္ တိုက္ခ်င္တာကိုး" တိုးတိုးညည္းပါတယ္။ အတန္ၾကာၿငိမ္ေနၿပီးမွ ေခါင္းျပန္ေမာ့ၿပီး စကားစေျပာတယ္။
"ကဲ အခ်ိန္လဲ မ႐ွိဘူး။ ေဒြးလွမွာတုန္းက ေအးေအးေဆးေဆး မေျပာခဲ့ရဘူး။ တိုတိုပဲ ေျပာၾကရေအာင္။ သိတဲ့အတိုင္း ဟိုတုန္းက က်ဳပ္တို႔ၾကံစည္ စီစဥ္ခဲ့ၾကသလို က်ဳပ္တို႔ဖာသာ က်ဳပ္တို႔ ဂ်ပန္ကိုတိုက္ထုတ္၊ လြတ္လပ္တဲ့ နယ္ေျမေတြ ထူေထာင္၊ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ လြတ္လပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြဖြဲ႔ ဆိုတဲ့နည္းမ်ိဳးနဲ႔ မတိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အခု အဂၤလိပ္ စစ္တပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ ထက္၀က္နီးပါးေလာက္ သိမ္းၿပီးမွ စၿပီး တိုက္ၾကရတယ္။ တိုက္ေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားသိတဲ့အတိုင္း သူတို႔ (အဂၤလိပ္စစ္တပ္) ဆီက က်ဳပ္တို႔ ဘာအကူအညီမွ မယူခဲ့ဘူး။ ရန္သူ႔လက္နက္ ကိုယ့္လက္နက္ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ တိုက္ေနၾကတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တို႔က လိုလားသည္ျဖစ္ေစ မလိုလားသည္ျဖစ္ေစ ဂ်ပန္မ႐ွိေတာ့တဲ့ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ စစ္တပ္ခ်ည္း လာတာမဟုတ္ဘူး။ စစ္တပ္ေနာက္က သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားကို ထူေထာင္ဖို႔ ကက္စဘီ CAS(B) [ျပည္သူ႔ေရးရာ၀န္ထမ္းအဖြဲ႔] ေတြပါ တပါတည္း ပါလာတယ္။ ဒီ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ လူထုႀကီးကို အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ၀ကြက္ၿပီး အပ္ထားရေတာ့မွာလား။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဂ်ပန္ကို တိုက္ထုတ္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့ နယ္ေျမေတြ ထူေထာင္၊ လြတ္လပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြ မဖြဲ႔ႏိုင္ေပမယ့္ ၿမိဳ႔ေရာေတာပါ ေဒသတိုင္းမွာ အဂၤလိပ္ၾသဇာ မေညာင္းေစဘဲ က်ဳပ္တို႔ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ (ဖတပလ) ရဲ႔ ၾသဇာသာ ေညာင္းေစရမယ္။ ဒါအတြက္ ေတာႀကိဳအံုၾကားမက်န္ ဖ-တ-ပ-လ- အဖြဲ႔ေတြ အျမန္ဆံုး ေပၚေပါက္လာေအာင္ စည္း႐ံုးဖြဲ႔စည္းမိဖို႔ လိုတယ္။ တႏိုင္ငံလံုး ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအလံ (အနီေရာင္ေအာက္ခံ ၾကယ္ျဖဴအလံ) ေတြနဲ႔ အနီေရာင္ လႊမ္းသြားေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ဖက္ဆစ္ကို တိုက္ေနတယ္ ဆို႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။ လက္႐ွိအေျခအေနအရ အဂၤလိပ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ၿပီး တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကရဦးမယ္။ လူထုက က်ဳပ္တို႔ဘက္မွာ ႐ွိေနဖို႔ လိုတယ္။ ဒါကို ခင္ဗ်ားလည္း နားလည္ၿပီးသားပဲ။
ကိုင္း တိုတိုနဲ႔ ျဖတ္ၾကစို႔။ ကိုညြန္႔ေအာင္ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္ပါ။ ျပန္ပါဆိုတာက ေက်ာက္ဆည္ကို မျပန္ပါနဲ႔။ မႏၱေလးကို သြားပါ။ မႏၱေလးက အထက္ျမန္မာျပည္အတြက္ အခ်က္အခ်ာက်တယ္။ ဆရာႀကီး (ဥၤီးရာဇတ္) တို႔ ဦးလွတို႔ကိုလည္း ေျပာျပပါ။ အဂၤလိပ္ဘက္က လက္ညိႇဳးေခါင္းၿငိမ့္မယ့္လူဆိုလို႔ တေကာင္တၿမီးမွ မက်န္ေအာင္ စည္း႐ံုးပါလို႔။ မနက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာ ဗိုလ္ဗစိန္တို႔ ဗိုလ္ရဲဒင္တို႔ကို မႏၱေလးဘက္ လႊတ္စရာ ႐ွိတယ္။ ကိုညြန္႔ေအာင္ သူတို႔နဲ႔ လိုက္သြားပါ။ က်ဳပ္လည္း မနက္ ခရီးထြက္စရာ႐ွိတယ္။ ဒါပါပဲ"
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေ႐ွ႔တန္းတပ္ထဲလဲ မေနရ၊ ေက်ာက္ဆည္လည္း မျပန္ရေတာ့ဘဲ မႏၱေလးေရာက္ၿပီး ဦးလွနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး အတူတြဲၿပီး လုပ္ကိုင္ရဖို႔ အခြင့္ႀကံဳလာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
(၃)
ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဧၿပီလဆန္း ၁၀ ရက္၊ ၁၁ ရက္ ျဖစ္မယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႔ ဂ်ပန္လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္တာ ရက္ပိုင္းပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မႏၱေလးသားေတြ မႏၱေလးၿမိဳ႔ေပၚ စံုစံုလင္လင္ ျပန္မေရာက္ၾကေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဖ-တ-ပ-လ အဖြဲ႔ ႐ံုးလုပ္မယ့္ ၈၄ လမ္း ေက်ာက္ေသြးတန္းက ရန္ကုန္ကိတ္မုံ႔တိုက္ေဟာင္း အေဆာက္အဦး ေရာက္ၿပီး ဆရာႀကီး (ဦးရာဇတ္) တို႔၊ ဦးလွတို႔ ကိုလွေအာင္ (ေညာင္တုန္းသခင္ထြန္းရင္) တို႔ကို ဗိုလ္မႉးမွာလိုက္တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ေ႐ွ႔တန္းအေျခအေန ေျပာျပတယ္။ ဦးလွတို႔ကလည္း ဖ-တ-ပ-လ အဖြဲ႔မွာ ပါ၀င္သင့္တဲ့ လူႀကီးေတြ မႏၱေလး ျပန္မေရာက္ေသး။ လူမစံုေသးလို႔ ယခုထိ ဖ-တ-ပ-လ မဖြဲ႔ႏိုင္ေသး၊ ဆိုင္းဘုတ္မတင္ႏိုင္ေသးေၾကာင္း၊ ယခု အေတာ္အတန္စံုၿပီး တေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ေစာင့္စရာ က်န္ေတာ့လို႔ မၾကာမီ ရက္ပိုင္းအတြင္း ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း။ ၿပီးေတာ့ ဖ-တ-ပ-လ ကို အထက္ျမန္မာျပည္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းဖို႔ စီစဥ္ထားေၾကာင္း ေျပာျပၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဘံုရိပ္သာ႐ွိရာ ပိုက္က်ံဳးကို ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးခ႐ိုင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး တင္ၿပီးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ မႏၱေလးကို အဂၤလိပ္တပ္ ၀င္ၿပီး တရက္ ႏွစ္ရက္ ကတည္းက တင္လိုက္တာလို႔ သိရတယ္။ ခ႐ိုင္ပါတီ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကိုသာ တင္ထားတာ ခ႐ိုင္ပါတီေကာ္မတီက မဖြဲ႔ရေသးဘူး။ လူမစံုေသးဘူး။ ဘံုရိပ္သာမွာ ကိုစံညြန္႔ (ပါတီေခါင္းေဆာင္) ကိုလွေအာင္ (ေညာ္တုန္းသခင္ထြန္းရင္) နဲ႔ မႏၱေလးၿမိဳ႔က ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ ရဲေဘာ္မ ေလး ငါး ေျခာက္ေယာက္ပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ကိုစံညြန္႔နဲ႔ ကိုလွေအာင္တို႔က ဖြဲ႔စည္းမယ့္ ဖ-ဆ-ပ-လ အထက္ျမန္မာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို (ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး အစား ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးလို႔ အမည္ေျပာင္းဖို႔ ဆရာႀကီးတို႔ ဦးလွတို႔နဲ႔ သေဘာတူၿပီးသား) အတြက္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံစည္းမ်ဥ္းမူၾကမ္း ေရးေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္တဲ့ ဖ-ဆ-ပ-လ ဖြဲ႔စည္းေရးအလုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ဦးလွတို႔ ဆရာႀကီးတို႔နဲ႔ တြဲၿပီးလုပ္ဖို႔ တာ၀န္ေပးတယ္။ အဲဒီကတည္းက ဦးလွနဲ႔ စၿပီး လက္ပြန္းတတီး တြဲခဲ့ရတာ ပါပဲ။
ေနာက္ေန႔ ဖဆပလအဖြဲ႔႐ံုးေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုးေတြ႔ရတဲ့ ကိစၥ ျပႆနာက သခင္သာခင္ ကိစၥပဲ။ သခင္သာခင္က ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ကသာခ႐ိုင္ ရဲ၀န္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္က ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး ျမစ္ႀကီးနား-ကသာကို သိမ္းေတာ့ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ စစ္ေျမျပင္လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ (Field Security Service = စစ္စံုေထာက္အဖြဲ႔) က သခင္သာခင္ကို ဖမ္းဆီးဖို႔ လုပ္လို႔ မႏၱေလးဘက္ ေ႐ွာင္တိမ္းလာရတယ္။ ဆရာႀကီးတို႔ ဦးလွတို႔က သခင္သာခင္ကို ဖဆပလအဖြဲ႔ ႐ံုးအေပၚထပ္ အခန္းထဲမွာ ၀ွက္ထားေပးရတယ္။ ဒီကိစၥအေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာႀကီးတို႔ ဦးလွတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ အဂၤလိပ္က ဂ်ပန္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး သူ႔ကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္ ရဲေဘာ္ေတြကို ရန္ၿငိႇဳးထား (Black List) စာရင္းမဲလုပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးကလဲ့စားေခ်ဖို႔ ျပင္ဆင္လာတာလည္း ႐ွိတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း အႏွိမ္ခံ အပယ္ခံ ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္သစၥာခံေတြက တို႔မီး႐ိႈ႔မီးလုပ္ၾကလို႔ ဖမ္းမယ္ ဆီးမယ္ လုပ္လာတာေတြလဲ ႐ွိတယ္။ ဒီအႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္တာက ဖဆပလ အဖြဲ႔ပဲ ႐ွိတယ္။ ဒိေတာ့ ဖဆပလ အဖြဲ႔ ျမန္ျမန္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမယ္လို႔ တဖက္က တြက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဖက္ကလည္း ဖဆပလအဖြဲ႔ကို အလ်င္စလို အေလာတႀကီးဖြဲ႔ၿပီး ဖဆပလ ဆိုင္းဘုတ္ ျမန္ျမန္တင္ႏိုင္ရင္ၿပီးေရာ လုပ္လို႔လည္း မသင့္ဘူး။ ဒီကိစၥမွာ ဦးလွရဲ႔ သေဘာထားက တကယ္ဆိုရင္ ဂ်ပန္႔လက္ေအာက္မွာ ကတည္းက တပ္မေတာ္ရယ္၊ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီရယ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရယ္ ညီညြတ္ေရးရၿပီး ဖတပလအဖြဲ႔ဆိုတာကို ဖြဲ႔ထားခဲ့ၾကၿပီပဲ။ နဂိုကတည္းက ႐ွိၿပီးသားမို႔ အဂၤလိပ္ ၀င္လာလာခ်င္း ဆိုင္းဘုတ္တင္ၿပီးမွ အျခားပါတီစံုက လူႀကီးေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ က်ဳပ္တို႔ ဖတပလ ထဲ ၀င္ၾကပါဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး အေျပာမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ မေျပာခ်င္ဘူး။ အျခား ႐ွိသမွ် ပါတီစံုက လူႀကီးေတြ၊ ဆိုင္ရာေဒသအလိုက္ ၾသဇာတိကၠမ ႐ွိၿပီး ေျပာေရးဆိုစ႐ွိတဲ့ လူႀကီးေတြ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အစံုအညီပါၿပီး အားလံုး အလံုးစံုအညီ ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးကို အညီအညြတ္ ဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး အျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါမွ အားလံုး သံသယကင္းကင္းနဲ႔ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရး၊ တကယ့္ညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ရာေရာက္မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားပဲ။
ဒီသေဘာထားဟာ အမ်ိဳးညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ရာမွာ အင္မတန္ ျဖဴစင္သန္႔႐ွင္းတဲ့ သေဘာထားပဲ။ ဗိုလ္မႉးဗထူးမွာလိုက္တဲ့ အဂၤလိပ္ဘက္ လက္ညိႇဳးေထာင္ ေခါင္းၿငိမ့္မယ့္လူက တေယာက္တေလမွ မက်န္ေစနဲ႔ ဆိုတဲ့စကားနဲ႔လည္း ကိုက္ညီတယ္။ ဦးလွဟာ သူ႔ရင္ထဲက သေဘာထား စိတ္ထားအတိုင္ပဲ လက္ေတြ႔လည္း ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အလြန္အပင္ပန္းခံတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႔ ျပန္မေရာက္ေသးတဲ့ ပါတီစံု လူႀကီးတခ်ိဳ႔ကို စာအျပည့္အစံုေရး လူလႊတ္ၿပီး အျမန္ေရာက္လာေအာင္ စည္း႐ံုးေခၚေဆာင္တယ္။ မႏၱေလးအနီးနား တ၀ိုက္ေလာက္ဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္ မျဖစ္မေန သြားေဆြးေႏြးတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး မေကာင္းေတာ့ ျမင္းလွည္းနဲ႔ စက္ဘီးနဲ႔ သူ႔စားရိတ္နဲ႔ သူသြားတယ္။ မညည္းဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႔ ၾသ၀ါဒကိုလည္း သြားၿပီး ခံယူလိုက္ေသးတယ္။ ဆရာေတာ္ေတြက ဘယ္သူေတြ ပါသင့္တယ္လို႔ ၾသ၀ါဒေပးရင္ အဲဒီပုဂိၢဳလ္ကိုလည္း ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး ေဆြးေႏြးတယ္။ ၿပီးရင္ ဆရာေတာ္ေတြဆီ ျပန္သတင္းပို႔ ျပန္အစီရင္ခံတယ္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ပါတီစံုက လူႀကီးေတြ ဆိုတာက အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ တြင္းေတြ။ သူတို႔ဘက္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဦးလွက လူငယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူငယ္ေတြဘက္က ၾကည့္ေတာ့ ဦးလွက လူႀကီး။ ဦးလွက လူႀကီးဆိုလည္းဟုတ္၊ လူငယ္ဆိုလည္းဟုတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က လူႀကီးလို႔ သတ္မွတ္ေပမယ့္ ဦးလွက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္ လူငယ္အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္သားေတြလို တန္းတူ လႈပ္႐ွားႏိုင္တယ္။ ဖ်တ္လတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ရင့္က်က္တယ္။
ဒီေလာက္ ဖဆပလအဖြဲ႔ အျမန္ဆံုး အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလႈပ္႐ွားေနတဲ့ၾကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဆိုင္းဘုတ္တင္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဖဆပလ ဆိုင္းဘုတ္မတင္ရေသးခင္ အရင္ဦးေအာင္ တင္ရေကာင္းလားဆိုၿပီးေတာ့ ပါတီေရးဦးစားေပးတယ္လို႔ စြပ္စြဲသံ မေက်နပ္သံေတြ ၾကားလာရတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ဦးလွတို႔ ဆရာႀကီးတို႔ကေတာ့ ဒီလို စစ္အတြင္းကာလထဲမွာပဲ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ ပါတီတခုရဲ႔ တရား၀င္ ရပ္တည္မႈကို ရေအာင္ယူကာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားရဲ႔ အၿငိဳးအေတးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားရဲ႔ လံုျခံဳမႈအတြက္ မည္မွ် အက်ိဳးသက္ေရာက္ေၾကာင္း သိျမင္ နားလည္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႀကံဳလာတိုင္း ဒီကိစၥကို ေျပေျပ လည္လည္ျဖစ္ေအာင္ ႐ွင္းျပတတ္ၾကပါတယ္။
ဖဆပလ အထက္ဗမာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းဖို႔ ပါတီစံု လူႀကီးေတြ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ ဆိုေတာ့ ဦးလွပဲ သတိတရနဲ႔ ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ဆိုင္းကေလး ဗံုကေလးလည္း ပါဦးမွေကာင္းမွာဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ခင္ ကတည္းက သူနဲ႔ ကိုလွေအာင္နဲ႔ ေအ၀မ္းဆရာညႇာဆီသြား၊ သီခ်င္းမွာ ပါရမယ့္အေၾကာင္းအရာကို စာသားကို ႐ွင္းျပၿပီး 'လူထုစစ္' သီခ်င္း အစပ္ခိုင္းသတဲ့။ သဘက္ခါေလာက္ ဖြင့္ပြဲလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ သီခ်င္းလို႔ ၿပီးမၿပီး ဆရာညႇာအိမ္ကို သြားေမးတဲ့အခါ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လိုက္သြားတယ္။ ဆရာညႇာက သီခ်င္းေရးၿပီးၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ပါးစပ္ဆိုင္းအေတာေလးနဲ႔ သီဆိုျပေတာ့ ဦးလွက သူအဓိကထားၿပီး ေျပာခဲ့တဲ့ အျမင္မွန္ မွန္ၾကဖို႔ ဆိုတဲ့သေဘာကေလး မပါလို႔ စိတ္ထဲ သိတ္ေက်နပ္ပံုမရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာမွာ ၾကမ္းၾကဳတ္ရက္စက္တဲ့ နာဇီဖက္ဆစ္ေတြကို လူထုက ၀ိုင္းတိုက္ရမယ္ဆိုတာေလး ပါေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္ ဆိုၿပီး လက္ခံခဲ့တယ္။ ဒီအေၾကာင္း မိုးဂ်ာနယ္ ၁၉၉၆ ႏို၀င္ဘာလထုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အက်ယ္ ေရးခဲ့ၿပီးလို႔ အထူးမေဖာ္ျပလိုေတာ့ပါဘူး။ ဦးလွရဲ႔ အျမင္မွန္ မွန္ၾကဖို႔ဆိုတာ စကားလံုးက ခပ္ဆန္းဆန္းမို႔ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ ယခုထိ စြဲေနတာပါ။ ဦးလွ အေရးထားၿပီး သီခ်င္းကတဆင့္ လူထုကို ေျပာခ်င္တာက က်ဳပ္တို႔ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ကိုတိုက္ၾကတာ အဂၤလိပ္အ႐ွင္သခင္ေဟာင္းကို ျပန္ေခၚဖို႔ တိုက္ေနၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ကမၻာ့လူထုရဲ႔ ကမၻာ့နံပါတ္တစ္ ဘံုရန္သူႀကီးကို ကမၻာ့လူထုႀကီးရဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေရးအေတြက္ ကမၻာ့လူထုႀကီးနဲ႔ လက္တြဲၿပီး တိုက္ေနၾကတဲ့စစ္မို႔ လူထုစစ္လို႔ ေခၚတာဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေပၚလြင္ေစခ်င္တာ ျဖစ္တယ္။
အဲသည္ေနာက္ ဖြင့္ပြဲမလုပ္ခင္တရက္ အလိုေလာက္မွာပဲ အိႏိၵယျပည္ ကိုသိန္းေဖ (ဦးသိန္းေဖျမင့္ ကြယ္လြန္) တို႔ဆီက လႊတ္လိုက္တဲ့ ကိုေက်ာ္ရင္ (ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ကြယ္လြန္)၊ ကိုလွေသာင္း (ဦးလွေသာင္း လမ္းစဥ္ပါတီသုေတသနဌာန ဌာနခြဲမႉး ကြယ္လြန္) နဲ႔ ေလထီးဆင္း ရဲေဘာ္သံုးေယာက္တို႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ အိႏၵိယျပည္က လာၾကတာဆိုေတာ့ ကမၻာအႏွ႔ံ စစ္အေျခအေန၊ ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြ၊ အိႏၵိယျပည္ ဆင္းမလားၿမိဳ႔မွာ အေျခစိုက္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ စစ္ေျပးဘုရင္ခံအစိုးရရဲ႔ အၾကံအစည္သတင္းအားလံုး ၾကားရ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖဆပလ ဖြင့္ပြဲမွာ ကိုေက်ာ္ရင္ကို စကားေျပာဖို႔ ဦးလွတို႔က အစီအစဥ္ ထည့္ဆြဲလိုက္ၾကတယ္။
ဖဆပလ (အထက္ဗမာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္) ဆိုင္းဘုတ္တင္ဖြင့္ပြဲ အခန္းအနားကို ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ဧည့္ပရိသတ္ အေျမာက္အျမားနဲ႔ စည္စည္ကားကား က်င္းပႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဖြင့္ပြဲမွာ အထက္ျမန္မာျပည္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႔ အမႈေဆာင္ လူႀကီးမ်ားစာရင္းကို ေက်ညာပါတယ္။ အလုပ္အမႈေဆာင္မ်ား ဖြဲ႔စည္းတာ၀န္ခြဲေ၀ရာမွာ ပါတီစံုက လူႀကီးမ်ားကို အလုပ္အမႈေဆာင္မ်ား၊ စည္း႐ံုးဖြဲ႔စည္းေရး၊ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး၊ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး စတဲ့ ဌာနႀကီးေတြမွာ တာ၀န္ခံ ဌာနမႉးမ်ားအျဖစ္ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္မ်ားက ဌာနအသီးသီးမွာ တြဲဖက္အမႈေဆာင္မ်ားအျဖစ္နဲ႔ ထားၿပီး ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့တာလည္း ဦးလွနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္တို႔ရဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ရာမွာ ေျဖာင့္မတ္ျဖဴစင္တဲ့ သေဘာထားကို ျပသရာေရာက္တာမို႔ ပါတီစံု လူႀကီးမ်ား သံသယကင္းကင္းနဲ႔ ေက်နပ္အားရမႈ ႐ွိခဲ့တာလည္း မွတ္သားစရာ တကြက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကိုေက်ာ္ရင္ ေဟာေျပာတဲ့အခါေရာက္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ရင္က အေျပာလည္းေကာင္း၊ အာ၀ဇၨန္းကလည္း႐ႊင္၊ ကမၻာ့သတင္းေတြကလည္း စံုၿပီး လူထုစစ္ဆိုတဲ့သေဘာကိုလည္း ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ျမင္ေအာင္ ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာႏို္င္ေတာ့ ဖြင့္ပြဲတက္ေရာက္ေနတဲ့ ပရိသတ္အားလံုး ေက်နပ္အားရလြန္းလို႔ လက္ခုပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္းမို႔ ခန္းမတခုလံုး ဟိန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ ကိုေက်ာ္ရင္ ေဟာေျပာၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေအ၀မ္းဆရာညႇာတို႔က လူထုစစ္သီခ်င္းနဲ႔ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖ အခန္းအနား ၿပီးဆံုးပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းမွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို မ်ိဳးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြက သံႀကီးမဲႀကီး တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းေနၾကရဆဲ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႔ ဂ်ပန္စစ္ေျခဖေနာင့္ေအာက္က လြတ္ခဲ့တာ လသားမွ် မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္အတြင္း ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာ ပထမဆံုး တရား၀င္ ဖဆပလ အထက္ျမန္မာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႔စည္းဖြင့္လွစ္ ႏိုင္ခဲ့ျခင္းအားျဖင့္ ဦးလွႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးအုတ္ျမစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ႏိုင္ခဲ့ တာဟာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲသမိုင္းမွာ မေမ့ေကာင္းစရာ မွတ္တိုင္တခုအျဖစ္ သတိရၿပီး ယခုတိုင္ ပီတိျဖစ္ေနမိပါေသးတယ္။
ပထမပိုင္းၿပီး။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
[မာယာစာဖတ္ပရိသတ္သို႔ ေတာင္းပန္ခ်က္- 'ဦးညြန္႔ေအာင္ရဲ႔ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးသမားဘ၀ ဦးလွ' ေဆာင္းပါးဟာ အခန္း(၉) ခန္းနဲ႔ ေရးသားဖြဲစည္းထားတဲ့ စာမ်က္ႏွာ (၂၀) ႐ွိတဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါ၍ မာယာအေနျဖင့္ ၃ ပိုင္းခြဲၿပီး ေဖာ္ျပမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။]
{ႀကီးပြါးေရးစာအုပ္တိုက္ထုတ္ "ႏွစ္ ၉၀ ျပည့္ လူထုဦးလွ"၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၀ ျပည့္ ဇြန္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ }
Sunday, November 29, 2009
အေဖနဲ႔ဂ်က္ကိုးဦးေအာင္ၿဖိဳး
ေရးသူ- ဖိုးသံ(လူထု)
ဒီႏွစ္ က်ေနာ့္ အေမေမြးေန႔မွာ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးေပၚမွာ႐ွိတဲ့ အေဖနဲ႔အေမရဲ႔ ေမြးစားသား ဘုန္းႀကီးဦးေအာင္ၿဖဳိးရဲ႔ ေက်ာင္းကိုသြားၿပီး ဆြမ္းေကြၽးမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီနာမည္ကို မၾကားဖူးပါလားလို႔ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းစားခံ ေတြးေနမိပါတယ္။ ဘယ္က ဦးေအာင္ၿဖဳိးလဲ။ ဘယ္တုန္းက ေမြးစားတာလဲ။ ကိုယ္အိမ္က ထြက္လာတာ အႏွစ္သံုးဆယ္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ျပန္စဥ္းစားရတာ အေတာ္ကို ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးတေယာက္ ေမြးစားတယ္ဆိုေတာ့ မစဥ္းစားပဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။
ေျပာရရင္ က်ေနာ့္အေဖဟာ သူေထာင္က ထြက္လာၿပီးကတဲက အိမ္မွာ တိရစၦာန္ေမြးတာကိုေတာင္ လက္မခံပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ တခါမွာ က်ေနာ့္ညီ ဘိုညိဳက သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ခ်က္ႀကီးဆီကို သြားလည္ေတာ့ အျပန္မွာ ခ်က္ႀကီးက ၾကက္ဖေလးတေကာင္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခ်က္ႀကီးဆိုတာက ဘုရားႀကီး ေအာက္က်င္း အေနာက္ဖက္မွာေနတဲ့ သူနဲ႔ ေဘာ့လံုးကစားဖက္၊ တကၠသိုလ္အတူတက္ဖက္ အင္မတန္ ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းပါ။ က်ေနာ္နဲ႔လည္းကြၽမ္းပါတယ္။ အေဖ့အေၾကာင္းသိေနတဲ့ ဘိုညိဳက အဲဒီ ၾကက္ဖေလးကို အိမ္မွာမထားရဲပဲ က်ေနာ္တို႔အိမ္ရဲ႔ ေနာက္ေက်ာထဲက၊ ယပ္ဝင္းထဲ႐ွိ ပံုႏွိပ္စက္မွာ သြားထားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တေန႔ေတာ့ အေဖက ပံုႏွိပ္စက္ကို လာၾကည့္ေတာ့ ဒီၾကက္ဖကို ေတြ႔သြားပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူက အလုပ္သမားေတြကို ဒါဘယ္က ဘယ္လိုေရာက္လာတဲ့ ၾကက္လဲလို႔ ေမးပါတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္သမားေတြကလည္း လိမ္လို႔မျဖစ္တာနဲ႔ အမွန္အတိုင္းပဲ ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အေဖဟာ မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ ဘိုညိဳ႔ကို "မင္းၾကက္မေမြးနဲ႔" လို႔ တခြန္းထဲပဲ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အဲဒီၾကက္ဖကို က်ေနာ္ ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီေတာ့ လူကိုေမြးဖို႔ဆိုတာ ပိုလို႔ေတာ့- - -။ ေနဦး။ က်ေနာ္စဥ္းစားမိၿပီ။
က်ေနာ္အိမ္က ထြက္လာတဲ့ ႏွစ္ထဲမွာပဲ ထင္ပါတယ္၊ ညေနေစာင္းႀကီးတခုမွာ အေဖဟာ သူ ေဂါက္႐ိုက္က ျပန္လာေတာ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ကို အိမ္ေခၚလာပါတယ္။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနပါၿပီ။ က်ေနာ့္ကို အိမ္သားတေယာက္က အေဖေကာင္ေလးတေယာက္ ေမြးစားဖို႔ ေခၚလာတယ္လို႔ေျပာေတာ့ မဆီမဆိုင္ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ ကိုယ္တကၠသိုလ္တုန္းကသင္ခဲ့ရတဲ့ အယ္မလီဘ႐ြန္ေတ (Emily Bronte) ေရးတဲ့ ဝူးသားရင္းဟိုက္စ္ (Wuthering Heights) ဝတၳဳထဲက မစၥတာအန္းေ႐ွာ (Mr. Earnshaw) တေယာက္ လီဗာပူးက အျပန္မွာ ဝတၳဳရဲ႔ အဓိကဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ ဟိကလစ္ဖ္ (Heathclif) ကိုေမြးစားဖို႔ ေခၚလာတာကို ေျပးသတိရမိပါတယ္။ မည္းမည္းၾကဳတ္ႀကဳတ္နဲ႔ လမ္းေပၚက ဂ်စ္ပဆီေလးပါ။
ဒါနဲ႔က်ေနာ္က ဘယ္မွာလဲဆိုၿပီး သြားၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အိမ္အေပၚထပ္ မီးဖိုေခ်ာင္ေ႐ွ႔မွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးရပ္ေနတဲ့ ေယာက္်ားေလးတေယက္ကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ၁ဝႏွစ္-၁၁ႏွစ္ အ႐ြယ္ေလာက္ ႐ွိပါလိမ့္မယ္။ အဝတ္အစားေလးေတြက ဟိကလစ္ဖ္လိုပဲ ႏြမ္း႐ွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့႐ုပ္ရည္က ဟိကလစ္ဖ္လို မဟုတ္ပါဘူး။ အေတာ္ကို သန္႔ပါတယ္။ တသက္လံုး ဘာဆီနဲ႔မွ မထိေတြ႔ဖူးတဲ့ ဆံပင္ေလးေတြဟာ နီက်င္က်င္ျဖစ္ေနေပမဲ့ မ်က္လံုးအစံုကေတာ့ နက္ေမွာင္ ေတာက္ပေနပါတယ္။ ပိန္ေတာ့ ပိန္႐ွာသေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လွီလွီကေလး မဟုတ္ပါဘူး။
က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က တခါတခါမွာ အေဖနဲ႔အတူ မႏၱေလးေတာင္ေျခက ေဂါက္ကြင္းကို လိုက္သြားေလ့ ႐ွိပါတယ္။ သဲက်စ္ေျမမွာ ေက်ာက္တံုး စလံုးစခုနဲ႔ကြင္းမို႔ ေဂါက္သမားေတြက ဒီကြင္းကေတာ့ ေရာ့ခ္အင္႐ိုး (Rock n' Roll) ကြင္းပဲလို႔ ေနာက္ေလ့႐ွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေရာ့ခ္အင္႐ိုးေခတ္စားစ’ပါ။ ဒီမွာ ေျမဟာ အလြန္မွ မာၿပီး အရိပ္ဆိုတာလည္း အင္မတန္မွ နည္းပါတယ္။ ေဘာ့လံုးကန္တဲ့ ကြင္းသာဆိုရင္ အင္မတန္မွ အႏၱရာယ္႐ွိမဲ့ ကြင္းလို႔ေတာင္ က်ေနာ္တို႔ခ်င္း ေျပာဖူးၾကပါတယ္။ မလွမ္းမကမ္းက မႏၱေလး ေတာင္ရဲ႔အရိပ္ဟာ မနက္ ၈နာရီေလာက္ အထိပဲ ေဂါက္ကလပ္ အေဆာက္အဦေပၚမွာ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကို လြန္လို႔ကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေန- မႏၱေလးေန၊ ပူလိုက္သမွ ေက်ာေကာ့ေနေအာင္ ပူတာပါ။
ညေနမွာ ေဂါက္သီးကစားသူေတြ လာၾကေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ကားရပ္တဲ့ေနရာ အနားက ႀကဳိးတ႔ိုႀကဲတဲ သစ္ပင္ေလးေတြ(တမာပင္ေလးေတြ ထင္ပါတယ္) ရဲ႔ ဇာပုဝါလို အရိပ္ေအာက္မွာ ေဂါက္သီးအိတ္ ထမ္းခ်င္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြဟာ အေစာႀကီး ႀကဳိေရာက္ေနၾကပါတယ္။ အသက္ေတြက ၁၁ႏွစ္ ၁၂ႏွစ္ ကေန ၁၇-၁၈ အထိ ပါမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ ေဂါက္အိတ္ဟာ သူတို႔အရပ္နီးပါး ႐ွိတာေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီလိုမ႐ွိဆင္းရဲသား သားသမီးေတြထဲက တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဂ်က္ကိုးကို က်ေနာ့္အေဖက သနားတာနဲ႔ ေက်ာင္းထားေပးမယ္လို႔ သူ႔မိဘကို ေျပာဆိုၿပီး ေခၚလာခဲ့တာပါ။ ေက်ာင္းထားမယ္ဆိုတာဟာ သူ႔မိဘေတြအဖို႔ သူတို႔ လံုးဝမတတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥမို႔ ဝမ္းသာအားရပဲ ဟိုက်ရင္ ဘယ္လိုေနေနာ္၊ စကားနားေထာင္ေနာ္ ဆိုတဲ့ အမွာစကားေတြနဲ႔ ဝမ္းပန္းတသာ ထည့္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။
သူဟာ စကားအေတာ္နည္းတဲ့ ကေလးတေယာက္ပါ။ လံုးဝျခားနားတဲ့ ေနရာသစ္ကို ေရာက္စဆိုေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ စကားနည္းပါေသးတယ္။ သူ႔နာမည္ေမးၾကည့္ေတာ့ "ဂ်က္ကိုး" တဲ့။ နာမည္က မဆန္းဘူးလား။ ဒီနာမည္ကို ဘယ္ကေန ဘယ္လိုရတယ္ဆိုတာ ေနာင္မွာ က်ေနာ့္ အေဖက ေျပာျပမွ သိပါတယ္။ ဖဲဝိုင္းက ေပးလိုက္တဲ့ နာမည္တဲ့။ ဖဲခ်ပ္ေတြထဲက ဂ်က္နဲ႔ကိုးကို ယူထားတဲ့ နာမည္တဲ့။ ဘယ္လိုပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေမြးဖြား ႀကီးျပင္း လာ႐ွာရတယ္ဆိုတာ ႐ွင္းသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းအသက္ ဘယ္ေလာက္ ႐ွိၿပီလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ "မသိဘူး" တဲ့။ ဒါျဖင့္ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ ေမြးတာလဲဆိုေတာ့လည္း "မသိဘူး" တဲ့။ မႏၱေလးၿမဳိ႔ႀကီးက လူဂုဏ္တန္ေတြရဲ႔ ကစားကြင္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကေလးဟာ ကိန္းဂဏန္းေတြကို မသိဘူး။ သူ႔မိဘေတြက သူ႔ကို အသက္အေၾကာင္း တခါမွ မေျပာဖူးဘူး။
ေနာက္တေန႔မွာ သူ႔ကို ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္အစားအသစ္ကေလးေတြ ဆင္ေပးလိုက္ေတာ့ သူကေလးဟာ ခ်စ္စရာ ေကာင္ေလးတေယာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ႔အတြက္ အိမ္က ပထမဆံုးစီစဥ္ဖို႔ ႀကဳိးစားၾကတာကေတာ့ ေက်ာင္းထားဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဝလံုးေတာင္ မေရးတတ္တဲ့ ၁၂ႏွစ္(ေလာက္) ေယာက္်ားေလးတေယာက္ကို ေက်ာင္းထားဖို႔ ေလွ်ာက္စံုစမ္းၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္စ အခ်ိန္ျဖစ္ေနေတာ့ အံကိုက္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔အိမ္နဲ႔ တျပေက်ာ္ေက်ာ္သာ ေဝးတဲ့ ၃၄လမ္း၊ ေညာင္ဇင္တန္းက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ ေနဖို႔ျဖစ္ သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းပထမဆံုးေန႔မွာ က်ေနာ္ပဲ သူ႔ကို သြားပို႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဝင္သြားေတာ့ တတန္းလံုးက သူ႔ကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာလည္း သတိထားမိပါတယ္။ သူ႔အလံုးအထည္နဲ႔ အငယ္ဆံုးအတန္းမွာ စာသူငယ္ၾကား လဒ (ဠင္းတ) နားသလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ကို ေက်ာင္းထားၿပီးလို႔ ၃-၄လအၾကာမွာပဲ က်ေနာ္လည္း အိမ္ကထြက္လာရလို႔ သူနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်န္တာေတြ မသိေတာ့ပါဘူး။
မွတ္မိေနတာ တခုကေတာ့ သူ႔ကိုေက်ာင္းမပို႔ခင္ အမွတ္တရအျဖစ္ အေဖက သူ႔ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေပးပါတယ္။ ေနာက္ ၂ရက္ေလာက္ ေနေတာ့ထင္ပါရဲ႔၊ က်ေနာ္တို႔က သူ႔ကို အဲဒီဓာတ္ပံုေလးကို ျပပါတယ္။ "ဂ်က္ကိုး-ဒီမွာၾကည့္စမ္း၊ မေခ်ာဘူးလား။" သူက ဓာတ္ပံုကို ယူၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုခံစားမႈ အရိပ္အေရာင္မွ မေဖာ္ျပပဲ က်ေနာ္တို႔ လက္ထဲျပန္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အေတာ္မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ခဏေနမွ စဥ္းစားမိၿပီး "ဂ်က္ကိုး- ဒီဟာဘယ္သူလဲ၊ မင္းေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါအုန္း" လို႔ေျပာေတာ့ သူက "မသိဘူး" တဲ့။ လက္စသတ္ေတာ့ သူဟာ ဓာတ္ပံုတခါမွ အ႐ိုက္မခံရဖူး ႐ံုမက မွန္ေတာင္မၾကည့္ဖူး တာကိုး။
က်ေနာ္တို႔ အားလံုးငိုင္က်သြားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစု၊ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြကို ဂ်က္ကိုးေပးလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာဟာ တသက္မေမ့ႏိုင္ေအာင္ အင္မတန္ နက္႐ႈိင္းပါတယ္။ ဦးေအာင္ၿဖဳိး ေခၚ ဂ်က္ကိုး ဟာ မႏ ၱေလးမွာအင္မတန္ နာမည္ရတဲ့ အေၾကာျပင္အႏွိပ္ဆရာတဦးျဖစ္လာပါတယ္။ ေဆးခန္းက ေအာင္ျမင္တဲ့အျပင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္တစင္းနဲ႔ တၿမဳိ႔လံုးေျပးၿပီး လက္မလည္ေအာင္ ႏွိပ္ရတယ္တဲ့။ အခုေတာ့ စစ္ကိုင္းမွာဘုန္းႀကီး ဝတ္သြားၿပီး သူ႔ပညာ၊ သူ႔အေမြကို သူ႔သားဆီ ေပးခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ပူေလာင္၊ ခက္ထန္မာေက်ာလွတဲ့ ေဂါက္ကြင္းေျမေပၚ ေလွ်ာက္ခဲ့ရာက သာသနာ့ အရိပ္ေအာက္မွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ဂ်က္ကိုး။
သူက က်ေနာ့္ကို မွတ္မိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဖိုးသံ (လူထု)
[အေမလူထုေဒၚအမာ ၉၄ ႏွစ္ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ကိုဖိုးသံ(လူထု) ေဆာင္းပါးနဲ႔အတူ လမင္းတရာက ဂါရ၀ ျပဳပါတယ္။]
Tuesday, November 24, 2009
အစိမ္းရင့္ရင့္စြယ္ေတာ္႐ြက္ေတြ
ေရးသူ- ေမာ႐ူးဆိုး
ခန္းမႀကီးႏွင့္ လက္ရန္းအၾကား က်ယ္၀န္းေသာ စႀကၤန္လမ္းတေလွ်ာက္ စားပြဲလြတ္မ်ား ခ်ထားသည္ကို သတိထားမိေသာ္လည္း ဘာအတြက္ဟု မသိခဲ့။ နယ္မွျဖစ္၍ ရန္ကုန္က တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္လာသူမ်ား ႏွင့္စာလွ်င္ မ၀ံ့မရဲ စိတ္အနည္းငယ္ ျဖစ္ရသည္။ ရင္ခုန္တက္ႂကြမႈလ်က္ စိတ္ေစာမႈက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ အဓိက ပင္မအေဆာက္အဦး(၁) ႐ွိ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲသို႔ ေရာက္႐ွိရန္ သြက္လက္မႈကို ျဖစ္ေစသည္။ ခန္းမစင္ျမင့္ ေနာက္ခံမွ "ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ႀကိဳဆိုပြဲ အခမ္းအနား" စာတန္းကို ဖတ္ၿပီး၊ စိတ္လႈပ္႐ွားရသည္၌ ဂုဏ္ယူမႈ စြက္ေနသည္ကို မိမိကိုယ္မိမိ သတိထားမိသည္။ ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္မ်ားအတြက္ အတိတ္ေတြးစဥ္ အကန္႔ငယ္မ်ား၌ ႐ွိခဲ့သည့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို သက္ျပင္းေဖာ့ျဖင့္ စိတ္ကို ေအးျမေစရသည္။ ခန္းမထဲေရာက္ သစ္လြင္တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ား၌ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ႏုပ်ိဳမႈ၊ အားအင္ႏွင့္အလွ၊ ဖ်တ္လတ္မႈႏွင့္ဣေျႏၵ တို႔ကို သတိထားအားျဖစ္ရသည္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအျဖစ္ ပထမဆံုးတက္ရသည့္ ပို႔ခ်စာသင္ခန္းႀကီးထဲသို႔ စာသင္ႏွစ္၊ ဘာသာရပ္ အလိုက္ ထုတ္ျပန္ထားေသာ အခ်ိန္ဇယားပါ အခန္းနံပါတ္အရ စ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ပင္ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ႏွင့္ ကြာသြားသည္ကို ႀကီးစြာသတိျပဳမိခဲ့ရသည္။ အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ စာပို႔ခ်သည့္ဆရာအတြက္ နံရံကပ္ အေပၚေအာက္ ပင့္တင္ဆြဲခ်ျပဳ၍ ရေသာ ႏွစ္ထပ္အနက္ေရာင္ သင္ပုန္းက်ယ္ႏွင့္ စင္ျမင့္ငယ္။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္သားမ်ား၏ ထိုင္ခံုေတြက အတန္းလိုက္ အဆင့္ဆင့္ ျမင့္တက္သြားသည္။ ထိုင္ခံုတန္း အဆင့္ဆင့္ေတြ အလိုက္ ေဘးႏွစ္ဘက္ အခန္းနံရံေတြမွာ အတန္းႏွင့္ တည့္တည့္အလိုက္ အဂၤလိပ္စာလံုး အကၡရာႀကီးမ်ား ေရးထိုးထားသည္။ သက္ဆိုင္ရာတန္းအလိုက္ အဂၤလိပ္အကၡရာညႊန္းေသာ ေက်ာမွီေနရာ နံပါတ္လြတ္ေနလွ်င္ ထိုေနရာမွာ ထိုင္ရသည့္သူ ပ်က္ကြက္သည္။ အဓိကဘာသာရပ္အလိုက္ ကိုယ္ပိုင္ခံုနံပါတ္ (Roll No) အတြက္ ထိုင္ခံုေနရာ (Sitting Plan) နံပါတ္ကို ပို႔ခ်သူ ဆရာက ႏွစ္စကတည္းက ထုတ္ျပန္ေပးသည္။ ေက်ာင္းတက္ ရာႏႈန္း ၇၅% အနည္းဆံုး႐ွိမွ စာေမးပြဲေျဖခြင့္႐ွိ၍ အတန္းတက္မႈ မတက္မႈသည္ အေရးပါသည္။ အားလံုးအတြက္ အပူဒဏ္ေလ်ာ့ေစသည့္ ေလရဟတ္မ်ားကလည္း ပို႔ခ်စာသင္ခန္း၏ မ်က္ႏွာက်က္မွာ အေရအတြက္ အသင့္အတင့္။ ဆရာႏွင့္တပည့္ အေခၚအေ၀ၚကပင္ ျခားနားသြားသည္။ 'မင္း' ႏွင့္ 'ငါ' အစား 'ခင္ဗ်ား' 'ကၽြန္ေတာ္'။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာက အတန္းပိုင္ဆရာ သို႔မဟုတ္ ဆရာမက တဦးခ်င္းနံမည္ေခၚၿပီး ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူက ႐ွိမ႐ွိ ေျဖၾကားရၿပီး ေက်ာင္းတက္မတက္ အရင္ေကာက္ယူသည္။ ပို႔ခ်စာသင္ခန္းထဲမွာမူ နံမည္အေခၚမခံရ၍ မိမိကို ဆရာက သိပါ့မလားဟူေသာ ေၾကာင့္ၾကစိတ္ႏွင့္အတူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဟူေသာ ျဖစ္တည္ျခင္းက တန္ဘိုးႏွင့္ျမင့္မားမႈ၊ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ ခိုင္မာမႈ အပါအ၀င္ ရင့္က်က္မႈစသည့္ စံတို႔သည္ ဘ၀ကဲ့သို႔ပင္ အဆင့္ဆင့္ဟု ထင္မိလာခဲ့ရေသးသည္။
သစ္လြင္ႀကိဳဆိုပြဲ အခန္းအနားစၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ ေမာ္ကြန္းထိန္း ႏွင့္ ဘာသာရပ္အလိုက္ အင္ဂ်င္နီယာ ဌာနအသီးသီးတို႔မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဌာနမႉးမ်ားက ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ႀကိဳဆို အားေပး တိုက္တြန္းစကားမ်ား အသီးသီး ေျပာၾကားၾကသည္မွာ က်ယ္၀န္းလွသည့္ ပညာနယ္ႀကီးထဲသို႔ ႐ုတ္ခ်ည္းေရာက္သြားရသည့္ႏွယ္ လႈပ္႐ွားခံစား ရသည္။ လူလားေျမာက္သည္ဆိုသည့္ သေဘာကို နားလည္စ ျပဳလာရသည္။ အစဥ္အလာအရ ဒုတိယႏွစ္အစ ဆဌမႏွစ္အဆံုး ႏွစ္ႀကီးေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားက ေမာင္မယ္သစ္လြင္မ်ားကို ခန္းမအျပင္ဘက္မွေန၍ လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈအားေပး အကဲျဖတ္ဆံုးျဖတ္ မွတ္တမ္းတင္ ႀကိဳဆိုၾကသည္မွာလည္း အေပ်ာ္ႏွင့္အျပံဳးတို႔ စည္စည္ကားကား ႐ွိလွသည္။ သစ္လြင္ေက်ာင္းသူဦးေရက သစ္လြင္ေက်ာင္းသားဦးေရႏွင့္စာလွ်င္ နည္းသည္မွာ သိသာေသာ္လည္း သစ္လြင္ဘုရင္မ (Fresher Queen) တီးတိုးအုန္းကၽြတ္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈကလည္း ခန္းမအျပင္မွာ မပ်က္မကြက္။ ႏွစ္ႀကီးသမားမ်ား၏ တျခားရည္႐ြယ္ခ်က္တခုကိုေတာ့ ေနာက္မွ သိရသည္။ အခန္းအနားအၿပီး သစ္လြင္တို႔အခန္းမွအထြက္ တည္ခင္းေကၽြးေမြးေသာ စားပြဲေပၚမွ စမူဆာ အစ႐ွိေသာ မုန္႔မ်ားကို တိုးေ၀ွ႔၀င္ ေရာက္ စားသံုးေပ်ာ္႐ႊင္ၾကဖို႔ပင္ ျဖစ္သည္။
အခန္းအနားအၿပီး အမ်ားနည္းတူ ထြက္လာခဲ့ေသာ္လည္း စမူဆာမ်ားကို မမွီလိုက္ေတာ့။ ၿပံဳးမိသည္။ သို႔ေသာ္ အလိုလိုေပ်ာ္သည္။ မုန္႔ေတြအားလံုး စားပြဲေတြေပၚက ကုန္သြားသည့္တိုင္ ထြက္လာသူမ်ား ႐ွိေနဆဲ။ ေမးထူးေခၚေျပာ ႏႈတ္ဆက္ေနာက္ေျပာင္ စည္ကားသည္မွာ ပြဲဦးထြက္ လိႈက္လွဲမႈကို ခံစားရသည္။ အျပင္ေရာက္ စားပြဲႏွစ္ခုၾကားမွ တိုးထြက္ၿပီး တဖက္လွည့္ေငးလ်က္ လက္ရန္းသို႔ အသြား တေယာက္ႏွင့္ ၀င္တိုက္မိသည္။ လွည့္အၾကည့္မွာပင္ ေရေမႊးန႔ံသင္းသင္းကို အရင္ရလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ မိတ္ကပ္ခ်ယ္သည့္အလွကို သတိထားလိုက္မိသည္။ "ေဆာရီး" ဟု မိမိမေျပာတတ္ေသး။
"ကန္ေတာ့ေနာ္.... ကန္ေတာ့.... ကန္ေတာ့"။ သူမက ျပံဳးသည္။
"တို႔ကေတာ့ ၾကားဖူးနား၀ ႐ွိထားေတာ့ စမူဆာေတြ ရထားတယ္ေလ... စားပါဦးလား... ေရာ့... ေရာ့.."
"အင္း... အဲ... ဟုတ္ကဲ့..."
လက္ထဲသို႔ စမူဆာႏွစ္ခု ေရာက္လာသည္။ ေၾကာင္တက္တက္ႏွင့္ နည္းနည္း ႐ွက္႐ြ႔ံသလို ျဖစ္ေသးသည္။ သူမ၏ သြက္လက္ပြင့္လင္းမႈကို သိလိုက္ေသာ္လည္း အသိအမွတ္ျပဳ ရင္းႏွီးျပံးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပံဳးႏႈတ္ဆက္ရသည္။ သူမကပင္ စကားဆက္သည္။
"တို႔က.... ခယ္မီကယ္လ္ကပါ.... သစ္လြင္ပါပဲ... အေဆာင္လည္းရတယ္... သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ၾက တာေပါ့..."
ထို႔ေနာက္ မိမိသည္ "ၾသသာ"၊ သူမသည္ "မ်ိဳးလဲ့သာ" ျဖစ္ၿပီး၊ နာမည္ေနာက္ဆံုးအလံုးခ်င္း တိုက္ဆိုင္ တူညီေနျခင္းကိုက ႏွစ္လိုဖြယ္ ျဖစ္သြားရသည္။ မိမိတို႔၏ ေနရပ္၊ အေဆာင္လိပ္စာေတြ အျပန္အလွန္ အသိေပးၾကရင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရင္းႏွီးခင္မင္သြားၾကရသည္။ စကားလံုးေတြသည္ သန္႔စင္ ၀င္းလက္ေနသည္။ တည္ၾကည္ေသာ္လည္း သူမ၏မာန တစြန္းတစ သိခြင့္ရသည္။
****** ***** ***** *****
နယ္ကပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိထက္ပို၍ ေခတ္မီသည္။ မိန္းကေလးပင္ ျဖစ္ျငားလည္း မ၀ံ့မရဲစိတ္ နည္းသည္။ အဆင္အျခင္ ကင္းမဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္။ ပညာရပ္ကို လိုလားေလးစားသည္ကေတာ့ တူသည္။ ျဖဴစင္ျခင္းႏွင့္ သန္႔စင္ပြင့္လင္းျခင္းတို႔ အလိုက္သင့္ ႐ွိေစျခင္းကို ႏွစ္ဦးစလံုး ႏွစ္သက္သည္။ စာသင္ခ်ိန္ၾကား အားလပ္ခ်ိန္ျခင္းတူ၍ သို႔မဟုတ္ ဓါတ္ခြဲခန္း၊ လက္ေတြ႔ခန္း၊ အလုပ္႐ံုခန္း၊ အင္ဂ်င္နီယာပံုဆြဲခန္းတို႔မွ ေစာၿပီး၍ အခ်ိန္ရလွ်င္ မၾကာမၾကာ အတူတကြ ဆံုျဖစ္ ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကသည္။ မိမိက လက္ဘက္ရည္ ႀကိဳက္သည္။ သူမက ေကာ္ဖီက်က်ႀကိဳက္သည္။ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာ စေနေန႔ ညေတြမွာ ျပတတ္ေသာ ႐ုပ္႐ွင္မ်ားကို ရံဖန္ရံခါ ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္စဥ္ သို႔မဟုတ္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ထိုစက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာ က်င္းပေသာ စာေပေဟာေျပာ ပြဲ၊ ဆုႏွင္းသဘင္ပြဲ၊ ကာတြန္းေဟာေျပာပြဲ၊ အသံုးလံုးလႈပ္႐ွားမႈျပပြဲ၊ ပန္းခ်ီျပပြဲ၊ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ၊ အေလးမၿပိဳင္ပြဲ၊ ျခင္းခတ္ပြဲ၊ ကထိန္သဃၤန္းကပ္လႉပူေဇာ္ပြဲမ်ားကို ႏွစ္ေယာက္သား ပ်က္ကြက္သည္ မ႐ွိ။ တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္း က်င္းပသည့္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ၊ ထမနဲထိုးပြဲ စသည္မ်ားကိုလည္း ၾကံဳသလို တက္ေရာက္အားေပးၾကသည္။ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံု အားကစားၿပိဳင္ပြဲမ်ားမွာလည္း လက္လွမ္းမီသလို သြားေရာက္အားေပးရသည္။ E ႏွင့္ F အေဆာင္နားက ကံ့ေကာ္ပင္တန္းေတြမွာ အပြင့္ေတြ လိႈင္လိႈင္ေ၀ေနလွ်င္ မိမိက ေငးေမာႏွစ္ၿခိဳက္ရေသာ္လည္း သူမက ပန္းႀကိဳက္သူ၊ ပန္းပန္တတ္သူ မဟုတ္၍ တခါမွ ခူးဆြတ္မေပးခဲ့။ တေယာက္ကိုတေယာက္၊ ရင္ထဲျမင္ ေအာင္၊ ရင္ထဲသိေအာင္၊ ရင္ထဲထိေအာင္ကိုေတာ့ ႀကိဳးစားေနမိၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ ပိုျမင္ ပိုသိလာသည္ႏွင့္အမွ် ပိုစာနာလာရသည္။ ပိုနားလည္လာရသည္။
တကၠသိုလ္၌ ပန္းတို႔ပြင့္၏။ ငွက္တို႔ ေတးဆို၏။ ရာသီဥတုတို႔ တန္ဆာဆင္၏။ သီခ်င္းႏွင့္ ေလေျပတို႔သည္ အားလံုးအေပၚ၌ တိုးေ၀ွ႔လြင့္ပ်ံသည္။ 'ေႏြးေအး' ဆိုင္သည္ လည္းေကာင္း၊ စြယ္ေတာ္ပင္မ်ား သည္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္သူတို႔ေလွ်ာက္ေသာလမ္းကေလး၊ အာရ္အိုင္တီအင္းလ်ား၊ ဂ်ီေဟာေ႐ွ႔ေဘာလံုးကြင္း၊ တင္းနစ္ကြင္းႏွင့္ေဆးခန္း၊ အေလးမ႐ံု၊ အားကစား႐ံုႏွင့္အားကစားကြင္း၊ ေရမျပည့္ ေရကူးကန္၊ အ၀င္ေပါက္ ဦးလူေပါခံုးႏွင့္ မနီးမေ၀း စာအုပ္ဆိုင္၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ မုခ္ဦးတိုင္ႀကီးမ်ား၏ မ်က္ႏွာစာေ႐ွ႔႐ွိ ဗဟိုခ်ည္း ပု႑ရိပ္ပင္တန္းတို႔၏ အလည္မွ အလွေရကန္၀ိုင္းႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေက်ာင္းသားေဆာင္မ်ားေ႐ွ႔ ေလးေထာင့္ထု ကမၺည္းထိုး အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္သည္လည္းေကာင္း၊ အမွတ္သညာမ်ားအျဖစ္ မက္ေမာဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနသည္။
ဒုတိယစာသင္ႏွစ္ ပထမႏွစ္၀က္မွာပင္ မိမိ "ၾသသာ" ႏွင့္ သူမ "မ်ိဳးလဲ့သာ" တို႔ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ အဲဒီကတည္းက အဓိကအင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ခ်င္း မတူေသာ္လည္း အခ်စ္ခ်င္းေတာ့ တူၾကသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္ၿပီးတိုင္း ရ႐ွိခဲ့ေသာေအာင္မွတ္အဆင့္ေပၚ မူတည္၍ ေနာင္စာသင္ႏွစ္အတြက္ ခံုနံပါတ္ (Roll No) အသစ္ထြက္သည္။ ဒုတိယႏွစ္အၿပီး မိမိခံုနံပါတ္ ဆယ္ခုေလာက္က်သြားသည္ကို အဓိက ဘာသာရပ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေနာက္ခဲ့ၾကေသးသည္။
"စကၠင္န္းရီးယားပဲ ႐ွိေသး ၾသဘာတို႔ ရည္းစားထားေတာ့ ႐ိုးလ္နံပါတ္က က်ေတာ့မွာေပါ့.... ရပိတာ မျဖစ္တာ ကံေကာင္း... အေမေရ အေမ့သား ျဖစ္ပံုကို လာၾကည့္လွည့္ပါဦး..."
မည္သို႔ပင္ဆိုေစ မိမိေရာ သူမပါ ႏွစ္စဥ္မွန္မွန္ ေအာင္ျမင္ၾကသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်န္ေနခဲ့သူေတြလည္း ႐ွိသည္။ "တကၠသိုလ္မွာ ႏွစ္ပိုေပ်ာ္ရတာေပါ့... မင္းတို႔က တကၠသိုလ္ကို ငါတို႔ထက္ ပိုခ်စ္တာကိုး" ဟု က်ီစယ္ရသည္။ သို႔ေသာ္ အားလည္း ေပးရသည္။ ေဖးမရသည္။ မိမိတို႔ ႏွစ္ဦးသား၏ အခ်စ္သည္ ႏွစ္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ပို၍ ရင့္သန္လာရသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔ အတိုင္းအဆ ႀကီးမားရသည္။ ရည္မွန္းတာေတြအတြက္ စိတ္ကူးေကာင္းတို႔ ပို႐ွင္သန္ရသည္။ လက္ျမဲျမဲတြဲရမည့္ အနာဂတ္အတြက္ ႏွစ္ေယာက္သား လက္႐ွိအေျခအေနမွ ျမင့္ျမတ္သည့္ အားအင္ေတြ ေဖးမျဖစ္ေစရမည္။ အယူအဆႏွင့္ အေတြးအေခၚသည္ 'ၾသဘာ' ႏွင့္ 'မ်ိဳးလဲ့သာ' တို႔အၾကား ျခားနားသြားသည္ မ႐ွိခဲ့။ သို႔ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးစာသင္ႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ကို ေရာက္လာခဲ့ရသည္။
ဆဌမႏွစ္ ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲႀကီး မတိုင္မီ ႏွစ္ပါတ္လည္ မိတ္ဆံုညစာစားပြဲႀကီးကို ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္ ထမင္းစားေဆာင္ႀကီးမွာ က်င္းပသည္။ အစဥ္အလာအတိုင္းပင္ ပေဒသာကပြဲ ပါ၀င္သည္။ အဆို၊ အက၊ ျပဇာတ္၊ ကြက္စိပ္၊ အၿငိမ့္ စံုလင္ၿပီး တရက္မက စက္မႈခန္းမႀကီးမွာ က်င္းပသည္။ မိမိတို႔ အတူတူူ ၾကည့္ၾကဖို႔ ခ်ိန္းဆို စီစဥ္ထားသည္။ ကံၾကမၼာသည္ ႐ုတ္တရက္ႏွင့္ အံ့ဖြယ္ရာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲတတ္သည္။ နယ္ၿမိဳ႔ငယ္ကေလးမွ မိမိ၏ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ ႏွလံုးေရာဂါတမ်ိဳး ႐ုတ္တရက္ ဖိစီးမႈေၾကာင့္ရန္ကုန္ ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ အေရးတႀကီး ခြဲစိတ္ကုသႏိုင္ဖို႔ လာတက္ရသည္။ စာေမးပြဲနီးခ်ိန္လည္းျဖစ္၊ အားခ်င္းလည္းျဖစ္မို႔ မိမိကို ႀကိဳအေၾကာင္းမၾကားဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့။ ဖခင္ႀကီး ေဆး႐ံုေပၚေရာက္ၿပီးသည့္ေန႔ ႏွစ္လည္ညစာပြဲမစမီ မြန္းလြဲပိုင္းမွာ မိမိ၏ညီငယ္ အေဖာ္တေယာက္ႏွင့္ အေဆာင္ကို ေရာက္လာသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရၿပီ။ ခ်စ္သူ 'မ်ိဳးလဲ့သာ' ကို ဘာတခုမွ မေျပာႏိုင္ခဲ့။ ဘယ္လိုမွ အသိမေပးႏိုင္ခဲ့။ ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ ေျပးခဲ့ရသည္။ တကၠသိုလ္သက္ ေနာက္ဆံုးေပ်ာ္႐ႊင္ ျမတ္ႏိုး မေမ့ႏိုင္ဖြယ္ရာ ညစာစားပြဲတက္ဖို႔၊ ပေဒသာကပြဲကို အတူၾကည့္ၾကဖို႔ ကတိက၀တ္သည္ လည္းေကာင္း၊ လူကိုယ္တိုင္သည္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္သူ 'မ်ိဳးလဲ့သာ' အေပၚ မိမိဖက္က အရင္ဆံုး တခုတည္းအျဖစ္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ရသည္။ ထိုည၌ပင္ ဖခင္ႀကီးကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရသည္။
********** ********** **********
ညေနပိုင္း ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီး၏ ရင္ျပင္ေတာ္ ေျမာက္ဖက္ ေသာၾကာေထာင့္မွာ ခြက္ငယ္ျဖင့္ သက္ေစ့ ဘုရားေရသပၸာယ္ၿပီး လက္အုပ္ခ်ီလ်က္ ေနာက္အလွည့္မွာ ႐ုတ္တရက္လို ျဖစ္သြားသည္ေၾကာင့္ ေနာက္က လူကို တိုက္မိသည္။ မိမိတိုက္ေတာ့မည္ကို သိသကဲ့သို႔ ထိုသူက မိမိကို ၾကည့္ေနသည္။ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးၾကည့္ျဖင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ျဖင့္ ေတာင္းပန္ဖို႔ ျပင္ဆဲ
"ဟို... ဟို... ဦးၾသသာလားခင္ဗ်ာ"
"ဟင္... ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိၿပီ.. အံ့ၾသစရာပဲ... ခင္ဗ်ားက ေက်ာက္မဲက ကို၀င္းတင္ေက်ာ္မဟုတ္လား..."
ေတာင့္တင္းႂကြယ္၀ေသာ မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းက ကို၀င္းတင္ေက်ာ္သည္ တကၠသိုလ္ ၿပီးကတည္းက ႏိုင္ငံျခားသို႔ ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီး အခုမွ ဆံုေတြ႔ျဖစ္ရသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ရင္ျပင္ေတာ္တေနရာမွာ လြတ္လပ္စြာ ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ လြမ္းေမာဖြယ္ တကၠသိုလ္အေၾကာင္း။
"ခင္ဗ်ားတို႔ကို သိပ္အားက်မိခဲ့တယ္... တကၠသိုလ္တေလွ်ာက္လံုး ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲခဲ့ၾက တာ... ေပါင္းၾကရမယ္ပဲ ထင္တာေပါ့... ေနာက္ေတာ့လည္း.. မမ်ိဳးလဲ့သာ ခမ္းခမ္းနားနား မဂၤလာေဆာင္ၿပီး အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ အေ၀းက ၾကားလိုက္ရပါတယ္.. ေနပါဦး... ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လို ျဖစ္ခဲ့ၾကလို႔လဲ... ဘာမွားခဲ့လို႔လဲ... ဘာပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔လဲ.. ခင္ဗ်ားဖက္က သစၥာမ်ား ေဖာက္ခဲ့မိလို႔လားဗ်ာ ..."
မိမိေတြးဆမိသည္။ အေၾကာင္းအားလံုး၊ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးသည္ သည္အတိုင္း ႐ွိေနေသးသည္။ ေလ်ာ့မသြားေသး။ ေပ်ာက္မသြားေသးဟု ရင္ထဲက သိေနသည္။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစိတ္ကို သိသိသာသာ ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ကို၀င္းတင္ေက်ာ္ကို ျပန္ေျပာျဖစ္ရသည္။
"ကို၀င္းတင္ေက်ာ္ရယ္.... မွားတာတို႔ ပ်က္ကြက္တာတို႔ကို ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ... ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တို႔ပဲ မဆံုျဖစ္ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ အခုဆို ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ၿပီေနာ္... အင္း... အခုထက္ထိ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ မျပဳေသးပါဘူး... တကိုယ္တည္းပါ... ကို၀င္းတင္ေက်ာ္..."
ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။ သည္အေၾကာင္းႏွင့္ ပါတ္သက္၍ သည့္ထက္ပို၍ ကို၀င္းတင္ေက်ာ္ကို စကားဆက္မဆိုမိ။ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းဖို႔ ႐ုတ္ခ်ည္းမေပၚလာေသး။ အသက္ကို ျပင္းျပင္း႐ွဴလိုက္သည္။ အေမႊးတိုင္နံ႔၊ ပန္းနံ႔၊ ဖေယာင္းတိုင္ေညႇာ္နံ႔မ်ားကို သိသိသာသာ ရ႐ွိလိုက္၏။ မိုးခ်ဳပ္သြားၿပီ။
ေမာ႐ူးဆိုး
['အလြမ္းတကၠသိုလ္ ပန္းတကၠသိုလ္' တကၠသိုလ္ေနာက္ခံ၀တၳဳ တိုစုစည္းမႈ (၆၀) ပုဒ္ စုစည္းမႈ စာအုပ္ ပထမအႀကိမ္၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
ေမာ႐ူးဆိုး ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္း။
ေမာ႐ူးဆိုး (၁၉၄၉- )
ေမာ႐ူးဆိုးကို ၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္၊ ေျမာင္းျမၿမိဳ႔၌ အဖ ဦးေအာင္တင္ႏွင့္ အမိ ေဒၚေငြဟန္တို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အမည္ရင္းမွာ ဦးသန္းေအာင္ ျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က A.B.M ေက်ာင္း (ေျမာင္းျမ)၊ အထက မင္းလွ (သာယာ၀တီ)၊ အထက ၂/၃ (မံု႐ြာ) တို႔တြင္ အေျခခံ ပညာဆည္းပူးခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၆၇-၆၈ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္သို႔ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၂-၇၃ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ B.E.(Mechanical) ဘြဲ႔ရ႐ွိခဲ့သည္။
ကဗ်ာ၊ ၀တၳဳ၊ ေဆာင္းပါး၊ စာညြန္႔စာတမ္း၊ ဘာသာျပန္၀တၳဳမ်ား ေရးသားခဲ့၊ ေရးသားဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ Myanmar Oil and Gas Enterprise တြင္ Executive Engineer (A) (Drilling)အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လ်က္ ႐ွိသည္။ တကၠသိုလ္ေန႔ရက္မ်ားႏွင့္ ပါတ္သက္၍ "ေမြးေန႔တိုင္း ေမြးေန႔တိုင္းကို မေမ့ႏိုင္ဘဲ အမွတ္ရေနသလို တကၠသိုလ္ေန႔ရက္မ်ားကို ေမြးေန႔ကဲ့သို႔ ေမ့၍မရ ေမ့၍မျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ အျမဲအမွတ္ရလ်က္ ႐ွိသည္" ဟု ဆရာေမာ႐ူးဆိုးက အမွတ္တရ စကားဆိုပါသည္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအျဖစ္ ပထမဆံုးတက္ရသည့္ ပို႔ခ်စာသင္ခန္းႀကီးထဲသို႔ စာသင္ႏွစ္၊ ဘာသာရပ္ အလိုက္ ထုတ္ျပန္ထားေသာ အခ်ိန္ဇယားပါ အခန္းနံပါတ္အရ စ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ပင္ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ႏွင့္ ကြာသြားသည္ကို ႀကီးစြာသတိျပဳမိခဲ့ရသည္။ အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ စာပို႔ခ်သည့္ဆရာအတြက္ နံရံကပ္ အေပၚေအာက္ ပင့္တင္ဆြဲခ်ျပဳ၍ ရေသာ ႏွစ္ထပ္အနက္ေရာင္ သင္ပုန္းက်ယ္ႏွင့္ စင္ျမင့္ငယ္။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္သားမ်ား၏ ထိုင္ခံုေတြက အတန္းလိုက္ အဆင့္ဆင့္ ျမင့္တက္သြားသည္။ ထိုင္ခံုတန္း အဆင့္ဆင့္ေတြ အလိုက္ ေဘးႏွစ္ဘက္ အခန္းနံရံေတြမွာ အတန္းႏွင့္ တည့္တည့္အလိုက္ အဂၤလိပ္စာလံုး အကၡရာႀကီးမ်ား ေရးထိုးထားသည္။ သက္ဆိုင္ရာတန္းအလိုက္ အဂၤလိပ္အကၡရာညႊန္းေသာ ေက်ာမွီေနရာ နံပါတ္လြတ္ေနလွ်င္ ထိုေနရာမွာ ထိုင္ရသည့္သူ ပ်က္ကြက္သည္။ အဓိကဘာသာရပ္အလိုက္ ကိုယ္ပိုင္ခံုနံပါတ္ (Roll No) အတြက္ ထိုင္ခံုေနရာ (Sitting Plan) နံပါတ္ကို ပို႔ခ်သူ ဆရာက ႏွစ္စကတည္းက ထုတ္ျပန္ေပးသည္။ ေက်ာင္းတက္ ရာႏႈန္း ၇၅% အနည္းဆံုး႐ွိမွ စာေမးပြဲေျဖခြင့္႐ွိ၍ အတန္းတက္မႈ မတက္မႈသည္ အေရးပါသည္။ အားလံုးအတြက္ အပူဒဏ္ေလ်ာ့ေစသည့္ ေလရဟတ္မ်ားကလည္း ပို႔ခ်စာသင္ခန္း၏ မ်က္ႏွာက်က္မွာ အေရအတြက္ အသင့္အတင့္။ ဆရာႏွင့္တပည့္ အေခၚအေ၀ၚကပင္ ျခားနားသြားသည္။ 'မင္း' ႏွင့္ 'ငါ' အစား 'ခင္ဗ်ား' 'ကၽြန္ေတာ္'။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာက အတန္းပိုင္ဆရာ သို႔မဟုတ္ ဆရာမက တဦးခ်င္းနံမည္ေခၚၿပီး ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူက ႐ွိမ႐ွိ ေျဖၾကားရၿပီး ေက်ာင္းတက္မတက္ အရင္ေကာက္ယူသည္။ ပို႔ခ်စာသင္ခန္းထဲမွာမူ နံမည္အေခၚမခံရ၍ မိမိကို ဆရာက သိပါ့မလားဟူေသာ ေၾကာင့္ၾကစိတ္ႏွင့္အတူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဟူေသာ ျဖစ္တည္ျခင္းက တန္ဘိုးႏွင့္ျမင့္မားမႈ၊ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ ခိုင္မာမႈ အပါအ၀င္ ရင့္က်က္မႈစသည့္ စံတို႔သည္ ဘ၀ကဲ့သို႔ပင္ အဆင့္ဆင့္ဟု ထင္မိလာခဲ့ရေသးသည္။
သစ္လြင္ႀကိဳဆိုပြဲ အခန္းအနားစၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ ေမာ္ကြန္းထိန္း ႏွင့္ ဘာသာရပ္အလိုက္ အင္ဂ်င္နီယာ ဌာနအသီးသီးတို႔မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဌာနမႉးမ်ားက ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ႀကိဳဆို အားေပး တိုက္တြန္းစကားမ်ား အသီးသီး ေျပာၾကားၾကသည္မွာ က်ယ္၀န္းလွသည့္ ပညာနယ္ႀကီးထဲသို႔ ႐ုတ္ခ်ည္းေရာက္သြားရသည့္ႏွယ္ လႈပ္႐ွားခံစား ရသည္။ လူလားေျမာက္သည္ဆိုသည့္ သေဘာကို နားလည္စ ျပဳလာရသည္။ အစဥ္အလာအရ ဒုတိယႏွစ္အစ ဆဌမႏွစ္အဆံုး ႏွစ္ႀကီးေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားက ေမာင္မယ္သစ္လြင္မ်ားကို ခန္းမအျပင္ဘက္မွေန၍ လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈအားေပး အကဲျဖတ္ဆံုးျဖတ္ မွတ္တမ္းတင္ ႀကိဳဆိုၾကသည္မွာလည္း အေပ်ာ္ႏွင့္အျပံဳးတို႔ စည္စည္ကားကား ႐ွိလွသည္။ သစ္လြင္ေက်ာင္းသူဦးေရက သစ္လြင္ေက်ာင္းသားဦးေရႏွင့္စာလွ်င္ နည္းသည္မွာ သိသာေသာ္လည္း သစ္လြင္ဘုရင္မ (Fresher Queen) တီးတိုးအုန္းကၽြတ္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈကလည္း ခန္းမအျပင္မွာ မပ်က္မကြက္။ ႏွစ္ႀကီးသမားမ်ား၏ တျခားရည္႐ြယ္ခ်က္တခုကိုေတာ့ ေနာက္မွ သိရသည္။ အခန္းအနားအၿပီး သစ္လြင္တို႔အခန္းမွအထြက္ တည္ခင္းေကၽြးေမြးေသာ စားပြဲေပၚမွ စမူဆာ အစ႐ွိေသာ မုန္႔မ်ားကို တိုးေ၀ွ႔၀င္ ေရာက္ စားသံုးေပ်ာ္႐ႊင္ၾကဖို႔ပင္ ျဖစ္သည္။
အခန္းအနားအၿပီး အမ်ားနည္းတူ ထြက္လာခဲ့ေသာ္လည္း စမူဆာမ်ားကို မမွီလိုက္ေတာ့။ ၿပံဳးမိသည္။ သို႔ေသာ္ အလိုလိုေပ်ာ္သည္။ မုန္႔ေတြအားလံုး စားပြဲေတြေပၚက ကုန္သြားသည့္တိုင္ ထြက္လာသူမ်ား ႐ွိေနဆဲ။ ေမးထူးေခၚေျပာ ႏႈတ္ဆက္ေနာက္ေျပာင္ စည္ကားသည္မွာ ပြဲဦးထြက္ လိႈက္လွဲမႈကို ခံစားရသည္။ အျပင္ေရာက္ စားပြဲႏွစ္ခုၾကားမွ တိုးထြက္ၿပီး တဖက္လွည့္ေငးလ်က္ လက္ရန္းသို႔ အသြား တေယာက္ႏွင့္ ၀င္တိုက္မိသည္။ လွည့္အၾကည့္မွာပင္ ေရေမႊးန႔ံသင္းသင္းကို အရင္ရလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ မိတ္ကပ္ခ်ယ္သည့္အလွကို သတိထားလိုက္မိသည္။ "ေဆာရီး" ဟု မိမိမေျပာတတ္ေသး။
"ကန္ေတာ့ေနာ္.... ကန္ေတာ့.... ကန္ေတာ့"။ သူမက ျပံဳးသည္။
"တို႔ကေတာ့ ၾကားဖူးနား၀ ႐ွိထားေတာ့ စမူဆာေတြ ရထားတယ္ေလ... စားပါဦးလား... ေရာ့... ေရာ့.."
"အင္း... အဲ... ဟုတ္ကဲ့..."
လက္ထဲသို႔ စမူဆာႏွစ္ခု ေရာက္လာသည္။ ေၾကာင္တက္တက္ႏွင့္ နည္းနည္း ႐ွက္႐ြ႔ံသလို ျဖစ္ေသးသည္။ သူမ၏ သြက္လက္ပြင့္လင္းမႈကို သိလိုက္ေသာ္လည္း အသိအမွတ္ျပဳ ရင္းႏွီးျပံးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပံဳးႏႈတ္ဆက္ရသည္။ သူမကပင္ စကားဆက္သည္။
"တို႔က.... ခယ္မီကယ္လ္ကပါ.... သစ္လြင္ပါပဲ... အေဆာင္လည္းရတယ္... သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ၾက တာေပါ့..."
ထို႔ေနာက္ မိမိသည္ "ၾသသာ"၊ သူမသည္ "မ်ိဳးလဲ့သာ" ျဖစ္ၿပီး၊ နာမည္ေနာက္ဆံုးအလံုးခ်င္း တိုက္ဆိုင္ တူညီေနျခင္းကိုက ႏွစ္လိုဖြယ္ ျဖစ္သြားရသည္။ မိမိတို႔၏ ေနရပ္၊ အေဆာင္လိပ္စာေတြ အျပန္အလွန္ အသိေပးၾကရင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရင္းႏွီးခင္မင္သြားၾကရသည္။ စကားလံုးေတြသည္ သန္႔စင္ ၀င္းလက္ေနသည္။ တည္ၾကည္ေသာ္လည္း သူမ၏မာန တစြန္းတစ သိခြင့္ရသည္။
****** ***** ***** *****
နယ္ကပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိထက္ပို၍ ေခတ္မီသည္။ မိန္းကေလးပင္ ျဖစ္ျငားလည္း မ၀ံ့မရဲစိတ္ နည္းသည္။ အဆင္အျခင္ ကင္းမဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္။ ပညာရပ္ကို လိုလားေလးစားသည္ကေတာ့ တူသည္။ ျဖဴစင္ျခင္းႏွင့္ သန္႔စင္ပြင့္လင္းျခင္းတို႔ အလိုက္သင့္ ႐ွိေစျခင္းကို ႏွစ္ဦးစလံုး ႏွစ္သက္သည္။ စာသင္ခ်ိန္ၾကား အားလပ္ခ်ိန္ျခင္းတူ၍ သို႔မဟုတ္ ဓါတ္ခြဲခန္း၊ လက္ေတြ႔ခန္း၊ အလုပ္႐ံုခန္း၊ အင္ဂ်င္နီယာပံုဆြဲခန္းတို႔မွ ေစာၿပီး၍ အခ်ိန္ရလွ်င္ မၾကာမၾကာ အတူတကြ ဆံုျဖစ္ ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကသည္။ မိမိက လက္ဘက္ရည္ ႀကိဳက္သည္။ သူမက ေကာ္ဖီက်က်ႀကိဳက္သည္။ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာ စေနေန႔ ညေတြမွာ ျပတတ္ေသာ ႐ုပ္႐ွင္မ်ားကို ရံဖန္ရံခါ ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္စဥ္ သို႔မဟုတ္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ထိုစက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာ က်င္းပေသာ စာေပေဟာေျပာ ပြဲ၊ ဆုႏွင္းသဘင္ပြဲ၊ ကာတြန္းေဟာေျပာပြဲ၊ အသံုးလံုးလႈပ္႐ွားမႈျပပြဲ၊ ပန္းခ်ီျပပြဲ၊ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ၊ အေလးမၿပိဳင္ပြဲ၊ ျခင္းခတ္ပြဲ၊ ကထိန္သဃၤန္းကပ္လႉပူေဇာ္ပြဲမ်ားကို ႏွစ္ေယာက္သား ပ်က္ကြက္သည္ မ႐ွိ။ တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္း က်င္းပသည့္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ၊ ထမနဲထိုးပြဲ စသည္မ်ားကိုလည္း ၾကံဳသလို တက္ေရာက္အားေပးၾကသည္။ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံု အားကစားၿပိဳင္ပြဲမ်ားမွာလည္း လက္လွမ္းမီသလို သြားေရာက္အားေပးရသည္။ E ႏွင့္ F အေဆာင္နားက ကံ့ေကာ္ပင္တန္းေတြမွာ အပြင့္ေတြ လိႈင္လိႈင္ေ၀ေနလွ်င္ မိမိက ေငးေမာႏွစ္ၿခိဳက္ရေသာ္လည္း သူမက ပန္းႀကိဳက္သူ၊ ပန္းပန္တတ္သူ မဟုတ္၍ တခါမွ ခူးဆြတ္မေပးခဲ့။ တေယာက္ကိုတေယာက္၊ ရင္ထဲျမင္ ေအာင္၊ ရင္ထဲသိေအာင္၊ ရင္ထဲထိေအာင္ကိုေတာ့ ႀကိဳးစားေနမိၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ ပိုျမင္ ပိုသိလာသည္ႏွင့္အမွ် ပိုစာနာလာရသည္။ ပိုနားလည္လာရသည္။
တကၠသိုလ္၌ ပန္းတို႔ပြင့္၏။ ငွက္တို႔ ေတးဆို၏။ ရာသီဥတုတို႔ တန္ဆာဆင္၏။ သီခ်င္းႏွင့္ ေလေျပတို႔သည္ အားလံုးအေပၚ၌ တိုးေ၀ွ႔လြင့္ပ်ံသည္။ 'ေႏြးေအး' ဆိုင္သည္ လည္းေကာင္း၊ စြယ္ေတာ္ပင္မ်ား သည္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္သူတို႔ေလွ်ာက္ေသာလမ္းကေလး၊ အာရ္အိုင္တီအင္းလ်ား၊ ဂ်ီေဟာေ႐ွ႔ေဘာလံုးကြင္း၊ တင္းနစ္ကြင္းႏွင့္ေဆးခန္း၊ အေလးမ႐ံု၊ အားကစား႐ံုႏွင့္အားကစားကြင္း၊ ေရမျပည့္ ေရကူးကန္၊ အ၀င္ေပါက္ ဦးလူေပါခံုးႏွင့္ မနီးမေ၀း စာအုပ္ဆိုင္၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ မုခ္ဦးတိုင္ႀကီးမ်ား၏ မ်က္ႏွာစာေ႐ွ႔႐ွိ ဗဟိုခ်ည္း ပု႑ရိပ္ပင္တန္းတို႔၏ အလည္မွ အလွေရကန္၀ိုင္းႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေက်ာင္းသားေဆာင္မ်ားေ႐ွ႔ ေလးေထာင့္ထု ကမၺည္းထိုး အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္သည္လည္းေကာင္း၊ အမွတ္သညာမ်ားအျဖစ္ မက္ေမာဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနသည္။
ဒုတိယစာသင္ႏွစ္ ပထမႏွစ္၀က္မွာပင္ မိမိ "ၾသသာ" ႏွင့္ သူမ "မ်ိဳးလဲ့သာ" တို႔ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ အဲဒီကတည္းက အဓိကအင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ခ်င္း မတူေသာ္လည္း အခ်စ္ခ်င္းေတာ့ တူၾကသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္ၿပီးတိုင္း ရ႐ွိခဲ့ေသာေအာင္မွတ္အဆင့္ေပၚ မူတည္၍ ေနာင္စာသင္ႏွစ္အတြက္ ခံုနံပါတ္ (Roll No) အသစ္ထြက္သည္။ ဒုတိယႏွစ္အၿပီး မိမိခံုနံပါတ္ ဆယ္ခုေလာက္က်သြားသည္ကို အဓိက ဘာသာရပ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေနာက္ခဲ့ၾကေသးသည္။
"စကၠင္န္းရီးယားပဲ ႐ွိေသး ၾသဘာတို႔ ရည္းစားထားေတာ့ ႐ိုးလ္နံပါတ္က က်ေတာ့မွာေပါ့.... ရပိတာ မျဖစ္တာ ကံေကာင္း... အေမေရ အေမ့သား ျဖစ္ပံုကို လာၾကည့္လွည့္ပါဦး..."
မည္သို႔ပင္ဆိုေစ မိမိေရာ သူမပါ ႏွစ္စဥ္မွန္မွန္ ေအာင္ျမင္ၾကသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်န္ေနခဲ့သူေတြလည္း ႐ွိသည္။ "တကၠသိုလ္မွာ ႏွစ္ပိုေပ်ာ္ရတာေပါ့... မင္းတို႔က တကၠသိုလ္ကို ငါတို႔ထက္ ပိုခ်စ္တာကိုး" ဟု က်ီစယ္ရသည္။ သို႔ေသာ္ အားလည္း ေပးရသည္။ ေဖးမရသည္။ မိမိတို႔ ႏွစ္ဦးသား၏ အခ်စ္သည္ ႏွစ္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ပို၍ ရင့္သန္လာရသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔ အတိုင္းအဆ ႀကီးမားရသည္။ ရည္မွန္းတာေတြအတြက္ စိတ္ကူးေကာင္းတို႔ ပို႐ွင္သန္ရသည္။ လက္ျမဲျမဲတြဲရမည့္ အနာဂတ္အတြက္ ႏွစ္ေယာက္သား လက္႐ွိအေျခအေနမွ ျမင့္ျမတ္သည့္ အားအင္ေတြ ေဖးမျဖစ္ေစရမည္။ အယူအဆႏွင့္ အေတြးအေခၚသည္ 'ၾသဘာ' ႏွင့္ 'မ်ိဳးလဲ့သာ' တို႔အၾကား ျခားနားသြားသည္ မ႐ွိခဲ့။ သို႔ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးစာသင္ႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ကို ေရာက္လာခဲ့ရသည္။
ဆဌမႏွစ္ ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲႀကီး မတိုင္မီ ႏွစ္ပါတ္လည္ မိတ္ဆံုညစာစားပြဲႀကီးကို ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္ ထမင္းစားေဆာင္ႀကီးမွာ က်င္းပသည္။ အစဥ္အလာအတိုင္းပင္ ပေဒသာကပြဲ ပါ၀င္သည္။ အဆို၊ အက၊ ျပဇာတ္၊ ကြက္စိပ္၊ အၿငိမ့္ စံုလင္ၿပီး တရက္မက စက္မႈခန္းမႀကီးမွာ က်င္းပသည္။ မိမိတို႔ အတူတူူ ၾကည့္ၾကဖို႔ ခ်ိန္းဆို စီစဥ္ထားသည္။ ကံၾကမၼာသည္ ႐ုတ္တရက္ႏွင့္ အံ့ဖြယ္ရာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲတတ္သည္။ နယ္ၿမိဳ႔ငယ္ကေလးမွ မိမိ၏ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ ႏွလံုးေရာဂါတမ်ိဳး ႐ုတ္တရက္ ဖိစီးမႈေၾကာင့္ရန္ကုန္ ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ အေရးတႀကီး ခြဲစိတ္ကုသႏိုင္ဖို႔ လာတက္ရသည္။ စာေမးပြဲနီးခ်ိန္လည္းျဖစ္၊ အားခ်င္းလည္းျဖစ္မို႔ မိမိကို ႀကိဳအေၾကာင္းမၾကားဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့။ ဖခင္ႀကီး ေဆး႐ံုေပၚေရာက္ၿပီးသည့္ေန႔ ႏွစ္လည္ညစာပြဲမစမီ မြန္းလြဲပိုင္းမွာ မိမိ၏ညီငယ္ အေဖာ္တေယာက္ႏွင့္ အေဆာင္ကို ေရာက္လာသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရၿပီ။ ခ်စ္သူ 'မ်ိဳးလဲ့သာ' ကို ဘာတခုမွ မေျပာႏိုင္ခဲ့။ ဘယ္လိုမွ အသိမေပးႏိုင္ခဲ့။ ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ ေျပးခဲ့ရသည္။ တကၠသိုလ္သက္ ေနာက္ဆံုးေပ်ာ္႐ႊင္ ျမတ္ႏိုး မေမ့ႏိုင္ဖြယ္ရာ ညစာစားပြဲတက္ဖို႔၊ ပေဒသာကပြဲကို အတူၾကည့္ၾကဖို႔ ကတိက၀တ္သည္ လည္းေကာင္း၊ လူကိုယ္တိုင္သည္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္သူ 'မ်ိဳးလဲ့သာ' အေပၚ မိမိဖက္က အရင္ဆံုး တခုတည္းအျဖစ္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ရသည္။ ထိုည၌ပင္ ဖခင္ႀကီးကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရသည္။
********** ********** **********
ညေနပိုင္း ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီး၏ ရင္ျပင္ေတာ္ ေျမာက္ဖက္ ေသာၾကာေထာင့္မွာ ခြက္ငယ္ျဖင့္ သက္ေစ့ ဘုရားေရသပၸာယ္ၿပီး လက္အုပ္ခ်ီလ်က္ ေနာက္အလွည့္မွာ ႐ုတ္တရက္လို ျဖစ္သြားသည္ေၾကာင့္ ေနာက္က လူကို တိုက္မိသည္။ မိမိတိုက္ေတာ့မည္ကို သိသကဲ့သို႔ ထိုသူက မိမိကို ၾကည့္ေနသည္။ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးၾကည့္ျဖင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ျဖင့္ ေတာင္းပန္ဖို႔ ျပင္ဆဲ
"ဟို... ဟို... ဦးၾသသာလားခင္ဗ်ာ"
"ဟင္... ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိၿပီ.. အံ့ၾသစရာပဲ... ခင္ဗ်ားက ေက်ာက္မဲက ကို၀င္းတင္ေက်ာ္မဟုတ္လား..."
ေတာင့္တင္းႂကြယ္၀ေသာ မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းက ကို၀င္းတင္ေက်ာ္သည္ တကၠသိုလ္ ၿပီးကတည္းက ႏိုင္ငံျခားသို႔ ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီး အခုမွ ဆံုေတြ႔ျဖစ္ရသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ရင္ျပင္ေတာ္တေနရာမွာ လြတ္လပ္စြာ ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ လြမ္းေမာဖြယ္ တကၠသိုလ္အေၾကာင္း။
"ခင္ဗ်ားတို႔ကို သိပ္အားက်မိခဲ့တယ္... တကၠသိုလ္တေလွ်ာက္လံုး ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲခဲ့ၾက တာ... ေပါင္းၾကရမယ္ပဲ ထင္တာေပါ့... ေနာက္ေတာ့လည္း.. မမ်ိဳးလဲ့သာ ခမ္းခမ္းနားနား မဂၤလာေဆာင္ၿပီး အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ အေ၀းက ၾကားလိုက္ရပါတယ္.. ေနပါဦး... ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လို ျဖစ္ခဲ့ၾကလို႔လဲ... ဘာမွားခဲ့လို႔လဲ... ဘာပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔လဲ.. ခင္ဗ်ားဖက္က သစၥာမ်ား ေဖာက္ခဲ့မိလို႔လားဗ်ာ ..."
မိမိေတြးဆမိသည္။ အေၾကာင္းအားလံုး၊ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးသည္ သည္အတိုင္း ႐ွိေနေသးသည္။ ေလ်ာ့မသြားေသး။ ေပ်ာက္မသြားေသးဟု ရင္ထဲက သိေနသည္။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစိတ္ကို သိသိသာသာ ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ကို၀င္းတင္ေက်ာ္ကို ျပန္ေျပာျဖစ္ရသည္။
"ကို၀င္းတင္ေက်ာ္ရယ္.... မွားတာတို႔ ပ်က္ကြက္တာတို႔ကို ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ... ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တို႔ပဲ မဆံုျဖစ္ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ အခုဆို ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ၿပီေနာ္... အင္း... အခုထက္ထိ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ မျပဳေသးပါဘူး... တကိုယ္တည္းပါ... ကို၀င္းတင္ေက်ာ္..."
ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။ သည္အေၾကာင္းႏွင့္ ပါတ္သက္၍ သည့္ထက္ပို၍ ကို၀င္းတင္ေက်ာ္ကို စကားဆက္မဆိုမိ။ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းဖို႔ ႐ုတ္ခ်ည္းမေပၚလာေသး။ အသက္ကို ျပင္းျပင္း႐ွဴလိုက္သည္။ အေမႊးတိုင္နံ႔၊ ပန္းနံ႔၊ ဖေယာင္းတိုင္ေညႇာ္နံ႔မ်ားကို သိသိသာသာ ရ႐ွိလိုက္၏။ မိုးခ်ဳပ္သြားၿပီ။
ေမာ႐ူးဆိုး
['အလြမ္းတကၠသိုလ္ ပန္းတကၠသိုလ္' တကၠသိုလ္ေနာက္ခံ၀တၳဳ တိုစုစည္းမႈ (၆၀) ပုဒ္ စုစည္းမႈ စာအုပ္ ပထမအႀကိမ္၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
ေမာ႐ူးဆိုး ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္း။
ေမာ႐ူးဆိုး (၁၉၄၉- )
ေမာ႐ူးဆိုးကို ၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္၊ ေျမာင္းျမၿမိဳ႔၌ အဖ ဦးေအာင္တင္ႏွင့္ အမိ ေဒၚေငြဟန္တို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အမည္ရင္းမွာ ဦးသန္းေအာင္ ျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က A.B.M ေက်ာင္း (ေျမာင္းျမ)၊ အထက မင္းလွ (သာယာ၀တီ)၊ အထက ၂/၃ (မံု႐ြာ) တို႔တြင္ အေျခခံ ပညာဆည္းပူးခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၆၇-၆၈ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္သို႔ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၂-၇၃ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ B.E.(Mechanical) ဘြဲ႔ရ႐ွိခဲ့သည္။
ကဗ်ာ၊ ၀တၳဳ၊ ေဆာင္းပါး၊ စာညြန္႔စာတမ္း၊ ဘာသာျပန္၀တၳဳမ်ား ေရးသားခဲ့၊ ေရးသားဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ Myanmar Oil and Gas Enterprise တြင္ Executive Engineer (A) (Drilling)အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လ်က္ ႐ွိသည္။ တကၠသိုလ္ေန႔ရက္မ်ားႏွင့္ ပါတ္သက္၍ "ေမြးေန႔တိုင္း ေမြးေန႔တိုင္းကို မေမ့ႏိုင္ဘဲ အမွတ္ရေနသလို တကၠသိုလ္ေန႔ရက္မ်ားကို ေမြးေန႔ကဲ့သို႔ ေမ့၍မရ ေမ့၍မျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ အျမဲအမွတ္ရလ်က္ ႐ွိသည္" ဟု ဆရာေမာ႐ူးဆိုးက အမွတ္တရ စကားဆိုပါသည္။
စာေပေဟာေျပာပြဲ
ေရးသူ- ေမာင္ေအး၀င္း
ဒီေန႔ ကိုယ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႔ကေလးမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ လုပ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္၊ ကယ္လိီဖိုးနီးယား ျပည္နယ္၊ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ၿမိဳ႔မွာပါ။ စာေပေဟာေျပာပြဲ မနားေထာင္ရတာ အႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ ႐ွိေရာေပါ့။ အဆိုအက အႏုပညာ ၀ါသနာပါသူမ်ားဟာ ဆိုင္းသံဗံုသံၾကားရင္ လက္လႈပ္ေျခလႈပ္ ျဖစ္ခ်င္လာတယ္။ မဆို မက ရရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး ေပါင္ကို လက္ကေလးနဲ႔ ပုပ္ၿပီး စည္း၀ါးလိုက္ ေနမိတတ္ၾကတာ။
ကိုယ္က စာေပ၀ါသနာအိုး။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲဆိုတဲ့ အသံၾကားမိရင္ ရင္ထဲမွာ လႈပ္႐ွားမႈ တခု ျဖစ္လာသလိုလို။ အေမရိကမွာ ဗမာျပည္က စာေရးဆရာေတြ ေဟာေျပာတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ ဆိုတာလဲ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးတင္မိုး ေရာက္လာၿပီးမွ သူ႔ရဲ႔ တိုက္တြန္းလႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲ မ်က္စိနား ပြင့္လာတယ္ ထင္တာပဲ။ (ဒိအရင္က ႐ွိခဲ့ဖူးရင္ က်ေနာ့ရဲ႔ အမွတ္မွားမႈကို ေထာက္ျပေပးၾကပါဗ်ာ)။
ဗမာစာေရးဆရာေတြ စာတမ္းဖတ္တာေတြေတာ့ ႐ွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ႀကံဳဖူးတာက Getty Museum ရဲ႔ ဖိတ္ၾကားမႈနဲ႔ စာေရးဆရာမ 'ဂ်ဴး' လာတုန္းက Villa Aurora မွာလုပ္တဲ့ စာတမ္း ဖတ္ပြဲပါ။ ဒါလဲ ဗမာလို ေဟာ၊ ဗမာလို ေျပာၿပီး ဗမာပရိသတ္ေတြ နားေထာင္တဲ့ ပြဲေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ခန္းမငယ္ေလးတခုစာ ပရိသတ္ေတြ လာနားေထာင္တဲ့ စာတမ္းဖတ္ပြဲေလးေပါ့ေလ။
ဒီတခါ ေဟာေျပာပြဲက အယ္လ္ေအေအာ္ဂႏိုက္ဆာက စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ၿပီး ကမကထ လုပ္တဲ့ပြဲပါ။ ဂီတအႏုပညာ႐ွင္ႀကီး ေဒၚမာမာေအး၊ ကဗ်ာဆရာ 'ေအာင္ေ၀း'၊ ကဗ်ာဆရာမ၊ ၀တၳဳေရးဆရာမ 'ေမၿငိမ္း' (ကေလာင္နာမည္မွာ ဦး၊ ေဒၚ မတပ္တာ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ) တို႔ ပြဲျဖစ္ပါတယ္။
အရင္တုန္းကလဲ ကိုယ္တို႔ ၿမိဳ႔ကို စာေရးဆရာေတြ လာဘူးတယ္။ 'ေအာင္ဗလ'၊ '၀င္းေဖ'၊ 'ေမာင္သာရ'၊ 'ေစာလူ'၊ 'ေမာင္သစ္ဆင္း' 'တင္ေမာင္သန္း'တို႔ ေဟာေျပာၾကတယ္။ အိမ္ခံ ကဗ်ာဆရာႀကီး 'တင္မိုး' လဲ ပါတာေပါ့။ အေမရိကမွာ ဗမာ့ပြဲလမ္းသဘင္လုပ္တာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အမ်ားသူငါ အလုပ္နား၊ အလုပ္အားတဲ့ တနဂၤေႏြေန႔မွာပါ။ ကံဆိုးသူ က်ေနာ္ေမာင္႐ွင္က တနဂၤေႏြမွာ အလုပ္လုပ္ရၿပီး ေသာၾကာေန႔၊ စေနေန႔ နားတာမို႔ တခါမွ မဆံုလိုက္ရပါ။ ေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ေ႐ွ႔နားက ထိုင္ၿပီး လက္ခုပ္နာနာ မတီးရတာ ၾကာပါေပါ့။
ျပည္တြင္းမွာ စစ္အစိုးရရဲ႔ ေအာက္မွာ ပညာသားပါပါ အေႏွာင့္အသြား မလြတ္တာေတြကို နားေထာင္ၿပီး၊ ပီတိ ျဖစ္ခဲ့ရတာ။ ဒါေတြကို ေ႐ွ႔ေခတ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဘြယ္ မွတ္မိသမွ် ေရးျပခ်င္ပါတယ္။
ေထာင္ကထြက္လာၿပီး ၇၈ ခုႏွစ္ ကေန၊ ၈၉ ခုႏွစ္ ျပည္တြင္းက ထြက္ေျပးလာရတဲ့အထိ ၁၀ ႏွစ္တာ အတြင္း စာေပေဟာေျပာပြဲ တခါပဲ နားေထာင္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ပုတီးကုန္းစိန္၀င္းက ရင္ခုန္စရာေကာင္းတဲ့ သူရဲ႔ ပြဲကို လာနားေထာင္ေပးပါ။ စင္ေပၚကေန က်ေနာ္တို႔ မ်က္ႏွာေတြ ျမင္ေနရင္ သူ အားတက္ေနမယ္ဆိုလို႔။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီ စက္မႈမွာ အရင့္အရင္ေတြက သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ စင္ေအာက္ကေန လက္ခုတ္အတူ တီးခဲ့တာ။ ဒီတခ်ီမွာ သူက စင္ေပၚက ျဖစ္ေတာ့ ရင္ခုန္သံ ျမန္ေနမွာ။ အဲဒီမွာ သူက သူ႔ရဲ႔ 'အရိႏၵမာသိပါေစ' ကဗ်ာကို ႐ြတ္သြားတယ္။ ေနာက္ အဲဒီ ကဗ်ာကို အေျခခံတဲ့ လံုးခ်င္းတပုဒ္ ထြက္လာတယ္။
ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္ တလအလိုမွာ နားေထာင္ရတဲ့ပြဲက မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာ အသင္းက လုပ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ။ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္၊ 'မင္းေက်ာ္'၊ 'သခင္ျမသန္း' တို႔ပြဲ။ ဆရာသခင္ျမသန္း ေဟာသြားတဲ့အထဲမွာ စကားတလံုးဟာ မိႈင္းရာျပည့္ပြဲ ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ အခ်ိန္အထိ ေက်ာင္းသားေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစား က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ "...႐ုတ္.. ႐ုတ္၊ ႐ုတ္.. ႐ုတ္မလုပ္နဲ႔၊ ႐ုတ္.. ႐ုတ္ ႐ုတ္.. ႐ုတ္ လုပ္ရင္၊ ဂုတ္ ဂုတ္၊ ဂုတ္ ဂုတ္ ျဖစ္သြားမယ္...."
စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို တကၠသိုလ္မွာ အမ်ားဆံုးနားေထာင္ရတာ။ အထူးသျဖင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္ မွာ။ လက္ခုပ္ေတြ နာနာတီးရတာ ႐ွိသလို၊ တ၀ါး၀ါး ရီေနရတာလဲ ႐ွိတယ္။ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတာလဲ ႐ွိပါတယ္။ စေနေန႔ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ေဟာေျပာပြဲေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထ႐ွိတယ္။ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ အသင္း၊ လွ်ပ္စစ္ အင္ဂ်င္နီယာအသင္း၊ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာအသင္း၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ အႏုပညာအသင္း။ အသင္းႀကီးေတြက တသင္းနဲ႔ တသင္း အၿပိဳင္အဆိုင္။ ဖိတ္ၾကားတယ္။ စာေရးဆရာေတြကလဲ တႏွစ္အတြင္းမွာ မထပ္ေအာင္ စီစဥ္ၾကတာ။
ဆရာေအာင္ဗလ ေျပာတဲ့အေခါက္တုန္းကဆို လက္ခုပ္တီးရလြန္းလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖ၀ါး ေတြ ႀကိမ္းစပ္ၿပီး နာေနတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ လက္ခုတ္သံဟာ ေျပာေနရင္း ေျပာေနရင္းမွာ ဆရာ့စကား ေတြကို ေျပာင္ေျမာက္သထက္ ေျပာင္ေျမာက္လာေစလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆရာေျပာသြားတာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္၊ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပါးစပ္က ေအာ္ေနလို႔ မရဘူး။ လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ တိုက္ယူမွ ရတာတဲ့။ ဆရာက သူ႔ကိုယ္သူ သတင္းစာသမား၊ သတင္းေထာက္တေယာက္ အေနမ်ိဳး ေျပာသြားတာ။ သတင္းေထာက္ေတြဟာ အမ်ားတကာထက္ အရင္ဦး သိရ၊ ၾကားရ၊ ျမင္ရတာခ်ည္းပဲတဲ့။ ေဖာ္ကာဖရင္း႐ွစ္ ေလယဥ္ပ်ံေတြကို အစိုးရက ၀ယ္ေတာ့ ခရီးစဥ္ မေျပးဆြဲခင္၊ သတင္းေထာက္ေတြကို အေကၽြးအေမြးေတြနဲ႔ ဧည့္ခံၿပီး ေလယာဥ္ပ်ံကို အရင္ စီးေစခဲ့တာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ တေလာတုန္းက ႏိုင္ငံျခားက တင္သြင္းလာတဲ့ အသုဘတင္ ယာဥ္ႀကီးကိုေတာ့ စစ္ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ အရင္စီးသြားတယ္တဲ့။ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီး ခင္သန္းႏုက ႐ုပ္႐ွင္တကား႐ိုက္ဖို႔ အတြက္ ကန္ေတာ့ပြဲေပးတာကို သြားစားၿပီး ျပန္လာေတာ့၊ အေရျပားေရာဂါသည္ေတြ ကေလးေတြကို ဖမ္းၿပီး သူေတာင္းစားလုပ္ခိုင္းတယ္လို႔ လူေတြၾကားမွာ ေကာလဟလ ျဖစ္ေနတာကို သတင္းစာက ေျဖ႐ွင္းေပးဖို႔ သတင္းစာတိုက္ေ႐ွ႔မွာ အုံနဲ႔ က်င္းနဲ႔ အေရျပားေရာဂါသည္ေတြ လာေစာင့္ေနတာကိုလဲ ခံလိုက္ရေၾကာင္း။ ေတာင္သူလယ္သမားေဆြးေႏြးပြဲ တခုမွာ အဖြင့္မိန္႔ခြန္း ေခၽြဖို႔ ဗိုလ္မႉးႀကီးတဦးဟာ စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာသတဲ့။ ဂိုက္နဲ႔ ဆိုက္နဲ႔ အိတ္ထဲက စာၾကည့္မ်က္မွန္ကို ထုတ္၊ ယူလာတဲ့ စာ႐ြက္ကို ျဖန္႔ၿပီး မိန္႔ခြန္းေခၽြေတာ့ 'သဘာပတိႀကီးခင္ဗ်ာ.. သဘာပတိႀကီးခင္ဗ်ာ.. ဟာ ... ငါလိုးမသား ႏွစ္ခါထပ္ ႐ိုက္ထားတယ္' လို႔ စပီကာကေန အပီအသႀကီး ေပၚထြက္လာတယ္။ သူကေတာ့ အဲဒီလို အေျပာသမားမ်ိဳး မဟုတ္ရပါဘူးဆိုၿပီး ဟာသလုပ္သြားတာ။ အမွတ္ရေနတယ္ ဆရာေရ.......။
ေနာက္တေယာက္က 'ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ'။ စင္ျမင့္ေပၚမွာ သတၱဳေရေႏြးၾကမ္းခရားထဲ အရက္ျဖဴထည့္ၿပီး၊ ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္နဲ႔ တခြက္ခ်လိုက္ ေဟာလိုက္ လုပ္တာ သူတေယာက္တည္း ၃ နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ဒါေတာင္ ပြဲစီစဥ္သူေတြက ေနာက္ေဟာမယ့္ ဆရာေတြလည္း ႐ွိပါေသးတယ္ ဆိုၿပီး တားလို႔။ အၿပီးသတ္မွာ ေနာက္တခါ သူတေယာက္ထဲ ဖိတ္၊ ငါးနာရီ ေျခာက္နာရီ မနားတမ္း ေဟာႏိုင္တယ္တဲ့။ အဖြင့္ မိန္႔ခြန္းကို မွတ္မိ ေနပါတယ္။ စကားေျပာခြက္ေ႐ွ႔ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ တစာစာေအာ္ေနၿပီး ဗီယက္နမ္စစ္ေျမျပင္မွာ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းေနတဲ့ အေမရိကန္ အစိုးရတဲ့။ ၀ါး႐ံုပင္ၾကား မွာ၊ ၀ါးျမစ္စားၿပီး၊ ၀က္လိုေသမယ္ဆိုတဲ့ စိုးႀကီး၊ ခုေတာ့ ၀ီစကီေသာက္၊ ၀က္ဂြန္စီးၿပီး၊ ၀န္ႀကီးရာထူး လိုခ်င္ေနၿပီ တဲ့။ ဒီစကားေတြနဲ႔ ဖြင့္ေတာ့၊ လက္ခုတ္သံေတြက ၀က္၀က္ကြဲေပါ့။
ေနာက္တေယာက္က 'အီၾကာေကြး'။ 'အာရဒါးနား' ကုလား႐ုပ္႐ွင္ထဲက က်ပ္လိယာ... အိုး... က်ပ္လိယာ သီခ်င္းကို ဆိုၿပီး စင္ေပၚတက္လာတယ္။ စာေပအႏွစ္သာရ ဘာတခုမွ မပါတဲ့ ခ်က္ေအာက္ ျပက္လံုးေတြနဲ႔ ပရိသတ္ကို ပြဲက်ေစၿပီး အၾကာႀကီး ေဟာသြားတာ။ သူ က်ပ္လိယာ သီခ်င္း ဆိုၿပီး တက္လာရတာကလဲ သူ႔ေ႐ွ႔က ေဟာတဲ့ 'ယု၀တီခင္စိန္လိႈင္' က သူေရးခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသား ၀တၳဳေတြအေၾကာင္း ေျပာတာ၊ ၀တၳဳတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာၿပီးတိုင္း အဲဒီ တိုင္းရင္းသားသီခ်င္းကို တပုဒ္စီဆိုျပတာ၊ ၀တၳဳ ေလးငါးေျခာက္ပုဒ္မွာ သီခ်င္း ေလးငါး ေျခာက္ပုဒ္ ဆိုသြားတယ္။ ဒါကို 'ဆရာႀကီးေကြး' က အားက်မခံ ငါလဲဆိုမွပဲလို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး ကုလားသီခ်င္းေတြ ဆိုသြားတာ။
တခါတေလ ကိုယ့္ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာတင္ အားမရလို႔ ၀ိဇၨာသိပၸံ၊ စီးပြါးေရးတကၠသိုလ္၊ ပညာေရး တကၠသိုလ္ တို႔မွာေတာင္ သြားနားေထာင္ေသးတာ။ 'ေမာင္သာရ' ေဟာတုန္းက သူ႔ကို လူမျမင္ရဘူး။ စပြဲတလံုး ေပၚေထာင္ထားတဲ့ ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးကို ၾကည့္နားေထာင္ရတာ။ အမရေဆာင္ေနာက္က တခန္းနဲ႔တခန္း က်ဴထရံကာ ျခားထားတဲ့ က်ဴတိုရီရယ္ အခန္းေတြမွာလုပ္တယ္။ ဘယ္ႏွစ္ခန္းလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အခန္းတိုင္းက ထိုင္စရာခံုေတြမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အျပည့္။ 'ေမာင္သာရ' ကေတာ့ တခန္းခန္းကေန ေျပာေနပံုရတယ္။ သူေရးတဲ့ 'ေမာင္သိန္းလြင္ရဲ႔ မစန္းစန္း၀င့္' ကေန 'အသနက္မေအာင္လံႀကီးထူ' အထိ၊ ၀တၳဳေတြအေၾကာင္း ေျပာသြားတာ။ (အသနက္မေအာင္လံႀကီးထူ (၁၉၇၁) စာအုပ္က သူေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတာ)။ သူေဟာတာ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း မပါဘူး၊ ရယ္စရာမပါဘူး၊ သူ႔စာေတြပဲ ေျပာသြား တယ္။ ဒါေပမယ့္ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းလိုက္တာမွာ တခ်က္မွ မပ်င္းရဘူး။ 'ေမာင္သာရ' ေရးစက စာေတြက ေ႐ွးစာေတြထဲက အႏုအလွေတြကို ကူးထည့္ တန္ဆာဆင္ထားတာ၊ လူငယ္ေတြအေပၚ ဘယ္ေလာက္လႊမ္းမိုး သက္ေရာက္ခဲ့သလဲဆိုရင္ ေမာင္သာရရဲ႔ ညီမရည္းစားစာ အေပးခံရတာ သူ႔ရဲ႔ 'အသည္းညြန္႔မွာ ကြန္႔ျမဴးတဲ့ လိပ္ျပာ' စာအုပ္ထဲကတဲ့။
က်ေနာ္တို႔မွာ ၀င္ေၾကးမေပးရတဲ့ ေဟာေျပာပြဲေတြ မကဘူး။ ေမာင္သာရ ဦးေဆာင္စီစဥ္တဲ့ ၀င္ေၾကး ၃ က်ပ္ ေပးရတဲ့ ၀ိုင္အမ္စီေအမွာ လုပ္တဲ့ပြဲလဲ အပတ္တိုင္းလိုလို သြားနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ စီစဥ္သူကေတာ့ ေလေဘးရံပံုေငြ အတြက္လို႔ ေျပာတာပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ စာေရးဆရာေကာ၊ ကိုယ္မုန္းတဲ့ စာေရးဆရာေကာ ၃ က်ပ္ အကုန္ခံၿပီး နားေထာင္ခဲ့ရတာ။ 'အေထာက္ေတာ္လွေအာင္' ဆို သူဘာေတြ ေျပာမလဲ သိခ်င္လို႔၊ မုန္းေပမယ့္ ၃က်ပ္ အရင္းအႏွီး ေပးခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီက ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို အသံသြင္းထားတဲ့ တိတ္ေခြကေန ကူးၿပီး စာအုပ္ထုတ္တာကိုလဲ ၀ယ္သိမ္းရေသးတာ။
ကိုယ္ငယ္ငယ္က ပန္းဘဲတန္းၿမိဳ႔နယ္၊ မဂိုလမ္းမွာ ေနတာ။ ကိုယ့္အိမ္နားက ဟိုေခတ္အေခၚ ငါးဦးေကာ္မတီလား ဘာလား အေခၚအေ၀ၚကို သိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ရပ္ကြက္လူႀကီး ဆိုပါေတာ့။ သူက စာေရးဆရာ ေ႐ႊတည္ေလ်ာင္။ မဂိုလမ္းအလယ္လမ္းမွာက စာေရးဆရာ 'ၾကဴေမႊး' ေနတယ္။ တလမ္းနဲ႔ တလမ္းက အၿပိဳင္။ ဘာလုပ္လုပ္ အၿပိဳင္။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲဆိုလဲ တလမ္းက လုပ္တာနဲ႔ တလမ္းကလဲ အားက်မခံ လိုက္လုပ္တာ။ ဘယ္သူေတြ လာေဟာသလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ 'ၾကဴေမႊး' က စာေရးတာသာ ရီရတာ၊ အေဟာအေျပာ မေကာင္း႐ွာဘူး။
မွတ္မိတာက ၂၈ လမ္းလား၊ ၂၇ လမ္းလားမသိဘူး။ စာေပေဟာေျပာပြဲလုပ္တယ္။ လာေျပာတဲ့အထဲမွာ မွတ္မိေနတာ 'ျမတ္ေလး'။ သူေျပာတဲ့အထဲမွာ လူငယ္ေလးေတြ တီးတာမႈတ္တာ ေတာ္ခ်င္သားနဲ႔ အဖြဲ႔နာမည္ေပး ထားတာ အေမရိကန္က ဖာေခါင္းသာသာေလာက္႐ွိတဲ့လူ ထုတ္တဲ့ မဂၢဇင္းနာမည္၊ 'ပေလးဘြိဳင္' တဲ့။ ဟုတ္ပ။ အဲဒီတုန္းက ပေလးဘြိဳင္ ေပၚစ။ သူကေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္ထဲကအတိုင္း ပခံုးကေလးတြန္႔၊ မ်က္စကေလး ခ်ီေပါ့။
နားေထာင္ယံုမက တခါေတာ့ ေဟာေျပာပြဲ ခရီးထြက္တာ အေပ်ာ္လိုက္သြားဖူးတယ္။ ဆရာႀကီး 'တင့္ဆန္း'၊ 'ျမင့္ေမာင္ေမာင္'၊ 'ေမာင္သိန္းဆိုင္'၊ 'လြင္စန္းယဥ္' တို႔နဲ႔ ပုသိန္ခ႐ိုင္၊ ငပုေတာနဲ႔ ျပင္ခ႐ိုင္ ကို လိုက္သြားဖူးတယ္။ ခုေတာ့ ဒီဆရာေတြ မ႐ွိၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး ကြယ္လြန္သြားတာ 'လြင္စန္းယဥ္'။ လမ္းတေလွ်ာက္ ယမကာေတြ အလွ်ံပယ္ေပါ့။ ဆရာဦးတင့္ဆန္းက 'ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ လိုက္ရတာကြာ အရက္ကို ေသာက္ရတယ္ မွမ႐ွိဘဲ။ ေျဖေနရတာနဲ႔ မဆံုးေတာ့ဘူးတဲ့.....'။ ဦးတင့္ဆန္းနဲ႔ ေမာင္သိန္းဆိုင္က သားအဖ။
အခု ကိုယ္တို႔ေနတဲ့ LA မွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ လာလုပ္ေတာ့ အလုပ္မအားလို႔ ေဟာေျပာတဲ့ ေန႔မွာ သြားေရာက္ မနားေထာင္လိုက္ရေပမယ့္ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ တရက္ခြဲေလာက္ ေျပာၾကဆိုၾက ရယ္ၾကေမာၾကတာ၊ ေနာက္တေန႔ ကိုယ့္အလုပ္ထဲ ျပန္ေရာက္တာေတာင္ လိပ္ျပာက သူတို႔ဆီ က်န္ခဲ့လို႔ မနည္း ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္ေခၚလိုက္ ရတယ္။
ေမာင္ေအး၀င္း။
၁၁၊ ၂၂၊ ၀၉။ (LA စာေပေဟာေျပာပြဲေန႔)
ကိုယ္က စာေပ၀ါသနာအိုး။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲဆိုတဲ့ အသံၾကားမိရင္ ရင္ထဲမွာ လႈပ္႐ွားမႈ တခု ျဖစ္လာသလိုလို။ အေမရိကမွာ ဗမာျပည္က စာေရးဆရာေတြ ေဟာေျပာတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ ဆိုတာလဲ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးတင္မိုး ေရာက္လာၿပီးမွ သူ႔ရဲ႔ တိုက္တြန္းလႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲ မ်က္စိနား ပြင့္လာတယ္ ထင္တာပဲ။ (ဒိအရင္က ႐ွိခဲ့ဖူးရင္ က်ေနာ့ရဲ႔ အမွတ္မွားမႈကို ေထာက္ျပေပးၾကပါဗ်ာ)။
ဗမာစာေရးဆရာေတြ စာတမ္းဖတ္တာေတြေတာ့ ႐ွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ႀကံဳဖူးတာက Getty Museum ရဲ႔ ဖိတ္ၾကားမႈနဲ႔ စာေရးဆရာမ 'ဂ်ဴး' လာတုန္းက Villa Aurora မွာလုပ္တဲ့ စာတမ္း ဖတ္ပြဲပါ။ ဒါလဲ ဗမာလို ေဟာ၊ ဗမာလို ေျပာၿပီး ဗမာပရိသတ္ေတြ နားေထာင္တဲ့ ပြဲေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ခန္းမငယ္ေလးတခုစာ ပရိသတ္ေတြ လာနားေထာင္တဲ့ စာတမ္းဖတ္ပြဲေလးေပါ့ေလ။
ဒီတခါ ေဟာေျပာပြဲက အယ္လ္ေအေအာ္ဂႏိုက္ဆာက စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ၿပီး ကမကထ လုပ္တဲ့ပြဲပါ။ ဂီတအႏုပညာ႐ွင္ႀကီး ေဒၚမာမာေအး၊ ကဗ်ာဆရာ 'ေအာင္ေ၀း'၊ ကဗ်ာဆရာမ၊ ၀တၳဳေရးဆရာမ 'ေမၿငိမ္း' (ကေလာင္နာမည္မွာ ဦး၊ ေဒၚ မတပ္တာ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ) တို႔ ပြဲျဖစ္ပါတယ္။
အရင္တုန္းကလဲ ကိုယ္တို႔ ၿမိဳ႔ကို စာေရးဆရာေတြ လာဘူးတယ္။ 'ေအာင္ဗလ'၊ '၀င္းေဖ'၊ 'ေမာင္သာရ'၊ 'ေစာလူ'၊ 'ေမာင္သစ္ဆင္း' 'တင္ေမာင္သန္း'တို႔ ေဟာေျပာၾကတယ္။ အိမ္ခံ ကဗ်ာဆရာႀကီး 'တင္မိုး' လဲ ပါတာေပါ့။ အေမရိကမွာ ဗမာ့ပြဲလမ္းသဘင္လုပ္တာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အမ်ားသူငါ အလုပ္နား၊ အလုပ္အားတဲ့ တနဂၤေႏြေန႔မွာပါ။ ကံဆိုးသူ က်ေနာ္ေမာင္႐ွင္က တနဂၤေႏြမွာ အလုပ္လုပ္ရၿပီး ေသာၾကာေန႔၊ စေနေန႔ နားတာမို႔ တခါမွ မဆံုလိုက္ရပါ။ ေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ေ႐ွ႔နားက ထိုင္ၿပီး လက္ခုပ္နာနာ မတီးရတာ ၾကာပါေပါ့။
ျပည္တြင္းမွာ စစ္အစိုးရရဲ႔ ေအာက္မွာ ပညာသားပါပါ အေႏွာင့္အသြား မလြတ္တာေတြကို နားေထာင္ၿပီး၊ ပီတိ ျဖစ္ခဲ့ရတာ။ ဒါေတြကို ေ႐ွ႔ေခတ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဘြယ္ မွတ္မိသမွ် ေရးျပခ်င္ပါတယ္။
ေထာင္ကထြက္လာၿပီး ၇၈ ခုႏွစ္ ကေန၊ ၈၉ ခုႏွစ္ ျပည္တြင္းက ထြက္ေျပးလာရတဲ့အထိ ၁၀ ႏွစ္တာ အတြင္း စာေပေဟာေျပာပြဲ တခါပဲ နားေထာင္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ပုတီးကုန္းစိန္၀င္းက ရင္ခုန္စရာေကာင္းတဲ့ သူရဲ႔ ပြဲကို လာနားေထာင္ေပးပါ။ စင္ေပၚကေန က်ေနာ္တို႔ မ်က္ႏွာေတြ ျမင္ေနရင္ သူ အားတက္ေနမယ္ဆိုလို႔။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီ စက္မႈမွာ အရင့္အရင္ေတြက သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ စင္ေအာက္ကေန လက္ခုတ္အတူ တီးခဲ့တာ။ ဒီတခ်ီမွာ သူက စင္ေပၚက ျဖစ္ေတာ့ ရင္ခုန္သံ ျမန္ေနမွာ။ အဲဒီမွာ သူက သူ႔ရဲ႔ 'အရိႏၵမာသိပါေစ' ကဗ်ာကို ႐ြတ္သြားတယ္။ ေနာက္ အဲဒီ ကဗ်ာကို အေျခခံတဲ့ လံုးခ်င္းတပုဒ္ ထြက္လာတယ္။
ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္ တလအလိုမွာ နားေထာင္ရတဲ့ပြဲက မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာ အသင္းက လုပ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ။ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္၊ 'မင္းေက်ာ္'၊ 'သခင္ျမသန္း' တို႔ပြဲ။ ဆရာသခင္ျမသန္း ေဟာသြားတဲ့အထဲမွာ စကားတလံုးဟာ မိႈင္းရာျပည့္ပြဲ ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ အခ်ိန္အထိ ေက်ာင္းသားေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစား က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ "...႐ုတ္.. ႐ုတ္၊ ႐ုတ္.. ႐ုတ္မလုပ္နဲ႔၊ ႐ုတ္.. ႐ုတ္ ႐ုတ္.. ႐ုတ္ လုပ္ရင္၊ ဂုတ္ ဂုတ္၊ ဂုတ္ ဂုတ္ ျဖစ္သြားမယ္...."
စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို တကၠသိုလ္မွာ အမ်ားဆံုးနားေထာင္ရတာ။ အထူးသျဖင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္ မွာ။ လက္ခုပ္ေတြ နာနာတီးရတာ ႐ွိသလို၊ တ၀ါး၀ါး ရီေနရတာလဲ ႐ွိတယ္။ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတာလဲ ႐ွိပါတယ္။ စေနေန႔ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ေဟာေျပာပြဲေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထ႐ွိတယ္။ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ အသင္း၊ လွ်ပ္စစ္ အင္ဂ်င္နီယာအသင္း၊ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာအသင္း၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ အႏုပညာအသင္း။ အသင္းႀကီးေတြက တသင္းနဲ႔ တသင္း အၿပိဳင္အဆိုင္။ ဖိတ္ၾကားတယ္။ စာေရးဆရာေတြကလဲ တႏွစ္အတြင္းမွာ မထပ္ေအာင္ စီစဥ္ၾကတာ။
ဆရာေအာင္ဗလ ေျပာတဲ့အေခါက္တုန္းကဆို လက္ခုပ္တီးရလြန္းလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖ၀ါး ေတြ ႀကိမ္းစပ္ၿပီး နာေနတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ လက္ခုတ္သံဟာ ေျပာေနရင္း ေျပာေနရင္းမွာ ဆရာ့စကား ေတြကို ေျပာင္ေျမာက္သထက္ ေျပာင္ေျမာက္လာေစလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆရာေျပာသြားတာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္၊ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပါးစပ္က ေအာ္ေနလို႔ မရဘူး။ လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ တိုက္ယူမွ ရတာတဲ့။ ဆရာက သူ႔ကိုယ္သူ သတင္းစာသမား၊ သတင္းေထာက္တေယာက္ အေနမ်ိဳး ေျပာသြားတာ။ သတင္းေထာက္ေတြဟာ အမ်ားတကာထက္ အရင္ဦး သိရ၊ ၾကားရ၊ ျမင္ရတာခ်ည္းပဲတဲ့။ ေဖာ္ကာဖရင္း႐ွစ္ ေလယဥ္ပ်ံေတြကို အစိုးရက ၀ယ္ေတာ့ ခရီးစဥ္ မေျပးဆြဲခင္၊ သတင္းေထာက္ေတြကို အေကၽြးအေမြးေတြနဲ႔ ဧည့္ခံၿပီး ေလယာဥ္ပ်ံကို အရင္ စီးေစခဲ့တာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ တေလာတုန္းက ႏိုင္ငံျခားက တင္သြင္းလာတဲ့ အသုဘတင္ ယာဥ္ႀကီးကိုေတာ့ စစ္ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ အရင္စီးသြားတယ္တဲ့။ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီး ခင္သန္းႏုက ႐ုပ္႐ွင္တကား႐ိုက္ဖို႔ အတြက္ ကန္ေတာ့ပြဲေပးတာကို သြားစားၿပီး ျပန္လာေတာ့၊ အေရျပားေရာဂါသည္ေတြ ကေလးေတြကို ဖမ္းၿပီး သူေတာင္းစားလုပ္ခိုင္းတယ္လို႔ လူေတြၾကားမွာ ေကာလဟလ ျဖစ္ေနတာကို သတင္းစာက ေျဖ႐ွင္းေပးဖို႔ သတင္းစာတိုက္ေ႐ွ႔မွာ အုံနဲ႔ က်င္းနဲ႔ အေရျပားေရာဂါသည္ေတြ လာေစာင့္ေနတာကိုလဲ ခံလိုက္ရေၾကာင္း။ ေတာင္သူလယ္သမားေဆြးေႏြးပြဲ တခုမွာ အဖြင့္မိန္႔ခြန္း ေခၽြဖို႔ ဗိုလ္မႉးႀကီးတဦးဟာ စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာသတဲ့။ ဂိုက္နဲ႔ ဆိုက္နဲ႔ အိတ္ထဲက စာၾကည့္မ်က္မွန္ကို ထုတ္၊ ယူလာတဲ့ စာ႐ြက္ကို ျဖန္႔ၿပီး မိန္႔ခြန္းေခၽြေတာ့ 'သဘာပတိႀကီးခင္ဗ်ာ.. သဘာပတိႀကီးခင္ဗ်ာ.. ဟာ ... ငါလိုးမသား ႏွစ္ခါထပ္ ႐ိုက္ထားတယ္' လို႔ စပီကာကေန အပီအသႀကီး ေပၚထြက္လာတယ္။ သူကေတာ့ အဲဒီလို အေျပာသမားမ်ိဳး မဟုတ္ရပါဘူးဆိုၿပီး ဟာသလုပ္သြားတာ။ အမွတ္ရေနတယ္ ဆရာေရ.......။
ေနာက္တေယာက္က 'ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ'။ စင္ျမင့္ေပၚမွာ သတၱဳေရေႏြးၾကမ္းခရားထဲ အရက္ျဖဴထည့္ၿပီး၊ ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္နဲ႔ တခြက္ခ်လိုက္ ေဟာလိုက္ လုပ္တာ သူတေယာက္တည္း ၃ နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ဒါေတာင္ ပြဲစီစဥ္သူေတြက ေနာက္ေဟာမယ့္ ဆရာေတြလည္း ႐ွိပါေသးတယ္ ဆိုၿပီး တားလို႔။ အၿပီးသတ္မွာ ေနာက္တခါ သူတေယာက္ထဲ ဖိတ္၊ ငါးနာရီ ေျခာက္နာရီ မနားတမ္း ေဟာႏိုင္တယ္တဲ့။ အဖြင့္ မိန္႔ခြန္းကို မွတ္မိ ေနပါတယ္။ စကားေျပာခြက္ေ႐ွ႔ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ တစာစာေအာ္ေနၿပီး ဗီယက္နမ္စစ္ေျမျပင္မွာ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းေနတဲ့ အေမရိကန္ အစိုးရတဲ့။ ၀ါး႐ံုပင္ၾကား မွာ၊ ၀ါးျမစ္စားၿပီး၊ ၀က္လိုေသမယ္ဆိုတဲ့ စိုးႀကီး၊ ခုေတာ့ ၀ီစကီေသာက္၊ ၀က္ဂြန္စီးၿပီး၊ ၀န္ႀကီးရာထူး လိုခ်င္ေနၿပီ တဲ့။ ဒီစကားေတြနဲ႔ ဖြင့္ေတာ့၊ လက္ခုတ္သံေတြက ၀က္၀က္ကြဲေပါ့။
ေနာက္တေယာက္က 'အီၾကာေကြး'။ 'အာရဒါးနား' ကုလား႐ုပ္႐ွင္ထဲက က်ပ္လိယာ... အိုး... က်ပ္လိယာ သီခ်င္းကို ဆိုၿပီး စင္ေပၚတက္လာတယ္။ စာေပအႏွစ္သာရ ဘာတခုမွ မပါတဲ့ ခ်က္ေအာက္ ျပက္လံုးေတြနဲ႔ ပရိသတ္ကို ပြဲက်ေစၿပီး အၾကာႀကီး ေဟာသြားတာ။ သူ က်ပ္လိယာ သီခ်င္း ဆိုၿပီး တက္လာရတာကလဲ သူ႔ေ႐ွ႔က ေဟာတဲ့ 'ယု၀တီခင္စိန္လိႈင္' က သူေရးခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသား ၀တၳဳေတြအေၾကာင္း ေျပာတာ၊ ၀တၳဳတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာၿပီးတိုင္း အဲဒီ တိုင္းရင္းသားသီခ်င္းကို တပုဒ္စီဆိုျပတာ၊ ၀တၳဳ ေလးငါးေျခာက္ပုဒ္မွာ သီခ်င္း ေလးငါး ေျခာက္ပုဒ္ ဆိုသြားတယ္။ ဒါကို 'ဆရာႀကီးေကြး' က အားက်မခံ ငါလဲဆိုမွပဲလို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး ကုလားသီခ်င္းေတြ ဆိုသြားတာ။
တခါတေလ ကိုယ့္ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာတင္ အားမရလို႔ ၀ိဇၨာသိပၸံ၊ စီးပြါးေရးတကၠသိုလ္၊ ပညာေရး တကၠသိုလ္ တို႔မွာေတာင္ သြားနားေထာင္ေသးတာ။ 'ေမာင္သာရ' ေဟာတုန္းက သူ႔ကို လူမျမင္ရဘူး။ စပြဲတလံုး ေပၚေထာင္ထားတဲ့ ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးကို ၾကည့္နားေထာင္ရတာ။ အမရေဆာင္ေနာက္က တခန္းနဲ႔တခန္း က်ဴထရံကာ ျခားထားတဲ့ က်ဴတိုရီရယ္ အခန္းေတြမွာလုပ္တယ္။ ဘယ္ႏွစ္ခန္းလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အခန္းတိုင္းက ထိုင္စရာခံုေတြမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အျပည့္။ 'ေမာင္သာရ' ကေတာ့ တခန္းခန္းကေန ေျပာေနပံုရတယ္။ သူေရးတဲ့ 'ေမာင္သိန္းလြင္ရဲ႔ မစန္းစန္း၀င့္' ကေန 'အသနက္မေအာင္လံႀကီးထူ' အထိ၊ ၀တၳဳေတြအေၾကာင္း ေျပာသြားတာ။ (အသနက္မေအာင္လံႀကီးထူ (၁၉၇၁) စာအုပ္က သူေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတာ)။ သူေဟာတာ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း မပါဘူး၊ ရယ္စရာမပါဘူး၊ သူ႔စာေတြပဲ ေျပာသြား တယ္။ ဒါေပမယ့္ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းလိုက္တာမွာ တခ်က္မွ မပ်င္းရဘူး။ 'ေမာင္သာရ' ေရးစက စာေတြက ေ႐ွးစာေတြထဲက အႏုအလွေတြကို ကူးထည့္ တန္ဆာဆင္ထားတာ၊ လူငယ္ေတြအေပၚ ဘယ္ေလာက္လႊမ္းမိုး သက္ေရာက္ခဲ့သလဲဆိုရင္ ေမာင္သာရရဲ႔ ညီမရည္းစားစာ အေပးခံရတာ သူ႔ရဲ႔ 'အသည္းညြန္႔မွာ ကြန္႔ျမဴးတဲ့ လိပ္ျပာ' စာအုပ္ထဲကတဲ့။
က်ေနာ္တို႔မွာ ၀င္ေၾကးမေပးရတဲ့ ေဟာေျပာပြဲေတြ မကဘူး။ ေမာင္သာရ ဦးေဆာင္စီစဥ္တဲ့ ၀င္ေၾကး ၃ က်ပ္ ေပးရတဲ့ ၀ိုင္အမ္စီေအမွာ လုပ္တဲ့ပြဲလဲ အပတ္တိုင္းလိုလို သြားနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ စီစဥ္သူကေတာ့ ေလေဘးရံပံုေငြ အတြက္လို႔ ေျပာတာပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ စာေရးဆရာေကာ၊ ကိုယ္မုန္းတဲ့ စာေရးဆရာေကာ ၃ က်ပ္ အကုန္ခံၿပီး နားေထာင္ခဲ့ရတာ။ 'အေထာက္ေတာ္လွေအာင္' ဆို သူဘာေတြ ေျပာမလဲ သိခ်င္လို႔၊ မုန္းေပမယ့္ ၃က်ပ္ အရင္းအႏွီး ေပးခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီက ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို အသံသြင္းထားတဲ့ တိတ္ေခြကေန ကူးၿပီး စာအုပ္ထုတ္တာကိုလဲ ၀ယ္သိမ္းရေသးတာ။
ကိုယ္ငယ္ငယ္က ပန္းဘဲတန္းၿမိဳ႔နယ္၊ မဂိုလမ္းမွာ ေနတာ။ ကိုယ့္အိမ္နားက ဟိုေခတ္အေခၚ ငါးဦးေကာ္မတီလား ဘာလား အေခၚအေ၀ၚကို သိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ရပ္ကြက္လူႀကီး ဆိုပါေတာ့။ သူက စာေရးဆရာ ေ႐ႊတည္ေလ်ာင္။ မဂိုလမ္းအလယ္လမ္းမွာက စာေရးဆရာ 'ၾကဴေမႊး' ေနတယ္။ တလမ္းနဲ႔ တလမ္းက အၿပိဳင္။ ဘာလုပ္လုပ္ အၿပိဳင္။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲဆိုလဲ တလမ္းက လုပ္တာနဲ႔ တလမ္းကလဲ အားက်မခံ လိုက္လုပ္တာ။ ဘယ္သူေတြ လာေဟာသလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ 'ၾကဴေမႊး' က စာေရးတာသာ ရီရတာ၊ အေဟာအေျပာ မေကာင္း႐ွာဘူး။
မွတ္မိတာက ၂၈ လမ္းလား၊ ၂၇ လမ္းလားမသိဘူး။ စာေပေဟာေျပာပြဲလုပ္တယ္။ လာေျပာတဲ့အထဲမွာ မွတ္မိေနတာ 'ျမတ္ေလး'။ သူေျပာတဲ့အထဲမွာ လူငယ္ေလးေတြ တီးတာမႈတ္တာ ေတာ္ခ်င္သားနဲ႔ အဖြဲ႔နာမည္ေပး ထားတာ အေမရိကန္က ဖာေခါင္းသာသာေလာက္႐ွိတဲ့လူ ထုတ္တဲ့ မဂၢဇင္းနာမည္၊ 'ပေလးဘြိဳင္' တဲ့။ ဟုတ္ပ။ အဲဒီတုန္းက ပေလးဘြိဳင္ ေပၚစ။ သူကေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္ထဲကအတိုင္း ပခံုးကေလးတြန္႔၊ မ်က္စကေလး ခ်ီေပါ့။
နားေထာင္ယံုမက တခါေတာ့ ေဟာေျပာပြဲ ခရီးထြက္တာ အေပ်ာ္လိုက္သြားဖူးတယ္။ ဆရာႀကီး 'တင့္ဆန္း'၊ 'ျမင့္ေမာင္ေမာင္'၊ 'ေမာင္သိန္းဆိုင္'၊ 'လြင္စန္းယဥ္' တို႔နဲ႔ ပုသိန္ခ႐ိုင္၊ ငပုေတာနဲ႔ ျပင္ခ႐ိုင္ ကို လိုက္သြားဖူးတယ္။ ခုေတာ့ ဒီဆရာေတြ မ႐ွိၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး ကြယ္လြန္သြားတာ 'လြင္စန္းယဥ္'။ လမ္းတေလွ်ာက္ ယမကာေတြ အလွ်ံပယ္ေပါ့။ ဆရာဦးတင့္ဆန္းက 'ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ လိုက္ရတာကြာ အရက္ကို ေသာက္ရတယ္ မွမ႐ွိဘဲ။ ေျဖေနရတာနဲ႔ မဆံုးေတာ့ဘူးတဲ့.....'။ ဦးတင့္ဆန္းနဲ႔ ေမာင္သိန္းဆိုင္က သားအဖ။
အခု ကိုယ္တို႔ေနတဲ့ LA မွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ လာလုပ္ေတာ့ အလုပ္မအားလို႔ ေဟာေျပာတဲ့ ေန႔မွာ သြားေရာက္ မနားေထာင္လိုက္ရေပမယ့္ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ တရက္ခြဲေလာက္ ေျပာၾကဆိုၾက ရယ္ၾကေမာၾကတာ၊ ေနာက္တေန႔ ကိုယ့္အလုပ္ထဲ ျပန္ေရာက္တာေတာင္ လိပ္ျပာက သူတို႔ဆီ က်န္ခဲ့လို႔ မနည္း ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္ေခၚလိုက္ ရတယ္။
ေမာင္ေအး၀င္း။
၁၁၊ ၂၂၊ ၀၉။ (LA စာေပေဟာေျပာပြဲေန႔)
Sunday, November 22, 2009
တမ္းတလို႔လြမ္းရပါတယ္.... (၂)
ေရးသူ- ေမာင္ေအးခိုင္
"ေအာ္.... မိုးတသဲသဲ၊ ႏြားေခ်းန႔ံ တသင္းသင္း၊ အာရ္အိုင္တီမွာ ေက်ာင္းတက္ရလို႔မွ ေပ်ာ္ခါစ႐ွိေသး၊ ႏွစ္လေလာက္မွာ ကၽြန္းဆြယ္အေရးအခင္းျဖစ္လို႔ စစ္အစိုးရက တကၠသိုလ္နဲ႔ ေကာလိပ္ေတြကို ပိတ္လိုက္ ပါတယ္။....." လို႔ (၁) မွာ အဆံုးသတ္ခဲ့တာ။ ဆက္မိသြားေအာင္ ကၽြန္းဆြယ္အေရးအခင္းအေၾကာင္း နည္းနည္း ေရးလိုက္ပါအုန္းမယ္။
ကဗ်ာဆရာတေယာက္က အသံလႊင့္ဌာနတခုကေန အသံလႊင့္ခဲ့တာ နည္းနည္း လြဲေနတယ္ထင္လို႔ ေစတနာနဲ႔ ျပန္တည့္ေပးတာပါ။ အမွားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာ့ခမ်ာ ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ့ ေမ့ေကာင္း ေမ့သြားတာလား၊ သူမ်ားအေျပာနားေထာင္ၿပီး ေရးတာလား မသိပါ။ ဒီေရဒီယိုကို နားေထာင္တဲ့ ပရိသတ္ေတြဟာ ျပည္ပမွာထက္ ျပည္တြင္းက ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔မွာ ဒီအလြဲႀကီးကို ၾကားရၿပီး ျပန္တည့္ေပးခ်င္ေပမယ့္ တည့္ႏိုင္ခြင့္ မ႐ွိေတာ့ စာေရးသူအေပၚ၊ အယ္ဒီတာေတြအေပၚ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနမလား မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ မေတာ္တဆ ဖတ္မိလိုက္တဲ့အတြက္ ခရီးသြားဟန္လြဲ နည္းနည္း အမုန္း၀င္ခံလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရးတာမို႔ ကိုယ္ေျပာတာ ကိုယ္တာ၀န္ ယူပါတယ္။
အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွ ကၽြန္းဆြယ္အားကစားပြဲတဲ့။ ဟိုတုန္းကေခၚတာ။ အဂၤလိပ္လို SEAP Games (South East Asia Peninsular Games)။ ဗမာျပည္မွာ ႏွစ္ႀကိမ္ လုပ္ဖူးတယ္။ တႀကိမ္က ကိုယ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက။ ေနာက္တႀကိမ္က ကိုယ္တို႔ တကၠသိုလ္ ေရာက္စ ပထမႏွစ္။ တကၠသိုလ္ေတြက အလွအေခ်ာေတြေ႐ြးၿပီး ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ႏိုင္ငံအလံကိုင္တာ၊ စာတန္းကိုင္တာေတြ လုပ္ရတယ္။ ကိုယ္မွတ္မိ သေလာက္ သွ်ားလက္ခ်ိဳတဲ့။ ၾကည္ၾကည္ဟန္ တဲ့။ ဌာနီမကြိဳင္ ဆိုလား။ ဒါေလာက္ ပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။
ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက ေ႐ွ႔ေနခ်ဳပ္ႀကီး ဦးဘစိန္ရဲ႔ ေျမးဆိုေတာ့ ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ သူ႔အဖိုးအတြက္ ရတဲ့ V.I.P လက္မွတ္ ႏွစ္ေစာင္နဲ႔ အထူးတန္းပြဲၾကည့္စင္ရဲ႔ Box ထဲကေန ကိုယ္တို႔ သြားၾကည့္ၾကတယ္။
အားကစားၿပိဳင္ပြဲေတြကို တေနရာတည္းမဟုတ္ပဲ ေနရာေတြ ခြဲလုပ္ရတယ္။ သမိုင္းေကာလိပ္၀င္းထဲက အားကစား႐ံုႀကီးထဲမွာ လက္ေ၀ွ႔ပြဲလုပ္တယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာက ဂ်ဴဒိုၿပိဳင္ပြဲ။ ေရကူးၿပိဳင္ပြဲက ဦး၀ိစာရလမ္း အမ်ိဳးသားေရကူးကန္မွာ။
လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို လူႀကိဳက္ပိုမ်ားတယ္။ အဲဒီ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ ဒုတိယေန႔မွာ လက္မွတ္ေရာင္းသူေတြက လက္မွတ္ေတြကို နည္းနည္းပဲ အေရာင္းျပၿပီး ေမွာင္ခိုထုတ္လိုက္တယ္။ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ ၾကည့္ခ်င္လြန္းလို႔ လက္မွတ္ တန္းစီေနၾကတဲ့ သူေတြက လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ အေပါက္က ကုန္ၿပီလို႔ ပိတ္လိုက္ေပမယ့္ ေမွာင္ခိုသမားေတြက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေရာင္းလို႔။ ပရိသတ္က ဒါကို မေက်နပ္ဘူး။ မေက်နပ္တဲ့အထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြလဲ ပါတယ္။ ဆူဆူပူပူျဖစ္ေတာ့ ပြဲေစာင့္ ပုလိပ္ေတြက စစ္ခါးပတ္ေတြနဲ႔ ႐ိုက္တာ၊ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္၊ ကြဲသူကြဲ၊ ျပဲသူျပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြက အနီးအနား ေက်ာင္းသားေဆာင္ေတြထဲ ၀င္ေျပးတာကို၊ အေဆာင္မႉးေတြ ဆရာေတြ တားေနတဲ့ၾကားက ကိုေ႐ႊပုလိပ္ေတြက အေဆာင္ထဲထိ ၀င္႐ိုက္တာကိုး။ ေက်ာင္းသားေလ- ဘာရမလဲ အေဆာင္ေပၚက အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ ဆင္းလာၾကၿပီး အရင္ဆံုး အေဆာင္ ေပၚတီကိုႀကီးေအာက္က မီးေခ်ာင္းေတြကို ပစ္ခြဲလိုက္တယ္။
သမိုင္း၀င္းထဲက တျခားအေဆာင္က ေက်ာင္းသားေတြပါ ၀င္လာေပါင္းႀကၿပီး လူစုခြဲဖို႔ မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ပက္တဲ့ မီးသတ္ကားႀကီးကိုလဲ တြန္းလွဲၿပီး မီး႐ိႈ႔လိုက္တယ္။ ရဲကားႏွစ္စီးလား သံုးစီးလား ပက္လက္လွန္ၿပီး မီး႐ိႈ႔လိုက္ၾက တယ္။ စစ္အစိုးရက ေနာက္တေန႔ မနက္ ေရဒီယိုကေန သတင္းေၾကညာေတာ့ ေက်ာင္းေတြကို ပိတ္လိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္တယ္။
ကိုယ္က ပထမညမွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမထဲက ဂ်ဴဒိုပြဲမွာေရာက္ေနၿပီး၊ အဲဒီျဖစ္တဲ့ညမွာ မွတ္မွတ္ရရ သမတ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမွာ Its a mad, mad, mad world ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ကို ၆ နာရီခြဲပြဲ ၾကည့္ေနလို႔ မသိလိုက္ဘူး။ ေနာက္တေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသြားတယ္။ ပံုဆြဲရမယ့္ေန႔ဆိုေတာ့ တီစကြဲ (T- Square) တဖက္၊ ထမင္းဗူးတဖက္နဲ႔ သိမ္ႀကီးေစ်းနားက နံပတ္ (၈) ကားမွတ္တိုင္ကို ခ်ီတက္ေနတုန္း အေဖက ေခၚခိုင္းလို႔ ဆိုၿပီး အကိုက ေနာက္ကေန အေျပးလာလိုက္ေခၚတယ္။ ေက်ာင္းမွာဆူေနလို႔ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ေၾကာင္း အကိုက လာေျပာတယ္။ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ။ အကို႔ကို ငါ့မေတြ႔ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ ေျပာၿပီး ဆိုက္လာတဲ့ နံပတ္(၈) ဘတ္စ္ကားေပၚ တက္ခဲ့တယ္။ ဘတ္စ္ကားဟာ ေျမနီကုန္းေရာက္ေတာ့ လမ္းေတြ ပိတ္ထားလို႔ ျပည္လမ္းမကေန ကမာ႐ြတ္ဖက္ကို ဆက္မသြားေတာ့ပဲ ေျမနီကုန္းမွာ ဦး၀ိစာရလမ္းဘက္ကို ခ်ိဳးလိုက္ၿပီး ေ႐ႊဂံုတိုင္ဘက္ကေန ကမၻာေအးဘုရားလမ္း အတိုင္း သြားတာ၊ အာလိန္ငါးဆင့္မွာ ေကြ႔ၿပီး အင္းစိန္မွာ ဂိတ္သြား ဆံုးတယ္။
ကိုယ့္လိုပဲ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့လူေတြ အင္းစိန္ဟီးႏိုးကားဂိတ္ကေန အာရ္အိုင္တီကို လမ္းေလွ်ာက္ ၾကရတယ္။ ကိုယ္လဲ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ တီစကြဲကို အပ္ၿပီး၊ ယူလာတဲ့ ထမင္းဗူးကို ဖြင့္စားလိုက္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔မွာ အဖြားက ၀က္သားႏုတ္ႏုတ္စင္းထားတာကို အာလူးအကြင္းလိုက္၊ ၾကက္သြန္အကြင္းလိုက္ေလး နဲ႔ ခ်က္ေပးလိုက္တယ္။ စားလို႔ ေကာင္းမွေကာင္း။ ေက်ာင္းလဲ ပိတ္လိုက္ၿပီ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ အကုန္လံုး သမိုင္းက အေဆာင္ေတြမွာပဲ။ ကိုယ္က အဲဒီဖက္ကို သြားခ်င္တာ။ ကိ်ဳက္ကုလားေလာက္ ကေန လမ္းပိတ္ထားလို႔ ဘတ္စကားေတြလဲ မသြားရဘူး။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ဘီပီအိုင္ဘူတာကေန ရထားစီးၿပီး အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ရတယ္။ မစႏၵာလည္း ဒီအေၾကာင္းေတြ နည္းနည္းပါးပါး သူ႔ရဲ႔ အရိပ္ ၀တၳဳထဲ ထည့္ေရးဖူးတယ္ ထင္ပါတယ္။ ေမ့ေနၿပီ။
ေက်ာင္းက သိတ္အၾကာႀကီးမပိတ္ပါဘူး။ နယ္ကလူေတြ အိမ္ျပန္လို႔မွ အိမ္မွာ ဖင္မေႏြးခင္ ျပန္လာၾက ရတယ္။ ႏွစ္လေလာက္ေနေတာ့ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲ စစ္ၿပီး ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ျပန္တယ္။
ေက်ာင္းျပန္အဖြင့္မွာ မိတၳီလာခ႐ိုင္ အသံုးလံုးသြားဖို႔ လႈပ္႐ွားမႈေတြ၊ တကၠသိုလ္ေ႐ႊရတုအတြက္ လႈပ္႐ွား ၾကတာေတြ။ ေပ်ာ္စရာႀကီးပဲ။ ေ႐ႊရတု ပို႔စကဒ္ေတြမွာ ဆရာဦးနန္းေ၀၊ ဆရာဗဂ်ီေအာင္စိုးတို႔ရဲ႔ ပန္းခ်ီလက္ရာ ေတြ။ ေမာင္ပန္းေမႊးကဗ်ာစာအုပ္ေတြကလဲ ကိုယ္တို႔ အႀကိဳက္ေတြ။
ကိုယ္လဲ အဲဒီႏွစ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပဲ စာေမးပြဲ တႏွစ္က်ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမွာ "ေအး၀င္း(ဓါတု)" ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ကိုယ့္ကဗ်ာ ပါတယ္။ ကဗ်ာ အစအဆံုးေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကဗ်ာထဲမွာ ".... ေက်ာင္းတြင္လည္းေပ်ာ္၊ စာလဲေတာ္၍၊ အေဖာ္အေပါင္း၊ ၾကည့္၍ ေပါင္းေလာ့....." တဲ့။ အဲဒီ မဂၢဇင္းကို ဖတ္တဲ့ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က "ေအး၀င္း- နင္က ေက်ာင္းတြင္လည္ေပ်ာ္၊ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္.. ေပ်ာ္ၿပီးရင္းေပ်ာ္လို႔ စာေမးပြဲက်သြားတာလား" တဲ့။ ကဗ်ာေအာက္မွာ ခဲတံနဲ႔ ေရးၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့တယ္။
ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ပထမႏွစ္က ေအး၀င္း(ဓါတု) ပဲ။ ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမွာ စေရးေတာ့ ကိုယ့္ အဓိက ဘာသာရပ္ ဓါတုကို ေနာက္ကထည့္လိုက္တာ။ ေနာက္တႏွစ္ၿပီး ေနာက္တႏွစ္မွာ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) က အၾကံေပးတယ္။ ကိုယ္က ဒီေက်ာင္းမဂၢဇင္းတခုပဲ ေရးမွာမွ မဟုတ္တာ။ ေနာက္ေတာ့ နာမည္ရလာလို႔ ေက်ာင္းကလဲ ၿပီးလို႔ အျပင္မွာ ေရးရင္၊ ဒီ (ဓါတု) ႀကီးက ျဖဳတ္ရခက္သြားမယ္။ သူက စာေရးတာ ကိုယ့္ထက္အမ်ားႀကီး ေစာတယ္။ တိုင္းရင္းေမတို႔၊ ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းတို႔မွာလဲ ပါၿပီးေနၿပီ။ ခုမွ ပုတီးကုန္း ဆိုတာႀကီး ျဖဳတ္ခ်င္တာ ျဖဳတ္လို႔ မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္တို႔လို ရင္းတဲ့လူေတြကေတာင္ နာမည္ရင္းကို ကိုစိန္၀င္းလို႔ သိတ္မေခၚျဖစ္ပဲ ပုတီးကုန္း ပဲ ေခၚၾကတာ။ သူက ကိုယ့္ကို တျခားနာမည္ေပးရင္ေပး၊ မေပးခ်င္ရင္လဲ (ဓါတု) ဆိုတာႀကီး ျဖဳတ္ၿပီး၊ ႐ိုး႐ိုးပဲ ေမာင္ေအး၀င္း လို႔ ေပးေပါ့ ဆိုလို႔ "မနက္ဖန္" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာက စၿပီး ကေလာင္နာမည္က ေမာင္ေအး၀င္း ျဖစ္သြားတယ္။
ဟိုတုန္းက ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမွာ၊ အပတ္စဥ္ထုတ္ စက္မႈသတင္းစဥ္မွာ ေရးတဲ့လူေတြ ေခါင္းထဲမွတ္မိ သမွ်- မျမင့္ခိုင္၊ မစႏၵာ၊ စိန္ဂၽြန္းမာေလး၊ မိေႏွာင္း၊ ပုသိမ္-ခင္ေလး (ကြယ္လြန္)၊ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)၊ ရင္ေမာင္ ( ေဒါက္တာတိုင္းအုပ္ ယခု ဂ်ပန္ျပည္) ယဥ္ေမာင္(ခရမ္း)၊ ေမာင္ဆန္းညြန္႔-ေရေက်ာ္ (ေမာင္ညိဳငယ္- ကြယ္လြန္)၊ ေမာင္မိႈင္းလြင္ (အင္း၀)၊ ဘုန္းႏြယ္လင္း၊ ၀င္းမင္းေထြး (ယခု သီခ်င္းေရး ၀င္းမင္းေထြး)၊ ခိုင္ေအာင္ (ၿမိဳ႔ေဟာင္း)၊ ေျမ၀ါ (တန္႔ဆည္)၊ ေမာ႐ူးဆိုး၊ တကၠသိုလ္မိုး၀ါ (ဆရာ ဦးမိုးေအာင္)၊ မြမ္းရည္၊ တင္ေမာင္လိႈင္၊...... ဒီလူေတြက ၀တၳဳ၊ ကဗ်ာသမားေတြ။
ေနာက္ပီး ပန္းခ်ီကာတြန္းသမားေတြ ႐ွိေသးတယ္။ ဆရာဦးဖုဏ္းကို၊ နီ၊ ျမင့္ေဖ၊ ေအာင္ျမင့္ (ၾကံ့ဗဟုံုး)၊ မ်ိဳးျမင့္ (ေခ်ာင္းဦး)၊ လွသိန္း (အေမရိကန္ျပည္ အိလိႏိြဳက္တြင္ ကြယ္လြန္)၊.....။ ဂီတေလာကမွာေတာ့သိၾကတဲ့ အတိုင္း ခင္ေမာင္တိုး၊ ရဲလြင္၊ ေမာင္ေမာင္ (အဥၥလီ)၊ တင္ေအာင္မိုး(ရယ္ဂ်ီဘဦး? အယ္ဒီဘဦး?)။
တကၠသိုလ္ေ႐ႊရတုပြဲ ေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္တို႔ စက္မႈ က ထီးယိမ္း၊ အၿငိမ့္၊ တပင္တိုင္အက.....။ ခု စကၤပူမွာ အေျခခ် ေနထိုင္သြားတဲ့ ၾကည္ၾကည္သန္း(ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာ) ဆို ထီးယိမ္းထဲမွာ ပါတာေပါ့။ စက္မႈစိန္အၿငိမ့္က ေ႐ႊရတုပြဲတခုလံုးမွာ နာမည္အရဆံုး။ ေ႐ႊရတုပြဲ ၿပီးေတာ့၊ နံမည္ႀကီးလြန္းလို႔ ဦးေန၀င္းကေတာ္ ေဒၚခင္ေမသန္းက ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ အိမ္ေတာ္မွာ သြားေဖ်ာ္ေျဖရေသးတယ္လို႔ ၾကားတယ္။
ေ႐ႊရတုပြဲသံုးရက္မွာ ခ်လိုက္တဲ့ ဒီဇင္ဘာမိုးဟာ မရပ္မနား သဲႀကီးမဲႀကီး။ မိုးထဲေရထဲၾကားမွာ ပြဲကလဲ စည္လိုက္တာမွ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး။ ကိုယ္က ပထမႏွစ္က်တဲ့ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားမို႔ စိတ္နာနာနဲ႔ ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာအသင္းက ဆိုင္ခန္းကို မသြားျဖစ္ဘူး။ ဌါနက လုပ္တဲ့ Pears ဆပ္ျပာလိုမ်ိဳး transperent soap လုပ္ေရာင္းတယ္။ ေနာက္ပီး ယိုးဒယား မုန္႔ဟင္းခါးတဲ့။ ၾကားသာၾကားလိုက္တာ။ မျမင္ဖူးလိုက္ဘူး။ ကိုယ္က စက္မႈတကၠသိုလ္ အႏုပညာအသင္းမွာ ဆရာဦးေစာထြန္း(ယခု အီလီႏိြဳက္တကၠသိုလ္) တို႔နဲ႔ 'ရန႔ံပန္း' ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ေရာင္းတယ္။ ေ႐ႊခ်ီဆႏြင္းမကင္း ေရာင္းတယ္။ မိုးေတြက သဲႀကီးမဲႀကီး၊ လွ်ပ္စစ္မီးကလဲ ခဏခဏပ်က္နဲ႔ ဆႏြင္းမကင္း-ကဗ်ာစာအုပ္ အတြဲဟာ မေရာင္းရပါဘူး။ ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္ သတၱေဗဒ ဌာနကေတာ့ ဘာမွ မေရာင္းဘူး။ အဲဒိတုန္းက ျမန္မာ့အသံ local talent မွာ၊ နာမည္ႀကီးတဲ့ Darlington Tin တို႔ အဖြဲ႔ ေခတ္ေပၚေတးဂီတေတြ တီးၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖတယ္။
သန္းႏိုင္တို႔ ပေလးဘြိဳင္အဖြဲက အဓိပတိလမ္းမရဲ႔ အျပင္ဘက္၊ ရန္ကုန္၀ိဇၨာသိပၸံဆိုင္းဘုတ္နားမွာ စင္ေထာင္ၿပီး တီးၾကတယ္။ မိုးေတြက႐ြာ မီးေတြကပ်က္ၾကားက လွ်ပ္စစ္ဂီတာေတြ မတီးႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုသန္းႏိုင္ ဒရမ္တလက္ထဲနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတာ နားေထာင္လို႔လဲေကာင္း၊ ၾကည့္လို႔လဲေကာင္း။
စက္မႈတကၠသိုလ္ ေရနံနဲ႔သတၱဳတူးေဖာ္ေရးမွာ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသား ကိုျမင့္(သမန္းက်ား) တို႔ အဖြဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုျမင့္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသား။ ဌာနမႉးဦး၀င္းႀကိဳင္ရဲ႔ ဇနီး မိန္းကေလးေက်ာင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး အကူအညီနဲ႔ ဒူးယားစီးကရက္ကို ေက်ာင္းသူေလးေတြ ေရာင္းတယ္။ ၀ယ္သူကို ေဆးလိပ္မီးညႇိေပးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းေပါ့။ ေလတိုက္မွာစိုးလို႔ မီးျခစ္သူလက္ကို ေလကာသလို လက္ကို အုပ္ၿပီး အသားယူ ထိၾကတာ။
ဦးေန၀င္းသမီး စႏၵာ၀င္းနဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ (၁) လိပ္ခံုးႀကီးနားမွာ ဆာေတ အကင္ လုပ္ေရာင္းတယ္။ ဆာေတဆိုတာကလဲ အဲဒီတုန္းက အသစ္အဆန္း အစားအစာျဖစ္ေတာ့ လက္မလည္ ေရာင္းရတယ္။ က်ေနာ့္ အထင္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔က ၁၉ လမ္းတို႔ ဘာတို႔မွာေတာင္ မေပၚေသးဘူးထင္တယ္။ ဒင္းတို႔ ေလာက္ပဲ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လိုက္၀င္လိုက္ လုပ္ႏိုင္သူေတြဆိုေတာ့ ဒင္းတို႔ တင္သြင္းလာသလား မေျပာတတ္ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ မိုးထဲေလထဲက ေ႐ႊရတုပြဲဟာ သံုးရက္ေျမာက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးညမွာ မိုးေလ နည္းနည္းစဲသြားလို႔ ပြဲရက္ႏွစ္ရက္ ထပ္တိုးေၾကာင္း ေၾကညာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာ္လၿမိဳင္ေကာလိပ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ သပိတ္ဟာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို လာကူးစက္မွာ အာဏာပိုင္ေတြက ျမင္ၿပီး ေနသာၾကည္လင္ေနတဲ့ ရက္တိုးႏွစ္ရက္ရဲ႔ ပထမေန႔ ညေနမွာပဲ ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ညေနေလာက္ က်ေနာ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေ႐ႊရတုပြဲ ပိတ္လိုက္ေၾကာင္း အဓိပတိလမ္းတေလွ်ာက္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ အသံခ်ဲ႔စက္နဲ႔ လိုက္ေအာ္ေနၿပီ။ ကိုယ္တို႔ ေ႐ႊခ်ီဆႏြင္းမကင္းေတြလဲ ေရာင္းရေတာ့မယ္ေဟ့လို႔ အားခဲထားတာ ေနာက္တေန႔ အေဆာင္ေတြမွာ အိမ္ျပန္ၾကဖို႔ အထုတ္အပိုးျပင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြကို စတုဒီသာ သြားေကၽြးလိုက္ရတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြမွာေတာ့ ျမန္မာစာဌာနမွာ ထားရင္းပဲ ပ်က္စီးသြားရ႐ွာပါတယ္။
ကိုယ္ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ျမင္ကို ေရးတယ္ဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ေတြ ၾကာေညာင္းၿပီမို႔ လြဲတန္လြဲႏိုင္ ပါတယ္။ အမွန္ကို ေထာက္ျပတဲ့သူ႐ွိရင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဒီေန႔ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ႐ိုက္ထားတဲ့ ယူက်ဳ (you tube) က ဗီဒီယို အပိုင္းစေလးကို ၾကည့္လိုက္ရလို႔ စိတ္ထဲမေကာင္း ျဖစ္ရာက ဒီ 'တမ္းတလို႔ လြမ္းရပါတယ္' ျဖစ္လာတာပါ။
ဆက္ပါဦးမည္။
၁၁၊ ၂၂၊ ၂၀၀၉။
Thursday, November 19, 2009
ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္တဲ့စာေတြ
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း
"ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္တယ္"ဆိုတဲ့ စကားကုိက်ဳပ္ေတာ့ ဒီေခတ္ေရာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာသေဘာေပါက္ သြားေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား တုိ႔ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ ေက်းဇူးပဲ" မိတ္ေဆြအၿငိမ္းစား ၀န္ထမ္းႀကီးတဦးက အလည္လာရင္း အဆက္အစပ္မရွိ ေျပာလိုက္တဲ့စကား ေၾကာင့္ အံအားသင့္သြားရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလိုေျပာမွန္း မသိပါဘူး။ ခဏၾကာမွသူက စကားကုိဆက္ေျပာပါတယ္။
ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္တာ
" ဆရာမင္းသု၀ဏ္ အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးမို႔ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ဆရာ့အေၾကာင္း၊ ဆရာ့စာေတြအေၾကာင္း ဘာမွဟုတ္ ဟုတ္ျငားျငား မပါဘဲ၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြခ်ည့္ တပုဒ္လံုးေရးထားတယ္ဗ်။ ဆရာ့ကိုလည္း တခါပဲေတြ႔ဖူးတယ္ ဆုိ႐ံုေလာက္ေတြ႔ ဖူးတာ။ ဆရာ့အိမ္မွာလုပ္တဲ့ ထမနဲပြဲကို မိတ္ေဆြတေယာက္ကေခၚလုိ႔ လိုက္သြားတာ။ ဆရာနဲ႔ စကားတခြန္းေတာင္ေျပာဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ အေၾကာင္းေရးတာဆုိရင္ေတာ့ မဂၢဇင္းေတြက ထည့္မွာပဲဆုိၿပီး ေရးလိုက္တာပဲဗ်။ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၾကံစုတ္တယ္ဆုိတာ ဒါပဲမဟုတ္လား"။
စာဖတ္သူမ်ား
မိတ္ေဆြက စာေတာ္ေတာ္ဖတ္သူတေယာက္ပါ။ ျမန္မာစာေတြအျပင္ အဂၤလိပ္စာေတြလည္း ႏွံႏွံစပ္စပ္ဖတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀တၳဳေတြ ဖတ္သလုိ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္ပါတယ္။ တခါတေလ ကိုယ္ေတာင္မဖတ္ရေသးတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးကိုသူက ဖတ္ၿပီးေနပါၿပီ။ "ဒီစာအုပ္ ေကာင္းသဗ်၊ ဖတ္ၾကည့္" ဆိုၿပီး ယူလာေပးပါတယ္။ အၿငိမ္းစားယူထားၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့စာဖတ္တာကို အလုပ္ တခုသဖြယ္သေဘာထားၿပီး တေန႔လံုးစာပဲဖတ္ေနတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာေတြကုိလည္း သူက ေတာ္ေတာ္ေလးစားပါတယ္။ သူေျပာလုိက္မွပဲ ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး "ဟုတ္ေပသားပဲ၊ သူေျပာတာမလြန္ဘူး"လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ဒီဘက္ပိုင္းမွာ ကြယ္လြန္ရွာၾကၿပီျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ဆရာမႀကီးေတြ အမွတ္တရစုေပါင္းစာအုပ္ေတြ ထြက္တာေတာ္ေတာ္မ်ား ပါတယ္။ ေမြးေန႔အမွတ္တရ၊ ကြယ္လြန္ျခင္း အမွတ္တရ အခမ္းအနားေတြလည္း လုပ္ၾကပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလိုေန႔ေတြ ေရာက္တဲ့အခါ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းေတြမွာ အမွတ္ တရဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါးေတြ အသားေပးေဖာ္ျပၾကပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမမ်ားအေၾကာင္း ရင္ႏွီးကၽြမ္း၀င္သူေတြက ေရးၾကတဲ့အခါ လူ မသိေသးတဲ့အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္ေတြ သိရတဲ့အတြက္ အလြန္အဖိုးတန္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ ဆံုးပါးသြားၿပီးမွ သား ျဖစ္တဲ့သူ ဒလဘန္းေရးသားတဲ့ စာေတြဟာဆိုရင္ အရင္ကမသိရေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဆရာ မင္းသု၀ဏ္နဲ႔ တျခားေခတ္ၿပိဳင္ဆရာမ်ား၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈေတြကို ေရးသားထားတာေၾကာင့္ အင္မတန္ေက်းဇူးႀကီး လွပါတယ္။ ျမန္မာ့စာေပသမိုင္းမွာ အတိုင္းမသိတန္ဖိုးရွိတဲ့ စာေတြျဖစ္ပါတယ္။
မသိဘဲ မဖတ္ဘဲ
ဒါေပမယ့္လုိ႔ တခ်ဳိ႕စာေတြက်ေတာ့ အဲဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ အေရးခံပုဂၢိဳလ္မ်ားအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိထား တာမဟုတ္သလုိ အဲဒီဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕စာေတြကိုလည္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ဖူးထားပံုမရပါဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအေၾကာင္း ဦးတည္ၿပီး သူတုိ႔အ ေၾကာင္းေတြဦးတည္ၿပီး သူတုိ႔အေၾကာင္းေတြခ်ည့္ ေလွ်ာက္ေရးထားၾကတာပါ။ ဆရာ ဆရာမႀကီးမ်ားကုိ ဘယ္လိုသိခဲ့တာ သူတို႔စာ ေတြကို ဘယ္လုိႀကိဳက္ခဲ့တာ ဆိုတာေလာက္ကလြဲရင္ က်န္တာကသူတို႔ အေၾကာင္းေတြခ်ည့္ပါပဲ။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြြႀကီး ရဲ႕စကားလုိပဲ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးေတြအေၾကာင္း ေရးရင္ေတာ့ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းမ်ာက ထည့္ေပးၾကမွာပဲ ဆိုတဲ့စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးလုိက္ ၾကတာနဲ႔တူပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္သစ္မွလည္း မသိရပါဘူး။ လူတကာသိၿပီးသား အေၾကာင္းေတြျပန္ေရး ထား တာပါပဲ။ အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္သစ္ မပါႏိုင္ရင္လည္း ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားရဲ႕ စာေတြကို ႐ႈေထာင့္သစ္၊ အျမင္သစ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ခံစား ရတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္သင့္ပါတယ္၊ ခုေတာ့ဘာကိုမွကို မပါပါဘူး။
စာေပျပတုိက္ႀကီး ျဖစ္ဖို႔
ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အမွတ္တရေန႔ေတြမွာ သူတို႔ေရးခဲ့တဲ့စာေတြ၊ လက္ေရးမူေတြ၊ ဓာတ္ပံုေတြ၊ မိတ္ေဆြမ်ား၊ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားနဲ႔ အျပန္အလွန္ေပးစာေတြကို ၀ိုင္း၀န္ရွာေဖြစုေဆာင္းၿပီး ျပပြဲေလးလို ျပသတာမ်ိဳးလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ သူတို႔ေရးခဲ့တဲ့စာေတြကို ေ၀ဖန္ေရးဆရာမ်ားက ႐ႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးက ေရးသားခဲ့ၾကတဲ့ ေ၀ဖန္စာေတြကို လည္းရွာေဖြစု ေဆာင္းၿပီး ျပသသင့္ပါတယ္။ ျပပြဲၿပီးတဲ့အခါ ဒီလုိ၀ိုင္း၀န္းရွာေဖြစုေဆာင္း ေပးၾကတာေတြအားလံုးကို မိသားစုထံအပ္ႏွံ သိမ္းဆည္း ထားမယ္ ဆုိရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စာေရးဆရာမ်ားအတြက္ ျပတုိက္ႀကီးမ်ိဳးထူေထာင္ႏိုင္တဲ့ အခါအမ်ားႀကီး အက်ဳိးရွိေစပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိ စာေပျပတုိက္ႀကီးမ်ဳိးဟာ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိတဲ့အရာျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
စာေပဖြံ႔ၿဖိဳးစည္ပင္ေရး
ေနာက္တခုကေတာ့ ကြယ္လြန္သူ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ စာေပလက္ရာေတြကို ေလ့လာသံုးသပ္တဲ့စာတမ္းေတြ ျပဳစုေရးသားၾကဖို႔ ျဖစ္ ပါတယ္။ ရသေဗဒ ပညာရွင္က ရသပညာ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ဘာသာေဗဒ ပညာရွင္က ဘာသာေဗဒ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ မႏုႆေဗဒ သမားက မႏုႆေဗဒ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ႏိုင္ငံေရးသမားက ႏိုင္ငံေရး႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ၀တၳဳေရးနည္း အတတ္ပညာသမားက အတတ္ပညာ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ေ၀ဖန္ေရးသမားက ေ၀ဖန္ေရး႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္စသျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုက စိစစ္သံုးသပ္တဲ့စာတမ္း ေတြ ၀ိုင္း၀န္းျပဳစုၾက၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ လုပ္ၾကဆုိရင္ ျမန္မာစာေပဖြ႔ံၿဖိဳးစည္ပင္ေရးအတြက္ အမ်ားႀကီးအေထာက္အကူ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးမ်ာကို တကယ္ေလးစားဂါ၀ရျပဳရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးေတြ နာမည္ခုတံုးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္စာ မဂၢဇင္းပါေအာင္ လုပ္တာမ်ိဳးကေတာ့ ရွက္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။
ၿပီးၿပီးေရာ မလုပ္ေစခ်င္
တခါက အဲဒီလုိစုေပါင္းေရးသားထားတဲ့ အမွတ္တရစာအုပ္တအုပ္ကို မိတ္ေဆြသတင္းစာဆရာ အယ္ဒီတာေဟာင္းႀကီး တေယာက္ ဖတ္ဖို႔ေပးလုိက္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြက စာအုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည္ၿပီး.... "စာအုပ္ျဖစ္ၿပီးေရာ မလုပ္ဘဲ၊ ေလာက္ေလာက္လားလား လူ ေတြပါေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ"လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ သူလည္း ပင္စင္စားမိတ္ေဆြေျပာသလုိ "ဆင္ျဖဴ ေတာ္မွီၾကံစုတ္" တာေတြမ်ားေနတယ္လို႔ ယူဆထားပံုပါပဲ။ မိတ္ေဆြအယ္ဒီတာေဟာင္း ျပန္သြားေတာ့မွ ဒီကိစၥကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ တဦးတေယာက္ကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး အျမင့္ေရာက္ေအာင္တက္ခ်င္တာတုိ႔ "ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္" လုပ္ခ်င္တာ တုိ႔က ေနရာတုိင္း ေခတ္တိုင္းမွာ ရွိေနတာပါ။ စာေပေလာက တခုတည္းမွာသာရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စီးပြားေရးေလာက္ကတုိ႔မွာ ပို ေတာင္ဆိုးလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။
တမြန္းတည့္ခံမ်ား
စာေပေလာကမွာ ျဖတ္လမ္းက၀င္လာ စတန္႔ထြင္ၿပီး နာမည္ႀကီးေအာင္လုပ္တာ၊ ေနာက္ေဖးေပါက္က တိုး၀င္ၿပီးေနရာရေအာင္လုပ္ တာမ်ိဳးေတြ ေရွးကလည္းရွိပါတယ္။ ခုေခတ္လည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ နာမည္ႀကီးခ်င္ႀကီးသြားလိမ့္မယ္။ ၾသဇာ ႀကီးတဲ့အဆင့္ထိေတာ့ မေရာက္ပါဘူး။ စာေပၾသဇာဆုိတာ "စတန္႔"နဲ႔ ထူေထာင္လုိ႔ ရတာမ်ဳိးမွမဟုတ္တာ။ စတန္႔သမားက ထြင္စက ေတာ့၀ုန္းခနဲ နာမည္ႀကီးသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ "တမြန္းတည့္" ပဲခံပါလိမ့္မယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့"စတန္႔"ထြင္ၿပီး နာမည္ႀကီးေအာင္ လုပ္သူပဲျဖစ္ေစ၊ "ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္" သူပဲျဖစ္ေစ သိပ္ၿပီး အျပစ္မတင္ခ်င္ဘူး။ စာေပ၀ါသနာပါတဲ့ လူငယ္ေလး ေတြအေနနဲ႔ သူတုိ႔ေရးတဲ့စာ၊ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚေရာက္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ခက္တာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ျဖတ္လမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခြး တိုးေပါက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုးလို႔ရတဲ့အေပါက္က တိုး၀င္ၾကမွာပဲ။ ဒါ သဘာ၀က်ပါတယ္။ လမ္း႐ိုးလမ္းေျဖာင့္ ဆုိတာရွည္လ်ားခက္ခဲ လွ တယ္ေလ။ လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ ဘယ္စိတ္ရွည္မွာလဲ။
အယ္ဒီတာမွာ တာ၀န္ရွိတယ္
စတန္႔ေတြနဲ႔ ၾကံစုတ္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြ စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရာက္လာရတာက အယ္ဒီတာေတြမွာ တာ၀န္အရွိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ အယ္ဒီတာဆုိ တာက စာေမွာ္႐ံုေတာႀကီးထဲကေနၿပီး စာေကာင္းစာသန္႔ကို ေရြးထုတ္ရတဲ့သူျဖစ္တယ္။ ေရြးထုတ္္ၿပီးတဲ့စာကို ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္၊ သန္႔သထက္သန္႔ေအာင္ ျပဳျပင္တည္ျဖတ္ လုပ္ေပးရပါတယ္။ မဂၢဇင္းထဲမွာ မေကာင္းတဲ့စာ၊ မသန္႔တဲ့စာ ပါလာရင္ အယ္ဒီတာ ညံ့ဖ်င္းလို႔သာ ျဖစ္တယ္။ သူမေကာင္းတာကို မသန္႔မွန္းမသိလုိ႔ သူ႔မဂၢဇင္းထဲ ထည့္လိုက္တာေပါ့။ ေမွာ္႐ံုေတာႀကီးထဲမွာ စာေတြကစံုမွာေပါ့။ ေကာင္းတာပါသလုိ ညံ့တာေတြ မေကာင္းတာေတြလည္း ရွိမယ္ေလ။ ဒါေတြကိုေရြးခ်ယ္သန္႔စင္ဖို႔အတြက္ အယ္ဒီ တာဆုိတာ ရွိေနရတာမဟုတ္လား။ ျဖတ္လမ္းက စတန္႔ထြင္ၿပီး၀င္လာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အယ္ဒီတာက ေရြးခ်ယ္ ထည့္သြင္းလို႔သာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ဆီ ေရာက္လာရတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကင့္ မဂၢဇင္းထဲမွာ ပါသမွ်စာမူတိုင္းအတြက္ အယ္ ဒီတာမွာသာတာ၀န္ရွိပါတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ပါရေစ။
လူထုစိန္၀င္း
ကလ်ာ မဂၢဇင္း ေအာင္တုိဘာ ၂၀၀၉
[အင္တာနက္ကေန မိတ္ေဆြတေယာက္ပို႔ေပးတဲ့ ဒီစာမူကို copy/paste လုပ္ၿပီး မာယာက ေဖာင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးပို႔ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြကိုေရာ၊ ေဆာင္းပါးကို ေဇာ္ဂ်ီ font နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ မိတ္ေဆြကိုပါ မာယာက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။]
ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္တာ
" ဆရာမင္းသု၀ဏ္ အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးမို႔ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ဆရာ့အေၾကာင္း၊ ဆရာ့စာေတြအေၾကာင္း ဘာမွဟုတ္ ဟုတ္ျငားျငား မပါဘဲ၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြခ်ည့္ တပုဒ္လံုးေရးထားတယ္ဗ်။ ဆရာ့ကိုလည္း တခါပဲေတြ႔ဖူးတယ္ ဆုိ႐ံုေလာက္ေတြ႔ ဖူးတာ။ ဆရာ့အိမ္မွာလုပ္တဲ့ ထမနဲပြဲကို မိတ္ေဆြတေယာက္ကေခၚလုိ႔ လိုက္သြားတာ။ ဆရာနဲ႔ စကားတခြန္းေတာင္ေျပာဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ အေၾကာင္းေရးတာဆုိရင္ေတာ့ မဂၢဇင္းေတြက ထည့္မွာပဲဆုိၿပီး ေရးလိုက္တာပဲဗ်။ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၾကံစုတ္တယ္ဆုိတာ ဒါပဲမဟုတ္လား"။
စာဖတ္သူမ်ား
မိတ္ေဆြက စာေတာ္ေတာ္ဖတ္သူတေယာက္ပါ။ ျမန္မာစာေတြအျပင္ အဂၤလိပ္စာေတြလည္း ႏွံႏွံစပ္စပ္ဖတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀တၳဳေတြ ဖတ္သလုိ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္ပါတယ္။ တခါတေလ ကိုယ္ေတာင္မဖတ္ရေသးတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးကိုသူက ဖတ္ၿပီးေနပါၿပီ။ "ဒီစာအုပ္ ေကာင္းသဗ်၊ ဖတ္ၾကည့္" ဆိုၿပီး ယူလာေပးပါတယ္။ အၿငိမ္းစားယူထားၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့စာဖတ္တာကို အလုပ္ တခုသဖြယ္သေဘာထားၿပီး တေန႔လံုးစာပဲဖတ္ေနတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာေတြကုိလည္း သူက ေတာ္ေတာ္ေလးစားပါတယ္။ သူေျပာလုိက္မွပဲ ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး "ဟုတ္ေပသားပဲ၊ သူေျပာတာမလြန္ဘူး"လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ဒီဘက္ပိုင္းမွာ ကြယ္လြန္ရွာၾကၿပီျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ဆရာမႀကီးေတြ အမွတ္တရစုေပါင္းစာအုပ္ေတြ ထြက္တာေတာ္ေတာ္မ်ား ပါတယ္။ ေမြးေန႔အမွတ္တရ၊ ကြယ္လြန္ျခင္း အမွတ္တရ အခမ္းအနားေတြလည္း လုပ္ၾကပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလိုေန႔ေတြ ေရာက္တဲ့အခါ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းေတြမွာ အမွတ္ တရဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါးေတြ အသားေပးေဖာ္ျပၾကပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမမ်ားအေၾကာင္း ရင္ႏွီးကၽြမ္း၀င္သူေတြက ေရးၾကတဲ့အခါ လူ မသိေသးတဲ့အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္ေတြ သိရတဲ့အတြက္ အလြန္အဖိုးတန္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ ဆံုးပါးသြားၿပီးမွ သား ျဖစ္တဲ့သူ ဒလဘန္းေရးသားတဲ့ စာေတြဟာဆိုရင္ အရင္ကမသိရေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဆရာ မင္းသု၀ဏ္နဲ႔ တျခားေခတ္ၿပိဳင္ဆရာမ်ား၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈေတြကို ေရးသားထားတာေၾကာင့္ အင္မတန္ေက်းဇူးႀကီး လွပါတယ္။ ျမန္မာ့စာေပသမိုင္းမွာ အတိုင္းမသိတန္ဖိုးရွိတဲ့ စာေတြျဖစ္ပါတယ္။
မသိဘဲ မဖတ္ဘဲ
ဒါေပမယ့္လုိ႔ တခ်ဳိ႕စာေတြက်ေတာ့ အဲဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ အေရးခံပုဂၢိဳလ္မ်ားအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိထား တာမဟုတ္သလုိ အဲဒီဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕စာေတြကိုလည္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ဖူးထားပံုမရပါဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအေၾကာင္း ဦးတည္ၿပီး သူတုိ႔အ ေၾကာင္းေတြဦးတည္ၿပီး သူတုိ႔အေၾကာင္းေတြခ်ည့္ ေလွ်ာက္ေရးထားၾကတာပါ။ ဆရာ ဆရာမႀကီးမ်ားကုိ ဘယ္လိုသိခဲ့တာ သူတို႔စာ ေတြကို ဘယ္လုိႀကိဳက္ခဲ့တာ ဆိုတာေလာက္ကလြဲရင္ က်န္တာကသူတို႔ အေၾကာင္းေတြခ်ည့္ပါပဲ။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြြႀကီး ရဲ႕စကားလုိပဲ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးေတြအေၾကာင္း ေရးရင္ေတာ့ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းမ်ာက ထည့္ေပးၾကမွာပဲ ဆိုတဲ့စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးလုိက္ ၾကတာနဲ႔တူပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္သစ္မွလည္း မသိရပါဘူး။ လူတကာသိၿပီးသား အေၾကာင္းေတြျပန္ေရး ထား တာပါပဲ။ အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္သစ္ မပါႏိုင္ရင္လည္း ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားရဲ႕ စာေတြကို ႐ႈေထာင့္သစ္၊ အျမင္သစ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ခံစား ရတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္သင့္ပါတယ္၊ ခုေတာ့ဘာကိုမွကို မပါပါဘူး။
စာေပျပတုိက္ႀကီး ျဖစ္ဖို႔
ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အမွတ္တရေန႔ေတြမွာ သူတို႔ေရးခဲ့တဲ့စာေတြ၊ လက္ေရးမူေတြ၊ ဓာတ္ပံုေတြ၊ မိတ္ေဆြမ်ား၊ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားနဲ႔ အျပန္အလွန္ေပးစာေတြကို ၀ိုင္း၀န္ရွာေဖြစုေဆာင္းၿပီး ျပပြဲေလးလို ျပသတာမ်ိဳးလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ သူတို႔ေရးခဲ့တဲ့စာေတြကို ေ၀ဖန္ေရးဆရာမ်ားက ႐ႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးက ေရးသားခဲ့ၾကတဲ့ ေ၀ဖန္စာေတြကို လည္းရွာေဖြစု ေဆာင္းၿပီး ျပသသင့္ပါတယ္။ ျပပြဲၿပီးတဲ့အခါ ဒီလုိ၀ိုင္း၀န္းရွာေဖြစုေဆာင္း ေပးၾကတာေတြအားလံုးကို မိသားစုထံအပ္ႏွံ သိမ္းဆည္း ထားမယ္ ဆုိရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စာေရးဆရာမ်ားအတြက္ ျပတုိက္ႀကီးမ်ိဳးထူေထာင္ႏိုင္တဲ့ အခါအမ်ားႀကီး အက်ဳိးရွိေစပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိ စာေပျပတုိက္ႀကီးမ်ဳိးဟာ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိတဲ့အရာျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
စာေပဖြံ႔ၿဖိဳးစည္ပင္ေရး
ေနာက္တခုကေတာ့ ကြယ္လြန္သူ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ စာေပလက္ရာေတြကို ေလ့လာသံုးသပ္တဲ့စာတမ္းေတြ ျပဳစုေရးသားၾကဖို႔ ျဖစ္ ပါတယ္။ ရသေဗဒ ပညာရွင္က ရသပညာ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ဘာသာေဗဒ ပညာရွင္က ဘာသာေဗဒ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ မႏုႆေဗဒ သမားက မႏုႆေဗဒ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ႏိုင္ငံေရးသမားက ႏိုင္ငံေရး႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ၀တၳဳေရးနည္း အတတ္ပညာသမားက အတတ္ပညာ႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္၊ ေ၀ဖန္ေရးသမားက ေ၀ဖန္ေရး႐ႈေဒါင့္က သံုးသပ္စသျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုက စိစစ္သံုးသပ္တဲ့စာတမ္း ေတြ ၀ိုင္း၀န္းျပဳစုၾက၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ လုပ္ၾကဆုိရင္ ျမန္မာစာေပဖြ႔ံၿဖိဳးစည္ပင္ေရးအတြက္ အမ်ားႀကီးအေထာက္အကူ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးမ်ာကို တကယ္ေလးစားဂါ၀ရျပဳရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးေတြ နာမည္ခုတံုးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္စာ မဂၢဇင္းပါေအာင္ လုပ္တာမ်ိဳးကေတာ့ ရွက္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။
ၿပီးၿပီးေရာ မလုပ္ေစခ်င္
တခါက အဲဒီလုိစုေပါင္းေရးသားထားတဲ့ အမွတ္တရစာအုပ္တအုပ္ကို မိတ္ေဆြသတင္းစာဆရာ အယ္ဒီတာေဟာင္းႀကီး တေယာက္ ဖတ္ဖို႔ေပးလုိက္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြက စာအုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည္ၿပီး.... "စာအုပ္ျဖစ္ၿပီးေရာ မလုပ္ဘဲ၊ ေလာက္ေလာက္လားလား လူ ေတြပါေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ"လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ သူလည္း ပင္စင္စားမိတ္ေဆြေျပာသလုိ "ဆင္ျဖဴ ေတာ္မွီၾကံစုတ္" တာေတြမ်ားေနတယ္လို႔ ယူဆထားပံုပါပဲ။ မိတ္ေဆြအယ္ဒီတာေဟာင္း ျပန္သြားေတာ့မွ ဒီကိစၥကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ တဦးတေယာက္ကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး အျမင့္ေရာက္ေအာင္တက္ခ်င္တာတုိ႔ "ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္" လုပ္ခ်င္တာ တုိ႔က ေနရာတုိင္း ေခတ္တိုင္းမွာ ရွိေနတာပါ။ စာေပေလာက တခုတည္းမွာသာရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စီးပြားေရးေလာက္ကတုိ႔မွာ ပို ေတာင္ဆိုးလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။
တမြန္းတည့္ခံမ်ား
စာေပေလာကမွာ ျဖတ္လမ္းက၀င္လာ စတန္႔ထြင္ၿပီး နာမည္ႀကီးေအာင္လုပ္တာ၊ ေနာက္ေဖးေပါက္က တိုး၀င္ၿပီးေနရာရေအာင္လုပ္ တာမ်ိဳးေတြ ေရွးကလည္းရွိပါတယ္။ ခုေခတ္လည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ နာမည္ႀကီးခ်င္ႀကီးသြားလိမ့္မယ္။ ၾသဇာ ႀကီးတဲ့အဆင့္ထိေတာ့ မေရာက္ပါဘူး။ စာေပၾသဇာဆုိတာ "စတန္႔"နဲ႔ ထူေထာင္လုိ႔ ရတာမ်ဳိးမွမဟုတ္တာ။ စတန္႔သမားက ထြင္စက ေတာ့၀ုန္းခနဲ နာမည္ႀကီးသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ "တမြန္းတည့္" ပဲခံပါလိမ့္မယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့"စတန္႔"ထြင္ၿပီး နာမည္ႀကီးေအာင္ လုပ္သူပဲျဖစ္ေစ၊ "ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္" သူပဲျဖစ္ေစ သိပ္ၿပီး အျပစ္မတင္ခ်င္ဘူး။ စာေပ၀ါသနာပါတဲ့ လူငယ္ေလး ေတြအေနနဲ႔ သူတုိ႔ေရးတဲ့စာ၊ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚေရာက္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ခက္တာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ျဖတ္လမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခြး တိုးေပါက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုးလို႔ရတဲ့အေပါက္က တိုး၀င္ၾကမွာပဲ။ ဒါ သဘာ၀က်ပါတယ္။ လမ္း႐ိုးလမ္းေျဖာင့္ ဆုိတာရွည္လ်ားခက္ခဲ လွ တယ္ေလ။ လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ ဘယ္စိတ္ရွည္မွာလဲ။
အယ္ဒီတာမွာ တာ၀န္ရွိတယ္
စတန္႔ေတြနဲ႔ ၾကံစုတ္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြ စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရာက္လာရတာက အယ္ဒီတာေတြမွာ တာ၀န္အရွိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ အယ္ဒီတာဆုိ တာက စာေမွာ္႐ံုေတာႀကီးထဲကေနၿပီး စာေကာင္းစာသန္႔ကို ေရြးထုတ္ရတဲ့သူျဖစ္တယ္။ ေရြးထုတ္္ၿပီးတဲ့စာကို ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္၊ သန္႔သထက္သန္႔ေအာင္ ျပဳျပင္တည္ျဖတ္ လုပ္ေပးရပါတယ္။ မဂၢဇင္းထဲမွာ မေကာင္းတဲ့စာ၊ မသန္႔တဲ့စာ ပါလာရင္ အယ္ဒီတာ ညံ့ဖ်င္းလို႔သာ ျဖစ္တယ္။ သူမေကာင္းတာကို မသန္႔မွန္းမသိလုိ႔ သူ႔မဂၢဇင္းထဲ ထည့္လိုက္တာေပါ့။ ေမွာ္႐ံုေတာႀကီးထဲမွာ စာေတြကစံုမွာေပါ့။ ေကာင္းတာပါသလုိ ညံ့တာေတြ မေကာင္းတာေတြလည္း ရွိမယ္ေလ။ ဒါေတြကိုေရြးခ်ယ္သန္႔စင္ဖို႔အတြက္ အယ္ဒီ တာဆုိတာ ရွိေနရတာမဟုတ္လား။ ျဖတ္လမ္းက စတန္႔ထြင္ၿပီး၀င္လာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီ ၾကံစုတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အယ္ဒီတာက ေရြးခ်ယ္ ထည့္သြင္းလို႔သာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ဆီ ေရာက္လာရတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကင့္ မဂၢဇင္းထဲမွာ ပါသမွ်စာမူတိုင္းအတြက္ အယ္ ဒီတာမွာသာတာ၀န္ရွိပါတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ပါရေစ။
လူထုစိန္၀င္း
ကလ်ာ မဂၢဇင္း ေအာင္တုိဘာ ၂၀၀၉
[အင္တာနက္ကေန မိတ္ေဆြတေယာက္ပို႔ေပးတဲ့ ဒီစာမူကို copy/paste လုပ္ၿပီး မာယာက ေဖာင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးပို႔ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြကိုေရာ၊ ေဆာင္းပါးကို ေဇာ္ဂ်ီ font နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ မိတ္ေဆြကိုပါ မာယာက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။]
Monday, November 16, 2009
စာေရးဆရာႏွင့္သူ႔ေနရာ
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း
ပိေတာက္ပြင့္သစ္က ဆရာပါရဂူအဖံုးနဲ႔ ထုတ္မွာမို႔ စာမူေပးပါလို႔ ေတာင္းလာေတာ့ ဘာေရးရမလဲလို႔ စဥ္းစားရင္း၊ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ဆရာပါရဂူနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ၾကရတာကို ျပန္ၿပီး ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ေလးငါးေျခာက္ ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဘိလပ္က ျမန္မာစာဆရာမႀကီး အင္နာအဲေလာ့ (ေဒၚခင္ခင္ေခ်ာ) ေရာက္လာလို႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့ ပြဲမွာ ဆံုရတာ ျဖစ္တယ္။
ပထမဆံုးႏႈတ္ဆက္သူ
ဒီလိုပြဲမ်ိဳးကို ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ သြားေလ့မ႐ွိပါဘူး။ အဲဒီပြဲကေတာ့ မသြားရင္ မျဖစ္လို႔ သြားခဲ့တာပါ။ ေဒၚခင္ခင္ေခ်ာဆိုတာက မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း ျဖစ္႐ံုသာ မဟုတ္ေသးဘူး။ သမီးျဖစ္သူ ေအာက္စဖို႔မွာ ေက်ာင္းသြားတက္စဥ္က အုပ္ထိန္းသူအျဖစ္ တာ၀န္ယူ ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးခဲ့တာေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာက္သြားတာ ျဖစ္တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပထမဆံုး ေတြ႔ဆံုႏႈတ္ဆက္ရတာက ဆရာပါရဂူ ပါ။ ႏႈတ္ဆက္ စကားဆိုၿပီးတာနဲ႔ ဆရာက စားပြဲထိုးကို ေခၚၿပီး ထိုင္ခံုတခု ယူလာေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ လူႀကီးတေယာက္ က ခုလို ဂ႐ုစိုက္တာ ခံရေတာ့ အားတံု႔အားနာ ျဖစ္မိတယ္။ လူအားလံုး မိုးတိုးမတ္တတ္ ေနၾကရတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ပြဲ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ယူလာေပးတဲ့ ခံုမွာ မထိုင္ဘဲ လက္ေထာက္ၿပီး ေမွးပဲ ရပ္ေနလိုက္ပါတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ ဆရာဒဂုန္တာရာကို ေမာင္ေပါက္စည္၊ ေမာင္မိုးသူတို႔နဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနတာ လွမ္းျမင္လိုက္ရပါတယ္။ သမီးက သူ႔အုပ္ထိန္းသူ ေဒၚခင္ခင္ေခ်ာနားသြားၿပီး အေဖာ္လုပ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ဆရာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စကားလက္ဆံုက်ေနၾကပါတယ္။
စာေပသစၥာ႐ွိသူ
"ေအးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတေယာက္ ကၽြန္ေတာ့အေပၚ ခုလို အျမင္မေစာင္းေသးတာ သိရလို႔ ၀မ္းသာရ တယ္ဗ်ာ"
ဆရာက အနားမွာ လူ႐ွင္းသြားခိုက္ ႐ုတ္တရက္ ေျပာလိုက္တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ဆရာ့အေပၚ လူတခ်ိဳ႔က အျမင္ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ဆရာ့ေဘးမွ ၀န္းရံေနသူတခ်ိဳ႔ကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာ့ကို အထင္လြဲေနၾကတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ့စာေပ ေက်းဇူးႀကီးမားတဲ့အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးတပုဒ္မွာ ထည့္ေရးလိုက္တာေၾကာင့္ ဆရာက အဲဒါကို ရည္ညႊန္း ေျပာလိုက္ပံု ရပါတယ္။ ဆရာ့အေပၚ အျမင္မၾကည္လင္ ျဖစ္ေနသူမ်ားကိုလည္း မျဖစ္သင့္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာပါရဂူဟာ ဘယ္ေခတ္ဘယ္အခါကမွ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအက်ိဳးကို ဖီလာဆန္႔က်င္ ျပဳဖူးသူ မဟုတ္႐ံု သာမက၊ သူ႔ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးအတြက္ သူ႔ကေလာင္ကို ခုတံုးလုပ္ခဲ့သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာေပအေပၚမွာ အင္မတန္ သစၥာ႐ွိတဲ့ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။
ၾကားဖူးခဲ့တဲ့စကား
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာပါရဂူေျပာလိုက္တဲ့ "ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အျမင္မေစာင္းေသးတာ သိရလို႔ ၀မ္းသာရတယ္ဗ်ာ" ဆိုတဲ့စကားကို စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီစကားမ်ိဳး အရင္က ၾကားဖူးသလိုပဲလို႔လဲ စိတ္ထဲမွာ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀ိုးတ၀ါးပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွ ေပၚမလာဘူး။ ညတညလံုး စဥ္းစားလည္း ေပၚမလာပါဘူး။ အေတာ္နဲ႔ကို အိပ္လို႔ မရဘူး။ ေပၚလာခ်င္ေတာ့လည္း မနက္အိပ္ရာက အႏိုးမွာ ဖ်တ္ကနဲ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ ကိုကိုးကၽြန္းက ျပန္ေရာက္လာခါစမွာ ၾကားခဲ့ရတာပဲ။ ေျပာခဲ့သူက ဆရာျမသန္းတင့္ပဲ။ ကိုကိုးကၽြန္းက ျပန္လာေတာ့ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႔ "ဓါးေတာင္" ၀တၳဳဂယက္ေတြ ေတာ္ေတာ္အ႐ွိန္ျပင္းျပင္းထ ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔ ျငင္းခုန္တာေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ၾကားေနရသလို၊ စာမ်က္ႏွာေတြ ေပၚမွာလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေရးသူေတြက ေရးေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ သီးျခားစာအုပ္ေတြေတာင္ ေရးထုတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ "ဘဲအုပ္ကတရာႏွစ္ရာ ေဗဒါကတပင္ထဲ" ဆိုသလို ျဖစ္ေနပံုရတယ္။
ဓါးေတာင္ကို ေ၀ဖန္သူေတြ
အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကသူေတြက "ဓါးေတာင္" ကို ႐ႈတ္ခ်ေ၀ဖန္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ထဲမွာ ကၽြန္းျပန္တခ်ိဳ႔လည္း ပါတာေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔အျမင္၊ သူတို႔သေဘာထား ေတြကို အက်ယ္တ၀င့္ ႐ွင္းလင္း ေျပာၾကားၾကသလို သူတို႔ ထုတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္နဲ႔ တျခားစာတမ္းေတြလည္း ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာျမသန္းတင့္ ေရာက္လာႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အထဲကအေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း ဆိုတာေတြပဲ ေျပာပါတယ္။ ေထြေထြထူးထူး ဘာမွ မေျပာျဖစ္ၾကပါဘူး။ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို႔ ေလထီးဗိုလ္အုန္းေမာင္နဲ႔ ဆရာရာဂ်န္တို႔ လာၾကေတာ့လည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ေဆး၀ါးကုသဖို႔ အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာၾကပါတယ္။ လူႀကီးေတြဆိုေတာ့ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္သလို အလိုက္သိမႈလည္း သိသာထင္႐ွားတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္သားထား လိုက္မိပါတယ္။
ေရးသူကို တိုက္ခိုက္တာမ်ားမ်ား
အျပင္ေရာက္ၿပီး ဆယ့္ေလးငါးရက္ေလာက္ ႐ွိေတာ့ အေျခအေန အရပ္ရပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး သိၿပီးပါၿပီ။ ေ႐ွ႔ကေစာၿပီး လြတ္ထြက္သြားသူေတြနဲ႔လည္း အားလံုးေလာက္နီးပါး ေတြ႔ၿပီးပါၿပီ။ "ဓါးေတာင္ဂယက္ကို လည္း ေတာ္ေတာ္သိၿပီးပါၿပီ" ။ "ဓါးေတာင္" ဂယက္ကေတာ့ အ႐ွိန္႐ွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ဆက္ၿပီး ႐ိုက္ခတ္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးျခံဳငုံၿပီး သံုးသပ္ၾကည့္ေတာ့ ဓါးေတာင္ တိုက္ခိုက္မႈ မွားတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ျမင္တဲ့အတိုင္း လည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာျမသန္းတင့္ေရာက္လာၿပီး "ေအးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အျမင္မေစာင္းတာ ခင္ဗ်ားတေယာက္ပဲ ႐ွိေတာ့တယ္။ ၀မ္းသာတယ္၊ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ" လို႔ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ တကယ္က ဓားေတာင္မွာ ေ၀ဖန္သူေတြ ေထာက္သလို ေျပာစရာ အကြက္ေတြ ႐ွိေနတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္လို႔ ေ၀ဖန္သူေတြက ဓားေတာင္ကို ေ၀ဖန္တာက နည္းနည္း ဓားေတာင္ေရးသူကို တိုက္ခိုက္တာက မ်ားမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို သေဘာမတူႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
စာေရးဆရာအတြက္ စံႏွစ္ခု
ဆရာျမသန္းတင့္ဆိုတာက ဒီလိုတိုက္ခိုက္ရမယ့္သူမွ မဟုတ္ပဲ။ အယူအဆ မတူတာေတြ ဘယ္ေလာက္ ပဲ ႐ွိေနဦးေတာ့ သူ႔စာေပဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ သူတကိုယ္ ေကာင္းစားေရးအတြက္ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအေပၚ သစၥာေဖာက္တဲ့အလုပ္မ်ိဳး ဘယ္တုန္းက လုပ္ခဲ့ဖူးလို႔လဲ။ သူ႔ကေလာင္ကို ဘယ္သူ႔အတြက္ အသံုးခ်ခဲ့တာလဲ။ စာေရးဆရာတေယာက္ကို ဒီစံႏွစ္ခုနဲ႔ပဲ တိုင္းတာ အကဲျဖတ္ရမွာ မဟုတ္လား။ ဆရာပါရဂူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အျမင္႐ွင္းခဲ့တာလဲ ဒါေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာလည္း ဒီစံႏွစ္ခ်က္နဲ႔ ညီညြတ္သူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အျမင္မၾကည္မလင္ ျဖစ္ခဲ့သူေတြက ဆရာ့အေပၚမွာ သိပ္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားလြန္းလို႔ ဒီလိုအေျခထိ ေရာက္သြားခဲ့ရတာပါ။ လူတေယာက္မွာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ သူ႔ေနရာကို သူေ႐ြးခ်ယ္ထား ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာက ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာမ်ိဳးေတြေရး၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းေနေပမယ့္ သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ဘူး။ သူဟာ စာေရးဆရာတေယာက္သာ ျဖစ္တယ္လို႔ အျမဲတမ္း ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါ သူ႔ခံယူခ်က္။ သူေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေနရာ။ ဒါကို အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားရမွာေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္သလဲဆိုၿပီး အျပစ္တင္လို႔ ဘယ္ရမွာလဲ။ ဆရာပါရဂူလည္း အလားတူပဲ။ တသက္လံုး စာေရးဆရာ လုပ္လာခဲ့သူ တေယာက္ပဲေလ။ သူ႔ကို စာေရးဆရာတေယာက္အျဖစ္နဲ႔ပဲ လက္ခံရမွာေပါ့။
ေနရာဆိုတာ စာဖတ္သူက သတ္မွတ္တာ
စာေရးဆရာတိုင္းကို ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းလိုျဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရပါဘူး။ ေတာင္းဆိုမႈလည္း ျပဳသင့္တဲ့ အရာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာႀကီးလို မျဖစ္တဲ့အတြက္ဆိုၿပီး ဘယ္အျပစ္တင္လို႔ ျဖစ္မွာလဲ။ ဆရာႀကီးလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက တေခတ္မွာ တေယာက္သာ ေပၚထြန္းတတ္တာ ျဖစ္တယ္။ ဆရာႀကီးလို မျဖစ္တာနဲ႔ အလကားပဲလို႔ မေျပာသင့္ပါဘူး။ ဆရာႀကီးလို အိမ္ဦးခန္းမွာထား ကိုးကြယ္လို႔ မရေပမယ့္ ဧငည့္ခန္းမွာေတာ့ တင့္တယ္ႏိုင္သူ ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာပါ။ စာေရးဆရာဆိုတာနဲ႔ အားလံုးအတူတူပဲလို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရပါဘူး။ အိမ္ဦးခန္းနဲ႔ လိုက္ဖက္သူ ႐ွိသလို ဧည့္ခန္းမွာပဲ ထားသင့္သူလည္း ႐ွိပါတယ္။ ဒါတင္မက ဖိနပ္ခၽြတ္မွာ ထားသင့္သူေတြလည္း ႐ွိေနမွာပဲျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္ေနရာက ေနရာေပးထားမလဲ ဆိုတာက လူတဦးခ်င္းစီရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာေတြ ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကို ၾကည့္ၿပီး စာဖတ္ပရိသတ္က ေ႐ြးခ်ယ္သတ္မွတ္ တာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေနရာတက္ယူလို႔ မရပါဘူး။ တဦးတေယာက္က အေမြေပးသလို လႊဲေပးလို႔လဲ မရပါဘူး။ ကိုယ့္လူကိုယ့္အုပ္စုက တင္ေလွ်ာက္ေပးလို႔လည္း မရပါဘူး။
သူတို႔အတြက္ေနရာ
စာေရးဆရာတေယာက္အတြက္ေနရာကို သူေရးခဲ့တဲ့ စာေတြၾကည့္ၿပီး စာဖတ္ပရိသတ္က သတ္မွတ္ ေပးတာလို႔ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာပါရဂူတို႔ အတြက္လည္း "ျမန္မာစာေပဧည့္ခန္းေဆာင္" မွာ တခမ္းတနား ေနရာခ်ထားေပးၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ မိႈင္းလံုးေကာ္ေဇာႀကီးေတြ ကတၱီပါမွီအံုးႀကီးေတြနဲ႔ တခမ္းတနားပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီဆရာႀကီးေတြ အားလံုးဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ သစၥာမဖာက္ခဲ့ၾကဘဲ သူတို႔ရဲ႔ ကေလာင္ကို ျပည္သူလူထုဘက္က ရပ္တဲ့ ကေလာင္အျဖစ္သာ တသက္လံုး အသံုခ်ခဲ့ၾကလို ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း
[ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၇၊ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
Subscribe to:
Posts (Atom)