၀တ္စံုျပည့္ ေလ့က်င့္ဖူးတဲ့
ဥေရာပ ႐ုပ္႐ွင္ကားတကားစာ မ႐ွိတ႐ွိ
ငါ ႀကီးျပင္းခဲ့။
အခု ... ၾကားေနရတာက
တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔အုပ္မိုးထားတဲ့
ေရာင္စံုမိုးတိမ္ေတြၾကားက
ငါ့ရင္ခုန္သံျဖစ္မယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
သူရဲေကာင္းေတြဟာ
ကိုယ့္လည္ပင္းကိုယ္ ျပန္မလွီးဘူးဆိုရင္
ကိုယ့္အေလာင္းကိုယ္ အသုဘျပန္ပို႔ရဲတယ္ ဆိုရင္
ဒီလိုပဲ ေျပာၾကစို႔။
ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးခံတုတ္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္
ဘုရားသခင္ရဲ႔ အေထာက္အပ့ံေတြကို ျငင္းၾက။
ကိုမိႈင္း။
[ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၁၄)၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပတယ္]
Wednesday, July 16, 2008
ဂါရ၀တရားမွ ယိုစီးခဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္
ေရးသူ- ေအာင္ၿမိဳင္
(၁)
ဆရာနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ အျပစ္တခု ျပဳခဲ့မိသလို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး အႏူးအၫြတ္ ဖြင့္ဟ ၀န္ခံေတာင္းပန္ ကန္ေတာ့ရမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ ဖြတ္ေမ့ ပုတတ္ေမ့ အျဖစ္အပ်က္တခုဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္အထိ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္မွာ ဒဏ္ရာတခုအျဖစ္ စြဲထင္ေနခဲ့တာ အမွန္ ပါပဲ။ ဒီ အျဖစ္အပ်က္ကို ဖြင့္ဟေျပာျပၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္တေယာက္ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္ ကန္ေတာ့ခ်င္ေနတာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီ။
ေနာက္တေယာက္ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္ ညီရင္း တေယာက္လို ခ်စ္ခင္ခဲ့ရတဲ့ ေမာင္မ်ိဳးသန္း။ စာေပေလာကမွာ 'ခြန္းခ' ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ ေမာင္မ်ိဳးသန္း။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူ ေလးေထာင့္ငါးေသတၱာ ဗူးခြံေလး ေမွာက္ထားသလိုထဲမွာ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး အတူေနၾကရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္က ေမ့ေလ်ာ့ ျပဳမိမွားခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းေျပာမိတဲ့ အႀကိမ္တိုင္း ( အကိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ေ႐ွ႔မွာ ဆရာ့ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ ၿပီး ဖြင့္ဟေတာင္းပန္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ) ဆိုတဲ့ သူ႔အသံကိုလည္း ခုထိ ၾကားေနတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေစာၿပီး ကြန္ကရိေတာနက္ႀကီးထဲက ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ျပဳျပင္ဖာေထးထား တဲ့ ၀င္႐ိုးေဟာင္းႀကီး လည္ပတ္ရာ ၿမိဳ႔ျပႀကီးဆီကို ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်ၿပီး ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့တယ္။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ အံလံြသြားတဲ့ ကာလမွာ ခြန္းခတေယာက္ သူျမတ္ႏိုးလွတဲ့ အေတြးအေခၚေတြကို ရင္မွာ ႏွလံုးသားမွာ က်စ္က်စ္ပါ ေအာင္ ေပြ႔ပိုက္ၿပီး ဘ၀ေတြ အသက္ေတြ အျပန္အလွန္ ပံုအပ္ယံုၾကည္ ခ်စ္ခင္ခဲ့တဲ့ အတြင္း လူေတြကိုေရာ လူေတြကိုေရာ ေလာကႀကီးတခုလံုးကိုပါ အခ်ိန္မတန္ေသးဘဲ ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့ ႐ွာတယ္။ ဆရာ့ကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ဖြင့္ဟေတာင္းပန္ခ်င္႐ွာတဲ့ ခြန္းခဟာ အိမ္ျပန္ေနာက္က် ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿဂိဳဟ္ျပာႀကီးရဲ႔ 'ေရေ၀း' ကမၻာကေန တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ေစာင့္ၾကည့္ ေနမည္လား မသိ။
(၂)
အဆင္တန္ဆာ ဘာမွ်မ႐ွိတဲ့ ခပ္ကုပ္ကုပ္ ခပ္မိႈင္းမိႈင္း ဟိတ္ဟန္မဲ့ အိမ္ကေလးထဲ ကို ကၽြန္ေတာ္ ၀င္သြားတဲ့အခါ အိမ္အတြင္းမွာေတာ့ ထြန္းလင္းေတာက္ပေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားမိတယ္။ အိမ္ထဲကို ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္။ အခန္းဆီးကေလး ကာထားတဲ့ အတြင္းခန္းထဲမွာ ဆရာ႐ွိတယ္။ အႏုပညာ ႐ွိတယ္။ သမိုင္း႐ွိ တယ္။ သေဘာတရား႐ွိတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႐ွိတယ္။ ဆရာက သမိုင္းအေတြ႔အႀကံဳကို စာေပမီဒီယာကတဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ေနရာမွာ သေဘာတရားႏွင့္ ယွက္ႏႊယ္ၿပီး အႏုပညာ ေျမာက္ေအာင္ ေရးသားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကိုပဲ ေရးေရး၊ ကဗ်ာေတြကိုပဲ သီသီ ဆရာ့ကဗ်ာ၊ ဆရာ့၀တၳဳ၊ ဆရာ့ေဆာင္းပါး၊ ဆရာ့စာေတြဟာ သမိုင္း အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ သေဘာတရားေတြနဲ႔ ရက္ေဖာက္ထားၿပီး ေခတ္ၿပိဳင္ျမင္ကြင္း၊ ေခတ္ၿပိဳင္ အခင္းအက်င္းေတြကို ထင္ဟပ္လာေအာင္ အႏုပညာ ေျမာက္လြန္းတယ္ မဟုတ္လား။ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈကို သမိုင္းနဲ႔ ျပန္ေစ့ေပးတယ္။ ေလးနက္တဲ့သေဘာတရားနဲ႔ လြန္းထိုးဆက္ ေပးတယ္။ ဆရာဟာ သတိႀကီး၊ အသိႀကီးလြန္းတဲ့ အတြက္ အႏုေဗဒ၊ သမိုင္းႏွင့္ သေဘာ တရားေတြကို အထိုးထြင္းဆံုး ႐ႈျမင္သံုးသပ္ခဲ့သည္သာမက ေသးငယ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးေတြကိုပင္ စီစစ္ပိုင္းျခားၿပီး မွတ္ဥာဏ္ဘဏ္တိုက္ထဲမွာ မပ်က္မစီး မက်ိဳးမပဲ့ေအာင္ သိမ္းဆည္းသိုေလွာင္ ထားတတ္တယ္။
"ဦးေလး.... ကိုေအာင္ခင္လာေနတယ္"
"ေအး...ေအး... သူ႔အသံကို ဦးေလးမွတ္မိတယ္"
ကၽြန္ေတာ္တကိုယ္လံုး တုန္လႈပ္ ပူေႏြးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အသံကို က်က္မိေနေသး တဲ့ ဆရာ့ကို ဂါရ၀တရား အျပည့္နဲ႔ ဆရာ့လက္ဖ၀ါးႏုႏုကို ကိုင္ဆုပ္ၿပီး ဆရာ့ကို ႀကိမ္ကုလား ထိုင္ေပၚမွာ ညင္ညင္သာသာကေလး ေနရာခ်ေပးလိုက္တယ္။ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀းကြာ ခဲ့ရတဲ့ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတြဟာ ႐ွည္ၾကာ မ်ားျပားလြန္းတယ္။ အဲဒီ ကာလေတြအတြင္း ႀကံဳ ေတာင့္ႀကံဳခဲ ရ႐ွိခဲ့တဲ့ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚက ကေလာင္အမည္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ စာေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႔ ေရးသားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္တယ္။ 'ဆရာဟာ နားနဲ႔ စာဖတ္ၿပီး၊ ပါးစပ္နဲ႔ စာေရးေနတယ္' တဲ့။ ဟုတ္ပါလား။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္၀ါး၀ါး ျမင္ရတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ႐ူပေဗဒ သေဘာတရားအရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႐ုပ္၀တၳဳ ေတြက လႊတ္ေနတဲ့ အလင္းတန္း႐ိုက္ခတ္မႈကို ဆရာ့မ်က္လံုးက လက္ခံစုတ္ယူနိုင္စြမ္း အေတာ္နည္းေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္နင့္သြားတယ္။
'ကၽြန္ေတာ္ကေကာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမည္နည္း' လို႔ ဆရာ့စာေပရဲေဘာ္ႀကီး ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေရးခဲ့သလိုမ်ား ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ဆရာမ်က္လံုး ခြဲစိတ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံျပဳစီစဥ္ခဲ့ ဖူးတယ္။ .......... ။ ဒီဘက္ပိုင္းမွာလည္း မ်က္လံုးခြဲစိတ္ဖို႔ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္ ဗ်ဆိုတဲ့ ဆရာ့အသံေတြ။ ....... ။
ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ထိုင္ၿပီး စကားေျပာတဲ့အခါ ဆရာက ဟိုး ယခင္ကအတိုင္း စကားေျပာမပ်က္။ ေျပာဟန္ႏွင့္ ေျပာသံ မေျပာင္းလဲ။ သမိုင္းအျဖစ္ အပ်က္ကိုပဲ ေျပာေျပာ၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကိုပဲ ဆိုဆို ေျပာဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက တရားတခုကို နားေထာင္သူက မိမိဘာသာ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ႏႈတ္ရယူေပြ႔ပိုက္သြားေအာင္ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ ဆရာ။ ၿငိမ္းခ်မ္း လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႔ ကိုယ္ပြါး။
အခ်ိန္ၾကာေတာ့ ဆရာေညာင္းေနေရာ့မယ္။ ထိုင္ခံုေပၚမွာ အၾကာႀကီး ထိုင္ေနရတဲ့ ဆရာ သက္ေသာင့္သက္သာမွ ႐ွိပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ေျပာစကားကို နားေထာင္ရင္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း ဆရာ့ကို နားနားေနေန အနားယူေစခ်င္တဲ့ အေတြး၀င္လာတယ္။ အဲ့ဒီ အခိုက္မွာပဲ 'ခြန္းခ' ေျပာခဲ့တဲ့ စကားကိုလည္း ျပန္ၾကားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္ျပဳပါအံုး။ ေျပာေျပာဆိုဆို ဆရာ့ေျခအစံုေ႐ွ႔မွာ ဆရာ့ကို ဦးသံုးၾကိမ္ခ် ကန္ေတာ့တယ္။
'ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခြန္းခတို႔ ေမ့ေလ်ာ့ျပဳမိခဲ့တာကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါဆရာ'
ကၽြန္ေတာ့္အသံလႈိင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေပၚကို ေရာက္မလာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာပင္ လိႈင္းထန္ ျပည့္က်ပ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာရဲ၊ မေျပာ၀့ံ။ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္ကို 'ခြန္းခ' က ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကမ်ား ေစာင့္ၾကည့္ေနမလား မသိ။
(၃)
၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ႏွင္းေတြစိုစြတ္ေနတဲ့ တနဂၤေႏြ ေန႔တေန႔။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ ကို ခြန္းခ မနက္အေစာႀကီး ေရာက္လာတယ္။ ခြန္းခတေယာက္ ျမစ္ႀကီးနားမွာ ႐ွိတဲ့ အမ်ိဳးေတြ ဆီ သြားတဲ့ ခရီး႐ွည္တခုက ျပန္ေရာက္လာတာ တလေလာက္ ႐ွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုတိုင္း ဆရာ့ဆီသြားခ်င္ေျပာတယ္လို႔ တဖြဖြေျပာခဲ့တာလည္း အႀကိမ္မနည္းေတာ့။ သူက အဲ့ဒီ အခ်ိန္ ကတည္းက စာေပစင္ျမင့္ေပၚကို မေရာက္ေသးေပမယ့္ စာေပအႏုပညာကို တ႐ိႈက္မက္မက္ ျမတ္ႏိုးရင္း စာေပ၀မ္းစာ စုေဆာင္းေနတဲ့သူ။ ကဗ်ာလက္ေသြး၊ ဘာသာျပန္ လက္ေသြးေန ခဲ့တဲ့ လူငယ္တေယာက္။ ဆရာ့စာေပ အႏုပညာ သေဘာတရားေတြကို စြဲမက္ေပြ႔ပိုက္ေနခဲ့တဲ့ ေခတ္ပညာတတ္တေယာက္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမွာ္ဘီေစ်းမွာ ဘဲဥ ငါးလံုး၊ ေဂၚဖီတထုပ္ ၀င္၀ယ္ၿပီး ေမွာ္ဘီေဘာ္လံုးစက္က ဆရာေနထိုင္ရာ ဆရာ့တူမအိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္မွာ ဆရာ တေယာက္တည္း။ ဆရာ့တူမ မျမင့္ျမင့္စိန္ (သင္းျမစႏၵီ) ရန္ကုန္ဘက္ သြားေနတယ္ ထင္တယ္။ ဆရာက ....
"ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ပါလား။ လာၾက။ ဒီမွာ ထမင္းစား။ ထမင္းႏွင့္ဟင္းေတာ့ ျမင့္စိန္ ခ်က္ထားခဲ့တယ္"
"ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေဂၚဖီနဲ႔ဘဲဥ ၀ယ္လာတယ္။ ဒီမွာ ေၾကာ္ခ်က္ၿပီး ဆရာနဲ႔ ထမင္း အတူ စားရင္း စကားေတြ ေျပာဖို႔ လာခဲ့ၾကတာ ဆရာ...."
"ထမင္းလည္း ထပ္ခ်က္။ အဲ့ဒါေတြကိုလဲ ေၾကာ္ ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိဳမႈန္႔ မစားဘူးေနာ္.... "
ဆရာ့ကို 'ဟုတ္ကဲ့' ခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းအိုးတည္တယ္။ ခြန္းခက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ လက္ေထာက္ထမင္းခ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ လိုအပ္တာကို သူက ၀ိုင္းကူတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး ခ်က္တဲ့ ျပဳတ္တဲ့အထဲမွာ စ်ာန္၀င္သြားၾကၿပီး ေနာက္ဆံုး ေဂၚဖီေၾကာ္ထဲကို ေဘးမွာ ႐ွိတဲ့ အခ်ိဳမႈန္႔ပုလင္းထဲက အခ်ိဳမႈန္႔အသင့္အတင့္ ထည့္လိုက္မိတယ္။
"ဟာ .. ဆရာက အခ်ိမႈန္႔ မစားဘူးေလ" ခြန္းခ ေျပာလိုက္မွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရတယ္။ အခ်ိဳမႈန္႔က ေဂၚဖီေၾကာ္ထဲမွာ အရည္ေတာင္ ေပ်ာ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိတ္လန္႔ သြား တယ္။ မင္းက ေစာေစာကတည္းက သတိေပးေရာေပါ့ကြာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေမ့ေလ်ာ့မႈကို ထန္းလက္နဲ႔ကာရင္း သူ႔ကို အျပစ္တင္သလို ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ ...
"ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်က္တဲ့ျပဳတ္တဲ့ အလုပ္ထဲ စ်ာန္၀င္သြားလို႔"
"ေအး ... ငါလဲ အဲလိုပဲကြ"
ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ဆရာ့ကို ေမာ္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ တြန္႔ဆုတ္ေနၿပီး ေခါင္းမေဖာ္ပဲ စားေနမိခဲ့တယ္။ ခြန္းခလည္း ကၽြန္ေတာ္ ခံစားသလို ျဖစ္ေနမွာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ လြန္ေနမိတယ္။
"ခင္ဗ်ားတို႔ ေဂၚဖီထုတ္ေၾကာ္က တယ္ေကာင္းပါလား၊ ခ်ိဳတယ္ဗ်" ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ ဆရာ့အသံ။ ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာလိုက္တဲ့ ဆရာ့ စကား။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခြန္းခ ႏွစ္ေယာက္လံုး ထမင္းငံု႔စားေနရာမွ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားနဲ႔ ဆရာ့ကို ေမာ့ၾကည့္မိတဲ့ အၾကည့္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ ေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ ပါေနခဲ့တယ္။ ဆရာက ၿငိမ္းခ်မ္းလြတ္လပ္တည္ၾကည္စြာနဲ႔ ၿပံဳးလ်က္။ သည္ေတာ့လည္း ....
"ဆရာ ဒဂုန္တာရာ့ကို ဒီစာနဲ႔ ထပ္မံဦးခ် ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္"။
ေအာင္ၿမိဳင္။
{ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၁၄) စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}
[မွတ္ခ်က္။ ။ ခြန္းခအေၾကာင္း- 'ေမာင္ေအး၀င္း ရဲ႔ မပို႔လိုက္ရအသုဘ (၂)' နဲ႔ 'ထြန္း၀င္းၿငိမ္း ရဲ႔ ခြန္းခ သို႔မဟုတ္ ျမစ္ရဲ႔စကား' တြင္လည္း ႐ႈ။]
ဆရာနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ အျပစ္တခု ျပဳခဲ့မိသလို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး အႏူးအၫြတ္ ဖြင့္ဟ ၀န္ခံေတာင္းပန္ ကန္ေတာ့ရမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ ဖြတ္ေမ့ ပုတတ္ေမ့ အျဖစ္အပ်က္တခုဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္အထိ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္မွာ ဒဏ္ရာတခုအျဖစ္ စြဲထင္ေနခဲ့တာ အမွန္ ပါပဲ။ ဒီ အျဖစ္အပ်က္ကို ဖြင့္ဟေျပာျပၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္တေယာက္ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္ ကန္ေတာ့ခ်င္ေနတာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီ။
ေနာက္တေယာက္ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္ ညီရင္း တေယာက္လို ခ်စ္ခင္ခဲ့ရတဲ့ ေမာင္မ်ိဳးသန္း။ စာေပေလာကမွာ 'ခြန္းခ' ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ ေမာင္မ်ိဳးသန္း။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူ ေလးေထာင့္ငါးေသတၱာ ဗူးခြံေလး ေမွာက္ထားသလိုထဲမွာ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး အတူေနၾကရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္က ေမ့ေလ်ာ့ ျပဳမိမွားခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းေျပာမိတဲ့ အႀကိမ္တိုင္း ( အကိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ေ႐ွ႔မွာ ဆရာ့ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ ၿပီး ဖြင့္ဟေတာင္းပန္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ) ဆိုတဲ့ သူ႔အသံကိုလည္း ခုထိ ၾကားေနတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေစာၿပီး ကြန္ကရိေတာနက္ႀကီးထဲက ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ျပဳျပင္ဖာေထးထား တဲ့ ၀င္႐ိုးေဟာင္းႀကီး လည္ပတ္ရာ ၿမိဳ႔ျပႀကီးဆီကို ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်ၿပီး ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့တယ္။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ အံလံြသြားတဲ့ ကာလမွာ ခြန္းခတေယာက္ သူျမတ္ႏိုးလွတဲ့ အေတြးအေခၚေတြကို ရင္မွာ ႏွလံုးသားမွာ က်စ္က်စ္ပါ ေအာင္ ေပြ႔ပိုက္ၿပီး ဘ၀ေတြ အသက္ေတြ အျပန္အလွန္ ပံုအပ္ယံုၾကည္ ခ်စ္ခင္ခဲ့တဲ့ အတြင္း လူေတြကိုေရာ လူေတြကိုေရာ ေလာကႀကီးတခုလံုးကိုပါ အခ်ိန္မတန္ေသးဘဲ ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့ ႐ွာတယ္။ ဆရာ့ကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ဖြင့္ဟေတာင္းပန္ခ်င္႐ွာတဲ့ ခြန္းခဟာ အိမ္ျပန္ေနာက္က် ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿဂိဳဟ္ျပာႀကီးရဲ႔ 'ေရေ၀း' ကမၻာကေန တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ေစာင့္ၾကည့္ ေနမည္လား မသိ။
(၂)
အဆင္တန္ဆာ ဘာမွ်မ႐ွိတဲ့ ခပ္ကုပ္ကုပ္ ခပ္မိႈင္းမိႈင္း ဟိတ္ဟန္မဲ့ အိမ္ကေလးထဲ ကို ကၽြန္ေတာ္ ၀င္သြားတဲ့အခါ အိမ္အတြင္းမွာေတာ့ ထြန္းလင္းေတာက္ပေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားမိတယ္။ အိမ္ထဲကို ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္။ အခန္းဆီးကေလး ကာထားတဲ့ အတြင္းခန္းထဲမွာ ဆရာ႐ွိတယ္။ အႏုပညာ ႐ွိတယ္။ သမိုင္း႐ွိ တယ္။ သေဘာတရား႐ွိတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႐ွိတယ္။ ဆရာက သမိုင္းအေတြ႔အႀကံဳကို စာေပမီဒီယာကတဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ေနရာမွာ သေဘာတရားႏွင့္ ယွက္ႏႊယ္ၿပီး အႏုပညာ ေျမာက္ေအာင္ ေရးသားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကိုပဲ ေရးေရး၊ ကဗ်ာေတြကိုပဲ သီသီ ဆရာ့ကဗ်ာ၊ ဆရာ့၀တၳဳ၊ ဆရာ့ေဆာင္းပါး၊ ဆရာ့စာေတြဟာ သမိုင္း အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ သေဘာတရားေတြနဲ႔ ရက္ေဖာက္ထားၿပီး ေခတ္ၿပိဳင္ျမင္ကြင္း၊ ေခတ္ၿပိဳင္ အခင္းအက်င္းေတြကို ထင္ဟပ္လာေအာင္ အႏုပညာ ေျမာက္လြန္းတယ္ မဟုတ္လား။ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈကို သမိုင္းနဲ႔ ျပန္ေစ့ေပးတယ္။ ေလးနက္တဲ့သေဘာတရားနဲ႔ လြန္းထိုးဆက္ ေပးတယ္။ ဆရာဟာ သတိႀကီး၊ အသိႀကီးလြန္းတဲ့ အတြက္ အႏုေဗဒ၊ သမိုင္းႏွင့္ သေဘာ တရားေတြကို အထိုးထြင္းဆံုး ႐ႈျမင္သံုးသပ္ခဲ့သည္သာမက ေသးငယ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးေတြကိုပင္ စီစစ္ပိုင္းျခားၿပီး မွတ္ဥာဏ္ဘဏ္တိုက္ထဲမွာ မပ်က္မစီး မက်ိဳးမပဲ့ေအာင္ သိမ္းဆည္းသိုေလွာင္ ထားတတ္တယ္။
"ဦးေလး.... ကိုေအာင္ခင္လာေနတယ္"
"ေအး...ေအး... သူ႔အသံကို ဦးေလးမွတ္မိတယ္"
ကၽြန္ေတာ္တကိုယ္လံုး တုန္လႈပ္ ပူေႏြးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အသံကို က်က္မိေနေသး တဲ့ ဆရာ့ကို ဂါရ၀တရား အျပည့္နဲ႔ ဆရာ့လက္ဖ၀ါးႏုႏုကို ကိုင္ဆုပ္ၿပီး ဆရာ့ကို ႀကိမ္ကုလား ထိုင္ေပၚမွာ ညင္ညင္သာသာကေလး ေနရာခ်ေပးလိုက္တယ္။ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀းကြာ ခဲ့ရတဲ့ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတြဟာ ႐ွည္ၾကာ မ်ားျပားလြန္းတယ္။ အဲဒီ ကာလေတြအတြင္း ႀကံဳ ေတာင့္ႀကံဳခဲ ရ႐ွိခဲ့တဲ့ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚက ကေလာင္အမည္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ စာေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႔ ေရးသားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္တယ္။ 'ဆရာဟာ နားနဲ႔ စာဖတ္ၿပီး၊ ပါးစပ္နဲ႔ စာေရးေနတယ္' တဲ့။ ဟုတ္ပါလား။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္၀ါး၀ါး ျမင္ရတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ႐ူပေဗဒ သေဘာတရားအရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႐ုပ္၀တၳဳ ေတြက လႊတ္ေနတဲ့ အလင္းတန္း႐ိုက္ခတ္မႈကို ဆရာ့မ်က္လံုးက လက္ခံစုတ္ယူနိုင္စြမ္း အေတာ္နည္းေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္နင့္သြားတယ္။
'ကၽြန္ေတာ္ကေကာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမည္နည္း' လို႔ ဆရာ့စာေပရဲေဘာ္ႀကီး ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေရးခဲ့သလိုမ်ား ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ဆရာမ်က္လံုး ခြဲစိတ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံျပဳစီစဥ္ခဲ့ ဖူးတယ္။ .......... ။ ဒီဘက္ပိုင္းမွာလည္း မ်က္လံုးခြဲစိတ္ဖို႔ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္ ဗ်ဆိုတဲ့ ဆရာ့အသံေတြ။ ....... ။
ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ထိုင္ၿပီး စကားေျပာတဲ့အခါ ဆရာက ဟိုး ယခင္ကအတိုင္း စကားေျပာမပ်က္။ ေျပာဟန္ႏွင့္ ေျပာသံ မေျပာင္းလဲ။ သမိုင္းအျဖစ္ အပ်က္ကိုပဲ ေျပာေျပာ၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကိုပဲ ဆိုဆို ေျပာဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက တရားတခုကို နားေထာင္သူက မိမိဘာသာ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ႏႈတ္ရယူေပြ႔ပိုက္သြားေအာင္ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ ဆရာ။ ၿငိမ္းခ်မ္း လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႔ ကိုယ္ပြါး။
အခ်ိန္ၾကာေတာ့ ဆရာေညာင္းေနေရာ့မယ္။ ထိုင္ခံုေပၚမွာ အၾကာႀကီး ထိုင္ေနရတဲ့ ဆရာ သက္ေသာင့္သက္သာမွ ႐ွိပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ေျပာစကားကို နားေထာင္ရင္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း ဆရာ့ကို နားနားေနေန အနားယူေစခ်င္တဲ့ အေတြး၀င္လာတယ္။ အဲ့ဒီ အခိုက္မွာပဲ 'ခြန္းခ' ေျပာခဲ့တဲ့ စကားကိုလည္း ျပန္ၾကားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္ျပဳပါအံုး။ ေျပာေျပာဆိုဆို ဆရာ့ေျခအစံုေ႐ွ႔မွာ ဆရာ့ကို ဦးသံုးၾကိမ္ခ် ကန္ေတာ့တယ္။
'ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခြန္းခတို႔ ေမ့ေလ်ာ့ျပဳမိခဲ့တာကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါဆရာ'
ကၽြန္ေတာ့္အသံလႈိင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေပၚကို ေရာက္မလာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာပင္ လိႈင္းထန္ ျပည့္က်ပ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာရဲ၊ မေျပာ၀့ံ။ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္ကို 'ခြန္းခ' က ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကမ်ား ေစာင့္ၾကည့္ေနမလား မသိ။
(၃)
၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ႏွင္းေတြစိုစြတ္ေနတဲ့ တနဂၤေႏြ ေန႔တေန႔။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ ကို ခြန္းခ မနက္အေစာႀကီး ေရာက္လာတယ္။ ခြန္းခတေယာက္ ျမစ္ႀကီးနားမွာ ႐ွိတဲ့ အမ်ိဳးေတြ ဆီ သြားတဲ့ ခရီး႐ွည္တခုက ျပန္ေရာက္လာတာ တလေလာက္ ႐ွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုတိုင္း ဆရာ့ဆီသြားခ်င္ေျပာတယ္လို႔ တဖြဖြေျပာခဲ့တာလည္း အႀကိမ္မနည္းေတာ့။ သူက အဲ့ဒီ အခ်ိန္ ကတည္းက စာေပစင္ျမင့္ေပၚကို မေရာက္ေသးေပမယ့္ စာေပအႏုပညာကို တ႐ိႈက္မက္မက္ ျမတ္ႏိုးရင္း စာေပ၀မ္းစာ စုေဆာင္းေနတဲ့သူ။ ကဗ်ာလက္ေသြး၊ ဘာသာျပန္ လက္ေသြးေန ခဲ့တဲ့ လူငယ္တေယာက္။ ဆရာ့စာေပ အႏုပညာ သေဘာတရားေတြကို စြဲမက္ေပြ႔ပိုက္ေနခဲ့တဲ့ ေခတ္ပညာတတ္တေယာက္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမွာ္ဘီေစ်းမွာ ဘဲဥ ငါးလံုး၊ ေဂၚဖီတထုပ္ ၀င္၀ယ္ၿပီး ေမွာ္ဘီေဘာ္လံုးစက္က ဆရာေနထိုင္ရာ ဆရာ့တူမအိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္မွာ ဆရာ တေယာက္တည္း။ ဆရာ့တူမ မျမင့္ျမင့္စိန္ (သင္းျမစႏၵီ) ရန္ကုန္ဘက္ သြားေနတယ္ ထင္တယ္။ ဆရာက ....
"ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ပါလား။ လာၾက။ ဒီမွာ ထမင္းစား။ ထမင္းႏွင့္ဟင္းေတာ့ ျမင့္စိန္ ခ်က္ထားခဲ့တယ္"
"ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေဂၚဖီနဲ႔ဘဲဥ ၀ယ္လာတယ္။ ဒီမွာ ေၾကာ္ခ်က္ၿပီး ဆရာနဲ႔ ထမင္း အတူ စားရင္း စကားေတြ ေျပာဖို႔ လာခဲ့ၾကတာ ဆရာ...."
"ထမင္းလည္း ထပ္ခ်က္။ အဲ့ဒါေတြကိုလဲ ေၾကာ္ ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိဳမႈန္႔ မစားဘူးေနာ္.... "
ဆရာ့ကို 'ဟုတ္ကဲ့' ခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းအိုးတည္တယ္။ ခြန္းခက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ လက္ေထာက္ထမင္းခ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ လိုအပ္တာကို သူက ၀ိုင္းကူတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး ခ်က္တဲ့ ျပဳတ္တဲ့အထဲမွာ စ်ာန္၀င္သြားၾကၿပီး ေနာက္ဆံုး ေဂၚဖီေၾကာ္ထဲကို ေဘးမွာ ႐ွိတဲ့ အခ်ိဳမႈန္႔ပုလင္းထဲက အခ်ိဳမႈန္႔အသင့္အတင့္ ထည့္လိုက္မိတယ္။
"ဟာ .. ဆရာက အခ်ိမႈန္႔ မစားဘူးေလ" ခြန္းခ ေျပာလိုက္မွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရတယ္။ အခ်ိဳမႈန္႔က ေဂၚဖီေၾကာ္ထဲမွာ အရည္ေတာင္ ေပ်ာ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိတ္လန္႔ သြား တယ္။ မင္းက ေစာေစာကတည္းက သတိေပးေရာေပါ့ကြာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေမ့ေလ်ာ့မႈကို ထန္းလက္နဲ႔ကာရင္း သူ႔ကို အျပစ္တင္သလို ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ ...
"ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်က္တဲ့ျပဳတ္တဲ့ အလုပ္ထဲ စ်ာန္၀င္သြားလို႔"
"ေအး ... ငါလဲ အဲလိုပဲကြ"
ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ဆရာ့ကို ေမာ္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ တြန္႔ဆုတ္ေနၿပီး ေခါင္းမေဖာ္ပဲ စားေနမိခဲ့တယ္။ ခြန္းခလည္း ကၽြန္ေတာ္ ခံစားသလို ျဖစ္ေနမွာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ လြန္ေနမိတယ္။
"ခင္ဗ်ားတို႔ ေဂၚဖီထုတ္ေၾကာ္က တယ္ေကာင္းပါလား၊ ခ်ိဳတယ္ဗ်" ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ ဆရာ့အသံ။ ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာလိုက္တဲ့ ဆရာ့ စကား။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခြန္းခ ႏွစ္ေယာက္လံုး ထမင္းငံု႔စားေနရာမွ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားနဲ႔ ဆရာ့ကို ေမာ့ၾကည့္မိတဲ့ အၾကည့္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ ေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ ပါေနခဲ့တယ္။ ဆရာက ၿငိမ္းခ်မ္းလြတ္လပ္တည္ၾကည္စြာနဲ႔ ၿပံဳးလ်က္။ သည္ေတာ့လည္း ....
"ဆရာ ဒဂုန္တာရာ့ကို ဒီစာနဲ႔ ထပ္မံဦးခ် ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္"။
ေအာင္ၿမိဳင္။
{ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၁၄) စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}
[မွတ္ခ်က္။ ။ ခြန္းခအေၾကာင္း- 'ေမာင္ေအး၀င္း ရဲ႔ မပို႔လိုက္ရအသုဘ (၂)' နဲ႔ 'ထြန္း၀င္းၿငိမ္း ရဲ႔ ခြန္းခ သို႔မဟုတ္ ျမစ္ရဲ႔စကား' တြင္လည္း ႐ႈ။]
Thursday, July 10, 2008
႐ွာမွ႐ွား-သတင္းစာဆရာ {ဒုတိယပိုင္း}
ေရးသူ- လူထုေဒၚအမာ
ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္လာေတာ့ အဂၢါစႏိုးဟာ သတင္းစာဆရာပီပီ ကမၻာအႏွံ႔ စစ္က်ဳံး၀င္ရာ ေဒသေတြ ေလွ်ာက္သြားၿပီး သတင္းအမ်ိဳးအမ်ိဳးကို ရယူ ေရးသားျပန္တယ္။ အေမရိကန္ သတင္းစာတိုက္ေတြကို သတင္းေတြ ပို႔ေပးေနျပန္တယ္။
ဒိေနာက္ ကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးလို႔ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အေနအထား အေျပာင္းအလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာ မကၠာသီတို႔ လူသိုက္ ႀကီးစိုးၿပီး၊ ကြန္ျမဴနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး၊ ျပည္သူ႔ ဆန္႔က်င္ေရး တိုက္ပြဲႀကီး အႀကီးအက်ယ္ ဆင္ႏႊဲလာျပန္တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အေမရိကန္အာဏာပိုင္ေတြက အဂၢါစႏိုးဟာ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္လြန္းတယ္၊ တ႐ုတ္ အေပၚၫႊတ္လြန္းတယ္ဆိုၿပီး ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြ ျပဳလာတာေၾကာင့္ သူ႔အေရးအသားေတြကို ထည့္၀့ံတဲ့ စာနယ္ဇင္းေတြ မ႐ွိသေလာက္ နည္းလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂၢါစႏိုးအဖို႔ စီးပြါးေရး အလြန္ ထိခိုက္နစ္နာ ခဲ့ရတယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ ဖိႏွိပ္ဖိႏွိပ္ အဂၢါစႏိုးက သူ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အပြန္းမခံဘူး၊ တေ႐ြးသားမွလည္း ဆုတ္မေပးခဲ့ဘူး။
၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ အဂၢါစႏိုး တ႐ုတ္ျပည္ကို တေခါက္ အလည္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒီတေခါက္မွာ သူနဲ႔ အၾကာႀကီး ကြဲကြါေနခဲ့တဲ့ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း၊ ေပါင္းေဟာင္း သင္းေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရ႐ံုမကဘူး၊ အဂၢါစႏိုးက သူအရင္က ေနဖူး ေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေတြအားလံုး တေခါက္ျပန္ၾကည့္တယ္။ ၾကည့္ရင္း ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် အေျပာင္းအလဲ ကြဲျပားျခားနားမႈေတြကိုလည္း မွတ္သားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ စာမ်က္ႏွာ (၈၀၀) ႐ွိတဲ့ 'ဘ၀ခ်င္းမတူတဲ့တ႐ုတ္ျပည္' (The Other Side of The River) ဆိုတဲ့ ေခတ္သစ္ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးသမိုင္းကို ေရးသားထုတ္ေ၀လိုက္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ႀကီးလည္း 'တ႐ုတ္ျပည္ေပၚကၾကယ္နီ' လိုပဲ ဂႏၳ၀င္ေျမာက္တယ္။ ကေန႔ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီး အေၾကာင္းကို သမိုင္း၀င္ ေမာ္ကြန္းထိုးတာပဲလို႔ ကမၻာ့စာဖတ္ပရိသတ္က လက္ခံအတည္ျပဳ ထားၾကပါတယ္။
၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ အဂၢါစႏိုးတ႐ုတ္ျပည္ကို တေခါက္ျပန္လာတယ္။ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္အတြင္း တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးမွာ ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရး ႀကီး ေပၚေပါက္လာေတာ့ သူေရးမယ့္စာအုပ္ကို မေရးေသးပဲ အခ်က္အလက္ေတြကိုသာပဲ စုေဆာင္းထားၿပီး အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္တယ္။
၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သူ႔ကို တႀကိမ္ ဖိတ္ၾကားျပန္တယ္။ ဒီတခ်ီ ဖိတ္တဲ့အခါမွာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ေမာ္စီတုန္းတို႔၊ ခ်ိဳအင္လိုင္းတို႔နဲ႔ အဂၢါစႏိုး ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းတဲ့အခါ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း အေနာက္နဲ႔ ေျပလည္မႈ ရခ်င္တဲ့ ေလသံေတြ ပါလာတာမို႔ အဂၢါစႏိုးနဲ႔ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈ သတင္းေတြဟာ ကမၻာအရပ္ရပ္က သတင္းစာေတြမွာ သတင္းႀကီးအျဖစ္နဲ႔ ေဖာ္ျပတာ ခံရတယ္။
အဲဒီအေခါက္မွာေတာ့ အဂၢါစႏိုးရဲ႔ က်န္းမာေရးဟာ အရင့္အရင္ အေခါက္ေတြကလို မေကာင္း႐ွာေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေရးတာ သားတာေတြ အရင္ကလို ျမန္ဆန္ေသးေပမယ့္ ခဏနဲ႔ပန္းတဲ့ လကၡဏာေတြ ျပျပလာၿပီ။ ဒါထဲက သူက ငယ္ေသြးငယ္မူ မေပ်ာက္ေစဘဲ ရယ္စရာ ေမာစရာေလးေတြကို ေျပာေနက်အတိုင္း မၾကာခဏ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။ ဒီတေခါက္ သူက သူ႔ဇနီးကိုပါ ေခၚလာတာမို႔ သူ႔ဇနီးက သူ႔ကို စကၠရီေတရီတေယာက္နဲ႔မျခား အစစ အရာရာမွာ ကူညီႏိုင္တာမို႔ သူ႔ေဆာင္းပါးေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ဆက္တိုက္ ပါလာႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဂၢါစႏိုးကိုယ္တိုင္လည္း သူၾကားသိရတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး တအံ့တၾသ သဲထိတ္ရင္ဖို ႐ွိခဲ့တာကိုး။ အဂၢါစႏိုးဟာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေတြ အေပၚကို ေလးစားခ်စ္ခင္ ယံုၾကည္မႈ နည္းနည္းမွ မေလ်ာ့တဲ့အျပင္ တေန႔တျခား ပိုလို႔သာ ႀကီးမားလာခဲ့သူ မဟုတ္လား။
အဲဒီတေခါက္ၿပီးလို႔ ဆြစ္ဇီလန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ လူမမာ လံုးလံုးျဖစ္႐ွာတာပဲ။ တ႐ုတ္ျပည္ မလာခင္ကေလးကမွ ခြဲစိတ္ကုသမႈတခု လုပ္ခဲ့ရေသးတယ္။ ခုအျပန္မွာ ေနာက္တႀကိမ္ ခြဲစိတ္ကုသ ခံရဦးမယ္တဲ့။
ဒါသာျဖစ္တယ္။ မစၥတာ ရယ္၀ီအယ္လီတို႔ဆီကို သူဆြစ္ဇာလန္ကေနၿပီး ေရးတဲ့ စာေတြထဲမွာ သူ႔အလုပ္အတြက္ေရာ၊ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးအတြက္ေရာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႔ခ်ည့္ပဲ။ သူလဲ တ႐ုတ္ျပည္ကို လာခဲ့ဦးမယ္လို႔ ေရးခဲ့တာခ်ည္းပဲ။
ႏို႔ေပမယ့္ သူထင္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး၊ သူရတဲ့ေရာဂါက ပထမေတာ့ ခါးနာတာ သာမန္ေလာက္ သူက သေဘာထားခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ ကေန႔ သိပၸံပညာက ေက်ာ္လႊားေအာင္ျမင္မႈ မရ႐ွိေသးတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။
အဂၢါစႏိုး မက်န္းမမာနဲ႔ စိုးရိမ္ဖြယ္ အေျခအေနမွာ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ၾကားကတည္းက သူခ်စ္တဲ့ တ႐ုတ္မိတ္ေဆြေတြက သူတို႔ ဘာမ်ားကူညီႏိုင္မလဲ ဆိုၿပီး တ႐ုတ္ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ တ႐ုတ္သူနာျပဳဆရာမေတြကိုလည္း လႊတ္ေပးတယ္။ အဂၢါစႏိုး ယင္အန္းကို သြားတုန္းက အဂၢါစႏိုးနဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အျဖစ္ အတူလိုက္ပါတဲ့ ေဒါက္တာေဂ်ာ့ေဟတမ္၊ အခုတ႐ုတ္ျပည္မွာ ဆရာ၀န္ႀကီး မဟိုင္ေတ့လို႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သူ႔အခ်စ္ဆံုး မိတ္ေဆြတေယာက္ကိုလည္း ေစလႊတ္ေပးပါတယ္။ ခ်န္ေက႐ွိတ္တို႔ နယ္ေျမကေန ကြန္ျမဴနစ္ေတြ႐ွိရာကို ခိုးထြက္ၾကေတာ့ လမ္းျပအျဖစ္ လိုက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ကေလး။ ခုေတာ့ နယူးေယာက္မွာ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ တ႐ုတ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့ မစၥတာဟြမ္ဟြာကိုလည္း အဂၢါစႏိုးဆီကို လူမမာေမး လႊတ္ပါတယ္။
အဂၢါစႏိုးက အားနာတတ္သူ၊ သူမ်ားအတြက္သာ စဥ္းစားတတ္သူမို႔ မစၥတာဟြမ္ဟြာ၊ ခ်ဴအင္လိုင္းစာကို ယူလာၿပီး ပို႔တဲ့ ဆြစ္ဇာလန္သံအမတ္ႀကီး ခ်န္ခ်ီဖန္းတို႔ကို ျမင္ေတာ့ "ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဒုကၡ႐ွာလို႔ ဒါေလာက္ခရီးေ၀းႀကီးက ဘာလို႔ လာၾကသလဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔က အလုပ္မ်ားတဲ့ လူေတြပါ၊ ကၽြန္ေတာ္က ကိစၥမ႐ွိ ပါဘူး" လို႔ အားနာစကား ေျပာေသးသတဲ့။
တ႐ုတ္ဆရာ၀န္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြကိုလည္း သူ႔ေ၀ဒနာ ခံစားေနတဲ့ၾကားက သူ႔အိမ္သားေတြက ဂ႐ုစိုက္ရဲ႔လား၊ စားတာ ေနတာအဆင္ေျပေအာင္ စီမံေပးရဲ႔လားလို႔ တေမးေမးနဲ႔ ေနပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူ႔ေ၀ဒနာကို သူသိပါတယ္။ သူ ဒီေတာင္က မေက်ာ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုတာ လည္း သူ သိၿပီးပါၿပီ။ ႏို႔ေပမယ့္ သူနာျပဳေတြ အားမငယ္ရေအာင္ သူက မသိဟန္ေဆာင္ လိုက္ေသးတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ေဂ်ာ့ေဟတမ္ရဲ႔ လက္ကို ဆုပ္ထားၿပီး "ကဲ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာလုပ္ေပးၾကမွာလဲ၊ လုပ္စရာ ႐ွိတာ လုပ္ေပးၾကဗ်ာ၊ က်ဳပ္ဘယ္ေတာ့ အလုပ္ျပန္လုပ္နိုင္ မွာလဲ" လို႔ ၿပံဳးၿပီးေျပာေသးသတဲ့။
ကုလသမဂၢကိုယ္စားလွယ္ ဟြမ္ဟြာနဲ႔ ဆရာ၀န္ ေဂ်ာ့ေဟတန္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အဂၢါစႏိုး အိပ္ရာေဘး ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၃၆)ႏွစ္က ယင္အန္း အတူသြားခဲ့တာကို ရည္႐ြယ္ၿပီး 'ေတာပုန္းႀကီးသံုးေယာက္' ဆံုမိၾကျပန္ၿပီေကာလို႔ သူက ရယ္စရာ ေျပာလိုက္ေသး တယ္။ ဟိုတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို 'ေတာပုန္းဓားျပ' ေတြလို႔ ခ်န္ေက႐ွိတ္တို႔ ဘက္က ေခၚသကိုး။
အဂၢါစနိုးဟာ သူ႔ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို သူခ်စ္ခင္တဲ့ ဇနီး၊ သားသမီးနဲ႔ မိတ္ေဆြ ရဲေဘာ္မ်ား အၾကားကေနၿပီး ၁၉၇၂ ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၅) ရက္ေန႔မွာ မျပန္လမ္းကို အၿပီး ထြက္ခြါသြားပါေတာ့တယ္။
အဂၢါစႏိုး မဆံုးခင္က အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ စာတအုပ္ ျပဳစုေနတာ ေတာ္ေတာ္ၿပီးတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ က်န္ရစ္တယ္လို႔ သိရတယ္။ သူ႔ဇနီးက ဒီလက္ငုတ္ကို အၿပီးသတ္ ထုတ္ေ၀နိုင္မလားေတာ့ မသိဘူး။ သူအနိစၥေရာက္ၿပီး တလေက်ာ္ အၾကာမွာ က်န္ရစ္တဲ့ဇနီး မစၥစ္လိုဂီ၀ွီလာစႏိုးနဲ႔ သားသမီးမ်ားကို တ႐ုတ္ျပည္က စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ အလည္လာဖို႔ ဖိတ္ၾကားလို႔ မတ္(၂၆) ရက္ေန႔က မစၥစ္စႏိုးနဲ႔ သူ႔ညီမ ကာ႐ွင္၀ွီလာ၊ သူ႔သား ခရစၥတိုဖာစနိုးတို႔ ပီကင္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။
မစၥတာစႏိုး ဆံုးတယ္ဆိုေတာ့ ဥကၠဌႀကီးေမာ္စီတုန္းက "တ႐ုတ္ျပည္သူေတြရဲ႔ အသည္း ႏွလံုးထဲမွာ သူ႔ကို အျမဲသတိရေနၾကမွာပါ" လို႔ သူ႔ဇနီးဆီကို (၁၆-၂-၇၂) ေန႔မွာ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ေၾကးနန္း႐ိုက္ၾကားရာမွာ ေဖာ္ျပပါတယ္။
တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ခ်ဴအင္လိုင္းက ပို႔ေပးတဲ့ ၀မ္းနည္းသ၀ဏ္လႊာမွာေတာ့ မစၥတာစႏိုး ႐ြက္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းေတြကို ေဖာ္ျပၿပီးတဲ့ေနာက္ "မစၥတာစႏိုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခြဲခြါသြား႐ွာၿပီ၊ ႏို႔ေပမယ့္ သူ႔တသက္လံုး လုပ္ေဆာင္သြားခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္အေမရိကန္ ျပည္သူခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေရးကေတာ့ တေန႔တျခား ႀကီးထြားေနမွာ အမွန္ပါဘဲ" လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။
မဒမ္ ဆြန္ခ်င္လင္းက ပို႔တဲ့ သ၀ဏ္မွာေတာ့ "ေဖာက္ျပန္တဲ့ တိုင္းရင္းသား ဖက္ဆစ္ ေတြနဲ႔ ဂ်ပန္စစ္၀ါဒီေတြရဲ႔ က်ဴးေက်ာ္မႈကို ခုခံတြန္းလွန္ရာမွာ မစၥတာစႏိုးရဲ႔ မဆုတ္မနစ္ ေထာက္ခံအားေပးမႈကို သတိရတယ္" ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေဖာ္ျပပါ႐ွိပါတယ္။
သူ႔ရဲေဘာ္ ဆရာ၀န္ ေဂ်ာ့ေဟတန္ကေတာ့ မစၥတာစႏိုးဟာ ေသလုေမ်ာပါး နာမက်န္း ျဖစ္လာေတာ့ သတင္းစာတေစာင္ကိုေတာင္ ဖတ္ဖို႔ လက္က ကိုင္မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔သားနဲ႔သမီးကို အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားစစ္သတင္းတို႔၊ တ႐ုတ္အေမရိကန္ဆက္ဆံေရး သတင္းတို႔ကို ဖတ္ျပခိုင္းၿပီး နားေထာင္သတဲ့။ ဒီလို ကိုယ့္ေ၀ဒနာႀကီးကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး ကမၻာ့ျပည္သူေတြရဲ႔ အတိဒုကၡကို စဥ္းစားႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေတာ္႐ံုသျဖင့္ စိတ္ထားႀကီးျမင့္တဲ့ သူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အင္မတန္ စိတ္ေစတနာေကာင္း ႐ွိသူမို႔ ဒီလိုျပဳမူႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မစၥတာစႏိုး ကြယ္လြန္သြားၿပီဆိုေတာ့ ဆရာ၀န္ မဟိုင္ေတ့က -
"လူသားတိုးတက္မႈအတြက္ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစက္မွ အေလွ်ာ့မေပးဘဲ တသက္လံုး လုပ္ေဆာင္ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ လူမ်ားကို က်ဳပ္တို႔ အေလးျပဳရမယ္၊ အဂၢါစႏိုးဟာ ဒီလို လူစားပဲ" လို႔ ေရးသားလိုက္ပါတယ္။
သူ႔ရဲေဘာ္ႀကီး ရယ္၀ီအယ္လီကေတာ့ အဂၢါစႏိုး ဆံုးၿပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက သူ႔ေနရင္း တိုင္းျပည္ နယူးဇီလန္မွာ ေရာက္ေနတယ္။ ခ႐ိုက္ခ်ပ္ၿမိဳ႔ထုတ္ သတင္းစာတေစာင္မွာ အဂၢါစႏိုး႐ုပ္ပံုနဲ႔ ကြယ္လြန္႐ွာၿပီ ဆိုတဲ့သတင္းကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ဒီသတင္းကို မအံ့ၾသေပမယ့္ တုန္လႈပ္သြားသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔႐ုပ္ပံုေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔႐ုပ္ပံုထဲက အဂၢါစႏိုးရဲ႔ တည္ၿငိမ္ၿပီး အျမဲစူးစမ္းေနတဲ့ မ်က္လံုးကို ျမင္ရေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ အေနာက္ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ေခါင္းေခါင္းပါးပါးနဲ႔ ေလတဟူးဟူး ဖံုတေထာင္း ေထာင္း ေဒသႀကီးမွာ အင္မတန္ သတၱိေျပာင္ေျမာက္ ရဲရဲ႔တဲ့ တပ္သားႀကီးေတြ အမ်ားအျပား ပဲ။ သူတကာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနရပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း က်ဆံုးသြားခဲ့ၾက တယ္။ ခုလည္း အဂၢါစႏိုးတေယာက္ က်ဆံုး႐ွာျပန္ၿပီ။ အဂၢါ သူ႔ခ်ည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အေဖာ္ အေလွာ္ ေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ေနမွာပဲလို႔ ေတြးရင္း သူ႔အတြက္ လြမ္းခ်င္းကဗ်ာတပုဒ္ ေရးစပ္လိုက္ပါတယ္။
အဂၢါစႏိုးလို လူေတာ္လူေကာင္းတေယာက္ကို တ႐ုတ္ေတြ၊ အေမရိကန္ေတြကသာ လြမ္းၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အမွန္တရားကို သတၱိနဲ႔ ႐ွာေဖြေဖာ္ထုတ္မႈကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ လူသားတိုင္းက လြမ္းဆြတ္တမ္းတၾကမွာ အမွန္ပါပဲ။
လူထုေဒၚအမာ
[႐ႈမ၀ ႐ုပ္စံုမဂၢဇင္း၊ အတြဲ-၂၆၊ အမွတ္ ၃၀၅၊ ၁၉၇၂ ေအာက္တိုဘာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး၊ မာယာက ဥတၱလမင္းစာေပကထုတ္တဲ့ 'လူထုေဒၚအမာရဲ႔ လြမ္းသူ႔စာ' စာအုပ္၊ ၂၀၀၃ခုႏွစ္ မွ ျပန္လည္ကူးယူပါတယ္။]
Wednesday, July 9, 2008
ေမာင္ပ်င္း
ေရးသူ - မန္းတင္
တရံေရာအခါ၊ သာ၀တၳိအမည္႐ွိသည့္ တခုေသာ ရြာငယ္တြင္၊ တေဆာင္ေသာ တဲပုတ္၌၊ တေယာက္ေသာ ေမာင္ပ်င္းသည္ ကိန္းေအာင္လ်က္ ႐ွိေလသတတ္။ ေမာင္ပ်င္းသူေသာ အမည္သည္ အႏြတၱအမည္ ျဖစ္သတည္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ေမာင္ပ်င္းသည္ အလြန္ပ်င္း႐ိေသာေၾကာင့္တည္း။
မၾကာေသးမီက ဓန႐ွင္ႀကီးမ်ားဟု သခင္တို႔ သမုတ္အပ္ေသာ သူ႔မိဘႏွစ္ပါး ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္ေသာအခါ၊ ေမာင္ပ်င္းတသက္လံုး စားမကုန္ႏိုင္သည့္ ငါးဧကမွ်ေသာ စပါးလယ္တကြက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏။ ေမာင္ပ်င္းသည္ ထို က်ယ္ျပန္႔ လွစြာေသာ စပါးလယ္ကို ခ်စ္တီးလက္တြင္ ေရာင္းလိုက္ၿပီးေသာ္၊ ရသမွ်ေသာ အသျပာကို အခ်ိဳ႔ ဖဲ႐ိုက္၊ အခ်ိဳ႔ အရက္ ၀ယ္ေသာက္၊ အခ်ိဳ႔ကို ဘိန္း႐ွဴလိုက္ရာ မၾကမီ အသျပာျပတ္၍ ငတ္မတတ္ ျဖစ္သြားေလ သည္။
ေမာင္ပ်င္းသည္ တို႔ဗမာ ျဖစ္ပါသည္။ တို႔ဗမာတို႔သည္ အတိဒုကၡ ေရာက္လတ္ေသာ္ အားကိုးရာကို မရမက ႐ွာတတ္စျမဲတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမာင္ပ်င္းသည္ သူ၏အားကိုးရာ ဘိုးဘိုးေအာင္ကို သတိရမိေလ၏။ သူသည္ သူ႔အားကယ္မ, မည့္သူ ဘိုးဘိုးေအာင္ထံသို႔ သ၀ဏ္လႊာ ဆက္သရန္ စိုင္းျပင္းေလသည္။
ဘိုးဘိုးခင္ဗ်ား။-
ဘိုးဘိုးသည္ တို႔ဗမာအေပါင္းတို႔၏ အားကိုးအားထားရာႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ သာ၀တၳိ႐ြာ တခု၀ယ္ အတိဒုကၡေရာက္ကာ အဟာရျပတ္၍ ငတ္ေနေသာ တို႔ဗမာတေယာက္ျဖစ္သူ ေမာင္ပ်င္းကိုလည္း ဘိုးဘိုးကယ္မလိမ့္မည္ဟု အထူးေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ သို႔အတြက္ ယခု စာရလ်င္ရျခင္း ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ေငြသံုးဆယ္ေလာက္ စာတိုက္မွ မန္နီေအာ္ဒါႏွင့္ အျမန္ဆံုး ပို႔လိုက္ပါမည့္အေၾကာင္း။
ဘိုးဘိုးႏွင့္တကြ စၾက္ာမင္းကေလးပါ က်န္းမာ၍ ျမန္မာျပည္သို႔ အျမန္ဆံုး ျပန္လာေစ ရန္ ဆုေတာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ား။
ေမာင္ပ်င္း
သာ၀တၳိ႐ြာ
သာယာ၀တီခ႐ိုင္။
သ၀ဏ္လႊာကို 'ဘိုးဘိုးေအာင္-၀ိဇၨာဘြဲ႔ရ-ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္း' ဟု လိပ္တပ္ကာ၊ စာတိုက္က ထည့္လိုက္ေလ၏။
ထို ထူးဆန္းေထြျပားစြာ လိပ္တတ္ထားသည့္ စာအိပ္သည္ စာတိုက္ဗိုလ္လက္ထဲမွ ၿမိဳ႔ပိုင္ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳလက္ထဲသို႔ သက္ဆင္းေလသတည္း။ သူတထူးကို အထူးသနားတတ္ေသာ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ ေမာင္ပ်င္း၏ စာကို ဘတ္ၿပီးသည္၏ အျခားမဲ့၌ အထူးစိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္မိေလ၏။ ငါ၏ ပိုင္နက္အတြင္း၀ယ္ ဤကဲ့သို႔ ငတ္ေနေသာသူမ်ား ႐ွိရပါမည္ေလာဟု အႀကီးအက်ယ္ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္မိေလ၏။ အဟာရျပတ္၍ ငတ္ေသမည့္ဆဲဆဲ ေမာင္ပ်င္းအား ကယ္တင္ရန္ မိမိတာ၀န္ေပတကားဟု ေ႐ွးမင္းေကာင္း မင္းျမတ္တို႔၏ ထံုးကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း မိေလသတည္း။
ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ အေရးတႀကီးႏွင့္ သာ၀တၳိ႐ြာသူႀကီး၏ အိမ္သို႔ ေရာက္႐ွိလာေလ၏။
"သူႀကီးမင္းရဲ႔ ႐ြာမယ္ ထမင္းငတ္ေနတဲ့ ေမာင္ပ်င္းဆိုတဲ့ လူမ်ား ႐ွိသလား"
"႐ွိပါတယ္ဘုရား"
"က်ဳပ္ကို ဘာျပဳလို႔ အစက အစီရင္ မခံသလဲ"
"ဟာ ငတ္တာက သူပ်င္းလို႔ ငတ္တာပဲ၊ အလုပ္လဲ မလုပ္ဘူး၊ ႐ွိတဲ့ ပစၥည္းေလးေတာ့ အကုန္လံုး ဖဲ႐ိုက္၊ အရက္ေသာက္၊ ဘိန္း႐ွဴလုပ္ျပစ္တယ္"
"အို ... သူႀကီးမင္း ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔၊ ဒီလိုေျပာတာဟာ ဟိုႏွစ္ေပါင္း တရာေလာက္က သူႀကီးေတြ ေျပာတဲ့စကားပါ။ အခု ၄၇ ခုႏွစ္၊ သူႀကီးက ဒီလိုေျပာရင္ အားႀကီး႐ုပ္ဆိုးပါတယ္။ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြကို ကိုယ့္သားသမီး အရင္းလို သေဘာထားပါ"
"မွန္ပါဘုရား" သူႀကီးမင္းက ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္ ၀န္ခံေလ၏။
"ေမာင္ပ်င္းအိမ္ဘယ္မွလဲ၊ က်ဳပ္တို႔ သြားၾကည့္မယ္"
သူႀကီးမင္းသည္ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳေနာက္က ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားေလ၏။
"ဒီတဲပါဘုရား" သူႀကီးမင္းက ၫႊန္ျပေလရာ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ တဲအတြင္းသို႔ ၀င္သြား ေလ၏။
ေမာင္ပ်င္းသည္ အုတ္ခဲကို ေခါင္းအံုးကာ ဖ်ာစုတ္ေပၚတြင္ ေခြေနေလ၏။
"ဟင္.. သူႀကီးမင္း ေသမ်ားေနပလား၊ ထမင္းငတ္လို႔ ေသရတယ္ဆိုရင္ ရာဇ၀င္ ႐ိုင္းတာဘဲ" သူႀကီးမင္းသည္ အနားတြင္ ထိုင္ကာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထလိုက္ေလ၏။
"မေသေသးပါဘူး ဘုရား- ဘိန္းမစားရေသးလို႔ ေျမာ့ေနတာပါ"
"ေမာင္ပ်င္း" သူႀကီးမင္းက ေခၚလိုက္ေလ၏။
"ခင္ဗ်ား" ေမာင္ပ်င္းက ေျပာ့ေျပာင္းစြာ ထူး၏။
"ၿမိဳ႔ပိုင္မင္းလာတယ္" သူႀကီးမင္းက ဆိုေလေသာ္ ေမာင္ပ်င္းသည္ ေခြေနရာမွ ညင္သာစြာ ထ၍ ၾကံဳ႔ၾကံဳ႔ကေလး ထိုင္ေနေလ၏။
"ေအး-ေအး-မင္းငတ္ေနတယ္ ၾကားလို႔ လာၾကည့္တာကြဲ႔။ မင္းဘိန္းစားတယ္ၾကား တယ္၊ အရက္လဲေသာက္ထင္ပါရဲ႔၊ ေနာက္ဒီလိုမလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ ေကာင္းေကာင္းေန ေယာက်္ားဆို တာ အလုပ္လုပ္ရတယ္ကြဲ႔ သိလား၊ တို႔ဗမာျပည္ႀကီး မၾကာခင္ လြတ္လပ္ေတာ့မယ္၊ မင္းလိုလူေတြခ်ည္း ဆိုရင္ မခက္ဘူးလားကြဲ႔။ ေရာ့ ေငြတဆယ္ မင္းသံုးဘို႔"
ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳက ေမာင္ပ်င္းအား တဆယ္တန္ ေငြစကၠဴတခ်ပ္ကို လွမ္းေပးလိုက္ရာ ေမာင္ပ်င္းသည္ တုန္ရီေသာ လက္ျဖင့္ လွမ္းယူလိုက္ေလ၏။ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳလည္း သူႀကီးမင္းအား မိမိ႐ြာသားမ်ားအေပၚ ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ ေမတၱာဓါတ္ ျဖန္႔ျဖဴးရန္ ၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့ၿပီးလွ်င္ မိမိကိုယ္ကို မိမိ ဒုတိယေ၀ႆႏၱရာမင္းႀကီးဟု ထင္မွတ္ကာ ျပန္လာခဲ့ေလ သတည္း။
ေနာင္ (၅)ရက္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ဘိုးဘိုးေအာင္သို႔ လိပ္တပ္ထားေသာ စာတေစာင္ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳလက္သို႔ သက္ဆင္းက်ေရာက္ လာျပန္ေလ၏။ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ အေရးတႀကီးႏွင့္ ဘတ္လိုက္ရာ၊ ဘတ္ယင္း၊ ဘတ္ယင္း သူ၏ ျပံဳး႐ႊင္ေနေသာ မ်က္ႏွာထားေပၚတြင္ နဖူးေရႀကီးမ်ား တြန္႔လာကာ မ်က္ေမွာင္ႀကီး ၾကဳတ္သြားသတည္း။ ေမာင္ပ်င္း၏ စာကား ဤသို႔တည္း။
ေက်းဇူး႐ွင္ ဘိုးဘိုးခင္ဗ်ား
ေငြပို႔လ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ တိုက္႐ိုက္ပို႔ေစလိုပါသည္။ အလ်င္က ဘိုးဘိုးထံမွ တဆင့္ေငြ သံုးဆယ္ပို႔လိုက္ရာ ကၽြန္ေတာ္က တဆယ္သာ ရ႐ွိပါသည္။ ၿမိဳ႔ပိုင္ႏွင့္ သူႀကီးက ႏွစ္ဆယ္ျဖတ္ယူ လိုက္ပါသည္။
ေမာင္ပ်င္း
သာ၀တၳိ႐ြာ
သာယာ၀တီခ႐ိုင္။
မန္းတင္
{တာရာမဂၢဇင္း အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၃) ၁၉၄၇။}
[မာယာ စာအုပ္ August 15, 2003 မွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ထပ္မံေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]
မၾကာေသးမီက ဓန႐ွင္ႀကီးမ်ားဟု သခင္တို႔ သမုတ္အပ္ေသာ သူ႔မိဘႏွစ္ပါး ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္ေသာအခါ၊ ေမာင္ပ်င္းတသက္လံုး စားမကုန္ႏိုင္သည့္ ငါးဧကမွ်ေသာ စပါးလယ္တကြက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏။ ေမာင္ပ်င္းသည္ ထို က်ယ္ျပန္႔ လွစြာေသာ စပါးလယ္ကို ခ်စ္တီးလက္တြင္ ေရာင္းလိုက္ၿပီးေသာ္၊ ရသမွ်ေသာ အသျပာကို အခ်ိဳ႔ ဖဲ႐ိုက္၊ အခ်ိဳ႔ အရက္ ၀ယ္ေသာက္၊ အခ်ိဳ႔ကို ဘိန္း႐ွဴလိုက္ရာ မၾကမီ အသျပာျပတ္၍ ငတ္မတတ္ ျဖစ္သြားေလ သည္။
ေမာင္ပ်င္းသည္ တို႔ဗမာ ျဖစ္ပါသည္။ တို႔ဗမာတို႔သည္ အတိဒုကၡ ေရာက္လတ္ေသာ္ အားကိုးရာကို မရမက ႐ွာတတ္စျမဲတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမာင္ပ်င္းသည္ သူ၏အားကိုးရာ ဘိုးဘိုးေအာင္ကို သတိရမိေလ၏။ သူသည္ သူ႔အားကယ္မ, မည့္သူ ဘိုးဘိုးေအာင္ထံသို႔ သ၀ဏ္လႊာ ဆက္သရန္ စိုင္းျပင္းေလသည္။
ဘိုးဘိုးခင္ဗ်ား။-
ဘိုးဘိုးသည္ တို႔ဗမာအေပါင္းတို႔၏ အားကိုးအားထားရာႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ သာ၀တၳိ႐ြာ တခု၀ယ္ အတိဒုကၡေရာက္ကာ အဟာရျပတ္၍ ငတ္ေနေသာ တို႔ဗမာတေယာက္ျဖစ္သူ ေမာင္ပ်င္းကိုလည္း ဘိုးဘိုးကယ္မလိမ့္မည္ဟု အထူးေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ သို႔အတြက္ ယခု စာရလ်င္ရျခင္း ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ေငြသံုးဆယ္ေလာက္ စာတိုက္မွ မန္နီေအာ္ဒါႏွင့္ အျမန္ဆံုး ပို႔လိုက္ပါမည့္အေၾကာင္း။
ဘိုးဘိုးႏွင့္တကြ စၾက္ာမင္းကေလးပါ က်န္းမာ၍ ျမန္မာျပည္သို႔ အျမန္ဆံုး ျပန္လာေစ ရန္ ဆုေတာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ား။
ေမာင္ပ်င္း
သာ၀တၳိ႐ြာ
သာယာ၀တီခ႐ိုင္။
သ၀ဏ္လႊာကို 'ဘိုးဘိုးေအာင္-၀ိဇၨာဘြဲ႔ရ-ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္း' ဟု လိပ္တပ္ကာ၊ စာတိုက္က ထည့္လိုက္ေလ၏။
ထို ထူးဆန္းေထြျပားစြာ လိပ္တတ္ထားသည့္ စာအိပ္သည္ စာတိုက္ဗိုလ္လက္ထဲမွ ၿမိဳ႔ပိုင္ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳလက္ထဲသို႔ သက္ဆင္းေလသတည္း။ သူတထူးကို အထူးသနားတတ္ေသာ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ ေမာင္ပ်င္း၏ စာကို ဘတ္ၿပီးသည္၏ အျခားမဲ့၌ အထူးစိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္မိေလ၏။ ငါ၏ ပိုင္နက္အတြင္း၀ယ္ ဤကဲ့သို႔ ငတ္ေနေသာသူမ်ား ႐ွိရပါမည္ေလာဟု အႀကီးအက်ယ္ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္မိေလ၏။ အဟာရျပတ္၍ ငတ္ေသမည့္ဆဲဆဲ ေမာင္ပ်င္းအား ကယ္တင္ရန္ မိမိတာ၀န္ေပတကားဟု ေ႐ွးမင္းေကာင္း မင္းျမတ္တို႔၏ ထံုးကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း မိေလသတည္း။
ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ အေရးတႀကီးႏွင့္ သာ၀တၳိ႐ြာသူႀကီး၏ အိမ္သို႔ ေရာက္႐ွိလာေလ၏။
"သူႀကီးမင္းရဲ႔ ႐ြာမယ္ ထမင္းငတ္ေနတဲ့ ေမာင္ပ်င္းဆိုတဲ့ လူမ်ား ႐ွိသလား"
"႐ွိပါတယ္ဘုရား"
"က်ဳပ္ကို ဘာျပဳလို႔ အစက အစီရင္ မခံသလဲ"
"ဟာ ငတ္တာက သူပ်င္းလို႔ ငတ္တာပဲ၊ အလုပ္လဲ မလုပ္ဘူး၊ ႐ွိတဲ့ ပစၥည္းေလးေတာ့ အကုန္လံုး ဖဲ႐ိုက္၊ အရက္ေသာက္၊ ဘိန္း႐ွဴလုပ္ျပစ္တယ္"
"အို ... သူႀကီးမင္း ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔၊ ဒီလိုေျပာတာဟာ ဟိုႏွစ္ေပါင္း တရာေလာက္က သူႀကီးေတြ ေျပာတဲ့စကားပါ။ အခု ၄၇ ခုႏွစ္၊ သူႀကီးက ဒီလိုေျပာရင္ အားႀကီး႐ုပ္ဆိုးပါတယ္။ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြကို ကိုယ့္သားသမီး အရင္းလို သေဘာထားပါ"
"မွန္ပါဘုရား" သူႀကီးမင္းက ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္ ၀န္ခံေလ၏။
"ေမာင္ပ်င္းအိမ္ဘယ္မွလဲ၊ က်ဳပ္တို႔ သြားၾကည့္မယ္"
သူႀကီးမင္းသည္ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳေနာက္က ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားေလ၏။
"ဒီတဲပါဘုရား" သူႀကီးမင္းက ၫႊန္ျပေလရာ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ တဲအတြင္းသို႔ ၀င္သြား ေလ၏။
ေမာင္ပ်င္းသည္ အုတ္ခဲကို ေခါင္းအံုးကာ ဖ်ာစုတ္ေပၚတြင္ ေခြေနေလ၏။
"ဟင္.. သူႀကီးမင္း ေသမ်ားေနပလား၊ ထမင္းငတ္လို႔ ေသရတယ္ဆိုရင္ ရာဇ၀င္ ႐ိုင္းတာဘဲ" သူႀကီးမင္းသည္ အနားတြင္ ထိုင္ကာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထလိုက္ေလ၏။
"မေသေသးပါဘူး ဘုရား- ဘိန္းမစားရေသးလို႔ ေျမာ့ေနတာပါ"
"ေမာင္ပ်င္း" သူႀကီးမင္းက ေခၚလိုက္ေလ၏။
"ခင္ဗ်ား" ေမာင္ပ်င္းက ေျပာ့ေျပာင္းစြာ ထူး၏။
"ၿမိဳ႔ပိုင္မင္းလာတယ္" သူႀကီးမင္းက ဆိုေလေသာ္ ေမာင္ပ်င္းသည္ ေခြေနရာမွ ညင္သာစြာ ထ၍ ၾကံဳ႔ၾကံဳ႔ကေလး ထိုင္ေနေလ၏။
"ေအး-ေအး-မင္းငတ္ေနတယ္ ၾကားလို႔ လာၾကည့္တာကြဲ႔။ မင္းဘိန္းစားတယ္ၾကား တယ္၊ အရက္လဲေသာက္ထင္ပါရဲ႔၊ ေနာက္ဒီလိုမလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ ေကာင္းေကာင္းေန ေယာက်္ားဆို တာ အလုပ္လုပ္ရတယ္ကြဲ႔ သိလား၊ တို႔ဗမာျပည္ႀကီး မၾကာခင္ လြတ္လပ္ေတာ့မယ္၊ မင္းလိုလူေတြခ်ည္း ဆိုရင္ မခက္ဘူးလားကြဲ႔။ ေရာ့ ေငြတဆယ္ မင္းသံုးဘို႔"
ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳက ေမာင္ပ်င္းအား တဆယ္တန္ ေငြစကၠဴတခ်ပ္ကို လွမ္းေပးလိုက္ရာ ေမာင္ပ်င္းသည္ တုန္ရီေသာ လက္ျဖင့္ လွမ္းယူလိုက္ေလ၏။ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳလည္း သူႀကီးမင္းအား မိမိ႐ြာသားမ်ားအေပၚ ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ ေမတၱာဓါတ္ ျဖန္႔ျဖဴးရန္ ၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့ၿပီးလွ်င္ မိမိကိုယ္ကို မိမိ ဒုတိယေ၀ႆႏၱရာမင္းႀကီးဟု ထင္မွတ္ကာ ျပန္လာခဲ့ေလ သတည္း။
ေနာင္ (၅)ရက္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ဘိုးဘိုးေအာင္သို႔ လိပ္တပ္ထားေသာ စာတေစာင္ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳလက္သို႔ သက္ဆင္းက်ေရာက္ လာျပန္ေလ၏။ ေမာင္ျပံဳးခ်ိဳသည္ အေရးတႀကီးႏွင့္ ဘတ္လိုက္ရာ၊ ဘတ္ယင္း၊ ဘတ္ယင္း သူ၏ ျပံဳး႐ႊင္ေနေသာ မ်က္ႏွာထားေပၚတြင္ နဖူးေရႀကီးမ်ား တြန္႔လာကာ မ်က္ေမွာင္ႀကီး ၾကဳတ္သြားသတည္း။ ေမာင္ပ်င္း၏ စာကား ဤသို႔တည္း။
ေက်းဇူး႐ွင္ ဘိုးဘိုးခင္ဗ်ား
ေငြပို႔လ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ တိုက္႐ိုက္ပို႔ေစလိုပါသည္။ အလ်င္က ဘိုးဘိုးထံမွ တဆင့္ေငြ သံုးဆယ္ပို႔လိုက္ရာ ကၽြန္ေတာ္က တဆယ္သာ ရ႐ွိပါသည္။ ၿမိဳ႔ပိုင္ႏွင့္ သူႀကီးက ႏွစ္ဆယ္ျဖတ္ယူ လိုက္ပါသည္။
ေမာင္ပ်င္း
သာ၀တၳိ႐ြာ
သာယာ၀တီခ႐ိုင္။
မန္းတင္
{တာရာမဂၢဇင္း အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၃) ၁၉၄၇။}
[မာယာ စာအုပ္ August 15, 2003 မွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ထပ္မံေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]
တိုး၀့ံတိုး
ေရးသူ - မိခ်မ္းေ၀
သႏၱာေက်ာက္တန္းေတြရဲ႔ ေနာက္မွာ စူး႐ွတဲ့ မ်က္လံုးတစံု႐ွိတယ္။ ရက္စက္ျခင္း သရဖူကို ေဆာင္းထားတဲ့ ဒီ ေအးစက္စက္ မ်က္လံုးတစံုဟာ ၿငိမ္သက္ျခင္း ဣေျႏၵကို ေဆာင္ထားေလရဲ႔။ ငါးကေလးေတြဟာ ေၾကာင္ဖားႀကီး အနားကျဖတ္တဲ့ ႂကြက္ကေလးေတြလို ရန္သူကို မျမင္ဘဲ ေ႐ွ႔ကိုတိုးသြားေလရဲ႔။ သူတို႔ရဲ႔ စုစုခၽြန္ခၽြန္ ႏႈတ္ခမ္းအစံုဟာ ေရျပင္ကို ထိုးခြဲလို႔ အၿမီးေရယက္ေတြ အားနဲ႔မ႐ွိတဲ့ ခါးကေလးေတြကို လႈပ္ရမ္းၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဟာ ... ဟ ရယ္စရာေတာင္ ေကာင္းလိုက္တာ။ ငါးကေလးအုပ္စု လြန္သြားေတာ့မွ သႏၱာေက်ာက္တန္း ၾကားက ႐ွည္လ်ားသန္မာတဲ့ လက္ႀကီးတဖက္ ႐ုတ္ခနဲ ထြက္လာၿပီး ေနာက္အက်ဆံုး ငါးတေကာင္ကို ဖ်တ္ခနဲ ဖမ္းဆြဲ၊ ပကတိအတိုင္း ၿငိမ္သက္သြား။ ဟင္ ... လွ်ပ္တျပက္ကေလး အတြင္း ျဖစ္ပ်က္သြားတာဆိုေတာ့ အေသအခ်ာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ မဟုတ္ရင္ သိမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ ေဟာ ... သည္လိုနဲ႔ ထံု အအ ငါးအုပ္ေတြ တအုပ္ၿပီးတအုပ္ ျဖတ္သြား။ ေနာက္ အက်ဆံုး ငါးကေလးတေကာင္စီ လက္တံ႐ွည္ႀကီးဆီ ပါသြား.....။
အင္း .. သူ႔အစာ သူ႐ွာစားတာေတာ့ ဘာေျပာလို႔ ျဖစ္မလဲေနာ့။ က်ဳပ္ကလဲ သူ႔ခြင္ကို မဖ်က္ပါဘူး။ သူ႔ အစာကို လုမစားပါဘူး။ က်ဳပ္နဲ႔ အေလ့အထျခင္းတူတဲ့ အစာဖမ္းနည္းကိုပဲ သေဘာက်လို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ။ သူနဲ႔က်ဳပ္က အမ်ိဳးခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္၊ အေကာင္ခ်င္း ေတာ့ ခပ္ကြဲကြဲပါ။ သူက လက္႐ွစ္ဘက္၊ က်ဳပ္က လက္ဆယ္ဘက္၊ အေရအတြက္ခ်င္း မကြာလွေပမယ့္ သူ႔လက္တံေတြက က်ဳပ္လက္တံေတြထက္ အား႐ွိ သန္မာလွတယ္။ က်ဳပ္မွာ ဥမင္ လို႔ ေခၚတဲ့ စုပ္ခြက္ပါတဲ့ လက္တံ႐ွည္ႀကီးေတြ ႐ွိသလို သူ႔မွာလည္း သန္စြမ္း႐ွည္လ်ားတဲ့ လက္တံႀကီးေတြ ႐ွိတယ္။
သူ႔ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ႀကီးမားသေလာက္ အစာ႐ွာတဲ့ ေနရာမွာ မာယာလဲ မ်ားေသး တယ္။ အစာကို တြင္း၀ ေက်ာက္ၾကားေတြဆီက ေခ်ာင္းဖမ္းသလို ေဟာ ... ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ သူ႔ရဲ႔ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ ေခါင္းႀကီးကို ဘယ္ယိမ္းညာငင္လို႔ ထြက္လာပါၿပီ။ အျပင္ေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နည္းတဲ့အေကာင္ႀကီး မဟုတ္။ ဘယ္ေလာက္စားစား ၀မယ့္ပံု မေပၚ။ ၾကမ္း႐ွတဲ့ လက္တံႀကီးေတြဟာ အစာကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား စမ္းရမ္း႐ွာေနေသးတယ္။
ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကားမွာ ပုန္းခိုေနတဲ့ ေက်ာက္ပုစြန္ေတြ ဆီေရာက္သြားေတာ့ ေက်ာက္ပုစြန္ေတြက ျမန္လိုက္တာမွ လွစ္ေနတာပဲ။ သူ႔ရဲ႔ လက္တန္႐ွည္ႀကီး ေ၀ွ႔ရမ္းလာတာနဲ႔ ေက်ာက္ပုစြန္ေတြဟာ ေနာက္ၿမီးဖ်ား ေထာက္ၿပီး ဖ႐ူးခနဲ အသံေပးလို႔ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲ ေတြၾကား တိုး၀င္သြားတာမ်ား အသံထက္ျမန္တဲ့ ႏႈန္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ၾကည့္ ... ဒီေကာင္ စိတ္တိုလာၿပီ။ မ်က္လံုးေတြ ပိုၿပီး ျပဴးက်ယ္လာသလို လက္႐ွစ္ဖက္ကလည္းခါတိုင္းထက္ ပိုၿပီး လႈပ္႐ွားခါရမ္းလာလို႔ေပါ့။ လူေတြေျပာတဲ့ ရမ္းကားတယ္ဆို ဒါပဲေနမွာ။ ေဒါသမာန္ေၾကာင့္ ရမ္းလဲရမ္း ကားလဲကားတဲ့ လက္ႀကီးေတြ။
ဒီတခါ လက္တံဖ်ားမွာ ကားယားပါလာတဲ့ ကံဆိုးသူကေတာ့ 'ငါးအူႀကီး' လို႔ေခၚတဲ့ ငါးလိပ္ေက်ာက္ႏြယ္၀င္ တေကာင္ပဲဗ်။ ငါးလိပ္ေက်ာက္တို႔၊ ငါးတင္းေဟးတို႔ဆိုတာ လူေတြ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ အသားမ်ားတဲ့ ငါးေတြေပါ့။ ဒီေကာင္ေတြက လူကိုလည္း မေၾကာက္၊ စက္သံယာဥ္သံကိုလည္းမေၾကာက္။ ေလွသေဘၤာေတြရဲ႔ ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္လိုက္ ၿပီး (လူေတြနဲ႔ ပေရာပရီလုပ္ေလ့႐ွိတဲ့ ဟို လင္းပိုင္ဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြနဲ႔ ဖက္ၿပိဳင္ၿပီး) လူေတြ ခ်စ္ခင္ေအာင္ ေလေပၚပ်ံ၀ဲလို႔ စတန္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြင္ျပတဲ့ အေကာင္ေတြေပါ့။
အဲဒီ ငါးအူေတြဟာ ပုလဲငုပ္သမားေတြကိုေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးေလ့႐ွိတယ္။ ပုလဲငုပ္ဒိုင္ဘာကို ေလွနဲ႔ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ႀကိဳးဟာ ေရေအာက္မွာ တစိုက္မတ္မတ္ သြားေလ့႐ွိတဲ့ ငါးအူႀကီးေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ၀င္တိုးမိေလ့႐ွိတယ္။ ငါးအူႀကီးရဲ႔ ေက်ာျပင္ဟာ မည္းနက္ၾကမ္း႐ွေနၿပီး မ်က္လံုးက ခ်ိဳလိုေထာင္ေနတဲ့ အရာႏွစ္ခုကလဲ ဒိုင္ဘာေတြရဲ႔ ႀကိဳးေတြ ကို တြယ္ၿငိေစတဲ့ အရာေတြေပါ့။ ႀကိဳးနဲ႔ ငါးအူႀကီးနဲ႔ ၿငိၿပီး ႐ႈပ္ေထြးေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒိုင္ဘာအတြက္ အသက္ေဘးနီးၿပီေပါ့။ ဒါဆို အကင္းပါးတဲ့ လူတေယာက္က အေပၚကဆင္း လာၿပီး ငါးအူႀကီးကို မွိန္းနဲ႔ထိုးသတ္လို႔ အ႐ႈပ္ေျဖေပးရေလ့႐ွိတယ္။
အဲဒီ ငါးအူႀကီးဟာ အခုေတာ့ ဒီေကာင့္လက္မွာ ကားယားပါေနပါလား။ ငါးအူႀကီးက ၾကာပြတ္သ႑န္ ဆူးၾကမ္းပါတဲ့ အၿမီးနဲ႔ ႐ိုက္ခတ္ ကာကြယ္ေနေပမယ့္ အရာမေရာက္လွဘူး။ ၾကမ္းတမ္းသန္မာတဲ့ လက္ႀကီးေတြဟာ ငါးအူႀကီးရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ျပား၀ိုင္းႀကီးကို ပါးစပ္ဆီေရာက္ ဆြဲယူေနၾကေလရဲ႔။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဒီေကာင္ပါးစပ္နား မေရာက္ ႏိုင္ဘူး။ ငါးအူႀကီးကလည္း အေတာ္သန္တဲ့အေကာင္ႀကီးမို႔ ဖ်စ္ညႇစ္ထားမႈကို အားကုန္႐ုန္း ကန္ေနတာ ဒယ္အိုးပံု ကိုယ္ျပား၀ိုင္းႀကီးရဲ႔ အနားသားေတြ စုတ္ျပတ္ကုန္တဲ့အထိပါပဲ။ အခ်ိန္ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အႏိုင္အ႐ႈံးကို ဒိုင္ပြဲရပ္ရမလို ျဖစ္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးက လွ်ိဳ႔၀ွက္ လက္နက္တခုကို ထုတ္သံုးလိုက္ပါေရာ။
အဲဒီ လွ်ိဳ႔၀ွက္လက္နက္ဆိုတာ သူ႔လွ်ာမွာ႐ွိတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အဆိပ္ကိုေျပာတာပါ။ ရန္သူကို ႏိုင္ေခ်မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ (သို႔မဟုတ္) ဘတျပန္ က်ားတျပန္ လက္ရည္တူေနၿပီ ဆိုရင္ အဲဒီအဆိပ္နဲ႔ ဖမ္းထားတဲ့အေကာင္ကို ပက္လိုက္ရင္ ရန္သူဟာ အဆိပ္ေၾကာင့္ ေမ့ေျမာသြားပါေရာ။ ဒါဆို စိတ္ခ်လက္ခ် သူ႔အစာ ျဖစ္ၿပီေပါ့။
ေတာ္ပါေပတယ္။ ေတာ္ပါေပတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေျပာက်ယ္တဲ့ ပင္လယ္မွာ ေရဘ၀ဲဆိုတဲ့ အမည္ရင္း ေပ်ာက္ၿပီး ေရသရဲ .... ေရသရဲလို႔ ကမၸည္းထိုးေလာက္တဲ့ နာမည္ဆိုး တလံုးနဲ႔ ေၾကာက္စရာ့ထိပ္ေခါင္တင္ ေရဘုရင္တဆူအျဖစ္ မင္းမူႏိုင္တာေပါ့။ ေအးစက္ ျပဴးက်ယ္တဲ့ မ်က္လံုးအစံု၊ ၾကမ္း႐ွသန္မာတဲ့ လက္တံမ်ားနဲ႔ အဆိပ္အိတ္ပါ၀င္တဲ့ ၾကက္တူေ႐ြး ႏႈတ္သီးလို ပါးစပ္ႀကီးက ပင္လယ္ျပင္မွာ အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္လုပ္ ႀကီးစိုးႏိုင္ဖို႔ ဧရာမ လက္နက္ေကာင္းႀကီးေတြေပါ့။
'ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇင္း သတ္ျဖတ္ျခင္း ေ႐ွာင္ကြင္းမလြတ္သာ' တဲ့။ ပင္လယ္ျပင္မွာေတာ့ ခြန္အားႀကီးတဲ့ သတၱ၀ါက ခြန္အားငယ္တဲ့ အေကာင္ေလးေတြကို ညႇင္းဆဲ သတ္ျဖတ္ စား ေသာက္ပစ္တာ မေ႐ွာင္မလြဲသာတဲ့ သဘာ၀တရားႀကီးတခုေပါ့။ အႀကီးအငယ္မေျပာနဲ႔ အင္အားခ်င္းတူရင္ေတာင္ မလြတ္တမ္း အားစမ္းယင္း ည့ံတဲ့အေကာင္ ခံေပေရာ့။ ေဟာ ... ငါးအူႀကီးအေပၚ ေအာင္ပြဲဆင္သူႀကီးဟာ 'ငါကြ' ဆိုတဲ့ မာန္အျပည့္နဲ႔ အစာမွိန္းမွိန္းေနတုန္း ဘယ္ေခ်ာင္က ထြက္လာမွန္းမသိတဲ့ ငါးမန္းစြယ္သီႀကီးတေကာင္ရဲ႔ ရန္စျခင္းကို ခံလိုက္ရျပန္ တယ္။
ငါးမန္းေတြအထဲမွာ ငါးမန္းစြယ္သီဆိုတာ အသြားထက္ၿပီး ႐ွည္လ်ားတဲ့ အစြယ္အား ကိုးနဲ႔ ခပ္ရင့္ရင့္ ခပ္မိုက္မိုက္ ေတြ႔ကရာအေကာင္ကို ရန္စတတ္တာမို႔ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးနဲ႔ေတာ့ တပြဲတလမ္း ေတြ႔ျပန္ပါၿပီ။ အစာ၀ေနတဲ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုဆို ေ႐ွာင္ထြက္သြားမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အခုဟာက ငါးမန္းတို႔ ေ၀လငါးတို႔ဆိုေတာ့ သင္းရဲ႔ အဓိက ရန္သူေလ။ သူမခ်လည္း ဟိုကခ်မွာ ေသခ်ာတယ္။
ငါးမန္းစြယ္သီႀကီးက ျမင္လ်င္ျမင္ခ်င္း အစြယ္အားကိုးနဲ႔ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးရဲ႔ မ်က္လံုး ေတြကို ထိုးေဖာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာေပါ့။ ေရသရဲဘြဲ႔ရထားတဲ့ အေကာင္ကလည္း ဘယ္ေခလိမ့္ မလဲ။ သန္မာတဲ့ လက္တံႀကီးေတြနဲ႔ ငါးမန္းရဲ႔ကိုယ္ကို ရစ္ပတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာေပါ့။ ငါးမန္းရဲ႔ သန္မာတဲ့ အၿမီးဖ်ားေတြက ႐ွည္လ်ားတဲ့ လက္တံေတြကို ပုတ္ထုတ္ေနေလရဲ႔။ ေရသတၱ၀ါ ႏွစ္ေကာင္ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ ေနၾကတာမ်ား ၀႐ုန္းသုန္းကား ဆူညံလြန္းလို႔ အေကာင္ငယ္ ေတြ၊ အေကာင္ေသး အေကာင္မႊားေတြအားလံုး ေက်ာက္ၾကား ေက်ာက္ႀကိဳ၊ တြင္းအို တြင္းေဟာင္းထဲ ေျပးလႊားေ႐ွာင္ပုန္း ေနၾကပါေရာ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေနရာေကာင္းရထားတဲ့ ေက်ာက္ၾကားက မခြါပဲ တေကာင္တည္းေသာ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေပါ့။
လက္ရည္တူ သတၱ၀ါႏွစ္ေကာင္ ဘတျပန္ က်ားတျပန္ တိုက္ခိုက္ေနလိုက္ၾကတာ အခ်ိန္အေတာ္ ၾကာလာတဲ့အမွ် ပြဲဆက္မ်ားခဲ့တဲ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ ေျခကုန္လက္ပန္း က်လာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ငါးမန္းဆိုတာကလည္း လူေတြကအစ ေၾကာက္႐ြ႔ံအေလးျပဳရတဲ့ အေကာင္၊ ဘယ္ည့ံလိမ့္မလဲ။ ဒီတပြဲမွာေတာ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႔ ေရသရဲဘြဲ႔ကို ထိမ္းသိမ္းဖို႔အတြက္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္။
က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးကို စိုးရိမ္လာၿပီ။ ဘ၀ဲႀကီးရဲ႔ ရစ္ပတ္လာတဲ့ လက္တံ႐ွည္ ႀကီးေတြကို သူ႔ရဲ႔ အစြယ္နဲ႔ လွီးျဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အတြက္ ရန္သူကို ရစ္ပတ္ လိမ္ျဖစ္ေလ့႐ွိတဲ့ လက္တံ႐ွည္ႀကီးေတြဟာ အစြယ္ၾကားမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ဒီတခါေတာ့ ကို္ယ္က်ိဳးနည္းၿပီ ထင္ပါရဲ႔။
ဟိုက္ ႐ွားပါး၊ ဂြတ္႐ွယ္ပဲဗ်ိဳ႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ က်ဳပ္မထင္ထားတဲ့ လွ်ိ႔၀ွက္လက္နက္ကို ထုတ္သံုးလိုက္ျပန္တယ္။ ေစာေစာက ငါးအူႀကီးမွာ သံုးတဲ့လက္နက္ ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ရန္သူကို ႏိုင္ေျခမ႐ွိေတာ့တဲ့ အေနအထားမွ အနက္ေရာင္မင္ရည္ေတြ ပန္းထုတ္လိုက္တာ ၀န္းက်င္တခြင္လံုး မည္းမည္းေမွာင္သြားေတာ့တာပဲ။ ဒီလို ျပဳမူလိုက္တာ ဟာ က်ဳပ္တို႔ အမ်ိဳးအႏြယ္တို႔ ျပဳေနက် အစဥ္အလာတရပ္ကို ျပဳမူလိုက္ျခင္းပါပဲ။ ငါးမန္းႀကီး အျမင္အာ႐ံုေတြ ႐ႈတ္ေထြးၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္ႀကီး လစ္ေျပး ေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႔။ ငါးမန္းရဲ႔ အစြယ္မွာ ရစ္ပတ္ထားတဲ့ သူရဲ႔ သန္မာတဲ့ လက္ႀကီးတဖက္ဟာ ငါးမန္းစြယ္မွာ ျပဳတ္က်န္ရစ္ခဲ့ေလရဲ႔။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ျမဲလိုက္သလဲဆိုရင္ အဲဒီလက္ဟာ ခႏၶာကိုယ္က ျပဳတ္ထြက္သြားသည့္တိုင္ ရန္သူကို မလြတ္တမ္း ဖက္တြယ္က်န္ရစ္ခဲ့တာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ သန္မာမႈႀကီးပါလား။
က်ဳပ္လဲ အခုမွ သက္ျပင္းခ်ၿပီး အေမာႀကီး ေမာသြားေတာ့တယ္။ တခ်ိန္လံုး ၾကည့္ခ်င္ပြဲ ေတြ တပြဲၿပီးတပြဲ ဆက္ၾကည့္ေနရလို႔ အခုမွ ၀မ္းဟာရေကာင္းမွန္း သိလာတဲ့ က်ဳပ္ဟာ တေအာင့္တနား အေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကားက ျပား၀ိုင္း၀ိုင္း ခႏၶာ ကိုယ္ကို ေလ်ာထြက္လိုက္တယ္။ အျပင္မွာေတာ့ အရာရာဟာ ပံုမွန္အတိုင္းပါပဲ။
ေလေျပေလညႇင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ လိႈင္းအလ်ား႐ွည္ႀကီးေတြ အေျပးမွာ လိႈင္းၿငိမ့္ စီးၿပီး သဘာ၀ ဟင္းလင္းျပင္က်ယ္ႀကီးနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ မ႐ွိဘူး။ လိႈင္းလံုးႀကီးေတြ ဆိုတာက ေ႐ြ႔လ်ားေနတာ မွန္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေရမႈန္ကေလး ေတြက ၀ိုင္းျခာပတ္လည္ တုန္ခါေနျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ ေလေျပေလညႇင္း ၾကာေလ လိႈင္းအလ်ား ႐ွည္ေလ။ အဲဒီ ကမ္း႐ိုက္လိႈင္းေတြကို တလိမ့္လိမ့္စီးၿပီး က်ဳပ္ ေသာင္ျပင္သဲစပ္ ကို ေရာက္သြားေတာ့ ကမၻာေလာကႀကီးဟာ ညေနေစာင္း ေနျခည္ေအာက္မွာ ၾကည္လင္ ႐ွင္းသန္႔ ေနေလရဲ႔။
အဟား..... ပြဲေတာ္ႀကီး ေတြ႔ေနပါေပါ့လား။ ညႇာတံတခုစီ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္တတ္တဲ့ ေၾကာင္စီစီ ရယ္စရာ မ်က္လံုးပိုင္႐ွင္ေတြကေတာ့ ေျပးတာလည္းမဟုတ္၊ တြားတာလည္း မဟုတ္၊ ေဘးတိုက္ခြက်က် ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ သျဲပင္ေသာင္ျပင္စပ္မွာ ခ်ီတက္လို႔ လာပါၿပီ။ အ့ံဘြယ္ ရင္အုပ္ကာ သံခ်ပ္ေတြနဲ႔ မာေက်ာတဲ့ အခြံထူေတြကို ထမ္းပိုးလို႔ ျမင္ျမင္သမွ် ဖမ္းညႇပ္မယ့္ လက္မႀကီးႏွစ္ဖက္ကို ရမ္းခါၿပီးေတာ့ေပါ့။ သူတို႔ရဲ႔ စိုစြတ္တဲ့ ပါးဟက္ေတြေၾကာင့္ ကုန္းေပၚမွာ ေနႏိုင္ၿပီး ေလွာ္တက္လို ေျခေခ်ာင္းေတြေၾကာင့္ ေရမွာလည္း ကူးႏိုင္တဲ့ ဂဏန္းေကာင္ကေလးေတြ။
ဒီေကာင္ေလးေတြဟာ ေသာင္ျပင္မွာ ေလွ်ာက္လို႔ အားရရင္ ေရထဲဆင္းလာၾကတာ ဓမၼတာပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႔ ရင္အုပ္ကာ သံခ်ပ္ေတြနဲ႔ စူးထက္တဲ့ လက္မႀကီးေတြဟာ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ျဖံဳေလာက္စရာ အေႏွာက္အယွက္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ စုပ္ခြက္ပါတဲ့ လက္တံ ၾကားမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္ ပါလာတဲ့ ေကာင္ေလးေတြဟာ က်ဳပ္အတြက္ အေကာင္းဆံုး ညစာေတြေပါ့။
ေဟာ ... စားရင္းေသာက္ရင္းနဲ႔ အေမွာင္ခ်ဥ္းလာပါေပါ့။ ဟိုခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဟိုတစု သည္တစုနဲ႔ စူးလက္ေတာက္ပေနတဲ့ အရာေတြဟာ ဘာပါလိမ့္။ ဟင္ ဒီအရာေတြဟာ ေလွႀကီးတစင္းရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖာထြက္ေနတဲ့ အရာေတြပါလား။ ေလွဆိုေတာ့ လူေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ႏိုင္တယ္။ လူကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေ႐ွာင္မွ။ လူေတြဟာ သိတ္ဥာဏ္မ်ားတယ္။ ပိုက္ျခံဳပိုက္တန္းေတြနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ကို မ်ိဳးျပဳန္းေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြ။ က်ဳပ္က ငါးေတြလို ခပ္အအ ေကာင္မဟုတ္ဘူး။ အႏၱရာယ္ကို သတိထားတယ္။ အခုဟာက ပိုက္ျခံဳတန္းလည္း မဟုတ္၊ ဘာပါလိမ့္။ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြပဲ ပင္လယ္ႀကီးထဲ ေရေသာက္ဆင္းၾကတာ လား။ ေရျပင္ထက္မွာ အလင္းေရာင္ေတြ ဟိုမွာ သည္မွာ မြစာၾကဲလို႔။ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ။ ေလ့လာၾကည့္ဦးမွ။
အမယ္ ေရေသာက္ဆင္းတဲ့ ၾကယ္ေတြအနားမွာ ကင္းမြန္အေကာင္ငယ္ေလးေတြ စုျပံဳ တိုးေ၀ွ႔ေနၾကပါလား။ ေဟ့ .. ေဟ့ ေနၾကဦး၊ ဘာအတြက္ တိုးေနၾကတာလဲ။ ကၽြတ္..... စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ က်ဳပ္ေမးေနတာ ဘယ္သူမွ မေျဖဘူး။ ငါးေတြက ထံု အအ၊ ကင္းမြန္ေတြက ထူနန။ က်ဳပ္နဲ႔ အမ်ိဳးတူေပမယ့္ က်ဳပ္က ဒီေကာင္ေလးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ဘူး။ အစြမ္းတုံး အစတံုးေတြ။ ၾကည့္ေလ ေမးတာမေျဖဘဲ ေ႐ွ႔ကိုပဲ နင္းကန္ၿပီး စုျပံဳတိုးေ၀ွ႔ေနၾကတယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာေတြ တိုးတယ္ကြာ တိုးတယ္။
အိုး.... မ်က္စိကိ်န္းလိုက္တာ။ ၾကယ္တာရာေတြ သိန္းေသာင္းခ်ီတဲ့ အလင္းေရာင္မ်ိဳးနဲ႔ ဒီေလာက္လင္းတဲ့ အလင္းအား ဘယ္မွာမ်ား ႐ွိလိမ့္မတုန္း။ အလင္းေအာက္မွာ က်ဳပ္တေကာင္တည္း အႀကီးဆံုး၊ အထြားဆံုး။ က်ဳပ္ဗလ က်ဳပ္အလွကို အေကာင္ကေလးေတြ ၾကားမွာ အထင္းသား ျမင္ေနရတယ္။ တိုးရင္း တိုးရင္း ဇိမ္ေတြ႔လို႔ေကာင္းတုန္း ျဗဳန္းဆို အလင္းေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေပါ့။ ၾကယ္ေတြ မိုးေပၚျပန္တက္ကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႔။ ေစာေစာက ဟိုတစု သည္တစု အလင္းစုေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ပါလိမ့္။
ေဟာ ေတြ႔ၿပီ ေတြ႔ၿပီ။ ဟို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အလင္းေတြ သြားစုေနတာကိုး။ တိုးၾကေဟ့၊ တိုးၾက... တခုတည္းေသာ အလင္းစုဆီ တိုး၀င္ၾက။ အေကာင္ငယ္ကေလးေတြ ၾကားမွာ က်ဳပ္ဗလႀကီး အားကိုးၿပီး ေ႐ွ႔ဆံုးကေပါ့။ တခုတည္းေသာ အလင္းစုေအာက္ေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္ေက်နပ္သြားတယ္။ 'ဘာရမလဲ ငါကြ' ဆိုတဲ့ မာန္မာနနဲ႔ေပါ့။
က်ဳပ္တို႔လို ဟိုသည္စု ေနတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြဆီက ကင္းမြန္ငယ္ကေလးေတြ အားလံုး တခုတည္းေသာ အလင္းစုႀကီးဆီ စုျပံဳေရာက္ေနလိုက္ၾကတာ ဧရာမ အစုအေ၀း ႀကီးေပါ့။ ဘာမွန္းမသိ တိုးေနလိုက္ၾကတာလဲ ၾကာလာေတာ့ မြန္းၾကပ္သလိုေတာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေနရာဟာ လံုျခံဳမႈ မ႐ွိဘူး။ အႏၱရာယ္ အေငြ႔အသက္ ႐ွိတယ္ဆိုတာ ထူအအ ကင္းမြန္ေကာင္ေတြ မသိေပမယ့္ က်ဳပ္သိလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ဘက္ကို အျမန္ဆံုး တိုးထြက္လိုက္တယ္။ တိုး..... တိုး... အျပင္ဘက္ကို တိုး။ ဟင္း... ဘယ္လိုပါလိမ့္။ တိုးေနလိုက္ တာ အျပင္ဘက္ မေရာက္ပဲ အတြင္းကိုဘဲ ျပန္, ျပန္ ေရာက္လာပါေပါ့။
တခ်ိန္ထက္ တခ်ိန္ ပိုၿပီး မြန္းၾကပ္လာတယ္ပါလား။ ထြက္ေပါက္ ဘယ္မွာလဲ ထြက္ေပါက္။ အလို.... အျပင္ဘက္ကို ဘယ္ေရာက္ႏိုင္လိမ့္မတုန္း။ ပိုက္၀ိုင္း မိေနပါပေကာ။ တိုး၀င္လာတုန္းက အလင္းစုကို အာ႐ံုေရာက္ေနတာနဲ႔ ပိုက္ကို မျမင္မိပါလား။ မဟုတ္ဘူး။ ပိုက္က ႐ွိကို မ႐ွိေသးတာပါ။ အလင္းစုႀကီးေအာက္ က်ဳပ္တို႔ အားလံုးေရာက္ေတာ့မွ အျပင္ဘက္က ပိုက္၀ိုင္းလိုက္တာ ေနမွာ။ ဒါေတြဟာ လူေတြရဲ႔ တမင္တကာ ျပဳလုပ္ ဖန္တီးခ်က္ေတြပါလား။
က်ဳပ္မွာ ႐ွိတဲ့ သန္မာၿပီး စုပ္ခြက္ပါတဲ့ လက္ေတြ၊ ရန္သူကို လွည့္စားလို႔ရတဲ့ မင္ရည္အိတ္ေတြ သြားပါၿပီ။ ဘာမွ အသံုးခ်လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ အထင္ႀကီးၿပီး လူေတြရဲ႔ လွည့္စားမႈ အလင္းေထာင္ေခ်ာက္ေအာက္ကို ေရာက္ေနပါေပါ့လား။ ဘုရား... ဘုရား...။ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္အတြက္ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္စကားသံ တခ်ိဳ႔ကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကားလိုက္ရေတာ့တယ္။
"ဒီမွာ ၾကည့္ၾကစမ္းေဟ့။ နည္းတဲ့ အေကာင္ႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကင္းမြန္ေတြၾကားမွာ ျပည္ႀကီးငါးလို႔ေခၚတဲ့ 'ကင္းမြန္ဘဲလိပ္'ႀကီး တေကာင္။ ဧရာမ ကင္းမြန္ဘဲလိပ္ႀကီး၊ အသားတိုးတိုး အဆီၿဖိဳးၿဖိဳး အေတာ္ အခ်ိန္စီးမယ့္ အေကာင္ႀကီး။ လမ္းမွားၿပီး ၀င္လာတယ္။ ပြတာပဲေဟ့။ ဟိုတယ္မွာ သြားသြင္းရလို႔ေတာ့ကြာ"။ ။
မိခ်မ္းေ၀။
{လူထုစာအုပ္တိုက္က ထုတ္တဲ့ "ကမာရင္ကြဲ နဲ႔ အျခားပင္လယ္၀တၳဳတိုမ်ား" စာအုပ္က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
[မာယာ စာအုပ္ August 15, 2003 မွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ထပ္မံေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]
အင္း .. သူ႔အစာ သူ႐ွာစားတာေတာ့ ဘာေျပာလို႔ ျဖစ္မလဲေနာ့။ က်ဳပ္ကလဲ သူ႔ခြင္ကို မဖ်က္ပါဘူး။ သူ႔ အစာကို လုမစားပါဘူး။ က်ဳပ္နဲ႔ အေလ့အထျခင္းတူတဲ့ အစာဖမ္းနည္းကိုပဲ သေဘာက်လို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ။ သူနဲ႔က်ဳပ္က အမ်ိဳးခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္၊ အေကာင္ခ်င္း ေတာ့ ခပ္ကြဲကြဲပါ။ သူက လက္႐ွစ္ဘက္၊ က်ဳပ္က လက္ဆယ္ဘက္၊ အေရအတြက္ခ်င္း မကြာလွေပမယ့္ သူ႔လက္တံေတြက က်ဳပ္လက္တံေတြထက္ အား႐ွိ သန္မာလွတယ္။ က်ဳပ္မွာ ဥမင္ လို႔ ေခၚတဲ့ စုပ္ခြက္ပါတဲ့ လက္တံ႐ွည္ႀကီးေတြ ႐ွိသလို သူ႔မွာလည္း သန္စြမ္း႐ွည္လ်ားတဲ့ လက္တံႀကီးေတြ ႐ွိတယ္။
သူ႔ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ႀကီးမားသေလာက္ အစာ႐ွာတဲ့ ေနရာမွာ မာယာလဲ မ်ားေသး တယ္။ အစာကို တြင္း၀ ေက်ာက္ၾကားေတြဆီက ေခ်ာင္းဖမ္းသလို ေဟာ ... ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ သူ႔ရဲ႔ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ ေခါင္းႀကီးကို ဘယ္ယိမ္းညာငင္လို႔ ထြက္လာပါၿပီ။ အျပင္ေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နည္းတဲ့အေကာင္ႀကီး မဟုတ္။ ဘယ္ေလာက္စားစား ၀မယ့္ပံု မေပၚ။ ၾကမ္း႐ွတဲ့ လက္တံႀကီးေတြဟာ အစာကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား စမ္းရမ္း႐ွာေနေသးတယ္။
ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကားမွာ ပုန္းခိုေနတဲ့ ေက်ာက္ပုစြန္ေတြ ဆီေရာက္သြားေတာ့ ေက်ာက္ပုစြန္ေတြက ျမန္လိုက္တာမွ လွစ္ေနတာပဲ။ သူ႔ရဲ႔ လက္တန္႐ွည္ႀကီး ေ၀ွ႔ရမ္းလာတာနဲ႔ ေက်ာက္ပုစြန္ေတြဟာ ေနာက္ၿမီးဖ်ား ေထာက္ၿပီး ဖ႐ူးခနဲ အသံေပးလို႔ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲ ေတြၾကား တိုး၀င္သြားတာမ်ား အသံထက္ျမန္တဲ့ ႏႈန္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ၾကည့္ ... ဒီေကာင္ စိတ္တိုလာၿပီ။ မ်က္လံုးေတြ ပိုၿပီး ျပဴးက်ယ္လာသလို လက္႐ွစ္ဖက္ကလည္းခါတိုင္းထက္ ပိုၿပီး လႈပ္႐ွားခါရမ္းလာလို႔ေပါ့။ လူေတြေျပာတဲ့ ရမ္းကားတယ္ဆို ဒါပဲေနမွာ။ ေဒါသမာန္ေၾကာင့္ ရမ္းလဲရမ္း ကားလဲကားတဲ့ လက္ႀကီးေတြ။
ဒီတခါ လက္တံဖ်ားမွာ ကားယားပါလာတဲ့ ကံဆိုးသူကေတာ့ 'ငါးအူႀကီး' လို႔ေခၚတဲ့ ငါးလိပ္ေက်ာက္ႏြယ္၀င္ တေကာင္ပဲဗ်။ ငါးလိပ္ေက်ာက္တို႔၊ ငါးတင္းေဟးတို႔ဆိုတာ လူေတြ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ အသားမ်ားတဲ့ ငါးေတြေပါ့။ ဒီေကာင္ေတြက လူကိုလည္း မေၾကာက္၊ စက္သံယာဥ္သံကိုလည္းမေၾကာက္။ ေလွသေဘၤာေတြရဲ႔ ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္လိုက္ ၿပီး (လူေတြနဲ႔ ပေရာပရီလုပ္ေလ့႐ွိတဲ့ ဟို လင္းပိုင္ဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြနဲ႔ ဖက္ၿပိဳင္ၿပီး) လူေတြ ခ်စ္ခင္ေအာင္ ေလေပၚပ်ံ၀ဲလို႔ စတန္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြင္ျပတဲ့ အေကာင္ေတြေပါ့။
အဲဒီ ငါးအူေတြဟာ ပုလဲငုပ္သမားေတြကိုေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးေလ့႐ွိတယ္။ ပုလဲငုပ္ဒိုင္ဘာကို ေလွနဲ႔ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ႀကိဳးဟာ ေရေအာက္မွာ တစိုက္မတ္မတ္ သြားေလ့႐ွိတဲ့ ငါးအူႀကီးေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ၀င္တိုးမိေလ့႐ွိတယ္။ ငါးအူႀကီးရဲ႔ ေက်ာျပင္ဟာ မည္းနက္ၾကမ္း႐ွေနၿပီး မ်က္လံုးက ခ်ိဳလိုေထာင္ေနတဲ့ အရာႏွစ္ခုကလဲ ဒိုင္ဘာေတြရဲ႔ ႀကိဳးေတြ ကို တြယ္ၿငိေစတဲ့ အရာေတြေပါ့။ ႀကိဳးနဲ႔ ငါးအူႀကီးနဲ႔ ၿငိၿပီး ႐ႈပ္ေထြးေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒိုင္ဘာအတြက္ အသက္ေဘးနီးၿပီေပါ့။ ဒါဆို အကင္းပါးတဲ့ လူတေယာက္က အေပၚကဆင္း လာၿပီး ငါးအူႀကီးကို မွိန္းနဲ႔ထိုးသတ္လို႔ အ႐ႈပ္ေျဖေပးရေလ့႐ွိတယ္။
အဲဒီ ငါးအူႀကီးဟာ အခုေတာ့ ဒီေကာင့္လက္မွာ ကားယားပါေနပါလား။ ငါးအူႀကီးက ၾကာပြတ္သ႑န္ ဆူးၾကမ္းပါတဲ့ အၿမီးနဲ႔ ႐ိုက္ခတ္ ကာကြယ္ေနေပမယ့္ အရာမေရာက္လွဘူး။ ၾကမ္းတမ္းသန္မာတဲ့ လက္ႀကီးေတြဟာ ငါးအူႀကီးရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ျပား၀ိုင္းႀကီးကို ပါးစပ္ဆီေရာက္ ဆြဲယူေနၾကေလရဲ႔။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဒီေကာင္ပါးစပ္နား မေရာက္ ႏိုင္ဘူး။ ငါးအူႀကီးကလည္း အေတာ္သန္တဲ့အေကာင္ႀကီးမို႔ ဖ်စ္ညႇစ္ထားမႈကို အားကုန္႐ုန္း ကန္ေနတာ ဒယ္အိုးပံု ကိုယ္ျပား၀ိုင္းႀကီးရဲ႔ အနားသားေတြ စုတ္ျပတ္ကုန္တဲ့အထိပါပဲ။ အခ်ိန္ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အႏိုင္အ႐ႈံးကို ဒိုင္ပြဲရပ္ရမလို ျဖစ္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးက လွ်ိဳ႔၀ွက္ လက္နက္တခုကို ထုတ္သံုးလိုက္ပါေရာ။
အဲဒီ လွ်ိဳ႔၀ွက္လက္နက္ဆိုတာ သူ႔လွ်ာမွာ႐ွိတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အဆိပ္ကိုေျပာတာပါ။ ရန္သူကို ႏိုင္ေခ်မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ (သို႔မဟုတ္) ဘတျပန္ က်ားတျပန္ လက္ရည္တူေနၿပီ ဆိုရင္ အဲဒီအဆိပ္နဲ႔ ဖမ္းထားတဲ့အေကာင္ကို ပက္လိုက္ရင္ ရန္သူဟာ အဆိပ္ေၾကာင့္ ေမ့ေျမာသြားပါေရာ။ ဒါဆို စိတ္ခ်လက္ခ် သူ႔အစာ ျဖစ္ၿပီေပါ့။
ေတာ္ပါေပတယ္။ ေတာ္ပါေပတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေျပာက်ယ္တဲ့ ပင္လယ္မွာ ေရဘ၀ဲဆိုတဲ့ အမည္ရင္း ေပ်ာက္ၿပီး ေရသရဲ .... ေရသရဲလို႔ ကမၸည္းထိုးေလာက္တဲ့ နာမည္ဆိုး တလံုးနဲ႔ ေၾကာက္စရာ့ထိပ္ေခါင္တင္ ေရဘုရင္တဆူအျဖစ္ မင္းမူႏိုင္တာေပါ့။ ေအးစက္ ျပဴးက်ယ္တဲ့ မ်က္လံုးအစံု၊ ၾကမ္း႐ွသန္မာတဲ့ လက္တံမ်ားနဲ႔ အဆိပ္အိတ္ပါ၀င္တဲ့ ၾကက္တူေ႐ြး ႏႈတ္သီးလို ပါးစပ္ႀကီးက ပင္လယ္ျပင္မွာ အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္လုပ္ ႀကီးစိုးႏိုင္ဖို႔ ဧရာမ လက္နက္ေကာင္းႀကီးေတြေပါ့။
'ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇင္း သတ္ျဖတ္ျခင္း ေ႐ွာင္ကြင္းမလြတ္သာ' တဲ့။ ပင္လယ္ျပင္မွာေတာ့ ခြန္အားႀကီးတဲ့ သတၱ၀ါက ခြန္အားငယ္တဲ့ အေကာင္ေလးေတြကို ညႇင္းဆဲ သတ္ျဖတ္ စား ေသာက္ပစ္တာ မေ႐ွာင္မလြဲသာတဲ့ သဘာ၀တရားႀကီးတခုေပါ့။ အႀကီးအငယ္မေျပာနဲ႔ အင္အားခ်င္းတူရင္ေတာင္ မလြတ္တမ္း အားစမ္းယင္း ည့ံတဲ့အေကာင္ ခံေပေရာ့။ ေဟာ ... ငါးအူႀကီးအေပၚ ေအာင္ပြဲဆင္သူႀကီးဟာ 'ငါကြ' ဆိုတဲ့ မာန္အျပည့္နဲ႔ အစာမွိန္းမွိန္းေနတုန္း ဘယ္ေခ်ာင္က ထြက္လာမွန္းမသိတဲ့ ငါးမန္းစြယ္သီႀကီးတေကာင္ရဲ႔ ရန္စျခင္းကို ခံလိုက္ရျပန္ တယ္။
ငါးမန္းေတြအထဲမွာ ငါးမန္းစြယ္သီဆိုတာ အသြားထက္ၿပီး ႐ွည္လ်ားတဲ့ အစြယ္အား ကိုးနဲ႔ ခပ္ရင့္ရင့္ ခပ္မိုက္မိုက္ ေတြ႔ကရာအေကာင္ကို ရန္စတတ္တာမို႔ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးနဲ႔ေတာ့ တပြဲတလမ္း ေတြ႔ျပန္ပါၿပီ။ အစာ၀ေနတဲ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုဆို ေ႐ွာင္ထြက္သြားမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အခုဟာက ငါးမန္းတို႔ ေ၀လငါးတို႔ဆိုေတာ့ သင္းရဲ႔ အဓိက ရန္သူေလ။ သူမခ်လည္း ဟိုကခ်မွာ ေသခ်ာတယ္။
ငါးမန္းစြယ္သီႀကီးက ျမင္လ်င္ျမင္ခ်င္း အစြယ္အားကိုးနဲ႔ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးရဲ႔ မ်က္လံုး ေတြကို ထိုးေဖာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာေပါ့။ ေရသရဲဘြဲ႔ရထားတဲ့ အေကာင္ကလည္း ဘယ္ေခလိမ့္ မလဲ။ သန္မာတဲ့ လက္တံႀကီးေတြနဲ႔ ငါးမန္းရဲ႔ကိုယ္ကို ရစ္ပတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာေပါ့။ ငါးမန္းရဲ႔ သန္မာတဲ့ အၿမီးဖ်ားေတြက ႐ွည္လ်ားတဲ့ လက္တံေတြကို ပုတ္ထုတ္ေနေလရဲ႔။ ေရသတၱ၀ါ ႏွစ္ေကာင္ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ ေနၾကတာမ်ား ၀႐ုန္းသုန္းကား ဆူညံလြန္းလို႔ အေကာင္ငယ္ ေတြ၊ အေကာင္ေသး အေကာင္မႊားေတြအားလံုး ေက်ာက္ၾကား ေက်ာက္ႀကိဳ၊ တြင္းအို တြင္းေဟာင္းထဲ ေျပးလႊားေ႐ွာင္ပုန္း ေနၾကပါေရာ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေနရာေကာင္းရထားတဲ့ ေက်ာက္ၾကားက မခြါပဲ တေကာင္တည္းေသာ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေပါ့။
လက္ရည္တူ သတၱ၀ါႏွစ္ေကာင္ ဘတျပန္ က်ားတျပန္ တိုက္ခိုက္ေနလိုက္ၾကတာ အခ်ိန္အေတာ္ ၾကာလာတဲ့အမွ် ပြဲဆက္မ်ားခဲ့တဲ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ ေျခကုန္လက္ပန္း က်လာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ငါးမန္းဆိုတာကလည္း လူေတြကအစ ေၾကာက္႐ြ႔ံအေလးျပဳရတဲ့ အေကာင္၊ ဘယ္ည့ံလိမ့္မလဲ။ ဒီတပြဲမွာေတာ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႔ ေရသရဲဘြဲ႔ကို ထိမ္းသိမ္းဖို႔အတြက္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္။
က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးကို စိုးရိမ္လာၿပီ။ ဘ၀ဲႀကီးရဲ႔ ရစ္ပတ္လာတဲ့ လက္တံ႐ွည္ ႀကီးေတြကို သူ႔ရဲ႔ အစြယ္နဲ႔ လွီးျဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အတြက္ ရန္သူကို ရစ္ပတ္ လိမ္ျဖစ္ေလ့႐ွိတဲ့ လက္တံ႐ွည္ႀကီးေတြဟာ အစြယ္ၾကားမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ဒီတခါေတာ့ ကို္ယ္က်ိဳးနည္းၿပီ ထင္ပါရဲ႔။
ဟိုက္ ႐ွားပါး၊ ဂြတ္႐ွယ္ပဲဗ်ိဳ႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ေကာင္ႀကီးဟာ က်ဳပ္မထင္ထားတဲ့ လွ်ိ႔၀ွက္လက္နက္ကို ထုတ္သံုးလိုက္ျပန္တယ္။ ေစာေစာက ငါးအူႀကီးမွာ သံုးတဲ့လက္နက္ ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ရန္သူကို ႏိုင္ေျခမ႐ွိေတာ့တဲ့ အေနအထားမွ အနက္ေရာင္မင္ရည္ေတြ ပန္းထုတ္လိုက္တာ ၀န္းက်င္တခြင္လံုး မည္းမည္းေမွာင္သြားေတာ့တာပဲ။ ဒီလို ျပဳမူလိုက္တာ ဟာ က်ဳပ္တို႔ အမ်ိဳးအႏြယ္တို႔ ျပဳေနက် အစဥ္အလာတရပ္ကို ျပဳမူလိုက္ျခင္းပါပဲ။ ငါးမန္းႀကီး အျမင္အာ႐ံုေတြ ႐ႈတ္ေထြးၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္ႀကီး လစ္ေျပး ေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႔။ ငါးမန္းရဲ႔ အစြယ္မွာ ရစ္ပတ္ထားတဲ့ သူရဲ႔ သန္မာတဲ့ လက္ႀကီးတဖက္ဟာ ငါးမန္းစြယ္မွာ ျပဳတ္က်န္ရစ္ခဲ့ေလရဲ႔။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ျမဲလိုက္သလဲဆိုရင္ အဲဒီလက္ဟာ ခႏၶာကိုယ္က ျပဳတ္ထြက္သြားသည့္တိုင္ ရန္သူကို မလြတ္တမ္း ဖက္တြယ္က်န္ရစ္ခဲ့တာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ သန္မာမႈႀကီးပါလား။
က်ဳပ္လဲ အခုမွ သက္ျပင္းခ်ၿပီး အေမာႀကီး ေမာသြားေတာ့တယ္။ တခ်ိန္လံုး ၾကည့္ခ်င္ပြဲ ေတြ တပြဲၿပီးတပြဲ ဆက္ၾကည့္ေနရလို႔ အခုမွ ၀မ္းဟာရေကာင္းမွန္း သိလာတဲ့ က်ဳပ္ဟာ တေအာင့္တနား အေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကားက ျပား၀ိုင္း၀ိုင္း ခႏၶာ ကိုယ္ကို ေလ်ာထြက္လိုက္တယ္။ အျပင္မွာေတာ့ အရာရာဟာ ပံုမွန္အတိုင္းပါပဲ။
ေလေျပေလညႇင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ လိႈင္းအလ်ား႐ွည္ႀကီးေတြ အေျပးမွာ လိႈင္းၿငိမ့္ စီးၿပီး သဘာ၀ ဟင္းလင္းျပင္က်ယ္ႀကီးနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ မ႐ွိဘူး။ လိႈင္းလံုးႀကီးေတြ ဆိုတာက ေ႐ြ႔လ်ားေနတာ မွန္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေရမႈန္ကေလး ေတြက ၀ိုင္းျခာပတ္လည္ တုန္ခါေနျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ ေလေျပေလညႇင္း ၾကာေလ လိႈင္းအလ်ား ႐ွည္ေလ။ အဲဒီ ကမ္း႐ိုက္လိႈင္းေတြကို တလိမ့္လိမ့္စီးၿပီး က်ဳပ္ ေသာင္ျပင္သဲစပ္ ကို ေရာက္သြားေတာ့ ကမၻာေလာကႀကီးဟာ ညေနေစာင္း ေနျခည္ေအာက္မွာ ၾကည္လင္ ႐ွင္းသန္႔ ေနေလရဲ႔။
အဟား..... ပြဲေတာ္ႀကီး ေတြ႔ေနပါေပါ့လား။ ညႇာတံတခုစီ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္တတ္တဲ့ ေၾကာင္စီစီ ရယ္စရာ မ်က္လံုးပိုင္႐ွင္ေတြကေတာ့ ေျပးတာလည္းမဟုတ္၊ တြားတာလည္း မဟုတ္၊ ေဘးတိုက္ခြက်က် ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ သျဲပင္ေသာင္ျပင္စပ္မွာ ခ်ီတက္လို႔ လာပါၿပီ။ အ့ံဘြယ္ ရင္အုပ္ကာ သံခ်ပ္ေတြနဲ႔ မာေက်ာတဲ့ အခြံထူေတြကို ထမ္းပိုးလို႔ ျမင္ျမင္သမွ် ဖမ္းညႇပ္မယ့္ လက္မႀကီးႏွစ္ဖက္ကို ရမ္းခါၿပီးေတာ့ေပါ့။ သူတို႔ရဲ႔ စိုစြတ္တဲ့ ပါးဟက္ေတြေၾကာင့္ ကုန္းေပၚမွာ ေနႏိုင္ၿပီး ေလွာ္တက္လို ေျခေခ်ာင္းေတြေၾကာင့္ ေရမွာလည္း ကူးႏိုင္တဲ့ ဂဏန္းေကာင္ကေလးေတြ။
ဒီေကာင္ေလးေတြဟာ ေသာင္ျပင္မွာ ေလွ်ာက္လို႔ အားရရင္ ေရထဲဆင္းလာၾကတာ ဓမၼတာပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႔ ရင္အုပ္ကာ သံခ်ပ္ေတြနဲ႔ စူးထက္တဲ့ လက္မႀကီးေတြဟာ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ျဖံဳေလာက္စရာ အေႏွာက္အယွက္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ စုပ္ခြက္ပါတဲ့ လက္တံ ၾကားမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္ ပါလာတဲ့ ေကာင္ေလးေတြဟာ က်ဳပ္အတြက္ အေကာင္းဆံုး ညစာေတြေပါ့။
ေဟာ ... စားရင္းေသာက္ရင္းနဲ႔ အေမွာင္ခ်ဥ္းလာပါေပါ့။ ဟိုခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဟိုတစု သည္တစုနဲ႔ စူးလက္ေတာက္ပေနတဲ့ အရာေတြဟာ ဘာပါလိမ့္။ ဟင္ ဒီအရာေတြဟာ ေလွႀကီးတစင္းရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖာထြက္ေနတဲ့ အရာေတြပါလား။ ေလွဆိုေတာ့ လူေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ႏိုင္တယ္။ လူကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေ႐ွာင္မွ။ လူေတြဟာ သိတ္ဥာဏ္မ်ားတယ္။ ပိုက္ျခံဳပိုက္တန္းေတြနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ကို မ်ိဳးျပဳန္းေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြ။ က်ဳပ္က ငါးေတြလို ခပ္အအ ေကာင္မဟုတ္ဘူး။ အႏၱရာယ္ကို သတိထားတယ္။ အခုဟာက ပိုက္ျခံဳတန္းလည္း မဟုတ္၊ ဘာပါလိမ့္။ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြပဲ ပင္လယ္ႀကီးထဲ ေရေသာက္ဆင္းၾကတာ လား။ ေရျပင္ထက္မွာ အလင္းေရာင္ေတြ ဟိုမွာ သည္မွာ မြစာၾကဲလို႔။ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ။ ေလ့လာၾကည့္ဦးမွ။
အမယ္ ေရေသာက္ဆင္းတဲ့ ၾကယ္ေတြအနားမွာ ကင္းမြန္အေကာင္ငယ္ေလးေတြ စုျပံဳ တိုးေ၀ွ႔ေနၾကပါလား။ ေဟ့ .. ေဟ့ ေနၾကဦး၊ ဘာအတြက္ တိုးေနၾကတာလဲ။ ကၽြတ္..... စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ က်ဳပ္ေမးေနတာ ဘယ္သူမွ မေျဖဘူး။ ငါးေတြက ထံု အအ၊ ကင္းမြန္ေတြက ထူနန။ က်ဳပ္နဲ႔ အမ်ိဳးတူေပမယ့္ က်ဳပ္က ဒီေကာင္ေလးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ဘူး။ အစြမ္းတုံး အစတံုးေတြ။ ၾကည့္ေလ ေမးတာမေျဖဘဲ ေ႐ွ႔ကိုပဲ နင္းကန္ၿပီး စုျပံဳတိုးေ၀ွ႔ေနၾကတယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာေတြ တိုးတယ္ကြာ တိုးတယ္။
အိုး.... မ်က္စိကိ်န္းလိုက္တာ။ ၾကယ္တာရာေတြ သိန္းေသာင္းခ်ီတဲ့ အလင္းေရာင္မ်ိဳးနဲ႔ ဒီေလာက္လင္းတဲ့ အလင္းအား ဘယ္မွာမ်ား ႐ွိလိမ့္မတုန္း။ အလင္းေအာက္မွာ က်ဳပ္တေကာင္တည္း အႀကီးဆံုး၊ အထြားဆံုး။ က်ဳပ္ဗလ က်ဳပ္အလွကို အေကာင္ကေလးေတြ ၾကားမွာ အထင္းသား ျမင္ေနရတယ္။ တိုးရင္း တိုးရင္း ဇိမ္ေတြ႔လို႔ေကာင္းတုန္း ျဗဳန္းဆို အလင္းေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေပါ့။ ၾကယ္ေတြ မိုးေပၚျပန္တက္ကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႔။ ေစာေစာက ဟိုတစု သည္တစု အလင္းစုေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ပါလိမ့္။
ေဟာ ေတြ႔ၿပီ ေတြ႔ၿပီ။ ဟို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အလင္းေတြ သြားစုေနတာကိုး။ တိုးၾကေဟ့၊ တိုးၾက... တခုတည္းေသာ အလင္းစုဆီ တိုး၀င္ၾက။ အေကာင္ငယ္ကေလးေတြ ၾကားမွာ က်ဳပ္ဗလႀကီး အားကိုးၿပီး ေ႐ွ႔ဆံုးကေပါ့။ တခုတည္းေသာ အလင္းစုေအာက္ေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္ေက်နပ္သြားတယ္။ 'ဘာရမလဲ ငါကြ' ဆိုတဲ့ မာန္မာနနဲ႔ေပါ့။
က်ဳပ္တို႔လို ဟိုသည္စု ေနတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြဆီက ကင္းမြန္ငယ္ကေလးေတြ အားလံုး တခုတည္းေသာ အလင္းစုႀကီးဆီ စုျပံဳေရာက္ေနလိုက္ၾကတာ ဧရာမ အစုအေ၀း ႀကီးေပါ့။ ဘာမွန္းမသိ တိုးေနလိုက္ၾကတာလဲ ၾကာလာေတာ့ မြန္းၾကပ္သလိုေတာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေနရာဟာ လံုျခံဳမႈ မ႐ွိဘူး။ အႏၱရာယ္ အေငြ႔အသက္ ႐ွိတယ္ဆိုတာ ထူအအ ကင္းမြန္ေကာင္ေတြ မသိေပမယ့္ က်ဳပ္သိလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ဘက္ကို အျမန္ဆံုး တိုးထြက္လိုက္တယ္။ တိုး..... တိုး... အျပင္ဘက္ကို တိုး။ ဟင္း... ဘယ္လိုပါလိမ့္။ တိုးေနလိုက္ တာ အျပင္ဘက္ မေရာက္ပဲ အတြင္းကိုဘဲ ျပန္, ျပန္ ေရာက္လာပါေပါ့။
တခ်ိန္ထက္ တခ်ိန္ ပိုၿပီး မြန္းၾကပ္လာတယ္ပါလား။ ထြက္ေပါက္ ဘယ္မွာလဲ ထြက္ေပါက္။ အလို.... အျပင္ဘက္ကို ဘယ္ေရာက္ႏိုင္လိမ့္မတုန္း။ ပိုက္၀ိုင္း မိေနပါပေကာ။ တိုး၀င္လာတုန္းက အလင္းစုကို အာ႐ံုေရာက္ေနတာနဲ႔ ပိုက္ကို မျမင္မိပါလား။ မဟုတ္ဘူး။ ပိုက္က ႐ွိကို မ႐ွိေသးတာပါ။ အလင္းစုႀကီးေအာက္ က်ဳပ္တို႔ အားလံုးေရာက္ေတာ့မွ အျပင္ဘက္က ပိုက္၀ိုင္းလိုက္တာ ေနမွာ။ ဒါေတြဟာ လူေတြရဲ႔ တမင္တကာ ျပဳလုပ္ ဖန္တီးခ်က္ေတြပါလား။
က်ဳပ္မွာ ႐ွိတဲ့ သန္မာၿပီး စုပ္ခြက္ပါတဲ့ လက္ေတြ၊ ရန္သူကို လွည့္စားလို႔ရတဲ့ မင္ရည္အိတ္ေတြ သြားပါၿပီ။ ဘာမွ အသံုးခ်လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ အထင္ႀကီးၿပီး လူေတြရဲ႔ လွည့္စားမႈ အလင္းေထာင္ေခ်ာက္ေအာက္ကို ေရာက္ေနပါေပါ့လား။ ဘုရား... ဘုရား...။ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္အတြက္ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္စကားသံ တခ်ိဳ႔ကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကားလိုက္ရေတာ့တယ္။
"ဒီမွာ ၾကည့္ၾကစမ္းေဟ့။ နည္းတဲ့ အေကာင္ႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကင္းမြန္ေတြၾကားမွာ ျပည္ႀကီးငါးလို႔ေခၚတဲ့ 'ကင္းမြန္ဘဲလိပ္'ႀကီး တေကာင္။ ဧရာမ ကင္းမြန္ဘဲလိပ္ႀကီး၊ အသားတိုးတိုး အဆီၿဖိဳးၿဖိဳး အေတာ္ အခ်ိန္စီးမယ့္ အေကာင္ႀကီး။ လမ္းမွားၿပီး ၀င္လာတယ္။ ပြတာပဲေဟ့။ ဟိုတယ္မွာ သြားသြင္းရလို႔ေတာ့ကြာ"။ ။
မိခ်မ္းေ၀။
{လူထုစာအုပ္တိုက္က ထုတ္တဲ့ "ကမာရင္ကြဲ နဲ႔ အျခားပင္လယ္၀တၳဳတိုမ်ား" စာအုပ္က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
[မာယာ စာအုပ္ August 15, 2003 မွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ထပ္မံေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]
Tuesday, July 8, 2008
ၾကပ္ငေခြး
ေရးသူ - ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္
[၁]ျပည္ေတာ္သာပန္းတိုင္ဆီသို႔ ဤတိုင္းျပည္ႀကီးအား ခ်ီတက္ခိုင္းၾကစဥ္ ယခင္ကာလ မ်ားက ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္း၌ မၾကာခဏဆိုသလို လာေရာက္ အပန္းေျဖ ေနထိုင္တတ္ ေလ့ ႐ွိၾကကုန္ေသာ ငေခြးေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ႐ွိၾကသည့္အနက္ စိတ္၀င္စားဘြယ္ရာ ေကာင္းလွလိမ့္မည္ ထင္ရေသာ တေယာက္ေသာ ငေခြး၏အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရးသားေဖာ္ျပျခင္း ျပဳလိုေပသည္။ ဤ၀တၳဳ၏ ဇာတ္ေဆာင္ျဖစ္ေသာ တေယာက္ေသာ ငေခြးအပါအ၀င္ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ယင္းငေခြးတို႔သည္ ေလာကငရဲဘံု ဟူ၍၎၊ ကိုးပါးေျမာက္ ရပ္ျပစ္ဟူ၍၎၊ ေခၚေ၀ၚသမုတ္ထားၾကေသာ အက်ဥ္းေထာင္ႀကီးသို႔ သူတို႔ လူသိုက္သည္ ၀င္လာလိုက္ ထြက္သြားလိုက္၊ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ လမၾကာမီ ျပန္၀င္လာလိုက္ႏွင့္ တံခါးမ႐ွိ ဓါးမ႐ွိဘဲ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ေနၾကေလသည္။ ယင္းသို႔ န၀မေျမာက္ ရပ္ျပစ္အတြင္းသို႔ တံခါးမ႐ွိ ဓါးမ႐ွိဘဲ ထင္သလို ၀င္လိုက္ ထြက္လိုက္ လုပ္ေနၾကကုန္ေသာ ငေခြးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာတို႔ အနက္၊ ဤ၀တၳဳ၏ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ ႀကီး ျဖစ္ေပေသာ တေယာက္ေသာ ငေခြး၏ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ျပျခင္းမျပဳမီ အျခား အျခားေသာ နာမည္ႀကီး ငေခြးအနည္းငယ္တို႔၏ အေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း အၾကမ္းဖ်င္း ေလာက္ေတာ့ ေရးသားေဖာ္ျပျခင္း ျပဳရန္ လိုအပ္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားမွ လူကုံထံ ေၾကးရည္တတ္တို႔သည္ ၎တို႔၏ သားေယာက်္ား ကေလးမ်ားကို မိမိတို႔အသီးသီး၏ နာမည္အေ႐ွ႔မ်ားတြင္ တြမ္၊ ဒစ္ ႏွင့္ ဟယ္ရီ ဟူေသာ ဗိုလ္ဆံဆံ နာမည္မ်ား ေပးေလ့႐ွိတတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ေသာ မဟာဆန္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့ ၎တို႔ အသီးသီး၏ နာမည္မ်ားေ႐ွ႔တြင္ ခင္ေမာင္ေမာင္၊ တင္ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ရင္ေမာင္ေမာင္ ဟူေသာ နန္းဆံဆံ နာမည္ကေလးမ်ားကို တပ္ဆင္ကာ ခင္ေမာင္ေမာင္ဦး၊ တင္ေမာင္ေမာင္ လတ္ ႏွင့္ ခင္ေမာင္သက္ခ်ိဳဦး စသည္ျဖင့္ မွည့္ေလ့႐ွိၾကေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ငေခြးဆိုေသာ နာမည္ သည္ကား အထက္ေဖာ္ျပပါ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမ်ားႏွင့္၎၊ လူကံုထံ ေၾကးရည္တတ္မ်ား၊ မဟာဆန္ခ်င္သူမ်ားႏွင့္၎၊ မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္ေခ်။ ျပဒါးႏွင့္ သံကဲ့သို႔ တလမ္းစီသာ ျဖစ္ေပသည္။ ငေခြးဆိုေသာ နာမည္သည္ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္၎၊ လူကုံထံေၾကးရည္တတ္ မ်ား မဟာဆန္ခ်င္သူမ်ားႏွင့္၎၊ ေ၀းေသာ အလြန္ေ၀းေသာေတာလက္ေက်း႐ြာမ်ားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္ေသာ နာမည္ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲသား ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားႏွင့္ ဘိုးသုည ႀကီးငယ္တို႔က ၎တို႔၏ သားေယာက်္ားေလးမ်ားကို လြယ္လင့္တကူႏွင့္ ခ်စ္စႏိုး ေခၚေ၀ၚျခင္း ျပဳတတ္ၾကေသာ လူထုနာမည္ သို႔မဟုတ္ ျမန္မာ့႐ိုးရာနာမည္ တလံုးမွ်သာလည္း ျဖစ္ေပသည္။ လူဦးေရမ်ားျပားလွေသာ အခ်ိဳ႔ေသာ ေက်း႐ြာမ်ား၌ ငေခြးနာမည္မ်ားသည္ ျမားျပားလြန္းလွ၍ ေခြးျဖဴ၊ ေခြးနီ၊ ေခြးညိဳ၊ ေခြးပုႏွင့္ ေခြးပိန္ စသျဖင့္နာမည္ကြဲကေလး မ်ားကိုပင္ မွည့္ေခၚေလ့ ႐ွိတတ္ၾကေလသည္။
ယင္းသို႔ နာမည္ခြဲမ်ား မွည့္ေခၚျခင္းျပဳေနသည့္ၾကားမွ ငေခြးနာမည္မ်ားသည္ မ်ားျပား ေနရျပန္ကား ငေခြးမ်ားကို ႐ွင္းလင္းသိသာေအာင္ ခြဲျခားျခင္း ျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ ကိုရာေက်ာ္ သား ငေခြး၊ မေခြးမသား ငေခြး၊ ဘုန္းႀကီးေယာက္ဖ ငေခြးႏွင့္ ေဒၚဂြမ္းပံုသမက္ ငေခြး စေသာ နာမ၀ိေသသနမ်ားကို ၎တို႔ရပ္႐ြာ၏ သီးျခား အေနအထားအလိုက္ တပ္ဆင္ေပးထားတတ္ ၾကေလသည္။ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီး၏ တံခါးအတန္တန္ အထပ္ထပ္ကို ထင္သလိုဖြင့္ကာ ၀င္ခ်င္သလို ၀င္ေလ့႐ွိတတ္ၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ အထက္ပါငေခြးမ်ားသည္ ေက်းလက္၏ ရလဒ္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကေလသည္။ သူတို႔၏ မိဘမ်ားသည္ ဆင္းရဲေသာ ေတာင္သူလယ္သမား သား ေတာင္သူလယ္သမားသာ ျဖစ္ၾကေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငေခြးတို႔သည္ ေလာကဓတ္၏ သိပၸံေက်ာင္းမ်ား၌ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မ႐ွိခဲ့ၾကေခ်။ ေတာ႐ြာ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္သာ စာအံၾကရေပသည္။ စာအံၾကသည္ ဆိုရာ၌လည္း ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း အံၾကရသည္ မဟုတ္ေခ်။ မိဘတို႔၏ လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တဖက္မွ ကူညီ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကယင္း၊ မဂၤလာသုတ္ေလာက္ကိုပင္ အႏိုင္ႏိုင္ သင္ၾကားက်က္မွတ္ ခဲ့ရသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ေသစာ ႐ွင္စာေလာက္ ဖတ္တတ္လ်င္ပင္ ငေခြးတို႔ လူသိုက္သည္ ဆင္းရဲေသာ ၎တို႔၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကရေပသည္။ မိမိတို႔အား ထြန္မ်ားကို ႏိုင္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ၎တို႔၏ ဘ၀လမ္းခရီးအတြက္ ၎တို႔ ဘာသာ ျပင္ဆင္လုပ္ကိုင္ၾကရ ႐ွာေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ငေခြးတို႔ လူသိုက္အား ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္သြားေစခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုတို႔သည္ ဤတိုင္းျပည္၌ ဆယ္လီစု ႏွစ္အနည္းငယ္မွ် အတြင္း ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာခဲ့ေပသည္။ ပထမအျဖစ္အပ်က္မွာ ဒုတိယကမၻာစစ္မီးႀကီး ဤတိုင္းျပည္သို႔ ကူးစက္လာျခင္းႏွင့္အတူ ေ၀သာလီျပည္သို႔ သူရဲမ်ား ၀င္သလို ၀င္လာၾက ေသာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ဒုတိယ အျဖစ္အပ်က္သည္ကား ဤတိုင္းျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာၿပီးေနာက္ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္လ်က္႐ွိေနခဲ့ေသာ ျပည္တြင္း စစ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ အျဖစ္အပ်က္ႀကီး ႏွစ္ခုတို႔သည္ မိ႐ိုးဖလာအတိုင္း ေတာလက္ေက်း႐ြာမ်ားတြင္ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကေသာ ငေခြးတို႔လူသိုက္အား ကတၱရာေစးလမ္းမႀကီးမ်ားေပၚသို႔၎၊ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားကို၎၊ လႈပ္ခါ ေမာင္းတင္လိုက္ေပ သည္။ ေျမႀကီးကို ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးတတ္ေသာ အလုပ္အကိုင္ျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ခဲ့ရေသာ ငေခြးတို႔ လူသိုက္အတြက္ ကတၱရာေစးလမ္းမႀကီးမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားတြင္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အလုပ္အကိုင္မ်ား ႐ွာပါးလွေပသည္။ ဘီအက္စ္စီ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ကို ရသူ မ်ားပင္လ်င္ အထက္တန္းစာေရးႀကီး လုပ္ကိုင္ေနရေသာ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားတြင္ ေသစာ႐ွင္စာ မွ်ကိုပင္ အားစိုက္ ဖတ္႐ႈေရးသားျခင္း ျပဳၾကရေသာ ငေခြးတို႔ လူသိုက္ကို အဘယ္သူကမွ် အသံုးမျပဳႏိုင္ၾကေခ်။ ေ႐ႊေက်ာင္းေျပာင္ေျပာင္ ၀မ္းေခါင္ေခါင္ ျဖစ္လာၾကေသာအခါ ငေခြးတို႔ လူသိုက္သည္ ေတာတြင္းသားတို႔ရဲ႔ ဥပေဒအတိုင္း ၎တို႔၏ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအမႈကို လိုက္နာလုပ္ကိုင္ လာၾကရေပေတာ့သည္။ ယင္းသို႔ ျပည္ေတာ္သာ ပန္းတိုင္ဆီသို႔ မင္းလုပ္ ေနၾကသူမ်ားက ဤတိုင္းျပည္အား ခ်ီတက္ခိုင္းေနၾကေသာ ကာလမ်ားအတြင္း ေတာတြင္း သားရဲတို႔၏ ဥပေဒမ်ားကို ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ား၌ ထူေထာင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္လာၾကေသာ ငေခြးတို႔ လူသိုက္အားအက်ဥ္းေထာင္မ်ားအတြင္းသို႔ ေလွာင္ပိတ္ထားၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ မည္ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ျပည္ေတာ္သာေခတ္က ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္း၌ မၾကာခဏဆိုသလို လာေရာက္အပန္းေျဖ ေနထိုင္ေလ့ ႐ွိၾကကုန္ေသာ ငေခြးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ႐ွိၾကသည့္ အနက္၊ ၾကပ္ငေခြး အမည္႐ွိေသာ ဤ၀တၳဳ၏ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ႀကီးအေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ျပျခင္း မျပဳမီ အျခားျခားေသာ နာမည္ႀကီး အနည္းငယ္တို႔၏ အေၾကာင္းမ်ားကို အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရးသားေဖာ္ျပလိုသည္။
[၂]
ေ႐ွးေဟာင္း ပုဂံရာဇ၀င္၌ ရခဲလွေပေသာ ပုဂံျပည္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို စေလငေခြး ဆိုသူ အညၾတတဦးက ရ႐ွိဘူးသည့္အေၾကာင္း ေ႐ွးေဟာင္းရာဇ၀င္မ်ား၌ ေတြ႔႐ွိဖတ္႐ႈဘူး သူမ်ား ႐ွိၾကေပလိမ့္မည္။ စာေရးဆရာႀကီး စစ္ကိုင္းဦးဘိုးသင္းသည္ အထက္ပါ စေလငေခြး အေၾကာင္းကို ရာဇ၀င္၀တၳဳအျဖစ္ျဖင့္ ေရးသားျခင္း ျပဳဘူးေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ရန္ကုန္ ေထာင္ႀကီးအတြင္း၌ နာမည္တလံုးႏွင့္ မၾကခဏ လာေရာက္ေနထိုင္ေလ့႐ွိေသာ စေလ ငေခြး တေယာက္ကမူ မည္သည့္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကိုမွ် မရေခ်။ စေလငေခြးသည္ အထက္ အညာသားတေယာက္ၿပီၿပီ ႐ိုး႐ိုးေျဖာင့္ေျဖာင့္ေနထိုင္ ေျပာဆိုတတ္ေလသည္။ ထိုငေခြးသည္ သူတပါး၏ အသက္ကိုလည္းမသတ္၊ သူတပါး ဥစၥာကိုလည္း မခိုးမ၀ွက္၊ မလုယက္ မတိုက္ခိုက္၊ အရက္ေသစာကိုလည္း မေသာက္စား၊ သူတပါးအိုးအိမ္ႏွင့္ သားမယား ကိုလည္း မက်ဴးေက်ာ္၊ မုသာ၀ါဒကိုလည္း မေျပာဆိုတတ္ေခ်။ ထိုသို႔ ကံငါးပါးကို ထိန္းသိမ္းျခင္း ျပဳလိုက္႐ံုႏွင့္ပင္ စေလငေခြးသည္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္းသို႔ ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ခဲ့ေခ်သည္။ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးကဲ့သို႔ ျမဲျမံေသာ ထိုငေခြးသည္ အဘယ့္အတြက္ ေထာင္ငါးႀကိမ္မွ်ပင္ က်ခဲ့ရသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စေလငေခြးဆိုေသာ နာမည္တလံုးႏွင့္ ထိုငေခြးအမည္႐ွိေသာ ထိုေထာင္က် ကို ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း ျပဳခဲ့ေလသည္။ အညာသားပီပီ ထိုသတၱ၀ါသည္ စကားကို သြယ္၀ိုက္၍ မေျပာတတ္ေခ်။
"ကၽြန္ေတာ္က လူအငွား႐ိုက္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရတဲ့ လူကိုး အကို" ဟု ခပ္တိုတို ႏွင့္ နားလည္လြယ္ေအာင္ စေလငေခြးက ျပန္ေျပာေလသည္။ ထိုသို႔ သူ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရေသာ အလုပ္အကိုင္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုရသည့္အတြက္ ထိုငေခြး သည္ ႐ွက္ေၾကာက္ ၀မ္းနည္းပံုမရေခ်။ ဂုဏ္ပင္ ယူလိုသည့္ဟန္ ႐ွိသည္။
"သည္အတတ္ပညာကို ေတာမွာတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မတတ္ခဲ့ပါဘူးအကို၊ ၿမိဳ႔ေရာက္လာေတာ့မွဘဲ သမုဒၵရာ၀မ္းတထြါအတြက္ မလုပ္ရင္ မျဖစ္ေတာ့လဲ လုပ္ယင္းကိုင္ ယင္း တတ္လာတာပါ" ထိုကဲ့သို႔လည္း ဆက္လက္ေျပာဆိုေလသည္။
"တခါ႐ိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ရသလဲကြ" ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀င္ေငြကို စပ္စပ္စုစု ေမးလိုက္မိသည္။
"အေျခအေနနဲ႔ ေခါင္းလိုက္လို႔ ရတယ္အကို၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ႐ိုက္ေပးရရင္ သိပ္မရပါဘူး၊ စီးပြါးေရးတို႔၊ မိန္းမကိစၥတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး႐ိုက္ေပး ရရင္ေတာ့ ေခါင္းလိုက္ၿပီး ငါးရာက ငါးခ်ီထိ ရပါတယ္" ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိေခါင္းကို ေယာင္၍ပင္ စမ္းၾကည့္မိေလသည္။
ငေခြးသည္ ထိုမွ်ႏွင့္ ရပ္မေနလိုက္ေသးေခ်။ ဆက္ျပန္သည္။
"အယင္တပါတ္ ျမဴနီစပါယ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတုန္းက လမ္းမေတာ္မွာ မဲဆြယ္တဲ့ လူတေယာက္ ေခါင္းကြဲသြားတာ အကို သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႔လိုက္ပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ရာေပါ့အကို... ဒါေပမယ့္ ေစ်းမေကာင္းလွပါဘူး၊ သံုးဆယ္ထဲ ေပးတယ္"
ယင္းသို႔ အငွား႐ိုက္ေပးရေသာ လုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရေသာ စေလငေခြးအျပင္ အာဖ်ံငေခြးဆိုသူတဦးလည္း ႐ွိေသးသည္။ အာဖ်ံငေခြးသည္ စေလငေခြး ကဲ့သို႔ လက္႐ံုးရည္သမားတဦးေတာ့ကား မဟုတ္ေခ်။ သူသည္ ႏွလံုးရည္သမားတဦးေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္ေပသည္။
အာဖ်ံငေခြး ဆိုသည့္အတြက္ ထိုငေခြးသည္ ဘိန္းစားတေယာက္ဟူ၍ မထင္မွတ္ ေစလို။ ထိုသတၱ၀ါသည္ ဘိန္းကိုထားဘိဦး၊ ေဆးလိပ္ကိုမွ်ပင္ ေသာက္တတ္သူတဦး မဟုတ္ေခ်။ သို႔ရာတြင္ အာဖ်ံဟူ၍ တြင္ရျခင္းမွာ ထိုငေခြးသည္ ဘိန္းခ်မႈျဖင့္ ရန္ကုန္ ေထာင္ႀကီးအတြင္းသို႔ သံုးႀကိမ္မွ် လာေရာက္ေနထိုင္ဘူးေသာေႀကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႔ ဆိုလိုက္သည့္အတြက္ အာဖ်ံငေခြးကို ဘိန္းခ်ႏိုင္ေလာက္ေသာ ေၾကးရည္တတ္ႀကီးတဦး တေယာက္ အေနႏွင့္ေတာ့လည္း အထင္မႀကီးသြားေစလိုေပ။ စင္စစ္ အာဖ်ံငေခြးသည္ ဘိန္းခ်ေလ့႐ွိေသာ တ႐ုတ္သူေဌးသူႂကြယ္မ်ားအတြက္ နာမည္ခံ၊ သိုမဟုတ္ အငွားလိုက္ ေထာင္က်ေပးရေသာ သတၱ၀ါတေကာင္မွ်သာ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုထက္႐ွင္းေအာင္ ေရးသား ရလွ်င္ အာဖ်ံငေခြးသည္ ေထာင္က်စားေနေသာ လူတေယာက္ယူ၍ ေရးသားရေပလိမ့္မည္ ထင္ေပသည္။
ယစ္မ်ိဳးဘက္က ၎တို႔၏ ဘိန္းမ်ားကို ဘမ္းဆီးမိေသာ အခါမ်ားတြင္ အဖမ္းခံရေသာ တ႐ုတ္ဘိန္းကုန္သည္မ်ားသည္ ငေခြးကို လိုက္လံ႐ွာေဖြကာ တရားခံအငွားလိုက္ဖို႔ ငွားရမ္း ျခင္း ျပဳေလ့႐ွိၾကသည္။ ငေခြးကလည္း လခေကာင္းေကာင္းရလ်င္ အငွားလိုက္တတ္ေလ သည္။
"မင္းအခုလို ေထာင္က်ခံတဲ့အတြက္ သူတို႔က ဘယ္လို ေပးသလဲကြ" ဟု ကၽြန္ေတာ္က အာဖ်ံငေခြးအား ေမးၾကည့္မိေလသည္။
"အမႈအေနအထားလိုက္ၿပီးေတာ့ ရပါတယ္ဆရာ၊ အမႈကႀကီးေနရင္ ႀကီးသလိုေပး တယ္၊ အမႈငယ္ေနရင္ေတာ့လဲ သူ႔အိုးနဲ႔သူ႔ဆန္ တန္႐ံုေတာ့ ရပါတယ္"
"ေထာင္က်ခံေပးတဲ့အတြက္ တလတလကို ဘယ္ေလာက္ ၀င္ေငြ ႐ွိသလဲဟင္"
"ႏွစ္႐ွည္ရင္ေတာ့ တလတလကို သံုးရာေလာက္ စီတယ္ဆရာ၊ လပိုင္းဆိုရင္ေတာ့ တရာ့ငါးဆယ္၊ ႏွစ္ရာေလာက္ပဲ ရပါတယ္"
ဤကဲ့သို႔ အငွားတရားခံ လိုက္စားေသာ စေလငေခြးႏွင့္ အာဖ်ံငေခြးတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျပင္ ကရင္ငေခြးဆိုေသာ ထိုငေခြးတေယာက္အေၾကာင္းကိုလည္း ေရးသားေဖာ္ျပအပ္သည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ကရင္ငေခြးဆိုေသာ ထိုငေခြးမွာ ကရင္အမ်ိဳးသားတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ ကရင္ အမ်ိဳးသားပီပီ ထိုငေခြးသည္ ႐ိုးသား႐ွက္ေၾကာက္တတ္ေသာ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္ အမူအရာမ်ား ႐ွိေလသည္။ သူသည္ စကားကို မ်ားမ်ားစားစား မေျပာတတ္ေခ်။ ေျပာေသာအခါလည္း တိုတိုေတာင္းေတာင္းသာ ေျပာဆိုတတ္ေလသည္။
ကရင္ငေခြးသည္ အထက္ေဖာ္ျပပါ ငေခြးႏွစ္ေယာက္တို႔ႏွင့္ ျခားနးျခင္း႐ွိေလသည္။ သူသည္ ေထာင္တခါတည္းသာ က်ဘူးသူ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႔တခါမွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွ် က်ရေသာ တခါျဖစ္ေလသည္။
"ဘာမႈႏွင့္ က်တာလဲ ဟင္" ကၽြန္ေတာ္က ကရင္ငေခြးကို ေမးၾကည့္ရေပသည္။
"မေမးပါန႔ဲပေတာ့ အကိုႀကိးရာ"
ကရင္ငေခြးသည္ ၎ေထာင္က်ရေသာအေၾကာင္မ်ားကို မ်ားစြာေျပာဆိုလိုဟန္ မ႐ွိေခ်။
"ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္မႈလို႔ၾကားတယ္- ဟုတ္လားကြ"
ကရင္ငေခြးသည္ ဦးေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပယင္း ၎၏ ေဆးတံတြင္းသို႔ ေဆးတအိုးစာ ထည့္ေလသည္။
[၃]
အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ စေလ၊ အာဖ်ံ ႏွင့္ ကရင္ငေခြး သံုးဦးတို႔အျပင္ အျခား အျခားေသာ ငေခြးေပါင္းေျမာက္ျမားစြာလည္း က်န္႐ွိေပေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤ ၀တၳဳသည္ ၾကပ္ငေခြး၏ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုက်န္ေသာ ငေခြးမ်ားကို ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္၊ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ႀကီးျဖစ္ေသာ ထို ငေခြးတေကာင္၏ အေၾကာင္းကို စတင္ေရး သားေဖာ္ျပဘို႔ သင့္ေလာက္ၿပီဟု ထင္ေပသည္။
ၾကပ္ငေခြးကို အေ၀းကပင္ ျမင္ႏိုင္ေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ၏ နာမည္ ေ႐ွ႔တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ နာမ၀ိေသသနအတိုင္း သူ၏ လည္ပင္းတခုလံုးတြင္ ၾကပ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာေၾကာင့္ ပင္တည္း။ သူ၏နာမည္မွာ ငေခြးျဖစ္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ၏လည္ပင္းတြင္ မ်ားျပားလွေသာ ၾကပ္မ်ားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဘ၀တူ အက်ဥ္းသားမ်ားက နာမ၀ိေသသန တပ္ဆင္ေပးထားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
မည္ကဲ့သို႔ပင္ အ႐ုပ္ဆိုးေလာက္ေအာင္ ၾကပ္မ်ား ျပည့္ႏွက္ေစကာမူလည္း ထိုငေခြး သာ အဆိုေကာင္း၊ အက, ေကာင္းႏွင့္ အမူရာေကာင္း မင္းသမီးတဦးျဖစ္သည္ကား အမွန္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ရန္ကုန္ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ စာဆိုေတာ္ေန႔ က်င္းပစဥ္က ေထာင္က်စာေရး ဆရာမ်ားသည္ ဦးပုည၏ ၀ိဇယျပဇာတ္ကို ျဖစ္သလို ခင္းက်င္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုျပဇာတ္တြင္ ၾကပ္ငေခြးသည္ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ျဖစ္ေသာ မယ္ကု၀ုဏ္ အျဖစ္ျဖင့္ ေ႐ႊပြဲလာမ်ား လက္ခုပ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္း ေပးၾကေလာက္ေအာင္ ကျပ အသံုးေတာ္ခံ သြားေပသည္။
ထိုအတတ္ပညာအား အဘယ္မွာ ေလ့လာသင္ၾကားခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ၾကပ္ငေခြး အား ကၽြန္ေတာ္ ေမးျမန္းၾကည့္မိသည္။ ထိုသို႔ ေမးျမန္းၾကည့္ရာမွ ၾကပ္ငေခြးသည္ ၎၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကို လွန္ေလွာျခင္း ျပဳေပေတာ့သည္။
ၾကပ္ငေခြးသည္ ဟၤသတနယ္သားတဦး ျဖစ္ေလသည္။ အေထာင္-႐ွားခဲဘက္မွ လယ္သမား သားသမီးတဦးလည္း ျဖစ္သည္။ လယ္သမား သားသမီးၿပီၿပီ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး မတိုင္မီ သူသည္ ရန္ကုန္ကဲ့သို႔ ၿမိဳ႔ႀကီး ရပ္ႀကီးကို ထားဘိဦး၊ ဟသၤတသို႔ပင္ တခါတေခါက္မွ် ေရာက္ဘူးသူ မဟုတ္ေခ်။ လယ္တြင္းႏွင့္ ေတာစပ္မ်ားအၾကားတြင္သာ လူျဖစ္ႀကီးျပင္း လာခဲ့ရ သူ ျဖစ္ေလသည္။
အေထာင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတေက်ာင္း၌ ၾကပ္ငေခြးသည္ မဂၤလသုတ္အထိ စာအံခဲ့ရၿပီးေနာက္၊ ကန္ေတာ့ပြဲတပြဲႏွင့္ ႐ွင္သာမေဏ ၀တ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ အဆိုအက ၀ါသနာပါ၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တည္ေထာင္ထားေသာ အရပ္ဇာတ္ကေလးတြင္ ေယာက်္ား မင္းသမီး လုပ္ရေလသည္။
႐ွင္လိင္ျပန္ၿပီးေနာက္၊ ၾကပ္ငေခြးသည္ ဆင္းရဲသား သားသမီးတို႔၏ သဘာ၀အတိုင္း မိဘတို႔ႏွင့္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လယ္လုပ္ရေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ၾကပ္ငေခြးသည္ ေတာင္သူ လယ္သမားဘ၀ႏွင့္ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္ အခြင့္အေရးကို ၾကာ႐ွည္ မရလိုက္ေခ်။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္လာသည္။ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာသည္။ အာ႐ွတိုက္ သာတူညီမွ်ေရးအတြက္ ဟုဆိုကာ သူႀကီးႏွင့္ ၿမိဳ႔ပိုင္မင္းတို႔က ၎အားဖမ္းဆီးၿပီး လွ်င္ ယိုးဒယား-ျမန္မာ မီးရထားလမ္းသို႔ ထည့္လိုက္ၾကသည္။
ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးႏွင့္ ဂ်ပန္အုပ္စိုးမႈတို႔သည္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လယ္လုပ္ကိုင္စား ေသာက္ေနၾကေသာ ၾကပ္ငေခြး၏ ဘ၀အရင္းအျမစ္မ်ားကို တူးေဖာ္ၿဖိဳလွဲ ပစ္လိုက္ၾကေလ သည္။ ၾကပ္ငေခြးသည္ ရဲရင့္သူတဦးၿပီၿပီ ဂ်ပန္တို႔၏ ေသမင္းလမ္းမႀကီး႐ွိ ေခၽြးတပ္စခန္းမွ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္၊ သူသည္ မိမိရပ္႐ြာသို႔ မျပန္၀့ံေတာ့ေခ်။ ဂ်ပန္ တေခတ္လံုးလိုလို သူသည္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာမ်ားသို႔ လွည့္လည္သြားလာရင္း သူ၏ အသက္တေခ်ာင္းကို ႐ွင္ေနေစခဲ့ေပသည္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ႀကီးၿပီး၍ ဂ်ပန္မ်ား လက္နက္ခ် ၾကေသာအခါ ၾကပ္ငေခြးသည္ ေတာအရပ္သို႔ မျပန္ေတာ့ေခ်။ သူသည္ အစားရအေသာက္ရ ေခ်ာင္ခ်ိေသာ က်ဘန္းအလုပ္မ်ားကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၌ ႐ွာေဖြ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနေလသည္။
ယင္းသို႔ က်ဘန္းအလုပ္မ်ားကို ႐ွာေဖြလုပ္ကိုင္ရင္း သူသည္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ လက္ထက္တြင္ သူခိုးဂိုဏ္းႏွင့္ ဆက္သြယ္မိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုသူခိုးဂိုဏ္း သည္ ၿဗိတိသွ် စစ္တပ္မ်ား ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္း သြားၾကေသာအခါ ရပ္ဆိုင္းသြားေလသည္။ အတန္ၾကာ ရပ္ဆိုင္းထားခဲ့ရၿပီးမွ သူခိုးဂိုဏ္း၀င္မ်ားသည္ စစ္ၿပီးေခတ္ ခါးပိုက္ႏိႈက္လုပ္ငန္းကို ျပ၍ စၾကေလသည္။ ထိုဂိုဏ္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္႐ွိေသာ ၾကပ္ငေခြးသည္လည္း ခါးပိုက္ႏိႈက္ျခင္း အတတ္ပညာကို တစထက္တစ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဤ တိုင္းျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာၾကေသာ အခ်ိန္တြင္ ၾကပ္ငေခြး သည္ ေထာင္သံုးႀကိမ္မွ် က်ဘူးေသာ ပုလိပ္စာရင္း၀င္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ ျပည္ေတာ္သာေခတ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ၾကပ္ငေခြးသည္ ေထာင္ခုႏွစ္ႀကိမ္မွ် က်ဘူးလ်က္..... ေထာင္ကို ေထာင္ဟူ၍ပင္ မေအာက္ေမ့ မထင္မွတ္ေတာ့ေခ်။
ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီး အတြင္း၌သာ ငေခြးကို ၎၏လည္ပင္းမွ ၾကပ္မ်ားကို အေၾကာင္း ျပဳ၍ ၾကပ္ငေခြးဟု ေခၚေ၀ၚ ၾကေသာ္လည္း... ေျမေအာက္ႏွင့္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေလာကမွ လူမ်ားကမူ ငေခြး၏ လ်င္ျမန္က်င္လည္မႈကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ စၾကာငေခြးဟု ေခၚေ၀ၚေလ့ ႐ွိၾကေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ စံုစမ္းသိ႐ွိ ရေပသည္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္ျခင္း အတတ္၌ ငေခြးသည္ ပါရဂူတေယာက္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။
အေထြေထြဗဟုသုတကို ရႏိုင္သမွ် ဆည္းပူးေနရသူ တဦးအေနႏွင့္ ၾကပ္ငေခြးထံမွ ခါးပိုက္ႏိႈက္အတတ္ပညာႏွင့္ လုပ္ငန္းအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ စံုစမ္းေမးျမန္းၾကည့္ေပ သည္။
"ခါးပိုက္ႏိႈက္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာကေတာ့... ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ေခါင္းပံုျဖတ္တဲ့ အလုပ္တို႔၊ အျမတ္ႀကီးစားတဲ့ အလုပ္တို႔နဲ႔ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အတူတူပါဘဲ ဆရာ ...၊ အံကြဲတာကေလးေတာ့ ႐ွိသေပါ့.."
ၾကပ္ငေခြးက ဤကဲ့သို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာဆိုလာသည့္အတြက္ "ဘယ္လိုကြဲ တာလဲကြ ဆိုစမ္းပါဦး" ဟု ကၽြန္ေတာ္က ျပန္၍ ေမးလိုက္ရသည္။
"လုပ္ပံုကိုင္ပံုခ်င္း ကြဲသေပါ့ဆရာ၊ ေခါင္းပံုျဖတ္တို႔၊ အျမတ္ႀကီးစားတို႔က လူေတြရဲ႔ အိတ္ေထာင္ထဲက ပိုက္ဆံကို လူသိ႐ွင္ၾကားနဲ႔ တရား၀င္ ႏိႈက္ယူၾကတာပဲ မဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ တိတ္တိတ္ကေလးႏိႈက္ယူၾကတာေပါ့ဗ်ာ"
ကၽြန္ေတာ္သည္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ ၾကပ္ငေခြးကို မ်ားစြာ အထင္ႀကီးမိသည္။ သူ၏ ေျပာဆိုခ်က္ကို အဘယ္သူ ျငင္းႏိုင္သနည္း။
ခါးပိုက္ႏိႈက္တို႔ တတ္အပ္ေသာ အတတ္ပညာႏွင့္ အရည္အခ်င္းမ်ားကို ၾကပ္ငေခြး သည္ ကၽြန္ေတာ္အား ၎၏ တပည့္သူငယ္ကေလးတေယာက္ကဲ့သို႔ အမွတ္ထားကာ ႐ွင္းလင္းျပသေပသည္။ တိုက္ဆြဲႏွင့္ မီးစခ် စ,ေသာ ခါးပိုက္ႏိႈက္တို႔၏ သိပၸံအတတ္မ်ား ကိုလည္း လက္ေတြ႔သင္ၾကားျပသျခင္း ျပ႐ွာသည္။ သို႔ရာတြင္ ထို အတတ္ပညာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤ၀တၳဳ၌ ေဖာ္ျပရန္ လိုအပ္မည္ မထင္ေပ။ ေဖာ္ျပရန္လည္း မသင့္ဟု ထင္သည္။
ၾကပ္ငေခြးသည္ ေထာင္ဆယ္ႀကိမ္မွ်ထိ က်ဘူးသူ ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၎၏ ေနာက္ပိုင္းအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ စိတ္၀င္စားမိေပသည္။ သူ ေထာင္က်ေနတုန္း ကာလမ်ားအတြင္း သားမယားတို႔သည္ အဘယ္သို႔ စားေသာက္ေနထိုင္ၾကသနည္း။
"မင္း .. အခုလို မၾကာခဏ ေထာင္က်ေနေတာ့ေကာ မင္းသားမယားေတြ ဘယ္လို စားေသာက္ေနထိုင္ၾကသလဲ ဟင္" ဟု ကၽြန္ေတာ္သည္ ေမးျမန္းၾကည့္မိသည္။
"ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေထာင္နဲ႔ ရင္းစားေနတဲ့ လူေတြဟာ သားမယား အတည္တက် ယူလို႔ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ ဆရာရယ္၊ မိန္းမေကာင္းကိုသာ ယူရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေထာင္က် ေနတုန္း စားစရာမ႐ွိတာနဲ႔ ဖာျဖစ္ကုန္ေတာ့မေပါ့"
"ဒါျဖင့္ မင္း သားမယား မ႐ွိဘူးေပါ့"
"သားေတာ့ မ႐ွိဘူးဆရာ.. မယားေတာ့ ႐ွိတယ္"
"ေဟ.. မယားေတာ့ ႐ွိတယ္ ဟုတ္လား၊ ဒါျဖင့္ မင္းအခုလို ေထာင္က်ေနတုန္း သူ႔ခမ်ာ ဘယ္လို စားေသာက္ ေနရသလဲကြာ"
"သူ႔ဖာသာသူ လုပ္ကိုင္ ႐ွာေဖြ စားေသာက္ရတာေပါ့ ဆရာ"
"မင္းမယားက ဘာအလုပ္ လုပ္သလဲကြ... ေဆးေပါ့လိပ္ လိပ္သလား၊ စက္ခ်ဳပ္ သလား"
"ခုလို သူတို႔ဖာသာသူတို႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ႏိုင္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လို အေကာင္ေတြကို ဘယ္ လင္လုပ္ပါ့မလဲ ဆရာရယ္"
"ဒါျဖင့္ မင့္မယားက ဘာလုပ္စားေနလို႔လဲကြ..."
"ဖာ လုပ္စားေနတာေပါ့ ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ ဒါကလြဲလို႔ မယားအလုပ္ခံမယ့္ မိန္းမက အ႐ွားသားဘဲ..."
"ေအာ္...ေအာ္...ေအာ္..."
"ကၽြန္ေတာ္ ႏိႈက္ၿပီး ေကၽြးေမြးထားတုန္း... သူလဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေန႐ွာ ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေထာင္က်သြားေရာ၊ သူလဲ စားစရာ မ႐ွိလို႔ အရင္အလုပ္ ျပန္လုပ္ရ႐ွာတာေပါ့.."
"အင္း...အင္း...အင္း..."
"ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္က်ေနတုန္း သူႀကိဳက္တဲ့ လူနဲ႔ေတြ႔လို႔ ညားသြားၾကရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာ မ႐ွိပါဘူး..၊ ေနာက္ထပ္ ဖာတေယာက္ ႐ွာ႐ံုေပါ့ ဆရာရယ္"
ဖာ ႏွင့္ ခါးပိုက္ႏိႈက္တို႔၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ရင္နာနာႏွင့္ နားေထာင္မိ ေလသည္။
ၾကပ္ငေခြးသည္ ထိုင္ရာမွ ထေလသည္။ သူသည္ ပံုစံဆြဲရန္ သူ၏ အေဆာင္သို႔ ျပန္ခ်င္ပံု ရေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုငေခြးအား စီကရက္တဗူး လွမ္းေပးလိုက္ ရသည္။ ၾကပ္ငေခြးသည္ ကၽြန္ေတာ္ေပးေသာ စီးကရက္ဗူးကို ေငးငိုင္ၾကည့္ရာမွ-
"ဖာရယ္-ပုလိပ္ရယ္-ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြရဲ႔ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မ်ားမွ ဇာတ္ေပါင္းမိၾကမလဲ မသိပါဘူး ဆရာရယ္" ဟု ညည္းတြားေျပာဆိုကာ ထြက္သြားပါ ေတာ့ သတည္း။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္
[႐ႈမ၀ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (?)]
{၁၃၆၂ ခု၊ တေပါင္းလကြယ္ေန႔၊ 2001 March ၂၃ ထုတ္ မာယာမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး စာမူကို အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ထပ္မံေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္}
ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားမွ လူကုံထံ ေၾကးရည္တတ္တို႔သည္ ၎တို႔၏ သားေယာက်္ား ကေလးမ်ားကို မိမိတို႔အသီးသီး၏ နာမည္အေ႐ွ႔မ်ားတြင္ တြမ္၊ ဒစ္ ႏွင့္ ဟယ္ရီ ဟူေသာ ဗိုလ္ဆံဆံ နာမည္မ်ား ေပးေလ့႐ွိတတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ေသာ မဟာဆန္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့ ၎တို႔ အသီးသီး၏ နာမည္မ်ားေ႐ွ႔တြင္ ခင္ေမာင္ေမာင္၊ တင္ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ရင္ေမာင္ေမာင္ ဟူေသာ နန္းဆံဆံ နာမည္ကေလးမ်ားကို တပ္ဆင္ကာ ခင္ေမာင္ေမာင္ဦး၊ တင္ေမာင္ေမာင္ လတ္ ႏွင့္ ခင္ေမာင္သက္ခ်ိဳဦး စသည္ျဖင့္ မွည့္ေလ့႐ွိၾကေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ငေခြးဆိုေသာ နာမည္ သည္ကား အထက္ေဖာ္ျပပါ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမ်ားႏွင့္၎၊ လူကံုထံ ေၾကးရည္တတ္မ်ား၊ မဟာဆန္ခ်င္သူမ်ားႏွင့္၎၊ မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္ေခ်။ ျပဒါးႏွင့္ သံကဲ့သို႔ တလမ္းစီသာ ျဖစ္ေပသည္။ ငေခြးဆိုေသာ နာမည္သည္ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္၎၊ လူကုံထံေၾကးရည္တတ္ မ်ား မဟာဆန္ခ်င္သူမ်ားႏွင့္၎၊ ေ၀းေသာ အလြန္ေ၀းေသာေတာလက္ေက်း႐ြာမ်ားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္ေသာ နာမည္ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲသား ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားႏွင့္ ဘိုးသုည ႀကီးငယ္တို႔က ၎တို႔၏ သားေယာက်္ားေလးမ်ားကို လြယ္လင့္တကူႏွင့္ ခ်စ္စႏိုး ေခၚေ၀ၚျခင္း ျပဳတတ္ၾကေသာ လူထုနာမည္ သို႔မဟုတ္ ျမန္မာ့႐ိုးရာနာမည္ တလံုးမွ်သာလည္း ျဖစ္ေပသည္။ လူဦးေရမ်ားျပားလွေသာ အခ်ိဳ႔ေသာ ေက်း႐ြာမ်ား၌ ငေခြးနာမည္မ်ားသည္ ျမားျပားလြန္းလွ၍ ေခြးျဖဴ၊ ေခြးနီ၊ ေခြးညိဳ၊ ေခြးပုႏွင့္ ေခြးပိန္ စသျဖင့္နာမည္ကြဲကေလး မ်ားကိုပင္ မွည့္ေခၚေလ့ ႐ွိတတ္ၾကေလသည္။
ယင္းသို႔ နာမည္ခြဲမ်ား မွည့္ေခၚျခင္းျပဳေနသည့္ၾကားမွ ငေခြးနာမည္မ်ားသည္ မ်ားျပား ေနရျပန္ကား ငေခြးမ်ားကို ႐ွင္းလင္းသိသာေအာင္ ခြဲျခားျခင္း ျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ ကိုရာေက်ာ္ သား ငေခြး၊ မေခြးမသား ငေခြး၊ ဘုန္းႀကီးေယာက္ဖ ငေခြးႏွင့္ ေဒၚဂြမ္းပံုသမက္ ငေခြး စေသာ နာမ၀ိေသသနမ်ားကို ၎တို႔ရပ္႐ြာ၏ သီးျခား အေနအထားအလိုက္ တပ္ဆင္ေပးထားတတ္ ၾကေလသည္။ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီး၏ တံခါးအတန္တန္ အထပ္ထပ္ကို ထင္သလိုဖြင့္ကာ ၀င္ခ်င္သလို ၀င္ေလ့႐ွိတတ္ၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ အထက္ပါငေခြးမ်ားသည္ ေက်းလက္၏ ရလဒ္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကေလသည္။ သူတို႔၏ မိဘမ်ားသည္ ဆင္းရဲေသာ ေတာင္သူလယ္သမား သား ေတာင္သူလယ္သမားသာ ျဖစ္ၾကေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငေခြးတို႔သည္ ေလာကဓတ္၏ သိပၸံေက်ာင္းမ်ား၌ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မ႐ွိခဲ့ၾကေခ်။ ေတာ႐ြာ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္သာ စာအံၾကရေပသည္။ စာအံၾကသည္ ဆိုရာ၌လည္း ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း အံၾကရသည္ မဟုတ္ေခ်။ မိဘတို႔၏ လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တဖက္မွ ကူညီ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကယင္း၊ မဂၤလာသုတ္ေလာက္ကိုပင္ အႏိုင္ႏိုင္ သင္ၾကားက်က္မွတ္ ခဲ့ရသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ေသစာ ႐ွင္စာေလာက္ ဖတ္တတ္လ်င္ပင္ ငေခြးတို႔ လူသိုက္သည္ ဆင္းရဲေသာ ၎တို႔၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကရေပသည္။ မိမိတို႔အား ထြန္မ်ားကို ႏိုင္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ၎တို႔၏ ဘ၀လမ္းခရီးအတြက္ ၎တို႔ ဘာသာ ျပင္ဆင္လုပ္ကိုင္ၾကရ ႐ွာေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ငေခြးတို႔ လူသိုက္အား ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္သြားေစခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုတို႔သည္ ဤတိုင္းျပည္၌ ဆယ္လီစု ႏွစ္အနည္းငယ္မွ် အတြင္း ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာခဲ့ေပသည္။ ပထမအျဖစ္အပ်က္မွာ ဒုတိယကမၻာစစ္မီးႀကီး ဤတိုင္းျပည္သို႔ ကူးစက္လာျခင္းႏွင့္အတူ ေ၀သာလီျပည္သို႔ သူရဲမ်ား ၀င္သလို ၀င္လာၾက ေသာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ဒုတိယ အျဖစ္အပ်က္သည္ကား ဤတိုင္းျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာၿပီးေနာက္ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္လ်က္႐ွိေနခဲ့ေသာ ျပည္တြင္း စစ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ အျဖစ္အပ်က္ႀကီး ႏွစ္ခုတို႔သည္ မိ႐ိုးဖလာအတိုင္း ေတာလက္ေက်း႐ြာမ်ားတြင္ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကေသာ ငေခြးတို႔လူသိုက္အား ကတၱရာေစးလမ္းမႀကီးမ်ားေပၚသို႔၎၊ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားကို၎၊ လႈပ္ခါ ေမာင္းတင္လိုက္ေပ သည္။ ေျမႀကီးကို ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးတတ္ေသာ အလုပ္အကိုင္ျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ခဲ့ရေသာ ငေခြးတို႔ လူသိုက္အတြက္ ကတၱရာေစးလမ္းမႀကီးမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားတြင္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အလုပ္အကိုင္မ်ား ႐ွာပါးလွေပသည္။ ဘီအက္စ္စီ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ကို ရသူ မ်ားပင္လ်င္ အထက္တန္းစာေရးႀကီး လုပ္ကိုင္ေနရေသာ ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ားတြင္ ေသစာ႐ွင္စာ မွ်ကိုပင္ အားစိုက္ ဖတ္႐ႈေရးသားျခင္း ျပဳၾကရေသာ ငေခြးတို႔ လူသိုက္ကို အဘယ္သူကမွ် အသံုးမျပဳႏိုင္ၾကေခ်။ ေ႐ႊေက်ာင္းေျပာင္ေျပာင္ ၀မ္းေခါင္ေခါင္ ျဖစ္လာၾကေသာအခါ ငေခြးတို႔ လူသိုက္သည္ ေတာတြင္းသားတို႔ရဲ႔ ဥပေဒအတိုင္း ၎တို႔၏ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအမႈကို လိုက္နာလုပ္ကိုင္ လာၾကရေပေတာ့သည္။ ယင္းသို႔ ျပည္ေတာ္သာ ပန္းတိုင္ဆီသို႔ မင္းလုပ္ ေနၾကသူမ်ားက ဤတိုင္းျပည္အား ခ်ီတက္ခိုင္းေနၾကေသာ ကာလမ်ားအတြင္း ေတာတြင္း သားရဲတို႔၏ ဥပေဒမ်ားကို ၿမိဳ႔ႀကီးရပ္ႀကီးမ်ား၌ ထူေထာင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္လာၾကေသာ ငေခြးတို႔ လူသိုက္အားအက်ဥ္းေထာင္မ်ားအတြင္းသို႔ ေလွာင္ပိတ္ထားၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ မည္ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ျပည္ေတာ္သာေခတ္က ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္း၌ မၾကာခဏဆိုသလို လာေရာက္အပန္းေျဖ ေနထိုင္ေလ့ ႐ွိၾကကုန္ေသာ ငေခြးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ႐ွိၾကသည့္ အနက္၊ ၾကပ္ငေခြး အမည္႐ွိေသာ ဤ၀တၳဳ၏ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ႀကီးအေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ျပျခင္း မျပဳမီ အျခားျခားေသာ နာမည္ႀကီး အနည္းငယ္တို႔၏ အေၾကာင္းမ်ားကို အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရးသားေဖာ္ျပလိုသည္။
[၂]
ေ႐ွးေဟာင္း ပုဂံရာဇ၀င္၌ ရခဲလွေပေသာ ပုဂံျပည္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို စေလငေခြး ဆိုသူ အညၾတတဦးက ရ႐ွိဘူးသည့္အေၾကာင္း ေ႐ွးေဟာင္းရာဇ၀င္မ်ား၌ ေတြ႔႐ွိဖတ္႐ႈဘူး သူမ်ား ႐ွိၾကေပလိမ့္မည္။ စာေရးဆရာႀကီး စစ္ကိုင္းဦးဘိုးသင္းသည္ အထက္ပါ စေလငေခြး အေၾကာင္းကို ရာဇ၀င္၀တၳဳအျဖစ္ျဖင့္ ေရးသားျခင္း ျပဳဘူးေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ရန္ကုန္ ေထာင္ႀကီးအတြင္း၌ နာမည္တလံုးႏွင့္ မၾကခဏ လာေရာက္ေနထိုင္ေလ့႐ွိေသာ စေလ ငေခြး တေယာက္ကမူ မည္သည့္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကိုမွ် မရေခ်။ စေလငေခြးသည္ အထက္ အညာသားတေယာက္ၿပီၿပီ ႐ိုး႐ိုးေျဖာင့္ေျဖာင့္ေနထိုင္ ေျပာဆိုတတ္ေလသည္။ ထိုငေခြးသည္ သူတပါး၏ အသက္ကိုလည္းမသတ္၊ သူတပါး ဥစၥာကိုလည္း မခိုးမ၀ွက္၊ မလုယက္ မတိုက္ခိုက္၊ အရက္ေသစာကိုလည္း မေသာက္စား၊ သူတပါးအိုးအိမ္ႏွင့္ သားမယား ကိုလည္း မက်ဴးေက်ာ္၊ မုသာ၀ါဒကိုလည္း မေျပာဆိုတတ္ေခ်။ ထိုသို႔ ကံငါးပါးကို ထိန္းသိမ္းျခင္း ျပဳလိုက္႐ံုႏွင့္ပင္ စေလငေခြးသည္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္းသို႔ ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ခဲ့ေခ်သည္။ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးကဲ့သို႔ ျမဲျမံေသာ ထိုငေခြးသည္ အဘယ့္အတြက္ ေထာင္ငါးႀကိမ္မွ်ပင္ က်ခဲ့ရသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စေလငေခြးဆိုေသာ နာမည္တလံုးႏွင့္ ထိုငေခြးအမည္႐ွိေသာ ထိုေထာင္က် ကို ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း ျပဳခဲ့ေလသည္။ အညာသားပီပီ ထိုသတၱ၀ါသည္ စကားကို သြယ္၀ိုက္၍ မေျပာတတ္ေခ်။
"ကၽြန္ေတာ္က လူအငွား႐ိုက္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရတဲ့ လူကိုး အကို" ဟု ခပ္တိုတို ႏွင့္ နားလည္လြယ္ေအာင္ စေလငေခြးက ျပန္ေျပာေလသည္။ ထိုသို႔ သူ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရေသာ အလုပ္အကိုင္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုရသည့္အတြက္ ထိုငေခြး သည္ ႐ွက္ေၾကာက္ ၀မ္းနည္းပံုမရေခ်။ ဂုဏ္ပင္ ယူလိုသည့္ဟန္ ႐ွိသည္။
"သည္အတတ္ပညာကို ေတာမွာတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မတတ္ခဲ့ပါဘူးအကို၊ ၿမိဳ႔ေရာက္လာေတာ့မွဘဲ သမုဒၵရာ၀မ္းတထြါအတြက္ မလုပ္ရင္ မျဖစ္ေတာ့လဲ လုပ္ယင္းကိုင္ ယင္း တတ္လာတာပါ" ထိုကဲ့သို႔လည္း ဆက္လက္ေျပာဆိုေလသည္။
"တခါ႐ိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ရသလဲကြ" ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀င္ေငြကို စပ္စပ္စုစု ေမးလိုက္မိသည္။
"အေျခအေနနဲ႔ ေခါင္းလိုက္လို႔ ရတယ္အကို၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ႐ိုက္ေပးရရင္ သိပ္မရပါဘူး၊ စီးပြါးေရးတို႔၊ မိန္းမကိစၥတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး႐ိုက္ေပး ရရင္ေတာ့ ေခါင္းလိုက္ၿပီး ငါးရာက ငါးခ်ီထိ ရပါတယ္" ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိေခါင္းကို ေယာင္၍ပင္ စမ္းၾကည့္မိေလသည္။
ငေခြးသည္ ထိုမွ်ႏွင့္ ရပ္မေနလိုက္ေသးေခ်။ ဆက္ျပန္သည္။
"အယင္တပါတ္ ျမဴနီစပါယ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတုန္းက လမ္းမေတာ္မွာ မဲဆြယ္တဲ့ လူတေယာက္ ေခါင္းကြဲသြားတာ အကို သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႔လိုက္ပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ရာေပါ့အကို... ဒါေပမယ့္ ေစ်းမေကာင္းလွပါဘူး၊ သံုးဆယ္ထဲ ေပးတယ္"
ယင္းသို႔ အငွား႐ိုက္ေပးရေသာ လုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရေသာ စေလငေခြးအျပင္ အာဖ်ံငေခြးဆိုသူတဦးလည္း ႐ွိေသးသည္။ အာဖ်ံငေခြးသည္ စေလငေခြး ကဲ့သို႔ လက္႐ံုးရည္သမားတဦးေတာ့ကား မဟုတ္ေခ်။ သူသည္ ႏွလံုးရည္သမားတဦးေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္ေပသည္။
အာဖ်ံငေခြး ဆိုသည့္အတြက္ ထိုငေခြးသည္ ဘိန္းစားတေယာက္ဟူ၍ မထင္မွတ္ ေစလို။ ထိုသတၱ၀ါသည္ ဘိန္းကိုထားဘိဦး၊ ေဆးလိပ္ကိုမွ်ပင္ ေသာက္တတ္သူတဦး မဟုတ္ေခ်။ သို႔ရာတြင္ အာဖ်ံဟူ၍ တြင္ရျခင္းမွာ ထိုငေခြးသည္ ဘိန္းခ်မႈျဖင့္ ရန္ကုန္ ေထာင္ႀကီးအတြင္းသို႔ သံုးႀကိမ္မွ် လာေရာက္ေနထိုင္ဘူးေသာေႀကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႔ ဆိုလိုက္သည့္အတြက္ အာဖ်ံငေခြးကို ဘိန္းခ်ႏိုင္ေလာက္ေသာ ေၾကးရည္တတ္ႀကီးတဦး တေယာက္ အေနႏွင့္ေတာ့လည္း အထင္မႀကီးသြားေစလိုေပ။ စင္စစ္ အာဖ်ံငေခြးသည္ ဘိန္းခ်ေလ့႐ွိေသာ တ႐ုတ္သူေဌးသူႂကြယ္မ်ားအတြက္ နာမည္ခံ၊ သိုမဟုတ္ အငွားလိုက္ ေထာင္က်ေပးရေသာ သတၱ၀ါတေကာင္မွ်သာ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုထက္႐ွင္းေအာင္ ေရးသား ရလွ်င္ အာဖ်ံငေခြးသည္ ေထာင္က်စားေနေသာ လူတေယာက္ယူ၍ ေရးသားရေပလိမ့္မည္ ထင္ေပသည္။
ယစ္မ်ိဳးဘက္က ၎တို႔၏ ဘိန္းမ်ားကို ဘမ္းဆီးမိေသာ အခါမ်ားတြင္ အဖမ္းခံရေသာ တ႐ုတ္ဘိန္းကုန္သည္မ်ားသည္ ငေခြးကို လိုက္လံ႐ွာေဖြကာ တရားခံအငွားလိုက္ဖို႔ ငွားရမ္း ျခင္း ျပဳေလ့႐ွိၾကသည္။ ငေခြးကလည္း လခေကာင္းေကာင္းရလ်င္ အငွားလိုက္တတ္ေလ သည္။
"မင္းအခုလို ေထာင္က်ခံတဲ့အတြက္ သူတို႔က ဘယ္လို ေပးသလဲကြ" ဟု ကၽြန္ေတာ္က အာဖ်ံငေခြးအား ေမးၾကည့္မိေလသည္။
"အမႈအေနအထားလိုက္ၿပီးေတာ့ ရပါတယ္ဆရာ၊ အမႈကႀကီးေနရင္ ႀကီးသလိုေပး တယ္၊ အမႈငယ္ေနရင္ေတာ့လဲ သူ႔အိုးနဲ႔သူ႔ဆန္ တန္႐ံုေတာ့ ရပါတယ္"
"ေထာင္က်ခံေပးတဲ့အတြက္ တလတလကို ဘယ္ေလာက္ ၀င္ေငြ ႐ွိသလဲဟင္"
"ႏွစ္႐ွည္ရင္ေတာ့ တလတလကို သံုးရာေလာက္ စီတယ္ဆရာ၊ လပိုင္းဆိုရင္ေတာ့ တရာ့ငါးဆယ္၊ ႏွစ္ရာေလာက္ပဲ ရပါတယ္"
ဤကဲ့သို႔ အငွားတရားခံ လိုက္စားေသာ စေလငေခြးႏွင့္ အာဖ်ံငေခြးတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျပင္ ကရင္ငေခြးဆိုေသာ ထိုငေခြးတေယာက္အေၾကာင္းကိုလည္း ေရးသားေဖာ္ျပအပ္သည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ကရင္ငေခြးဆိုေသာ ထိုငေခြးမွာ ကရင္အမ်ိဳးသားတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ ကရင္ အမ်ိဳးသားပီပီ ထိုငေခြးသည္ ႐ိုးသား႐ွက္ေၾကာက္တတ္ေသာ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္ အမူအရာမ်ား ႐ွိေလသည္။ သူသည္ စကားကို မ်ားမ်ားစားစား မေျပာတတ္ေခ်။ ေျပာေသာအခါလည္း တိုတိုေတာင္းေတာင္းသာ ေျပာဆိုတတ္ေလသည္။
ကရင္ငေခြးသည္ အထက္ေဖာ္ျပပါ ငေခြးႏွစ္ေယာက္တို႔ႏွင့္ ျခားနးျခင္း႐ွိေလသည္။ သူသည္ ေထာင္တခါတည္းသာ က်ဘူးသူ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႔တခါမွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွ် က်ရေသာ တခါျဖစ္ေလသည္။
"ဘာမႈႏွင့္ က်တာလဲ ဟင္" ကၽြန္ေတာ္က ကရင္ငေခြးကို ေမးၾကည့္ရေပသည္။
"မေမးပါန႔ဲပေတာ့ အကိုႀကိးရာ"
ကရင္ငေခြးသည္ ၎ေထာင္က်ရေသာအေၾကာင္မ်ားကို မ်ားစြာေျပာဆိုလိုဟန္ မ႐ွိေခ်။
"ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္မႈလို႔ၾကားတယ္- ဟုတ္လားကြ"
ကရင္ငေခြးသည္ ဦးေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပယင္း ၎၏ ေဆးတံတြင္းသို႔ ေဆးတအိုးစာ ထည့္ေလသည္။
[၃]
အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ စေလ၊ အာဖ်ံ ႏွင့္ ကရင္ငေခြး သံုးဦးတို႔အျပင္ အျခား အျခားေသာ ငေခြးေပါင္းေျမာက္ျမားစြာလည္း က်န္႐ွိေပေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤ ၀တၳဳသည္ ၾကပ္ငေခြး၏ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုက်န္ေသာ ငေခြးမ်ားကို ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္၊ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ႀကီးျဖစ္ေသာ ထို ငေခြးတေကာင္၏ အေၾကာင္းကို စတင္ေရး သားေဖာ္ျပဘို႔ သင့္ေလာက္ၿပီဟု ထင္ေပသည္။
ၾကပ္ငေခြးကို အေ၀းကပင္ ျမင္ႏိုင္ေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ၏ နာမည္ ေ႐ွ႔တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ နာမ၀ိေသသနအတိုင္း သူ၏ လည္ပင္းတခုလံုးတြင္ ၾကပ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာေၾကာင့္ ပင္တည္း။ သူ၏နာမည္မွာ ငေခြးျဖစ္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ၏လည္ပင္းတြင္ မ်ားျပားလွေသာ ၾကပ္မ်ားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဘ၀တူ အက်ဥ္းသားမ်ားက နာမ၀ိေသသန တပ္ဆင္ေပးထားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
မည္ကဲ့သို႔ပင္ အ႐ုပ္ဆိုးေလာက္ေအာင္ ၾကပ္မ်ား ျပည့္ႏွက္ေစကာမူလည္း ထိုငေခြး သာ အဆိုေကာင္း၊ အက, ေကာင္းႏွင့္ အမူရာေကာင္း မင္းသမီးတဦးျဖစ္သည္ကား အမွန္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ရန္ကုန္ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ စာဆိုေတာ္ေန႔ က်င္းပစဥ္က ေထာင္က်စာေရး ဆရာမ်ားသည္ ဦးပုည၏ ၀ိဇယျပဇာတ္ကို ျဖစ္သလို ခင္းက်င္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုျပဇာတ္တြင္ ၾကပ္ငေခြးသည္ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ျဖစ္ေသာ မယ္ကု၀ုဏ္ အျဖစ္ျဖင့္ ေ႐ႊပြဲလာမ်ား လက္ခုပ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္း ေပးၾကေလာက္ေအာင္ ကျပ အသံုးေတာ္ခံ သြားေပသည္။
ထိုအတတ္ပညာအား အဘယ္မွာ ေလ့လာသင္ၾကားခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ၾကပ္ငေခြး အား ကၽြန္ေတာ္ ေမးျမန္းၾကည့္မိသည္။ ထိုသို႔ ေမးျမန္းၾကည့္ရာမွ ၾကပ္ငေခြးသည္ ၎၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကို လွန္ေလွာျခင္း ျပဳေပေတာ့သည္။
ၾကပ္ငေခြးသည္ ဟၤသတနယ္သားတဦး ျဖစ္ေလသည္။ အေထာင္-႐ွားခဲဘက္မွ လယ္သမား သားသမီးတဦးလည္း ျဖစ္သည္။ လယ္သမား သားသမီးၿပီၿပီ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး မတိုင္မီ သူသည္ ရန္ကုန္ကဲ့သို႔ ၿမိဳ႔ႀကီး ရပ္ႀကီးကို ထားဘိဦး၊ ဟသၤတသို႔ပင္ တခါတေခါက္မွ် ေရာက္ဘူးသူ မဟုတ္ေခ်။ လယ္တြင္းႏွင့္ ေတာစပ္မ်ားအၾကားတြင္သာ လူျဖစ္ႀကီးျပင္း လာခဲ့ရ သူ ျဖစ္ေလသည္။
အေထာင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတေက်ာင္း၌ ၾကပ္ငေခြးသည္ မဂၤလသုတ္အထိ စာအံခဲ့ရၿပီးေနာက္၊ ကန္ေတာ့ပြဲတပြဲႏွင့္ ႐ွင္သာမေဏ ၀တ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ အဆိုအက ၀ါသနာပါ၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တည္ေထာင္ထားေသာ အရပ္ဇာတ္ကေလးတြင္ ေယာက်္ား မင္းသမီး လုပ္ရေလသည္။
႐ွင္လိင္ျပန္ၿပီးေနာက္၊ ၾကပ္ငေခြးသည္ ဆင္းရဲသား သားသမီးတို႔၏ သဘာ၀အတိုင္း မိဘတို႔ႏွင့္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လယ္လုပ္ရေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ၾကပ္ငေခြးသည္ ေတာင္သူ လယ္သမားဘ၀ႏွင့္ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္ အခြင့္အေရးကို ၾကာ႐ွည္ မရလိုက္ေခ်။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္လာသည္။ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာသည္။ အာ႐ွတိုက္ သာတူညီမွ်ေရးအတြက္ ဟုဆိုကာ သူႀကီးႏွင့္ ၿမိဳ႔ပိုင္မင္းတို႔က ၎အားဖမ္းဆီးၿပီး လွ်င္ ယိုးဒယား-ျမန္မာ မီးရထားလမ္းသို႔ ထည့္လိုက္ၾကသည္။
ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးႏွင့္ ဂ်ပန္အုပ္စိုးမႈတို႔သည္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လယ္လုပ္ကိုင္စား ေသာက္ေနၾကေသာ ၾကပ္ငေခြး၏ ဘ၀အရင္းအျမစ္မ်ားကို တူးေဖာ္ၿဖိဳလွဲ ပစ္လိုက္ၾကေလ သည္။ ၾကပ္ငေခြးသည္ ရဲရင့္သူတဦးၿပီၿပီ ဂ်ပန္တို႔၏ ေသမင္းလမ္းမႀကီး႐ွိ ေခၽြးတပ္စခန္းမွ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္၊ သူသည္ မိမိရပ္႐ြာသို႔ မျပန္၀့ံေတာ့ေခ်။ ဂ်ပန္ တေခတ္လံုးလိုလို သူသည္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာမ်ားသို႔ လွည့္လည္သြားလာရင္း သူ၏ အသက္တေခ်ာင္းကို ႐ွင္ေနေစခဲ့ေပသည္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ႀကီးၿပီး၍ ဂ်ပန္မ်ား လက္နက္ခ် ၾကေသာအခါ ၾကပ္ငေခြးသည္ ေတာအရပ္သို႔ မျပန္ေတာ့ေခ်။ သူသည္ အစားရအေသာက္ရ ေခ်ာင္ခ်ိေသာ က်ဘန္းအလုပ္မ်ားကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၌ ႐ွာေဖြ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနေလသည္။
ယင္းသို႔ က်ဘန္းအလုပ္မ်ားကို ႐ွာေဖြလုပ္ကိုင္ရင္း သူသည္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ လက္ထက္တြင္ သူခိုးဂိုဏ္းႏွင့္ ဆက္သြယ္မိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုသူခိုးဂိုဏ္း သည္ ၿဗိတိသွ် စစ္တပ္မ်ား ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္း သြားၾကေသာအခါ ရပ္ဆိုင္းသြားေလသည္။ အတန္ၾကာ ရပ္ဆိုင္းထားခဲ့ရၿပီးမွ သူခိုးဂိုဏ္း၀င္မ်ားသည္ စစ္ၿပီးေခတ္ ခါးပိုက္ႏိႈက္လုပ္ငန္းကို ျပ၍ စၾကေလသည္။ ထိုဂိုဏ္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္႐ွိေသာ ၾကပ္ငေခြးသည္လည္း ခါးပိုက္ႏိႈက္ျခင္း အတတ္ပညာကို တစထက္တစ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဤ တိုင္းျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာၾကေသာ အခ်ိန္တြင္ ၾကပ္ငေခြး သည္ ေထာင္သံုးႀကိမ္မွ် က်ဘူးေသာ ပုလိပ္စာရင္း၀င္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ ျပည္ေတာ္သာေခတ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ၾကပ္ငေခြးသည္ ေထာင္ခုႏွစ္ႀကိမ္မွ် က်ဘူးလ်က္..... ေထာင္ကို ေထာင္ဟူ၍ပင္ မေအာက္ေမ့ မထင္မွတ္ေတာ့ေခ်။
ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီး အတြင္း၌သာ ငေခြးကို ၎၏လည္ပင္းမွ ၾကပ္မ်ားကို အေၾကာင္း ျပဳ၍ ၾကပ္ငေခြးဟု ေခၚေ၀ၚ ၾကေသာ္လည္း... ေျမေအာက္ႏွင့္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေလာကမွ လူမ်ားကမူ ငေခြး၏ လ်င္ျမန္က်င္လည္မႈကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ စၾကာငေခြးဟု ေခၚေ၀ၚေလ့ ႐ွိၾကေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ စံုစမ္းသိ႐ွိ ရေပသည္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္ျခင္း အတတ္၌ ငေခြးသည္ ပါရဂူတေယာက္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။
အေထြေထြဗဟုသုတကို ရႏိုင္သမွ် ဆည္းပူးေနရသူ တဦးအေနႏွင့္ ၾကပ္ငေခြးထံမွ ခါးပိုက္ႏိႈက္အတတ္ပညာႏွင့္ လုပ္ငန္းအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ စံုစမ္းေမးျမန္းၾကည့္ေပ သည္။
"ခါးပိုက္ႏိႈက္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာကေတာ့... ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ေခါင္းပံုျဖတ္တဲ့ အလုပ္တို႔၊ အျမတ္ႀကီးစားတဲ့ အလုပ္တို႔နဲ႔ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အတူတူပါဘဲ ဆရာ ...၊ အံကြဲတာကေလးေတာ့ ႐ွိသေပါ့.."
ၾကပ္ငေခြးက ဤကဲ့သို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာဆိုလာသည့္အတြက္ "ဘယ္လိုကြဲ တာလဲကြ ဆိုစမ္းပါဦး" ဟု ကၽြန္ေတာ္က ျပန္၍ ေမးလိုက္ရသည္။
"လုပ္ပံုကိုင္ပံုခ်င္း ကြဲသေပါ့ဆရာ၊ ေခါင္းပံုျဖတ္တို႔၊ အျမတ္ႀကီးစားတို႔က လူေတြရဲ႔ အိတ္ေထာင္ထဲက ပိုက္ဆံကို လူသိ႐ွင္ၾကားနဲ႔ တရား၀င္ ႏိႈက္ယူၾကတာပဲ မဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ တိတ္တိတ္ကေလးႏိႈက္ယူၾကတာေပါ့ဗ်ာ"
ကၽြန္ေတာ္သည္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ ၾကပ္ငေခြးကို မ်ားစြာ အထင္ႀကီးမိသည္။ သူ၏ ေျပာဆိုခ်က္ကို အဘယ္သူ ျငင္းႏိုင္သနည္း။
ခါးပိုက္ႏိႈက္တို႔ တတ္အပ္ေသာ အတတ္ပညာႏွင့္ အရည္အခ်င္းမ်ားကို ၾကပ္ငေခြး သည္ ကၽြန္ေတာ္အား ၎၏ တပည့္သူငယ္ကေလးတေယာက္ကဲ့သို႔ အမွတ္ထားကာ ႐ွင္းလင္းျပသေပသည္။ တိုက္ဆြဲႏွင့္ မီးစခ် စ,ေသာ ခါးပိုက္ႏိႈက္တို႔၏ သိပၸံအတတ္မ်ား ကိုလည္း လက္ေတြ႔သင္ၾကားျပသျခင္း ျပ႐ွာသည္။ သို႔ရာတြင္ ထို အတတ္ပညာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤ၀တၳဳ၌ ေဖာ္ျပရန္ လိုအပ္မည္ မထင္ေပ။ ေဖာ္ျပရန္လည္း မသင့္ဟု ထင္သည္။
ၾကပ္ငေခြးသည္ ေထာင္ဆယ္ႀကိမ္မွ်ထိ က်ဘူးသူ ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၎၏ ေနာက္ပိုင္းအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ စိတ္၀င္စားမိေပသည္။ သူ ေထာင္က်ေနတုန္း ကာလမ်ားအတြင္း သားမယားတို႔သည္ အဘယ္သို႔ စားေသာက္ေနထိုင္ၾကသနည္း။
"မင္း .. အခုလို မၾကာခဏ ေထာင္က်ေနေတာ့ေကာ မင္းသားမယားေတြ ဘယ္လို စားေသာက္ေနထိုင္ၾကသလဲ ဟင္" ဟု ကၽြန္ေတာ္သည္ ေမးျမန္းၾကည့္မိသည္။
"ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေထာင္နဲ႔ ရင္းစားေနတဲ့ လူေတြဟာ သားမယား အတည္တက် ယူလို႔ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ ဆရာရယ္၊ မိန္းမေကာင္းကိုသာ ယူရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေထာင္က် ေနတုန္း စားစရာမ႐ွိတာနဲ႔ ဖာျဖစ္ကုန္ေတာ့မေပါ့"
"ဒါျဖင့္ မင္း သားမယား မ႐ွိဘူးေပါ့"
"သားေတာ့ မ႐ွိဘူးဆရာ.. မယားေတာ့ ႐ွိတယ္"
"ေဟ.. မယားေတာ့ ႐ွိတယ္ ဟုတ္လား၊ ဒါျဖင့္ မင္းအခုလို ေထာင္က်ေနတုန္း သူ႔ခမ်ာ ဘယ္လို စားေသာက္ ေနရသလဲကြာ"
"သူ႔ဖာသာသူ လုပ္ကိုင္ ႐ွာေဖြ စားေသာက္ရတာေပါ့ ဆရာ"
"မင္းမယားက ဘာအလုပ္ လုပ္သလဲကြ... ေဆးေပါ့လိပ္ လိပ္သလား၊ စက္ခ်ဳပ္ သလား"
"ခုလို သူတို႔ဖာသာသူတို႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ႏိုင္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လို အေကာင္ေတြကို ဘယ္ လင္လုပ္ပါ့မလဲ ဆရာရယ္"
"ဒါျဖင့္ မင့္မယားက ဘာလုပ္စားေနလို႔လဲကြ..."
"ဖာ လုပ္စားေနတာေပါ့ ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ ဒါကလြဲလို႔ မယားအလုပ္ခံမယ့္ မိန္းမက အ႐ွားသားဘဲ..."
"ေအာ္...ေအာ္...ေအာ္..."
"ကၽြန္ေတာ္ ႏိႈက္ၿပီး ေကၽြးေမြးထားတုန္း... သူလဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေန႐ွာ ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေထာင္က်သြားေရာ၊ သူလဲ စားစရာ မ႐ွိလို႔ အရင္အလုပ္ ျပန္လုပ္ရ႐ွာတာေပါ့.."
"အင္း...အင္း...အင္း..."
"ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္က်ေနတုန္း သူႀကိဳက္တဲ့ လူနဲ႔ေတြ႔လို႔ ညားသြားၾကရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာ မ႐ွိပါဘူး..၊ ေနာက္ထပ္ ဖာတေယာက္ ႐ွာ႐ံုေပါ့ ဆရာရယ္"
ဖာ ႏွင့္ ခါးပိုက္ႏိႈက္တို႔၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ရင္နာနာႏွင့္ နားေထာင္မိ ေလသည္။
ၾကပ္ငေခြးသည္ ထိုင္ရာမွ ထေလသည္။ သူသည္ ပံုစံဆြဲရန္ သူ၏ အေဆာင္သို႔ ျပန္ခ်င္ပံု ရေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုငေခြးအား စီကရက္တဗူး လွမ္းေပးလိုက္ ရသည္။ ၾကပ္ငေခြးသည္ ကၽြန္ေတာ္ေပးေသာ စီးကရက္ဗူးကို ေငးငိုင္ၾကည့္ရာမွ-
"ဖာရယ္-ပုလိပ္ရယ္-ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြရဲ႔ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မ်ားမွ ဇာတ္ေပါင္းမိၾကမလဲ မသိပါဘူး ဆရာရယ္" ဟု ညည္းတြားေျပာဆိုကာ ထြက္သြားပါ ေတာ့ သတည္း။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္
[႐ႈမ၀ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (?)]
{၁၃၆၂ ခု၊ တေပါင္းလကြယ္ေန႔၊ 2001 March ၂၃ ထုတ္ မာယာမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး စာမူကို အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ထပ္မံေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္}
Monday, July 7, 2008
မိခင္ေသာက- ဒါကေလးေတာ့ခြင့္ျပဳပါ
ေရးသူ- လူထုေဒၚအမာ
[အေမမာ (လူထုေဒၚအမာ)ရဲ႔ အခုေဖာ္ျပလိုက္တဲ့ ေဆာင္းပါးပါတဲ့ ေ႐ႊေမာ္ကြန္း မဂၢဇင္းကို ကိုခင္ေမာင္ထိုက္တု႔ိ၊ သူငယ္ခ်င္းသိန္းေငြ ဂ်ပန္ကေန ပို႔ေပးလို႔ ဖတ္ရတာ ၁၉၉၉ ဇန္န၀ါရီလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ေဆာင္းပါးေလးဟာ အမွတ္တရ ျဖစ္ၿပီး စြဲေနခဲ့တယ္။ ၂၀၀၃ ခု ႏို၀င္ဘာ၊ မာယာမွာ 'ဖိုးသံစိမ္း' ရဲ႔ 'ဘ၀ကင္းဗတ္ေပၚက သံမဏိစုတ္ခ်က္ၾကမ္း' ၀တၳဳကို ထည့္ေတာ့၊ အေမ့ရဲ႔ ဒီေဆာင္းပါးကို တြဲလ်က္ထည့္မလို႔ ႐ွာတာ၊ အသိမ္းလြန္ၿပီး ႐ွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ ေနာက္တခါ အင္တာနက္ မာယာမွာ ဖိုးသံစိမ္းကို ျပန္တင္ေတာ့လည္း ထပ္႐ွာေသးတယ္။ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။ အခုမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္ေတြ႔လို႔ မာယာ အင္တာနက္ ပရိသတ္ အတြက္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။]
ကၽြန္မ ဧၿပီလ (၄)ရက္ေန႔က သရက္က တေခါက္ျပန္လာခဲ့ျပန္ၿပီ။ ဒီအေၾကာင္းကို ေဆး႐ံုေပၚက ဆရာဦးသုခမ်ားၾကားရင္ "မအမာ.... ေတာ္ေတာ္အပင္ပန္းခံတာပဲဗ်ာ" လို႔ ညည္း ေျပာပ ေျပာေနေလမလား၊ " အင္း ... သံေယာဇဥ္၊ သံေယာဇဥ္" လို႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ေရ႐ြတ္ ေနေလမလားေတာ့ မသိဘူး။
ဆရာဦးသုခ ကၽြန္မကို ဒီလိုေျပာဆိုေနတာကို တကယ္လို႔ ဦးလွ သာ႐ွိေသးရင္ ဆရာ ဦးသုခ ေျပာတာကို သူကလည္း ၾကားတယ္ဆိုရင္ "ေန ေပ့စီ ကိုသုခေရ၊ မေျပာနဲ႔၊ မေျပာနဲ႔၊ သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေပေစ၊ ဒါမွ သူေနႏိုင္မွာ" လို႔မ်ား ေျပာေလမလားလို႔လည္း ေတြးမိရဲ႔။ ဦးလွက သူေျပာေပမယ့္ မရေပဘူးထင္ရင္ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္မအေပၚ ဥေပကၡာ ထားတတ္တယ္ ေလ။
ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ကၽြန္မ အခုလို လုပ္တာကို ဆရာတို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အားနည္းခ်က္ေပါ့ ဆရာရယ္။ တခါတခါေတာ့ သြားခ်င္တယ္။ သမီးေတြကဆိုရင္ အေမပင္ပန္းတယ္ေနာ္၊ မလိုက္ခ်င္နဲ႔ေတာ့လို႔ သူတို႔ သြားတိုင္း ေျပာေနက်။ သားလုပ္တဲ့ လူကေတာင္မွ "အေမ့ေတြ႔ရတာေတာ့ ၀မ္းသာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေမမလာပါနဲ႔ေတာ့၊ သိပ္ပင္ပန္းပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကို မလာေစခ်င္ဘူး" တဲ့။
ကၽြန္မကေတာ့ (၂)ရက္ေန႔က မနက္အေစာႀကီး ထၿပီး (၅)နာရီ ထိုးေတာ့ အိမ္က ကားနဲ႔ ထြက္ၾကတယ္။ ေစာေစာထြက္ႏိုင္မွ ေနမပူမွာ ဟုတ္လား။ ဥတုရာသီက ပူလွၿပီ။ အဖြဲ႔ကေတာ့ ေျမးအငယ္ ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ သမီးေခၽြးမရယ္။ မႏၱေလးက မိတီၳလာကို (၉၂)မိုင္၊ မိတီၳလာက ေက်ာက္ပန္ေတာင္းကို မိုင္ (၆၀)ေက်ာ္ ေလာက္ ေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ေက်ာက္ပန္း ေတာင္းေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႔မကြက္သစ္ထဲက ကၽြန္မတို႔မိတ္ေဆြ ေ႐ႊကုန္သည္ ေဒၚတင္ဦးတို႔ အိမ္မွာ နားၾကေရာ။ ေဒၚတင္ဦးတို႔က မနက္စာေကၽြးတယ္။ သူတို႔အိမ္ကို ဒီခရီးမွာ ဒီလိုပဲ တေထာင့္ ၀င္နားေနက်။ မနက္စာထမင္း ၀င္စားေနက်။ (၂)နာရီေလာက္ နားၿပီးေတာ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ေရနံေခ်ာင္း(၃၄)မိုင္ ခရီးကိုဆက္၊ ေရနံေခ်ာင္း မေကြး (၃၂)မိုင္ခရီးကို လာခဲ့တယ္။ မေကြးေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေနဘက္၊ သပိတ္ေမွာက္ဘက္ သူငယ္ခ်င္း ကိုဆုၿမိဳင္ရဲ႔ဇနီး မုဆိုးမ ဆရာမႀကီး ေဒၚသန္းတင္ကို ခါတိုင္းလို ၀င္ႏႈတ္ဆက္ဦးမယ္လို႔ပဲ။ ႏို႔ေပမယ့္ ေနပူမွာ ေၾကာက္လို႔ ေအာင္လံကို ေစာေစာေရာက္ခ်င္တာနဲ႔ အျပန္မွပဲ ၀င္ေတာ့မယ္လို႔ (၅၁)မိုင္ ခရီး ေတာင္တြင္းႀကီးကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္ေမာင္းခဲ့ၾကတယ္။
ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ ေနက ပူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာေရာက္ခ်င္တယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ခရီးက တြင္ သင့္သေလာက္ေတာ့ မတြင္ဘူး။ အရင္ေခါက္ လာတုန္းက လမ္းျဖတ္သန္းခဟာ မိုင္႐ွည္ အတြက္ ေပးလို႔ရေပမယ့္ ဒီတေခါက္ေတာ့ တခါေတာင္းရင္ (၃၅)က်ပ္ ျဖတ္ျဖတ္ၿပီး လမ္းေၾကးက ေပးရတယ္။ မႏၱေလးက ေရ၀န္း ထိတခါ၊ ေရ၀န္းက မိတီၳလာထိတခါ၊ မိတၳီလာက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းအထိ တခါ၊ လမ္းျဖတ္သန္းခ အလီလီ ေတာင္းေနတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ ဒီတေခါက္ တံတားကူးခေတြကလည္း အရင္လို မဟုတ္ဘူး။ ဒိအျပင္ ၿမိဳ႔၀င္ေၾကး ကလည္း ၿမိဳ႔တိုင္းမွာ ေပးရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္က လင့္ပါတယ္။ ကၽြန္မက စိတ္ေလာ ေနသူ မဟုတ္လား။ ေနပူလို႔ လူပန္းရင္၊ တခုခုျဖစ္ရင္ "အေမ မလိုက္ပါနဲ႔ ဆိုရက္သားနဲ႔ အေမက လိုက္ခ်င္တာ" လို႔ အျပစ္တင္လည္း ခံရဦးမယ္။ ေထာင္ေနတဲ့ လူအိုတေယာက္ မေထာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ လဲသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္လံကို အေစာႀကီး ေရာက္ခ်င္ေနတယ္ ေလ။
မနက္ေစာေစာ ထြက္တဲ့အက်ိဳး ေအာင္လံကို ညေန (၃)နာရီခြဲမွာ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မ စတည္းခ်တဲ့ အိမ္႐ွင္ဦးသန္းျမင့္က ေနပူတဲ့ အခ်ိန္ႀကီး ကၽြန္မ လိုက္လာလို႔ အံ့ၾသ ေနတယ္။ သူ႔ဆီကို ဖံုးဆက္ေျပာဖို႔ က်ိဳးစားေသးေပမယ့္ ဖုန္းက ေခၚလို႔မရလို႔ မဆက္ခဲ့ရဘူးေလ။
မႏၱေလးနဲ႔ ေအာင္လံဟာ မိုင္(၃၃၀) ေလာက္႐ွိတယ္။ ေအာင္လံ ေရာက္ရင္ ဧရာ၀တီကို ကူးရဦးမွာ။ ဟိုဘက္မွာ အခ်ိန္မမီႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြ ဦးသန္းျမင့္အိမ္မွာပဲ နားၾက၊ ညစာ စားၾက၊ အိပ္ၾကတယ္။ မနက္ေတာ့ ေစာေစာထၿပီး ေမာ္ေတာ္ဘုတ္တစင္း ဦးသန္းျမင့္တို႔ ငွားေပးတာနဲ႔ အေနာက္ဘက္ကမ္းကို ကူးခဲ့ၾကတယ္။ ေရေၾကာင္းက ဒီလ ဆိုေတာ့ မက်ဥ္းမက်ယ္မို႔ ကမ္းပါးေစာက္ေစာက္ႀကီးလည္း အ႐ွည္ႀကီး မဆင္းခဲ့ရဘူး။ တဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ သဲေသာင္ျပင္က သံကို ရုန္းၿပီး ကမ္းပါးေစာက္ႀကီးကိုလည္း အေမာတေကာ မတက္ခဲ့ရဘူး။ ေရက မႀကီးမငယ္မို႔ အတက္မွာ တခ်က္၊ ႏွစ္ခ်က္ နား႐ံုနဲ႔ ျမင္းလွည္းကို ေရာက္တယ္။ တခါသြားတုန္းက ေရငယ္တဲ့လမို႔ တဘက္ကမ္းက ကမ္းပါး ေစာက္ႀကီးကို ေနပူပူမွာ တက္လိုက္ရတာ၊ ရင္ေတြကို တဒုန္းဒုန္းခုန္လာတယ္။
ကၽြန္မ သြားခ်င္တဲ့ဆီကို (၈)နာရီမွာ ေရာက္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကေလးေစာင့္ၿပီးရင္ ေတြ႔ရၿပီေလ။ ႏွစ္ဖက္စလံုး ၀မ္းသာလို႔။ စကားေတြ လုယက္ၿပီး ေျပာၾကလို႔။ (၁၅)နစ္ၾကာေတာ့ ျပန္ခဲ့ၾကေရာ။
ဒါဆိုရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ပင္ပန္းခံရက်ိဳးလည္း နပ္တယ္။ ကၽြန္မကို အဆိုခံရမွာစိုးလို႔ ဆရာဦးသုခကို ကၽြန္မ ဘာမွ မေျပာဘဲေနတာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့့ႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ထဲတုန္းက ကၽြန္မ တခါသြားေသးတယ္။ မိုးတြင္းႀကီးဆိုေတာ့ ေရတတန္၊ ကုန္းတတန္ေပါ့။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔ထဲမွာ ေရက ၄ တန္ျဖတ္ရတယ္။ ၾကက္ေမာက္ေတာင္နားက ျပည့္၀႐ွင္ေစတီနားမွာ ကားလမ္းေပၚ ေရေတြ ေက်ာ္ေနတာ ဒူးဆစ္ေပါင္လယ္မကလို႔ (၁)နာရီေလာက္ ေစာင့္ခဲ့ရေသးတယ္။ ေဒါင္းေသေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေတာ့လည္း ေရလာခါနီးၿပီမို႔ ကားရဲ႔စက္အားကို ႐ိုး႐ိုးမကူနဲ႔ စိတ္မခ်ရဘူး၊ ထြန္စက္နဲ႔ ဆြဲကူးပါဆိုလို႔ ထြန္စက္ဆြဲခ (၅၀၀)က်ပ္ေပးၿပီး ထြန္စက္ေနာက္က ႀကိဳးနဲ႔ လိုက္ၿပီး ေဒါင္းေသေခ်ာင္းကို ျဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ မွတ္ပံုတင္ ေမ့က်န္ခဲ့လို႔တဲ့။ ကၽြန္မ ေတြ႔ခြင့္မရခဲ့ဘူး။ အလာႀကီး လာရၿပီးေတာ့မွ မေတြ႔ရေတာ့ မန္းက်ီးပင္ရိပ္မွာ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္တာ။ ဆင္းရဲတာနဲ႔အတူ ဆရာဦးသုခကိုလည္း သတိရ တယ္။ ဆရာက ကၽြန္မ ဒီလို ကသီကရီနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲ လူဆင္းရဲ ခံေနမွာစိုးလို႔၊ မသြားခ်င္ပါနဲ႔လို႔ ကၽြန္မသြားခ်င္တိုင္း တားတတ္တာ။ ကၽြန္မသာ ကိုယ့္သံေယာဇာဥ္နဲ႔ကိုယ္ မေနႏိုင္လို႔ သြားသြားေနတာ။ မေတြ႔ခဲ့ရပဲ ျပန္ခဲ့ရေတာ့ ဆရာဆိုမွာ ေၾကာက္လိုက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ အသာေလး ျမံဳေနခဲ့တယ္။
ဒီတေခါက္ေတာ့ ပင္ပန္းပါေစေတာ့၊ ဆရာ သိခ်င္လည္း သိသြားပေစေတာ့လို႔ ေအာက္ေမ့ေနမိတယ္။
လူဆိုတာကလည္း ဒီသံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးထဲမွာ အ၀ိဇၨာေတြ၊ တဏွာေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္သံေယာဇဥ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ေထြးလံုးရစ္ပတ္ လူးလွိမ့္ေနၾကတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ဆရာ ဦးသုခကို ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္။ ဆရာရယ္ ကၽြန္မဘ၀မွာ ခ်ဳပ္တီးရတာေတြ၊ မာန္တင္းေနရ တာေတြက အမ်ားႀကီးမို႔ ဒီလို တခါတေလ၊ ထင္ရာျမင္ရာေလး စြတ္လုပ္ေနရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ပါေတာ့ ဆရာ။ ဆရာ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာကို ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ေလးလည္း ေလးစားပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္။ ဆရာဦးသုခ ဒီေစတနာ၊ ဒီေမတၱာေတြေၾကာင့္ အနာေရာဂါေတြအားလံုး က်န္းမာေပ်ာက္ကင္းလ်က္ တတ္စြမ္းရာဘက္က ျပည္သူအက်ိဳး ဆက္လက္သယ္ပိုး ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ပါေစ။ ဒီ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္ ႏိုင္ပါေစလို႔ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
လူထုေဒၚအမာ
၁၃၆၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ျပာသိုလ၊ 1999 January ေ႐ႊေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၉ မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။
ကၽြန္မ ဧၿပီလ (၄)ရက္ေန႔က သရက္က တေခါက္ျပန္လာခဲ့ျပန္ၿပီ။ ဒီအေၾကာင္းကို ေဆး႐ံုေပၚက ဆရာဦးသုခမ်ားၾကားရင္ "မအမာ.... ေတာ္ေတာ္အပင္ပန္းခံတာပဲဗ်ာ" လို႔ ညည္း ေျပာပ ေျပာေနေလမလား၊ " အင္း ... သံေယာဇဥ္၊ သံေယာဇဥ္" လို႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ေရ႐ြတ္ ေနေလမလားေတာ့ မသိဘူး။
ဆရာဦးသုခ ကၽြန္မကို ဒီလိုေျပာဆိုေနတာကို တကယ္လို႔ ဦးလွ သာ႐ွိေသးရင္ ဆရာ ဦးသုခ ေျပာတာကို သူကလည္း ၾကားတယ္ဆိုရင္ "ေန ေပ့စီ ကိုသုခေရ၊ မေျပာနဲ႔၊ မေျပာနဲ႔၊ သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေပေစ၊ ဒါမွ သူေနႏိုင္မွာ" လို႔မ်ား ေျပာေလမလားလို႔လည္း ေတြးမိရဲ႔။ ဦးလွက သူေျပာေပမယ့္ မရေပဘူးထင္ရင္ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္မအေပၚ ဥေပကၡာ ထားတတ္တယ္ ေလ။
ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ကၽြန္မ အခုလို လုပ္တာကို ဆရာတို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အားနည္းခ်က္ေပါ့ ဆရာရယ္။ တခါတခါေတာ့ သြားခ်င္တယ္။ သမီးေတြကဆိုရင္ အေမပင္ပန္းတယ္ေနာ္၊ မလိုက္ခ်င္နဲ႔ေတာ့လို႔ သူတို႔ သြားတိုင္း ေျပာေနက်။ သားလုပ္တဲ့ လူကေတာင္မွ "အေမ့ေတြ႔ရတာေတာ့ ၀မ္းသာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေမမလာပါနဲ႔ေတာ့၊ သိပ္ပင္ပန္းပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကို မလာေစခ်င္ဘူး" တဲ့။
ကၽြန္မကေတာ့ (၂)ရက္ေန႔က မနက္အေစာႀကီး ထၿပီး (၅)နာရီ ထိုးေတာ့ အိမ္က ကားနဲ႔ ထြက္ၾကတယ္။ ေစာေစာထြက္ႏိုင္မွ ေနမပူမွာ ဟုတ္လား။ ဥတုရာသီက ပူလွၿပီ။ အဖြဲ႔ကေတာ့ ေျမးအငယ္ ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ သမီးေခၽြးမရယ္။ မႏၱေလးက မိတီၳလာကို (၉၂)မိုင္၊ မိတီၳလာက ေက်ာက္ပန္ေတာင္းကို မိုင္ (၆၀)ေက်ာ္ ေလာက္ ေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ေက်ာက္ပန္း ေတာင္းေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႔မကြက္သစ္ထဲက ကၽြန္မတို႔မိတ္ေဆြ ေ႐ႊကုန္သည္ ေဒၚတင္ဦးတို႔ အိမ္မွာ နားၾကေရာ။ ေဒၚတင္ဦးတို႔က မနက္စာေကၽြးတယ္။ သူတို႔အိမ္ကို ဒီခရီးမွာ ဒီလိုပဲ တေထာင့္ ၀င္နားေနက်။ မနက္စာထမင္း ၀င္စားေနက်။ (၂)နာရီေလာက္ နားၿပီးေတာ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ေရနံေခ်ာင္း(၃၄)မိုင္ ခရီးကိုဆက္၊ ေရနံေခ်ာင္း မေကြး (၃၂)မိုင္ခရီးကို လာခဲ့တယ္။ မေကြးေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေနဘက္၊ သပိတ္ေမွာက္ဘက္ သူငယ္ခ်င္း ကိုဆုၿမိဳင္ရဲ႔ဇနီး မုဆိုးမ ဆရာမႀကီး ေဒၚသန္းတင္ကို ခါတိုင္းလို ၀င္ႏႈတ္ဆက္ဦးမယ္လို႔ပဲ။ ႏို႔ေပမယ့္ ေနပူမွာ ေၾကာက္လို႔ ေအာင္လံကို ေစာေစာေရာက္ခ်င္တာနဲ႔ အျပန္မွပဲ ၀င္ေတာ့မယ္လို႔ (၅၁)မိုင္ ခရီး ေတာင္တြင္းႀကီးကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္ေမာင္းခဲ့ၾကတယ္။
ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ ေနက ပူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာေရာက္ခ်င္တယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ခရီးက တြင္ သင့္သေလာက္ေတာ့ မတြင္ဘူး။ အရင္ေခါက္ လာတုန္းက လမ္းျဖတ္သန္းခဟာ မိုင္႐ွည္ အတြက္ ေပးလို႔ရေပမယ့္ ဒီတေခါက္ေတာ့ တခါေတာင္းရင္ (၃၅)က်ပ္ ျဖတ္ျဖတ္ၿပီး လမ္းေၾကးက ေပးရတယ္။ မႏၱေလးက ေရ၀န္း ထိတခါ၊ ေရ၀န္းက မိတီၳလာထိတခါ၊ မိတၳီလာက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းအထိ တခါ၊ လမ္းျဖတ္သန္းခ အလီလီ ေတာင္းေနတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ ဒီတေခါက္ တံတားကူးခေတြကလည္း အရင္လို မဟုတ္ဘူး။ ဒိအျပင္ ၿမိဳ႔၀င္ေၾကး ကလည္း ၿမိဳ႔တိုင္းမွာ ေပးရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္က လင့္ပါတယ္။ ကၽြန္မက စိတ္ေလာ ေနသူ မဟုတ္လား။ ေနပူလို႔ လူပန္းရင္၊ တခုခုျဖစ္ရင္ "အေမ မလိုက္ပါနဲ႔ ဆိုရက္သားနဲ႔ အေမက လိုက္ခ်င္တာ" လို႔ အျပစ္တင္လည္း ခံရဦးမယ္။ ေထာင္ေနတဲ့ လူအိုတေယာက္ မေထာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ လဲသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္လံကို အေစာႀကီး ေရာက္ခ်င္ေနတယ္ ေလ။
မနက္ေစာေစာ ထြက္တဲ့အက်ိဳး ေအာင္လံကို ညေန (၃)နာရီခြဲမွာ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မ စတည္းခ်တဲ့ အိမ္႐ွင္ဦးသန္းျမင့္က ေနပူတဲ့ အခ်ိန္ႀကီး ကၽြန္မ လိုက္လာလို႔ အံ့ၾသ ေနတယ္။ သူ႔ဆီကို ဖံုးဆက္ေျပာဖို႔ က်ိဳးစားေသးေပမယ့္ ဖုန္းက ေခၚလို႔မရလို႔ မဆက္ခဲ့ရဘူးေလ။
မႏၱေလးနဲ႔ ေအာင္လံဟာ မိုင္(၃၃၀) ေလာက္႐ွိတယ္။ ေအာင္လံ ေရာက္ရင္ ဧရာ၀တီကို ကူးရဦးမွာ။ ဟိုဘက္မွာ အခ်ိန္မမီႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြ ဦးသန္းျမင့္အိမ္မွာပဲ နားၾက၊ ညစာ စားၾက၊ အိပ္ၾကတယ္။ မနက္ေတာ့ ေစာေစာထၿပီး ေမာ္ေတာ္ဘုတ္တစင္း ဦးသန္းျမင့္တို႔ ငွားေပးတာနဲ႔ အေနာက္ဘက္ကမ္းကို ကူးခဲ့ၾကတယ္။ ေရေၾကာင္းက ဒီလ ဆိုေတာ့ မက်ဥ္းမက်ယ္မို႔ ကမ္းပါးေစာက္ေစာက္ႀကီးလည္း အ႐ွည္ႀကီး မဆင္းခဲ့ရဘူး။ တဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ သဲေသာင္ျပင္က သံကို ရုန္းၿပီး ကမ္းပါးေစာက္ႀကီးကိုလည္း အေမာတေကာ မတက္ခဲ့ရဘူး။ ေရက မႀကီးမငယ္မို႔ အတက္မွာ တခ်က္၊ ႏွစ္ခ်က္ နား႐ံုနဲ႔ ျမင္းလွည္းကို ေရာက္တယ္။ တခါသြားတုန္းက ေရငယ္တဲ့လမို႔ တဘက္ကမ္းက ကမ္းပါး ေစာက္ႀကီးကို ေနပူပူမွာ တက္လိုက္ရတာ၊ ရင္ေတြကို တဒုန္းဒုန္းခုန္လာတယ္။
ကၽြန္မ သြားခ်င္တဲ့ဆီကို (၈)နာရီမွာ ေရာက္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကေလးေစာင့္ၿပီးရင္ ေတြ႔ရၿပီေလ။ ႏွစ္ဖက္စလံုး ၀မ္းသာလို႔။ စကားေတြ လုယက္ၿပီး ေျပာၾကလို႔။ (၁၅)နစ္ၾကာေတာ့ ျပန္ခဲ့ၾကေရာ။
ဒါဆိုရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ပင္ပန္းခံရက်ိဳးလည္း နပ္တယ္။ ကၽြန္မကို အဆိုခံရမွာစိုးလို႔ ဆရာဦးသုခကို ကၽြန္မ ဘာမွ မေျပာဘဲေနတာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့့ႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ထဲတုန္းက ကၽြန္မ တခါသြားေသးတယ္။ မိုးတြင္းႀကီးဆိုေတာ့ ေရတတန္၊ ကုန္းတတန္ေပါ့။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔ထဲမွာ ေရက ၄ တန္ျဖတ္ရတယ္။ ၾကက္ေမာက္ေတာင္နားက ျပည့္၀႐ွင္ေစတီနားမွာ ကားလမ္းေပၚ ေရေတြ ေက်ာ္ေနတာ ဒူးဆစ္ေပါင္လယ္မကလို႔ (၁)နာရီေလာက္ ေစာင့္ခဲ့ရေသးတယ္။ ေဒါင္းေသေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေတာ့လည္း ေရလာခါနီးၿပီမို႔ ကားရဲ႔စက္အားကို ႐ိုး႐ိုးမကူနဲ႔ စိတ္မခ်ရဘူး၊ ထြန္စက္နဲ႔ ဆြဲကူးပါဆိုလို႔ ထြန္စက္ဆြဲခ (၅၀၀)က်ပ္ေပးၿပီး ထြန္စက္ေနာက္က ႀကိဳးနဲ႔ လိုက္ၿပီး ေဒါင္းေသေခ်ာင္းကို ျဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ မွတ္ပံုတင္ ေမ့က်န္ခဲ့လို႔တဲ့။ ကၽြန္မ ေတြ႔ခြင့္မရခဲ့ဘူး။ အလာႀကီး လာရၿပီးေတာ့မွ မေတြ႔ရေတာ့ မန္းက်ီးပင္ရိပ္မွာ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္တာ။ ဆင္းရဲတာနဲ႔အတူ ဆရာဦးသုခကိုလည္း သတိရ တယ္။ ဆရာက ကၽြန္မ ဒီလို ကသီကရီနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲ လူဆင္းရဲ ခံေနမွာစိုးလို႔၊ မသြားခ်င္ပါနဲ႔လို႔ ကၽြန္မသြားခ်င္တိုင္း တားတတ္တာ။ ကၽြန္မသာ ကိုယ့္သံေယာဇာဥ္နဲ႔ကိုယ္ မေနႏိုင္လို႔ သြားသြားေနတာ။ မေတြ႔ခဲ့ရပဲ ျပန္ခဲ့ရေတာ့ ဆရာဆိုမွာ ေၾကာက္လိုက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ အသာေလး ျမံဳေနခဲ့တယ္။
ဒီတေခါက္ေတာ့ ပင္ပန္းပါေစေတာ့၊ ဆရာ သိခ်င္လည္း သိသြားပေစေတာ့လို႔ ေအာက္ေမ့ေနမိတယ္။
လူဆိုတာကလည္း ဒီသံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးထဲမွာ အ၀ိဇၨာေတြ၊ တဏွာေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္သံေယာဇဥ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ေထြးလံုးရစ္ပတ္ လူးလွိမ့္ေနၾကတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ဆရာ ဦးသုခကို ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္။ ဆရာရယ္ ကၽြန္မဘ၀မွာ ခ်ဳပ္တီးရတာေတြ၊ မာန္တင္းေနရ တာေတြက အမ်ားႀကီးမို႔ ဒီလို တခါတေလ၊ ထင္ရာျမင္ရာေလး စြတ္လုပ္ေနရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ပါေတာ့ ဆရာ။ ဆရာ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာကို ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ေလးလည္း ေလးစားပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္။ ဆရာဦးသုခ ဒီေစတနာ၊ ဒီေမတၱာေတြေၾကာင့္ အနာေရာဂါေတြအားလံုး က်န္းမာေပ်ာက္ကင္းလ်က္ တတ္စြမ္းရာဘက္က ျပည္သူအက်ိဳး ဆက္လက္သယ္ပိုး ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ပါေစ။ ဒီ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္ ႏိုင္ပါေစလို႔ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
လူထုေဒၚအမာ
၁၃၆၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ျပာသိုလ၊ 1999 January ေ႐ႊေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၉ မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။
ေဂါတမေရ မျပန္ေလနဲ႔-ေအာင္ျခင္းကိုးပါး
ေရးသူ - ေဒါက္တာသန္းထြန္း
အ, ပါေပ့ တင္မိုးရယ္
ေက်ာက္ဆင္းတု ကိုယ္ေတာ္ကို
ဒီက အက်ိဳးအေၾကာင္း
ကုန္စင္ေအာင္ ေလွ်ာက္ထားၿပီးမွ
မျပန္ေလနဲ႔လို႔
မင္းတားလို႔ ရမတဲ့လား....။
႐ွင္ေတာ္ဘုရားက
အယုတ္ဆံုး အ႐ိုင္းဆံုးဆိုရင္
ခ်က္ခ်င္းေတြ႔၊ ရေအာင္ခၽြတ္
ေအာင္ျခင္းကိုးပါး လာမယ္ေလ
မင္းမမီမွာ ငါစိုးတယ္....။ ။
ငါ ကဗ်ာဆရာ မဟုတ္ဘူး....။ တင္မိုး ကဗ်ာဖတ္ၿပီး ေရးခ်င္လြန္းလို႔ ေရးတယ္။
ေဒါက္တာသန္းထြန္း
ေက်ာက္ဆင္းတု ကိုယ္ေတာ္ကို
ဒီက အက်ိဳးအေၾကာင္း
ကုန္စင္ေအာင္ ေလွ်ာက္ထားၿပီးမွ
မျပန္ေလနဲ႔လို႔
မင္းတားလို႔ ရမတဲ့လား....။
႐ွင္ေတာ္ဘုရားက
အယုတ္ဆံုး အ႐ိုင္းဆံုးဆိုရင္
ခ်က္ခ်င္းေတြ႔၊ ရေအာင္ခၽြတ္
ေအာင္ျခင္းကိုးပါး လာမယ္ေလ
မင္းမမီမွာ ငါစိုးတယ္....။ ။
ငါ ကဗ်ာဆရာ မဟုတ္ဘူး....။ တင္မိုး ကဗ်ာဖတ္ၿပီး ေရးခ်င္လြန္းလို႔ ေရးတယ္။
ေဒါက္တာသန္းထြန္း
ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္း
ေရးသူ - တင္မိုး
ဘာမဟုတ္ညာမဟုတ္နဲ႔
ငါဗုဒၶဘုရားကိုေတာင္မွ
ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြအၾကားမွာ
ေရာင္းစားခံရ
စီးပြါးေရးမ်က္စိ စူး႐ွတဲ့
ဒီလိုဥေရာပမွာ
မင္းကဘာလာလုပ္သလဲတဲ့
ဗုဒၶက ေမးေတာ္မူတယ္။
ကိုယ္ေတာ္မသိလို႔ေနာ္
ကိုယ္ေတာ္သာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ႐ွိရင္
ပူေဇမိအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
႐ွိခိုးခံရမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္
မမွန္တာေတြေျပာ မမွန္တာေတြေဟာေနရ
ကိုယ္ေတာ္ေကာ ဗုေဒၶါတ,မိၿပီး
ေျပးႂကြခ်င္မွာ ေသခ်ာတယ္။
မမွန္တာေတြ ေျပာေတာ့လဲ
သံသရာတေၾကာမွာ
အဖန္တရာ ေမာေနဦးမွာကိုး ဘုရာ့။
လက္နက္ကိုင္စစ္တပ္က
အရပ္ရပ္ေနျပည္ေတာ္
ၾကားလို႔မွ မေလ်ာ္ေအာင္
ေအာ္ဒါေတြထုတ္ မေတာ္တာေတြ လုပ္ေနေတာ့
ဗုဒၶကိုႀကိဳးတုပ္
အခ်ဳပ္ထဲသြင္းရင္ မခက္ပါလား။
ဒီေကာင္ေတြက ဥာဏ္လဲမ႐ွိ
အမွန္လဲမသိ
ကတိလဲမတည္
အပလီအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
၀စီအိုးကလဲ ပုပ္ေစာ္နံ
ႏိုင္ငံကိုလဲမေလးစား
ကေလးကလား စိတ္ဓါတ္နဲ႔
သိပ္ၿပီးညစ္ပတ္ၾကပါတယ္။
စစ္တပ္ဆိုတာ ျပည္သူကိုအႏိုင္က်င့္ဖို႔
ေျမႇာက္ပင့္အားေပး
ဓါးေသြးခိုင္းထားတဲ့
အ႐ိုင္းမ်ားရဲ႔ ခိုလႈံရာ
ဗိုလ္တကာတို႔ရဲ႔ ဘုရင္ပါဘုရား
ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္တပ္ဆိုတာ
ပစ္ခတ္ဖို႔နဲ႔ ညစ္ပတ္ဖို႔ပဲ သိတာမဟုတ္လား။
ျပည္သူေတြကေတာ့ တက္တက္မြဲ
ရဟန္းေကာင္းေတြက ခြက္လက္စြဲ
ဒင္းတို႔တေတြက သဘက္သရဲ
လက္နက္ပဲ အဓိက
လက္နက္ပဲ ပဓါန
လက္နက္စိုးမိုးတဲ့ စစ္၀ါဒပါ။
ကိုယ္ေတာ့္အဖို႔ကေတာ့
ဥေရာပ စူပါမားကက္မွာ
ၿငိမ္သက္စြာ စံပါယ္တာကမွ
အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္း ကင္းေပ်ာက္ၿငိမ္းၿပီး
သိန္းသန္းမက တန္ဘိုးတက္
ဗုဒၶ ဗုဒၶ ဆိုၿပီး
ႏႈတ္ဟလို႔ အႁမြက္ခံရဦးမယ္
စိတ္လက္မသာ ႐ွိေတာ္မမူပါနဲ႔ ဘုရား။
ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ေတြ လုပ္သမွ်နဲ႔ေတာ့
ဗုဒၶ ဗုဒၶ အခ်ဳပ္ကမတက္
ဒုကၡဖက္ရရင္
မုခ်မသက္မသာ ျဖစ္ေနရမွာပါ။
တပည့္ေတာ္ ငပါမႊားက
တရားခ်တယ္ မထင္ပါနဲ႔
တိုင္းျပည္က တကာတကာမအေပါင္း
အေထာင္းခံရတာမ်ားလြန္းလို႔
ျပားျပားေမွာက္ေနရင္းက
တရားေပါက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ
အ႐ွင္ဘုရား။
တင္မိုး
ဧၿပီ ၁၂၊ ၂၀၀၀။
{လမင္းတရာစာေပဆက္ဆံေရးက ထုတ္ေ၀တဲ့ တင္မိုး ရဲ႔ "ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္းႏွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား" စာအုပ္၊ ၂၀၀၀၊ ၾသဂုတ္လ ၁၅ရက္}။
ငါဗုဒၶဘုရားကိုေတာင္မွ
ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြအၾကားမွာ
ေရာင္းစားခံရ
စီးပြါးေရးမ်က္စိ စူး႐ွတဲ့
ဒီလိုဥေရာပမွာ
မင္းကဘာလာလုပ္သလဲတဲ့
ဗုဒၶက ေမးေတာ္မူတယ္။
ကိုယ္ေတာ္မသိလို႔ေနာ္
ကိုယ္ေတာ္သာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ႐ွိရင္
ပူေဇမိအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
႐ွိခိုးခံရမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္
မမွန္တာေတြေျပာ မမွန္တာေတြေဟာေနရ
ကိုယ္ေတာ္ေကာ ဗုေဒၶါတ,မိၿပီး
ေျပးႂကြခ်င္မွာ ေသခ်ာတယ္။
မမွန္တာေတြ ေျပာေတာ့လဲ
သံသရာတေၾကာမွာ
အဖန္တရာ ေမာေနဦးမွာကိုး ဘုရာ့။
လက္နက္ကိုင္စစ္တပ္က
အရပ္ရပ္ေနျပည္ေတာ္
ၾကားလို႔မွ မေလ်ာ္ေအာင္
ေအာ္ဒါေတြထုတ္ မေတာ္တာေတြ လုပ္ေနေတာ့
ဗုဒၶကိုႀကိဳးတုပ္
အခ်ဳပ္ထဲသြင္းရင္ မခက္ပါလား။
ဒီေကာင္ေတြက ဥာဏ္လဲမ႐ွိ
အမွန္လဲမသိ
ကတိလဲမတည္
အပလီအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
၀စီအိုးကလဲ ပုပ္ေစာ္နံ
ႏိုင္ငံကိုလဲမေလးစား
ကေလးကလား စိတ္ဓါတ္နဲ႔
သိပ္ၿပီးညစ္ပတ္ၾကပါတယ္။
စစ္တပ္ဆိုတာ ျပည္သူကိုအႏိုင္က်င့္ဖို႔
ေျမႇာက္ပင့္အားေပး
ဓါးေသြးခိုင္းထားတဲ့
အ႐ိုင္းမ်ားရဲ႔ ခိုလႈံရာ
ဗိုလ္တကာတို႔ရဲ႔ ဘုရင္ပါဘုရား
ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္တပ္ဆိုတာ
ပစ္ခတ္ဖို႔နဲ႔ ညစ္ပတ္ဖို႔ပဲ သိတာမဟုတ္လား။
ျပည္သူေတြကေတာ့ တက္တက္မြဲ
ရဟန္းေကာင္းေတြက ခြက္လက္စြဲ
ဒင္းတို႔တေတြက သဘက္သရဲ
လက္နက္ပဲ အဓိက
လက္နက္ပဲ ပဓါန
လက္နက္စိုးမိုးတဲ့ စစ္၀ါဒပါ။
ကိုယ္ေတာ့္အဖို႔ကေတာ့
ဥေရာပ စူပါမားကက္မွာ
ၿငိမ္သက္စြာ စံပါယ္တာကမွ
အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္း ကင္းေပ်ာက္ၿငိမ္းၿပီး
သိန္းသန္းမက တန္ဘိုးတက္
ဗုဒၶ ဗုဒၶ ဆိုၿပီး
ႏႈတ္ဟလို႔ အႁမြက္ခံရဦးမယ္
စိတ္လက္မသာ ႐ွိေတာ္မမူပါနဲ႔ ဘုရား။
ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ေတြ လုပ္သမွ်နဲ႔ေတာ့
ဗုဒၶ ဗုဒၶ အခ်ဳပ္ကမတက္
ဒုကၡဖက္ရရင္
မုခ်မသက္မသာ ျဖစ္ေနရမွာပါ။
တပည့္ေတာ္ ငပါမႊားက
တရားခ်တယ္ မထင္ပါနဲ႔
တိုင္းျပည္က တကာတကာမအေပါင္း
အေထာင္းခံရတာမ်ားလြန္းလို႔
ျပားျပားေမွာက္ေနရင္းက
တရားေပါက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ
အ႐ွင္ဘုရား။
တင္မိုး
ဧၿပီ ၁၂၊ ၂၀၀၀။
{လမင္းတရာစာေပဆက္ဆံေရးက ထုတ္ေ၀တဲ့ တင္မိုး ရဲ႔ "ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္းႏွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား" စာအုပ္၊ ၂၀၀၀၊ ၾသဂုတ္လ ၁၅ရက္}။
Saturday, July 5, 2008
လက္နက္ႏွင့္ တရားမွ်တမႈ
ေရးသူ - ဂ်ဴး
{မာယာမဂၢဇင္း ၂၀၀၁၊ ၾသဂုတ္လတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး စာမူကို အင္တာနက္ စာဖတ္ပရိသတ္ အတြက္ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။}
လက္နက္၏ အျငင္းပြါးစရာမလိုေသာ ေနာက္ဆံုးရလဒ္မွာ အသက္ကို အႏၱရာယ္ ျပဳျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လက္နက္ဆိုရာ၌ လူ႔အသက္ကို ေသေစႏိုင္ေသာ ပစၥည္းအားလံုးမ်ား ပါ၀င္၏။ ဓါး၊ ေသနတ္တို၊ ေသနတ္႐ွည္မွ အစ မိုလိုေတာ့ဗံုးအထိ ပစၥည္းမွန္သမွ်သည္ လက္နက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္နက္သည္ ကိုင္တြယ္အသံုးျပဳသူ၏ စိတ္ေစတနာေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ဂုဏ္သတၱိႏွစ္မ်ိဳး ကြဲျပားသြားပါသည္။တရားမွ်တ ေျဖာင့္မတ္သူ၏ လက္ထဲတြင္ လက္နက္သည္ မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ရန္ အားကိုးရသည့္ပစၥည္း၊ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ မတည္ၾကည္သူ၊ လူသားအခ်င္းခ်င္း ၫႇင္းပန္းအႏိုင္ယူလိုသူ၏ လက္ထဲတြင္ေတာ့ လက္နက္သည္ အာဏာျဖစ္သည္။ လက္နက္သည္ ၿခိမ္းေျခာက္ အႏိုင္ယူခြင့္႐ွိသည့္ ပစၥည္းတခု ျဖစ္သည္။
အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုတြင္ ၁၇၉၁ ခုႏွစ္မွစ၍ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပင္ဆင္ခ်က္မ်ားအျဖစ္ အခြင့္အေရး ဥပေဒမူၾကမ္းကို ေရးဆြဲအတည္ျပဳခဲ့ ရသည္။ ထို အခြင့္အေရး ဥပေဒမူၾကမ္းပါ ျပင္ဆင္ခ်က္အမွတ္ (၂)သည္ ျပည္သူတို႔၏ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ႏွင့္ ပတ္သက္ေနပါသည္။ ျပင္ဆင္ခ်က္ အမွတ္(၂) သည္ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
"လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္တခု၏ လံုျခံဳေရးအတြက္ စနစ္တက် မွ်မွ်တတ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႔တရပ္ လိုအပ္ေသာေၾကာင့္ ျပည္သူတို႔၏ လက္နက္မ်ား လက္၀ယ္ထား႐ွိ ကိုင္ေဆာင္ပိုင္ခြင့္သည္ ေဖာက္ဖ်က္ျခင္း ခံရလိမ့္မည္ မဟုတ္"
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ၁၈ ရာစုပိုင္းကစ၍ ျပည္သူျပည္သားတိုင္း လက္နက္ ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကသည္။ အမဲလိုက္ရာတြင္ အသံုးျပဳသည္။ မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ရာ တြင္ အသံုးျပဳသည္။ ထို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ လုယက္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ အသက္အႏၱရာယ္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား၊ အႏိုင္က်င့္ ၫႇင္းဆဲမႈမ်ား၊ လူသတ္မႈမ်ားစြာ ေပၚေပါက္ခဲ့ ရသည္။ သို႔ေသာ္ တဖက္မွာက မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္ခြင့္ ႐ွိေနခဲ့သည္။ ကုန္စံုဆိုင္ ပိုင္႐ွင္တေယာက္သည္ ေသနတ္ေဆာင္ထားျခင္းျဖင့္ ဆိုင္ကို လုယက္သူမ်ား၏ ရန္မွ အကာအကြယ္ ရေနျပန္သည္။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္သည္ မိမိတဦးတည္း ေနထိုင္ေသာ အိမ္သို႔ က်ဴးေက်ာ္သူမ်ား မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ရန္ ေသနတ္တလက္ျဖင့္ အကာအကြယ္ ယူႏိုင္သည္။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ေပးထားသည္ဟု ယူဆရေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္ အမွတ္(၂)ေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားလည္း ႐ွိသလို၊ ဆိုးက်ိဳးမ်ားလည္း ႐ွိသည္ကို မည္သူမွ် မျငင္းႏိုင္ၾကပါ။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ႐ုပ္သိမ္းေသာ ဥပေဒတခု ျပဌာန္းလိုက္လွ်င္ တရားဥပေဒကို ေလးစားသူမ်ားကေတာ့ လိုက္နာၾကေပလိမ့္မည္။ တရားဥပေဒကို ဂ႐ုမစိုက္သူမ်ားက ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ဆက္လက္ကိုင္ေဆာင္လိမ့္မည္။ ထိုအခါ လက္နက္မဲ့သြားေသာ ဥပေဒလိုက္ နာသူ ျပည္သူမ်ားသည္ လက္နက္႐ွိ ရမ္းကားသူမ်ား၏ အႏၱရာယ္ကို မည္ကဲ့သို႔ ကာကြယ္ရ မည္နည္း။ အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းတြင္ လံုျခံဳမႈ႐ွိေအာင္ တအိမ္စီ၌ ရဲသားတဦးစီ ေစာင့္ၾကပ္ ေပးႏိုင္ပါသလား။ ထိုေမးခြန္းသည္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေသာ ၿမိဳ႔ကေလး မ်ား႐ွိ အေမရိကန္ျပည္သူမ်ားက ေမးလာေသာ ေမးခြန္း ျဖစ္ပါသည္။ သည့္ထက္ပို၍ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ေမးခြန္းတခု ႐ွိခဲ့သည္။ တရား၀င္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ရထားေသာ ရဲသားမ်ား၊ စစ္သည္ေတာ္မ်ား၏ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္မႈကို မိမိတို႔ ျပည္သူမ်ားက မည္သည့္ အတိုင္းအတာထိ အသက္ႏွင့္ ရင္းႏွီး၍ ယံုၾကည္စိတ္ခ် ႏိုင္ပါမည္ နည္း။
၁၉၈၁ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ အေမရိကန္သမတ ေရာ္နယ္လ္ေရဂင္ကို လူတေယာက္က ေသနတ္တလက္ျဖင့္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ့သည္။ ေမလတြင္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဂၽြန္ေပါလ္(၂) ကို လူတေယာက္က ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အီလီႏိြဳက္ျပည္နယ္ ေမာ္တင္ဂ႐ိုဖ့္ၿမိဳ႔၌ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ကို ပထမဦးဆံုး ဖ်က္သိမ္း လိုက္သည္။ ထို ဖ်က္သိမ္းမႈ ဥပေဒသည္ တၿမိဳ႔မွ တၿမိဳ႔သို႔ ကူးစက္သြား၏။ ထိုၿမိဳ႔မ်ားထဲတြင္ အုတ္ပတ္ၿမိဳ႔လည္း ပါ၀င္သည္။ အုတ္ပတ္ၿမိဳ႔တြင္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေနာက္ ျဖစ္ပ်က္သြားေသာ အေၾကာင္းအရာတခုမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနသည္။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ ဓါတ္ဆီဆိုင္ပိုင္႐ွင္ တေယာက္ ဓါးျပတိုက္ခံရ၏။ ယခင္က သူ႔ဆိုင္ကို ဓါးျပတိုက္ရန္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစား ၿပီး မည္သူမွ် မေအာင္ျမင္ၾက။ အေၾကာင္းမွာ ဓါတ္ဆီဆိုင္ ပိုင္႐ွင္သည္ ေသနတ္တလက္ အျမဲကိုင္ေဆာင္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ဆိုင္႐ွင္သည္ ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာၿပီး ေသနတ္ကို မိမိႏွင့္အတူ ကိုင္ေဆာင္ မထားေတာ့ေခ်။ ထိုအခါ ဓါးျပမ်ားသည္ သူ႔ေခါင္းကို ေသနတ္ႏွင့္ေတ့ၿပီး ေငြမ်ားအားလံုးကို ယူသြားၾက၏။ ဓါးျပမ်ား ထြက္ေျပးသြား ေတာ့မွ သူသည္ မိမိကားထဲ၌ ႐ွိေနေသာ အစိုးရကို ျပန္မအပ္ရေသးသည့္ ေသနတ္ကို ယူ၍ ဓါးျပမ်ားကို ပစ္ခတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က်သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္၏ ရလဒ္မွာ ရယ္စရာေကာင္းေန၏။ ၿမိဳ႔အုပ္ခ်ဳပ္သူ တာ၀န္႐ွိသူမ်ားက ဆိုင္႐ွင္အား တရားမ၀င္ ေသနတ္ကိုင္ေဆာင္မႈျဖင့္ အေရးယူလိုက္သည္။ ဓါးျပမ်ားကိုေတာ့ ယခုခ်ိန္ထိ သူတို႔ ဖမ္းမေပးႏိုင္ခဲ့ေခ်။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဥပေဒ တည္ျမဲေစလိုေသာ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ထိုအခြင့္ကို ဖ်က္သိမ္းေစလိုေသာ ျပည္သူမ်ားအၾကား သေဘာကြဲလြဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ သည္။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ တည္ျမဲေရးဘက္မွ ေထာက္ခံသူမ်ားက သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ အခြင့္အေရးကို ေအာက္ပါစကားမ်ားျဖင့္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းျခင္းျဖင့္ လူတေယာက္၏အသက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္ မည္ မဟုတ္။ အရက္မူး၍ ကားေမာင္းျခင္းမ်ားကို ပေပ်ာက္ေအာင္ ကားကို သိမ္းယူ၍ မရသလို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္႐ံုျဖင့္ ေသနတ္ပစ္မႈမ်ား ပေပ်ာက္သြားမည္ဟု ပံုေသမွတ္ယူ၍ မရပါ။
မည္သူက မွန္သည္၊ မည္သူက မွားသည္ဟု ယခုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို႔ မသိႏိုင္ေသးပါ။ အခ်ိန္ကာလက အဆံုးအျဖတ္ ေပးပါလိမ့္မည္။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားတခုကို လြန္ခဲ့သည့္လက ကၽြန္မ ၾကည့္ခဲ့ရပါသည္။ ဇာတ္ကားမွာ Western အမ်ိဳးအစား ေကာင္းဘိြဳင္ဇာတ္ကားျဖစ္၏။ ကၽြန္မၾကည့္ဘူး သမွ် ေကာင္းဘိြဳင္ဇာတ္ကား မ်ားတြင္ ကၽြန္မရင္ထဲသို႔ စူးနစ္၀င္ေရာက္ခဲ့ေသာ ပထမဦးဆံုး ေကာင္းဘိြဳင္ဇာတ္ကား ျဖစ္ သည္။
တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ဟု ယူဆရေသာ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ သူရဲေကာင္း ဥပေဒအရာ႐ွိ တဦး၏ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးကို အေျခခံ၍ ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္ကူးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဇာတ္ေကာင္မွာ Wyatt Earp ဟူေသာ ရဲအရာ႐ွိတဦး ျဖစ္သည္။ ထို Wyatt Earp အေၾကာင္းကို ဇာတ္ၫႊန္း ေရးသား႐ိုက္ကူးသည့္ ဇာတ္ကားႏွစ္မ်ိဳး ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ဇာတ္ၫႊန္းေရးသူ၊ ဒါ႐ိုက္တာ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား အားလံုးျခားနားၾက၏။ မည္သူက အလ်င္႐ိုက္ကူးခဲ့သလဲ ဆိုသည္ကို ကၽြန္မမသိပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ ပရိသတ္တဦးအေနျဖင့္ ဇာတ္ကားႏွစ္မ်ိဳးကို ကၽြန္မ ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့ သည္။
ပထမဇာတ္ကားမွာ Dan Gordon ႏွင့္ Lawrence Kasdan တို႔ ဇာတ္ၫႊန္းေရးၿပီး Lawrence Kasdan ႐ိုက္ကူးေသာ Wyatt Earp ဇာတ္ကားျဖစ္သည္။ ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ ေဆာင္မ်ားမွာ Kevin Costner, Gene Hackman, Keith David, Bill Pullman, Isabelle Rosellini တို႔ ျဖစ္သည္။
ဒုတိယ ဇာတ္ကားမွာ Kevin Jarre ဇာတ္ၫႊန္းေရးသားၿပီး ဒါ႐ိုက္တာ George P. Cosmotos ႐ိုက္ကူးေသာ Tombstone ဇာတ္ကားျဖစ္သည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားမွာ Kurt Russel, Val Kimar [The Doors ႏွင့္ The Real Macoy] Sam Elliot, Bill Paxton, Michael Biehn, Powers Boothe, Dana Delany ႏွင့္ Billy Zane တို႔ ျဖစ္သည္။ ဇာတ္ကား ႏွစ္မ်ိဳးသည္ ဇာတ္ကြက္တြင္ အနည္းႏွင့္အမ်ား ျခားနားမႈ႐ွိေသာ္လည္း ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုး အျဖစ္အပ်က္မ်ား အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ Wyatt Earp ဇာတ္ကားသည္ Wyatt Earp ၏ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က စ၍ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႔၍ ႐ိုက္ကူးထားျခင္းျဖစ္ရာ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဇာတ္ေကာင္၏ စ႐ိုက္မ်ားကို ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ Wyatt Earp ၏ မိဘမ်ား၊ ညီအစ္ကိုမ်ား [Wyatt ၏အိမ္ေထာင္ေရးႏွင့္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား] အားလံုးကို ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ထည့္ထားသည္။ ပို၍ ျပည့္စံုသည္။ အေသးစိတ္က်သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားတခုအျဖစ္ ၾကည့္ရေသာ အခါ အနည္းငယ္ ပိုလွ်ံသြားသေယာင္ ႐ွိသည္။
Tombstone ဇာတ္ကားကေတာ့ Wyatt Earp ရဲအရာ႐ွိအျဖစ္မွ အၿငိမ္းစားယူၿပီးသည့္ ကာလမွ စတင္၍ ဇာတ္လမ္းစတင္ ႐ိုက္ကူးျခင္းျဖစ္ရာ Wyatt ၏ ငယ္စဥ္စ႐ိုက္ကို မေပၚလြင္ ခဲ့ပါ။ Wyatt ငယ္စဥ္က ရန္ျဖစ္ရမွာ မႏွစ္ၿမိဳ႔ေၾကာင္း၊ တရားမွ်တမႈကို ျမတ္ႏိုးေၾကာင္း၊ လူတေယာက္က ရန္စလွ်င္ တတ္ႏိုင္သမွ် ရန္ကိုေ႐ွာင္ၿပီး မတတ္သာလြန္းမွ ရင္ဆိုင္ေၾကာင္း၊ အရက္လံုး၀မေသာက္ေတာ့ဘဲ ေကာ္ဖီသာေသာက္ေၾကာင္း၊ ထိုအေၾကာင္းမ်ား မပါ၀င္ခဲ့ပါ။ ဒုတိယဇာတ္ေကာင္ျဖစ္သူ Doc Holiday ႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ မိတ္ေဆြ စျဖစ္ခဲ့သည္ ဆိုတာလည္း မပါ၀င္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ Tombstone ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုမွာ က်စ္လစ္သည္။ ဇာတ္ကြက္ အျဖစ္အပ်က္အခ်ိဳ႔ကို မၫႇာမတာ ျဖတ္ေတာက္ဖယ္႐ွားပစ္လိုက္သည္။ ဒါ႐ိုက္တာ George P. Cosmatos သည္ Wyatt Earp ၏ ဘ၀မွ မိမိအေလးထား၍ ေျပာလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကိုသာ ဦးစားေပး၍ ဆြဲယူ ေဖာ္ျပလိုက္သည္။ သူ ေျပာလိုသည္မွာ လူတေယာက္ခ်င္းစီ၏ မိစၦာစိတ္ႏွင့္ တရားမွ်တစိတ္တို႔ေပၚမွာ မူတည္ၿပီး လက္နက္၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးတို႔ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းေရး ဥပေဒအေပၚ သူ႔ကိုယ္ပိုင္အျမင္တခုကို Wyatt Earp ၏ ဇာတ္ေကာင္ေနရာမွာ ၀င္ပူး၍ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္သည္။
၁၈၇၉ ခုႏွစ္ အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္၌ စီးပြါးေရး က်ပ္တည္းမႈ မ်ား၊ ႐ွားပါးမႈမ်ား ဆက္လက္က်န္႐ွိေနခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႔က ေျမ႐ိုင္းမ်ားကို ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳး ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔က တေနရာမွ တေနရာသို႔ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေ႐ႊ႔ေျပာင္းသြားလာ ေနထိုင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔က မိမိကိုယ္တိုင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ႐ွာေဖြမစားေသာက္ပဲ သူတပါး အေပၚ အႏိုင္က်င့္ လုယက္ တိုက္ခိုက္ယူၾကသည္။ မိမိတို႔ ကိုင္တြယ္ေသာ လက္နက္သည္ ျပည္တြင္းစစ္ၿပီးသည့္အခါ မိမိအိမ္နီးခ်င္းကို ၿခိမ္းေျခာက္အႏိုင္ယူရန္ ျဖစ္လာၾကသည္။ ထိုလူရမ္းကားမ်ားတြင္ တရားဥပေဒဟူသည္ မ႐ွိ။ မိမိတို႔၏ လက္နက္သည္ မိမိတို႔၏ အာဏာ ျဖစ္သည္။ ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္သည္။ ထိုလူစုသည္ ျပည္သူႏွင့္ စာလွ်င္ လူနည္းစု ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လံုၿခံဳေရး ရဲ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္စာလွ်င္ လူမ်ားစု ျဖစ္သည္။ ထိုလူရမ္းကားမ်ား သည္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ Cowboys မ်ားဟု သတ္မွတ္ ေခၚေ၀ၚၾကေလသည္။
Wyatt Earp သည္ ကင္းဆပ္ၿပည္နယ္ ရဲအရာ႐ွိဘ၀မွ အၿငိမ္းစားယူ၍ မိမိ၏ ညီအစ္ကို မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘ၀မွာ ေနထိုင္ရန္ Tombstone ၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ Wyatt Earp သည္ မိမိ၏ အမ်ိဳးသမီး Matti ႏွင့္အတူ အစ္ကို Virgil Earp ႏွင့္ ဇနီး Allie Earp ညီ Morgan Earp ႏွင့္ ဇနီး Louisa Earp တို႔ႏွင့္ စည္းလံုးေပ်ာ္ ႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္၌ Tombstone သည္ သူထင္သလို ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို မေပးႏိုင္။ Tombstone သည္ တရားဥပေဒမဲ့သူ လက္နက္ကိုင္ cowboys မ်ားေၾကာင့္ အႏၱရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။
ျပည္သူမ်ားကို အျမဲၿခိမ္းေျခာက္ အႏိုင္က်င့္ေနေသာ အုပ္စုမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ မိမိကိုယ္မိမိ ကာနယ္လ္ ဟုသတ္မွတ္ထားေသာ ဘီလ္ ဟူသည့္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း သို႔ေသာ္ ဥာဏ္႐ွိသည့္လူတေယာက္၊ Johny Ringo ဟူေသာ Bill ၏ ညာလက္႐ံုးလည္းျဖစ္၊ မိတ္ေဆြလည္းျဖစ္ေသာ ေအးတိေအးစက္ႏွင့္ ရက္စက္တတ္ေသာ လူတေယာက္၊ Mike Clement ဟုေခၚေသာ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္မ႐ွိ ႐ိုင္းစိုင္းေကာက္က်စ္တတ္ေသာ လူ တေယာက္တို႔ ျဖစ္သည္။ သူတို႔တြင္ သူတို႔၏ ေနာက္လိုက္ cowboys မ်ားစြာ ႐ွိသည္။
Wyatt တို႔ Tombstone သို႔ ေရာက္ခ်ိန္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ Doc Holiday [Val Kimar] လည္း ျပန္ေရာက္ေနသည္။ Doc သည္ အရပ္တကာလွည့္ၿပီး ဖဲ႐ိုက္ရင္း စီးပြါး႐ွာသည့္ ေလာင္းကစား ကၽြမ္းက်င္သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။ သူဘယ္ေတာ့မွ ဖဲလိမ္၍မ႐ိုက္၊ သို႔ေသာ္ သူ အျမဲတမ္းႏိုင္သည္။ လူတေယာက္ကို သူဘယ္ေတာ့မွ ရန္မစ၊ သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုရန္မူလာလွ်င္ သူက အလ်င္ဦးေအာင္ အႏိုင္ယူႏိုင္ေသာ အလြန္သြက္ လက္သည့္ လူတဦး ျဖစ္သည္။ သူ၏ လံုျခံဳေရးအတြက္ ေသနတ္ႏွစ္လက္ အျမဲကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ တခါမွ လူမသတ္ဘူးေခ်။ Doc ႏွင့္အတူေနသူ အမ်ိဳးသမီးမွာ Kate Allen ျဖစ္သည္။ Doc မွာ အဆုတ္ေရာဂါ ႐ွိေနမွန္း သိပါလ်က္ႏွင့္ Doc အေပၚမွာ သစၥာ႐ွိစြာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို ေပါင္းသင္းေနထိုင္သူ တဦးျဖစ္သည္။
Wyatt ႏွင့္ Doc ျပန္ေတြ႔ၿပီး စကားေျပာေနစဥ္မွာပင္ ဂၽြန္ဆိုေသာ ၿမိဳ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာ႐ွိ [County Officer] တေယာက္လာႏႈတ္ဆက္သည့္အခါ Doc သည္ ထိုလိုလူကို လက္ဆြဲမႏႈတ္ဆက္ေပ။ ဂၽြန္သည္ ေလးစားထိုက္သူတဦးမဟုတ္၊ သူရဲေဘာေၾကာင္သူ၊ ေကာက္က်စ္သူ တဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမာ္ဂင္ႏွင့္ ဗာဂ်ီလ္ကိုေတာ့ ေဒါ့(ခ္)က ေလးစား ခင္မင္သည္။ ထိုအခိုက္မွာပင္ နယ္လွည့္ျပဇာတ္အဖြဲ႔တဖြဲ႔ ေရာက္လာၿပီး ျပဇာတ္အဆိုေတာ္ အမ်ိဳးသား Billy Zane ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီး Josephine တို႔ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ဆင္းလာသည္။ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ၀ိုင္ယက္သည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုသြား၏။ ထိုအျဖစ္ကို Doc က ရိပ္မိသည္။ ေတာ္ေတာ္ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ တခဏေလးပါဘဲ ဟု Doc က ေရ႐ြတ္သည္။
ညမွာ သူတို႔ ျပဇာတ္ၾကည့္ၾက၏။ လူရမ္းကား ဘီလ္ႏွင့္ ဂၽြန္နီရင္ဂိုတို႔လည္း ၾကည့္ၾက သည္။ သူတို႔အုပ္စုသည္ ႐ိုင္းစိုင္းစြာ ဆူညံၾကသည္။ ျပဇာတ္စင္ေပၚ ေသနတ္ႏွင့္ လွမ္းပစ္၍ လက္တည့္စမ္းၾကသည္။ အမ်ားျပည္သူကို ေႏွာင့္ယွက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ျပဇာတ္အဆိုေတာ္ Billy Zane က သူတို႔ကို ေကာင္းစြာထိန္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။ ျပဇာတ္စင္ေပၚမွ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ အထူးတန္းပြဲၾကည့္စင္မွ ၀ိုင္းယတ္တို႔ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုၾကျပန္သည္။ ျပဇာတ္ၿပီးသြားေသာအခါ ၀ိုင္းယတ္၏ အမ်ိဳးသမီး မက္တီက အိမ္ျပန္သြားၿပီး ၀ိုင္းယက္က ညီျဖစ္သူ ေမာ္ဂင္ႏွင့္အတူ က်န္ခဲ့သည္။ ျပဇာတ္ထဲမွာ မိစၦာ Devil ႏွင့္ ဘုရားသခင္အေၾကာင္း ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ေမာ္ဂင္က ၀ိုင္းယက္ကို ထူးဆန္းေသာ ေမးခြန္းတခု ေမးသည္။
"၀ိုင္းယတ္ ... မင္းဘုရားကို ယံုသလား"
၀ိုင္းယတ္က ရယ္ေလသည္။ ဘာျဖစ္လို႔ ေမးတာလဲ... မင္းေကာ ယံုလို႔လား ... ဟုျပန္ေမးသည္။ ေမာ္ဂင္က ရယ္ေမာလ်က္ ျပန္ေျဖ၏။
"မဟုတ္ဘူးေလ လူတေယာက္ေသ သြားတဲ့အခါ သူဘာကို ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာေတာ့ ႐ွိေနမွာဘဲ မဟုတ္လား။ ၀ိညာဥ္၀ါဒ spirtualism ကို ယံုၾကည္တဲ့ လူေတြ ႐ွိတယ္ေလ။ သူတို႔ ေျပာတာကေတာ့ သူတို႔ဟာ အလင္းေရာင္ကို ျမင္ရတယ္ဆိုပဲ။ လိႈင္ေခါင္းထဲကေန အလင္းေရာင္ ထြက္လာသလိုပဲတဲ့"
သို႔ေသာ္ ၀ိုင္းယတ္က ဘုရားသခင္သည္ အေရးမႀကီးပါ။ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရ ဆိုသည္ကိုလည္း သူ သိပ္သတိမထားမိ။ ထိုည ပါတီ၌ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ၀ိုင္းယက္ ျပန္ဆံုမိၾက သည္။ ေယာက်္ားမ်ား ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနေသာ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက ၀ိုင္းယက္႐ွိရာသို႔ ေရာက္လာၿပီး အတူကရန္ ဖိတ္ေခၚသည့္ဟန္ျဖင့္ ဦးၫႊတ္ႏႈတ္ဆက္သည္။ ၀ိုင္းယက္က သိသိသာသာပင္ ေ႐ွာင္လိုက္ေလသည္။
ေနာက္ရက္တြင္ ဖဲကစားသည့္၀ိုင္း၌ ေဒါ့ခ္ႏွင့္ ၀ိုင္းယက္တို႔ ကစားေနၾကစဥ္ လူရမ္းကား ဘီလ္ႏွင့္ ဂၽြန္နီရင္ဂိုတို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဘီလ္က ၀ိုင္းယတ္အား ဥပေဒေခြး [Lawdog] လားဟု ေမးသည္။ ၀ိုင္းယတ္က သူ အၿငိမ္းစားယူၿပီးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေအးေအး ေဆးေဆး ေျဖ၏။ ဘီလ္က မခိုးမခန္႔ရယ္လ်က္ "သိပ္ေကာင္းတာေပါ့" ဟု ရန္စေလသည္။ ေဂ်ာ္နီ္ရင္ဂိုကေတာ့ ေဒါ့ခ္ အားအမူအရာျဖင့္ ရန္စသည္။ "မင္းက ေဒါ့(ခ္)ေဟာလီးေဒး ထင္တယ္ ဟုတ္လား" ဟုေမးေတာ့ ေဒါ့(ခ္)က ခပ္တည္တည္အမူအရာျဖင့္ "မင္းက ရင္ဂိုပဲ ျဖစ္ရမယ္" ဟုျပန္ေျပာသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ တေယာက္ကိုတေယာက္ မုန္းတီးမႈမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဂၽြန္နီက ေဒါ့(ခ္)အား စိန္ေခၚအစြမ္းျပသည့္ အေနျဖင့္ ေသနတ္ကို လက္တြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး လွည့္ပတ္ကစားျပသည္။ ပရိသတ္မ်ားက ဂၽြန္နီကို ၾသဘာေပးၾကသည္။ ေဒါ့(ခ္)က မထီေလးစားဟန္ျဖင့္ ျပံဳးလ်က္ မိမိအရက္ေသာက္လက္စ စတီးလ္ခြက္ ေသးေသး ေလးကို ဂၽြန္နီ ေသနတ္လွည့္ပတ္ ကစားဟန္မ်ိဳးျဖင့္ ကစားျပကာ သေရာ္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဂၽြန္နီရင္ဂိုႏွင့္ ေဒါ့(ခ္)ေဟာလီးေဒးအၾကားမွာ ရန္စတခု ျဖစ္ခဲ့သည္။
၀ိုင္းယတ္ တညေနမွာ ၿမိဳ႔ျပင္ထြက္၍ ျမင္းစီးေသာအခါ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ဆံုေတြ႔ၾကသည္။ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းသည္ လြင္ျပင္ကိုျဖတ္၊ ေတာင္ကုန္းမ်ားကို ေက်ာ္၍ သာယာေအးခ်မ္း ေသာ တေနရာမွာ ေအးေဆးစြာ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ၀ိုင္းယတ္ကို ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက "႐ွင္ေပ်ာ္သလား" ဟုေမးသည္။ "ဘယ္ေလာက္ ဂြက်တဲ့ ေမးခြန္းပါလိမ့္ ... ငါမသိဘူး၊ မင္းေကာ ေပ်ာ္သလား" ဟု ျပန္ေမးေတာ့ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက "အို ... ကၽြန္မလား၊ ကၽြန္မ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ေနတာပဲ" ဟု ေျဖပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းတခုမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ေျဖရခက္၏။ "႐ွင့္ဘ၀မွာ ႐ွင္ဘာကို လိုခ်င္တာလဲ" ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။ ၀ိုင္းယတ္ ရယ္ေမာျပန္ သည္။ "ကိုယ္မသိဘူးေလ.. ပိုက္ဆံ႐ွာတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္... ကိုယ့္မိသား ကိုယ္ပိုင္ ကေလးေလးေတြ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ မင္းေရာ" ဟု ျပန္ေမးသည္။ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက "စားဖိုမွဴး [Room Service] တေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္တယ္" ဟု ေျဖ၏။ ၀ိုင္းယက္က သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာလိုက္သည္။
တညတြင္ လူရမ္းကား ဘီလ္ အရက္မူးမူးျဖင့္ လမ္းမမွာ ေသနတ္ ေလွ်ာက္ပစ္သည္။ ေကာင္းကင္မွ လကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေခြးတေကာင္လို ဆြဲဆြဲငင္ငင္အူ၍ ေသနတ္ျဖင့္ လ႐ွိရာသို႔ လွမ္းပစ္သည္။ အနီးအနား ဆိုင္ထဲမွာ county officer ဂၽြန္ ႐ွိေနေသာေၾကာင့္ လူတေယာက္ က ခင္ဗ်ားသြားထိန္းပါလားဟု အားကိုး၏။ သို႔ေသာ္ ဂၽြန္က ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္မဟုတ္ဘူး [Town Marshall] ရဲမွဴးရဲ႔ အလုပ္ဟု ေျဖသည္။ ရဲမွဴးအဖိုးႀကီးက မေနသာေတာ့သျဖင့္ ဘီလ္႐ွိရာသို႔ ေသနတ္ပစ္ေဖာက္၍ ေရာက္သြားသည္။ "ဘီလ္ .. မင္းလက္နက္ေတြ ငါ့ကိုေပး စမ္း" ဘီလ္က မူးမူး႐ူး႐ူးျဖင့္ေသနတ္ေတြ ကမ္းေပးရင္း အငိုက္တြင္ ရဲမွဴးကို ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္လိုက္ေလသည္။ ၀ိုင္းယတ္က အေျပးအလႊားေရာက္လာၿပီး ဘီလ္ကို သတိလစ္ ေအာင္ ႐ိုက္ခ်လိုက္သည္။ ဘီလ္ႏွင့္မတည့္ေသာ အုပ္စုထဲမွ တခ်ိဳ႔က ဘီလ္ကို အဆံုးစီရင္ရန္ ေအာ္ဟစ္ၾကသည္။ ၀ိုင္းယက္က လူစုအားလံုးကို ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္၍ "လူတေယာက္ကို အျခားတေယာက္က ႀကိဳးေပးသတ္ခြင့္ မ႐ွိဘူး" ေျပာၿပီး ျဖန္ေျဖလိုက္သည္။ လမ္းေပၚမွ အျဖစ္အပ်က္ကို county officer John က လွမ္းၾကည့္႐ံုသာ ၾကည့္ေနသည္။ ဂၽြန္ႏွင့္အတူ ေနထိုက္လ်က္႐ွိေသာ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက ဂၽြန္အနီးမွာရပ္ကာလမ္းေပၚမွ ျမင္ကြင္းကို ေငးေမာၾကည့္ ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
ဗားဂ်ီးလ္အတ္ပ္သည္ ရဲအရာ႐ွိတာ၀န္ကို ယူလိုက္သည္။ ေမာ္ဂင္သည္လည္း ရဲအဖြဲ႔ထဲ ၀င္လိုက္သည္။ မိမိ၏ ၿမိဳ႔တြင္ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အသက္႐ွင္ေနထိုင္ေရး အတြက္ ဗာဂ်ီလ္သည္ ေၾကျငာခ်က္တရပ္ကို ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။
Tombstone ၿမိဳ႔တြင္း၌ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားမ်ားသည္ မည္သည့္လက္နက္ပစၥည္းကိုမွ် ကိုင္ေဆာင္လာျခင္း မျပဳရ။ ယေန႔မွစ၍ လူတိုင္းတိုင္း၏ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္သည္။ ဤဥပေဒကို လူတိုင္းနာခံရမည္။ လက္နက္ေတြ႔႐ွိလ်င္ တင္းက်ပ္စြာ အေရးယူ အျပစ္ေပးမည္။
ျပည္သူအမ်ားစုက ထိုဥပေဒကို သေဘာက်သည္။ အခ်ိဳ႔ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ လူရမ္းကား မ်ားက သေဘာမက်။ အ့ံစရာေကာင္းသည္က လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းသည့္ ဥပေဒကို [Wyatt Earp] က လံုး၀ သေဘာမတူႏိုင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဗာဂ်ီးလ္ႏွင့္ ေမာ္ဂင္အား က႐ုဏာ ေဒါေသာျဖင့္ အျပစ္တင္လိုက္သည္။
"ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားေတြရဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ျခင္း အားျဖင့္ ရလာလိမ့္မယ္လို႔ မင္းတို႔ထင္သလား။ မင္းတို႔ မွားေနၿပီ၊ ႏွစ္ေယာက္လံုး အႀကီး အက်ယ္ မွားေနၿပီ။ မင္းတို႔ ငါတို႔ မိသားစုေတြကို လူရမ္းကားေတြက အလြယ္တကူ သတ္ႏိုင္ေတာ့မယ္"
ဗာဂ်ီးလ္က ေခါင္းမာမာ၊ ၀ိုင္းယတ္က ေခါင္းမာမာ။ သို႔ေသာ္ ဗာဂ်ီးလ္က တရား၀င္ရဲမွဴး ျဖစ္ေနေသာအခါ ၀ိုင္းယတ္သည္ ဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာခဲ့၏။ Tombstone ေရာက္ ကတည္းက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မျပစ္ခတ္ခဲ့ဖူးေသာ မိမိေသနတ္ကို ခါးပါတ္ႏွင့္တကြ ဗာဂ်ီးလ္ထံ ေဒါသတႀကီး အပ္ႏွံလိုက္သည္။
တခါတြင္ ဖဲကစားေနရင္း Doc ႏွင့္ Mike Clement တို႔ ပဋိပကၡျဖစ္သည္။ ရဲမွဴး ဗာဂ်ီးလ္က ေဘးမွ ျဖန္ေျဖေပးသည္။ ေမာ္ဂင္ႏွင့္ ၀ိုင္းယတ္လည္း ႐ွိေနသည္။ Doc သည္ ထိုအခ်ိန္မွာ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း ေသြးအံ၍ သတိလစ္သြားသည္။ ေဒါ့(ခ္)ကို ဟိုတယ္အခန္းထဲသို႔ ၀ိုင္းယတ္တို႔က ေပြ႔ခ်ီသယ္ေဆာင္သြားၾကသည္။ မိုက္ခ္သည္ ေဒါသကို ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္။ "မင္းေသရမွာပဲ" ဟု လွမ္းေအာ္ ျခိမ္းေခ်ာက္ၿပီး အရက္ဘားေကာင္တာမွ အပ္ထားေသာ ေျပာင္း႐ွည္ေသနတ္ကို ေတာင္းယူသည္။ ထို႔ေနာက္ Doc ေနာက္သို႔ လိုက္ရန္ ေဒါသတႀကီး ထြက္သည္။ ဗာဂ်ီးလ္က မိုက္ကို ေသနတ္ဒင္ျဖင့္ ထု႐ိုက္ကာ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ဆြဲသြင္းထားလိုက္သည္။ မိုက္ခ္၏ အေပါင္းအသင္းမ်ားက မိုက္ခ္ကို အခ်ဳပ္ခန္းမွ လာေရာက္ ထုတ္ယူေသာ အခ်ိန္တြင္ တေယာက္မွာ ေသနတ္ပါလာသျဖင့္ ၀ိုင္းယတ္က ထိုေသနတ္ကို သိမ္းဆည္းထားလိုက္သည္။ မိုက္ခ္တို႔အဖြဲမွ လွည့္ျပန္သြားရင္း ဗာဂ်ီးလ္တို႔ကို စိန္ေခၚသြား သည္။
ေဒါ့ခ္သည္ အိပ္ရာေပးတြင္ အနားယူရမည္ ျဖစ္သည္။ ခင္ေ်ားရဲ႔ အဆုတ္မွာ ၆၀% ေလာက္ ပ်က္စီးေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား အရက္ေလွ်ာ့ရမယ္။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ရမယ္။ ညည ေလာင္းကစား၀ိုင္းမွာ အခ်ိန္မကုန္ရဘူး။ လံုး၀ အနားယူရမယ္ ဟု ဆရာ၀န္ကေျပာသြားသည္။ ကဲ .. ကဲ ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္ကေန ထြက္သြားပါေတာ့ ဟု ေဒါ့ခ္က ႏွင္လိုက္သည္။
မိုက္ခ္၏ စိန္ေခၚပြဲသည္ တၿမိဳ႔လံုးသိသည့္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ၀ိုင္းယတ္သည္ ရဲအရာ႐ွိဘ၀က သူ႔လက္စြဲေသနတ္ကို ထုတ္၍ ဗာဂ်ီးလ္၊ ေမာ္ဂင္တို႔ႏွင့္ အတူ မိုက္ခ္တို႔၏ ရပ္ကြက္သို႔ သြားရန္ ဆံုးျဖတ္သည္။ ေဒါ့ခ္ကလည္း အိပ္ရာထဲမွ ထလာကာ ဇြတ္ပူးေပါင္း သည္။ ဗာဂ်ီးလ္၊ ေမာ္ဂင္၊ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ေဒါ့ခ္တို႔သည္[O.K.Corral] ဆိုင္ေ႐ွ႔တြင္ မိုက္ခ္တို႔ႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ ျဖစ္သည္။ ေမာ္ဂင္သည္ ပုခံုးတြင္ ဒဏ္ရာရၿပီး၊ ဗာဂ်ီးလ္က ေျခေထာက္တြင္ ဒဏ္ရာရသည္။ မိုက္ခ္ကေတာ့ သူရဲေဘာေၾကာင္စြာ [County Officer] အေဆာက္အဦးထဲ ၀င္ေျပးကာ ကြယ္ရာမွ ခုခံသည္။ ထို႔ေနာက္ အလစ္တြင္ ထြက္ေျပးသြားေလသည္။ ရင္ဆိုင္ပြဲ ၿပီးဆံုးသြားေသာအခါ ဂၽြန္က ၀ိုင္းယတ္တို႔အား ဖမ္းဆီးလိုက္ၿပီဟု ေျပာသည္။ ၀ိုင္းယတ္က စူးစိုက္စြာ စိန္ေခၚၾကည့္ၾကည့္လ်က္ "ခင္ဗ်ား က်ဳပ္တို႔ကို ဖမ္းဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဟုတ္တယ္ မို႔လား" ဟု တင္းမာစြာ ေျပာလိုက္ေလသည္။ တဖက္ရန္သူ သံုးေယာက္ ေသဆံုးသြားသည္။ ထိုအေလာင္းမ်ားကို အသုဘခ်သည့္ အခမ္းအနား၌ ရပ္ကြက္လူစုႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးတစုက ဆိုင္းဘုတ္မ်ား ကိုင္စြဲလ်က္ ဆႏၵျပၾကသည္။ ဂၽြန္နီရင္ဂိုက အရက္မူးမူးျဖင့္ ေဒါ့ခ္ကို စိန္ေခၚ သည္။
"မင္းဘာလိုခ်င္လို႔လဲ ဂၽြန္နီ" ဟုေဒါ့ခ္က ေအးစက္စြာေမးသည္။
"ငါမင္းရဲ႔ ေသြးကို လိုခ်င္တယ္၊ မင္းရဲ႔ ၀ိဥာဥ္ကို လိုခ်င္တယ္။ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို လိုခ်င္တယ္"
ေဒါ့ခ္က ထိုင္ရာမွ ထလာၿပီး "ဘယ္ေတာ့လဲ... ေျပာ..." ဟုေမးသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘီလ္ႏွင့္အဖြဲ႔က ဂၽြန္နီထံ အေျပးအလႊား ေရာက္လာၿပီး ဖမ္းခ်ဳပ္ထိန္းသိမ္းလိုက္သည္။ "သူအရက္မူး ေနလို႔ပါ၊ ဂၽြန္နီ လာလာ ျပန္ၾကမယ္" ဘီလ္က ေဒါ့ခ္တို႔ကို ေတာင္းပန္သလိုလို ၿပံဳးျပၿပီး သူ႔လူသူ ဇြတ္ဆြဲေခၚသြားသည္။
ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ၀ိုင္းယတ္၏ ႏွလံုးသားခ်င္း နားလည္မႈမ်ားကို မ်က္လံုးမ်ားမွတဆင့္ သိထားေသာဂၽြန္ (County Officer) သည္ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းအား ၀ိုင္းယတ္တို႔၏ မာနမ်ား ယေန႔ ညမွစ၍ ၿပီးဆံုးသြားေတာ့မည္ဆိုတာ သူသိသည္ ...ဟု အားရ၀မ္းသာ ေျပာ၏။ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက အယ္လီႏွင့္ လူ၀ီဆာတို႔ကို သြားသတိေပးသည္။ ထိုညတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ အသက္အႏၱရာယ္မွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေမာ္ဂင္ႏွင့္ဗာဂ်ီးလ္က အႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ရသည္။ ဗာဂ်ီးလ္သည္ လမ္းေပၚမွာ တေယာက္ေယာက္၏ ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံ ပစ္ခတ္ျခင္း ခံရ၏။ ဗာဂ်ီးလ္၏ ဒဏ္ရာကို ေဆးကုေနစဥ္ ေမာ္ဂင္က ေဒါသတႀကီး ထြက္သြားသည္။ ေမာ္ဂင္လည္း လုပ္ၾကံခံရသည္။ ေမာ္ဂင္ကေတာ့ ခြဲစိတ္ခံရင္း ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။ မေသဆံုးမီ ၀ိုင္းယတ္အား "မင္းမွန္တယ္ ၀ိုင္းယတ္" ဟု ၀န္ခံသြား ခဲ့သည္။ "၀ိုင္းယတ္ တခါတုန္းက ငါေျပာတာကို မင္းမွတ္မိလား၊ လူေတြ ေသတဲ့အခါ အလင္းေရာင္ျမင္ရတယ္ဆိုတာေလ၊ အဲဒါ ဟုတ္တယ္၀ိုင္းယတ္၊ ငါအခု တမန္ေတာ္ နတ္သားေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ သူတို႔ တီးမႈတ္ကခုန္ေနတာကို ငါျမင္ရတယ္" ထို႔ေနာက္ ေမာ္ဂင္ ဆံုးသြားသည္။
ဗာဂ်ီးလ္ႏွင့္ အယ္လီ၊ ေမာ္ဂင့္ဇနီး လူ၀ီဆာႏွင့္ ၀ိုင္းယတ္၏အမ်ိဳးသမီး မက္တီတို႔ အားလံုး ကာလီဖိုးနီးယားကို ရထားျဖင့္ ထြက္ခြါရန္ ၀ိုင္းယတ္က စီစဥ္သည္။ ၀ိုင္းယတ္ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပါမည္ဟု ဘီလ္ႏွင့္ ဂၽြန္နီ ရင္ဂိုတို႔က ထင္ေနၾကသည္။ ၀ိုင္းယတ္က ျမင္းလွည္းေမာင္းလာရင္း ဂၽြန္နီတို႔ ေရွ႔၌ လွည္းကိုခဏရပ္ၿပီး၊ "ဒီကိစၥေတြ ၿပီးသြားၿပီ" ဟုေျပာေတာ့ ဘီလ္က စူးစိုက္စြာ ၾကည့္လ်က္၊ ဂြတ္ဘိုင္ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလသည္။
သို႔ေသာ္ အခဲမေၾကေသာ မိုက္ခ္က Tombstone ႏွင့္ ကပ္လ်က္ဘူတာ႐ွိရာ ၿမိဳ႔အထိလိုက္၍ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ဗာဂ်ီးလ္ကို မ်ိဳးျဖဳတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ ရထားထြက္ခါနီး အခ်ိန္တြင္ ဘူတာပလက္ေဖာင္း၌ အေဖာ္တေယာက္ႏွင့္ ရပ္ေစာင့္၍ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ဗာဂ်ီးလ္ကို လူစုခြဲ၍ သတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ "ေဟ့ မက္တီ ၀ိုင္းယတ္ ဘယ္မွာလဲ" ဟုေျဗာင္ဖြင့္ေမး၍ ေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္၏။ "ငါမင္းတို႔ရဲ႔ ေနာက္မွာေလ" ၀ိုင္းယတ္က မိုက္ခ္ကို အႏိုင္ရသြားပါသည္။ "မင္းက မိုးႀကိဳးစစ္ပြဲကို ေခၚလိုက္တယ္ မဟုတ္လား မိုက္ခ္၊ ကဲ.... အဲဒီစစ္ပြဲကို မင္းရၿပီးေလ... " ဟုေျပာရင္း မိမိကုတ္အက်ႌ ရင္ဘတ္ကို ၀ိုင္းယတ္က လွစ္ျပ၏။ "အခုအခ်ိန္ကစၿပီး ငါ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ျပည္နယ္ ရဲမွဴးျဖစ္သြားၿပီ" ၀ိုင္းယတ္က ရင္ဘတ္တြင္ ရဲအရာ႐ွိ တံဆိပ္ တပ္ထား၏။ "ေကာင္းဘြိဳင္ဇာတ္လမ္းေတြ ၿပီးဆံုးသြားၿပီ မိုက္ခ္၊ အဲဒီေတာ့ ေျပးေပေတာ့၊ ဂၽြန္နီရင္ဂိုတို႔ဆီ သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားခ်ည္ေတာ့၊ ငါနဲ႔အတူ ငရဲပါလာၿပီ ဆိုတာ သြားေျပာစမ္း"
ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ Tombstone နယ္တ၀ိုက္႐ွိ ေကာင္းဘြိဳင္လူရမ္းကားမ်ားကို ၀ိုင္းယတ္က ၾကမ္းတမ္းစြာ တိုက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းသည္။ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္အတူ ေရာဂါသည္ေဒါ့ခ္လည္း ပါ၀င္ကူညီ၏။ ဘီလ္၏ အဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီး အခ်ိန္မီ ျပန္လည္ႏႈတ္ထြက္လိုက္ေသာ အဖြဲ႔၀င္မ်ားလည္း ပါ၀င္သည္။ သူတို႔အားလံုးသည္ လက္နက္ကို လက္နက္ျဖင့္၊ ၾကမ္းတမ္း႐ိုင္းစိုင္းမႈကို ၾကမ္းတမ္း႐ိုင္းစိုင္းမႈျဖင့္ ညီမွ်စြာ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရ၏။ ရာဇ၀တ္ သား တေယာက္ေယာက္ကို အသက္အႏၱရာယ္ ထိခိုက္နစ္နာမႈမွ အျမဲ ကာကြယ္ေပးခဲ့ေသာ ဥပေဒဘက္ေတာ္သား ၀ိုင္းယတ္သည္ ရာဇ၀တ္ေကာင္မ်ားကို ၿမိဳ႔လည္ေခါင္တြင္ ႀကိဳးဆြဲခ်၍ သတ္သည္။ ရာဇ၀တ္ေကာင္၏ ေျခေထာက္တြင္ သူတို႔ ေကာင္းဘြိဳင္ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္ေသာ ခါးစည္းႀကိဳး ပိုးပု၀ါအနီကေလးမ်ား ရစ္ေႏွာင္ခ်ည္ေပးလိုက္၏။
ဘီလ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲတြင္ ၀ိုင္းယတ္က အႏိုင္ရလိုက္သည္။ ဘီလ္ေသဆံုးသြား သည္။ ဂၽြန္နီရင္ဂို၏ စိန္ေခၚပြဲကို ေရာဂါသည္ ေဒါ့ခ္က ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား၍ သြားေရာက္ ရင္ဆိုင္သည္။ တရားမွ်တစြာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ပစ္၏။ အျမဲလက္ျမန္ေသာ ေဒါ့ခ္က အႏိုင္ရသြားသည္။ "ရင္ဂိုလိုလူမ်ိဳးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ခိုးလို႔၀ွက္လို႔ အားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ သတ္ျဖတ္လို႔ အားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔လိုလူမ်ိဳးက ေဟာင္းေလာင္း ေပါက္ အႀကီးႀကီးပဲ ၀ိုင္းယတ္ရဲ႔။ သူလိုခ်င္တာက လက္စားေခ်မႈပဲ....။ ဘာအတြက္လဲ ဆိုေတာ့ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ေနလို႔ပဲ..." ေဒါ့ခ္ အိပ္ရာထဲ လဲေနစဥ္ ၀ိုင္းယတ္အား ေျပာခဲ့ေသာစကား မ်ား အလြန္မွန္ကန္ပါသည္။
ရင္ဂို၏ အေလာင္းကို ေဒါ့ခ္ႏွင့္အတူ ရပ္ၾကည့္ေနၿပီးေနာက္ ၀ိုင္းယတ္က "ကဲ... ငါတို႔ ဒီစစ္ကို အဆံုးသတ္ၾကစို႔" ဟု ေျပာလိုက္သည္။ မိုက္ခ္ကလဲေမာင့္သည္ ၀ိုင္းယတ္တို႔အား အ႐ႈံးေပး၍ ထြက္ေျပးသြားသည္။ ႏွစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ေသနတ္ပစ္ခံရမႈေၾကာင့္ မိုက္ခ္ေသဆံုး သြားသည္။ Tombstone မွ ထြက္ခြါသြားၿပီး မၾကာမီ မက္တီ ေသဆံုးသြားသည္။ ေဒါ့ခ္ေဟာလီးေဒးသည္ ၆ ႏွစ္အၾကာတြင္ Glennwood အနားယူေဆး႐ံု၌ အဆုတ္ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးသြားသည္။ ေဒါ့ခ္ဆံုးမည့္ေန႔၌ ေဒါ့ခ္အနီးမွာ ၀ိုင္းယတ္႐ွိခဲ့သည္။
"ဘယ္လိုေနလဲ ေဒါ့ခ္" ဟု ေမးေတာ့ ေဒါ့ခ္က မခ်ိတင္ကဲျပံဳးလ်က္ "ငါေသရေတာ့မွာ အသက္ငင္ေနၿပီ" ဟု မွန္ကန္စြာ ေျဖေလသည္။
ေဒါ့ခ္ ေသဆံုးၿပီးေနာက္ ၀ိုင္ယတ္သည္ ဂ်ိဳဇက္ဖင္း႐ွိရာသို႔ လိုက္သြား၏။
"ကိုယ့္မွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူး ဂ်ိဳးဇက္ဖင္း .. မင္းကို ေပးစရာ ဘာမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ မာနေတြလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ဂုဏ္သိကၡာဆိုေတာလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ေငြေၾကးလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကတိေပးႏိုင္တာ တခုကေတာ့ မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ မင္းဘ၀ရဲ႔ က်န္႐ွိသမွ် အခ်ိန္အားလံုးအတြက္ မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္"
ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက ရယ္ေမာ၍ ႏွစ္သိမ့္သည္။
"စိတ္မပူပါနဲ႔ ၀ိုင္ယတ္ရယ္ ... ကၽြန္မမိသားစုက ခ်မ္းသာပါတယ္"
ထို႔ေနာက္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။
၀ိုင္းယတ္သည္ အသက္ ၈၀ အ႐ြယ္ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္၌ ေသဆံုးသြားသည္။ သူ႔ဘ၀ ဇာတ္ေၾကာင္းသည္ Tombstone ၿမိဳ႔၊ Kansus ျပည္နယ္၊ California ႏွင့္ သူေသဆံုးရာ Los Angeles ၿမိဳ႔မ်ားတြင္ ဒ႑ာရီသဖြယ္ လူသိမ်ားေသာ ဇာတ္လမ္းတခု ျဖစ္ခဲ့သည္။
ဂႏၵီ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားကို ၾကည့္စဥ္က ဂႏၵီ၏ အၾကမ္းမဖက္ေရးမူ၀ါဒ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေရး မူ၀ါဒအေပၚ ခ်ီးက်ဴးေလးစားခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ Tombstone ဇာတ္ကားၾကည့္ရင္း Wyatt ၏ တရားမွ်တေသာ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားကို အျပစ္မျမင္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဂႏၵီဇာတ္ကားတြင္ အဂၤလိပ္နံပါတ္ဒုတ္ စစ္သားမ်ား႐ွိရာသို႔ လက္ခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းသိမ္ေမြ႔စြာ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားၿပီး ေခါင္း႐ိုက္ခြဲခံေနသည့္ အိႏၵိယမ်ိဳးခ်စ္ျပည္သူမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ၾကက္သီးထလ်က္ မ်က္ရည္က်ခဲ့မိေသာ ကၽြန္မသည္ ၀ိုင္ယတ္က လူရမ္းကား ေကာင္းဘိြဳင္မ်ားေနာက္သို႔ လိုက္လံ ႏွိမ္းနင္းတိုက္ခိုက္ေသာအခါ အားကိုးတႀကီး ေက်းဇူးတင္ခဲ့မိသည္။ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူမ်ား၏ အားကိုးရာသည္ လက္နက္ကိုင္ခြင့္႐ွိေသာ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ တရာမွ်တမႈပင္ ျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မတို႔သည္ တရားမွ်တမႈကို အသက္ႏွင့္ ရင္း၍ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း အသက္႐ွင္ရပ္တည္ရေသာ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူမ်ားျဖစ္ေနသည္ မဟုတ္လား။
ဒါ႐ိုက္တာ George P. Cosmatos သည္ ဗာဂ်ီးလ္၏ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းမႈ ဥပေဒ မွားယြင္းသည့္အေၾကာင္းကို ေမာ္ဂင္၏ ေသခါနီး၀န္ခံစကားျဖင့္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ လက္နက္ကို လက္နက္ခ်င္းယွဥ္မွသာ တရားမွ်တမႈ လမ္းေၾကာင္းကို ေရာက္ႏိုင္သည္ဟူေသာ ေကာက္ခ်က္ကို ၀ိုင္းယတ္၏ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲမ်ားျဖင့္ ကိုယ္စားျပဳ ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတိုက္ပြဲမ်ားသည္ ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိသည္ဟုေတာ့ သူမျမင္ေပ။ ၀ိုင္းယတ္သည္ Tombstone ၿမိဳ႔၏ တရားမွ်တမႈအတြက္ မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရေၾကာင္း ဒါ႐ိုက္တာက ကၽြန္မတို႔အား အသိေပးလိုဟန္ ႐ွိပါသည္။ ၀ိုင္းယတ္၏ ေနာက္ဆံုးစကားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ သိႏိုင္သည္။
"ကိုယ့္မွာ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာလည္း မ႐ွိေတာ့ပါဘူး"
ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးႏွင့္ ေနာက္ခံျမင္ကြင္းအရဆိုလ်င္ တရားမွ်တမႈကို လိုလားေသာ ျပည္သူ အားလံုး ထိုဇာတ္ကားကို ႏွစ္သက္ၾကလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ ႐ုပ္႐ွင္ဖန္တီးမႈ အႏုပညာကို စြဲမက္ခံစားလိုေသာ ႐ုပ္႐ွင္ခ်စ္သူအားလံုးလည္း ထို Tombstone ဇာတ္ကားကို ႏွစ္သက္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဓာတ္ပံုဒါ႐ိုက္တာ William A Franker ၏ ဓာတ္ပံုပညာမွာ ေတာ္ေတာ္စြဲလန္းဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ ေသနတ္ပစ္ဇာတ္ကား ျဖစ္ပါလ်က္ ေနာက္ခံျမင္ကြင္းကို ပန္းခ်ီကားသဖြယ္ လွပေအာင္ ကင္မရာ႐ႈေဒါင့္မ်ား ကစားလ်က္ ႐ိုက္ျပသြားႏိုင္သည္။ ဇာတ္ေကာင္တဦးခ်င္း၏ မ်က္လံုးအမူအရာ၊ အလင္းေပးမႈ အားလံုးလည္း သင့္ေတာ္ေကာင္းမြန္ေသာ ဇာတ္ကား ျဖစ္သည္။ ကားကူး၊ ကားဆက္ပညာ၊ ျဖတ္ေတာက္မႈပညာ၊ တခန္းႏွင့္တခန္း ျမင္ကြင္းႏွင့္ အသံ အဆက္အသြယ္လည္း စနစ္တက် လွပေနသည္။
ေမာ္ဂင္အပ္ပ္တေယာက္ ဘိလိယက္ထိုးရင္း အသတ္ခံရသည့္အျဖစ္ကို ျပသမႈခ်င္း အတူတူပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း Wyatt Earp ဇာတ္ကားမွာထက္ Tombstone ဇာတ္ကားမွာ ပို၍ ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိ၏။ ႐ုပ္႐ွင္ပိုဆန္သည္ဟု ေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း ထိုျပကြက္သည္ ထူးဆန္းစြာ လွပေသာ ျပကြက္ျဖစ္ပါသည္။
ဒါ႐ိုက္တာသည္ အခြင့္အေရးမူၾကမ္း ျပင္ဆင္ခ်က္ (၂) ကို တည္ျမဲရန္ Tombstone ဇာတ္ကားျဖင့္ ေတာင္းဆိုေလသလား .... ကၽြန္မ မသိႏိုင္ပါ။ သူ၏ေတာင္းဆိုမႈ ထိေရာက္ သည္ မထိေရာက္သည္ကိုလည္း ကၽြန္မ မသိပါ။
ထိုဇာတ္ကားကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အေတြးမွာ တခုတည္းသာ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ိဳးအစားက ကိုင္ေဆာင္ အသံုးျပဳသည္ျဖစ္ေစ လက္နက္သည္ ျပည္သူလူထု၏ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအတြက္ မည္သည့္အတိုင္းအတာအထိ တရားမွ်တမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္သလဲ ... ဟူေသာ အေတြးသာ ျဖစ္ပါသည္။
[၁၉၉၅ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ]
{ဂ်ဴးစာေပ၊ စာအုပ္အမွတ္(၈)၊ ကထုတ္တဲ့ ဂ်ဴးရဲ႔ 'ျမစ္တစင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း-႐ုပ္႐ွင္ ခံစားမႈေဆာင္းပါးမ်ား' ၊ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ပထမအႀကိမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
လက္နက္၏ အျငင္းပြါးစရာမလိုေသာ ေနာက္ဆံုးရလဒ္မွာ အသက္ကို အႏၱရာယ္ ျပဳျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လက္နက္ဆိုရာ၌ လူ႔အသက္ကို ေသေစႏိုင္ေသာ ပစၥည္းအားလံုးမ်ား ပါ၀င္၏။ ဓါး၊ ေသနတ္တို၊ ေသနတ္႐ွည္မွ အစ မိုလိုေတာ့ဗံုးအထိ ပစၥည္းမွန္သမွ်သည္ လက္နက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္နက္သည္ ကိုင္တြယ္အသံုးျပဳသူ၏ စိတ္ေစတနာေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ဂုဏ္သတၱိႏွစ္မ်ိဳး ကြဲျပားသြားပါသည္။တရားမွ်တ ေျဖာင့္မတ္သူ၏ လက္ထဲတြင္ လက္နက္သည္ မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ရန္ အားကိုးရသည့္ပစၥည္း၊ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ မတည္ၾကည္သူ၊ လူသားအခ်င္းခ်င္း ၫႇင္းပန္းအႏိုင္ယူလိုသူ၏ လက္ထဲတြင္ေတာ့ လက္နက္သည္ အာဏာျဖစ္သည္။ လက္နက္သည္ ၿခိမ္းေျခာက္ အႏိုင္ယူခြင့္႐ွိသည့္ ပစၥည္းတခု ျဖစ္သည္။
အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုတြင္ ၁၇၉၁ ခုႏွစ္မွစ၍ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပင္ဆင္ခ်က္မ်ားအျဖစ္ အခြင့္အေရး ဥပေဒမူၾကမ္းကို ေရးဆြဲအတည္ျပဳခဲ့ ရသည္။ ထို အခြင့္အေရး ဥပေဒမူၾကမ္းပါ ျပင္ဆင္ခ်က္အမွတ္ (၂)သည္ ျပည္သူတို႔၏ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ႏွင့္ ပတ္သက္ေနပါသည္။ ျပင္ဆင္ခ်က္ အမွတ္(၂) သည္ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
"လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္တခု၏ လံုျခံဳေရးအတြက္ စနစ္တက် မွ်မွ်တတ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႔တရပ္ လိုအပ္ေသာေၾကာင့္ ျပည္သူတို႔၏ လက္နက္မ်ား လက္၀ယ္ထား႐ွိ ကိုင္ေဆာင္ပိုင္ခြင့္သည္ ေဖာက္ဖ်က္ျခင္း ခံရလိမ့္မည္ မဟုတ္"
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ၁၈ ရာစုပိုင္းကစ၍ ျပည္သူျပည္သားတိုင္း လက္နက္ ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကသည္။ အမဲလိုက္ရာတြင္ အသံုးျပဳသည္။ မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ရာ တြင္ အသံုးျပဳသည္။ ထို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ လုယက္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ အသက္အႏၱရာယ္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား၊ အႏိုင္က်င့္ ၫႇင္းဆဲမႈမ်ား၊ လူသတ္မႈမ်ားစြာ ေပၚေပါက္ခဲ့ ရသည္။ သို႔ေသာ္ တဖက္မွာက မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္ခြင့္ ႐ွိေနခဲ့သည္။ ကုန္စံုဆိုင္ ပိုင္႐ွင္တေယာက္သည္ ေသနတ္ေဆာင္ထားျခင္းျဖင့္ ဆိုင္ကို လုယက္သူမ်ား၏ ရန္မွ အကာအကြယ္ ရေနျပန္သည္။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္သည္ မိမိတဦးတည္း ေနထိုင္ေသာ အိမ္သို႔ က်ဴးေက်ာ္သူမ်ား မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ရန္ ေသနတ္တလက္ျဖင့္ အကာအကြယ္ ယူႏိုင္သည္။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ေပးထားသည္ဟု ယူဆရေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္ အမွတ္(၂)ေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားလည္း ႐ွိသလို၊ ဆိုးက်ိဳးမ်ားလည္း ႐ွိသည္ကို မည္သူမွ် မျငင္းႏိုင္ၾကပါ။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ႐ုပ္သိမ္းေသာ ဥပေဒတခု ျပဌာန္းလိုက္လွ်င္ တရားဥပေဒကို ေလးစားသူမ်ားကေတာ့ လိုက္နာၾကေပလိမ့္မည္။ တရားဥပေဒကို ဂ႐ုမစိုက္သူမ်ားက ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ဆက္လက္ကိုင္ေဆာင္လိမ့္မည္။ ထိုအခါ လက္နက္မဲ့သြားေသာ ဥပေဒလိုက္ နာသူ ျပည္သူမ်ားသည္ လက္နက္႐ွိ ရမ္းကားသူမ်ား၏ အႏၱရာယ္ကို မည္ကဲ့သို႔ ကာကြယ္ရ မည္နည္း။ အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းတြင္ လံုျခံဳမႈ႐ွိေအာင္ တအိမ္စီ၌ ရဲသားတဦးစီ ေစာင့္ၾကပ္ ေပးႏိုင္ပါသလား။ ထိုေမးခြန္းသည္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေသာ ၿမိဳ႔ကေလး မ်ား႐ွိ အေမရိကန္ျပည္သူမ်ားက ေမးလာေသာ ေမးခြန္း ျဖစ္ပါသည္။ သည့္ထက္ပို၍ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ေမးခြန္းတခု ႐ွိခဲ့သည္။ တရား၀င္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ရထားေသာ ရဲသားမ်ား၊ စစ္သည္ေတာ္မ်ား၏ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္မႈကို မိမိတို႔ ျပည္သူမ်ားက မည္သည့္ အတိုင္းအတာထိ အသက္ႏွင့္ ရင္းႏွီး၍ ယံုၾကည္စိတ္ခ် ႏိုင္ပါမည္ နည္း။
၁၉၈၁ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ အေမရိကန္သမတ ေရာ္နယ္လ္ေရဂင္ကို လူတေယာက္က ေသနတ္တလက္ျဖင့္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ့သည္။ ေမလတြင္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဂၽြန္ေပါလ္(၂) ကို လူတေယာက္က ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အီလီႏိြဳက္ျပည္နယ္ ေမာ္တင္ဂ႐ိုဖ့္ၿမိဳ႔၌ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ကို ပထမဦးဆံုး ဖ်က္သိမ္း လိုက္သည္။ ထို ဖ်က္သိမ္းမႈ ဥပေဒသည္ တၿမိဳ႔မွ တၿမိဳ႔သို႔ ကူးစက္သြား၏။ ထိုၿမိဳ႔မ်ားထဲတြင္ အုတ္ပတ္ၿမိဳ႔လည္း ပါ၀င္သည္။ အုတ္ပတ္ၿမိဳ႔တြင္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေနာက္ ျဖစ္ပ်က္သြားေသာ အေၾကာင္းအရာတခုမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနသည္။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ ဓါတ္ဆီဆိုင္ပိုင္႐ွင္ တေယာက္ ဓါးျပတိုက္ခံရ၏။ ယခင္က သူ႔ဆိုင္ကို ဓါးျပတိုက္ရန္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစား ၿပီး မည္သူမွ် မေအာင္ျမင္ၾက။ အေၾကာင္းမွာ ဓါတ္ဆီဆိုင္ ပိုင္႐ွင္သည္ ေသနတ္တလက္ အျမဲကိုင္ေဆာင္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ဆိုင္႐ွင္သည္ ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာၿပီး ေသနတ္ကို မိမိႏွင့္အတူ ကိုင္ေဆာင္ မထားေတာ့ေခ်။ ထိုအခါ ဓါးျပမ်ားသည္ သူ႔ေခါင္းကို ေသနတ္ႏွင့္ေတ့ၿပီး ေငြမ်ားအားလံုးကို ယူသြားၾက၏။ ဓါးျပမ်ား ထြက္ေျပးသြား ေတာ့မွ သူသည္ မိမိကားထဲ၌ ႐ွိေနေသာ အစိုးရကို ျပန္မအပ္ရေသးသည့္ ေသနတ္ကို ယူ၍ ဓါးျပမ်ားကို ပစ္ခတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က်သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္၏ ရလဒ္မွာ ရယ္စရာေကာင္းေန၏။ ၿမိဳ႔အုပ္ခ်ဳပ္သူ တာ၀န္႐ွိသူမ်ားက ဆိုင္႐ွင္အား တရားမ၀င္ ေသနတ္ကိုင္ေဆာင္မႈျဖင့္ အေရးယူလိုက္သည္။ ဓါးျပမ်ားကိုေတာ့ ယခုခ်ိန္ထိ သူတို႔ ဖမ္းမေပးႏိုင္ခဲ့ေခ်။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဥပေဒ တည္ျမဲေစလိုေသာ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ထိုအခြင့္ကို ဖ်က္သိမ္းေစလိုေသာ ျပည္သူမ်ားအၾကား သေဘာကြဲလြဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ သည္။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ တည္ျမဲေရးဘက္မွ ေထာက္ခံသူမ်ားက သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ အခြင့္အေရးကို ေအာက္ပါစကားမ်ားျဖင့္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းျခင္းျဖင့္ လူတေယာက္၏အသက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္ မည္ မဟုတ္။ အရက္မူး၍ ကားေမာင္းျခင္းမ်ားကို ပေပ်ာက္ေအာင္ ကားကို သိမ္းယူ၍ မရသလို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္႐ံုျဖင့္ ေသနတ္ပစ္မႈမ်ား ပေပ်ာက္သြားမည္ဟု ပံုေသမွတ္ယူ၍ မရပါ။
မည္သူက မွန္သည္၊ မည္သူက မွားသည္ဟု ယခုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို႔ မသိႏိုင္ေသးပါ။ အခ်ိန္ကာလက အဆံုးအျဖတ္ ေပးပါလိမ့္မည္။
လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားတခုကို လြန္ခဲ့သည့္လက ကၽြန္မ ၾကည့္ခဲ့ရပါသည္။ ဇာတ္ကားမွာ Western အမ်ိဳးအစား ေကာင္းဘိြဳင္ဇာတ္ကားျဖစ္၏။ ကၽြန္မၾကည့္ဘူး သမွ် ေကာင္းဘိြဳင္ဇာတ္ကား မ်ားတြင္ ကၽြန္မရင္ထဲသို႔ စူးနစ္၀င္ေရာက္ခဲ့ေသာ ပထမဦးဆံုး ေကာင္းဘိြဳင္ဇာတ္ကား ျဖစ္ သည္။
တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ဟု ယူဆရေသာ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ သူရဲေကာင္း ဥပေဒအရာ႐ွိ တဦး၏ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးကို အေျခခံ၍ ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္ကူးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဇာတ္ေကာင္မွာ Wyatt Earp ဟူေသာ ရဲအရာ႐ွိတဦး ျဖစ္သည္။ ထို Wyatt Earp အေၾကာင္းကို ဇာတ္ၫႊန္း ေရးသား႐ိုက္ကူးသည့္ ဇာတ္ကားႏွစ္မ်ိဳး ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ဇာတ္ၫႊန္းေရးသူ၊ ဒါ႐ိုက္တာ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား အားလံုးျခားနားၾက၏။ မည္သူက အလ်င္႐ိုက္ကူးခဲ့သလဲ ဆိုသည္ကို ကၽြန္မမသိပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ ပရိသတ္တဦးအေနျဖင့္ ဇာတ္ကားႏွစ္မ်ိဳးကို ကၽြန္မ ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့ သည္။
ပထမဇာတ္ကားမွာ Dan Gordon ႏွင့္ Lawrence Kasdan တို႔ ဇာတ္ၫႊန္းေရးၿပီး Lawrence Kasdan ႐ိုက္ကူးေသာ Wyatt Earp ဇာတ္ကားျဖစ္သည္။ ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ ေဆာင္မ်ားမွာ Kevin Costner, Gene Hackman, Keith David, Bill Pullman, Isabelle Rosellini တို႔ ျဖစ္သည္။
ဒုတိယ ဇာတ္ကားမွာ Kevin Jarre ဇာတ္ၫႊန္းေရးသားၿပီး ဒါ႐ိုက္တာ George P. Cosmotos ႐ိုက္ကူးေသာ Tombstone ဇာတ္ကားျဖစ္သည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားမွာ Kurt Russel, Val Kimar [The Doors ႏွင့္ The Real Macoy] Sam Elliot, Bill Paxton, Michael Biehn, Powers Boothe, Dana Delany ႏွင့္ Billy Zane တို႔ ျဖစ္သည္။ ဇာတ္ကား ႏွစ္မ်ိဳးသည္ ဇာတ္ကြက္တြင္ အနည္းႏွင့္အမ်ား ျခားနားမႈ႐ွိေသာ္လည္း ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုး အျဖစ္အပ်က္မ်ား အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ Wyatt Earp ဇာတ္ကားသည္ Wyatt Earp ၏ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က စ၍ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႔၍ ႐ိုက္ကူးထားျခင္းျဖစ္ရာ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဇာတ္ေကာင္၏ စ႐ိုက္မ်ားကို ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ Wyatt Earp ၏ မိဘမ်ား၊ ညီအစ္ကိုမ်ား [Wyatt ၏အိမ္ေထာင္ေရးႏွင့္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား] အားလံုးကို ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ထည့္ထားသည္။ ပို၍ ျပည့္စံုသည္။ အေသးစိတ္က်သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားတခုအျဖစ္ ၾကည့္ရေသာ အခါ အနည္းငယ္ ပိုလွ်ံသြားသေယာင္ ႐ွိသည္။
Tombstone ဇာတ္ကားကေတာ့ Wyatt Earp ရဲအရာ႐ွိအျဖစ္မွ အၿငိမ္းစားယူၿပီးသည့္ ကာလမွ စတင္၍ ဇာတ္လမ္းစတင္ ႐ိုက္ကူးျခင္းျဖစ္ရာ Wyatt ၏ ငယ္စဥ္စ႐ိုက္ကို မေပၚလြင္ ခဲ့ပါ။ Wyatt ငယ္စဥ္က ရန္ျဖစ္ရမွာ မႏွစ္ၿမိဳ႔ေၾကာင္း၊ တရားမွ်တမႈကို ျမတ္ႏိုးေၾကာင္း၊ လူတေယာက္က ရန္စလွ်င္ တတ္ႏိုင္သမွ် ရန္ကိုေ႐ွာင္ၿပီး မတတ္သာလြန္းမွ ရင္ဆိုင္ေၾကာင္း၊ အရက္လံုး၀မေသာက္ေတာ့ဘဲ ေကာ္ဖီသာေသာက္ေၾကာင္း၊ ထိုအေၾကာင္းမ်ား မပါ၀င္ခဲ့ပါ။ ဒုတိယဇာတ္ေကာင္ျဖစ္သူ Doc Holiday ႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ မိတ္ေဆြ စျဖစ္ခဲ့သည္ ဆိုတာလည္း မပါ၀င္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ Tombstone ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုမွာ က်စ္လစ္သည္။ ဇာတ္ကြက္ အျဖစ္အပ်က္အခ်ိဳ႔ကို မၫႇာမတာ ျဖတ္ေတာက္ဖယ္႐ွားပစ္လိုက္သည္။ ဒါ႐ိုက္တာ George P. Cosmatos သည္ Wyatt Earp ၏ ဘ၀မွ မိမိအေလးထား၍ ေျပာလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကိုသာ ဦးစားေပး၍ ဆြဲယူ ေဖာ္ျပလိုက္သည္။ သူ ေျပာလိုသည္မွာ လူတေယာက္ခ်င္းစီ၏ မိစၦာစိတ္ႏွင့္ တရားမွ်တစိတ္တို႔ေပၚမွာ မူတည္ၿပီး လက္နက္၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးတို႔ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းေရး ဥပေဒအေပၚ သူ႔ကိုယ္ပိုင္အျမင္တခုကို Wyatt Earp ၏ ဇာတ္ေကာင္ေနရာမွာ ၀င္ပူး၍ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္သည္။
၁၈၇၉ ခုႏွစ္ အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္၌ စီးပြါးေရး က်ပ္တည္းမႈ မ်ား၊ ႐ွားပါးမႈမ်ား ဆက္လက္က်န္႐ွိေနခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႔က ေျမ႐ိုင္းမ်ားကို ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳး ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔က တေနရာမွ တေနရာသို႔ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေ႐ႊ႔ေျပာင္းသြားလာ ေနထိုင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔က မိမိကိုယ္တိုင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ႐ွာေဖြမစားေသာက္ပဲ သူတပါး အေပၚ အႏိုင္က်င့္ လုယက္ တိုက္ခိုက္ယူၾကသည္။ မိမိတို႔ ကိုင္တြယ္ေသာ လက္နက္သည္ ျပည္တြင္းစစ္ၿပီးသည့္အခါ မိမိအိမ္နီးခ်င္းကို ၿခိမ္းေျခာက္အႏိုင္ယူရန္ ျဖစ္လာၾကသည္။ ထိုလူရမ္းကားမ်ားတြင္ တရားဥပေဒဟူသည္ မ႐ွိ။ မိမိတို႔၏ လက္နက္သည္ မိမိတို႔၏ အာဏာ ျဖစ္သည္။ ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္သည္။ ထိုလူစုသည္ ျပည္သူႏွင့္ စာလွ်င္ လူနည္းစု ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လံုၿခံဳေရး ရဲ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္စာလွ်င္ လူမ်ားစု ျဖစ္သည္။ ထိုလူရမ္းကားမ်ား သည္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ Cowboys မ်ားဟု သတ္မွတ္ ေခၚေ၀ၚၾကေလသည္။
Wyatt Earp သည္ ကင္းဆပ္ၿပည္နယ္ ရဲအရာ႐ွိဘ၀မွ အၿငိမ္းစားယူ၍ မိမိ၏ ညီအစ္ကို မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘ၀မွာ ေနထိုင္ရန္ Tombstone ၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ Wyatt Earp သည္ မိမိ၏ အမ်ိဳးသမီး Matti ႏွင့္အတူ အစ္ကို Virgil Earp ႏွင့္ ဇနီး Allie Earp ညီ Morgan Earp ႏွင့္ ဇနီး Louisa Earp တို႔ႏွင့္ စည္းလံုးေပ်ာ္ ႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္၌ Tombstone သည္ သူထင္သလို ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို မေပးႏိုင္။ Tombstone သည္ တရားဥပေဒမဲ့သူ လက္နက္ကိုင္ cowboys မ်ားေၾကာင့္ အႏၱရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။
ျပည္သူမ်ားကို အျမဲၿခိမ္းေျခာက္ အႏိုင္က်င့္ေနေသာ အုပ္စုမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ မိမိကိုယ္မိမိ ကာနယ္လ္ ဟုသတ္မွတ္ထားေသာ ဘီလ္ ဟူသည့္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း သို႔ေသာ္ ဥာဏ္႐ွိသည့္လူတေယာက္၊ Johny Ringo ဟူေသာ Bill ၏ ညာလက္႐ံုးလည္းျဖစ္၊ မိတ္ေဆြလည္းျဖစ္ေသာ ေအးတိေအးစက္ႏွင့္ ရက္စက္တတ္ေသာ လူတေယာက္၊ Mike Clement ဟုေခၚေသာ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္မ႐ွိ ႐ိုင္းစိုင္းေကာက္က်စ္တတ္ေသာ လူ တေယာက္တို႔ ျဖစ္သည္။ သူတို႔တြင္ သူတို႔၏ ေနာက္လိုက္ cowboys မ်ားစြာ ႐ွိသည္။
Wyatt တို႔ Tombstone သို႔ ေရာက္ခ်ိန္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ Doc Holiday [Val Kimar] လည္း ျပန္ေရာက္ေနသည္။ Doc သည္ အရပ္တကာလွည့္ၿပီး ဖဲ႐ိုက္ရင္း စီးပြါး႐ွာသည့္ ေလာင္းကစား ကၽြမ္းက်င္သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။ သူဘယ္ေတာ့မွ ဖဲလိမ္၍မ႐ိုက္၊ သို႔ေသာ္ သူ အျမဲတမ္းႏိုင္သည္။ လူတေယာက္ကို သူဘယ္ေတာ့မွ ရန္မစ၊ သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုရန္မူလာလွ်င္ သူက အလ်င္ဦးေအာင္ အႏိုင္ယူႏိုင္ေသာ အလြန္သြက္ လက္သည့္ လူတဦး ျဖစ္သည္။ သူ၏ လံုျခံဳေရးအတြက္ ေသနတ္ႏွစ္လက္ အျမဲကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ တခါမွ လူမသတ္ဘူးေခ်။ Doc ႏွင့္အတူေနသူ အမ်ိဳးသမီးမွာ Kate Allen ျဖစ္သည္။ Doc မွာ အဆုတ္ေရာဂါ ႐ွိေနမွန္း သိပါလ်က္ႏွင့္ Doc အေပၚမွာ သစၥာ႐ွိစြာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို ေပါင္းသင္းေနထိုင္သူ တဦးျဖစ္သည္။
Wyatt ႏွင့္ Doc ျပန္ေတြ႔ၿပီး စကားေျပာေနစဥ္မွာပင္ ဂၽြန္ဆိုေသာ ၿမိဳ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာ႐ွိ [County Officer] တေယာက္လာႏႈတ္ဆက္သည့္အခါ Doc သည္ ထိုလိုလူကို လက္ဆြဲမႏႈတ္ဆက္ေပ။ ဂၽြန္သည္ ေလးစားထိုက္သူတဦးမဟုတ္၊ သူရဲေဘာေၾကာင္သူ၊ ေကာက္က်စ္သူ တဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမာ္ဂင္ႏွင့္ ဗာဂ်ီလ္ကိုေတာ့ ေဒါ့(ခ္)က ေလးစား ခင္မင္သည္။ ထိုအခိုက္မွာပင္ နယ္လွည့္ျပဇာတ္အဖြဲ႔တဖြဲ႔ ေရာက္လာၿပီး ျပဇာတ္အဆိုေတာ္ အမ်ိဳးသား Billy Zane ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီး Josephine တို႔ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ဆင္းလာသည္။ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ၀ိုင္ယက္သည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုသြား၏။ ထိုအျဖစ္ကို Doc က ရိပ္မိသည္။ ေတာ္ေတာ္ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ တခဏေလးပါဘဲ ဟု Doc က ေရ႐ြတ္သည္။
ညမွာ သူတို႔ ျပဇာတ္ၾကည့္ၾက၏။ လူရမ္းကား ဘီလ္ႏွင့္ ဂၽြန္နီရင္ဂိုတို႔လည္း ၾကည့္ၾက သည္။ သူတို႔အုပ္စုသည္ ႐ိုင္းစိုင္းစြာ ဆူညံၾကသည္။ ျပဇာတ္စင္ေပၚ ေသနတ္ႏွင့္ လွမ္းပစ္၍ လက္တည့္စမ္းၾကသည္။ အမ်ားျပည္သူကို ေႏွာင့္ယွက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ျပဇာတ္အဆိုေတာ္ Billy Zane က သူတို႔ကို ေကာင္းစြာထိန္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။ ျပဇာတ္စင္ေပၚမွ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ အထူးတန္းပြဲၾကည့္စင္မွ ၀ိုင္းယတ္တို႔ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုၾကျပန္သည္။ ျပဇာတ္ၿပီးသြားေသာအခါ ၀ိုင္းယတ္၏ အမ်ိဳးသမီး မက္တီက အိမ္ျပန္သြားၿပီး ၀ိုင္းယက္က ညီျဖစ္သူ ေမာ္ဂင္ႏွင့္အတူ က်န္ခဲ့သည္။ ျပဇာတ္ထဲမွာ မိစၦာ Devil ႏွင့္ ဘုရားသခင္အေၾကာင္း ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ေမာ္ဂင္က ၀ိုင္းယက္ကို ထူးဆန္းေသာ ေမးခြန္းတခု ေမးသည္။
"၀ိုင္းယတ္ ... မင္းဘုရားကို ယံုသလား"
၀ိုင္းယတ္က ရယ္ေလသည္။ ဘာျဖစ္လို႔ ေမးတာလဲ... မင္းေကာ ယံုလို႔လား ... ဟုျပန္ေမးသည္။ ေမာ္ဂင္က ရယ္ေမာလ်က္ ျပန္ေျဖ၏။
"မဟုတ္ဘူးေလ လူတေယာက္ေသ သြားတဲ့အခါ သူဘာကို ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာေတာ့ ႐ွိေနမွာဘဲ မဟုတ္လား။ ၀ိညာဥ္၀ါဒ spirtualism ကို ယံုၾကည္တဲ့ လူေတြ ႐ွိတယ္ေလ။ သူတို႔ ေျပာတာကေတာ့ သူတို႔ဟာ အလင္းေရာင္ကို ျမင္ရတယ္ဆိုပဲ။ လိႈင္ေခါင္းထဲကေန အလင္းေရာင္ ထြက္လာသလိုပဲတဲ့"
သို႔ေသာ္ ၀ိုင္းယတ္က ဘုရားသခင္သည္ အေရးမႀကီးပါ။ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရ ဆိုသည္ကိုလည္း သူ သိပ္သတိမထားမိ။ ထိုည ပါတီ၌ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ၀ိုင္းယက္ ျပန္ဆံုမိၾက သည္။ ေယာက်္ားမ်ား ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနေသာ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက ၀ိုင္းယက္႐ွိရာသို႔ ေရာက္လာၿပီး အတူကရန္ ဖိတ္ေခၚသည့္ဟန္ျဖင့္ ဦးၫႊတ္ႏႈတ္ဆက္သည္။ ၀ိုင္းယက္က သိသိသာသာပင္ ေ႐ွာင္လိုက္ေလသည္။
ေနာက္ရက္တြင္ ဖဲကစားသည့္၀ိုင္း၌ ေဒါ့ခ္ႏွင့္ ၀ိုင္းယက္တို႔ ကစားေနၾကစဥ္ လူရမ္းကား ဘီလ္ႏွင့္ ဂၽြန္နီရင္ဂိုတို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဘီလ္က ၀ိုင္းယတ္အား ဥပေဒေခြး [Lawdog] လားဟု ေမးသည္။ ၀ိုင္းယတ္က သူ အၿငိမ္းစားယူၿပီးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေအးေအး ေဆးေဆး ေျဖ၏။ ဘီလ္က မခိုးမခန္႔ရယ္လ်က္ "သိပ္ေကာင္းတာေပါ့" ဟု ရန္စေလသည္။ ေဂ်ာ္နီ္ရင္ဂိုကေတာ့ ေဒါ့ခ္ အားအမူအရာျဖင့္ ရန္စသည္။ "မင္းက ေဒါ့(ခ္)ေဟာလီးေဒး ထင္တယ္ ဟုတ္လား" ဟုေမးေတာ့ ေဒါ့(ခ္)က ခပ္တည္တည္အမူအရာျဖင့္ "မင္းက ရင္ဂိုပဲ ျဖစ္ရမယ္" ဟုျပန္ေျပာသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ တေယာက္ကိုတေယာက္ မုန္းတီးမႈမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဂၽြန္နီက ေဒါ့(ခ္)အား စိန္ေခၚအစြမ္းျပသည့္ အေနျဖင့္ ေသနတ္ကို လက္တြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး လွည့္ပတ္ကစားျပသည္။ ပရိသတ္မ်ားက ဂၽြန္နီကို ၾသဘာေပးၾကသည္။ ေဒါ့(ခ္)က မထီေလးစားဟန္ျဖင့္ ျပံဳးလ်က္ မိမိအရက္ေသာက္လက္စ စတီးလ္ခြက္ ေသးေသး ေလးကို ဂၽြန္နီ ေသနတ္လွည့္ပတ္ ကစားဟန္မ်ိဳးျဖင့္ ကစားျပကာ သေရာ္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဂၽြန္နီရင္ဂိုႏွင့္ ေဒါ့(ခ္)ေဟာလီးေဒးအၾကားမွာ ရန္စတခု ျဖစ္ခဲ့သည္။
၀ိုင္းယတ္ တညေနမွာ ၿမိဳ႔ျပင္ထြက္၍ ျမင္းစီးေသာအခါ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ဆံုေတြ႔ၾကသည္။ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းသည္ လြင္ျပင္ကိုျဖတ္၊ ေတာင္ကုန္းမ်ားကို ေက်ာ္၍ သာယာေအးခ်မ္း ေသာ တေနရာမွာ ေအးေဆးစြာ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ၀ိုင္းယတ္ကို ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက "႐ွင္ေပ်ာ္သလား" ဟုေမးသည္။ "ဘယ္ေလာက္ ဂြက်တဲ့ ေမးခြန္းပါလိမ့္ ... ငါမသိဘူး၊ မင္းေကာ ေပ်ာ္သလား" ဟု ျပန္ေမးေတာ့ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက "အို ... ကၽြန္မလား၊ ကၽြန္မ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ေနတာပဲ" ဟု ေျဖပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းတခုမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ေျဖရခက္၏။ "႐ွင့္ဘ၀မွာ ႐ွင္ဘာကို လိုခ်င္တာလဲ" ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။ ၀ိုင္းယတ္ ရယ္ေမာျပန္ သည္။ "ကိုယ္မသိဘူးေလ.. ပိုက္ဆံ႐ွာတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္... ကိုယ့္မိသား ကိုယ္ပိုင္ ကေလးေလးေတြ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ မင္းေရာ" ဟု ျပန္ေမးသည္။ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက "စားဖိုမွဴး [Room Service] တေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္တယ္" ဟု ေျဖ၏။ ၀ိုင္းယက္က သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာလိုက္သည္။
တညတြင္ လူရမ္းကား ဘီလ္ အရက္မူးမူးျဖင့္ လမ္းမမွာ ေသနတ္ ေလွ်ာက္ပစ္သည္။ ေကာင္းကင္မွ လကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေခြးတေကာင္လို ဆြဲဆြဲငင္ငင္အူ၍ ေသနတ္ျဖင့္ လ႐ွိရာသို႔ လွမ္းပစ္သည္။ အနီးအနား ဆိုင္ထဲမွာ county officer ဂၽြန္ ႐ွိေနေသာေၾကာင့္ လူတေယာက္ က ခင္ဗ်ားသြားထိန္းပါလားဟု အားကိုး၏။ သို႔ေသာ္ ဂၽြန္က ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္မဟုတ္ဘူး [Town Marshall] ရဲမွဴးရဲ႔ အလုပ္ဟု ေျဖသည္။ ရဲမွဴးအဖိုးႀကီးက မေနသာေတာ့သျဖင့္ ဘီလ္႐ွိရာသို႔ ေသနတ္ပစ္ေဖာက္၍ ေရာက္သြားသည္။ "ဘီလ္ .. မင္းလက္နက္ေတြ ငါ့ကိုေပး စမ္း" ဘီလ္က မူးမူး႐ူး႐ူးျဖင့္ေသနတ္ေတြ ကမ္းေပးရင္း အငိုက္တြင္ ရဲမွဴးကို ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္လိုက္ေလသည္။ ၀ိုင္းယတ္က အေျပးအလႊားေရာက္လာၿပီး ဘီလ္ကို သတိလစ္ ေအာင္ ႐ိုက္ခ်လိုက္သည္။ ဘီလ္ႏွင့္မတည့္ေသာ အုပ္စုထဲမွ တခ်ိဳ႔က ဘီလ္ကို အဆံုးစီရင္ရန္ ေအာ္ဟစ္ၾကသည္။ ၀ိုင္းယက္က လူစုအားလံုးကို ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္၍ "လူတေယာက္ကို အျခားတေယာက္က ႀကိဳးေပးသတ္ခြင့္ မ႐ွိဘူး" ေျပာၿပီး ျဖန္ေျဖလိုက္သည္။ လမ္းေပၚမွ အျဖစ္အပ်က္ကို county officer John က လွမ္းၾကည့္႐ံုသာ ၾကည့္ေနသည္။ ဂၽြန္ႏွင့္အတူ ေနထိုက္လ်က္႐ွိေသာ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက ဂၽြန္အနီးမွာရပ္ကာလမ္းေပၚမွ ျမင္ကြင္းကို ေငးေမာၾကည့္ ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
ဗားဂ်ီးလ္အတ္ပ္သည္ ရဲအရာ႐ွိတာ၀န္ကို ယူလိုက္သည္။ ေမာ္ဂင္သည္လည္း ရဲအဖြဲ႔ထဲ ၀င္လိုက္သည္။ မိမိ၏ ၿမိဳ႔တြင္ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အသက္႐ွင္ေနထိုင္ေရး အတြက္ ဗာဂ်ီလ္သည္ ေၾကျငာခ်က္တရပ္ကို ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။
Tombstone ၿမိဳ႔တြင္း၌ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားမ်ားသည္ မည္သည့္လက္နက္ပစၥည္းကိုမွ် ကိုင္ေဆာင္လာျခင္း မျပဳရ။ ယေန႔မွစ၍ လူတိုင္းတိုင္း၏ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္သည္။ ဤဥပေဒကို လူတိုင္းနာခံရမည္။ လက္နက္ေတြ႔႐ွိလ်င္ တင္းက်ပ္စြာ အေရးယူ အျပစ္ေပးမည္။
ျပည္သူအမ်ားစုက ထိုဥပေဒကို သေဘာက်သည္။ အခ်ိဳ႔ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ လူရမ္းကား မ်ားက သေဘာမက်။ အ့ံစရာေကာင္းသည္က လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းသည့္ ဥပေဒကို [Wyatt Earp] က လံုး၀ သေဘာမတူႏိုင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဗာဂ်ီးလ္ႏွင့္ ေမာ္ဂင္အား က႐ုဏာ ေဒါေသာျဖင့္ အျပစ္တင္လိုက္သည္။
"ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားေတြရဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ျခင္း အားျဖင့္ ရလာလိမ့္မယ္လို႔ မင္းတို႔ထင္သလား။ မင္းတို႔ မွားေနၿပီ၊ ႏွစ္ေယာက္လံုး အႀကီး အက်ယ္ မွားေနၿပီ။ မင္းတို႔ ငါတို႔ မိသားစုေတြကို လူရမ္းကားေတြက အလြယ္တကူ သတ္ႏိုင္ေတာ့မယ္"
ဗာဂ်ီးလ္က ေခါင္းမာမာ၊ ၀ိုင္းယတ္က ေခါင္းမာမာ။ သို႔ေသာ္ ဗာဂ်ီးလ္က တရား၀င္ရဲမွဴး ျဖစ္ေနေသာအခါ ၀ိုင္းယတ္သည္ ဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာခဲ့၏။ Tombstone ေရာက္ ကတည္းက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မျပစ္ခတ္ခဲ့ဖူးေသာ မိမိေသနတ္ကို ခါးပါတ္ႏွင့္တကြ ဗာဂ်ီးလ္ထံ ေဒါသတႀကီး အပ္ႏွံလိုက္သည္။
တခါတြင္ ဖဲကစားေနရင္း Doc ႏွင့္ Mike Clement တို႔ ပဋိပကၡျဖစ္သည္။ ရဲမွဴး ဗာဂ်ီးလ္က ေဘးမွ ျဖန္ေျဖေပးသည္။ ေမာ္ဂင္ႏွင့္ ၀ိုင္းယတ္လည္း ႐ွိေနသည္။ Doc သည္ ထိုအခ်ိန္မွာ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း ေသြးအံ၍ သတိလစ္သြားသည္။ ေဒါ့(ခ္)ကို ဟိုတယ္အခန္းထဲသို႔ ၀ိုင္းယတ္တို႔က ေပြ႔ခ်ီသယ္ေဆာင္သြားၾကသည္။ မိုက္ခ္သည္ ေဒါသကို ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္။ "မင္းေသရမွာပဲ" ဟု လွမ္းေအာ္ ျခိမ္းေခ်ာက္ၿပီး အရက္ဘားေကာင္တာမွ အပ္ထားေသာ ေျပာင္း႐ွည္ေသနတ္ကို ေတာင္းယူသည္။ ထို႔ေနာက္ Doc ေနာက္သို႔ လိုက္ရန္ ေဒါသတႀကီး ထြက္သည္။ ဗာဂ်ီးလ္က မိုက္ကို ေသနတ္ဒင္ျဖင့္ ထု႐ိုက္ကာ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ဆြဲသြင္းထားလိုက္သည္။ မိုက္ခ္၏ အေပါင္းအသင္းမ်ားက မိုက္ခ္ကို အခ်ဳပ္ခန္းမွ လာေရာက္ ထုတ္ယူေသာ အခ်ိန္တြင္ တေယာက္မွာ ေသနတ္ပါလာသျဖင့္ ၀ိုင္းယတ္က ထိုေသနတ္ကို သိမ္းဆည္းထားလိုက္သည္။ မိုက္ခ္တို႔အဖြဲမွ လွည့္ျပန္သြားရင္း ဗာဂ်ီးလ္တို႔ကို စိန္ေခၚသြား သည္။
ေဒါ့ခ္သည္ အိပ္ရာေပးတြင္ အနားယူရမည္ ျဖစ္သည္။ ခင္ေ်ားရဲ႔ အဆုတ္မွာ ၆၀% ေလာက္ ပ်က္စီးေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား အရက္ေလွ်ာ့ရမယ္။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ရမယ္။ ညည ေလာင္းကစား၀ိုင္းမွာ အခ်ိန္မကုန္ရဘူး။ လံုး၀ အနားယူရမယ္ ဟု ဆရာ၀န္ကေျပာသြားသည္။ ကဲ .. ကဲ ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္ကေန ထြက္သြားပါေတာ့ ဟု ေဒါ့ခ္က ႏွင္လိုက္သည္။
မိုက္ခ္၏ စိန္ေခၚပြဲသည္ တၿမိဳ႔လံုးသိသည့္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ၀ိုင္းယတ္သည္ ရဲအရာ႐ွိဘ၀က သူ႔လက္စြဲေသနတ္ကို ထုတ္၍ ဗာဂ်ီးလ္၊ ေမာ္ဂင္တို႔ႏွင့္ အတူ မိုက္ခ္တို႔၏ ရပ္ကြက္သို႔ သြားရန္ ဆံုးျဖတ္သည္။ ေဒါ့ခ္ကလည္း အိပ္ရာထဲမွ ထလာကာ ဇြတ္ပူးေပါင္း သည္။ ဗာဂ်ီးလ္၊ ေမာ္ဂင္၊ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ေဒါ့ခ္တို႔သည္[O.K.Corral] ဆိုင္ေ႐ွ႔တြင္ မိုက္ခ္တို႔ႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ ျဖစ္သည္။ ေမာ္ဂင္သည္ ပုခံုးတြင္ ဒဏ္ရာရၿပီး၊ ဗာဂ်ီးလ္က ေျခေထာက္တြင္ ဒဏ္ရာရသည္။ မိုက္ခ္ကေတာ့ သူရဲေဘာေၾကာင္စြာ [County Officer] အေဆာက္အဦးထဲ ၀င္ေျပးကာ ကြယ္ရာမွ ခုခံသည္။ ထို႔ေနာက္ အလစ္တြင္ ထြက္ေျပးသြားေလသည္။ ရင္ဆိုင္ပြဲ ၿပီးဆံုးသြားေသာအခါ ဂၽြန္က ၀ိုင္းယတ္တို႔အား ဖမ္းဆီးလိုက္ၿပီဟု ေျပာသည္။ ၀ိုင္းယတ္က စူးစိုက္စြာ စိန္ေခၚၾကည့္ၾကည့္လ်က္ "ခင္ဗ်ား က်ဳပ္တို႔ကို ဖမ္းဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဟုတ္တယ္ မို႔လား" ဟု တင္းမာစြာ ေျပာလိုက္ေလသည္။ တဖက္ရန္သူ သံုးေယာက္ ေသဆံုးသြားသည္။ ထိုအေလာင္းမ်ားကို အသုဘခ်သည့္ အခမ္းအနား၌ ရပ္ကြက္လူစုႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးတစုက ဆိုင္းဘုတ္မ်ား ကိုင္စြဲလ်က္ ဆႏၵျပၾကသည္။ ဂၽြန္နီရင္ဂိုက အရက္မူးမူးျဖင့္ ေဒါ့ခ္ကို စိန္ေခၚ သည္။
"မင္းဘာလိုခ်င္လို႔လဲ ဂၽြန္နီ" ဟုေဒါ့ခ္က ေအးစက္စြာေမးသည္။
"ငါမင္းရဲ႔ ေသြးကို လိုခ်င္တယ္၊ မင္းရဲ႔ ၀ိဥာဥ္ကို လိုခ်င္တယ္။ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို လိုခ်င္တယ္"
ေဒါ့ခ္က ထိုင္ရာမွ ထလာၿပီး "ဘယ္ေတာ့လဲ... ေျပာ..." ဟုေမးသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘီလ္ႏွင့္အဖြဲ႔က ဂၽြန္နီထံ အေျပးအလႊား ေရာက္လာၿပီး ဖမ္းခ်ဳပ္ထိန္းသိမ္းလိုက္သည္။ "သူအရက္မူး ေနလို႔ပါ၊ ဂၽြန္နီ လာလာ ျပန္ၾကမယ္" ဘီလ္က ေဒါ့ခ္တို႔ကို ေတာင္းပန္သလိုလို ၿပံဳးျပၿပီး သူ႔လူသူ ဇြတ္ဆြဲေခၚသြားသည္။
ဂ်ိဳဇက္ဖင္းႏွင့္ ၀ိုင္းယတ္၏ ႏွလံုးသားခ်င္း နားလည္မႈမ်ားကို မ်က္လံုးမ်ားမွတဆင့္ သိထားေသာဂၽြန္ (County Officer) သည္ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းအား ၀ိုင္းယတ္တို႔၏ မာနမ်ား ယေန႔ ညမွစ၍ ၿပီးဆံုးသြားေတာ့မည္ဆိုတာ သူသိသည္ ...ဟု အားရ၀မ္းသာ ေျပာ၏။ ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက အယ္လီႏွင့္ လူ၀ီဆာတို႔ကို သြားသတိေပးသည္။ ထိုညတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ အသက္အႏၱရာယ္မွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေမာ္ဂင္ႏွင့္ဗာဂ်ီးလ္က အႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ရသည္။ ဗာဂ်ီးလ္သည္ လမ္းေပၚမွာ တေယာက္ေယာက္၏ ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံ ပစ္ခတ္ျခင္း ခံရ၏။ ဗာဂ်ီးလ္၏ ဒဏ္ရာကို ေဆးကုေနစဥ္ ေမာ္ဂင္က ေဒါသတႀကီး ထြက္သြားသည္။ ေမာ္ဂင္လည္း လုပ္ၾကံခံရသည္။ ေမာ္ဂင္ကေတာ့ ခြဲစိတ္ခံရင္း ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။ မေသဆံုးမီ ၀ိုင္းယတ္အား "မင္းမွန္တယ္ ၀ိုင္းယတ္" ဟု ၀န္ခံသြား ခဲ့သည္။ "၀ိုင္းယတ္ တခါတုန္းက ငါေျပာတာကို မင္းမွတ္မိလား၊ လူေတြ ေသတဲ့အခါ အလင္းေရာင္ျမင္ရတယ္ဆိုတာေလ၊ အဲဒါ ဟုတ္တယ္၀ိုင္းယတ္၊ ငါအခု တမန္ေတာ္ နတ္သားေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ သူတို႔ တီးမႈတ္ကခုန္ေနတာကို ငါျမင္ရတယ္" ထို႔ေနာက္ ေမာ္ဂင္ ဆံုးသြားသည္။
ဗာဂ်ီးလ္ႏွင့္ အယ္လီ၊ ေမာ္ဂင့္ဇနီး လူ၀ီဆာႏွင့္ ၀ိုင္းယတ္၏အမ်ိဳးသမီး မက္တီတို႔ အားလံုး ကာလီဖိုးနီးယားကို ရထားျဖင့္ ထြက္ခြါရန္ ၀ိုင္းယတ္က စီစဥ္သည္။ ၀ိုင္းယတ္ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပါမည္ဟု ဘီလ္ႏွင့္ ဂၽြန္နီ ရင္ဂိုတို႔က ထင္ေနၾကသည္။ ၀ိုင္းယတ္က ျမင္းလွည္းေမာင္းလာရင္း ဂၽြန္နီတို႔ ေရွ႔၌ လွည္းကိုခဏရပ္ၿပီး၊ "ဒီကိစၥေတြ ၿပီးသြားၿပီ" ဟုေျပာေတာ့ ဘီလ္က စူးစိုက္စြာ ၾကည့္လ်က္၊ ဂြတ္ဘိုင္ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလသည္။
သို႔ေသာ္ အခဲမေၾကေသာ မိုက္ခ္က Tombstone ႏွင့္ ကပ္လ်က္ဘူတာ႐ွိရာ ၿမိဳ႔အထိလိုက္၍ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ဗာဂ်ီးလ္ကို မ်ိဳးျဖဳတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ ရထားထြက္ခါနီး အခ်ိန္တြင္ ဘူတာပလက္ေဖာင္း၌ အေဖာ္တေယာက္ႏွင့္ ရပ္ေစာင့္၍ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္ ဗာဂ်ီးလ္ကို လူစုခြဲ၍ သတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ "ေဟ့ မက္တီ ၀ိုင္းယတ္ ဘယ္မွာလဲ" ဟုေျဗာင္ဖြင့္ေမး၍ ေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္၏။ "ငါမင္းတို႔ရဲ႔ ေနာက္မွာေလ" ၀ိုင္းယတ္က မိုက္ခ္ကို အႏိုင္ရသြားပါသည္။ "မင္းက မိုးႀကိဳးစစ္ပြဲကို ေခၚလိုက္တယ္ မဟုတ္လား မိုက္ခ္၊ ကဲ.... အဲဒီစစ္ပြဲကို မင္းရၿပီးေလ... " ဟုေျပာရင္း မိမိကုတ္အက်ႌ ရင္ဘတ္ကို ၀ိုင္းယတ္က လွစ္ျပ၏။ "အခုအခ်ိန္ကစၿပီး ငါ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ျပည္နယ္ ရဲမွဴးျဖစ္သြားၿပီ" ၀ိုင္းယတ္က ရင္ဘတ္တြင္ ရဲအရာ႐ွိ တံဆိပ္ တပ္ထား၏။ "ေကာင္းဘြိဳင္ဇာတ္လမ္းေတြ ၿပီးဆံုးသြားၿပီ မိုက္ခ္၊ အဲဒီေတာ့ ေျပးေပေတာ့၊ ဂၽြန္နီရင္ဂိုတို႔ဆီ သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားခ်ည္ေတာ့၊ ငါနဲ႔အတူ ငရဲပါလာၿပီ ဆိုတာ သြားေျပာစမ္း"
ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ Tombstone နယ္တ၀ိုက္႐ွိ ေကာင္းဘြိဳင္လူရမ္းကားမ်ားကို ၀ိုင္းယတ္က ၾကမ္းတမ္းစြာ တိုက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းသည္။ ၀ိုင္းယတ္ႏွင့္အတူ ေရာဂါသည္ေဒါ့ခ္လည္း ပါ၀င္ကူညီ၏။ ဘီလ္၏ အဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီး အခ်ိန္မီ ျပန္လည္ႏႈတ္ထြက္လိုက္ေသာ အဖြဲ႔၀င္မ်ားလည္း ပါ၀င္သည္။ သူတို႔အားလံုးသည္ လက္နက္ကို လက္နက္ျဖင့္၊ ၾကမ္းတမ္း႐ိုင္းစိုင္းမႈကို ၾကမ္းတမ္း႐ိုင္းစိုင္းမႈျဖင့္ ညီမွ်စြာ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရ၏။ ရာဇ၀တ္ သား တေယာက္ေယာက္ကို အသက္အႏၱရာယ္ ထိခိုက္နစ္နာမႈမွ အျမဲ ကာကြယ္ေပးခဲ့ေသာ ဥပေဒဘက္ေတာ္သား ၀ိုင္းယတ္သည္ ရာဇ၀တ္ေကာင္မ်ားကို ၿမိဳ႔လည္ေခါင္တြင္ ႀကိဳးဆြဲခ်၍ သတ္သည္။ ရာဇ၀တ္ေကာင္၏ ေျခေထာက္တြင္ သူတို႔ ေကာင္းဘြိဳင္ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္ေသာ ခါးစည္းႀကိဳး ပိုးပု၀ါအနီကေလးမ်ား ရစ္ေႏွာင္ခ်ည္ေပးလိုက္၏။
ဘီလ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲတြင္ ၀ိုင္းယတ္က အႏိုင္ရလိုက္သည္။ ဘီလ္ေသဆံုးသြား သည္။ ဂၽြန္နီရင္ဂို၏ စိန္ေခၚပြဲကို ေရာဂါသည္ ေဒါ့ခ္က ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား၍ သြားေရာက္ ရင္ဆိုင္သည္။ တရားမွ်တစြာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ပစ္၏။ အျမဲလက္ျမန္ေသာ ေဒါ့ခ္က အႏိုင္ရသြားသည္။ "ရင္ဂိုလိုလူမ်ိဳးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ခိုးလို႔၀ွက္လို႔ အားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ သတ္ျဖတ္လို႔ အားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔လိုလူမ်ိဳးက ေဟာင္းေလာင္း ေပါက္ အႀကီးႀကီးပဲ ၀ိုင္းယတ္ရဲ႔။ သူလိုခ်င္တာက လက္စားေခ်မႈပဲ....။ ဘာအတြက္လဲ ဆိုေတာ့ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ေနလို႔ပဲ..." ေဒါ့ခ္ အိပ္ရာထဲ လဲေနစဥ္ ၀ိုင္းယတ္အား ေျပာခဲ့ေသာစကား မ်ား အလြန္မွန္ကန္ပါသည္။
ရင္ဂို၏ အေလာင္းကို ေဒါ့ခ္ႏွင့္အတူ ရပ္ၾကည့္ေနၿပီးေနာက္ ၀ိုင္းယတ္က "ကဲ... ငါတို႔ ဒီစစ္ကို အဆံုးသတ္ၾကစို႔" ဟု ေျပာလိုက္သည္။ မိုက္ခ္ကလဲေမာင့္သည္ ၀ိုင္းယတ္တို႔အား အ႐ႈံးေပး၍ ထြက္ေျပးသြားသည္။ ႏွစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ေသနတ္ပစ္ခံရမႈေၾကာင့္ မိုက္ခ္ေသဆံုး သြားသည္။ Tombstone မွ ထြက္ခြါသြားၿပီး မၾကာမီ မက္တီ ေသဆံုးသြားသည္။ ေဒါ့ခ္ေဟာလီးေဒးသည္ ၆ ႏွစ္အၾကာတြင္ Glennwood အနားယူေဆး႐ံု၌ အဆုတ္ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးသြားသည္။ ေဒါ့ခ္ဆံုးမည့္ေန႔၌ ေဒါ့ခ္အနီးမွာ ၀ိုင္းယတ္႐ွိခဲ့သည္။
"ဘယ္လိုေနလဲ ေဒါ့ခ္" ဟု ေမးေတာ့ ေဒါ့ခ္က မခ်ိတင္ကဲျပံဳးလ်က္ "ငါေသရေတာ့မွာ အသက္ငင္ေနၿပီ" ဟု မွန္ကန္စြာ ေျဖေလသည္။
ေဒါ့ခ္ ေသဆံုးၿပီးေနာက္ ၀ိုင္ယတ္သည္ ဂ်ိဳဇက္ဖင္း႐ွိရာသို႔ လိုက္သြား၏။
"ကိုယ့္မွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူး ဂ်ိဳးဇက္ဖင္း .. မင္းကို ေပးစရာ ဘာမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ မာနေတြလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ဂုဏ္သိကၡာဆိုေတာလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ေငြေၾကးလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကတိေပးႏိုင္တာ တခုကေတာ့ မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ မင္းဘ၀ရဲ႔ က်န္႐ွိသမွ် အခ်ိန္အားလံုးအတြက္ မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္"
ဂ်ိဳဇက္ဖင္းက ရယ္ေမာ၍ ႏွစ္သိမ့္သည္။
"စိတ္မပူပါနဲ႔ ၀ိုင္ယတ္ရယ္ ... ကၽြန္မမိသားစုက ခ်မ္းသာပါတယ္"
ထို႔ေနာက္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။
၀ိုင္းယတ္သည္ အသက္ ၈၀ အ႐ြယ္ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္၌ ေသဆံုးသြားသည္။ သူ႔ဘ၀ ဇာတ္ေၾကာင္းသည္ Tombstone ၿမိဳ႔၊ Kansus ျပည္နယ္၊ California ႏွင့္ သူေသဆံုးရာ Los Angeles ၿမိဳ႔မ်ားတြင္ ဒ႑ာရီသဖြယ္ လူသိမ်ားေသာ ဇာတ္လမ္းတခု ျဖစ္ခဲ့သည္။
ဂႏၵီ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားကို ၾကည့္စဥ္က ဂႏၵီ၏ အၾကမ္းမဖက္ေရးမူ၀ါဒ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေရး မူ၀ါဒအေပၚ ခ်ီးက်ဴးေလးစားခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ Tombstone ဇာတ္ကားၾကည့္ရင္း Wyatt ၏ တရားမွ်တေသာ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားကို အျပစ္မျမင္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဂႏၵီဇာတ္ကားတြင္ အဂၤလိပ္နံပါတ္ဒုတ္ စစ္သားမ်ား႐ွိရာသို႔ လက္ခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းသိမ္ေမြ႔စြာ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားၿပီး ေခါင္း႐ိုက္ခြဲခံေနသည့္ အိႏၵိယမ်ိဳးခ်စ္ျပည္သူမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ၾကက္သီးထလ်က္ မ်က္ရည္က်ခဲ့မိေသာ ကၽြန္မသည္ ၀ိုင္ယတ္က လူရမ္းကား ေကာင္းဘိြဳင္မ်ားေနာက္သို႔ လိုက္လံ ႏွိမ္းနင္းတိုက္ခိုက္ေသာအခါ အားကိုးတႀကီး ေက်းဇူးတင္ခဲ့မိသည္။ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူမ်ား၏ အားကိုးရာသည္ လက္နက္ကိုင္ခြင့္႐ွိေသာ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ တရာမွ်တမႈပင္ ျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မတို႔သည္ တရားမွ်တမႈကို အသက္ႏွင့္ ရင္း၍ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း အသက္႐ွင္ရပ္တည္ရေသာ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူမ်ားျဖစ္ေနသည္ မဟုတ္လား။
ဒါ႐ိုက္တာ George P. Cosmatos သည္ ဗာဂ်ီးလ္၏ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ဖ်က္သိမ္းမႈ ဥပေဒ မွားယြင္းသည့္အေၾကာင္းကို ေမာ္ဂင္၏ ေသခါနီး၀န္ခံစကားျဖင့္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ လက္နက္ကို လက္နက္ခ်င္းယွဥ္မွသာ တရားမွ်တမႈ လမ္းေၾကာင္းကို ေရာက္ႏိုင္သည္ဟူေသာ ေကာက္ခ်က္ကို ၀ိုင္းယတ္၏ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲမ်ားျဖင့္ ကိုယ္စားျပဳ ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတိုက္ပြဲမ်ားသည္ ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိသည္ဟုေတာ့ သူမျမင္ေပ။ ၀ိုင္းယတ္သည္ Tombstone ၿမိဳ႔၏ တရားမွ်တမႈအတြက္ မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရေၾကာင္း ဒါ႐ိုက္တာက ကၽြန္မတို႔အား အသိေပးလိုဟန္ ႐ွိပါသည္။ ၀ိုင္းယတ္၏ ေနာက္ဆံုးစကားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ သိႏိုင္သည္။
"ကိုယ့္မွာ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာလည္း မ႐ွိေတာ့ပါဘူး"
ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးႏွင့္ ေနာက္ခံျမင္ကြင္းအရဆိုလ်င္ တရားမွ်တမႈကို လိုလားေသာ ျပည္သူ အားလံုး ထိုဇာတ္ကားကို ႏွစ္သက္ၾကလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ ႐ုပ္႐ွင္ဖန္တီးမႈ အႏုပညာကို စြဲမက္ခံစားလိုေသာ ႐ုပ္႐ွင္ခ်စ္သူအားလံုးလည္း ထို Tombstone ဇာတ္ကားကို ႏွစ္သက္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဓာတ္ပံုဒါ႐ိုက္တာ William A Franker ၏ ဓာတ္ပံုပညာမွာ ေတာ္ေတာ္စြဲလန္းဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ ေသနတ္ပစ္ဇာတ္ကား ျဖစ္ပါလ်က္ ေနာက္ခံျမင္ကြင္းကို ပန္းခ်ီကားသဖြယ္ လွပေအာင္ ကင္မရာ႐ႈေဒါင့္မ်ား ကစားလ်က္ ႐ိုက္ျပသြားႏိုင္သည္။ ဇာတ္ေကာင္တဦးခ်င္း၏ မ်က္လံုးအမူအရာ၊ အလင္းေပးမႈ အားလံုးလည္း သင့္ေတာ္ေကာင္းမြန္ေသာ ဇာတ္ကား ျဖစ္သည္။ ကားကူး၊ ကားဆက္ပညာ၊ ျဖတ္ေတာက္မႈပညာ၊ တခန္းႏွင့္တခန္း ျမင္ကြင္းႏွင့္ အသံ အဆက္အသြယ္လည္း စနစ္တက် လွပေနသည္။
ေမာ္ဂင္အပ္ပ္တေယာက္ ဘိလိယက္ထိုးရင္း အသတ္ခံရသည့္အျဖစ္ကို ျပသမႈခ်င္း အတူတူပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း Wyatt Earp ဇာတ္ကားမွာထက္ Tombstone ဇာတ္ကားမွာ ပို၍ ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိ၏။ ႐ုပ္႐ွင္ပိုဆန္သည္ဟု ေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း ထိုျပကြက္သည္ ထူးဆန္းစြာ လွပေသာ ျပကြက္ျဖစ္ပါသည္။
ဒါ႐ိုက္တာသည္ အခြင့္အေရးမူၾကမ္း ျပင္ဆင္ခ်က္ (၂) ကို တည္ျမဲရန္ Tombstone ဇာတ္ကားျဖင့္ ေတာင္းဆိုေလသလား .... ကၽြန္မ မသိႏိုင္ပါ။ သူ၏ေတာင္းဆိုမႈ ထိေရာက္ သည္ မထိေရာက္သည္ကိုလည္း ကၽြန္မ မသိပါ။
ထိုဇာတ္ကားကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အေတြးမွာ တခုတည္းသာ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ိဳးအစားက ကိုင္ေဆာင္ အသံုးျပဳသည္ျဖစ္ေစ လက္နက္သည္ ျပည္သူလူထု၏ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအတြက္ မည္သည့္အတိုင္းအတာအထိ တရားမွ်တမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္သလဲ ... ဟူေသာ အေတြးသာ ျဖစ္ပါသည္။
[၁၉၉၅ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ]
{ဂ်ဴးစာေပ၊ စာအုပ္အမွတ္(၈)၊ ကထုတ္တဲ့ ဂ်ဴးရဲ႔ 'ျမစ္တစင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း-႐ုပ္႐ွင္ ခံစားမႈေဆာင္းပါးမ်ား' ၊ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ပထမအႀကိမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Tuesday, July 1, 2008
ျပတိုက္ မျပတိုက္
ေရးသူ - ေဒါက္တာသန္းထြန္း
[၁၃၆၅ ခု၊ ၀ါေခါင္လဆုတ္ ၃ ရက္။ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ၂၀၀၃ မွာထုတ္ခဲ့တဲ့ မာယာမဂၢဇင္းက ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
ဘလိႈင္ေကာ္မတီ 'အမ်ိဳးသားျပတိုက္ ပစၥည္းစုၿပီး ခင္းက်င္းျပသရန္' အစီရင္ခံစာ ၁၉၄၅။ ေတလာ (L.F.Taylor) 'ျမန္မာျပည္နယ္ျပတိုက္' JBRS XIV, i, I-20 Museum Architecture Museums and Art galleries Encyclopedia Brittanica XV, 1953, 990-1001 လု႔စ္ (G.H.Luce) 'ျမန္မာျပတိုက္တည္ေထာင္ဖို႔ အလုပ္လ်ာထားခ်က္အၾကမ္း' JBRS XXXIII, ii, 99-130 မင္းႏိုင္ 'ျပတိုက္လမ္းၫႊန္' ၁၉၈၀ ေတြကိုလည္း ဖတ္တယ္။ အင္ဒိုေန႐ွ၊ အေမရိက၊ အဂၤလန္၊ အိႏိၵယ၊ ကေနဒါ၊ စင္ကာပူ၊ ဂ်ပန္ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ျပတိုက္ႀကီးေတြ လည္း ၾကည့္႐ႈၿပီး မွတ္မိသမွ်ကိုလည္း ျပန္စဥ္းစားၿပီးမွ ဒီစာတမ္းကို ေရးပါတယ္။
ပုဂံျပတိုက္သစ္ကို ၁၆၊ ဂၽြန္၊ ၁၉၉၉ မွာေရာက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ဆက္ၿပီး သြားေသးတယ္။ ေဘးျမင္ေကာက္ေၾကာင္းပံု (silhouette) နဲ႔ပဲ ေရာက္တဲ့ေနရာက ဆက္မ သြားပဲ ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ေပါက္တယ္။ ဥပမာ ကပ္ၿပီးေျပာရရင္ ပင္လယ္က ၀င္လာတဲ့ သေဘၤာေပၚက ရန္ကုန္ျမစ္၀ ေရာက္တဲ့အခါ ေ႐ႊတိဂံုဘုရားႀကီးရဲ႔ ေဘးျမင္ေကာက္ေၾကာင္း ပံုဟာ ႏွစ္သက္စိတ္၊ ၾကည္ႏူးစိတ္ ဗုဒၶသာသနာအေၾကာင္း ပိုသိခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ ငါမေရာက္မေန သြားၾကည့္ရမယ့္ေနရာဟာ ဘုရားႀကီးပဲလို႔ စိတ္မွာစြဲယူ သတ္မွတ္မိတယ္။ ပုဂံ ျပတိုက္က အဲဒါရဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ပံုထုတ္တဲ့ ပိသုကာေတြကို အထင္ေသးမိ တယ္။ ပုဂံ ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္ ၾကည္ညိဳစရာ ေဘးျမင္ပံုေလာင္း (silhouette) ကို ဖ်က္ဆီးသူ ေတြလို႔ စိတ္မွာထင္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုဂံေရာက္ေနတဲ့ ရက္မွာ ျမန္မာဗိသုကာအသင္း ကလည္း ကုမုျဒာဟိုတယ္မွာ လူေလးဆယ္ေက်ာ္တည္းခိုၿပီး ပုဂံဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေဆြးေႏြးပြဲ (seminar) ႏွစ္ရက္လုပ္တယ္။ မင္းဘူးေအာင္ႀကိဳင္ကို တေလးတစားဖိတ္ၿပီး သူေျပာတာေတြ ကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္မွတ္သားၾကတယ္။ သူတို႔ထဲက ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကပဲ ပုဂံ (silhouette) ပ်က္သြားၿပီလို႔ ေျပာပါတယ္။ အလွ အယဥ္ အျမင့္ ဆိုတဲ့ အာနႏၵာ၊ ေဂၚေတာပုလႅင္၊ သဗၺညဳ ဂူေက်ာင္းဘုရားေစတီေတြ တိမ္ၿပီး (fade out) ႐ႈခင္းထဲက မွိန္ထြက္ သြားတယ္။ တိုင္းတပါးမွာ လန္ဒန္စိန္ေပါဘုရား႐ွိခိုးေက်ာင္းနားမွာ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ (skyscraper) ႀကီး မေဆာက္ရ။ ဆူးေလဘုရားနားမွာ လမ္းကူးတံတားႀကီးေတြ၊ တိုက္ျမင့္ႀကီးေတြ ၀င္လာ ေတာ့ ဆူးေလဘုရားဟာ မူလေနရာက မေ႐ြ႔ဘဲ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ႐ွိဂါကို (Chigaco) မွာ အထပ္ငါးဆယ္ ေျခာက္ဆယ္၀ိုင္း (loop) ထဲမွာ အင္ပါယာစတိတ္ (Empire State building) က အထပ္တရာ့သံုးဆယ္ထပ္နဲ႔ ေဆာက္ထားေပမယ့္ မင္႐ွီဂန္(Michigan) ေရကန္ႀကီးထဲက ျမင္ေနက် ၿမိဳ႔ေဘးျမင္လိုင္းေကာက္ေၾကာင္းပံုဟာ ပ်က္မသြားဘူး။ တိဗက္(Tibet) က လာဆာ (Lhasa) ၿမိဳ႔ေတာ္ေျခက ေတာင္ထိပ္ထိ ခံတပ္နန္းေတာ္ႀကီး (Potala) ေဆာက္ေတာ့လည္း လာဆာ (silhouette) ပ်က္မသြားဘူး။ မႏၱေလးမွာ ေျမနန္းျပသာဒ္ကို ျပတိုက္လုပ္တာကမွ ေတာ္ေသးတယ္။ ေအးဗ်ာ၊ ပုဂံျမင္ကြင္းေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္သြားၿပီ။
ျပသာဒ္မုခ္တံခါးက ၀င္လိုက္ရင္ ပ်ဴေစာထီးကို ေတြ႔ၿပီး ေနနတ္သားနဲ႔ နဂါးမ ရလို႔ ေမြးတယ္လည္းဆိုေသး၊ နတ္နဂါးကျပားက လူနဲ႔တူေနတယ္။ သူကိုင္တဲ့ေလးက မြန္ဂို ေလးသည္ (Mongol archor) ရဲ႔ ေလးဆိုရင္ ေတာ္ေသးတယ္။ ရာမဇာတ္ထဲက ေလးျဖစ္လို႔ ခက္ေနတယ္။ သူၿဖိဳခြင္းရမယ့္ ရန္သူေတြက အားမာန္အျပည့္နဲ႔ သူရပ္တဲ့ ခံုေအာက္ေရာက္ ေနတယ္။ သူက ႏွိမ္နင္းၿပီးၿပီ ဆိုရင္လည္း အဲဒီအေကာင္ေတြဟာ ပက္လက္လန္ေနဖို႔ မေကာင္းလား။ ပံုျပင္ထဲမွာ အေသသတ္တယ္လို႔ ၾကားရဖူးတယ္။
ျပတိုက္အ၀င္မွာပဲ ေက်ာက္ကူဥမင္စိန္ေဘာင္ကို အျပန္ျပန္ အထပ္ထပ္ လုပ္ထားတာ ကို ေတြ႔ေတာ့ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ အလွဆင္တာ လြန္လြန္းေတာ့ မလွေတာ့ဘူး။ တံေတာင္ဆစ္အထိ ေ႐ႊလက္ေကာက္ေတြ အျပည့္၀တ္ထားတဲ့ ငါးစိမ္းသည္ကို ျမင္ရေတာ့ ဘာမွ မေျပာတာ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ အနီးကပ္ျမင္ကြင္းမွာ သူ႔ထက္ဆိုး တာက ႐ွိပါေသးတယ္။ လူတဖက္႐ွိတဲ့ တိုင္လံုးႀကီး (column)ေတြပါပဲ။ တိုင္လံုးႀကီးဆိုရင္ ႀကီးတာနဲ႔ (propotionate) ကိုက္ေအာင္၊ ႐ွည္ရတယ္။ ခုေတာ့ သံုးဆစ္ျဖတ္ၿပီး ခါးပန္းႏွစ္ခု ပတ္ထားတယ္။ ထည္၀ါခန္႔ညားတဲ့ ဟန္ ပ်က္သြားၿပီ။ စံျပဳရတဲ့ ႐ိုးရာ (classical) ဗိသုကာ (Architecture) မွာ တိုင္ႀကီး (column) ဆိုရင္၊ လုပ္ျမဲစနစ္က ဖိနပ္ (base) တိုင္႐ွည္ (shaft) တိုင္ထိပ္(capital) နဲ႔ ထိပ္စီး(entablature) ဆိုတဲ့ အဂၤါေလးပါး ျပည့္စံုရတယ္။ တိုင္႐ွည္၊ တိုင္ေျဖာင့္ႀကီးမွာ ဘာမွ် အကပ္အတြယ္ အေႏွာင့္အယွက္ မ႐ွိေစရ၊ ထိပ္စီးမွာ ေအာက္ဆံုးက ရက္မ (Architravis) အဲဒီအေပၚက ပန္းဆြဲ (frieze) (တခါတရံ ပန္းမဆြဲပဲ ေျပာင္ထားတတ္ပါတယ္) ပန္းဆြဲအေပၚဆံုးက ေဖာင္း(cornice) ကို မ်က္ႏွာက်က္မွာ ဆြဲလိုက္ ပါတယ္။ တိုင္႐ွည္ႀကီး (Doric) တပ္စကင္(Tuscan) အိုင္အိုနစ္ (Ionic) ေကာ္သီယန္ (Corinthian) ဆိုၿပီး ေလးမ်ိဳး႐ွိတယ္။ ျမန္မာမွာ ဒါမ်ိဳး မ႐ွိဘူး။ အေနာက္တိုင္းမွာ ႐ွိတာကို ယူရင္လည္း အခ်ိဳးအစားက်ေအာင္ ယူပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ အခု ယူထားပံုက အခ်ိဳးအစားကို လည္း ဖ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ယြန္းထိုးထားတယ္။ စပ္ဟပ္ပံုကို မႀကိဳက္ပါ။
ျပတိုက္၀င္ပစၥည္း (museum piece) ကို တင္ျပ (exhibit) တဲ့အခါ လာၾကည့္တဲ့သူကို ပစၥည္းမျပ။ တင္တဲ့ခံုပဲ ၾကည့္ေပေတာ့လို႔ ဆိုသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ပစၥည္းတင္တဲ့ခံုဟာ ခိုင္ခံ့ဖို႔လိုသလို ျပခ်င္တဲ့ပစၥည္းကို ခံုအလွက လႊမ္းမိုးမသြားေအာင္ ဆင္ျခင္ရမယ္။ အေျပာက္အမႊမ္းေတြ ကႏုတ္ေတြ မလိုပါ။ တန္ခိုးႀကီးဘုရား ေဂါပကက မွန္ဘီ႐ိုတခုထဲမွာ ပစၥည္းေတြ တပံုစီ ျပထားတာကမွ ဟန္က်ေသးတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။
ပုဂံေခတ္ ဘုရားဆင္းတုေတြၾကားထဲမွာ ခုမွလုပ္တဲ့ အေနာ္ရထာ မတ္ရပ္႐ွင္၊ က်န္စစ္သား မတ္ရပ္႐ွင္ေတြ ပါမေနသင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။ အာနႏၵာထဲမွာ အရဟံနဲ႔ က်န္စစ္သား၊ အဘယ္ရတနာထဲမွာ အဘယ္ရတနာမိဖုရားဆိုၿပီး ေ႐ႊႀကိဳေတြက လက္ၫႇိဳးထိုး ျပ ေနတာကမွ ေတာ္လိမ့္ဦးမယ္။ အခုလုပ္ပံုက မေတာ္ပါ။ ပုဂံပံုက်ယ္ (panoramic view) ကေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ ျပတိုက္အေစာင့္အထိန္းနဲ႔ လမ္းၫႊန္လမ္းျပေတြက ေတာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သူတို႔မၾကားေအာင္ အခ်င္းခ်င္း လက္ကုတ္ၿပီး အတင္းေျပာပါတယ္။ ရာဇကုမာေက်ာက္စာထဲမွာ ၿဂီတိၾတပ၀ရဓမၼရာဇာက သူ႔သားေတာ္ လုပ္သမွ် ေကာင္းတယ္ကြ (သာဓု)၊ ေကာင္းတယ္ကြ (သာဓု) လို႔ ႏွစ္ခါေျပာသလို ေျပာခဲ့ပါတယ္။
သန္းထြန္း
Show or Hide
by Dr. Than Tun
{August 15, 2003 ထုတ္ မာယာမွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
With reference to the Ba Hlaing Committee " Report of the commissions of the National Museum Collection and Exhibitions", 1945, L.F.Taylor, " A Burma Provincial Museum, JBRS, xiv, i, April 1924, 1-20; "Museum Architecture, Museums and Art Galleries", Encyclopedia Britannica xv, 1959, 990-1001; G.H.Luce, "Draft Scheme for the Burma Museum," JBRS XXXIII, ii, August 1950, 94-130; Min Naing, Guide to Museum, 1980, and puting together my collections of several hours at the Museum of America, Canada, England, France, Holland, India, Indonesia, Japan, Singapore and Thailand, I felt that I have had some knowledge in museums and write this note on the New Museum, Bagan. I visited that Bagan Museum on three successive days of 16th to 18th June 1999. Its silhouette that I saw from a distance so disheartened me that I loath to get even closer to it. I think I shall have to give some comparisons here so that I could make others understand what I mean to say. The Silhouette of the Great Shwedagon as a person sees from the ocean liner at the mouth of Yangon river is so awe-inspiring that he would never forget it. That might even inspire him to learn Buddhism together with its art and architecture. The Bagan Museum is just the opposite. Would you blame the architect for making this monastery? The decoration, both the interior and exterior are so grotesque that they destroy the entire lovely silhouette of Bagan. The grackle and gracious Grawdawpalin now looks small and insignificant besides this ugliness that they call museum. I may be wrong but I do not think a true architect would make such a design for museum. The building has successfully obliterated the former admirable Bagan scene which was magnificent through ancient.
While I was at Bagan about forty members of the Association of Myanmar Architects were having a two-day seminar on Bagan monastic establishments at the Kumudra Hotel. Aung Khine, chief of the Bagan archaeological zone presented a paper at the seminar and he would know who was responsible for the design of the museum. Only one of the architects at the seminar made a casual remark that it was ill-conceived and poorly accomplished. As a result, the Bagan scene is defaced. People used to say that " Ananda is beautiful, Grawdawpalin is graceful and Thabyinnyu is high and magnificent." Many a temple or pagoda, still has it own charm though it is in various stages of ruin. Now, because of this ungainly thing in their middle, they pale or fade out. That is intolerable. In London, no skyscraper is allowed near the St. Paul Cathedral. Tokyo disallowed any tall edifice around Tenoheka's Palace. When encircled with bridges and towers the Sule Pagoda has been reduced almost to nothingness. In Chicago, however, within 'the loop' of some fifty, sixty storied buildings, the Empire State Building of one hundred and thirteen stories make not so much of an interference in the silhouette as seen from Lake Michigan. At Lhasa in Tibet, Potala (palace) creeps up the mountain side and makes no disturbance to the panoramic view. The Mandalay Palace, lost its former splendor when its teak pillars were substitute with concrete ones. Surely Bagan lost its magnificence when this big museum appeared.
Soon after one has entered the museum gate, he would be confronted by a huge Hpyu Saw Hti with bow and arrow. He was an archer born of the Sun God and a she-serpent. Being a half-breed, he would look either a god or serpent either a demi-god or semi-serpent. And another anarchronism is that he uses the bow Rama. A Mongol archer's bow would be more suitable. The animals he killed from the pedestal but they all look very much alive and threatening.
The entrance to the Museum is covered with replicas of the dado from the Kyauk Ku U-Min. The building does not any decorations. It is a building to exhibit the antiques, etc. It is in no way to become an exhibit itself. Profuse decoration is barbarous. You would even hate to see an elderly fish monger cutting fish with hands wearing dozens of gold bangles. Words would fail to express one's disappointment. Immensely huge columns are lacquered with floral designs and protected with a warning "Don't touch." A column is supposed to stand tall, with no cut in the middle. It is a nice thing that should not be ignored. In classical style, the columns simply looks grand with only whitewash. It should have a base, shaft, capital and entablature. Nothing shall cut across it. That would distract the column from its grandeur. The top would have architrave and frieze. The cornice fall from the ceiling. The entablature varies between the Doric, Tuscan, Ionic and Corinthian pillars. Myanmar architecture doesn't have them. If they are introduced now why not use them properly.
The exhibit are put on a pedestal, a table or a stands which is again profusely decorated. There is no sense in overdoing these things. That reminds one of a pagoda museum, where curious are dumped helter-skelter with no precise information on each exhibit. This system, if you could call it a system, is hopeless.
The curator would not possibly be able to explain why the statues of Aniruddha and Kyanzittha are shown among the headless or handless images of the Buddha. It is worse than the intentional change of some very able asiti (eighty) disciples into Abeyadana, Kyanzittha and Arahan in temples Abeyadana and Ananda (Nanda).
The Museum curators, guides, and attendants are nice and they could to help us visitors. We extend Sadu twice to them in as much the same way as Kyanzittha on his death-bed to his son Rajakuma "Good indeed, good indeed" for all the meritorious deeds that the son had done on behalf of his dying father.
Than Tun
15 September 2001
With reference to the Ba Hlaing Committee " Report of the commissions of the National Museum Collection and Exhibitions", 1945, L.F.Taylor, " A Burma Provincial Museum, JBRS, xiv, i, April 1924, 1-20; "Museum Architecture, Museums and Art Galleries", Encyclopedia Britannica xv, 1959, 990-1001; G.H.Luce, "Draft Scheme for the Burma Museum," JBRS XXXIII, ii, August 1950, 94-130; Min Naing, Guide to Museum, 1980, and puting together my collections of several hours at the Museum of America, Canada, England, France, Holland, India, Indonesia, Japan, Singapore and Thailand, I felt that I have had some knowledge in museums and write this note on the New Museum, Bagan. I visited that Bagan Museum on three successive days of 16th to 18th June 1999. Its silhouette that I saw from a distance so disheartened me that I loath to get even closer to it. I think I shall have to give some comparisons here so that I could make others understand what I mean to say. The Silhouette of the Great Shwedagon as a person sees from the ocean liner at the mouth of Yangon river is so awe-inspiring that he would never forget it. That might even inspire him to learn Buddhism together with its art and architecture. The Bagan Museum is just the opposite. Would you blame the architect for making this monastery? The decoration, both the interior and exterior are so grotesque that they destroy the entire lovely silhouette of Bagan. The grackle and gracious Grawdawpalin now looks small and insignificant besides this ugliness that they call museum. I may be wrong but I do not think a true architect would make such a design for museum. The building has successfully obliterated the former admirable Bagan scene which was magnificent through ancient.
While I was at Bagan about forty members of the Association of Myanmar Architects were having a two-day seminar on Bagan monastic establishments at the Kumudra Hotel. Aung Khine, chief of the Bagan archaeological zone presented a paper at the seminar and he would know who was responsible for the design of the museum. Only one of the architects at the seminar made a casual remark that it was ill-conceived and poorly accomplished. As a result, the Bagan scene is defaced. People used to say that " Ananda is beautiful, Grawdawpalin is graceful and Thabyinnyu is high and magnificent." Many a temple or pagoda, still has it own charm though it is in various stages of ruin. Now, because of this ungainly thing in their middle, they pale or fade out. That is intolerable. In London, no skyscraper is allowed near the St. Paul Cathedral. Tokyo disallowed any tall edifice around Tenoheka's Palace. When encircled with bridges and towers the Sule Pagoda has been reduced almost to nothingness. In Chicago, however, within 'the loop' of some fifty, sixty storied buildings, the Empire State Building of one hundred and thirteen stories make not so much of an interference in the silhouette as seen from Lake Michigan. At Lhasa in Tibet, Potala (palace) creeps up the mountain side and makes no disturbance to the panoramic view. The Mandalay Palace, lost its former splendor when its teak pillars were substitute with concrete ones. Surely Bagan lost its magnificence when this big museum appeared.
Soon after one has entered the museum gate, he would be confronted by a huge Hpyu Saw Hti with bow and arrow. He was an archer born of the Sun God and a she-serpent. Being a half-breed, he would look either a god or serpent either a demi-god or semi-serpent. And another anarchronism is that he uses the bow Rama. A Mongol archer's bow would be more suitable. The animals he killed from the pedestal but they all look very much alive and threatening.
The entrance to the Museum is covered with replicas of the dado from the Kyauk Ku U-Min. The building does not any decorations. It is a building to exhibit the antiques, etc. It is in no way to become an exhibit itself. Profuse decoration is barbarous. You would even hate to see an elderly fish monger cutting fish with hands wearing dozens of gold bangles. Words would fail to express one's disappointment. Immensely huge columns are lacquered with floral designs and protected with a warning "Don't touch." A column is supposed to stand tall, with no cut in the middle. It is a nice thing that should not be ignored. In classical style, the columns simply looks grand with only whitewash. It should have a base, shaft, capital and entablature. Nothing shall cut across it. That would distract the column from its grandeur. The top would have architrave and frieze. The cornice fall from the ceiling. The entablature varies between the Doric, Tuscan, Ionic and Corinthian pillars. Myanmar architecture doesn't have them. If they are introduced now why not use them properly.
The exhibit are put on a pedestal, a table or a stands which is again profusely decorated. There is no sense in overdoing these things. That reminds one of a pagoda museum, where curious are dumped helter-skelter with no precise information on each exhibit. This system, if you could call it a system, is hopeless.
The curator would not possibly be able to explain why the statues of Aniruddha and Kyanzittha are shown among the headless or handless images of the Buddha. It is worse than the intentional change of some very able asiti (eighty) disciples into Abeyadana, Kyanzittha and Arahan in temples Abeyadana and Ananda (Nanda).
The Museum curators, guides, and attendants are nice and they could to help us visitors. We extend Sadu twice to them in as much the same way as Kyanzittha on his death-bed to his son Rajakuma "Good indeed, good indeed" for all the meritorious deeds that the son had done on behalf of his dying father.
Than Tun
15 September 2001
ပင္က်ရည္အလြမ္း
ေရးသူ - တင္မိုး
{၁၃၆၅ ခု၊ ၀ါေခါင္လဆုတ္ ၃ ရက္၊ ၂၀၀၃ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္ ထုတ္ မာယာမွ ျပန္လည္ ကူးယူတင္ျပအပ္ပါတယ္။}
ပင္က်ရည္ ထန္းရည္ခါး
ၾကက္သားနဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္။
မႏၱေလး ဘီယာဗူး
အာလူးေၾကာ္နဲ႔ ျမည္းမယ္။
ပုဂံဟိုတယ္ေဘးမွာလ
တဲကေလး ထန္းရည္သည္
မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ သူအေငး။
ကိုႀကီးေက်ာ္ေဖာ္အေပါင္းတို႔
ထေနာင္းပင္ၿမိဳင္ၿမိဳင္က
တယိုင္ယိုင္ လံုခ်ည္မ, ပါလို႔
ငယ္စတိုင္ သူတို႔က, ႐ွာၾက
ထန္းျမရည္ေပးပါ-တဲ့
လြမ္းလွခ်ည္ေသး။ ။
တင္မိုး
Subscribe to:
Posts (Atom)