ေနညိဳခ်ိန္တြင္
ငါ ဆံပင္ေတြ ျဖဴေခ်ၿပီ။
ညဥ့္ကနက္၍
သစ္႐ြက္ေျခာက္မ်ား၀ါေယာ္လ်က္။
ေႏြဦးသစ္ကိုင္း၊ ညိဳညစ္မိႈင္း၏
ေက်းငွက္လည္းအိပ္၊ ၿငိမ္တိတ္ဆိတ္။
ပကၡဒိန္တ႐ြက္၊ အသက္တရစ္
တက္သစ္ျခင္းလား၊ ဆုတ္ျခင္းလားဟု
မလွည့္ဖ်ားလို၊ ငါလည္းအိုၿပီ
အညိဳ အျဖဴ ၀ါနက္နက္။
လလည္းမြန္းယိမ္း၊ လုပ္ငန္းသိမ္းေပါ့
အၿငိမ္းယူကာနားစက္ၿပီ။
အိုျခင္းဒုကၡ၊ က်ျခင္းေဘးဒဏ္
ငါလက္ခံအံ့။
ကံၾကမၼာတည္း၊ ငါမညည္းဘူး
ပစၥည္းသိမ္းေလာ့၊ ဒီမွာေသာ့။ ။
႐ႈမ၀မဂၢဇင္း၊ ၁၉၇၅ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ။
No comments:
Post a Comment