ဘယ္သူေတြလဲ
၃ ေဆာင္ကို အထူးဘ၀တုန္းမွာ အခန္းေတြနံပါတ္မွတ္တာ အေပၚခန္းေတြက စ,တယ္။ အေပၚ ေလးခန္းကို ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ေအာက္ေလးခန္းကို ၅၊ ၆ (ကိုယ္တို႔အခန္း)၊ ၇၊ ၈။
(၁) နဲ႔ (၂) ကို သံုးထပ္သားျပားနဲ႔ အခန္းကန္႔ၿပီး တခန္းကို သံုးခန္း (က) (ခ) (ဂ) ပိုင္းထားတယ္။ ၁(က) က အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊ နားေနခန္း၊ ဘိုးေတာ္တင္ဦး ဘုရားခန္း။ က်န္တဲ့ အခန္းေတြမွာ အထူးေထာင္က်ေတြ ေနၾကတယ္။
အဲဒီ အခန္းက်ဥ္း(သီးသန္႔ခန္း)ေတြမွာ ကိုယ္မွတ္မိသေလာက္ ဆို႐ွယ္လစ္၀န္ႀကီး ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းသား ႏွစ္ေယာက္- ေဒါက္တာထြန္းေက်ာ္ၿငိမ္းနဲ႔ ဘိုဘိုေက်ာ္ၿငိမ္း၊ လူသတ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်တဲ့ ပထစ အမတ္ေဟာင္း ဦးထြန္းျမင့္ၾကဴ၊ ေဒါက္တာဘေမာ္သမက္ ေ႐ွ႔ေနဦးရဲထြန္း၊ စိုးရင္ (ရင္ဖြင့္သံနိဒါန္း-ေခါင္းေဆာင္) (ေဆး-၁)၊ ကိုတင္ေမာင္ဦး (ယခု ပန္းခ်ီဆရာ၊ မႏၱေလး တင္ေမာင္ဦး)၊ ကိုစံမင္း (ယခု-ပန္းခ်ီဆရာ)၊ ကိုမိုးျမင့္ (မိႈင္းရာျပည့္-ေဆး-၁)၊ ေက်ာ္၀င္း (ရင္ဖြင့္သံနိဒါန္း- စက္မႈ တကၠသိုလ္)၊ ကိုတင္ျမတ္ (ရင္ဖြင့္သံနိဒါန္း-စက္မႈတကၠသိုလ္)၊ သိန္းေအာင္ (ခ) ရာေက်ာ္၊ ေစာအင္ဒ႐ူး (ဦးသန္႔အေရးအခင္း)၊ ကိုေအာင္ၾကင္ (မီးေမာင္း-တပ္မေတာ္မွတ္တမ္း႐ံုး)၊ ထြန္းသိန္း (ဦးသန္႔ အေရးအခင္း)၊ ေမာင္ေမာင္ေအး (ပီဒီပီ)၊ ကိုတင္လွ (စီးပါြးေရးတကၠသိုလ္)၊ ဒလ ဦးထြန္းစိန္။
အခန္းက်ဥ္းေတြထဲက တခန္းဟာ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေဌး၀င္း(ဘြန္း-ယခုဂ်ာမဏီ) အေဆာင္ကို ေရာက္လို႔ တပါတ္-၁၀ရက္ ေလာက္ပဲ ႐ွိဦးမယ္၊ ျပႆနာတခုျဖစ္ၿပီး တခန္းလံုး တိုက္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္- ကိုသန္းျမင့္(ေမာင္ေမာင္သာျမတ္-ကြယ္လြန္)၊ ျမတ္ကိုကို (ဆဒတ္) (ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာရဲ႔ တူ)၊ ကိုၿငိမ္း၀င္း (John) (အေ႐ွ႔ေလ-ကဗ်ာစာအုပ္)၊ ထြန္းေအာင္ေ႐ႊ (စက္မႈတကၠသိုလ္)၊ ......
အခါႀကီးရက္ႀကီးမ်ား
က်ေနာ္တို႔မွာ ေပ်ာ္စရာ႐ႊင္စရာ အခါႀကီးရက္ႀကီးမ်ား႐ွိသလို၊ ႏိုင္ငံေရးအရ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ အခါႀကီး ရက္ႀကီးေတြလဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒီလို ေန႔ေတြေရာက္ရင္၊ အေဆာင္ေတြမွာ၊ တိုက္ေတြမွာ ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္၊ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္၊ သင့္ေတာ္သလို အထိမ္းအမွတ္ပြဲေလး လုပ္ၾကတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရး အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြကို တိုးတက္တဲ့ အင္အားစုေတြနဲ႔ အဲဒီအင္အားစုေတြအေပၚ တိမ္းၫႊတ္တဲ့ အျဖဴေရာင္ေက်ာင္းသားေတြကသာ က်င္းပေလ့႐ိွၾကတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ျပႆနာ ဘာညာ မျဖစ္ခ်င္၊ ကင္းကင္းေနခ်င္တဲ့ အျဖဴေရာင္ေတြကလဲ ဒီႏိုင္ငံေရးပြဲေတြမွာ မပါတ္သက္ေပမယ့္ မေႏွာက္ယွက္ပါဘူး။
၇ ရက္ ဂ်ဴလိုင္ဆိုရင္ မနက္မွာ အင္တာေန႐ွင္နယ္သီခ်င္းဆိုမယ္၊ အေလးျပဳမယ္။ ၿပီးေတာ့ တေန႔လံုး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနၾကမယ္။ ဒါေပမယ့္ သၾကၤန္ဆိုရင္ေတာ့ ကဲၾကတယ္။
အစၥလမ္ဘာသာ၀င္ေတြရဲ႔ အစ္ေန႔ဆိုရင္ အမဲသား ေကာင္းေကာင္းစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္သစ္မွာေနတုန္း လြတ္လပ္ေရးေန႔နဲ႔ ၾကံဳတာ ဘဲဥျပဳတ္ တေယာက္တလံုး ရတယ္။ လံုးတီးထမင္းမွာ အရည္ေလးလဲ ဆမ္းစားလို႔ရေအာင္၊ အၾကံအဖန္ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းအျဖစ္ ျပန္ခ်က္ လိုက္ၿပီး ကိုယ့္အစုနဲ႔ကိုယ္ လြတ္လပ္ေရး ညစာစားပြဲ က်င္းပလိုက္ၾကတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈ ကဇာတ္ေတြ၊ ျမန္မာ့အသံ ေခတ္ေပၚေတးဂီတေတြ၊ အဆိုေက်ာ္ေတြေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။ တကယ္လဲ လြတ္လပ္ တာမွ မဟုတ္ပဲ။ ဘဲဥပဲ ရမွာေပါ့။
အၾကံအဖန္ကုလား
အေဆာင္ေနတုန္း အစၥလမ္ေတြရဲ႔ အစ္ေန႔တေန႔မွာ အေဆာင္က အစၥလမ္ဘာသာ၀င္ေတြ စာရင္းေပးရင္ ဒန္ေပါက္ရမယ္ဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းစားအုပ္ထဲက ကုလားပိုလို႔ေခၚတဲ့ လွဦးကို တြန္းလႊတ္ၿပီး စာရင္းသြားေပးခိုင္းတာ ဒန္ေပါက္ေတြ ရလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ လွဦးက ကုလားမဟုတ္သလို မြတ္စလင္လဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒိထက္ဆိုးတာက လွဦးတို႔အိမ္၊ လွဦးတို႔ မိသားစု စီးပြါးေရးက ေဒါပံု ၀ါဆိုပိုင္းမွာ ၀က္ဆီဖတ္ လုပ္ငန္း အႀကီးအက်ယ္လုပ္တယ္။ ေထာင္၀င္စာတိုင္းမွာ သူ႔အိမ္က ၀က္ဆီဖတ္ကို အခန္းထဲကလူေတြ တခုတ္တရကို ေစာင့္စားၾကရတာ။ သူ႔တို႔အိမ္က ၀က္ဆီဖတ္ကလဲ ရန္ကုန္မွာ ကိုယ္စားဖူးတဲ့ ၀က္ဆီဖတ္ထဲမွာ အေကာင္းဆံုး။ သူ႔ေလာက္ေကာင္းတာ တခါမွ မစားဖူးဘူး။
တကယ့္ မြတ္ဆလင္အစစ္ျဖစ္တဲ့ ရဲျမင့္သိန္း(ပီဒီပီ)ကို မြတ္ဆလင္ မဟုတ္ဖူး၊ မယံုဘူးဆိုလို႔ ဘုရားေတြဘာေတြ ႐ွိခိုးျပရေသးတယ္။ ရဲျမင့္သိန္းဆိုတာ ဟာဂ်ီမေဒၚသိန္းတင္ရဲ႔တူအရင္း။
၀မ္းကိုက္ေစတဲ့ ကိုက္လန္႐ြက္
ေထာင္ေတာင္ယာက သီးႏွံေတြဟာ အရမ္းထြား၊ အရမ္းသန္တာပဲ။ သန္မွာေပါ့၊ အက်ဥ္းသား ေတြရဲ႔ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းကို ေျမၾသဇာအျဖစ္သံုးတာကိုး။ က်ေနာ္တို႔တေတြ အသီးအႏွံေပါခ်ိန္ဆို ဟင္း႐ြက္ဟင္းသီးေတြ အရမ္းစားရတာ။ ေဆးလိပ္နဲ႔ ၀ယ္တာလဲ ႐ွိတယ္။ လံုခ်ည္ျပာေတြ ယူလာ ေပးတာလည္း ႐ွိတယ္။ အေဆာင္မွဴးလွေ႐ႊ လက္ေဆာင္ေပးတာလဲ ႐ွိတယ္။ စားလို႔မကုန္လို႔ ပိုတာေတြကို ခ်ဥ္ဖတ္စိမ္ရတယ္။
ကိုက္လန္႐ြက္ေတြက အႀကီးစားႀကီးေတြ။ ႏွစ္႐ြက္ေလာက္စပ္လိုက္ရင္ အိပ္ယာခင္းေတာင္ လုပ္လို႔ရလား မေျပာတတ္ဘူး။ လွဦးအိမ္က ရတဲ့ ၀က္ဆီဖတ္နဲ႔ေၾကာ္၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းေတြခ်က္၊ ခ်ဥ္ဖတ္ေတြ စိမ္လိုက္ၾကတာ ခ်ီးေသးေတြ ေလာင္းၿပီး ေျမၾသဇာ လုပ္ထားတဲ့အ႐ြက္ေတြက ေဆးတာ မစင္လို႔ ျဖစ္မယ္။ ၀မ္းကိုက္ေရာဂါပိုးေတြရၿပီး ၀မ္းေတြကိုက္ကုန္ၾကေရာ။
ကိုယ္တို႔ အုပ္စုကလဲ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အျပင္ကေန ေဆးေပါင္းစံု ထိုးေဆးကအစ ေဆးထိုးအပ္ ကအစ သြင္းထားလို႔ ေတာ္ေသးတာ။ ေထာင္ကေဆးနဲ႔သာဆို အကုန္ ဂန္႔ကုန္ၿပီ။
အစြမ္းထက္တဲ့ ဂ်င္းထညက္
မိုးတြင္းတခုမွာ လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား အေအးမိ ဖ်ားနာၾကတယ္။ တုပ္ေကြးျဖစ္ၾကတယ္။ ေထာင္ေဆး႐ံုမွာ ေဆးမ႐ွိဘူး။ ေထာင္ေဆး႐ံုက ကိုဒါနင္ဆိုတာ ၀ါက်င့္က်င့္အေရာင္၊ ေဆးျပားမ်က္ႏွာ ျပင္က ေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ မဟုတ္ဘူး။ ျဗဳတ္ထေနတာ။ ဒီ ကိုဒါနင္တမ်ိုဳးထဲကိုပဲ ေဆးမွဴးေတြ ေရလဲ သံုးတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြ ဥာဏ္တထြာတမိုက္နဲ႔ ၾကံဖန္ၿပီး တိုက္တာ ဂ်င္းထညက္ျပဳတ္ရည္။
သစ္သားစည္ႀကီးထဲ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ဂ်င္းနဲ႔ ထညက္ေရာျပဳတ္ထားတာ ထည့္ၿပီး လံုခ်ည္ျပာေတြထမ္းလာတယ္။ ေဆးမွဴး ဦးမင္းစိန္ (က်ေနာ္တို႔က ကာနယ္မင္းစိန္လို႔ ေခၚတယ္) ကိုယ္တိုင္ အခန္းတိုင္းမွာ လိုက္တိုက္တယ္။ တျခားအခန္းေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကိုယ္တို႔ အခန္းကေတာ့ သိတ္မေသာက္ၾကဘူး။ သူ႔ဟာက အျမင္အားျဖင့္မွ မေကာင္းတာ။ သစ္သားစည္က မဲညစ္ညစ္၊ ထညက္ကလဲ မဲပုတ္ပုတ္။ ထညက္၀ယ္တုန္းက ပါလာတဲ့ အင္ဖက္အစေတြ၊ ႏွီးႀကိဳး တုတ္စေတြကလဲ သေဘၤာပ်က္က အတိုအစေတြလို သစ္သားစည္ထဲ ေပါေလာေမ်ာလို႔။ ကိုသိန္းလြင္ (ေဆး ၂) တို႔ ၀ိုင္းေလာင္တာနဲ႔ ကာနယ္မင္းစိန္လဲ ေျပးေရာ။
ကာနယ္မင္းစိန္
အထူးေတြအတြက္ ေဆးမွဴးေတြ ႐ွိတဲ့အနက္ ဦးမင္းစိန္ဆိုတာ အရမ္းရီရတယ္။ အသက္ေရာ၊ လုပ္သက္ေရာ အႀကီးဆံုး၊ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေတာ့ တ႐ုန္း႐ုန္းပဲ။ သူ႔ရာထူးက ေဆးမွဴးဆိုေတာ့ ျပင္ပေလာက, က ဆရာ၀န္ႀကီးကာနယ္မင္းစိန္နဲ႔ နာမည္တူတာနဲ႔ သူကို ကာနယ္မင္းစိန္လို႔ နာမည္ေပးလိုက္တာ ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြကို ျဖစ္လို႔။
တခါတေလ သကလပ္ဦးထုတ္အျပားကေလးကို တေစာင္းေဆာင္းၿပီး၊ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔၊ သူ႔လက္စြဲ ႏြား႐ိုက္ႀကိမ္ကို ဂ်ိဳင္းၾကားညႇပ္လို႔။ ဘာယာတန္းက ၀င္လာရင္၊ ကိုသိန္းလြင္တို႔က အေလးျပဳဆိုၿပီး အသံေပးလိုက္တယ္။ သူကလဲ အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ေတြ တပ္စစ္ေဆးသလို ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ၿပီး ဘာယာတန္းကေန အေလးျပန္ျပဳသြားတာ။
က်ေနာ္တို႔ တိုက္သစ္မွာတုန္းက ဖ်ားနာသူ လာစစ္တယ္။ တိုက္သစ္ဆိုတာက တံခါးႏွစ္ထပ္။ အျပင္က သစ္သားတံခါး။ အတြင္းက သံတံခါး။ ကာနယ္မင္းစိန္က အခန္းထဲ၀င္လာတာ မဟုတ္ပဲ သစ္သားတံခါး အျပင္ကေန လူကိုမျမင္ရပဲ "ဒီအခန္းမွာ ဖ်ားတဲ့သူ ႐ွိလားေဟ့" တဲ့။ ႐ွိတယ္ဆိုရင္ အထဲကေန သူ႔ကို နာမည္ေအာ္ေျပာလိုက္။ ညေနမွာ လူနာမည္နဲ႔ ကိုယ္အပူခ်ိန္တြဲေရးထားတဲ့ ေဆးထုပ္ကေလးေတြ ေရာက္လာတယ္။ အဖ်ားမတိုင္းပဲ သူ႔အလိုလို ကိုယ္အပူခ်ိန္ ရမ္းေရးလိုက္တာ။ တကယ္ေတာ့ တခ်ိဳ႔က ဖ်ားလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဆံျဖဴ၊ ႏြားႏို႔စား ရခ်င္လို႔။
အေဆာင္မွာလဲ ဒီလိုပဲ။ သူက ဘာယာတန္းကေန၊ ၀င္လာတာနဲ႔ "ဘာလိုခ်င္လဲ ေျပာ " က စတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ဆံျဖဴစား၊ ႏြားႏို႔စား ရခ်င္လို႔ ဖ်ားဖ်ား မဖ်ားဖ်ား စာရင္း၀ိုင္းေပးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အထဲမွာ ေဆးတကၠသိုလ္ (၂) က ကိုသိန္းလြင္ (အာနီ) ရယ္၊ ယခု စိတ္တိုင္းက် လက္ဘက္ရည္ ကိုေအးၾကည္တို႔နဲ႔ အတည့္ဆံုး။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေဆးေက်ာင္းသားေတြဆိုေတာ့ ကာနယ္မင္းစိန္က ေလးလဲ ေလးစားတယ္။ တခါတေလ ကိုသိန္းလြင္တို႔နဲ႔ စကားစျမည္ လာေျပာေလ့ ႐ွိတယ္။ ေဆးေက်ာင္းသားေတြက၊ သူ႔ကို အားကိုးတႀကီး ေမးလိုက္ၿပီဆိုရင္ သူ႔မွာ ဘ၀င္ေတြ ျမင့္ကုန္ေရာ။
ကိုသိန္းလြင္က သူကို သြားေမးတယ္။ "အဘ လူတကိုယ္မွာ ေသြးဟာ ဘယ္ေလာက္သား ေလာက္ ႐ွိမယ္ထင္သလဲ" ။ ကာနယ္မင္းစိန္ ေျမာက္သြားတယ္။ မုတ္ဆိပ္မ႐ွိတဲ့ ေမးေစ့ကို လက္ကေလးနဲ႔ပြပ္၊ ေခါင္းကေလးကို ေမာ့ၿပီး၊ စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ ေျဖခ်လိုက္တယ္။ "လက္ဘက္ရည္ အၾကမ္းပန္းကန္လံုး သံုးလံုးစာေလာက္ေတာ့ ႐ွိမယ္ကြ" တဲ့။
အဘေက်ာ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေခၚတဲ့ ဒုအေဆာင္မွဴး ဦးေက်ာ္ရင္က်ေတာ့ တမ်ိဳး။ အေဆာင္မွာ ေက်ာင္းသားစရင္းကို မၾကာခဏ အလုပ္မ႐ွိအလုပ္႐ွာ ေကာက္ေလ့႐ွိတယ္။ အမည္ရယ္၊ ေက်ာင္းရယ္၊ အဓိကဘာသာရယ္။ ေက်ာင္းသားတေယာက္က အဓိကဘာသာ ႐ူပေဗဒလို႔ ေျပာေတာ့ တအံ့တၾသနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး အထင္ႀကီးတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ တခု ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ "႐ူပေဗဒ ဆိုေတာ့ မင္းက လူကဲခတ္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမွာေပါ့ေနာ္" တဲ့။
ေထာင္မွဴးဦးဗိုနီ ဆိုတာ လုပ္သားေကာလိပ္ကေန ျမန္မာစာ အဓိကနဲ႔ေအာင္ၿပီး ေထာင္မွဴးလာ လုပ္တာ။ လူက ခပ္ထူထူ၊ ခပ္ေအးေအး၊ ခပ္႐ိုး႐ိုး။
က်ေနာ္က ေထာင္၀င္စာက ျပန္ေတာ့ ဦးဗိုနီနဲ႔ အဘေက်ာ္က အေဆာင္႐ံုးခန္းမွာ ထိုင္ေန တယ္။ ဦးဗိုနီက က်ေနာ့ကို တခုလွမ္းေျပာတယ္။ ဘာလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္က သူ႔ကို ျပန္ရိလိုက္တာကို အားလံုးက သေဘာေပါက္လို႔ ရီၾကတယ္။ ဦးဘိုနီက ထူေတာ့ သေဘာမေပါက္ဘူး။ သူ႔ေဘးက ဦးေက်ာ္ရင္ကို ျပန္ေမးတယ္။ ဦးေက်ာ္က "ဆရာနီ.... သြားမစမ္းနဲ႔ သူတို႔က ကိုမ်ိဳးတင့္ေတြ....." ။ ဗိုနီကလဲ အူပါတယ္ဆိုကာမွ အ, ျပေနျပန္ၿပီ ဆိုတာမ်ိဳး။ ကိုမ်ိဳးတင့္ ဆိုတာ ဘာလဲတဲ့။ ဦးေက်ာ္က တခြန္းပဲ ျပန္ေျပာတယ္...။ "ဆရာနီက ဂ်င္နရယ္ေကာလိပ္ တယ္နည္းတာကိုး" တဲ့။ ဦးေက်ာ္ေျပာတဲ့ ကိုမ်ိဳးတင့္ဆိုတာ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဂ်င္နရယ္ေကာလိပ္ ဆိုတာ general knowledge ။
ဦးသူငယ္ဆိုတဲ့ ၀ါဒါက်ေတာ့ သူ႔လက္မွတ္ေတာင္ သူမထိုးတတ္ဘူး။ ၾကက္ေျခပဲ ခတ္တာ။ သူ႔ကို က်ေနာ္က ေမးတယ္။ "အဘရယ္ ဘာလို႔ အဘတို႔ကို ၀ါတာ (၀ါဒါ) လို႔ ေခၚတာလဲ" ။ "၀ါတာတာ အ၀တ္ေတြ ၀တ္ရလို႔ ၀ါတာလို႔ ေခၚတာေနမွေပါ့" တဲ့။
ဆက္ေရးပါအုန္းမယ္။
Tuesday, April 7, 2009
Monday, April 6, 2009
ယေန႔ေခတ္နဲ႔ လူငယ္
ေရးသူ- လူထုေဒၚအမာ
ယေန႔လူငယ္ေတြ ၀တ္စား ဆင္ျပင္ပံု၊ ေျပာဆိုေနထိုင္ပံု၊ လူငယ္ေတြ ေတြးေတာ ၾကံဆပံု စသျဖင့္ လူငယ္မ်ားရဲ႔ အျပဳအမူ၊ အေနအထိုင္ေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြ ေနခဲ့ထိုင္ခဲ့၊ ျပဳခဲ့ မူခဲ့ တာေတြနဲ႔ မတူကြာဟမႈေတြက ႀကီးလိုက္တာလို႔ မေအာင့္အီးႏိုင္တဲ့အခါ အေမက ေျပာဆို ညည္းညဴမိတယ္။ ဒီလို ေျပာမိတဲ့အခါ ဒါအဆန္းမဟုတ္ပါဘူး အေမရယ္၊ ေခတ္ခ်င္း ကြာဟမႈ ႐ွိေနတာကိုး။ ေခတ္လူငယ္ေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြနဲ႔ဟာ ကြာဟရမွာေပါ့။ အေမ အဲဒါေတြကို အျပစ္ေျပာလို႔လည္း မရဘူး။ ျပဳျပင္ခ်င္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ ဒါ သူတို႔ေခတ္ အေမရဲ႔လို႔ အေမ့ကို လူငယ္တေယာက္က ေျပာပါတယ္။
အေမဟာ ေခတ္ေရစီေၾကာင္းကို ဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနတဲ့ အဘြားႀကီးတေယာက္ဆိုၿပီး အဲဒီလူငယ္က အေမ့ကို သနားေနသလားေတာ့ မသိဘူး။
ဟုတ္ပါတယ္။ အေမတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း လူႀကီးေတြက အေမတို႔ အေနအထိုင္ေတြ အေပၚမွာ ဒီလိုပဲ ဘ၀င္မက်တာေတြ မႀကိဳက္မႏွစ္သက္တာေတြ ႐ွိခဲ့တာပါပဲ။ ႐ွိခဲ့လို႔လည္း အေမတို႔ကို ေ၀ဖန္လို႔တမ်ိဳး၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ႐ွင္းျပလို႔တမ်ိဳး လုပ္ၾကတာကို အေမတို႔ ခံခဲ့ၾကရတာပါပဲ။ ဒါဟာ ေခတ္ကာလရဲ႔ ကြာဟမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ အေမလက္ခံပါတယ္။
ႏို႔ေပမယ့္-
အေမတို႔ ေခတ္တုန္းက လူႀကီးနဲ႔လူငယ္၊ မိဘနဲ႔သားသမီး၊ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုနဲ႔ ပ်ိဳ႐ြယ္သူေတြရဲ႔ ဆက္ဆံေရးဟာ အခုထက္ပိုၿပီး နီးကပ္သလား၊ ထိစပ္မႈ မ်ားသလား၊ ပိုမိုေႏြးေထြးမႈ ႐ွိသလား၊ တဘက္က တဘက္ကို ေလးစားမႈ ပိုႀကီးသလားလို႔ ေအာက္ေမ့ ေတြးေတာမိတယ္။
ဟိုတုန္းက အိမ္ေထာင္တခုအတြက္ အိမ္သားတေယာက္ ႏွစ္ေယာက္က ႐ွာေဖြေကၽြး ေမြးရင္ လံုေလာက္ေတာ့ အိမ္သားေတြ အခ်င္းခ်င္း အတူေနၾက၊ ေတြ႔ဆံုၾကရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့တယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ စား၀တ္ေနေရးက က်ပ္တည္းေတာ့ အိမ္ေထာင္တခုမွာ အိမ္သား႐ွိသမွ် (ရႏိုင္ရင္) အားလံုးထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က ေန႔အလုပ္၊ ညအလုပ္၊ သန္းေခါင္တိုင္တဲ့အလုပ္ စသျဖင့္ ရရာကို လုပ္ၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္သားခ်င္း ေတြ႔ဆံုၾကရတဲ့ အခ်ိန္က အလြန္ကို နည္းလာတယ္။ အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ ႐ွိလာတယ္။
အေမတို႔ဆိုရင္ အေမနဲ႔ သမီးေတြနဲ႔ အတူေန၊ အတူအိပ္၊ အတူစားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ သူတို႔အလုပ္ေတြက မ်ားေလေတာ့ အေမက သူတို႔ကို စကားေျပာခ်င္လို႔လည္း ေျပာခ်ိန္မရ၊ ရျပန္ေတာ့လည္း ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာက စိတ္ထဲမ႐ွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္၊ ဒါေၾကာင့္ တေယာက္ကိုတေယာက္ ျမင္ေတာ့ျမင္ရပါရဲ႔၊ စကားစျမည္ ေျပာေနၾကရ၊ ေအးေအးေဆးေဆး မိသားစုေတြ အတူေနၾကရတဲ့အခ်ိန္က မ႐ွိေတာ့သေလာက္ပဲ။ တအိမ္တည္း ေနရေပမယ့္ စိမ္းေနလိုက္ၾကတာ။ မအားၾကလို႔ေလ။
အဲဒီလို မိသားစုေတာင္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ပြန္းပြန္းတီးတီး ေနခ်ိန္ေတြ မ႐ွိေတာ့သေလာက္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ မိဘနဲ႔ သားသမီးရဲ႔ ဆက္ဆံေရးမွာလည္း ေ႐ွးကလို ရင္းႏွီးပြန္းတီးမႈေၾကာင့္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ သေဘာေတြ နည္ပါး ဆုတ္ယုတ္လာတယ္လို႔ အေမထင္တယ္ေလ။
လူငယ္ေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြရဲ႔ မ်ိဳးဆက္ တဆက္ကတဆက္ကို အဲဒီလို ယဥ္ေက်းမႈ လက္ဆင့္ကမ္းမႈ၊ စီးဆင္းလာမႈ၊ တဘက္က ေလ်ာ့ပါးဆုတ္ယုတ္လာတနဲ႔အမွ် လူငယ္ေတြက တဘက္ကလည္း မ်ိဳးျခားတိုင္းတပါး ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ဗြီဒီယို၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြ၊ ေတးသီခ်င္းေတြ၊ ႐ုပ္႐ွင္ေတြနဲ႔ တျခားမီဒီယာေတြကေနၿပီး အတိုင္းမသိ ထိေတြ႔ ယဥ္ပါးၾက ျပန္တယ္။ အတုခိုးၾကျပန္တယ္။ လူငယ္ေတြက အဲဒါကို သူတို႔ေခတ္လို႔ဆိုၿပီး လက္ခံေန ၾကျပန္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးေတြနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနတဲ့ အျပဳအမူေတြ၊ အက်င့္အၾကံေတြဟာ လူငယ္ေတြရဲ႔ အၾကားအျမင္ အေတြ႔အၾကံဳေတြထဲမွာ ေရာက္ခ်င္တိုင္း ေရာက္ေနၾကေတာ့ တာေပါ့။
ဥပမာဆိုပါေတာ့ အေမတို႔ လူႀကီးေတြရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ သာယာၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ့ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္လာတဲ့အခါ သာယာတဲ့စိတ္က ေစ့ေဆာ္လို႔ ေတးသီခ်င္းမ်ား သီၾကည့္မိတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေငါက္ငမ္း ခုန္ေပါက္ၿပီး ဆူဆူပူပူ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ သီဆိုတာဟာ ေတးသံပဲလို႔ လူငယ္ေတြက သေဘာက်ေနၾကတယ္။
ေယာက်္ားေလးေတြက သနပ္ခါး လိမ္းၾကတယ္။ ဆံပင္အ႐ွည္ထားၾကတယ္။ နားဆြဲ၊ လက္ေကာက္၊ ဘယက္တန္ဆာ ဆင္ယင္ၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြကဆံပင္ကိုျဖတ္၊ ေဘာင္းဘီကို၀တ္၊ အေဖ့႐ွပ္အက်ႌႀကီးမ်ိဳးကို ၀တ္ၿပီး အလွဆင္ေနၾကတယ္။ အဲဒါေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာင္းတိေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကုန္ရတာလဲလို႔ ေတြးတဲ့အခါ အေမတို႔ေခတ္တုန္းက လူငယ္ေတြ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ပံုနဲ႔ ခုေခတ္လူငယ္ေတြ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ပံုခ်င္း ျခားနားလို႔ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ။
ဘ၀ဒႆနလို႔ ေခၚၾကတဲ့ လူဘ၀ကို ျမင္ပံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေမတို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံက သူ႔ကၽြန္ဘ၀မွာ ဟုတ္လား၊ အဲဒီေတာ့ တို႔တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္က သူ႔ကၽြန္အျဖစ္က လြတ္ၾကေရးပဲဆိုတာ စာနယ္ဇင္းေတြကလဲ တဖြဖြေရးေနၾကတာ၊ အသင္းအဖြဲ႔ေတြကလည္း တယယ ေျပာေနၾကတာ၊ ေန႐ွင္နယ္ေက်ာင္းလို ေက်ာင္းေတြက လည္း ေက်ာင္းသားေတြကို ေန႔တိုင္းေဟာေျပာေနတာ ျဖစ္တဲ့အခါ လူငယ္၊ မိန္းကေလးေတြ စိတ္ထဲမွာလဲ တိုင္းျပည္အတြက္ သားေကာင္းသမီးေကာင္း ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္က သိတ္ေပၚတယ္။ အလိုေတာ္ရိတို႔၊ ငို႔ဘသမားတို႔၊ အေခ်ာင္သမားတို႔၊ စားဖားတို႔ ဆိုတာ လူငယ္ေတြ ႐ြံမုန္းစက္ဆုပ္တဲ့ အသံေတြေပါ့။
အဲဒီလို တိုင္းျပည္အတြက္ အဖိုးတန္တဲ့ သားေကာင္းသမီးေကာင္းေလးေတြ ျဖစ္ၾကရေအာင္ ပထမ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ႐ွိရမယ္။ ဒုတိယ ပညာ႐ွာရမယ္။ တတိယ ကိုယ္လက္ၾကံ့ခိုင္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း တဘက္က ေရးသားေဟာေျပာ လႈ႔ံေဆာ္ေနၿပီး၊ အေလးမအသင္းေတြ၊ ေျခလ်င္အသင္းေတြ စတဲ့ ေယာက်္ားေကာင္း၊ မိန္းမေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္ေပၚေရးအတြက္ အလုပ္စခန္းေတြကလည္း ႐ွိေနတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေယာက်္ားေလးဆိုရင္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားနဲ႔ သန္မာထြားက်ိဳင္းမွ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးက အားကိုးရမယ့္ သားေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔ လူငယ္တိုင္းက ေမွ်ာ္မွန္းသလို လံုမငယ္တိုင္းကလည္း ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက်္ားေလးက သနပ္ခါးလိမ္းတယ္ဆိုရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ၀ိုင္းၿပီးသေရာ္မွာ ႐ႈတ္ခ်မွာပဲ။ လူဆိုတာ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ေနရတာ မဟုတ္လား။ ပတ္၀န္းက်င္က လက္မခံတာကို မလုပ္၀ံ့ပါဘူး။
ခုေခတ္မွာေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က မင္းပိုက္ဆံရေအာင္ ဘယ္နည္းနဲ႔ျဖစ္ ျဖစ္ ႐ွာ၊ မ႐ွာႏိုင္ရင္ ဖြတ္ပဲလို႔ ႐ႈတ္ခ်တယ္။ ရတယ္ဆိုရင္ သံုးပါ၊ ျဖဳန္းပါ၊ အရက္ေသာက္၊ ဘိန္း႐ွဴ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ပါ။ ႐ွာႏိုင္ရင္ အားလံုးတင့္တယ္ တယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၾက၊ ေအာက္ေမ့ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အခ်င္းခ်င္းမွာ ငါက ဘယ္သူ၊ ငါက ဘယ္၀ါလို႔ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာေအာင္ အမ်ိဳးစံု သူမ်ားထက္ထူးေအာင္ ၀တ္စားဆင္ျပင္တာ၊ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ျပတာမ်ိဳး၊ အုန္းပင္စိုက္ေနတာမ်ိဳး၊ တစံုတရာ သူမ်ားနဲ႔ မတူတာမ်ိဳး လုပ္ျပၿပီး ငါဆိုတဲ့ အတၱကို ေ႐ွ႔ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။
လူငယ္ေလးေတြ ၀တ္စားဆင္ျပင္မႈေတြမွာ ေတာလုပ္ေတာင္လုပ္ လုပ္ေနၾကတာ အဲဒီလို ငါလို႔ ထင္ေပၚခ်င္မႈနဲ႔ လုပ္ျပေနၾကတာပဲ။ သူတို႔မွာ မွန္ကန္ မြန္ျမတ္တဲ့ ဘ၀ဒႆန မ႐ွိဘူး။ ႐ွိေအာင္လည္း ဘယ္ရပ္ကြက္ကမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ အေမထင္တယ္။
ေခတ္ပဲ အေမရဲ႔ ေခတ္ပဲဆိုၿပီး ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းႀကီး စီးခ်င္ရာ စီးေနတဲ့အထဲ လူငယ္ေတြ ေမ်ာခ်င္ရာ ေမ်ာပါေနတာကို အေမတို႔ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားေတြက ၾကည့္မေနသင့္ဘူး။ ေခတ္ေရစီးကို စီးသင့္တဲ့ဘက္ စီးလာဆင္းလာေအာင္ ေရလမ္းသြယ္ ေဖာက္ ေပးသင့္တယ္။ ဒါမွ ကိုယ္လိုရာ ဒီေခတ္ေရစီးႀကီး စီးလာမွာေပါ့လို႔ အေမက ေျပာခ်င္တယ္။
အေမနဲ႔ သေဘာတူၾကလား။
[ကလ်ာမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၁၃၂၊ ၁၉၉၆ ေဖေဖာ္၀ါရီ]
{၁၉၉၇ ၾသဂုတ္၊ လူထုတိုက္ထုတ္ လူထုေဒၚအမာရဲ႔ အေမ့ေ႐ွးစကား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
အေမဟာ ေခတ္ေရစီေၾကာင္းကို ဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနတဲ့ အဘြားႀကီးတေယာက္ဆိုၿပီး အဲဒီလူငယ္က အေမ့ကို သနားေနသလားေတာ့ မသိဘူး။
ဟုတ္ပါတယ္။ အေမတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း လူႀကီးေတြက အေမတို႔ အေနအထိုင္ေတြ အေပၚမွာ ဒီလိုပဲ ဘ၀င္မက်တာေတြ မႀကိဳက္မႏွစ္သက္တာေတြ ႐ွိခဲ့တာပါပဲ။ ႐ွိခဲ့လို႔လည္း အေမတို႔ကို ေ၀ဖန္လို႔တမ်ိဳး၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ႐ွင္းျပလို႔တမ်ိဳး လုပ္ၾကတာကို အေမတို႔ ခံခဲ့ၾကရတာပါပဲ။ ဒါဟာ ေခတ္ကာလရဲ႔ ကြာဟမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ အေမလက္ခံပါတယ္။
ႏို႔ေပမယ့္-
အေမတို႔ ေခတ္တုန္းက လူႀကီးနဲ႔လူငယ္၊ မိဘနဲ႔သားသမီး၊ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုနဲ႔ ပ်ိဳ႐ြယ္သူေတြရဲ႔ ဆက္ဆံေရးဟာ အခုထက္ပိုၿပီး နီးကပ္သလား၊ ထိစပ္မႈ မ်ားသလား၊ ပိုမိုေႏြးေထြးမႈ ႐ွိသလား၊ တဘက္က တဘက္ကို ေလးစားမႈ ပိုႀကီးသလားလို႔ ေအာက္ေမ့ ေတြးေတာမိတယ္။
ဟိုတုန္းက အိမ္ေထာင္တခုအတြက္ အိမ္သားတေယာက္ ႏွစ္ေယာက္က ႐ွာေဖြေကၽြး ေမြးရင္ လံုေလာက္ေတာ့ အိမ္သားေတြ အခ်င္းခ်င္း အတူေနၾက၊ ေတြ႔ဆံုၾကရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့တယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ စား၀တ္ေနေရးက က်ပ္တည္းေတာ့ အိမ္ေထာင္တခုမွာ အိမ္သား႐ွိသမွ် (ရႏိုင္ရင္) အားလံုးထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က ေန႔အလုပ္၊ ညအလုပ္၊ သန္းေခါင္တိုင္တဲ့အလုပ္ စသျဖင့္ ရရာကို လုပ္ၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္သားခ်င္း ေတြ႔ဆံုၾကရတဲ့ အခ်ိန္က အလြန္ကို နည္းလာတယ္။ အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ ႐ွိလာတယ္။
အေမတို႔ဆိုရင္ အေမနဲ႔ သမီးေတြနဲ႔ အတူေန၊ အတူအိပ္၊ အတူစားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ သူတို႔အလုပ္ေတြက မ်ားေလေတာ့ အေမက သူတို႔ကို စကားေျပာခ်င္လို႔လည္း ေျပာခ်ိန္မရ၊ ရျပန္ေတာ့လည္း ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာက စိတ္ထဲမ႐ွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္၊ ဒါေၾကာင့္ တေယာက္ကိုတေယာက္ ျမင္ေတာ့ျမင္ရပါရဲ႔၊ စကားစျမည္ ေျပာေနၾကရ၊ ေအးေအးေဆးေဆး မိသားစုေတြ အတူေနၾကရတဲ့အခ်ိန္က မ႐ွိေတာ့သေလာက္ပဲ။ တအိမ္တည္း ေနရေပမယ့္ စိမ္းေနလိုက္ၾကတာ။ မအားၾကလို႔ေလ။
အဲဒီလို မိသားစုေတာင္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ပြန္းပြန္းတီးတီး ေနခ်ိန္ေတြ မ႐ွိေတာ့သေလာက္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ မိဘနဲ႔ သားသမီးရဲ႔ ဆက္ဆံေရးမွာလည္း ေ႐ွးကလို ရင္းႏွီးပြန္းတီးမႈေၾကာင့္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ သေဘာေတြ နည္ပါး ဆုတ္ယုတ္လာတယ္လို႔ အေမထင္တယ္ေလ။
လူငယ္ေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြရဲ႔ မ်ိဳးဆက္ တဆက္ကတဆက္ကို အဲဒီလို ယဥ္ေက်းမႈ လက္ဆင့္ကမ္းမႈ၊ စီးဆင္းလာမႈ၊ တဘက္က ေလ်ာ့ပါးဆုတ္ယုတ္လာတနဲ႔အမွ် လူငယ္ေတြက တဘက္ကလည္း မ်ိဳးျခားတိုင္းတပါး ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ဗြီဒီယို၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြ၊ ေတးသီခ်င္းေတြ၊ ႐ုပ္႐ွင္ေတြနဲ႔ တျခားမီဒီယာေတြကေနၿပီး အတိုင္းမသိ ထိေတြ႔ ယဥ္ပါးၾက ျပန္တယ္။ အတုခိုးၾကျပန္တယ္။ လူငယ္ေတြက အဲဒါကို သူတို႔ေခတ္လို႔ဆိုၿပီး လက္ခံေန ၾကျပန္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးေတြနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနတဲ့ အျပဳအမူေတြ၊ အက်င့္အၾကံေတြဟာ လူငယ္ေတြရဲ႔ အၾကားအျမင္ အေတြ႔အၾကံဳေတြထဲမွာ ေရာက္ခ်င္တိုင္း ေရာက္ေနၾကေတာ့ တာေပါ့။
ဥပမာဆိုပါေတာ့ အေမတို႔ လူႀကီးေတြရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ သာယာၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ့ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္လာတဲ့အခါ သာယာတဲ့စိတ္က ေစ့ေဆာ္လို႔ ေတးသီခ်င္းမ်ား သီၾကည့္မိတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေငါက္ငမ္း ခုန္ေပါက္ၿပီး ဆူဆူပူပူ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ သီဆိုတာဟာ ေတးသံပဲလို႔ လူငယ္ေတြက သေဘာက်ေနၾကတယ္။
ေယာက်္ားေလးေတြက သနပ္ခါး လိမ္းၾကတယ္။ ဆံပင္အ႐ွည္ထားၾကတယ္။ နားဆြဲ၊ လက္ေကာက္၊ ဘယက္တန္ဆာ ဆင္ယင္ၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြကဆံပင္ကိုျဖတ္၊ ေဘာင္းဘီကို၀တ္၊ အေဖ့႐ွပ္အက်ႌႀကီးမ်ိဳးကို ၀တ္ၿပီး အလွဆင္ေနၾကတယ္။ အဲဒါေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာင္းတိေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကုန္ရတာလဲလို႔ ေတြးတဲ့အခါ အေမတို႔ေခတ္တုန္းက လူငယ္ေတြ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ပံုနဲ႔ ခုေခတ္လူငယ္ေတြ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ပံုခ်င္း ျခားနားလို႔ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ။
ဘ၀ဒႆနလို႔ ေခၚၾကတဲ့ လူဘ၀ကို ျမင္ပံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေမတို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံက သူ႔ကၽြန္ဘ၀မွာ ဟုတ္လား၊ အဲဒီေတာ့ တို႔တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္က သူ႔ကၽြန္အျဖစ္က လြတ္ၾကေရးပဲဆိုတာ စာနယ္ဇင္းေတြကလဲ တဖြဖြေရးေနၾကတာ၊ အသင္းအဖြဲ႔ေတြကလည္း တယယ ေျပာေနၾကတာ၊ ေန႐ွင္နယ္ေက်ာင္းလို ေက်ာင္းေတြက လည္း ေက်ာင္းသားေတြကို ေန႔တိုင္းေဟာေျပာေနတာ ျဖစ္တဲ့အခါ လူငယ္၊ မိန္းကေလးေတြ စိတ္ထဲမွာလဲ တိုင္းျပည္အတြက္ သားေကာင္းသမီးေကာင္း ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္က သိတ္ေပၚတယ္။ အလိုေတာ္ရိတို႔၊ ငို႔ဘသမားတို႔၊ အေခ်ာင္သမားတို႔၊ စားဖားတို႔ ဆိုတာ လူငယ္ေတြ ႐ြံမုန္းစက္ဆုပ္တဲ့ အသံေတြေပါ့။
အဲဒီလို တိုင္းျပည္အတြက္ အဖိုးတန္တဲ့ သားေကာင္းသမီးေကာင္းေလးေတြ ျဖစ္ၾကရေအာင္ ပထမ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ႐ွိရမယ္။ ဒုတိယ ပညာ႐ွာရမယ္။ တတိယ ကိုယ္လက္ၾကံ့ခိုင္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း တဘက္က ေရးသားေဟာေျပာ လႈ႔ံေဆာ္ေနၿပီး၊ အေလးမအသင္းေတြ၊ ေျခလ်င္အသင္းေတြ စတဲ့ ေယာက်္ားေကာင္း၊ မိန္းမေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္ေပၚေရးအတြက္ အလုပ္စခန္းေတြကလည္း ႐ွိေနတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေယာက်္ားေလးဆိုရင္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားနဲ႔ သန္မာထြားက်ိဳင္းမွ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးက အားကိုးရမယ့္ သားေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔ လူငယ္တိုင္းက ေမွ်ာ္မွန္းသလို လံုမငယ္တိုင္းကလည္း ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက်္ားေလးက သနပ္ခါးလိမ္းတယ္ဆိုရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ၀ိုင္းၿပီးသေရာ္မွာ ႐ႈတ္ခ်မွာပဲ။ လူဆိုတာ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ေနရတာ မဟုတ္လား။ ပတ္၀န္းက်င္က လက္မခံတာကို မလုပ္၀ံ့ပါဘူး။
ခုေခတ္မွာေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က မင္းပိုက္ဆံရေအာင္ ဘယ္နည္းနဲ႔ျဖစ္ ျဖစ္ ႐ွာ၊ မ႐ွာႏိုင္ရင္ ဖြတ္ပဲလို႔ ႐ႈတ္ခ်တယ္။ ရတယ္ဆိုရင္ သံုးပါ၊ ျဖဳန္းပါ၊ အရက္ေသာက္၊ ဘိန္း႐ွဴ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ပါ။ ႐ွာႏိုင္ရင္ အားလံုးတင့္တယ္ တယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၾက၊ ေအာက္ေမ့ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အခ်င္းခ်င္းမွာ ငါက ဘယ္သူ၊ ငါက ဘယ္၀ါလို႔ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာေအာင္ အမ်ိဳးစံု သူမ်ားထက္ထူးေအာင္ ၀တ္စားဆင္ျပင္တာ၊ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ျပတာမ်ိဳး၊ အုန္းပင္စိုက္ေနတာမ်ိဳး၊ တစံုတရာ သူမ်ားနဲ႔ မတူတာမ်ိဳး လုပ္ျပၿပီး ငါဆိုတဲ့ အတၱကို ေ႐ွ႔ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။
လူငယ္ေလးေတြ ၀တ္စားဆင္ျပင္မႈေတြမွာ ေတာလုပ္ေတာင္လုပ္ လုပ္ေနၾကတာ အဲဒီလို ငါလို႔ ထင္ေပၚခ်င္မႈနဲ႔ လုပ္ျပေနၾကတာပဲ။ သူတို႔မွာ မွန္ကန္ မြန္ျမတ္တဲ့ ဘ၀ဒႆန မ႐ွိဘူး။ ႐ွိေအာင္လည္း ဘယ္ရပ္ကြက္ကမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ အေမထင္တယ္။
ေခတ္ပဲ အေမရဲ႔ ေခတ္ပဲဆိုၿပီး ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းႀကီး စီးခ်င္ရာ စီးေနတဲ့အထဲ လူငယ္ေတြ ေမ်ာခ်င္ရာ ေမ်ာပါေနတာကို အေမတို႔ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားေတြက ၾကည့္မေနသင့္ဘူး။ ေခတ္ေရစီးကို စီးသင့္တဲ့ဘက္ စီးလာဆင္းလာေအာင္ ေရလမ္းသြယ္ ေဖာက္ ေပးသင့္တယ္။ ဒါမွ ကိုယ္လိုရာ ဒီေခတ္ေရစီးႀကီး စီးလာမွာေပါ့လို႔ အေမက ေျပာခ်င္တယ္။
အေမနဲ႔ သေဘာတူၾကလား။
[ကလ်ာမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၁၃၂၊ ၁၉၉၆ ေဖေဖာ္၀ါရီ]
{၁၉၉၇ ၾသဂုတ္၊ လူထုတိုက္ထုတ္ လူထုေဒၚအမာရဲ႔ အေမ့ေ႐ွးစကား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Saturday, April 4, 2009
နံမည္ဖခင္ဦးၾကည္ေအာင္
ေရးသူ- လမင္းတရာ
ကဗ်ာဆရာၾကည္ေအာင္ ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ မႏၱေလးေဆး႐ံုႀကီးမွာ မတ္လ (၂၇) ရက္ေန႔ က ဆံုးသြားတယ္လို႔၊ အန္ကယ္စြမ္း (ေမာင္စြမ္းရည္)က ဖံုးဆက္လာေတာ့၊ က်ေနာ္အလြန္ဘဲ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းရပါတယ္။
က်ေနာ့္ရဲ႔ ေမြးဖခင္က ဦးေစာလြင္ (တကၠသိုလ္ေမာင္ေစာလြင္) ျဖစ္ၿပီး၊ က်ေနာ့္နံမည္ရဲ႔ ေမြးဖခင္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးၾကည္ေအာင္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ကဗ်ာဆရာ ဦးၾကည္ေအာင္ဟာ သူ႔ရဲ႔ 'လမင္းတရာ ကဗ်ာမ်ား' စာအုပ္နဲ႔ အမ်ိဳးသားစာေပဆု ရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက လူထုတိုက္မွာ ေဖေဖက အယ္ဒီတာ လုပ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ့္ေဖေဖက သူ႔ရဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ မိတ္ေဆြရင္းညီအကိုပမာ ခ်စ္ခင္တဲ့ ဦးၾကည္ေအာင္အတြက္ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူတဲ့ အေနနဲ႔ေရာ အမွတ္တရေလး ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတြက္ေရာ အဲဒီႏွစ္မွာ ေမြးတဲ့ က်ေနာ့္ကို 'လမင္းတရာ' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာနံမည္ေလးကို ကင္ပြန္းတပ္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆရာဦးၾကည္ေအာင္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႔ နံမည္ဖခင္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။
ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္ဟာ အင္း၀မွာေမြး အင္း၀သား ျဖစ္ၿပီး၊ တသက္လံုး အင္း၀မွာ ပဲ ေနထိုင္သြားသူပါ။ လူပ်ိဳႀကီးဘ၀နဲ႔ ကဗ်ာေတြေရးၿပီး၊ မိခင္ရဲ႔ ေက်းဇူးကို အထူးသိတတ္သူ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္၊ မိခင္နဲ႔ ေတာက္ေလ်ာက္အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ရင္းလည္း အလြန္ေျဖာင့္မွန္႐ိုးသားၿပီး ေရာင့္ရဲတဲ့ဘ၀မွာ ကဗ်ာေတြနဲ႔ ေမြ႔ေပ်ာ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ 'အေမကေမြး၊ ေထာင္ကေကၽြး ေနေရးမခက္ပါ' ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ လက္ကိုင္ထားၿပီး သူရဲ႔ငယ္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမတ္ႏိုးလိုလားတဲ့ သူ႔ရဲ႔ပံုရိပ္ကို 'လမင္းတရာ' ကဗ်ာမွာ အထင္အ႐ွား ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္ဟာ လည္ကတံုးအကႌ်နဲ႔ ဖ်င္ၾကမ္းတိုက္ပံုကို အျမဲ၀တ္ေလ့ ႐ွိၿပီး၊ ပုဆိုးတိုတိုနဲ႔ လြယ္အိပ္ေလးတလံုးလြယ္ၿပီး သူ႔ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ႐ွိတဲ့ မႏၱေလးကို သူေနတဲ့ အင္း၀ၿမိဳ႔ကေန ဒုဌ၀တီျမစ္ကို ဇက္နဲ႔ ကူးၿပီး (အခုေတာ့ တံတား႐ွိသြားၿပီ) ကုန္းတတန္၊ ေရတတန္ လာတတ္သူပါ။ သူလာရင္ လူထုတိုက္ကိုလည္း အျမဲ၀င္ေလ့႐ွိၿပီး၊ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကိုလည္း ၀င္လာေလ့ ႐ွိပါတယ္။
ေဖေဖဟာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အလြန္ခင္မင္တတ္တဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ေဖေဖ ႐ွိစဥ္တုန္းက အိမ္မွာ မၾကာခဏ ရဲေဘာ္မိတ္ေဆြေတြ ဆံုေတြ႔ပြဲေလးေတြ လုပ္ေလ့ ႐ွိပါတယ္။ စာေပအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ တခါတေလ ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္နဲ႔ ဦးသာႏိုးတို႔က ကဗ်ာေတြကို အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ႐ြတ္ဆိုျပေလ့႐ွိတာေတြ အခုျပန္ျမင္ေယာင္ၿပီး က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္.......။
ေနာက္ဒီ 'လမင္းတရာ' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာနာမည္နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး သတိရတာေလးတခုက မႏၱေလး ႐ွမ္းပြဲရပ္က က်ေနာ္တို႔ ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ လမင္းတရာ အၿငိမ့္အိမ္လည္း ႐ွိပါတယ္။ အၿငိမ့္ေထာင္တဲ့ စာေရးဆရာ ေမာင္ျမတ္မိႈင္းနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီး ပန္တ်ာ ေဌးေဌးျမင့္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက ေလးေလးၾကည္ေအာင္ရဲ႔ ကဗ်ာနာမည္ကေလးကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်ၿပီး ေလးေလးၾကည္ေအာင္ထံမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး သူတို႔ အၿငိမ့္ကို ဒီနာမည္ေပးခဲ့ တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မင္းသမီး ေဌးေဌးျမင့္ ဆိုေလ့႐ွိတဲ့ အၿငိမ့္ ေခါင္းစီးသီခ်င္းထဲက 'အမိေျမကမၻာေအးျမဘ္ို႔..... လမင္းတရာ႐ွင့္.....' ဆိုတဲ့၊ သီခ်င္းစာသားခ်ိဳခ်ိဳကိုလည္း က်ေနာ္ ၾကားေယာင္မိပါတယ္။
က်ေနာ့္အေမရိကေရာက္ေတာ့ လမင္းတရာ စာေပဆက္ဆံေရး ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ စာေပလုပ္ငန္းေတြကို တစိုက္မတ္မတ္ေဆာင္႐ြက္ေနတဲ့ ခင္မင္စရာ စာေရးဆရာ ကိုေအး၀င္းနဲ႔လည္း ဒီနံမည္ေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ရင္းႏွီးခဲ့ရပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ မိသားစုမွာလည္း က်ေနာ့္ေနာက္မွာ ထပ္ေမြးလာတဲ့ က်ေနာ့္ညီေတြကို ေဖေဖက က်ေနာ့္ကို စၿပီး ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့တဲ့ ဒီကဗ်ာနာမည္ေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး 'ၾကယ္မင္းတေထာင္'၊ 'ေနမင္းတေသာင္း'၊ 'မိုးမင္းတသိန္း' ရယ္လို႔၊ ဆင့္ပြါးၿပီး ေပးခဲ့ျပန္ပါ တယ္။
ခုေတာ့ ေဖေဖလည္း မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ေလးေလးၾကည္ေအာင္လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္ရဲ႔ ဒီကဗ်ာနာမည္ကေလးကေရာ ဒီနာမည္နဲ႔ ပါတ္သက္ ဆင့္ပြါးတာေတြေရာ ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ႐ွိေနၾကပါတယ္။ ေလးေလး ၾကည္ေအာင္ ထြန္းလင္းခဲ့တဲ့ 'လမင္းတရာ' ကမၻာအႏွ႔ံမွာ အသြင္အမ်ိုးမ်ိဳးနဲ႔ သာေနသလို၊ ေလးေလးကို ခ်စ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြအားလံုးရဲ႔ ရင္ထဲမွာလည္း ေလးေလးရဲ႔ ကဗ်ာလမင္း၊ စာ, လမင္းေတြ တရာမက ထာ၀ရသာလ်က္ပါလို႔....... က်ေနာ့္ကို ဒီနံမည္ေလး ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေဖေဖနဲ႔ ေလးေလးၾကည္ေအာင္ကို ဂါရ၀ ျပဳပါတယ္။
ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္.... ဆံုး႐ႈံးမႈအတြက္ ေၾကကြဲမဆံုးပါ...
ေလးေလး ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ........
လမင္းတရာ။
ဧၿပီ ၄ရက္၊ ၂၀၀၉။
က်ေနာ့္ရဲ႔ ေမြးဖခင္က ဦးေစာလြင္ (တကၠသိုလ္ေမာင္ေစာလြင္) ျဖစ္ၿပီး၊ က်ေနာ့္နံမည္ရဲ႔ ေမြးဖခင္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးၾကည္ေအာင္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ကဗ်ာဆရာ ဦးၾကည္ေအာင္ဟာ သူ႔ရဲ႔ 'လမင္းတရာ ကဗ်ာမ်ား' စာအုပ္နဲ႔ အမ်ိဳးသားစာေပဆု ရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက လူထုတိုက္မွာ ေဖေဖက အယ္ဒီတာ လုပ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ့္ေဖေဖက သူ႔ရဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ မိတ္ေဆြရင္းညီအကိုပမာ ခ်စ္ခင္တဲ့ ဦးၾကည္ေအာင္အတြက္ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူတဲ့ အေနနဲ႔ေရာ အမွတ္တရေလး ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတြက္ေရာ အဲဒီႏွစ္မွာ ေမြးတဲ့ က်ေနာ့္ကို 'လမင္းတရာ' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာနံမည္ေလးကို ကင္ပြန္းတပ္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆရာဦးၾကည္ေအာင္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႔ နံမည္ဖခင္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။
ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္ဟာ အင္း၀မွာေမြး အင္း၀သား ျဖစ္ၿပီး၊ တသက္လံုး အင္း၀မွာ ပဲ ေနထိုင္သြားသူပါ။ လူပ်ိဳႀကီးဘ၀နဲ႔ ကဗ်ာေတြေရးၿပီး၊ မိခင္ရဲ႔ ေက်းဇူးကို အထူးသိတတ္သူ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္၊ မိခင္နဲ႔ ေတာက္ေလ်ာက္အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ရင္းလည္း အလြန္ေျဖာင့္မွန္႐ိုးသားၿပီး ေရာင့္ရဲတဲ့ဘ၀မွာ ကဗ်ာေတြနဲ႔ ေမြ႔ေပ်ာ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ 'အေမကေမြး၊ ေထာင္ကေကၽြး ေနေရးမခက္ပါ' ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ လက္ကိုင္ထားၿပီး သူရဲ႔ငယ္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမတ္ႏိုးလိုလားတဲ့ သူ႔ရဲ႔ပံုရိပ္ကို 'လမင္းတရာ' ကဗ်ာမွာ အထင္အ႐ွား ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္ဟာ လည္ကတံုးအကႌ်နဲ႔ ဖ်င္ၾကမ္းတိုက္ပံုကို အျမဲ၀တ္ေလ့ ႐ွိၿပီး၊ ပုဆိုးတိုတိုနဲ႔ လြယ္အိပ္ေလးတလံုးလြယ္ၿပီး သူ႔ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ႐ွိတဲ့ မႏၱေလးကို သူေနတဲ့ အင္း၀ၿမိဳ႔ကေန ဒုဌ၀တီျမစ္ကို ဇက္နဲ႔ ကူးၿပီး (အခုေတာ့ တံတား႐ွိသြားၿပီ) ကုန္းတတန္၊ ေရတတန္ လာတတ္သူပါ။ သူလာရင္ လူထုတိုက္ကိုလည္း အျမဲ၀င္ေလ့႐ွိၿပီး၊ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကိုလည္း ၀င္လာေလ့ ႐ွိပါတယ္။
ေဖေဖဟာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အလြန္ခင္မင္တတ္တဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ေဖေဖ ႐ွိစဥ္တုန္းက အိမ္မွာ မၾကာခဏ ရဲေဘာ္မိတ္ေဆြေတြ ဆံုေတြ႔ပြဲေလးေတြ လုပ္ေလ့ ႐ွိပါတယ္။ စာေပအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ တခါတေလ ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္နဲ႔ ဦးသာႏိုးတို႔က ကဗ်ာေတြကို အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ႐ြတ္ဆိုျပေလ့႐ွိတာေတြ အခုျပန္ျမင္ေယာင္ၿပီး က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္.......။
ေနာက္ဒီ 'လမင္းတရာ' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာနာမည္နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး သတိရတာေလးတခုက မႏၱေလး ႐ွမ္းပြဲရပ္က က်ေနာ္တို႔ ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ လမင္းတရာ အၿငိမ့္အိမ္လည္း ႐ွိပါတယ္။ အၿငိမ့္ေထာင္တဲ့ စာေရးဆရာ ေမာင္ျမတ္မိႈင္းနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီး ပန္တ်ာ ေဌးေဌးျမင့္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက ေလးေလးၾကည္ေအာင္ရဲ႔ ကဗ်ာနာမည္ကေလးကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်ၿပီး ေလးေလးၾကည္ေအာင္ထံမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး သူတို႔ အၿငိမ့္ကို ဒီနာမည္ေပးခဲ့ တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မင္းသမီး ေဌးေဌးျမင့္ ဆိုေလ့႐ွိတဲ့ အၿငိမ့္ ေခါင္းစီးသီခ်င္းထဲက 'အမိေျမကမၻာေအးျမဘ္ို႔..... လမင္းတရာ႐ွင့္.....' ဆိုတဲ့၊ သီခ်င္းစာသားခ်ိဳခ်ိဳကိုလည္း က်ေနာ္ ၾကားေယာင္မိပါတယ္။
က်ေနာ့္အေမရိကေရာက္ေတာ့ လမင္းတရာ စာေပဆက္ဆံေရး ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ စာေပလုပ္ငန္းေတြကို တစိုက္မတ္မတ္ေဆာင္႐ြက္ေနတဲ့ ခင္မင္စရာ စာေရးဆရာ ကိုေအး၀င္းနဲ႔လည္း ဒီနံမည္ေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ရင္းႏွီးခဲ့ရပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ မိသားစုမွာလည္း က်ေနာ့္ေနာက္မွာ ထပ္ေမြးလာတဲ့ က်ေနာ့္ညီေတြကို ေဖေဖက က်ေနာ့္ကို စၿပီး ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့တဲ့ ဒီကဗ်ာနာမည္ေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး 'ၾကယ္မင္းတေထာင္'၊ 'ေနမင္းတေသာင္း'၊ 'မိုးမင္းတသိန္း' ရယ္လို႔၊ ဆင့္ပြါးၿပီး ေပးခဲ့ျပန္ပါ တယ္။
ခုေတာ့ ေဖေဖလည္း မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ေလးေလးၾကည္ေအာင္လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္ရဲ႔ ဒီကဗ်ာနာမည္ကေလးကေရာ ဒီနာမည္နဲ႔ ပါတ္သက္ ဆင့္ပြါးတာေတြေရာ ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ႐ွိေနၾကပါတယ္။ ေလးေလး ၾကည္ေအာင္ ထြန္းလင္းခဲ့တဲ့ 'လမင္းတရာ' ကမၻာအႏွ႔ံမွာ အသြင္အမ်ိုးမ်ိဳးနဲ႔ သာေနသလို၊ ေလးေလးကို ခ်စ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြအားလံုးရဲ႔ ရင္ထဲမွာလည္း ေလးေလးရဲ႔ ကဗ်ာလမင္း၊ စာ, လမင္းေတြ တရာမက ထာ၀ရသာလ်က္ပါလို႔....... က်ေနာ့္ကို ဒီနံမည္ေလး ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေဖေဖနဲ႔ ေလးေလးၾကည္ေအာင္ကို ဂါရ၀ ျပဳပါတယ္။
ေလးေလးဦးၾကည္ေအာင္.... ဆံုး႐ႈံးမႈအတြက္ ေၾကကြဲမဆံုးပါ...
ေလးေလး ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ........
လမင္းတရာ။
ဧၿပီ ၄ရက္၊ ၂၀၀၉။
ကဗ်ာတပ္မွဴး ၾကည္ေအာင္ နဲ႔........
ေရးသူ- တကၠသိုလ္ေမာင္ေစာလြင္
ကဗ်ာတပ္မွဴးၾကည္ေအာင္နဲ႔ 'မိခင္မာရသြန္'
{ဤစာသည္ 'ၾကည္ေအာင္၏ မိခင္မာရသြန္' ပဌမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၈၅ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ တြင္၊ ေဖာ္ျပေသာ တကၠသိုလ္ေမာင္ေစာလြင္၏ အမွာစာ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၉ မတ္လ၊ ၂၇ တြင္ ကြယ္လြန္သြား႐ွာေသာ ကဗ်ာဆရာၾကည္ေအာင္ (ဦးၾကည္လင္) အတြက္၊ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း ျခင္း ႏွင့္အတူ ဆရာၾကည္ေအာင္ကို ေလးစားဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ မာယာမွာ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။}
ၾကည္ေအာင္-သာႏိုး
တင္မိုး-စြမ္းရည္
ကိုေလး (အင္း၀ဂုဏ္ရည္)
တို႔ဟာ ကဗ်ာစာေပ တပ္ဦးက တပ္မွဴးေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ရဲရဲႀကီး ဆိုလိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႔ ဒီလိုဆိုႏိုင္သလဲလို႔ ေမးယင္....
သူတို႔ကဗ်ာေတြကို ေလ့လာလိုက္ပါ၊ သူတို႔နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းၾကည့္တဲ့အခါ အေျဖထြက္လာႏိုင္ပါတယ္။
သူတို႔ကဗ်ာကို ေလ့လာလိုက္ယင္ သူတို႔ရဲ႔ ေစတနာဟာ အမ်ားျပည္သူေတြ အေပၚမွာ ထက္ထက္သန္သန္ထားၿပီး ေရးဖြဲ႔ၾကတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ေပၚလြင္ထင္႐ွားလာပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့ရပ္တည္ခ်က္ ႐ွိတာေတြ ေတြ႔ရပါမယ္။ ဒီေနရာမွာ တျခားသူေတြရဲ႔ ႐ုပ္ပံုလႊာကို စာဖြဲ႔ဖို႔ မလိုေသးေပမယ့္ ၾကည္ေအာင္ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေရးဖြဲ႔ရပါလိမ့္မယ္။
ၾကည္ေအာင္ဟာ ဘယ္လိုလူလဲ။
ၾကည္ေအာင္ဟာ ပကတိ ႐ိုးသားျဖဴစင္သူ၊ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္း ႐ွိသူ၊ ရဲရင့္တဲ့ အေတြးအေခၚကို ကိုင္စြဲထားတဲ့ ကဗ်ာဆရာတဦးအျဖစ္ ေတြ႔ရပါတယ္။
သူက အင္း၀သား၊ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၉၃၇ - ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၇ ရက္မွာ ေမြးတယ္။ အေဖက ဦးစိန္ညြန္႔၊ အေမက ေဒၚေထြး၊ ၾကည္ေအာင္ အမည္ရင္းက ၾကည္လင္။
၁၉၅၆ -ခုႏွစ္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ေရာက္ၿပီး၊ စာေပလႈပ္႐ွားမႈေတြမွာ ပါ၀င္ခဲ့တယ္၊ ကဗ်ာနဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြကို မဂၢဇင္းေတြ၊ နံရံကပ္စာေစာင္ေတြ၊ လူထုသတင္းစာ၊ ေငြတာရီ၊ ႐ႈမ၀ စတဲ့ မဂၢဇင္းေတြမွာ ေရးခဲ့တယ္။
လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား စာအုပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသားစာေပ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ ပထမဆု ရခဲ့တယ္။
သူ႔အဖို႔ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဌာနမွာဘဲ ေရာက္ေန ေရာက္ေန၊ ကဗ်ာစာေပနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ၿပီး ကဗ်ာေတြကို အဆက္မျပတ္ သီဖြဲ႔ေနသူ ျဖစ္တယ္။
"ဒုဌ၀တီ ေသာင္ေျခဦး
ကဗ်ာဖူး
စိတ္ကူးပန္းေတြ ပြင့္ဖူးတယ္"
ျပည္သူေတြအတြက္ ေတးသစ္ဆိုဖို႔ အျမဲႀကိဳးစားေနသူ ျဖစ္တယ္။
"ျပည္သူေတြကို ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ နယ္ခ်ဲ႕ ကို မုန္းတဲ့စိတ္"
စြဲစြဲျမဲျမဲ ခံယူႏိုင္ဖို႔ဟာ လြယ္မေယာင္နဲ႔ခက္၊ တိမ္မေယာင္နဲ႔ နက္တဲ့ ခံယူခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလို ခံယူခ်က္မ်ိဳးေတြကို အျမဲ႐ွင္သန္ေနေအာင္ ကဗ်ာဆရာၾကည္ေအာင္က ႀကိဳးစား ပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႔သမားေတြကို သူ ဘယ္ေတာ့မွ မညႇာဖူး။
"ေတာေတာင္ခရီး- ျဖတ္လို႔ေက်ာ္
တိုက္ပြဲသံကေခၚ
ငါတို႔ရဲေဘာ္ ခင္ဦးသား
ဓါးလွံစိန္ေျပာင္း ကိုင္ေဆာင္ထား။
ရခိုင္ေျမာက္ဖ်ား ပန္း၀ါေျမ၊
နယ္ခ်ဲ႔သမားေတြ။
တိုက္ေဟ့တအား- တို႔ထိုးခုတ္၊
ဒင္းတို႔ ေခါင္းကိုျဖဳတ္"
သူ႔ကဗ်ာေတြထဲမွာ နယ္ခ်ဲ႕ သမားကို အျပတ္ေခ်မႈန္းပါတယ္၊ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ကို ႐ႈတ္ခ်ပါတယ္၊ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ဘယ္လိုဘယ္နည္းနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ကို တိုက္ထုတ္ပံုေတြ ေရးခ်ယ္စီကံုးပါတယ္။
ၾကည္ေအာင္ဟာ ေ႐ွးမင္းေနျပည္ အင္း၀သားေပမယ့္ သူ႔ေခတ္ အင္း၀ကေတာ့ ေက်းလက္ အေျခအေနအဆင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေတာသားပါလို႔ ေျပာယင္လဲ ရပါတယ္။ ေက်းလက္ဓေလ့ ထံုးစံေတြကို သူျခံဳငံုမိပါတယ္။ တရင္းတႏွီး ေပြ႔ဖက္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ကဗ်ာေတြမွာ ၿမိဳ႔ျပေခတ္ အေငြ႔အသက္ကင္းၿပီး ေက်းလက္န႔ံ ထံုသင္းေနတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါ တယ္။
"ႏြားစားတဲ၊ ထန္း႐ြက္က်ဲအုပ္မိုး၊
တိုင္ထန္းသား၊ ႐ွားပိုးထိုး၊
ေလမိုးလံု တဲတလံုး
ေဆာက္ဦးေပါ့ ေမာင္ႀကီးရယ္ေတာ့"
ကဗ်ာဆရာဟာ လူ႔အလႊာအသီးသီးရဲ႔ ဘ၀အေျခကိုလဲ သူ႔႐ႈေဒါင့္တေနရာက ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးဖြဲ႔သီကံုးခဲ့သူပါ။ ကိုတံငါေရလုပ္သား၊ ေတာအပ်ိဳမေလး၊ ကၽြဲသမား၊ ေဖာင္သမား၊ ယြန္းထည္ အလုပ္သမား၊ ႏြားေမြးသူမ်ား၊ ၾကက္သမား၊ သံျဖဴဆရာနဲ႔ ႏို႔ကုန္သည္၊ သက္ႀကီး႐ြယ္အို ဘိုးဘြားမ်ား၊ ႏြားေက်ာင္းသား၊ ေ႐ႊဘိုေက်းက ေမပ်ိဳကေလး၊ စတာေတြဟာ သူကိုယ္တိုင္ ထိေတြ႔ခံစားရတဲ့ ေနရာဌာန ေက်းလက္အသီးသီးက ကဗ်ာအသီးအပြင့္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ၾကည္ေအာင္ဟာ အေမကို ျမတ္ႏိုးရမွန္းသိသူ၊ အေမကို က်ိဳးႏြံ႐ိုေသကိုင္း႐ိႈင္းသူ၊ မိခင္ေမတၱာ အတိမ္အနက္ကို သိသူအျဖစ္ ဂုဏ္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သမိုင္းေခတ္ဦး ပကတူးအစက စၿပီး အေမကို ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾက၊ ကိုးကြယ္ခဲ့ၾက၊ ျမတ္ႏိုးခဲ့ၾက ပါတယ္။ ၾကည္ေအာင္ကလဲ သူ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႔ အေမကို ရည္ညႊန္းပူေဇာၿ္ပီး "မိခင္မာရသြန္" အမည္နဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ေ၀တာဟာ သင့္ျမတ္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။
အသက္ ၇၂ ႏွစ္အ႐ြယ္ အေမရဲ႔ ေမြးေန႔ကို မေမ့တဲ့ၾကည္ေအာင္.....။
သူ႔ အတၱ႐ုပ္ပံုလႊာပံုၾကမ္းမွာေတာ့.....
အေမကေမြး
ေပးတဲ့နာမည္
ၾကည္လင္
တကၠသိုလ္-ေမာင္ေစာလြင္
၂၇၊ ေအာက္တိုဘာ ၁၉၈၃
Thursday, April 2, 2009
နိဗၺာန္ေစ်း
ေရးသူ- ၾကည္ေအာင္
လာခဲ့ပါ့ကိုရင္ရယ္၊
တန္ေဆာင္တိုင္နိဗၺာန္ေစ်း
ေခၚေကၽြးဘူးကြယ္။
မံု႔လံုးကခ်ိဳတယ္၊
လာမယ္ေနာ္ဟုတ္လား။
မေလးခင္ေခၚစကား
ခ်ိဳျမလွသား။
ကေလးတို႔ စားၾကကြယ္၊
႐ြာဘံုလွဴ နိဗၺာန္ေစ်းမို႔
ေလြးလိုက္ၾကတယ္။
ေလးခင္က မု႔ံညက္နယ္၊
ဆယ္ပါဟ မိလွမ်ိဳး။
ေရေႏြးဆူမု႔ံလံုးပြက္ေအာင္
မီးဆက္ကာထိုး။
႐ြာလယ္ရပ္အဖြားသီ၊
ပတီးကိုင္တရားဖက္
သက္ရာေက်ာ္ၿပီ။
ေရေပၚမံု႔ခ်ိဳဆိမ့္အီ၊
ေခြးနီေရ သြားပို႔စမ္း။
လွ်ာရသာ တမ်ိဳးထူးေအာင္
ျဖဴးလိုက္ပါႏွမ္း။
မင္းသားဟန္လူညိဳႏြဲ႔
ေလးခင္ရဲ႔ကိုရင္ညိဳ၊
တန္ေဆာင္တိုင္ လျပည့္၀န္းႏွယ္
႐ႊန္းျမလို႔ခ်ိဳ။
၀ါးပေလြတို၊ ေလခ်ိဳကေတး၊
ေက်ာ္ေထြးငယ္ အေဖာ္မြန္က
ခြန္ႏွစ္သံ ငါးေပါက္တြဲလို႔
ဟဲလိုက္တယ္ေလး။
နိဗၺာန္ေစ်း ႐ြာဘံုလွဴ၊
ေစတနာေမႊးပ်ံ႔သင္း
စိတ္ရင္းၾကည္ျဖဴ။
သြားၾကစို႔ အတူတူ၊
ကိုယ့္လူလဲလိုက္ခဲ့။
ေက်ာ္ေထြးငယ္အစားပုပ္က
လိုက္ခ်င္ေပါင္ တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္နဲ႔
ဟန္လုပ္သတဲ့။
ေလးခင္ကဆီးလို႔ႀကိဳ၊
အပ်ိဳႀကီး မေဂါက္ေတးက
ေမးေငါ့သကို။
ခ်စ္သူမ်ား မနာလို၊
အပ်ိဳႀကီးစိတ္ထား။
ကေလးငယ္အခ်ိဳႀကိဳက္ယင္လဲ
႐ိုက္တတ္တယ္လား။
စားလိုက္အံုး ကိုရင္ညိဳ၊
ေစတနာပီတိဖံုးလို႔
မံု႔လံုးကခ်ိဳ။
ေလးခင္ပ်ိဳ၊
ပိုလိုက္သည့္ ခ်စ္ေလာကြတ္။
ပန္ဆင္သူ ဆြတ္ေခၽြခူးဖို႔
ၾကာဖူးကညြတ္။
တ႐ွဴး႐ွဴး တ႐ွဲ႐ွဲ
မ်က္ရည္႐ႊဲၿပံဳးမလို၊
မံု႔လံုးခ်ိဳ င႐ုတ္စပ္နဲ႔
ႏွပ္ၾကၿပီကို။
လူဟန္ႏြဲ႔ကိုရင္ညိဳ၊
စိတ္မတိုၿပံဳးႏိုင္သား။
ခ်စ္ဦးပ်ိဳသူ႔ခင္ေလးက
ေတြးလို႔သနား။
အပ်ိဳႀကီး မေဂါက္ေတး
ေဆးေပါ့လိပ္ ၿပံဳးလို႔႐ွဴ၊
ကိုရင္ညိဳ င႐ုတ္စပ္ေတာ့
ေက်နပ္သည့္မူ။
မေဂါက္ေတး ႀကိဳက္မဲ့သူ၊
ဤဇမၺဴအ႐ွားသား။
ယစ္ထုပ္ေမာင္ ထန္းေတာစားနဲ႔
ညားလိမ့္မယ္လား။
လူထုသတင္းစာ၊ ၁၉၆၁ ခု။
{ၾကည္ေအာင္-လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ ႏို၀င္ဘာ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
တန္ေဆာင္တိုင္နိဗၺာန္ေစ်း
ေခၚေကၽြးဘူးကြယ္။
မံု႔လံုးကခ်ိဳတယ္၊
လာမယ္ေနာ္ဟုတ္လား။
မေလးခင္ေခၚစကား
ခ်ိဳျမလွသား။
ကေလးတို႔ စားၾကကြယ္၊
႐ြာဘံုလွဴ နိဗၺာန္ေစ်းမို႔
ေလြးလိုက္ၾကတယ္။
ေလးခင္က မု႔ံညက္နယ္၊
ဆယ္ပါဟ မိလွမ်ိဳး။
ေရေႏြးဆူမု႔ံလံုးပြက္ေအာင္
မီးဆက္ကာထိုး။
႐ြာလယ္ရပ္အဖြားသီ၊
ပတီးကိုင္တရားဖက္
သက္ရာေက်ာ္ၿပီ။
ေရေပၚမံု႔ခ်ိဳဆိမ့္အီ၊
ေခြးနီေရ သြားပို႔စမ္း။
လွ်ာရသာ တမ်ိဳးထူးေအာင္
ျဖဴးလိုက္ပါႏွမ္း။
မင္းသားဟန္လူညိဳႏြဲ႔
ေလးခင္ရဲ႔ကိုရင္ညိဳ၊
တန္ေဆာင္တိုင္ လျပည့္၀န္းႏွယ္
႐ႊန္းျမလို႔ခ်ိဳ။
၀ါးပေလြတို၊ ေလခ်ိဳကေတး၊
ေက်ာ္ေထြးငယ္ အေဖာ္မြန္က
ခြန္ႏွစ္သံ ငါးေပါက္တြဲလို႔
ဟဲလိုက္တယ္ေလး။
နိဗၺာန္ေစ်း ႐ြာဘံုလွဴ၊
ေစတနာေမႊးပ်ံ႔သင္း
စိတ္ရင္းၾကည္ျဖဴ။
သြားၾကစို႔ အတူတူ၊
ကိုယ့္လူလဲလိုက္ခဲ့။
ေက်ာ္ေထြးငယ္အစားပုပ္က
လိုက္ခ်င္ေပါင္ တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္နဲ႔
ဟန္လုပ္သတဲ့။
ေလးခင္ကဆီးလို႔ႀကိဳ၊
အပ်ိဳႀကီး မေဂါက္ေတးက
ေမးေငါ့သကို။
ခ်စ္သူမ်ား မနာလို၊
အပ်ိဳႀကီးစိတ္ထား။
ကေလးငယ္အခ်ိဳႀကိဳက္ယင္လဲ
႐ိုက္တတ္တယ္လား။
စားလိုက္အံုး ကိုရင္ညိဳ၊
ေစတနာပီတိဖံုးလို႔
မံု႔လံုးကခ်ိဳ။
ေလးခင္ပ်ိဳ၊
ပိုလိုက္သည့္ ခ်စ္ေလာကြတ္။
ပန္ဆင္သူ ဆြတ္ေခၽြခူးဖို႔
ၾကာဖူးကညြတ္။
တ႐ွဴး႐ွဴး တ႐ွဲ႐ွဲ
မ်က္ရည္႐ႊဲၿပံဳးမလို၊
မံု႔လံုးခ်ိဳ င႐ုတ္စပ္နဲ႔
ႏွပ္ၾကၿပီကို။
လူဟန္ႏြဲ႔ကိုရင္ညိဳ၊
စိတ္မတိုၿပံဳးႏိုင္သား။
ခ်စ္ဦးပ်ိဳသူ႔ခင္ေလးက
ေတြးလို႔သနား။
အပ်ိဳႀကီး မေဂါက္ေတး
ေဆးေပါ့လိပ္ ၿပံဳးလို႔႐ွဴ၊
ကိုရင္ညိဳ င႐ုတ္စပ္ေတာ့
ေက်နပ္သည့္မူ။
မေဂါက္ေတး ႀကိဳက္မဲ့သူ၊
ဤဇမၺဴအ႐ွားသား။
ယစ္ထုပ္ေမာင္ ထန္းေတာစားနဲ႔
ညားလိမ့္မယ္လား။
လူထုသတင္းစာ၊ ၁၉၆၁ ခု။
{ၾကည္ေအာင္-လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ ႏို၀င္ဘာ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
မေခၚတမ္း ကစားျခင္း
ေရးသူ- ၾကည္ေအာင္
တမင္စိမ္းၿပီေပါ့....
မၾကင္လို႔ တိမ္းခ်င္လဲတိမ္းပါ
ယိမ္းသလို ေ႐ွာင္သလိုနဲ႔
ဟန္ေဆာင္ကာမ်က္မာန္တင္း
ျမင္ျပင္းကပ္ဟန္တူရဲ႔
ျငဴစူစူခင့္ႏႈတ္ခမ္းက
ပန္းႏွင္းဆီ မုန္းေယာင္သန္း
မေခၚတမ္း ကစားရေအာင္ေလ။
ေနာင္ေတာ့မွ...
ေမာင္ေတာ့သတိထား
ဟိုသြားဒီလာနဲ႔
ကဗ်ာဆရာ လူေတႀကီး
ဆံမဖီးမသင္နဲ႔
မုတ္ဆိတ္မွ်င္ သူ မရိတ္
ေဆးလိပ္တို တဖြာဖြာေပါ့
ေယာင္ခ်ာခ်ာမေနပါနဲ႔
ခင္ကေလ... ေမာင့္ကိုမုန္းပါဘု
႐ွက္ျပံဳးကာ လာမေခ်ာ့လွာႏွင့္
ေမာင့္မွာေလ... တအားေလ်ာ့ၿပီ
ခုေတာ့ ေတေပ။
ေမာင္ရယ္.... လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔
ခင္ေျပာတာ နားေထာင္စမ္းပါ
ဒီကလဲသူ႔ကိုလြမ္းရတာဘဲ
မေခၚတမ္းကစားပြဲကို
ရပ္စဲၾကစို႔ေလ....
မ်က္ေရနဲ႔ ခင့္စကား။
ခ်စ္သူကေျပာေတာ့...
လြမ္းေမာသူ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ဘု
ေဆးလိပ္ေတာင္ ျဖတ္ပစ္မယ္
အခ်စ္မႀကိဳက္ယင္ ေမာင္မေသာက္ပါ
ေနာက္ေတာ့သာ... မေခၚခ်င္သလိုနဲ႔
ခင္... တမင္ ၿငိဳျငင္တိမ္းၿပီး
စိမ္းနဲ႔ သိလား။
၁၉၆၃ ခု။
{ၾကည္ေအာင္-လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ ႏို၀င္ဘာ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
မၾကင္လို႔ တိမ္းခ်င္လဲတိမ္းပါ
ယိမ္းသလို ေ႐ွာင္သလိုနဲ႔
ဟန္ေဆာင္ကာမ်က္မာန္တင္း
ျမင္ျပင္းကပ္ဟန္တူရဲ႔
ျငဴစူစူခင့္ႏႈတ္ခမ္းက
ပန္းႏွင္းဆီ မုန္းေယာင္သန္း
မေခၚတမ္း ကစားရေအာင္ေလ။
ေနာင္ေတာ့မွ...
ေမာင္ေတာ့သတိထား
ဟိုသြားဒီလာနဲ႔
ကဗ်ာဆရာ လူေတႀကီး
ဆံမဖီးမသင္နဲ႔
မုတ္ဆိတ္မွ်င္ သူ မရိတ္
ေဆးလိပ္တို တဖြာဖြာေပါ့
ေယာင္ခ်ာခ်ာမေနပါနဲ႔
ခင္ကေလ... ေမာင့္ကိုမုန္းပါဘု
႐ွက္ျပံဳးကာ လာမေခ်ာ့လွာႏွင့္
ေမာင့္မွာေလ... တအားေလ်ာ့ၿပီ
ခုေတာ့ ေတေပ။
ေမာင္ရယ္.... လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔
ခင္ေျပာတာ နားေထာင္စမ္းပါ
ဒီကလဲသူ႔ကိုလြမ္းရတာဘဲ
မေခၚတမ္းကစားပြဲကို
ရပ္စဲၾကစို႔ေလ....
မ်က္ေရနဲ႔ ခင့္စကား။
ခ်စ္သူကေျပာေတာ့...
လြမ္းေမာသူ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ဘု
ေဆးလိပ္ေတာင္ ျဖတ္ပစ္မယ္
အခ်စ္မႀကိဳက္ယင္ ေမာင္မေသာက္ပါ
ေနာက္ေတာ့သာ... မေခၚခ်င္သလိုနဲ႔
ခင္... တမင္ ၿငိဳျငင္တိမ္းၿပီး
စိမ္းနဲ႔ သိလား။
၁၉၆၃ ခု။
{ၾကည္ေအာင္-လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ ႏို၀င္ဘာ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Sunday, March 29, 2009
လမင္းတရာသာလိမ့္မည္
ေရးသူ- လူထုေဒၚအမာ
{ဤစာသည္ 'ၾကည္ေအာင္၏ လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား' ပဌမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ ႏို၀င္ဘာ၊ တြင္၊ ေဖာ္ျပေသာ လူထုေဒၚအမာ၏ အမွာစာ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၉ မတ္လ၊ ၂၇ တြင္ ကြယ္လြန္သြား႐ွာေသာ ကဗ်ာဆရာၾကည္ေအာင္ (ဦးၾကည္လင္) အတြက္၊ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း ျခင္း ႏွင့္အတူ ဆရာၾကည္ေအာင္ကို ေလးစားဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ အေမမာ၏ 'လမင္းတရာ သာလိမ့္မည္' ကို မာယာမွာ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။}
ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးေတြ လံုးခ်င္းအျဖစ္ႏွင့္ ေဟာ.....တအုပ္၊ ေဟာ......တအုပ္ ထြက္လာသည္မွာ စစ္ၿပီးေခတ္ျမန္မာစာေပ၏ ကဗ်ာက႑မွ တိုးတက္မႈတရပ္ ျဖစ္ေပသည္။
ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးမ်ားသည္ အခ်ိဳ႔လည္း ႏွစ္လိုဘြယ္ေကာင္းသည္။ အခ်ိဳ႔လည္း ႐ြက္ၾကမ္းေရႀကိဳမွ် ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႔လည္း အဆင့္အတန္း မျမင့္လွ။ သို႔ေသာ္ အဆင့္ျမင့္သည့္ ကဗ်ာစာအုပ္သည္ က်န္ရစ္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ အဆင့္မျမင့္သည့္ ကဗ်ာမ်ားသည္ ကာလၾကာသည့္ အခါ တိမ္ျမဳပ္သြားေပလိမ့္မည္။ ဤသည္မွာ ဓမၼတာျဖစ္သည္။ အဆင့္ျမင့္သည့္ ကဗ်ာမ်ားမူ ဤကဗ်ာမ်ားကိုပင္ အသစ္ကို လက္ခံသည့္ ငယ္႐ြယ္သူတို႔က ႐ြတ္ဖတ္ၾကလိမ့္မည္။ က်က္မွတ္ၾကလိမ့္မည္။ ဤကဗ်ာတို႔ကို အေျချပဳ၍ ဤကဗ်ာတို႔ထက္ ေကာင္းႏိုးရာရာ အသစ္ေသာ ကဗ်ာတို႔ကို အနာဂတ္တြင္ ေရးစပ္ၾကေပလိမ့္မည္။
သကၠရာဇ္ ၁၉၃၀ ႏွင့္ ၄၀ အၾကားတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ျမန္မာစာေပ ဥယ်ာဥ္ႀကီး အတြင္းမွ ေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသု၀ဏ္၊ ေမာင္သန္႔စင္၊ ေမာင္သုတ၊ ကုသ၊ သိပၸံေမာင္၀ စေသာ ေခတ္စမ္းစာေပ၊ ေခတ္စမ္းကဗ်ာဆရာမ်ား ပြင့္ဖူးခဲ့သည္။ ထိုအပြင့္အဖူးတို႔က က်သည့္မ်ိဳးျဖင့္ လူ႔တဆက္အကြာ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္အၾကားတြင္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ ျမန္မာစာေပ ဥယ်ာဥ္အတြင္းမွလည္း တင္မိုး၊ ၾကည္ေအာင္၊ ေမာင္စြမ္းရည္၊ ေမာင္သိဂၤါ စေသာ ေခတ္စမ္း ကဗ်ာသမားကေလးမ်ား ပြင့္ဖူးလာၾကသည္။
ဤလူငယ္ကေလးမ်ားသည္ ေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသု၀ဏ္တို႔က ေပးသည့္ ဖြဲ႔ဟန္ကို ကိုင္စြဲလာ ၾကေသာ္လည္း ေဇာ္ဂ်ီတို႔ မင္းသု၀ဏ္တို႔ထက္ သူတို႔ကပို၍ ေတြးရဲလာၾကသည္။ သူတို႔ အေတြးအေခၚႏွင့္ သူတို႔ အဘိဓမၼာသည္ သူတို႔ဆရာမ်ားထက္ တိုးတက္လာၾကေလသည္။
ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ေခတ္၏ ျခားနားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေခတ္စမ္းကဗ်ာေပၚစေခတ္ က ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ နဂါးနီစာအုပ္တိုက္မေပၚေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ကို ေလးစားျမတ္ႏို္း၍ ဆရာႀကီး၏ ႏိုင္ငံေရးၾသဇာေညာင္းေသာ ေဇာ္ဂ်ီႏွင့္ မင္းသု၀ဏ္တို႔က "အို... ျမန္မာတို႔" ဟူေသာ ကဗ်ာမ်ိဳး၊ "သေျပညိဳ" ကဗ်ာမ်ိဳးကိုသာ ေရးၾကသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ စတင္တည္ေထာင္သည္မွာ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ကမွ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခတ္စမ္းကဗ်ာေခတ္တြင္ တိုးတက္ေသာ အေတြးအေခၚသစ္မ်ားက ျမန္မာလူငယ္ ပညာတတ္တို႔ ဦးေခါင္းတြင္းသို႔ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္မႈက နည္းပါးေပေသးသည္။ ေဇာ္ဂ်ီ၏ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္က အိုးေ၀မဂၢဇင္းပါ ကဗ်ာတပုဒ္မွာ.....
'အိုျမန္မာတို႔' အမည္ျဖင့္.....
"ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႔
တို႔႐ြာတို႔ေျပ၊ တို႔႐ြာေျပကား
ေစတီဘုရား၊ မ်ားလည္းမ်ား၏။
မ်ားပါေလလဲ.....
တမြဲမြဲႏွင့္၊ ဆင္းရဲစိတ္မွာ
ကာလၾကာလွ်င္....
ယာစကာမ်ိဳး၊ တညိႇဳးညိႇဳးႏွင့္
ပုထိုးျမင့္ေမာင္း၊ ေက်ာင္းႀကိဳေက်ာင္းၾကား
လွည့္လည္သြားလ်က္....
မစားေလရ၊ ၀မ္းမ၀၍
ဆြမ္းမွ်မတင္ႏိုင္႐ွိလိမ့္တကား။
ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႔
တို႔႐ြာတို႔ေျပ၊ တို႔႐ြာေျပကား
ေရခ်ိဳးေသာက္ရန္၊ ျမစ္ႀကီးကန္ႏွင့္
သီးႏွံစပါး၊ မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်ားပါေလလဲ
တမြဲမြဲႏွင့္၊ ဆင္းရဲစိတ္မွာ
ကာလၾကာလ်င္
ျမင္သာျမင္ရ၊ မစားရ၍
ေတာကၿပိတၱာ ျဖစ္လိမ့္တကား။
ထေလာ့ျမန္မာ၊ ျမန္မာထေလာ့
အားမေျပာ့ႏွင့္
မေလွ်ာ့လံု႔လ၊ ဥာဏ္ေရာင္ျပ၍
၀၀စားရန္၊ ဆြမ္းတင္ရန္ဟု
ၾကံပါကုန္ၾက၊ ၾကံကုန္ၾကေလာ့
သူကအစ၊ ငါကအားလံုး
လက္႐ံုးမ်ားေျမာင္၊ ဥာဏ္မ်ားေျမာင္ႏွင့္
စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေစ၊ စြမ္းၾကေစေလာ့
ဤေျပဤ႐ြာ၊ ဘယ္သူ႔႐ြာလဲ
ဤစာစကား၊ ဘယ္သူ႔စကားလဲ
ထားေလာ့တာ၀န္၊ ႁပြန္ေလာ့လုပ္ငန္း
ဥာဏ္႐ႊင္လန္း၍
တ၀မ္းတစိတ္ညီေစတကား"။
ဟူ၍ ေရးစပ္ခဲ့သည္။
မင္းသု၀ဏ္က ၁၉၃၈ ခုႏွစ္၌ သေျပညိဳ အမည္ျဖင့္
"သူ႔ေခါင္းမွာတဲ့သေျပညိဳ
ငါ့ေခါင္းမွာတဲ့သေျပညိဳ
တို႔ေျပမွာတို႔ေမကမ္းပါတဲ့
သေျပညိဳေ႐ႊဘိုပန္းဟာက
လန္းလ်က္ပါကို။
ဘာမေလွ်ာ့ေလနဲ႔
လာေတာ့မကြဲ႔ ေ႐ႊပဟိုရ္
ေလခ်ိဳကအေသြး။
လင္းၾကက္အေဆာ္
ကြင္းထက္မွာ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႔
စည္ေတာ္ကို ရည္ေမွ်ာ္မွန္းကာပ
ေရာင္နီမွာ ေအာင္စည္႐ြမ္းရေအာင္
သေျပညိဳ ေ႐ႊဘိုပန္းရယ္နဲ႔
လွမ္းၾကစို႔ေလး။"
ဟူ၍ ေရးစပ္ထားေပသည္။
ထိုကာလမွ အႏွစ္ ၂၀ ၾကာ၍ လူ႔တဆက္သို႔အကူး စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ကား လြတ္လပ္ ေရးမွ်ႏွင့္ ျပည္သူက မတင္းတိမ္ေတာ့၊ ဆို႐ွယ္လစ္ဗမာႏိုင္ငံ ထူေထာင္ေရးအထိ ေတာင္းဆိုလာသည္။ နယ္ခ်ဲ႔ပေဒသရာဇ္ ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိႈင္းတံပိုးႀကီးက ဗမာျပည္တနံတလ်ားလံုး ႀကီးမားစြာ ႐ိုက္ခတ္၍ ေနသည္။ ဤလိႈင္းတံပိုး ၾကားတြင္ လူျဖစ္လာသည့္ လူငယ္မ်ားအနက္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မွ ဖူးပြင့္လာသည့္ တင္မိုး၊ ၾကည္ေအာင္၊ ေမာင္စြမ္းရည္ ဟူေသာ ကဗ်ာဆရာလူငယ္ ၃ ဦးသည္၊ သူမ်ားထက္ ရဲရဲေတြးၿပီး ရဲရဲေရးလာၾကသည္။
ကဗ်ာတပုဒ္ဟူ၍ ျဖစ္ေပၚလာရာ၌ (၁) စာဆိုသူ ျဖတ္သန္း ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည့္ ဘ၀ခရီးတာ၊ (၂) စာဆိုသူ ခံယူသည့္ ဘ၀အဘိဓမၼာႏွင့္ ဦးတည္ ရည္မွန္းခ်က္၊ သို႔မဟုတ္ ဘ၀ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္၊ (၃) စာဆိုသူ လက္လွမ္းမွီသည့္ အသိအျမင္ ဗဟုသုတႏွင့္ ေ၀ါဟာရတို႔ အေပၚတြင္ အေျခခံလ်က္ ကဗ်ာသည္ ေပါက္ဖြားသည့္ သေဘာ ႐ွိပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း တဆရာတည္းသင္ၾက၊ တေက်ာင္းတည္း ထြက္လင့္ကစား တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မတူညီေသာ ကဗ်ာမ်ားကို သီကံုးႏိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ေမာင္ၾကည္ေအာင္သည္ တိုးတက္ေသာ အဘိဓမၼာကို လက္ခံပံုရ၍ တေန႔ေသာအခါ လူႏွင့္လူခ်င္း ေသြးစုတ္မႈကင္းေသာ ေလာကသို႔ ဦးတည္ရည္မွန္းဟန္ ႐ွိသည္။ ထို႔ျပင္ သူ႔အေနႏွင့္ သူျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ ဘ၀ခရီးသည္ ပန္းခင္းလမ္းခ်ည္း ဟုတ္ဟန္မတူ။ ေႁမြတံတား၊ က်ားခလုတ္၊ သစ္ငုတ္သင္ျဖဴး၊ ဆူးေမြ႔ရာခ်ည့္ မဟုတ္လင့္ကစား အမ်ားစုေသာ ပညာတတ္ လူတန္းစားတို႔ ျဖတ္သန္းႀကီးျပင္းခဲ့ရသလို သာေတာင့္သာယာမ်ားက မ်ားလွဟန္ မ႐ွိ။ ဤခံယူခ်က္၊ ဤအေတြ႔အႀကံဳမ်ားျဖင့္ သူသည္ ဤကဗ်ာကေလးမ်ားကို ေရးစပ္ထားပံုရ သည္။ ေဖာ္ျပပါ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္တို႔ကို ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ သူ႔ကဗ်ာ သက္တမ္းသည္ ဘာမွ်လည္း မၾကာလွေသး၊ ၇ ႏွစ္မွ်သာ ႐ွိေပေသးသည္။
ေမာင္ၾကည္ေအာင္က အႏုပညာသည္ အႏုပညာအတြက္ သက္သက္ဆိုသည္ကို လက္မခံ၊ အလွသည္ အလွသက္သက္ပင္ျဖစ္သည္ ဆိုလွ်င္ ထိုအလွ၌ ဘာတန္းဘိုး႐ွိသနည္း ဟု သူက ေအာက္ေမ့ပံု ရသည္။ အလွသည္ အက်ိဳး႐ွိေသာ အလွ၊ လူကို အက်ိဳးျပဳေသာ၊ ေက်းဇူးျပဳေသာ အလွျဖစ္ရမည္ဟုလည္း ကိုင္ဆြဲထားဟန္ ႐ွိသည္။ သူက သူ႔ကဗ်ာကို လွ႐ံုအတြက္၊ သို႔မဟုတ္ ကာရန္ေျပ႐ံုအတြက္ နား၀င္ပီယံ သက္သက္ျဖင့္ မဖြဲ႔။ သူ႔ကဗ်ာသည္ တိုလိုက တိုေပမည္၊ ႐ွည္လိုက ႐ွည္ေပမည္။ သို႔ေသာ္ ထို အတိုအ႐ွည္တို႔၌ သူယံုၾကည္ခ်က္ တကြက္ပါေလသည္ခ်ည္း ေတြ႔ရသည္။ သူသည္ အေၾကာင္းအရာမ႐ွိဘဲ စာစီကံုးသူမ်ိဳး မဟုတ္။ သူ႔တြင္ တစံုတခုေသာ ေျပာစရာ၊ တစံုတခုေသာ ခံစားခ်က္၊ တစံုတခုေသာ အျမင္ ႐ွိေလသည္။ ထိုအရာကို သူက ကာရန္႐ွာ၍ ကဗ်ာဖြဲ႔ထားသည္။
စာေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ ကဗ်ာဖြဲ႔သည္ျဖစ္ေစ၊ ေတးစပ္သည္ျဖစ္ေစ မိမိတြင္ ေျပာစရာ႐ွိမွ ေရးဖြဲ႔စပ္သင့္ပါသည္။ ဘာဟူ၍ မည္မည္ရရ ေျပာရန္မ႐ွိ၊ မိမိက ဘာယံုၾကည္သည္၊ ဘာကိုဦးတည္သည္ဟူ၍ မိမိကိုယ္ႏိႈက္က မျပတ္သားဘဲ စာေရးျခင္း၊ ကဗ်ာဖြဲ႔ျခင္း၊ ေတးသီျခင္း ျပဳလ်င္ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ စာ ကဗ်ာ ေတးမ်ား ထြက္ႏိုင္ဘို႔ မ႐ွိပါ။ ႏွင္အား ေမာင္းအားမပါေသာ စာငုတ္တုတ္မ်ားသာ ထြက္ပါလိမ့္မည္။
ေမာင္ၾကည္ေအာင္သည္ သူ႔ရင္ထဲ၌ သူေျပာခ်င္သည္ကေလးမ်ား၊ သူခံစားရခ်က္ ကေလးမ်ား ခိုလိုးခုလု ႐ွိပံုရသည္။ ယင္း ခိုးလိုးခုလုကေလးမ်ား ရင္တြင္း၌ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္အခါ သူက ကဗ်ာဖြဲ႔သည္။ ကာရန္ ႐ွာသည္။ ဥပမာ သူ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္ေသာ မုဆိုးႀကီး၊ သူေတာ္စင္၊ ႏြားေက်ာင္းသူ ကဗ်ာ၌ သူေတြးမိသည့္ အခ်က္တခ်က္ကို ကဗ်ာဖတ္ သူသို႔ သူက လက္ဆင့္ကမ္းေလသည္။
လက္တြင္ ေႁမြေဆးႏွင့္မိန္းမပ်ိဳကို ၿမိဳ႔သူ အဆင္အျပင္ႏွင့္ ျမင္ေတြ႔လာေသာအခါ ေတာမွ ၿမိဳ႔တက္၍ ပ်က္ရသူ လံုမငယ္ကို သူက သနားသည္။ လူ႔ဒုကၡိတ ပိုးတံုးလံုးမကို ပြဲျပ၍ စားရသည့္ ဤေလာကကိုလည္း ရက္စက္ပါေပ့ဟု သူက ရင္နာသည္။ အ႐ူးမ သားပိုက္ေကာင္ ဘ၀ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ရက္ၾကသည္တကားဟုလည္း သူက စက္ဆုပ္သည္။ ထီလက္မွတ္ သံုးေစာင္မွ အတိတ္ကို ဖတ္ယင္း ယေန႔ လူေနမႈ စနစ္ကား ဘ၀လံုျခံဳမႈဟူ၍ ဘာကမွ မ႐ွိပါတကားဟုလည္း သူက လူမႈေရး စီးပါြးေရး သံေ၀ဂျဖစ္သည္။ သူသည္ ဘုရားပြဲကို လည္မည္၊ ဆြမ္းေတာ္တင္ပြဲေတြကို ျမင္မည္၊ သစ္သီးစင္မွ စားခ်င္စဖြယ္တို႔ကို စားခ်င္႐ွာသူ မ၀မလွေသာ လူတန္းစားကို ၾကည့္၍သနားေလသည္။ သူေဌးႀကီးအိမ္က ေခြးသမင္ႏွင့္ သူေဌးႀကီး၏ ထမင္းခ်က္တို႔ကိုလည္း သူက ျဖစ္ရေလျခင္းဟု ေအာက္ေမ့တတ္ေလသည္။ အရင္း႐ွင္လူ႔ေဘာင္၏ အပ္ခ်စရာမ႐ွိ ျပည့္ေနေသာ ထိုအနာအဆာမ်ားကို ၾကည္ေအာင္က ကာရန္ကေလးမ်ား ႐ွာၿပီး ကဗ်ာတို ကဗ်ာ႐ွည္ကေလးမ်ားႏွင့္ ေဖာ္လွစ္သည္။
ၾကည္ေအာင္သည္ တဖက္က အရင္း႐ွင္လူေနမႈစနစ္ေၾကာင့္ ကေမာက္ကမ လူ႔ေလာက ျဖစ္ေနပံုမ်ားကို သတိထားမိသည္ႏွင့္အတူ ျမန္မာ့႐ိုးရာ ခ်စ္စဖြယ္ဓေလ့ကေလး မ်ားကိုလည္း အငး၀သားတဦးအေနႏွင့္ ဖက္ေပြ႔၍ထားေလသည္။
ၾကည္ေအာင္၏ လာလာေလလိုက္ခဲ့ေတာ့ ကဗ်ာကို ဖတ္ရသည္မွာ သူႏွင့္အတူ ေတာအပ်ိဳကို မိန္းမခိုးလိုက္ရသကဲ့သို႔ ခံစားရသျဖင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။ ၾကည္ေအာင္၏ နိဗၺာန္ေစ်းမွာကား လင္မရႏိုင္သည့္ အပ်ိဳႀကီးမကို သူ႔ဇာတ္လိုက္ႏွင့္အတူ ေရာလ်က္ မ်က္ေစာင္းထိုးမိလိမ့္မည္။
ထို႔အျပင္ စေလဆရာႀကီး ဦးပုည၊ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ၿမိဳ႔မၿငိမ္းတို႔ကို ျမတ္ႏိုးႏွစ္ၿခိဳက္ေသာအားျဖင့္ ၾကည္ေအာင္က ဤပုဂၢိဳလ္မ်ားအေပၚ သူ႔ေလးစားမႈကို ကဗ်ာႏွင့္ ဂုဏ္ျပဳ ေဖာ္ထုတ္ထားေလသည္။
ၾကည္ေအာင္၏ ကဗ်ာမ်ားတြင္ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ ညဴကလီးယားလက္နက္ ပိတ္ပင္ေရး ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္၏ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္သည့္ ကဗ်ာအပုဒ္ေပါင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ပါသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး၏ မီးလွ်ံတြင္း၀ယ္၊ ႐ူးသြပ္သြားေသာ အေမရိကန္ေလသူရဲ၊ မေမြးခဲ့ေသာ ကေလးငယ္၊ မၿပီးေသးေသာစစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသို႔ စသည့္ ကဗ်ာမ်ားသည္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တမ္းတ စပ္ဆိုသည့္ ကဗ်ာေတြ ျဖစ္သည္။
စင္စစ္ သူ႔ကဗ်ာစာအုပ္ငယ္သည္၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ပေဒသရာဇ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၏ ကေလာင္ ကဲ့သို႔ သူ႔ကေလာင္ကို ႏွင္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္းအတြက္ ကေလာင္ေသြးသည့္ စာအုပ္ငယ္ ျဖစ္သည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္သည္။
သူက ဤကမၻာ၌ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္၊ လူႏွင့္လူခ်င္း ေခါင္းပံုျဖတ္စနစ္ မ႐ွိမွ စစ္ေဘးစစ္ ရန္ကင္း၍ ဤကမၻာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမည္၊ ကမၻာၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမွ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ အသီးသီး၌ လမင္းတရာသာႏိုင္မည္၊ လမင္းတရာ သာႏိုင္ပါမွ ကဗ်ာဆရာတို႔ ခ်မ္းေျမ့႐ႊင္လန္းစြာ ကဗ်ာသီကုံးႏိုင္ေပလိမ့္မည္ဟု ဆိုလိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကဗ်ာစုကို လည္း လမင္းတရာသာေစေၾကာင္းအတြက္ နယ္ခ်ဲ႔ပေဒသရာဇ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသား လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းဆီသို႔ ဦးတည္ၿပီး သူခံယူေသာ အဘိဓမၼာ၊ သူေပြ႔ပိုက္ေသာ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ားကို သူျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ ခရီးၾကမ္းတို႔မွ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားႏွင့္ အင္း၀အညာသား၏ ေ၀ါဟာရဘဏ္မွ ကာရန္႐ွာလ်က္ ဤကဗ်ာစုကို ေမြးထုတ္ျခင္း ျဖစ္တန္ရာသည္။
ၾကည္ေအာင္ ေမွ်ာ္မွန္းသည့္ လမင္းတရာ သာသည့္ေခတ္ကား ေ၀းကြားလွေတာ့မည္ မဟုတ္။
ၾကည္ေအာင္ဖြဲ႔ဆိုသည့္ ဗီယက္နမ္ျပည္သူမ်ား ကဗ်ာတြင္ ပါသကဲ့သို႔ တရားေသာစစ္ ႏွင့္ မတရားေသာစစ္ကို ခြဲျခားလ်က္ တရားေသာ စစ္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲၾကသူေတြမွာ အာ႐ွတြင္သာမက အာဖရိကႏွင့္ လက္တင္အေမရိက တိုက္ႀကီးတြင္လည္း အမ်ားအျပားပင္ ႐ွိေနေလၿပီ။ ႏိုင္ငံတကာ႐ွိ ဤ ျပည္သူတကာ၏ မရပ္မနား လႈပ္႐ွား႐ုန္းကန္မႈ၊ ဗမာျပည္သူ၏မရပ္မနား လႈပ္႐ွား႐ုန္းကန္မႈ မ်ားေၾကာင့္ မေ၀းကြာလွေတာ့သည့္ အနာဂတ္ ကာလ၌ လမင္းတရာသာႏိုင္ေတာ့မည္ ဧကန္ျဖစ္ပါ သတည္း။
အမာ။
အခ်စ္
ေရးသူ- ၾကည္ေအာင္
အဖိုးအိုလွ်င္.....
ေညာင္ညိဳရိပ္ေအာက္၊ ပုဆိန္ေျမႇာက္ကာ
ထင္းေပါက္ခြဲၿပီး၊ ေခၽြးျဖာစီး၏။
အဖြားအိုက....
ေရခ်ိဳတခြက္၊ လက္လွမ္းဆက္သည္
ေအာ္.... သက္႐ြယ္ခါးကုန္း၊ သြားေႂကြျပဳန္းလည္း
ခ်စ္တုန္းခင္တုန္းပါတကား။
ေငြတာရီမဂၢဇင္း ၁၉၆၃
{ၾကည္ေအာင္-လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား၊ ပဌမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
ေညာင္ညိဳရိပ္ေအာက္၊ ပုဆိန္ေျမႇာက္ကာ
ထင္းေပါက္ခြဲၿပီး၊ ေခၽြးျဖာစီး၏။
အဖြားအိုက....
ေရခ်ိဳတခြက္၊ လက္လွမ္းဆက္သည္
ေအာ္.... သက္႐ြယ္ခါးကုန္း၊ သြားေႂကြျပဳန္းလည္း
ခ်စ္တုန္းခင္တုန္းပါတကား။
ေငြတာရီမဂၢဇင္း ၁၉၆၃
{ၾကည္ေအာင္-လမင္းတရာကဗ်ာမ်ား၊ ပဌမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၃ ခု၊ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Friday, March 27, 2009
လမင္းတရာ
ေရးသူ- ၾကည္ေအာင္
လမင္းတရာ၊ ညအခါ၀ယ္
ကမၻာအႏွံ႔ သာလ်က္ပါ။
တ႐ုတ္ျပည္မွ.....
ေရၾကည္ရစ္ျဖာ၊ ျမစ္သဲ၀ါ၀ယ္
ညခါလမင္း၊ ေရေသာက္ဆင္း၏။
ဆိုဗီယက္မွ.....
ျမစ္မစိမ္းျပာ၊ ေဗာ္လဂါ၀ယ္
ညခါလမင္း၊ ေရခ်ိဳးဆင္း၏။
တိုင္းအီဂ်စ္၏.....
ႏိုင္းျမစ္ေရျပင္၊ လမင္း႐ွင္သည္
ေပ်ာ္႐ႊင္ကခုန္၊ လိွဳင္းေရစုန္ႏွင့္။
မစၥစၥပီ၊ ျမစ္နဒီ၀ယ္.....
သိဂႌေ႐ႊႏိွဳင္း၊ လမင္း၀ိုင္းသည္
ေရလိွဳင္းယက္ၾကား၊ ေျပးကစားလ်က္။
အိႏိၵယ၏.....
ျမစ္မဂဂၤါ၊ ေရၾကည္ျပာ၀ယ္
ညခါလ,ရိပ္၊ ေလ်ာင္းေပ်ာ္အိပ္လ်က္။
ျပည္ျမန္မာ၏.....
ဧရာ၀တီ၊ ေရျပာၾကည္၀ယ္
ပီပီ႐ႊန္း႐ႊန္း၊ လျပည့္၀န္းသည္
ေပၚထြန္းၾကည္လင္၊ ေ႐ႊရိပ္ထင္လ်က္
ေရျပင္လိွဳင္းယက္၊ တလက္လက္။
လမင္းတရာ၊ သည္ကမၻာ၀ယ္
သာလ်က္အစဥ္ပါတကား။
သို႔တေစလည္း.....
သူ႔ေရေျမေပၚ၊ စစ္က်ဴးေက်ာ္ေသာ္
ေ႐ႊေလွာ္အဆင္း၊ ဖိုးလမင္းသည္
ျမစ္တြင္းငုပ္လွ်ိဳးသြားတကား။
ျမစ္မေရတြင္း၊ စစ္ေက်ာ္နင္းလ်င္
လမင္းမွဳန္ရီ၊ ေသြးစြန္းနီကာ
ပီပီမလင္းႏိုင္႐ွာေပ။
ကမၻာေျမေပၚ.....
က်ဴးေက်ာ္စစ္ခင္း၊ နယ္ခ်ဲ႔နင္းက
လမင္းတရာ မသာႏိုင္။
လမင္းတရာ၊ သည္ကမၻာ၀ယ္
သာလ်က္ထိန္ၾကည္၊ ျငိမ္းအံ့ရည္၍
တိုင္းျပည္ကိုက်ဴး၊ နယ္ခ်ဲ႔႐ူးကို
တပ္ဦးဖြင့္ကာ ေတာ္လွန္သည္။
နယ္ခ်ဲ႔ကင္းမွ.....
လမင္းလည္းသာ၊ ကမၻာလည္းေအး
ေတးလည္းအႏွံ႔၊ ပန္းသင္းပ်ံ႔လိမ့္
ႏိုင္ငံ့ျပည္သူ ႏိုးၾကားသည္။
နယ္ခ်ဲ႔ကင္း၍.....
လမင္းတရာ၊ သာေသာခါ၀ယ္
ကမၻာျငိမ္းခ်မ္း လာလိမ့္တကား။ ။
ၾကည္ေအာင္
၁၉၆၃
ကမၻာအႏွံ႔ သာလ်က္ပါ။
တ႐ုတ္ျပည္မွ.....
ေရၾကည္ရစ္ျဖာ၊ ျမစ္သဲ၀ါ၀ယ္
ညခါလမင္း၊ ေရေသာက္ဆင္း၏။
ဆိုဗီယက္မွ.....
ျမစ္မစိမ္းျပာ၊ ေဗာ္လဂါ၀ယ္
ညခါလမင္း၊ ေရခ်ိဳးဆင္း၏။
တိုင္းအီဂ်စ္၏.....
ႏိုင္းျမစ္ေရျပင္၊ လမင္း႐ွင္သည္
ေပ်ာ္႐ႊင္ကခုန္၊ လိွဳင္းေရစုန္ႏွင့္။
မစၥစၥပီ၊ ျမစ္နဒီ၀ယ္.....
သိဂႌေ႐ႊႏိွဳင္း၊ လမင္း၀ိုင္းသည္
ေရလိွဳင္းယက္ၾကား၊ ေျပးကစားလ်က္။
အိႏိၵယ၏.....
ျမစ္မဂဂၤါ၊ ေရၾကည္ျပာ၀ယ္
ညခါလ,ရိပ္၊ ေလ်ာင္းေပ်ာ္အိပ္လ်က္။
ျပည္ျမန္မာ၏.....
ဧရာ၀တီ၊ ေရျပာၾကည္၀ယ္
ပီပီ႐ႊန္း႐ႊန္း၊ လျပည့္၀န္းသည္
ေပၚထြန္းၾကည္လင္၊ ေ႐ႊရိပ္ထင္လ်က္
ေရျပင္လိွဳင္းယက္၊ တလက္လက္။
လမင္းတရာ၊ သည္ကမၻာ၀ယ္
သာလ်က္အစဥ္ပါတကား။
သို႔တေစလည္း.....
သူ႔ေရေျမေပၚ၊ စစ္က်ဴးေက်ာ္ေသာ္
ေ႐ႊေလွာ္အဆင္း၊ ဖိုးလမင္းသည္
ျမစ္တြင္းငုပ္လွ်ိဳးသြားတကား။
ျမစ္မေရတြင္း၊ စစ္ေက်ာ္နင္းလ်င္
လမင္းမွဳန္ရီ၊ ေသြးစြန္းနီကာ
ပီပီမလင္းႏိုင္႐ွာေပ။
ကမၻာေျမေပၚ.....
က်ဴးေက်ာ္စစ္ခင္း၊ နယ္ခ်ဲ႔နင္းက
လမင္းတရာ မသာႏိုင္။
လမင္းတရာ၊ သည္ကမၻာ၀ယ္
သာလ်က္ထိန္ၾကည္၊ ျငိမ္းအံ့ရည္၍
တိုင္းျပည္ကိုက်ဴး၊ နယ္ခ်ဲ႔႐ူးကို
တပ္ဦးဖြင့္ကာ ေတာ္လွန္သည္။
နယ္ခ်ဲ႔ကင္းမွ.....
လမင္းလည္းသာ၊ ကမၻာလည္းေအး
ေတးလည္းအႏွံ႔၊ ပန္းသင္းပ်ံ႔လိမ့္
ႏိုင္ငံ့ျပည္သူ ႏိုးၾကားသည္။
နယ္ခ်ဲ႔ကင္း၍.....
လမင္းတရာ၊ သာေသာခါ၀ယ္
ကမၻာျငိမ္းခ်မ္း လာလိမ့္တကား။ ။
ၾကည္ေအာင္
၁၉၆၃
Monday, March 23, 2009
မင္းသားကို ဆံုးမပံု
ေရးသူ- ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ
ကၽြန္ပ္သည္ ဤကဲ့သို႔ ဗဟန္းေကာလိပ္၌ ဆရာလြန္းႏွင့္ အတူတူ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္၊ တေန႔ေသာအခါ ျမန္မာမင္းတို႔၏ အႏြယ္အဆက္ မင္းသမီးတပါးက မိမိ၏ လင္ေတာ္ေမာင္ မင္းသားသည္ အစိုးရ၏ ေထာက္ပ့ံေသာ လခရိကၡာေတာ္ကို အေပ်ာ္အပါးတို႔ လိုက္စား၍ ျဖဳန္းတီးပစ္သျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဒုကၡေရာက္ရေၾကာင္းႏွင့္ လင္သည္မင္းသားကို ဆိုဆံုးမပါမည့္ အေၾကာင္း ဆရာလြန္းကို ေတာင္းပန္ေလသည္။
တေန႔ေသာအခါ ကၽြန္ပ္၏အိမ္ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း၀ိုင္း၌ ဆရာလြန္းႏွင့္ အဆိုပါ မင္းသားတို႔ ဆံုမိၾကရာ၊ ဆရာလြန္းသည္ တရားနည္းလမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျပ၍ ဆံုးမေလသည္။ မင္းသားလည္း ဆရာလြန္းအား အမိ်ဳးမ်ိဳးေသာ ဆင္ေျခဆင္လက္တို႔ျဖင့္ ျပန္၍ ရယ္ရယ္ ေမာေမာ ေစာဒကတက္ေနရာ၊ ေနာက္ဆံုး၌ ဆရာလြန္းက "လူရင့္မႀကီးက (ဒီး) ေခၚရာ လိုက္ေနရင္ ဘယ္ေနရာက်မလဲ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးရဲ႔၊ အဲဒီစကားတလံုးကိုသာ ျမဲျမဲမွတ္ထား...." ဟု ေျပာလိုက္ေလသည္။ မင္းသားလည္း ဆင္ေျခကပ္၍ မတက္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။
ဤစကားတခြန္းကို ကၽြန္ပ္သည္ အသည္းႏွလံုးတြင္ ထြင္းထားဘိသကဲ့သို႔ စြဲျမဲမွတ္ သားထား႐ံုမွ်မက အေ႐ြလိုက္ေသာ စ႐ိုက္၀ါသနာ႐ွိသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားအား၎၊ တပည့္မ်ား အား၎၊ ဤစကားကို ေလးေလးနက္နက္ ေဖာက္သည္ခ်ခဲ့ေလသည္။
ဤစကားတခြန္းသည္ နား၀င္ပင္ ၾကမ္းေသာ္လည္း ေယာက်္ားမွန္သမွ်တို႔အား မ်ားစြာ သတိသံေ၀ဂ ျဖစ္ေစေသာ ဆင္႐ိုင္းကို ကြပ္ကဲစိုးအုပ္ေသာ ခၽြန္းႏွင့္တူေသာ စကားျဖစ္ ေလသည္။ ဤစကားတခြန္းကို ျမန္မာအမ်ိဳးသား ေယာက်္ားမွန္သမွ်တို႔အား ယခုကၽြန္ပ္သည္ ေမတၱာလက္ေဆာင္အျဖစ္ျဖင့္လည္း ကမ္းလွမ္းလိုက္ပါ၏။
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ
{သိန္းေဖျမင့္ေရး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း-ဦးလြန္းအတၳဳပၸတၱိ တတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၄ ခု၊ စက္တင္ဘာ၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
တေန႔ေသာအခါ ကၽြန္ပ္၏အိမ္ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း၀ိုင္း၌ ဆရာလြန္းႏွင့္ အဆိုပါ မင္းသားတို႔ ဆံုမိၾကရာ၊ ဆရာလြန္းသည္ တရားနည္းလမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျပ၍ ဆံုးမေလသည္။ မင္းသားလည္း ဆရာလြန္းအား အမိ်ဳးမ်ိဳးေသာ ဆင္ေျခဆင္လက္တို႔ျဖင့္ ျပန္၍ ရယ္ရယ္ ေမာေမာ ေစာဒကတက္ေနရာ၊ ေနာက္ဆံုး၌ ဆရာလြန္းက "လူရင့္မႀကီးက (ဒီး) ေခၚရာ လိုက္ေနရင္ ဘယ္ေနရာက်မလဲ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးရဲ႔၊ အဲဒီစကားတလံုးကိုသာ ျမဲျမဲမွတ္ထား...." ဟု ေျပာလိုက္ေလသည္။ မင္းသားလည္း ဆင္ေျခကပ္၍ မတက္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။
ဤစကားတခြန္းကို ကၽြန္ပ္သည္ အသည္းႏွလံုးတြင္ ထြင္းထားဘိသကဲ့သို႔ စြဲျမဲမွတ္ သားထား႐ံုမွ်မက အေ႐ြလိုက္ေသာ စ႐ိုက္၀ါသနာ႐ွိသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားအား၎၊ တပည့္မ်ား အား၎၊ ဤစကားကို ေလးေလးနက္နက္ ေဖာက္သည္ခ်ခဲ့ေလသည္။
ဤစကားတခြန္းသည္ နား၀င္ပင္ ၾကမ္းေသာ္လည္း ေယာက်္ားမွန္သမွ်တို႔အား မ်ားစြာ သတိသံေ၀ဂ ျဖစ္ေစေသာ ဆင္႐ိုင္းကို ကြပ္ကဲစိုးအုပ္ေသာ ခၽြန္းႏွင့္တူေသာ စကားျဖစ္ ေလသည္။ ဤစကားတခြန္းကို ျမန္မာအမ်ိဳးသား ေယာက်္ားမွန္သမွ်တို႔အား ယခုကၽြန္ပ္သည္ ေမတၱာလက္ေဆာင္အျဖစ္ျဖင့္လည္း ကမ္းလွမ္းလိုက္ပါ၏။
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ
{သိန္းေဖျမင့္ေရး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း-ဦးလြန္းအတၳဳပၸတၱိ တတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၄ ခု၊ စက္တင္ဘာ၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
ဆရာလြန္းကိုစ၍ ၾကည္ညိဳျခင္း
ေရးသူ- ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ
ကၽြန္ပ္သည္ ျမန္မာစာေပတို႔ကို ၀ါသနာထံုသည့္အေလ်ာက္၊ ကဗ်ာလၤကာမႈတို႔ကို ၀ါစုကၠဌျပဳခဲ့ရာ၊ မစၥတာေမာင္မိႈင္း အမည္ျဖင့္ သူရိယသတင္းစာတြင္ ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးအျဖာျဖာ၊ မွာေတာ္ပံုက်မ္း၊ ဗိုလ္ဋီကာေဆာင္းပါးစေသာ စာေပတို႔သည္၊ ကၽြန္ေတာ္ ၏ ကဗ်ာမႈတြင္ ဆရာသဘြယ္ျဖစ္၍၊ မစၥတာေမာင္မိႈင္းဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို မျမင္ဘူး မေတြ႔ဘူးေသာ္လည္း၊ ထိုအမည္ကိုပင္ ထာ၀စဥ္ၾကည္ညိဳကာ၊ ေရးထားသမွ် စာေပကို အေလးဂ႐ု အထူးျပဳခဲ့ပါသည္။ ဆရာလြန္း ေရးသားစီရင္ေသာ ကဗ်ာသာရတၳသၿဂိဳဟ္က်မ္း သည္ ကၽြန္ပ္အား ကဗ်ာပညာ၏ ဘဏ္တိုက္ႀကီးကို ဖြင့္လွစ္ေပးေသာစာအုပ္ႀကီး ျဖစ္ေပ ေတာ့၏။ ထိုစဥ္အခါ ကၽြန္ပ္မွာ ဟသၤတၿမိဳ႔တြင္ ေနထိုင္ခိုက္ ျဖစ္၏။
တေန႔ေသာအခါ သူရိယသတင္းစာတြင္ ပါ႐ွိေသာ မစၥတာေမာင္မိႈင္း၏ ေဆာင္းပါး တေစာင္တြင္ မဟာကဗ်ာေလးခ်ိဳးတပုဒ္မွာ အအုပ္အခံ ကာရံခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းပါးေနရာ၊ ထိုခၽြတ္ေခ်ာ္မႈကို ညႊန္ျပေသာ ေဆာင္းပါးတေစာင္ တပည့္မေကသာ၀တီ ေကလာသ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သူရိယသို႔ ေရးသားေပးပို႔လိုက္၏။
မၾကာမီ ပမာဒ ေလချဖစ္၍ ထိုကဗ်ာ၌ ကာရန္တိမ္းပါးသြားျခင္းကို ၀န္ခံၿပီးေနာက္ ဤသို႔ညႊန္ျပျခင္းအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကို ေလးခ်ိဳးတပုဒ္ေရးသား၍၊ ကာရန္ ျပင္ဆင္ခ်က္ႏွင့္တကြ၊ သူရိယမစၥတာေမာင္မိႈင္း ေဆာင္းပါးခဏ္းတြင္ ေျဖၾကားထားသည္ကို ေတြ႔႐ွိရေသာ ကၽြန္ပ္မွာ မိမိမျမင္ဘူးေသာ ဆရာ၏အေပၚ၌ ၾကည္ညိဳရင္းထက္ ဆထက္ ထမ္းပိုးတိုး၍ ၾကည္ညိဳလာေလသည္။
ေ႐ွးေခတ္ကို အေလးဂ႐ုျပဳျခင္း
ျမန္မာျပည္၌ ပထမသပိတ္ေမွာက္ကိစၥႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီးေနာက္၊ ေန႐ွင္နယ္ေကာလိပ္ ေက်ာင္းႀကီးကို တည္ေထာင္ၾကေသာအခါ ကၽြန္ပ္သည္ အစိုးရအမႈထမ္းမွ ထြက္ခဲ့၍ အဆိုပါ ေန႐ွင္နယ္ေကာလိပ္ႀကီးတြင္ ျမန္မာစာပို႔ဆရာအျဖစ္ အမႈထမ္းရန္ ေရာက္႐ွိလာေသာအခါ ဆရာလြန္းကို ပထမအႀကိမ္ ျမင္ဘူးရေလသည္။ ဆရာလြန္းမွာ ျမန္မာဘာသာ "ပေရာ္ဖက္ဆာ" ရာထူးျဖင့္ ထိုအခါ ထမ္း႐ြက္လ်က္ ႐ွိေလသည္။ ကၽြန္ပ္ေရာက္႐ွိေသာအခါ ျမန္မာစာေပႏွင့္ ကဗ်ာကို၊ ကၽြန္ပ္အား လံုး၀တာ၀န္လႊဲေပးလ်က္၊ ဆရာလြန္းမွာကား ျမန္မာရာဇ၀င္ကို အထူးတလည္ ပိုင္ႏိုင္စြာ တပည့္တို႔အား သင္ၾကား ျပသေလသည္။ ဆရာလြန္းသည္ ေ႐ွးအခါက စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ဆရာလုပ္ခဲ့ဘူးသူလည္း မဟုတ္။ ဆရာျဖစ္ စာေမးပြဲမ်ားကို ၀င္ေရာက္ေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးသူလည္း မဟုတ္ပါလ်က္၊ ရာဇ၀င္ကို သင္ၾကားျပသရာ၌ တပည့္တို႔ ဥဏ္အျမင္က်ယ္ေစရန္၊ မွန္နန္းရာဇ၀င္ကို၊ ဦးကုလားရာဇ၀င္၊ တြင္းသင္းရာဇ၀င္၊ မံုေ႐ြးရာဇ၀င္၊ သစ္ဆိမ့္ရာဇ၀င္ အစ႐ွိေသာ ရာဇ၀င္ အေစာင္ေစာင္တို႔ျဖင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပေသာအခါ၊ ၀ိနိစၦယခ်မွတ္ပံု၊ ရာဇ၀င္ပါ စကားတလံုး၊ အတၳဳပၸတၱိတခု၏ အေျခအျမစ္တို႔ကို၊ ေက်ာက္စာမ်ား၊ သံပိုင္းသမိုင္း ဧခ်င္း ေမာ္ကြန္း၊ ရာဇ၀င္ သံေပါက္ သာခ်င္းတို႔ျဖင့္ ညိႇႏိႈင္း႐ွာေဖြ၍ ျပသပံု အစ႐ွိသည္တို႔ကို ေတြ႔ျမင္ရေသာ ကၽြန္ပ္မွာ အဘယ္မွာ မအံ့ၾသ မခ်ီးမြမ္းဘဲ ေနႏိုင္ေတာ့မည္နည္း။
ဤသို႔ ျပသရာ၌၊ အဂၤလိပ္ရာဇ၀င္ဆရာတို႔ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ ျမန္မာရာဇ၀င္မွ်ေလာက္ကိုသာ သင္ခဲ့ဘူးေသာ တပည့္အခ်ိဳ႔တို႔သည္၊ တေန႔ေသာအခါ ဆရာလြန္းအား "ဆရာက ေ႐ွးေခတ္အေၾကာင္း အလြန္ခ်ီးက်ဴးၿပီး၊ ေ႐ွးမင္းမ်ား၊ ေ႐ွးမွဴးမတ္မ်ား ေကာင္းေၾကာင္း လိမၼာေၾကာင္းေလာက္ကိုသာ ေျပာသည္။ ေ႐ွးေခတ္ေဟာင္း ကို ေအာက္ေမ့ဘြယ္ႀကီးတရပ္ျဖစ္ေအာင္ ဆရာအျမဲ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲကျဖင့္ ျမန္မာဘုရင္ေတြ မယားဒါေလာက္မ်ားမ်ား ယူတာကိုဘဲ၊ မႏွစ္ၿမိဳ႔ႏိုင္၊ မယားေတြႏွင့္ အေပ်ာ္အပါး အားႀကီးေနတာႏွင့္ဘဲ တိုင္းျပည္ ပ်က္စီးကုန္တာဘဲလို႔ ထင္မိတယ္....." ဟု ေစာဒက တက္ၾကပါသည္။
ထိုအခါ ဆရာလြန္းက "ေ႐ွးက ျမန္မာဘုရင္တို႔ မယားမ်ားမ်ားယူတာက ခုကာလ မင္းတို႔ လက္ထက္ ၀တ္လံုေကာင္း၊ ဘုရားလူႀကီး လူေကာင္း အစ႐ွိတဲ့ ဂုဏ္သေရ႐ွိလို႔ အေခၚခံတဲ့ကာလ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ား ေတာ္သလင္းေခြးလို အေ႐ြလိုက္တဲ့သေဘာနဲ႔၊ မယားမ်ားမ်ား ယူထားတာ မဟုတ္ဘူးကြဲ႔။ ဟိုေ႐ွးေခတ္အခါက၊ ဒို႔ဗမာျပည္မွာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ေၾကာင္း ကလြဲလို႔ လမ္းပမ္းမ႐ွိ၊ စာတိုက္တို႔ ေၾကးနန္းတို႔ မ႐ွိေသး။ အဲသလို ေခတ္အခါမွာ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရတာ မလြယ္ဘူးကြဲ႔။ ဘုရင္ခံတဦးဦး နယ္စားပယ္စားတဦးက ပုန္ကန္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ ခုကာလလိုျဖင့္ ခ်က္ခ်င္း သံႀကိဳးနဲ႔ သတင္းရ၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ မီးရထားနဲ႔ စစ္တပ္လႊတ္ၿပီး ႏွိမ္နင္းႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ေ႐ွးကေတာ့ ပုန္ကန္တဲ့သတင္းကို ေျခလ်င္ေတာ္လႊတ္ၿပီး၊ လမ္းမ႐ွိတဲ့ ကုန္းေၾကာင္းခရီးနဲ႔ သတင္းပို႔ရမယ္။ ဒီေတာ့ (၁၀) ရက္လဲၾကာမယ္၊ တလလဲ ၾကာခ်င္ၾကာမယ္။ အဲသလို ၾကာေနေတာ့ မီးေလာင္စကို မၿငိမ္းသတ္ႏိုင္ဘဲ၊ မီးအားေကာင္းမွ ၿငိမ္းသတ္ရမယ္ဆိုေတာ့ မခက္ပါလား။ အဲဒါေၾကာင့္ မီးကို မေလာင္ခင္က တားရေအာင္ မယားမ်ားမ်ားယူရသကြဲ႔။ ဥပမာအားျဖင့္ ယိုးဒယားသြားတိုက္လို႔ ႏိုင္ပါၿပီဆိုပါေတာ့၊ ယိုးဒယားျပည္ ဘုရင္ခံ ခန္႔အပ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါလွ်င္ ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အထပ္ထပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး၊ တလ ႏွစ္လ သြားရတဲ့ ခရီးျဖစ္ေတာ့ တပ္မေတာ္ႀကီး ေနျပည္ေတာ္ကို ျပန္မဆိုက္ခင္၊ ယိုးဒယားမွာ ပုန္ကန္ၿပီး ျမန္မာဘုရင္ခံႏွင့္ ျမန္မာတပ္သား တစု သတ္ပစ္လိုက္မွာေပါ့ကြ။ ဒီသတင္းကိုလဲ တလ ႏွစ္လၾကာမွ ၾကားရမယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ယိုးဒယားျပည္ကို အလိုေတာ္ျပည့္လ်င္ ဘုရင့္သမီးေတာ္ကို ဆက္ေစေတာ့၊ သမီး႐ွင္ကလည္း ငါ့သမီး ဘုရင္ကေတာ္ေပလို႔ ေၾကနပ္စရာ႐ွိတယ္၊ ေက်းဇူးသစၥာေတာ္ကို ေဖာက္ဖ်က္မယ္ဆိုလွ်င္လည္း သမီးေတာ္ကို သတ္ပစ္မွာ စိုးရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုန္မကန္၀ံ့ဘူး...။ အဲဒါေတြအျပင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲမွာပင္ တန္ခိုးႀကီးတဲ့ ရမည္းသင္းစား သီလ၀တို႔လို ဘုရင္ခံမ်ိဳးက်ေတာ့ ႐ွင္ဘုရင္ကေတာ္ ႏွမေပးၿပီး၊ ေခ်ာ့ထားေသးသကြဲ႔။ တခ်ိဳ႔ ေစာ္ဘြားမ်ားကိုလဲ အၿမိတ္အစြန္းမ်ားနဲ႔ လက္ထပ္ေပးထားရသကြဲ႔၊ အသြားအလာ အင္မတန္ ခဲယဥ္းတဲ့ ေ႐ွးေခတ္မွာ ႐ွင္ဘုရင္က သူမ်ားႏွမ၊ သူမ်ားသမီးကို ယူလဲယူရသကြဲ႔၊ သူက ျပန္ၿပီးလဲ ေပးရသကြဲ႔။ အဲဒါေတြဟာ ယူခ်င္လို႔ ယူရတာ မမွတ္နဲ႔၊ မယူမျဖစ္လို႔ ယူရတာ၊ ရာဇပရိယာယ္မ်ားလို႔ မွတ္ရမယ္၊ ဒါမွ တိုင္းျပည္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားတယ္။ ခုကာလမွာေတာင္ ဥေရာပတိုက္မွာ ႐ွင္ဘုရင္ေတြ ၾကည့္စမ္း၊ လူမ်ိဳးခ်င္းမတူဘဲ အဂၤလိပ္၀ိတိုရိယ ဘုရင္မႀကီးက ဂ်ာမန္မင္းသားကို ယူတယ္၊ သူ႔သားေတာ္ ဧဒြပ္က ဒိန္းမတ္မင္းသမီး ယူတယ္။ အမ်ိဳးမတူပဲ သူ႔ႏွမငါယူ၊ ငါ့ႏွမသူ႔ေပး လုပ္ေနၾကတာ၊ မင္းတို႔က ႀကိဳက္လို႔မ်ား ယူၾကတယ္ ထင္ၾကသလား။ ႐ွင္ဘုရင္တို႔ မင္းညီမင္းသား မင္းသမီးတို႔ ျဖစ္လာရင္ မယားယူေရး လင္ယူေရးမွာ မင္းတို႔ေလာက္မွ ေနရာမက်ဘူးကြ။ တိုင္းေရးျပည္ေရးၾကည့္ၿပီး မဟာမိတ္ဖြဲ႔ဘို႔ ယူၾကရတာ၊ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေတာ္ေအာင္ ၾကည့္လုပ္ရတာကြ... " ဟု ဆရာလြန္းက ျပန္၍ ေျဖၾကားေလရာ၊ တပည့္တို႔မွ တစံုတရာ ေစာဒက မတက္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ၀န္ခံၾကရလ်က္၊ ေ႐ွးျမန္မာမင္းတို႔အေပၚ၌ အထင္အျမင္ေသးခဲ့ေသာ စိတ္ထားမ်ားကို ပယ္႐ွားရေလေတာ့ သည္။
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ
{သိန္းေဖျမင့္ေရး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း-ဦးလြန္းအတၳဳပၸတၱိ တတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၄ ခု၊ စက္တင္ဘာ၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
တေန႔ေသာအခါ သူရိယသတင္းစာတြင္ ပါ႐ွိေသာ မစၥတာေမာင္မိႈင္း၏ ေဆာင္းပါး တေစာင္တြင္ မဟာကဗ်ာေလးခ်ိဳးတပုဒ္မွာ အအုပ္အခံ ကာရံခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းပါးေနရာ၊ ထိုခၽြတ္ေခ်ာ္မႈကို ညႊန္ျပေသာ ေဆာင္းပါးတေစာင္ တပည့္မေကသာ၀တီ ေကလာသ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သူရိယသို႔ ေရးသားေပးပို႔လိုက္၏။
မၾကာမီ ပမာဒ ေလချဖစ္၍ ထိုကဗ်ာ၌ ကာရန္တိမ္းပါးသြားျခင္းကို ၀န္ခံၿပီးေနာက္ ဤသို႔ညႊန္ျပျခင္းအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကို ေလးခ်ိဳးတပုဒ္ေရးသား၍၊ ကာရန္ ျပင္ဆင္ခ်က္ႏွင့္တကြ၊ သူရိယမစၥတာေမာင္မိႈင္း ေဆာင္းပါးခဏ္းတြင္ ေျဖၾကားထားသည္ကို ေတြ႔႐ွိရေသာ ကၽြန္ပ္မွာ မိမိမျမင္ဘူးေသာ ဆရာ၏အေပၚ၌ ၾကည္ညိဳရင္းထက္ ဆထက္ ထမ္းပိုးတိုး၍ ၾကည္ညိဳလာေလသည္။
ေ႐ွးေခတ္ကို အေလးဂ႐ုျပဳျခင္း
ျမန္မာျပည္၌ ပထမသပိတ္ေမွာက္ကိစၥႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီးေနာက္၊ ေန႐ွင္နယ္ေကာလိပ္ ေက်ာင္းႀကီးကို တည္ေထာင္ၾကေသာအခါ ကၽြန္ပ္သည္ အစိုးရအမႈထမ္းမွ ထြက္ခဲ့၍ အဆိုပါ ေန႐ွင္နယ္ေကာလိပ္ႀကီးတြင္ ျမန္မာစာပို႔ဆရာအျဖစ္ အမႈထမ္းရန္ ေရာက္႐ွိလာေသာအခါ ဆရာလြန္းကို ပထမအႀကိမ္ ျမင္ဘူးရေလသည္။ ဆရာလြန္းမွာ ျမန္မာဘာသာ "ပေရာ္ဖက္ဆာ" ရာထူးျဖင့္ ထိုအခါ ထမ္း႐ြက္လ်က္ ႐ွိေလသည္။ ကၽြန္ပ္ေရာက္႐ွိေသာအခါ ျမန္မာစာေပႏွင့္ ကဗ်ာကို၊ ကၽြန္ပ္အား လံုး၀တာ၀န္လႊဲေပးလ်က္၊ ဆရာလြန္းမွာကား ျမန္မာရာဇ၀င္ကို အထူးတလည္ ပိုင္ႏိုင္စြာ တပည့္တို႔အား သင္ၾကား ျပသေလသည္။ ဆရာလြန္းသည္ ေ႐ွးအခါက စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ဆရာလုပ္ခဲ့ဘူးသူလည္း မဟုတ္။ ဆရာျဖစ္ စာေမးပြဲမ်ားကို ၀င္ေရာက္ေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးသူလည္း မဟုတ္ပါလ်က္၊ ရာဇ၀င္ကို သင္ၾကားျပသရာ၌ တပည့္တို႔ ဥဏ္အျမင္က်ယ္ေစရန္၊ မွန္နန္းရာဇ၀င္ကို၊ ဦးကုလားရာဇ၀င္၊ တြင္းသင္းရာဇ၀င္၊ မံုေ႐ြးရာဇ၀င္၊ သစ္ဆိမ့္ရာဇ၀င္ အစ႐ွိေသာ ရာဇ၀င္ အေစာင္ေစာင္တို႔ျဖင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပေသာအခါ၊ ၀ိနိစၦယခ်မွတ္ပံု၊ ရာဇ၀င္ပါ စကားတလံုး၊ အတၳဳပၸတၱိတခု၏ အေျခအျမစ္တို႔ကို၊ ေက်ာက္စာမ်ား၊ သံပိုင္းသမိုင္း ဧခ်င္း ေမာ္ကြန္း၊ ရာဇ၀င္ သံေပါက္ သာခ်င္းတို႔ျဖင့္ ညိႇႏိႈင္း႐ွာေဖြ၍ ျပသပံု အစ႐ွိသည္တို႔ကို ေတြ႔ျမင္ရေသာ ကၽြန္ပ္မွာ အဘယ္မွာ မအံ့ၾသ မခ်ီးမြမ္းဘဲ ေနႏိုင္ေတာ့မည္နည္း။
ဤသို႔ ျပသရာ၌၊ အဂၤလိပ္ရာဇ၀င္ဆရာတို႔ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ ျမန္မာရာဇ၀င္မွ်ေလာက္ကိုသာ သင္ခဲ့ဘူးေသာ တပည့္အခ်ိဳ႔တို႔သည္၊ တေန႔ေသာအခါ ဆရာလြန္းအား "ဆရာက ေ႐ွးေခတ္အေၾကာင္း အလြန္ခ်ီးက်ဴးၿပီး၊ ေ႐ွးမင္းမ်ား၊ ေ႐ွးမွဴးမတ္မ်ား ေကာင္းေၾကာင္း လိမၼာေၾကာင္းေလာက္ကိုသာ ေျပာသည္။ ေ႐ွးေခတ္ေဟာင္း ကို ေအာက္ေမ့ဘြယ္ႀကီးတရပ္ျဖစ္ေအာင္ ဆရာအျမဲ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲကျဖင့္ ျမန္မာဘုရင္ေတြ မယားဒါေလာက္မ်ားမ်ား ယူတာကိုဘဲ၊ မႏွစ္ၿမိဳ႔ႏိုင္၊ မယားေတြႏွင့္ အေပ်ာ္အပါး အားႀကီးေနတာႏွင့္ဘဲ တိုင္းျပည္ ပ်က္စီးကုန္တာဘဲလို႔ ထင္မိတယ္....." ဟု ေစာဒက တက္ၾကပါသည္။
ထိုအခါ ဆရာလြန္းက "ေ႐ွးက ျမန္မာဘုရင္တို႔ မယားမ်ားမ်ားယူတာက ခုကာလ မင္းတို႔ လက္ထက္ ၀တ္လံုေကာင္း၊ ဘုရားလူႀကီး လူေကာင္း အစ႐ွိတဲ့ ဂုဏ္သေရ႐ွိလို႔ အေခၚခံတဲ့ကာလ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ား ေတာ္သလင္းေခြးလို အေ႐ြလိုက္တဲ့သေဘာနဲ႔၊ မယားမ်ားမ်ား ယူထားတာ မဟုတ္ဘူးကြဲ႔။ ဟိုေ႐ွးေခတ္အခါက၊ ဒို႔ဗမာျပည္မွာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ေၾကာင္း ကလြဲလို႔ လမ္းပမ္းမ႐ွိ၊ စာတိုက္တို႔ ေၾကးနန္းတို႔ မ႐ွိေသး။ အဲသလို ေခတ္အခါမွာ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရတာ မလြယ္ဘူးကြဲ႔။ ဘုရင္ခံတဦးဦး နယ္စားပယ္စားတဦးက ပုန္ကန္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ ခုကာလလိုျဖင့္ ခ်က္ခ်င္း သံႀကိဳးနဲ႔ သတင္းရ၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ မီးရထားနဲ႔ စစ္တပ္လႊတ္ၿပီး ႏွိမ္နင္းႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ေ႐ွးကေတာ့ ပုန္ကန္တဲ့သတင္းကို ေျခလ်င္ေတာ္လႊတ္ၿပီး၊ လမ္းမ႐ွိတဲ့ ကုန္းေၾကာင္းခရီးနဲ႔ သတင္းပို႔ရမယ္။ ဒီေတာ့ (၁၀) ရက္လဲၾကာမယ္၊ တလလဲ ၾကာခ်င္ၾကာမယ္။ အဲသလို ၾကာေနေတာ့ မီးေလာင္စကို မၿငိမ္းသတ္ႏိုင္ဘဲ၊ မီးအားေကာင္းမွ ၿငိမ္းသတ္ရမယ္ဆိုေတာ့ မခက္ပါလား။ အဲဒါေၾကာင့္ မီးကို မေလာင္ခင္က တားရေအာင္ မယားမ်ားမ်ားယူရသကြဲ႔။ ဥပမာအားျဖင့္ ယိုးဒယားသြားတိုက္လို႔ ႏိုင္ပါၿပီဆိုပါေတာ့၊ ယိုးဒယားျပည္ ဘုရင္ခံ ခန္႔အပ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါလွ်င္ ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အထပ္ထပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး၊ တလ ႏွစ္လ သြားရတဲ့ ခရီးျဖစ္ေတာ့ တပ္မေတာ္ႀကီး ေနျပည္ေတာ္ကို ျပန္မဆိုက္ခင္၊ ယိုးဒယားမွာ ပုန္ကန္ၿပီး ျမန္မာဘုရင္ခံႏွင့္ ျမန္မာတပ္သား တစု သတ္ပစ္လိုက္မွာေပါ့ကြ။ ဒီသတင္းကိုလဲ တလ ႏွစ္လၾကာမွ ၾကားရမယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ယိုးဒယားျပည္ကို အလိုေတာ္ျပည့္လ်င္ ဘုရင့္သမီးေတာ္ကို ဆက္ေစေတာ့၊ သမီး႐ွင္ကလည္း ငါ့သမီး ဘုရင္ကေတာ္ေပလို႔ ေၾကနပ္စရာ႐ွိတယ္၊ ေက်းဇူးသစၥာေတာ္ကို ေဖာက္ဖ်က္မယ္ဆိုလွ်င္လည္း သမီးေတာ္ကို သတ္ပစ္မွာ စိုးရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုန္မကန္၀ံ့ဘူး...။ အဲဒါေတြအျပင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲမွာပင္ တန္ခိုးႀကီးတဲ့ ရမည္းသင္းစား သီလ၀တို႔လို ဘုရင္ခံမ်ိဳးက်ေတာ့ ႐ွင္ဘုရင္ကေတာ္ ႏွမေပးၿပီး၊ ေခ်ာ့ထားေသးသကြဲ႔။ တခ်ိဳ႔ ေစာ္ဘြားမ်ားကိုလဲ အၿမိတ္အစြန္းမ်ားနဲ႔ လက္ထပ္ေပးထားရသကြဲ႔၊ အသြားအလာ အင္မတန္ ခဲယဥ္းတဲ့ ေ႐ွးေခတ္မွာ ႐ွင္ဘုရင္က သူမ်ားႏွမ၊ သူမ်ားသမီးကို ယူလဲယူရသကြဲ႔၊ သူက ျပန္ၿပီးလဲ ေပးရသကြဲ႔။ အဲဒါေတြဟာ ယူခ်င္လို႔ ယူရတာ မမွတ္နဲ႔၊ မယူမျဖစ္လို႔ ယူရတာ၊ ရာဇပရိယာယ္မ်ားလို႔ မွတ္ရမယ္၊ ဒါမွ တိုင္းျပည္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားတယ္။ ခုကာလမွာေတာင္ ဥေရာပတိုက္မွာ ႐ွင္ဘုရင္ေတြ ၾကည့္စမ္း၊ လူမ်ိဳးခ်င္းမတူဘဲ အဂၤလိပ္၀ိတိုရိယ ဘုရင္မႀကီးက ဂ်ာမန္မင္းသားကို ယူတယ္၊ သူ႔သားေတာ္ ဧဒြပ္က ဒိန္းမတ္မင္းသမီး ယူတယ္။ အမ်ိဳးမတူပဲ သူ႔ႏွမငါယူ၊ ငါ့ႏွမသူ႔ေပး လုပ္ေနၾကတာ၊ မင္းတို႔က ႀကိဳက္လို႔မ်ား ယူၾကတယ္ ထင္ၾကသလား။ ႐ွင္ဘုရင္တို႔ မင္းညီမင္းသား မင္းသမီးတို႔ ျဖစ္လာရင္ မယားယူေရး လင္ယူေရးမွာ မင္းတို႔ေလာက္မွ ေနရာမက်ဘူးကြ။ တိုင္းေရးျပည္ေရးၾကည့္ၿပီး မဟာမိတ္ဖြဲ႔ဘို႔ ယူၾကရတာ၊ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေတာ္ေအာင္ ၾကည့္လုပ္ရတာကြ... " ဟု ဆရာလြန္းက ျပန္၍ ေျဖၾကားေလရာ၊ တပည့္တို႔မွ တစံုတရာ ေစာဒက မတက္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ၀န္ခံၾကရလ်က္၊ ေ႐ွးျမန္မာမင္းတို႔အေပၚ၌ အထင္အျမင္ေသးခဲ့ေသာ စိတ္ထားမ်ားကို ပယ္႐ွားရေလေတာ့ သည္။
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ
{သိန္းေဖျမင့္ေရး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း-ဦးလြန္းအတၳဳပၸတၱိ တတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၄ ခု၊ စက္တင္ဘာ၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Sunday, March 22, 2009
လြတ္ေျမာက္ေရး-ေျပာက္က်ားခုခံမႈကားတခ်ပ္
ေရးသူ- ဒဂုန္တာရာ
ခေရပင္ရိပ္
အ႐ွင္လႈပ္႐ွား၊ ေနေျပာက္က်ား၀ယ္
မႈန္၀ါးထိုးဆင္၊ တြင္းေပါက္၀င္က
သစ္ပင္ကိုင္း႐ြက္၊ တြဲေလာင္းခက္သည္
ေျမကြက္၀ကၤပါတည္း။ ။
ထိုေနရာ၀ယ္
ဇရာလိပ္တြန္႔၊ ပါးပ်ဥ္းလြန္႔ႏွင့္
စန္႔စန္႔မေန၊ အျမစ္ေခြသည္
ဤေျမခ်ာမင္း၊ ပင္ေျခရင္း႐ွိ
ေျမတြင္းေပါက္၀၊ ႂကြက္တေကာင္သည္
အေမွာင္ရိပ္သို႔ ထြက္ေလလ်င္း။ ။
သစ္ခြၾကားမွ
ဘြားကနဲထြက္၊ က်ီးျပာငွက္လည္း
ကိုင္းခက္ကိုလႈပ္၊ ေတာင္ပံသုတ္၍
ေခ်ာင္းကုပ္ေနဟန္၊ ႂကြက္မဲထံသို႔
လ်င္ျမန္ထိုးခ်၊ ႏႈတ္သီးဟလ်က္
အ....အ....ေအာ္ကာ တိုက္ခိုက္၏။ ။
ေ႐ွာင္တခင္လ်င္
ေျမတြင္းေအာင္းႂကြက္၊ ယာဥ္ပ်ံငွက္ႏွင့္
က်သက္ခုန္ႂကြ၊ လူးလိမ့္ၾကလ်က္
အ...အ..သံျမည္၊ ညံစည္စည္တည့္
ႏိုင္မည္႐ႈံးခင္း၊ သတ္ပုတ္ျခင္းသည္
႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ၀င္း၀င္းလက္။ ။
ျပင္းျပင္းထန္ၿပီ
တျပန္စီလိမ့္၊ နပန္းလွိမ့္၍
သိမ့္သိမ့္ဘယ္ညာ၊ လူးလြန္႔ကာလ်င္
ႂကြက္မွာပူးကပ္၊ ေျမာင္းေရစပ္သို႔
လွည့္သတ္ေျပာက္ၾကား၊ တြန္းလွန္ျငားက
စြမ္းအား မနိုင္႔တႏိုင္ျဖင့္။ ။
ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ
ဆင္ႏႊဲမာန္ျပင္း၊ စစ္တလင္း၀ယ္
တင္းတင္းအဟုန္၊ ကိုက္ခဲကုန္ၿပီ
မုန္တိုင္းေသနဂၤဗ်ဴဟာ။ ။
ဤတိုက္ပြဲတြင္
မဲမဲလႈပ္လႈပ္၊ သားခ်င္းျမဳပ္လ်က္
ျဖဲဆုတ္ေသြးခ်င္း၊ လိမ္းကပ္ဆင္းၾက
ျမႇင္းျမႇင္းထိုးဆြဲ၊ က်ီးျပာမဲကို
ျပန္ခဲႂကြက္က၊ လွိမ့္လွိမ့္ခ်ေသာ္
ေျမာင္း၀ထိပ္စြန္း၊ ခုခံတြန္းယင္း
က်ီးကန္းေရသို႔က်ေလ၏။ ။
ၾကည့္ေနစဥ္ပင္
ႏံုးအင္ပန္းလ်၊ ေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ထ၍
ကင္းပလြတ္ေျမာက္၊ နဲ႔နဲ႔ေလွ်ာက္လ်က္
ေပါက္၀သူ႔တြင္း၊ သက္ကာဆင္းသည္
ႂကြက္မင္း ျပန္လည္ ေျမသို႔ေအာင္းသတည္း။
ဒဂုန္တာရာ
သမာဓိသတင္းစာ၊ ၁၉၄၈။
{ဒဂုန္တာရာရဲ႔ 'အလကၤာ' စာအုပ္၊ ၁၉၆၂ ႏို၀င္ဘာ၊ ပထမႏႈိပ္ျခင္းက ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
အ႐ွင္လႈပ္႐ွား၊ ေနေျပာက္က်ား၀ယ္
မႈန္၀ါးထိုးဆင္၊ တြင္းေပါက္၀င္က
သစ္ပင္ကိုင္း႐ြက္၊ တြဲေလာင္းခက္သည္
ေျမကြက္၀ကၤပါတည္း။ ။
ထိုေနရာ၀ယ္
ဇရာလိပ္တြန္႔၊ ပါးပ်ဥ္းလြန္႔ႏွင့္
စန္႔စန္႔မေန၊ အျမစ္ေခြသည္
ဤေျမခ်ာမင္း၊ ပင္ေျခရင္း႐ွိ
ေျမတြင္းေပါက္၀၊ ႂကြက္တေကာင္သည္
အေမွာင္ရိပ္သို႔ ထြက္ေလလ်င္း။ ။
သစ္ခြၾကားမွ
ဘြားကနဲထြက္၊ က်ီးျပာငွက္လည္း
ကိုင္းခက္ကိုလႈပ္၊ ေတာင္ပံသုတ္၍
ေခ်ာင္းကုပ္ေနဟန္၊ ႂကြက္မဲထံသို႔
လ်င္ျမန္ထိုးခ်၊ ႏႈတ္သီးဟလ်က္
အ....အ....ေအာ္ကာ တိုက္ခိုက္၏။ ။
ေ႐ွာင္တခင္လ်င္
ေျမတြင္းေအာင္းႂကြက္၊ ယာဥ္ပ်ံငွက္ႏွင့္
က်သက္ခုန္ႂကြ၊ လူးလိမ့္ၾကလ်က္
အ...အ..သံျမည္၊ ညံစည္စည္တည့္
ႏိုင္မည္႐ႈံးခင္း၊ သတ္ပုတ္ျခင္းသည္
႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ၀င္း၀င္းလက္။ ။
ျပင္းျပင္းထန္ၿပီ
တျပန္စီလိမ့္၊ နပန္းလွိမ့္၍
သိမ့္သိမ့္ဘယ္ညာ၊ လူးလြန္႔ကာလ်င္
ႂကြက္မွာပူးကပ္၊ ေျမာင္းေရစပ္သို႔
လွည့္သတ္ေျပာက္ၾကား၊ တြန္းလွန္ျငားက
စြမ္းအား မနိုင္႔တႏိုင္ျဖင့္။ ။
ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ
ဆင္ႏႊဲမာန္ျပင္း၊ စစ္တလင္း၀ယ္
တင္းတင္းအဟုန္၊ ကိုက္ခဲကုန္ၿပီ
မုန္တိုင္းေသနဂၤဗ်ဴဟာ။ ။
ဤတိုက္ပြဲတြင္
မဲမဲလႈပ္လႈပ္၊ သားခ်င္းျမဳပ္လ်က္
ျဖဲဆုတ္ေသြးခ်င္း၊ လိမ္းကပ္ဆင္းၾက
ျမႇင္းျမႇင္းထိုးဆြဲ၊ က်ီးျပာမဲကို
ျပန္ခဲႂကြက္က၊ လွိမ့္လွိမ့္ခ်ေသာ္
ေျမာင္း၀ထိပ္စြန္း၊ ခုခံတြန္းယင္း
က်ီးကန္းေရသို႔က်ေလ၏။ ။
ၾကည့္ေနစဥ္ပင္
ႏံုးအင္ပန္းလ်၊ ေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ထ၍
ကင္းပလြတ္ေျမာက္၊ နဲ႔နဲ႔ေလွ်ာက္လ်က္
ေပါက္၀သူ႔တြင္း၊ သက္ကာဆင္းသည္
ႂကြက္မင္း ျပန္လည္ ေျမသို႔ေအာင္းသတည္း။
ဒဂုန္တာရာ
သမာဓိသတင္းစာ၊ ၁၉၄၈။
{ဒဂုန္တာရာရဲ႔ 'အလကၤာ' စာအုပ္၊ ၁၉၆၂ ႏို၀င္ဘာ၊ ပထမႏႈိပ္ျခင္းက ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
ေသြးစည္းညီညြတ္ၾက၊ ေသြးမကြဲၾကနဲ႔........
ေရးသူ- ထက္ျမက္
ေသြးစည္းညီညြတ္ၾက၊ ေသြးမကြဲၾကနဲ႔
ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးၾက၊ အမုန္းမပြါးၾကနဲ႔..........
နာရီ၀က္ခန္႔သာ ကားေမာင္းရသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္အိမ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္လာ ၾကေလသည္။ ေရာက္ႏွင့္သူမ်ားလည္း ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ဆရာခ်ိန္(ပဲခူး)တို႔ပင္ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ေနသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအျပင္ ဆရာေဌးေမာင္လည္း ႐ွိသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္အိမ္မွာ ယခင္က ႏွစ္ထပ္အိမ္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ႏြယ္နီ ၃ လမ္းထိပ္ လမ္းေထာင့္က ျခံ၀င္းေလးႏွင့္ တထပ္အိမ္ေလး ျဖစ္သည္။
အိမ္၀င္းထဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀င္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ဆရာက ထိုင္ေနပါသည္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာမွာ အမ္းေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ စကားေျပာရာတြင္ အားယူေျပာရသည္။ နည္းနည္း၀ါး သည္။ ဆရာ့နားမွာ ယခင္ကထက္ ဆိုးေနသည္။ နားနားကပ္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေျပာမွ ၾကားရသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္ အသက္ ၇၇ ႏွစ္ ျပည့္ပါၿပီ။ အယ္ဒီတာဘ၀၊ စာေရးဆရာဘ၀ ႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္ ၅ ခုခန္႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္။ စာေပဘ၀ျဖင့္သာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳၿပီး စာေရးဆရာဘ၀ျဖင့္ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ စာေပသည္ ျပည္သူကို အက်ိဳးျပဳရမည္ဟူေသာ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ျပည္သူ႔ဘက္မွေန စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ရပ္တည္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ တေကြ႔ေတာ့ ေတြ႔ၾကဦးမည္ ၀တၳဳမွာ သူ၏ အေကာင္းဆံုးစာအုပ္ျဖစ္သည္ဟု တခ်ိဳ႔က သတ္မွတ္ၿပီး၊ တခ်ိဳ႔က ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းသည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္ဟု သတ္မွတ္ၾက၏။ ဆရာသည္ လူထုသတင္းစာ၊ စံုေထာက္မဂၢဇင္း၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတို႔တြင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ထူးခၽြန္ေအာင္ျမင္ေသာ အယ္ဒီတာ တဦးအျဖစ္ စံုေထာက္မဂၢဇင္း၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္းႏွင့္ ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတို႔ကို ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိစြာ စာေပစင္ေပၚ တင္ေပးခဲ့ပါသည္။
မနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္သည္ႏွင့္ မဂၢဇင္းမ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ားမွ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾက၏။ 'ကိုစိမ္းနီေရာ ' ဟု ေမးၾကည့္ရာ ဆရာဒဂုန္တာရာကို ၀င္ေခၚေနသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆရာတာရာ အလာကို လည္တဆန္႔ဆန္႔ျဖင့္ ေမွ်ာ္ေနပါသည္။ ဆရာနတ္ကလည္း ေမွ်ာ္ပါသည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔ မဆံုခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၆ ႏွစ္ခန္႔ ႐ွိၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ဆရာတာရာက ေအာင္ပန္းေတြေနၿပီး ဆရာနတ္က ရန္ကုန္တြင္ ေနသည့္အတြက္လည္း ဆံုေတြ႔ဘို႔ မၾကံဳႀကိဳက္သည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဆံုေတြ႔ေအာင္ [ကၽြန္ေတာ္တို႔၊ ေမာင္စိမ္းနီတို႔၊ ကိုခါး(ကြမ္းျခံကုန္း)တို႔လို ဖန္တီးသူမ်ား] ႀကိဳးစားေပးသူမ်ား မ႐ွိခဲ့ျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
တကယ္ေတာ့ ဆရာတာရာႏွင့္ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔အဖို႔ မဆံုႏိုင္စရာ၊ မေတြ႔ႏိုင္စရာ၊ စကားမေျပာႏိုင္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ ခိုင္ခိုင္မာမာမ႐ွိေပ။ တခ်ိဳ႔ စာေပသေဘာထား မတူညီမႈမ်ား ႐ွိႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေျခခံ စာေပအယူ၀ါဒမွာ ကြဲျပားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါ။ ဆရာတာရာႏွင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးဖူးသည္။ ဆရာ နတ္ႏြယ္ႏွင့္လည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးသည္။ အယူအဆ အတူတူျဖစ္သည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္တစု ျပည္သူ႔ၾကယ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့စဥ္က ဆရာနတ္ႏြယ္က 'အိပ္မက္တြင္ေတြ႔ဆံုျခင္း' အခန္း အျမဲေရးသည္။ ဆရာတာရာက ဗညားသီဟ 'စာေပစစ္တမ္း' ႏွင့္ ေမာင္စိမ္းျမနာမည္ျဖင့္ စာေပေဆာင္းပါး အျမဲေရးပါသည္။ ထိုစဥ္က တို႔ထိေရးရင္း လူငယ္ကဗ်ာဆရာတခ်ိဳ႔ မိုးေ၀တြင္ ေရး၊ မေရး သေဘာထား ကြဲခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မိုးေ၀တြင္ မေရးေရး သေဘာထားကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။ အဓိကဦးတည္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္ၾက ဆိုေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ျပည္သူ႔ၾကယ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ပါသည္။ စာေပသမားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ၾကဖို႔ လႈံ႔ေဆာ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ တႏြယ္ထဲမွ အသီးမ်ား ျဖစ္သည္။ တပင္ထဲမွ အ႐ြက္မ်ားျဖစ္သည္။ ဦးတည္ခ်က္တူ၊ အယူဆတူသူမ်ား ဘာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ မစည္းလံုးႏိုင္သနည္း။ ဘာေၾကာင့္ လက္မတြဲႏိုင္သနည္း။ ဘာေၾကာင့္စကားမေျပာႏိုင္ရသနည္းဟု ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ ပါသည္။
၁၉၉၈ ဆရာျမသန္းတင့္ ကြယ္လြန္စဥ္က ထိန္ပင္သခ်ႋဳင္း ဆရာျမစ်ာပနတြင္ ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔ ဆံုခဲ့သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ဆရာျမ အေလာင္းကို ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ရင္း၊ ဆရာေတာ္ဦးပညာ၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာ နတ္ႏြယ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာခဲ့ၾကပါသည္။
xxxx xxxxx xxxx xxxxx
မနက္ ၁၀ နာရီခြဲခန္႔တြင္ ဆရာဒဂုန္တာရာ ေရာက္လာပါသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္က ကားေပၚက တြဲဆင္းလာေသာ ဆရာတာရာကို လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ႀကိဳဆိုပါသည္။ အလြန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ ျမင္ကြင္း၊ ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾကေသာ ဆရာ ၂ ဦး၏ Reunion ကို လူငယ္စာေပသမားမ်ားက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးစြာ ဓာတ္ပံုမ်ား ႐ိုက္ၾကသည္။ ပီတိျဖစ္ၾကေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆရာမ ေဒၚခင္ေဆြဦးလည္း ေရာက္လာပါသည္။ ဆရာတို႔အားလံုး စားပြဲတြင္ထိုင္၍ စားေသာက္ၿပီးသည္ႏွင့္-
"ႂကြေရာက္လာတဲ့ မိတ္ေဆြစာေပသမားမ်ား ခင္ဗ်ား၊ ဒီေန႔ဟာ ဆရာနတ္ႏြယ္ရဲ႔ ၇၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေန႔မွာ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ အယ္ဒီတာေတြ အားလံုးစည္းစည္းလံုးလံုးနဲ႔ ဆံုစည္းၾကစဥ္မွာ ဆရာဒဂုန္တာရာလည္း ေရာက္႐ွိလာတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္စာေပသမားေတြကို ၾသ၀ါဒေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္" ဟု ကၽြန္ေတာ္က ဆရာတို႔ကို ပန္ၾကားလိုက္ပါသည္။ ပထမဆံုး ဆရာဒဂုန္တာရာက ဆရာနတ္ႏြယ္၏ ၇၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ကို တက္ေရာက္ရသည့္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္ႏြယ္ က်န္းမာေစဖို႔လည္း ဆုေတာင္းပါေၾကာင္း၊ ျပည္သူ႔အက်ိဳး စာေပေလာကအက်ိဳးအတြက္ စာေပမ်ား ဆက္လက္ေရးသားဖို႔ ဆႏၵျပဳပါေၾကာင္း ဦးစြာေျပာဆိုၿပီးေနာက္-
ဒီေန႔မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနက် ကၽြန္ေတာ္လက္ခံယံုၾကည္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာထားကိုပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ရန္သူမ႐ွိ၊ မိတ္ေဆြသာ႐ွိ၊ မုန္းသူမ႐ွိ ခ်စ္သူသာ႐ွိ၊ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာဟာ ရန္သူကို မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရ႐ွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္၊ ညီညြတ္ေရး ႐ွိရပါလိမ့္မယ္။ ညီညြတ္ေရးရ႐ွိဖို႔ လြတ္လပ္မႈ ႐ွိရပါမယ္။ ျပည္သူအားလံုးတန္းတူ အခြင့္အေရး႐ွိမယ့္ လြတ္လပ္မႈရမွ ညီညြတ္ေရးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္-
ဟု ဆရာဒဂုန္တာရာက စာေပသမားအားလံုးကို ၾသ၀ါဒေပးၿပီးသည့္အခါ၊ ဆရာနတ္ႏြယ္ကလည္း သူ၏ ၇၇ ႏွစ္ေမြးေန႔သို႔ စာေပသမားမ်ား တက္ေရာက္လာသည့္ အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာႏွင့္အတူယခုကဲ့သို႔ စာေပသမား စံုစံုညီညီ လာေရာက္ၾကသည့္အတြက္လည္း ၀မ္းေျမာက္ပါေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ ရင္းႏွီးခင္မင္သည့္ စာေပသမားမ်ားလည္း လာေရာက္ၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီညြတ္ေရး သေဘာထားအတိုင္း အားလံုး စည္းစည္းလံုးလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္ ႐ွိေစလိုေသာ ဆႏၵ႐ွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။
ဆရာမ ေဒၚခင္ေဆြဦးကလည္း ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ သူမတို႔မွာ အသက္တူေၾကာင္း၊ လပိုင္းပင္ ကြာလိမ့္မည္ထင္ေၾကာင္း၊ ယခု ေမြးေန႔သို႔ လာေရာက္ရသည့္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္ႏြယ္အေနျဖင့္ က်န္းမာစြာ စာေပအက်ိဳးကို ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ သြားႏိုင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းေၾကာင္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၏ ရန္သူမ႐ွိ၊ မိတ္ေဆြသာ႐ွိေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အယူအဆကို လက္ခံယံုၾကည္ေၾကာင္းလည္း ဆရာမက ေျပာၾကားသြားခဲ့ ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနႏွင့္ စာေပသမားအားလံုးကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မဖိတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ားကိုလည္း စံုေစ့ေအာင္ အေၾကာင္းမၾကားႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဆရာနတ္ႏြယ္ကလည္း ရင္းႏွီးခင္မင္သူမ်ားကိုသာ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဖိတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔က လူေတာ္ေတာ္ စံုပါသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္၏ ယခင္ေမြးေန႔မ်ားသို႔ ကၽြန္ေတာ္ မတက္ေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။ ယခု ေလာက္ လူမ်ားသည္ဟုလည္း မၾကားခဲ့ဖူးပါ။ ယခု ၇၇ ႏွစ္ ေမြးေန႔တြင္ကား မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ား၊ လူငယ္စာေရးဆရာမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား တက္ေရာက္လာၾကပါသည္။
ဆရာ့အိမ္ေ႐ွ႔ျခံ၀င္းေလးထဲ႐ွိ စားပြဲကုလားထိုင္မ်ား အားလံုး လူျပည့္ပါသည္။ ဆရာ့ အိမ္ထဲတြင္လည္း လူျပည့္ပါသည္။ အိမ္တြင္း ႏွင့္ ျခံ၀င္းအတြင္း ထိုင္စရာမ႐ွိေတာ့သျဖင့္ လမ္းေပၚတြင္ ထြက္ရပ္ေနၾကရပါသည္။
ဆရာဒဂုန္တာရာက ယခုႏွစ္တြင္ အသက္ ၉၀ ႐ွိပါၿပီ။ ထိုအသက္အ႐ြယ္မွာ လူ႔သက္တမ္း၏ အျမင့္ဆံုးအ႐ြယ္ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ဆရာသည္ မ်က္စိမေကာင္း ေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ က်န္းမာ႐ႊင္လန္းေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္မွာ ဆရာတာရာထက္ ၁၃ ႏွစ္ ငယ္ေသာ္လည္း က်န္းမာေရးမေကာင္းလွပါ။ ဆရာနတ္ က်န္းမာေရးကို အားမရပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာက သတိေကာင္းပါသည္။ သူ႔မိတ္ေဆြ စာေပသမားအားလံုးကို မွတ္မိပါသည္။ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳလာသူ အားလံုးကိုလည္း လိုက္လံႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာႏွင့္ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ယွဥ္တြဲစကားေျပာေနသည့္ ျမင္ကြင္းကို ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲတြင္ မေပ်ာက္ေတာ့ပါ။ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာလိုက္သည့္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈ၊ ညီညြတ္ေပါင္းစည္းမႈကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မေမ့ေတာ့ပါ။
မွတ္သားစရာ၊ အေလးအနက္ထားစရာ၊ နည္းယူဖြယ္ရာ၊ ဆံုေတြ႔မႈကို စာေပသမား အားလံုးက အမွတ္ရေနပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွ ညီညြတ္မည္။ ညီညြတ္မွ ၿငိမ္းခ်မ္းေပမည္။ ညီညြတ္မွ လြတ္လပ္မည္ဆိုေသာ ဒဂုန္တာရာ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီညြတ္ေရး၊ လြတ္လပ္ေရး၊ တန္းတူအခြင့္အေရးရ႐ွိေရး တရားမွာ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ စြဲေနပါသည္။ ပထမမ်ိဳးဆက္၊ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္၊ တတိယမ်ိဳးဆက္စေသာ မ်ိဳးဆက္အားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္ၾကဖို႔ စာေပအက်ိဳး၊ ႏိုင္ငံအက်ိဳး သယ္ပိုးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္သြားၾကရမည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္၏ ေမြးေန႔မွ စာေပသမားမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီညြတ္ေရး ျပယုဂ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး အတြက္ နိမိတ္လကၡဏာျဖစ္ေနသည္ဟု ခံစားမိပါေတာ့သည္။
ထက္ျမက္။
{အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၉၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉။}
ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးၾက၊ အမုန္းမပြါးၾကနဲ႔..........
နာရီ၀က္ခန္႔သာ ကားေမာင္းရသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္အိမ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္လာ ၾကေလသည္။ ေရာက္ႏွင့္သူမ်ားလည္း ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ဆရာခ်ိန္(ပဲခူး)တို႔ပင္ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ေနသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအျပင္ ဆရာေဌးေမာင္လည္း ႐ွိသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္အိမ္မွာ ယခင္က ႏွစ္ထပ္အိမ္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ႏြယ္နီ ၃ လမ္းထိပ္ လမ္းေထာင့္က ျခံ၀င္းေလးႏွင့္ တထပ္အိမ္ေလး ျဖစ္သည္။
အိမ္၀င္းထဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀င္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ဆရာက ထိုင္ေနပါသည္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာမွာ အမ္းေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ စကားေျပာရာတြင္ အားယူေျပာရသည္။ နည္းနည္း၀ါး သည္။ ဆရာ့နားမွာ ယခင္ကထက္ ဆိုးေနသည္။ နားနားကပ္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေျပာမွ ၾကားရသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္ အသက္ ၇၇ ႏွစ္ ျပည့္ပါၿပီ။ အယ္ဒီတာဘ၀၊ စာေရးဆရာဘ၀ ႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္ ၅ ခုခန္႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္။ စာေပဘ၀ျဖင့္သာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳၿပီး စာေရးဆရာဘ၀ျဖင့္ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ စာေပသည္ ျပည္သူကို အက်ိဳးျပဳရမည္ဟူေသာ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ျပည္သူ႔ဘက္မွေန စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ရပ္တည္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ တေကြ႔ေတာ့ ေတြ႔ၾကဦးမည္ ၀တၳဳမွာ သူ၏ အေကာင္းဆံုးစာအုပ္ျဖစ္သည္ဟု တခ်ိဳ႔က သတ္မွတ္ၿပီး၊ တခ်ိဳ႔က ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းသည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္ဟု သတ္မွတ္ၾက၏။ ဆရာသည္ လူထုသတင္းစာ၊ စံုေထာက္မဂၢဇင္း၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတို႔တြင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ထူးခၽြန္ေအာင္ျမင္ေသာ အယ္ဒီတာ တဦးအျဖစ္ စံုေထာက္မဂၢဇင္း၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္းႏွင့္ ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတို႔ကို ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိစြာ စာေပစင္ေပၚ တင္ေပးခဲ့ပါသည္။
မနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္သည္ႏွင့္ မဂၢဇင္းမ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ားမွ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾက၏။ 'ကိုစိမ္းနီေရာ ' ဟု ေမးၾကည့္ရာ ဆရာဒဂုန္တာရာကို ၀င္ေခၚေနသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆရာတာရာ အလာကို လည္တဆန္႔ဆန္႔ျဖင့္ ေမွ်ာ္ေနပါသည္။ ဆရာနတ္ကလည္း ေမွ်ာ္ပါသည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔ မဆံုခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၆ ႏွစ္ခန္႔ ႐ွိၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ဆရာတာရာက ေအာင္ပန္းေတြေနၿပီး ဆရာနတ္က ရန္ကုန္တြင္ ေနသည့္အတြက္လည္း ဆံုေတြ႔ဘို႔ မၾကံဳႀကိဳက္သည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဆံုေတြ႔ေအာင္ [ကၽြန္ေတာ္တို႔၊ ေမာင္စိမ္းနီတို႔၊ ကိုခါး(ကြမ္းျခံကုန္း)တို႔လို ဖန္တီးသူမ်ား] ႀကိဳးစားေပးသူမ်ား မ႐ွိခဲ့ျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
တကယ္ေတာ့ ဆရာတာရာႏွင့္ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔အဖို႔ မဆံုႏိုင္စရာ၊ မေတြ႔ႏိုင္စရာ၊ စကားမေျပာႏိုင္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ ခိုင္ခိုင္မာမာမ႐ွိေပ။ တခ်ိဳ႔ စာေပသေဘာထား မတူညီမႈမ်ား ႐ွိႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေျခခံ စာေပအယူ၀ါဒမွာ ကြဲျပားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါ။ ဆရာတာရာႏွင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးဖူးသည္။ ဆရာ နတ္ႏြယ္ႏွင့္လည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးသည္။ အယူအဆ အတူတူျဖစ္သည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္တစု ျပည္သူ႔ၾကယ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့စဥ္က ဆရာနတ္ႏြယ္က 'အိပ္မက္တြင္ေတြ႔ဆံုျခင္း' အခန္း အျမဲေရးသည္။ ဆရာတာရာက ဗညားသီဟ 'စာေပစစ္တမ္း' ႏွင့္ ေမာင္စိမ္းျမနာမည္ျဖင့္ စာေပေဆာင္းပါး အျမဲေရးပါသည္။ ထိုစဥ္က တို႔ထိေရးရင္း လူငယ္ကဗ်ာဆရာတခ်ိဳ႔ မိုးေ၀တြင္ ေရး၊ မေရး သေဘာထား ကြဲခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မိုးေ၀တြင္ မေရးေရး သေဘာထားကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။ အဓိကဦးတည္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္ၾက ဆိုေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ျပည္သူ႔ၾကယ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ပါသည္။ စာေပသမားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ၾကဖို႔ လႈံ႔ေဆာ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ တႏြယ္ထဲမွ အသီးမ်ား ျဖစ္သည္။ တပင္ထဲမွ အ႐ြက္မ်ားျဖစ္သည္။ ဦးတည္ခ်က္တူ၊ အယူဆတူသူမ်ား ဘာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ မစည္းလံုးႏိုင္သနည္း။ ဘာေၾကာင့္ လက္မတြဲႏိုင္သနည္း။ ဘာေၾကာင့္စကားမေျပာႏိုင္ရသနည္းဟု ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ ပါသည္။
၁၉၉၈ ဆရာျမသန္းတင့္ ကြယ္လြန္စဥ္က ထိန္ပင္သခ်ႋဳင္း ဆရာျမစ်ာပနတြင္ ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာဒဂုန္တာရာတို႔ ဆံုခဲ့သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ဆရာျမ အေလာင္းကို ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ရင္း၊ ဆရာေတာ္ဦးပညာ၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာ နတ္ႏြယ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာခဲ့ၾကပါသည္။
xxxx xxxxx xxxx xxxxx
မနက္ ၁၀ နာရီခြဲခန္႔တြင္ ဆရာဒဂုန္တာရာ ေရာက္လာပါသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္က ကားေပၚက တြဲဆင္းလာေသာ ဆရာတာရာကို လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ႀကိဳဆိုပါသည္။ အလြန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ ျမင္ကြင္း၊ ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾကေသာ ဆရာ ၂ ဦး၏ Reunion ကို လူငယ္စာေပသမားမ်ားက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးစြာ ဓာတ္ပံုမ်ား ႐ိုက္ၾကသည္။ ပီတိျဖစ္ၾကေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆရာမ ေဒၚခင္ေဆြဦးလည္း ေရာက္လာပါသည္။ ဆရာတို႔အားလံုး စားပြဲတြင္ထိုင္၍ စားေသာက္ၿပီးသည္ႏွင့္-
"ႂကြေရာက္လာတဲ့ မိတ္ေဆြစာေပသမားမ်ား ခင္ဗ်ား၊ ဒီေန႔ဟာ ဆရာနတ္ႏြယ္ရဲ႔ ၇၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေန႔မွာ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ အယ္ဒီတာေတြ အားလံုးစည္းစည္းလံုးလံုးနဲ႔ ဆံုစည္းၾကစဥ္မွာ ဆရာဒဂုန္တာရာလည္း ေရာက္႐ွိလာတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္စာေပသမားေတြကို ၾသ၀ါဒေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္" ဟု ကၽြန္ေတာ္က ဆရာတို႔ကို ပန္ၾကားလိုက္ပါသည္။ ပထမဆံုး ဆရာဒဂုန္တာရာက ဆရာနတ္ႏြယ္၏ ၇၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ကို တက္ေရာက္ရသည့္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္ႏြယ္ က်န္းမာေစဖို႔လည္း ဆုေတာင္းပါေၾကာင္း၊ ျပည္သူ႔အက်ိဳး စာေပေလာကအက်ိဳးအတြက္ စာေပမ်ား ဆက္လက္ေရးသားဖို႔ ဆႏၵျပဳပါေၾကာင္း ဦးစြာေျပာဆိုၿပီးေနာက္-
ဒီေန႔မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနက် ကၽြန္ေတာ္လက္ခံယံုၾကည္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာထားကိုပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ရန္သူမ႐ွိ၊ မိတ္ေဆြသာ႐ွိ၊ မုန္းသူမ႐ွိ ခ်စ္သူသာ႐ွိ၊ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာဟာ ရန္သူကို မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရ႐ွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္၊ ညီညြတ္ေရး ႐ွိရပါလိမ့္မယ္။ ညီညြတ္ေရးရ႐ွိဖို႔ လြတ္လပ္မႈ ႐ွိရပါမယ္။ ျပည္သူအားလံုးတန္းတူ အခြင့္အေရး႐ွိမယ့္ လြတ္လပ္မႈရမွ ညီညြတ္ေရးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္-
ဟု ဆရာဒဂုန္တာရာက စာေပသမားအားလံုးကို ၾသ၀ါဒေပးၿပီးသည့္အခါ၊ ဆရာနတ္ႏြယ္ကလည္း သူ၏ ၇၇ ႏွစ္ေမြးေန႔သို႔ စာေပသမားမ်ား တက္ေရာက္လာသည့္ အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာႏွင့္အတူယခုကဲ့သို႔ စာေပသမား စံုစံုညီညီ လာေရာက္ၾကသည့္အတြက္လည္း ၀မ္းေျမာက္ပါေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ ရင္းႏွီးခင္မင္သည့္ စာေပသမားမ်ားလည္း လာေရာက္ၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီညြတ္ေရး သေဘာထားအတိုင္း အားလံုး စည္းစည္းလံုးလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္ ႐ွိေစလိုေသာ ဆႏၵ႐ွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။
ဆရာမ ေဒၚခင္ေဆြဦးကလည္း ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ သူမတို႔မွာ အသက္တူေၾကာင္း၊ လပိုင္းပင္ ကြာလိမ့္မည္ထင္ေၾကာင္း၊ ယခု ေမြးေန႔သို႔ လာေရာက္ရသည့္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္ႏြယ္အေနျဖင့္ က်န္းမာစြာ စာေပအက်ိဳးကို ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ သြားႏိုင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းေၾကာင္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၏ ရန္သူမ႐ွိ၊ မိတ္ေဆြသာ႐ွိေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အယူအဆကို လက္ခံယံုၾကည္ေၾကာင္းလည္း ဆရာမက ေျပာၾကားသြားခဲ့ ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနႏွင့္ စာေပသမားအားလံုးကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မဖိတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ားကိုလည္း စံုေစ့ေအာင္ အေၾကာင္းမၾကားႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဆရာနတ္ႏြယ္ကလည္း ရင္းႏွီးခင္မင္သူမ်ားကိုသာ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဖိတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔က လူေတာ္ေတာ္ စံုပါသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္၏ ယခင္ေမြးေန႔မ်ားသို႔ ကၽြန္ေတာ္ မတက္ေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။ ယခု ေလာက္ လူမ်ားသည္ဟုလည္း မၾကားခဲ့ဖူးပါ။ ယခု ၇၇ ႏွစ္ ေမြးေန႔တြင္ကား မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ား၊ လူငယ္စာေရးဆရာမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား တက္ေရာက္လာၾကပါသည္။
ဆရာ့အိမ္ေ႐ွ႔ျခံ၀င္းေလးထဲ႐ွိ စားပြဲကုလားထိုင္မ်ား အားလံုး လူျပည့္ပါသည္။ ဆရာ့ အိမ္ထဲတြင္လည္း လူျပည့္ပါသည္။ အိမ္တြင္း ႏွင့္ ျခံ၀င္းအတြင္း ထိုင္စရာမ႐ွိေတာ့သျဖင့္ လမ္းေပၚတြင္ ထြက္ရပ္ေနၾကရပါသည္။
ဆရာဒဂုန္တာရာက ယခုႏွစ္တြင္ အသက္ ၉၀ ႐ွိပါၿပီ။ ထိုအသက္အ႐ြယ္မွာ လူ႔သက္တမ္း၏ အျမင့္ဆံုးအ႐ြယ္ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ဆရာသည္ မ်က္စိမေကာင္း ေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ က်န္းမာ႐ႊင္လန္းေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္မွာ ဆရာတာရာထက္ ၁၃ ႏွစ္ ငယ္ေသာ္လည္း က်န္းမာေရးမေကာင္းလွပါ။ ဆရာနတ္ က်န္းမာေရးကို အားမရပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာက သတိေကာင္းပါသည္။ သူ႔မိတ္ေဆြ စာေပသမားအားလံုးကို မွတ္မိပါသည္။ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳလာသူ အားလံုးကိုလည္း လိုက္လံႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာႏွင့္ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ယွဥ္တြဲစကားေျပာေနသည့္ ျမင္ကြင္းကို ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲတြင္ မေပ်ာက္ေတာ့ပါ။ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာလိုက္သည့္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈ၊ ညီညြတ္ေပါင္းစည္းမႈကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မေမ့ေတာ့ပါ။
မွတ္သားစရာ၊ အေလးအနက္ထားစရာ၊ နည္းယူဖြယ္ရာ၊ ဆံုေတြ႔မႈကို စာေပသမား အားလံုးက အမွတ္ရေနပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွ ညီညြတ္မည္။ ညီညြတ္မွ ၿငိမ္းခ်မ္းေပမည္။ ညီညြတ္မွ လြတ္လပ္မည္ဆိုေသာ ဒဂုန္တာရာ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီညြတ္ေရး၊ လြတ္လပ္ေရး၊ တန္းတူအခြင့္အေရးရ႐ွိေရး တရားမွာ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ စြဲေနပါသည္။ ပထမမ်ိဳးဆက္၊ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္၊ တတိယမ်ိဳးဆက္စေသာ မ်ိဳးဆက္အားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္ၾကဖို႔ စာေပအက်ိဳး၊ ႏိုင္ငံအက်ိဳး သယ္ပိုးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္သြားၾကရမည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္၏ ေမြးေန႔မွ စာေပသမားမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ညီညြတ္ေရး ျပယုဂ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး အတြက္ နိမိတ္လကၡဏာျဖစ္ေနသည္ဟု ခံစားမိပါေတာ့သည္။
ထက္ျမက္။
{အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၉၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉။}
Saturday, March 21, 2009
ဒဂုန္တာရာႏွင့္ ၇၇ ျပည့္ နတ္ႏြယ္
ႏြယ္နီမဂၢဇင္း တည္ေထာင္သူ စာေရးဆရာနတ္ႏြယ္၏ အသက္ ၇၇ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ အမွတ္တရပြဲကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေျမာက္ဥကၠလာ၊ ႏြယ္နီ ၃ လမ္း၊ ေနအ္မ္၌ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁ ရက္ေန႔က က်င္းပရာ မဂၢဇင္းအသီးသီးမွ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား စံုညီစြာ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေမြးေန႔ပြဲမွာ အထူးဖိတ္ၾကားထားသည့္ စာေရးဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။
အလားတူ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္း တည္ေထာင္သူ စာေရးဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေဆြဦးလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။
အခမ္းအနားမွာ ဆရာဒဂုန္တာရာမွ အမွာစကား ေျပာၾကားရာမွာ မိမိမွာ ရန္သူမ႐ွိ၊ မိတ္ေဆြသာ ႐ွိေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည္မွာ ရန္သူကို မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။
ဆရာနတ္ႏြယ္က စာေရးဆရာမ်ား စံုညီစြာေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။
စာေရးဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေဆြဦးက ဤေမြးေန႔ပြဲတြင္ ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္အတူ ဆရာဒဂုန္တာရာကိုပါ အတူယွဥ္တြဲေတြ႔ရသျဖင့္ အထူးပင္ ၀မ္းေျမာက္ရပါေၾကာင္း ေျပာၾကား သြားပါသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္မွာ မိုးေ၀မဂၢဇင္းကို ၁၉၇၀ ၀န္းက်င္ကာလမ်ားက ဦးစီးဦးေဆာင္ခဲ့ သူတဦးျဖစ္ၿပီး ေခတ္ေပၚကာရန္မဲ့ ကဗ်ာမ်ားကို မိုးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကဗ်ာပံုသ႑ာန္တခု ေျပာင္းလဲေစခဲ့ၿပီး မိုးေ၀ကွာမ်ားကို ျမန္မာစာေပသမိုင္း တြင္ တင္ရစ္ေစခဲ့သူ တဦးျဖစ္ပါသည္။ ဆရာမွာ ဇနီး၊ သား၊ ေျမး ဆယ္ဦးႏွင့္အတူ ေျမာက္ဥကၠလာ၊ ႏြယ္နီ ၃ လမ္းတြင္ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိၿပီး ယခုအခါ က်န္းမာေရး အနည္းငယ္ခ်ိဳ႔ယြင္လ်က္႐ွိသျဖင့္ ေနအိမ္မွာပင္ အနားယူလ်က္ ႐ွိပါသည္။
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
Rest of your post
အလားတူ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္း တည္ေထာင္သူ စာေရးဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေဆြဦးလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။
အခမ္းအနားမွာ ဆရာဒဂုန္တာရာမွ အမွာစကား ေျပာၾကားရာမွာ မိမိမွာ ရန္သူမ႐ွိ၊ မိတ္ေဆြသာ ႐ွိေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည္မွာ ရန္သူကို မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။
ဆရာနတ္ႏြယ္က စာေရးဆရာမ်ား စံုညီစြာေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။
စာေရးဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေဆြဦးက ဤေမြးေန႔ပြဲတြင္ ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္အတူ ဆရာဒဂုန္တာရာကိုပါ အတူယွဥ္တြဲေတြ႔ရသျဖင့္ အထူးပင္ ၀မ္းေျမာက္ရပါေၾကာင္း ေျပာၾကား သြားပါသည္။ ဆရာနတ္ႏြယ္မွာ မိုးေ၀မဂၢဇင္းကို ၁၉၇၀ ၀န္းက်င္ကာလမ်ားက ဦးစီးဦးေဆာင္ခဲ့ သူတဦးျဖစ္ၿပီး ေခတ္ေပၚကာရန္မဲ့ ကဗ်ာမ်ားကို မိုးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကဗ်ာပံုသ႑ာန္တခု ေျပာင္းလဲေစခဲ့ၿပီး မိုးေ၀ကွာမ်ားကို ျမန္မာစာေပသမိုင္း တြင္ တင္ရစ္ေစခဲ့သူ တဦးျဖစ္ပါသည္။ ဆရာမွာ ဇနီး၊ သား၊ ေျမး ဆယ္ဦးႏွင့္အတူ ေျမာက္ဥကၠလာ၊ ႏြယ္နီ ၃ လမ္းတြင္ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိၿပီး ယခုအခါ က်န္းမာေရး အနည္းငယ္ခ်ိဳ႔ယြင္လ်က္႐ွိသျဖင့္ ေနအိမ္မွာပင္ အနားယူလ်က္ ႐ွိပါသည္။
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
Rest of your post
Sunday, March 15, 2009
မတ္လ ေတာ္လွန္ေရး
ေရးသူ- ဒဂုန္တာရာ
မိုးကုပ္ကုပ္၀ယ္
အို- ႐ုတ္တရက္၊ မ်ဥ္းျဖဴစက္၍
ကြဲအက္ေၾကာင္းရာ၊ ဟ ဟ လာၿပီး
မိုးျပာကိုျဖတ္၊ ပတၱျမားရည္
စီးလည္အဟုန္၊ နီျမန္းကုန္သည္
အာ႐ုဏ္ေပၚစ ၀ိုးတ၀ါး။
မႈန္မႊားမႊားလွ်င္
၀ိုး၀ါးတိတ္ဆိတ္၊ ၾကယ္ေရာင္ရိပ္၀ယ္
ျမစ္ဆိပ္ႏွင့္လည္း၊ မနီးမေ၀း
ေခ်ာင္း႐ိုးေဘးမွ၊ ေျဖးေျဖးညႇင္းညႇင္း
ေလွတစင္းထက္၊ ေတာတြင္းသားပ်ိဳ
ဖ်ဥ္လက္တိုႏွင့္၊ ကိုယ္ကို၀ပ္၍
စိုက္စိုက္ေ႐ြ႔သည္၊ ေျခာက္ေသြ႔ျမက္ထံုး
ေကာက္႐ိုးဖံုးလ်က္၊ ကြယ္ပုန္း၀ွက္လာ
ယူကာလက္ေထာက္၊ အလ်ားေမွာက္သည္
ေလွေအာက္၀မ္းမွ စက္ေသနတ္။
အေမွာင္ရိပ္၀ယ္
ေမွးမွိတ္ၿငိမ္သက္၊ ေခ်ာင္းေကြ႔ထက္တြင္
အုပ္႐ွက္ေထြးေရာ၊ သင္ေပါင္းေတာ၏
ေနာက္ေက်ာေစးပ်စ္၊ ေသာင္ေရစစ္မွ
ဖက္ဆစ္ကင္းေစာင့္ စစ္စခန္း။
ေခ်ာင္းကိုေကြ႔ေသာ္
ေတြ႔လွ်င္ေတြ႔ခ်င္း၊ ေျမငူရင္းသို႔
ခ်ဥ္းကပ္ေလွာ္ကာ၊ နီး၍လာလွ်င္
အသာ႐ုတ္ခ်င္း၊ တိတ္ဆိတ္မင္းကို
ၿဖိဳခြင္းျပင္းထန္၊ ေသနတ္သံသည္
ျမစ္ယံ ပဲ့တင္ ထပ္သတည္း။
ေငြလေရာင္လွ်င္
အေမွာင္ညရိပ္၊ ေသးေသးစိပ္သား
မိုးထိပ္တိမ္ေမာ္၊ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေပၚသည္
စေႏၵာ္ၿပံဳးလွည့္၊ ငံ႔ုကာၾကည့္႐ွင့္
ထြန္းသည့္ညဥ့္ခါ၊ ထိန္ထိန္သာေသာ္
က်ယ္စြ၀န္းလ်ား၊ လယ္ကြင္းနားမွ
ေတာဖ်ားညိဳ႔အုပ္၊ မွိတ္တုတ္တုတ္လွ်င္
ယိမ္းလႈပ္ျပကာ၊ မီးအိမ္၀ါႏွင့္
အာကာျပာမိႈင္း၊ တြဲလြဲဆိုင္း၍
ျဖဴ၀ိုင္းစက္စက္၊ ဆင္းလာသက္မွ
လက္လက္ေရာင္ထင္၊ က်သြင္သြင္သည္
ေလယာဥ္ေပၚမွ စစ္ရိကၡာ။
႐ြာတ႐ြာကား
မိႈင္းျပာမဲညိဳ႔၊ မီး႐ိႈ႔ေလာင္ကၽြမ္း
တင္း၀င္ရမ္းေၾကာင့္၊ ပရမ္းပတာ
ထြက္ေျပး႐ွာရ၊ လဟာေသြ႔ေသြ႔
ခိုးေငြ႔ေ၀ေ၀၊ မီးေလာင္ေျမမွ
ႏြမ္းေခြေပ်ာင္းယဲ့၊ ညင္းေလဖြဲ႔က
သဲ့သဲ့ေခြးေဟာင္သံတကား။
ခေရပြင့္လွ်င္
ေႂကြရင့္၀ါ၀ါ၊ ေျမ၌မွာလွ်င္
ေရာကာေပါင္း႐ွက္၊ ေဟာင္းသစ္႐ြက္ႏွင့္
တ၀က္ေမာင္းနီ၊ ေ၀့လည္လည္ကို
ေလခ်ီသုတ္ျဖဴး၊ နီ၀ါကူးသည္
ေႏြဦးေပါက္မို႔ ေရာ္႐ြက္ေႂကြ။
ရင့္ေႂကြေညာင္းသည္
႐ြက္ေဟာင္းစြန္႔ပစ္၊ ဘ၀သစ္သို႔
သနစ္ေျပာင္းမည္၊ ဖူးသစ္မီသည္
အနီထဲမွၾကယ္ျဖဴပြင့္။
ဒဂုန္တာရာ
{တာရာမဂၢဇင္း၊ ၁၉၄၇}
[ဒဂုန္တာရာ၏ဒဂုန္တာရာ ႏွင့္ သူ၏ကဗ်ာ၊ စာအုပ္ ဒုတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
အို- ႐ုတ္တရက္၊ မ်ဥ္းျဖဴစက္၍
ကြဲအက္ေၾကာင္းရာ၊ ဟ ဟ လာၿပီး
မိုးျပာကိုျဖတ္၊ ပတၱျမားရည္
စီးလည္အဟုန္၊ နီျမန္းကုန္သည္
အာ႐ုဏ္ေပၚစ ၀ိုးတ၀ါး။
မႈန္မႊားမႊားလွ်င္
၀ိုး၀ါးတိတ္ဆိတ္၊ ၾကယ္ေရာင္ရိပ္၀ယ္
ျမစ္ဆိပ္ႏွင့္လည္း၊ မနီးမေ၀း
ေခ်ာင္း႐ိုးေဘးမွ၊ ေျဖးေျဖးညႇင္းညႇင္း
ေလွတစင္းထက္၊ ေတာတြင္းသားပ်ိဳ
ဖ်ဥ္လက္တိုႏွင့္၊ ကိုယ္ကို၀ပ္၍
စိုက္စိုက္ေ႐ြ႔သည္၊ ေျခာက္ေသြ႔ျမက္ထံုး
ေကာက္႐ိုးဖံုးလ်က္၊ ကြယ္ပုန္း၀ွက္လာ
ယူကာလက္ေထာက္၊ အလ်ားေမွာက္သည္
ေလွေအာက္၀မ္းမွ စက္ေသနတ္။
အေမွာင္ရိပ္၀ယ္
ေမွးမွိတ္ၿငိမ္သက္၊ ေခ်ာင္းေကြ႔ထက္တြင္
အုပ္႐ွက္ေထြးေရာ၊ သင္ေပါင္းေတာ၏
ေနာက္ေက်ာေစးပ်စ္၊ ေသာင္ေရစစ္မွ
ဖက္ဆစ္ကင္းေစာင့္ စစ္စခန္း။
ေခ်ာင္းကိုေကြ႔ေသာ္
ေတြ႔လွ်င္ေတြ႔ခ်င္း၊ ေျမငူရင္းသို႔
ခ်ဥ္းကပ္ေလွာ္ကာ၊ နီး၍လာလွ်င္
အသာ႐ုတ္ခ်င္း၊ တိတ္ဆိတ္မင္းကို
ၿဖိဳခြင္းျပင္းထန္၊ ေသနတ္သံသည္
ျမစ္ယံ ပဲ့တင္ ထပ္သတည္း။
ေငြလေရာင္လွ်င္
အေမွာင္ညရိပ္၊ ေသးေသးစိပ္သား
မိုးထိပ္တိမ္ေမာ္၊ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေပၚသည္
စေႏၵာ္ၿပံဳးလွည့္၊ ငံ႔ုကာၾကည့္႐ွင့္
ထြန္းသည့္ညဥ့္ခါ၊ ထိန္ထိန္သာေသာ္
က်ယ္စြ၀န္းလ်ား၊ လယ္ကြင္းနားမွ
ေတာဖ်ားညိဳ႔အုပ္၊ မွိတ္တုတ္တုတ္လွ်င္
ယိမ္းလႈပ္ျပကာ၊ မီးအိမ္၀ါႏွင့္
အာကာျပာမိႈင္း၊ တြဲလြဲဆိုင္း၍
ျဖဴ၀ိုင္းစက္စက္၊ ဆင္းလာသက္မွ
လက္လက္ေရာင္ထင္၊ က်သြင္သြင္သည္
ေလယာဥ္ေပၚမွ စစ္ရိကၡာ။
႐ြာတ႐ြာကား
မိႈင္းျပာမဲညိဳ႔၊ မီး႐ိႈ႔ေလာင္ကၽြမ္း
တင္း၀င္ရမ္းေၾကာင့္၊ ပရမ္းပတာ
ထြက္ေျပး႐ွာရ၊ လဟာေသြ႔ေသြ႔
ခိုးေငြ႔ေ၀ေ၀၊ မီးေလာင္ေျမမွ
ႏြမ္းေခြေပ်ာင္းယဲ့၊ ညင္းေလဖြဲ႔က
သဲ့သဲ့ေခြးေဟာင္သံတကား။
ခေရပြင့္လွ်င္
ေႂကြရင့္၀ါ၀ါ၊ ေျမ၌မွာလွ်င္
ေရာကာေပါင္း႐ွက္၊ ေဟာင္းသစ္႐ြက္ႏွင့္
တ၀က္ေမာင္းနီ၊ ေ၀့လည္လည္ကို
ေလခ်ီသုတ္ျဖဴး၊ နီ၀ါကူးသည္
ေႏြဦးေပါက္မို႔ ေရာ္႐ြက္ေႂကြ။
ရင့္ေႂကြေညာင္းသည္
႐ြက္ေဟာင္းစြန္႔ပစ္၊ ဘ၀သစ္သို႔
သနစ္ေျပာင္းမည္၊ ဖူးသစ္မီသည္
အနီထဲမွၾကယ္ျဖဴပြင့္။
ဒဂုန္တာရာ
{တာရာမဂၢဇင္း၊ ၁၉၄၇}
[ဒဂုန္တာရာ၏ဒဂုန္တာရာ ႏွင့္ သူ၏ကဗ်ာ၊ စာအုပ္ ဒုတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
Wednesday, March 4, 2009
ဦးခ်စ္ေမာင္
ေရးသူ- သခင္သန္းၿမိဳင္ (ျပည္သူ႔အာဏာ-အယ္ဒီတာ)
(၁)
စကားစပ္မိ၍၊ သတင္းစာ-ဂ်ာနယ္ဆရာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာမိၾကလွ်င္ ဦးခ်စ္ေမာင္ သည္ ပရိႆတ္အလယ္သို႔ ၀င္လာတတ္ေပသည္။
လက္ဦးဆံုး တကယ္တန္း ဦးခ်စ္ေမာင္ကို သိေအာင္ ေထာင္ထဲတြင္ မိတ္ဆက္ေပး ခဲ့သူ မွာ သခင္တင္ေဖျဖစ္သည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ၇- ႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ေလသည္။
အျပင္လူ႔ေလာကႏွင့္ အဆက္ျပတ္ေနေသာ အခ်ိန္ေပတည္း။
က်ဥ္းေျမာင္းလွေသာ ေထာင္နံရံအတြင္း၌ သခင္တင္ေဖႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားလက္ဆံု က်တိုင္းလိုပင္၊ သခင္တင္ေဖသည္ သူသိေသာ ဦးခ်စ္ေမာင္အေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္ေလသည္။
သခင္တင္ေဖက ပံုစံေဆးလိပ္ကို ဖြာေနရာမွ ၿပံဳးၿပီး ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ား အခန္းတခုတြင္စုၿပီး ေနခဲ့ပံုကို ခေလးမ်ားအား ပံု၀တၳဳေျပာျပသကဲ့သို႔ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ ေလ့႐ွိေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ပံုစံေဆးလိပ္ လိပ္ရန္၊ ေဆးျပင္းလိပ္တလိပ္ကို မုတ္ဆိပ္ရိတ္သည့္ဓါးျဖင့္ ပါးပါး ပါးပါးလွီးေနရာမွ နားေထာင္ေနေလသည္။
(၂)
အဲဒီတုန္းက- သိပ္ေပ်ာ္ဒါဘဲဗ်ာ၊ အကုန္စာေရးဆရာေတြခ်ည့္ စုေနၾကတာကိုး။
တခါဟာ- နယ္ကဧည့္သည္တေယာက္ လာၿပီးတည္းသြားတယ္။ ဧည့္သည္က သူျပန္တဲ့အခါမွာ က်န္ေနတဲ့လူေတြ ေသာက္ခ်င္ရင္ ေသာက္ရေအာင္ဆိုၿပီး၊ ၀မ္းႏႈတ္ေဆး ပုလင္းတလံုး ထားပစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီပုလင္းမွာလဲ စကၠဴကပ္ၿပီး ၀မ္းႏႈတ္ေဆးဆိုၿပီး စာေရးထား တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ လက္ကျမင္းတယ္ မေျပာတတ္ဘူး၊ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့၊ "၀မ္းႏႈတ္ေဆးမဟုတ္" ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနပါေရာ။
ဒါတြင္မကေသးဘူး၊ တေယာက္က "အဆိပ္" လို႔ ထပ္ၿပီး ေရးပစ္ခဲ့ျပန္ေရာ။ စာေရးဆရာေတြခ်ည္း စုေနေတာ့ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လက္စြမ္းျပၾကဒါေပါ့။
ေနာက္တခါ အဆိပ္ေနာက္ကဆက္ၿပီး "ဟူ၍မဆိုလို" လို႔ တေယာက္က ေရးသြားတာ ေပါ့။
အဲဒီေတာ့ "၀မ္းႏႈတ္ေဆးမဟုတ္၊ အဆိပ္ဟူ၍မဆိုလို" ဆိုၿပီး စာက႐ႈပ္လာေရာ။
ဒါနဲ႔- မရပ္ေသးဘူး၊ ေနာက္တေယာက္က ၀င္ျဖည့္လိုက္ေသးတယ္။
"သို႔ေသာ္" တဲ့။
တခါ ေနာက္တေယာက္က ဆက္လိုက္ေသးတယ္။
"မေသာက္ရ"
အဲဒါေတာင္မဆံုးေသးဘူး။
ေနာက္ဆံုးမွာ "ဟုမမွတ္သင့္ေပ" လို႔ ဆက္လိုက္ေသးတယ္။
"၀မ္းႏႈတ္ေဆးမဟုတ္၊ အဆိပ္ ဟူ၍မဆိုလို၊ သို႔ေသာ္၊ မေသာက္ရ ဟုမမွတ္သင့္ေပ"
အဲဒါနဲ႔ဘဲ ၀မ္းႏႈတ္ေဆးပုလင္းကို ဘယ္သူမွ မေသာက္၀ံ့ေတာ့ဘဲ၊ တခါတည္း လႊင့္ပစ္လိုက္ရတယ္။
ကိုခ်စ္ေမာင္နဲ႔ စာေရးဆရာေတြ စုေနၾကတုန္းကေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္က ၿပံဳးလိုက္ေလသည္။
(၃)
တခါဟာ- ကိုခ်စ္ေမာင္ ဘူတာ႐ံုကို သြားၿပီး လူႀကိဳတာကိုး။ ရထားဆိုက္လာတဲ့အခါ၊ ရပ္ၿပီး ဟိုၾကည့္သည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတုန္း၊ အမ်ိဳးသမီးတဦးက၊ ရထားျပတင္းေပါက္က ေခါင္းျပဴထြက္တဲ့ၿပီး၊ ကူလီ- ကူလီ လို႔ ေခၚေနတာကိုး။
ကိုခ်စ္ေမာင္ကလဲ- လံုခ်ည္တိုတို ခံုဖိနပ္နဲ႔ စြပ္ျပဲအက်ႌကို ၀တ္လို႔။
ကူလီ- ကူလီလို႔ ေခၚသံၾကားေတာ့- ကိုခ်စ္ေမာင္က ေဘးပတ္လည္ကို ၾကည့္သတဲ့။
ကူလီလဲ တေယာက္မွ မေတြ႔ဘူး။
ေနာက္ေတာ့မွ ကူလီေခၚသူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ သူ႔ကို ေခၚေနေၾကာင္း သိရတယ္တဲ့။
ကိုခ်စ္ေမာင္ကလဲ ေခၚတဲ့ဆီကို ေလွ်ာက္သြားတာေပါ့။
ကူလီေခၚတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ကိုခ်စ္ေမာင္လဲ အနားကိုေရာက္လာေရာ၊ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ "ဒီလို ဒို႔ဗမာ အမ်ိဳးသားေတြ အခုလို ကူလီအလုပ္ကို ၀င္လုပ္လာတာ ေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းသာစရာဘဲ၊ က်မက ဗမာအမ်ိဳးသား အခ်င္းခ်င္းမွ ငွားခ်င္တာ" လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆိုဘဲ သားေရေသတၱာတလံုးကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္တဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဗမာျပည္မွာ အမ်ိဳးသားစိတ္ေတြ တက္ႂကြေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အမ်ိဳးသမီးမွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေတြ တက္ႂကြေနတာကို မဖ်က္ဆီးခ်င္တာနဲ႔ဘဲ၊ ကိုခ်စ္ေမာင္က ေသတၱာႀကီးကို ယူၿပီ ထမ္းလိုက္ေရာတဲ့။
ေသတၱာကိုထမ္းၿပီး အမ်ိဳးသမီးေနာက္က လိုက္သြားတဲ့အခါမယ္၊ အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာေသးသတဲ့။
အမယ္ေလး- ဒို႔ဗမာေတြကေတာ့၊ ကူလီလုပ္ေနတာေတာင္မွ၊ မ်က္မွန္ႀကီး တပ္လို႔။
အဲဒီေတာ့ ကိုခ်စ္ေမာင္က၊ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးကတည္းက မ်က္စိမြဲလို႔ တပ္တာပါ၊ ဟန္ထုတ္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္တဲ့။
ဒါနဲ႔ သေရေသတၱာကို ထမ္းၿပီးလိုက္ပို႔လိုက္တာ၊ အမ်ိဳးသမီးေနတဲ့တိုက္ေရာက္သြားလို႔၊ ေပးတဲ့ ကူလီခကို ယူၿပီး ျပန္ဆင္းလာတဲ့အခါ၊ ခံုဖိနပ္ႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေခ်ာ္ပီး ဒလိမ့္ေကာက္ ေကြး က်သြားပါေလေရာ။
အဲဒီဒင္- ကူလီအျဖစ္ ငွားလာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက၊ ကဗ်ာကရာ ဆင္းၿပီးလာသတဲ့။
ကိုခ်စ္ေမာင္ မ်က္မွန္လဲ ကြဲသြားတာေပါ့။
အမယ္ေလး- ဆင္းရဲရတဲ့အထဲ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ၊ မ်က္မွန္က ဘယ္ေလာက္တန္ သလဲလို႔ အမိ်ဳးသမီးက ဂ႐ုဏာနဲ႔ ေမးသတဲ့။
အစိပ္ေလာက္တန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
ဒါနဲ႔ သူ႔ကို မ်က္မွန္ဘိုး ထုတ္ေပးလိုက္တယ္တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္၏ စိတ္သေဘာထားကို ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။
(၄)
သို႔ႏွင့္ပင္- မျမင္ဘူး မေတြ႔ဘူးဘဲ ဦးခ်စ္ေမာင္ကို စြဲလန္းလ်က္ ႐ွိသည္။
ကၽြန္ေတာ္ အင္းစိန္ေထာင္မွ လြတ္ေသာအခါ- ရန္ကုန္ ေရေက်ာ္မွ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ အလုပ္တိုက္သို႔ ၀င္မိေတာ့သည္။ သိေဟာင္းကၽြမ္းေဟာင္းတေယာက္ အိမ္တြင္ ၀င္ရဘိ သကဲ့သို႔ပင္ စိတ္ထဲ၌ ျဖစ္ေနသည္။
ဦးခ်စ္ေမာင္ကို မေတြ႔၊ ဘယ္သြားေနသည္ မသိ။ သို႔ႏွင့္ပင္ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းႏွင့္ ႐ိုက္ေနေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ပံုႏွိပ္စက္ႀကီးကိုသာ ေငးၾကည့္ၿပီး ထြက္ခဲ့ရသည္။
ထိုမွ နဂါးနီ အလုပ္တိုက္သို႔ သြားၿပီး နဂါးနီအယ္ဒီတာ ဦးထြန္းေ႐ႊႏွင့္သာ ေတြ႔ရေတာ့သည္။ ေထာင္တြင္းမွ သခင္စိုး၏ မွာၾကားခ်က္အရ သြားရျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ သခင္စိုး ေရးေသာ "လူ႔ေလာကျဖစ္စဥ္" ဆိုေသာ စာအုပ္ႀကီးကို ႐ိုက္ႏွိပ္ေရးကိစၥပင္ ျဖစ္သည္။
အဲဒီစာအုပ္ဘဲဗ်ဟု ဦးထြန္းေ႐ႊက "လူ႔ေလာကျဖစ္စဥ္" စာတြဲႀကီးကို လွမ္း၍ ေပးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ယူ၍ ၾကည့္သည္။ အလြန္ပင္ ႀကီးက်ယ္သည့္ က်မ္းႀကီး တေစာင္ပင္ ျဖစ္သည္။
အဲဒါကို ပိုက္ဆံမ႐ွိတာနဲ႔ မ႐ိုက္ႏိုင္ေသးဘူးဗ်ာဟု ဦးထြန္းေ႐ႊက ညည္းေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ်ျပန္မေျပာ၊ ပံုမႏွိပ္ရေသးေသာ စာအုပ္ကို အားပါးတရ သုတ္ေျခတင္ၿပီး ဒုန္းစိုင္း၍ ဖတ္ေနမိသည္။ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ပံုမႏွိပ္ရေသးသည့္ စာမူကို ဘတ္ရသည့္ ကုသိုလ္ကံသည္ ႏွယ္ႏွယ္ရရမဟုတ္။ ဧရာမ ကုသိုလ္ကံပင္ ျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္၍ ၿပီးေသာအခါ၊ ဦးထြန္းေ႐ႊကို မေတြ႔ရေတာ့။ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္ကို ထြက္သြားသည္မသိ။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေနာက္ကိုလည္း ဘယ္နံေရာ အခါမွ် မေတြ႔ရေတာ့။
ဦးခ်စ္ေမာင္ကိုမူကား ဂ်ပန္ေခတ္ေရာက္ေတာ့မွ ေတြ႔ရသည္။ ဤေခတ္မတိုင္မီအတြင္း မေတြ႔ျခင္းသည္ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ျပန္၍ ေထာင္နန္းစံရေသာေၾကာင့္တည္း။
(၅)
ဂ်ပန္ပန္ေခတ္တြင္၊ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သို႔ လာေရာက္ေနထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူတေယာက္ ျဖစ္လာသည္။
ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်တိုင္း ကၽြန္ေတာ္မသိမွီခဲ့ေသာ ႐ွည္ေ၀းလွသည့္ အတိတ္ကာလမွ အျဖစ္အပ်က္ကေလးမ်ားကိုေဖာက္သည္ခ်ေလ့႐ွိသည္။ ႏိုင္ငံတြင္ စတင္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ေသာ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို အထူးသျဖင့္ ေျပာသည္။
ေဇယ်ႀကီးက စာေရးရာမွာ အေတာ္ေကာင္းတာကိုး- ဆရာလြန္းႀကီး (သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း)က သေဘာက်တာနဲ႔ သူ႔သမီးနဲ႔ ေပးစားလိုက္ေရာ ဟူသည္ကအစ ပီမိုးနင္းႀကီးကို စက္ဘီးတိုက္သည္အထိ အားလံုးေျပာေနတတ္သည္။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ ဆိုက္ကားစီး၍ လည္ပတ္တတ္ၾက သည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္က ေ႐ွ႔မွ ထိုင္၍ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွ ထိုင္တတ္သည္။ထို႔ေနာက္ ဗဟန္းမွ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မ်ားတြင္ က်က္စားၾကေလသည္။
အသိမ်ားႏွင့္ေတြ႔တိုင္း၊ ဦးခ်စ္ေမာင္က အတင္းေခၚၿပီး လက္ဘက္ရည္တိုက္သည္။ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ လက္ဘက္ရည္ကို ေသာက္ၿပီးေသာ္လည္း၊ အသိႏွင့္အတူ ထပ္ေသာက္ၾကသည္။ သည္လိုႏွင့္ အသိႏွင့္ေတြ႔တိုင္း- မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ လက္ဘက္ရည္ ေသာက္ၾကသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္မွာ အေတာ္ပင္ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ႏိုင္ပါေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခသူမဟုတ္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုသည္မွာ ေရပင္ျဖစ္သည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဘယ္ႏွစ္ခြက္ပင္ ေသာက္ရေစကာမူ ေသာက္ႏိုင္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အင္မတိ အင္မတန္ ဘက္ညီပါေပသည္။ ဤသို႔ လက္ဘက္ရည္ေသာက္လိုက္ မုန္႔စားလိုက္ႏွင့္ နံနက္စာ မစားရသည္က မ်ားေလသည္။
အခ်ိန္ကုန္ေတာ့မွပင္ အိမ္သို႔ ျပန္ၾကေလသည္။
မွတ္မွတ္ရရ တခါက ဆိုက္ကားျဖင့္ အိမ္သို႔ ျပန္ၾကရာ၊ ဘာစိတ္ကူးႏွင့္မသိ၊ ဦးခ်စ္ေမာင္က "ဗမာျပည္မွာ သိၾကားမင္းဆိုရင္ ရီစရာလို႔ဘဲ ေအာက္ေမ့ေအာင္ ေျပာင္ေလွာင္ေရးတာ ဘယ္သူလဲ" ကၽြန္ေတာ္အား ေမးသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ဇ၀နေပါ့ဟု ျပန္ၿပီးေျပာလိုက္သည္။
ဦးခ်စ္ေမာင္က ဘာမွ မေျပာေတာ့၊ ဘာေၾကာင့္ ေမးသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိ။
(၆)
တခါက- ဗမာစာေတာ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးသည္။
ဗမာစာေတာ္ခ်င္ရင္- မဃေဒ၀ကို ဘတ္၊ မဃေဒ၀ ဟာ ဗမာစာေပမွာ အႂကြယ္၀ဆံုးဘဲ၊ ဟု သူက ျပန္ေျပာေလသည္။
သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မဃေဒ၀ကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဘတ္ဘူးေတာ့သည္။ ဘတ္႐ံုသာ ဘတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္လိုေတာ့ ေသခ်ာစြာ မွတ္ျခင္းမ်ား မ႐ွိခဲ့။ ဦးခ်စ္ေမာင္မွာ မဃေဒ၀အတြင္းမွ စာညြန္႔ကေလးမ်ားကို အာဂံုေဆာင္ထား၍ တခါတခါတြင္ အလ်ဥ္းသင့္ လွ်င္ ႐ြတ္၍ ျပတတ္သည္။
ဤမွ် ဦးခ်စ္ေမာင္ထံသို႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းရင္း တခုမွာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္လုပ္ငန္းကို ၀ါသနာပါေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေလသည္။
သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ဆရာလုပ္တယ္ဆိုရင္- ကဗ်ာကိုလဲ ေခါက္မိရတယ္- ဟု ဦးခ်စ္ေမာင္က ေျပာသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို - သတင္းစာဆရာတဦး ျဖစ္လာေစခ်င္သူမွာ ဦးခ်စ္ေမာင္ပင္ ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္အား ကဗ်ာစပ္နည္းမ်ားကို သင္ၾကားေပးသည္။ ဦးပုည ျပဇာတ္မ်ားလည္း အဘတ္ခိုင္းသည္။ ဦးတိုးေရးသည့္ ရာမရကန္ကို သူအေတာ္ႏွစ္သက္သည္။
ဤသို႔ စာေပႏွင့္ ပါတ္သက္၍ ဦးခ်စ္ေမာင္ထံမွ ဗဟုႆုတ ဆီးပူးျခင္း ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း၊ ႏိုင္ငံေရး ယူဆခ်က္မ်ားႏွင့္ ပါတ္သက္၍ ဘာမွ်မေမးပါ။ ေမးလည္း မေမးခ်င္၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ပါတ္သက္၍မူကား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သေဘာခ်င္း တိုက္ဆိုင္ခ်င္မွ တိုက္ဆိုင္မည္။ ဤသို႔ျဖစ္၍ စာေပႏွင့္ ပါတ္သက္၍သာလွ်င္ ေမးျမန္းျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္း ျပဳခဲ့သည္။
(၇)
ဂ်ပန္ေတြ ၀င္လာလို႔ ေတာကို ေျပာင္းၿပီးေနတာ တႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ အဲဒီ တႏွစ္အတြင္းမွာ စာအုပ္ေပါင္းတေထာင္ေက်ာ္ ဘတ္ၿပီးခဲ့တယ္ဟု ဦးခ်စ္ေမာင္က ကၽြန္ေတာ့အား ေျပာျပခဲ့ေလသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္ စာဘတ္မ်ားေၾကာင္းကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ တႏွစ္အတြင္း စာအုပ္ေပါင္း တေထာင္ေက်ာ္ ဘတ္ၿပီးသည္ ဆိုျခင္းကိုမူ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရေပသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ- ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ ဗဟုသုတ ဟင္းေလးအိုးႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔စာကို ဘတ္ဘူးသူတိုင္း၊ သူ႔ကို ေတြ႔ဘူး သိဘူးသူတိုင္း ၀န္ခံရေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ဆရာတို႔၏ အေၾကာင္းကို ေျပာၾကတိုင္း၊ စကား လက္ဆံုက်တိုင္း၊ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ ပရိသတ္လည္သို႔ ၀င္၍ ၀င္၍ လာတတ္ေပသည္။
သန္းၿမိဳင္
{တာရာမဂၢဇင္း၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္၅ (၁၉၄၆?) မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
ျမစ္လယ္မွာခ်စ္လွယ္တုန္းက
ေရးသူ- ၾကည္ေအး
ျမစ္ေရျပင္ေလွလူးလို႔
ခ်စ္ဦးမယ္နဲ႔ေမာင္
ပန္းခူးရေအာင္။
လမင္းကေလွာင္- ၾကယ္ေျပာင္ကျပံဳး
ညဥ့္ဦးကဗ်ာတည္တဲ့
ငွက္ပလီျခံဳႏြယ္ရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ကြယ္ပံုး။ ။
ေလေအးကခုန္ပ်ံ
ၾကင္ဦးရင္မွာမွီလို႔
ဆိုေတးဂီျမစ္တ႐ိုးမွာ
စိုးတဲ့အသံ။
လွပသည့္ကာရံ၊ ပန္းမာလ္မွာနား
လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္ေတာ့
ျမစ္လယ္မႈန္၀ါး။ ။
လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္
ျမစ္ယံလယ္မႈန္တ၀ါးမွာ
႐ွက္အားကႂကြယ္။
တက္ေရးဆန္းၾကယ္၊ ကမ္းစြယ္ရိပ္အေကြ႔
ၾကက္သီးတလိႈင္လိႈင္ပ
မယ့္သက္ပိုင္ခ်ိဳႏွလံုးရယ္
ျပံဳးတေထ့ေထ့။ ။
ကမ္းဆီကို၀ိုက္ေကြ႔လို႔
တေ႐ြေ႐ြ႔စိုက္စိုက္လာ
တက္ပန္းကဖြာ။
႐ြာဦးမွာေစတီျမတ္ျမင့္မား
ဗ်ာဒိတ္တလြင္လြင္မို႔
လည္ယွက္တင္ေပ်ာ္ပံုသစ္ရေအာင္
ခ်စ္သက္ေသထား။ ။
ၾကည္ေအး
{တာရာမဂၢဇင္း၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္၅၊ (၁၉၄၆?) မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}
ခ်စ္ဦးမယ္နဲ႔ေမာင္
ပန္းခူးရေအာင္။
လမင္းကေလွာင္- ၾကယ္ေျပာင္ကျပံဳး
ညဥ့္ဦးကဗ်ာတည္တဲ့
ငွက္ပလီျခံဳႏြယ္ရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ကြယ္ပံုး။ ။
ေလေအးကခုန္ပ်ံ
ၾကင္ဦးရင္မွာမွီလို႔
ဆိုေတးဂီျမစ္တ႐ိုးမွာ
စိုးတဲ့အသံ။
လွပသည့္ကာရံ၊ ပန္းမာလ္မွာနား
လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္ေတာ့
ျမစ္လယ္မႈန္၀ါး။ ။
လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္
ျမစ္ယံလယ္မႈန္တ၀ါးမွာ
႐ွက္အားကႂကြယ္။
တက္ေရးဆန္းၾကယ္၊ ကမ္းစြယ္ရိပ္အေကြ႔
ၾကက္သီးတလိႈင္လိႈင္ပ
မယ့္သက္ပိုင္ခ်ိဳႏွလံုးရယ္
ျပံဳးတေထ့ေထ့။ ။
ကမ္းဆီကို၀ိုက္ေကြ႔လို႔
တေ႐ြေ႐ြ႔စိုက္စိုက္လာ
တက္ပန္းကဖြာ။
႐ြာဦးမွာေစတီျမတ္ျမင့္မား
ဗ်ာဒိတ္တလြင္လြင္မို႔
လည္ယွက္တင္ေပ်ာ္ပံုသစ္ရေအာင္
ခ်စ္သက္ေသထား။ ။
ၾကည္ေအး
{တာရာမဂၢဇင္း၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္၅၊ (၁၉၄၆?) မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္}
Tuesday, March 3, 2009
မႏၱေလး အႏွစ္၁၅၀
ေရးသူ-ယာေတာကသာေျဗာ
မႏၱေလး အႏွစ္၁၅၀
၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၅ ရက္။
ကိုဟိုဒင္းေရ-
အုတ္က်စ္ေက်ာ္ေအး မႏၱေလး၊ အင္ၾကင္းၾကာအံု ရတနာပံု ဆိုတဲ့အတုိင္း ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၂၁ ခုႏွစ္မွာ မင္းတုန္းမင္း တည္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးၿမဳိ႔ႀကီးဟာ မၾကာမီ လပိုင္း အတြင္းမွာပဲ အသက္၁၅ဝ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမယ္ လုပ္လိုက္တာနဲ႔ပဲ ေခါင္းထဲမွာ မန္းေတာင္လက္်ာ ယိုးဒယား လိုဟာကအစ ၿမဳိ႔မဆရာၿငိမ္းရဲ႔ 'နန္းၿမိ႔ဳေတာ္' သီခ်င္း၊ ဆရာလင္းေခးလုလင္ရဲ႔ 'မန္းရတနာပံုေနျပည္' သီခ်င္း စတဲ့ သီခ်င္းသံေတြကို ၾကားေယာင္ လာၿပီး မန္းရာျပည့္ပြဲေတာ္ႀကီးကိုလည္း ျပန္သတိရလာမိတယ္ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္၊ ရတနာပံု မႏၱေလးၿမဳိ႔ကို တည္တာ အႏွစ္တရာ တင္းတင္းျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ႀကီးကို ေျပာတာပါ။
တကယ္ေတာ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ဆိုတာဟာ အိမ္ေစာင့္အစိုးရလို႔ေခၚတဲ့ ဗမာျပည္ရဲ႔ ပထမဆံုး စစ္အစိုးရလက္ထက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထစအစိုးရ တက္လာမယ့္ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို မက်င္းပရေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ မႏၱေလးအႏွစ္တရာျပည့္ကို အေစာဆံုး စိတ္ဝင္စား၊ ေဖာ္ထုတ္သူဟာ ေ႐ႊကိုင္းသားလို႔ ကေလာင္နာမည္ယူထားတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတပဲဗ်။ သူက အေစာႀကီးကတည္းက ဒီကာလကို ႀကိဳတြက္ၿပီး မႏၱေလးဆိုတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ကိုလည္းျပဳစု၊ လူထုသတင္းစာကေနလည္း လံႈ႔ေဆာ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာႀကီးဦးသန္းထြန္းတို႔၊ ဦးေက်ာ္ရင္တို႔ မႏၱေလးကိုမေရာက္ၾကေသးဘူး။ ဆရာေတာ္က ဒီလို တင္လိုက္ေတာ့ ႐ွိေနတဲ့ ဆရာႀကီး ေ႐ႊျပည္ဦးဘတင္တို႔လို ျမန္မာပညာ႐ွိႀကီးေတြကလည္း ပါဝင္ၾက၊ တကၠသိုလ္ျမန္မာစာဌာနလိုဟာက သိုင္းဝိုင္းၾကနဲ႔ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက ဗမာျပည္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ မန္းရာျပည့္ပြဲေတာ္ဆိုတာႀကီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ တာပဲဗ်။ မႏၱေလးေတာင္ေျခမွာ၊ အဲဒီတုန္းက ဘာမွအသံုးမျပဳတဲ့၊ အခု တိရစၦာန္ဥယာဥ္ လုပ္ထားတဲ့ ကြက္လပ္ႀကီးမွာ ခြန္ႏွစ္ရက္၊ ခြန္ႏွစ္လီ က်င္းပတာ။ ဒိအယင္ကေတာ့ ဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ ရေသ့ႀကီး ဦးခႏၱီရဲ႔စ်ာပနပဲ က်င္းပဖူးတယ္။
ဒီပြဲေတာ္ႀကီး က်င္းပတယ္ဆိုေတာ့ မႏၱေလးသားေတြအဖို႔ ဂုဏ္ယူမဆံုး၊ ေမာ္မဆံုးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးမွာ အာဏာပိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ နမခ ေခၚ အေနာက္ေျမာက္တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ျမင္းဝန္မင္းဘုရားတည္၊ ျမင္းသား မ်ားေကာင္းမႈ ဆိုတာမ်ိဳး ႏွမ္းျဖဴးတာေပါ့ဗ်ာ။ ဖြင့္ပြဲမွာ တိုင္းမႉးက ဖြင့္လွစ္တယ္ ထင္ပါရဲ႔။ တကယ္လုပ္ၾကတာ၊ ပင္ပမ္းၾကတာကေတာ့ ၿမိဳ႔လူႀကီးေတြနဲ႔ ၿမဳိ႔လူထုေတြပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔ ပင္ပမ္းရက်ိဳး နပ္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္ထင္ပါရဲ႔၊ ပြဲႀကီး ၿပီးသြားေတာ့ အားလံုးပဲ ေက်နပ္ အားရ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပဲ ဒီအေၾကာင္းကိုမႏၱေလးသားေတြက ၿမိန္ေရယွက္ေရ ေျပာေလ့႐ွိၾကတယ္။ သူတို႔က လူတေယာက္ရဲ႔ အသက္အေၾကာင္းေျပာရင္ သူက မန္းရာျပည့္က်င္းပတဲ့ ႏွစ္မွာေမြးတာ၊ မန္းရာျပည့္ၿပီး ေနာက္တႏွစ္မွာ ေမြးတာ စသျဖင့္ ၫႊန္းတတ္ၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူနာမည္ေတာင္ ရာျပည့္လို႔ မွည့္သူေတြ မနည္းဘူး။
ေအာ္- မႏၱေလးဆိုတာကလည္း ဗမာျပည္သမိုင္းနဲ႔ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ သူ႔ထူးျခားခ်က္နဲ႔ သူ႐ွိေနတာကိုးဗ်။ ျမန္မာမႈရဲ႔ၿမိဳ႔ေတာ္၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႔ အခ်က္အျခာ၊ ဗမာျပည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႔ အဓိကရ ၿမဳိ႔ႀကီး စတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို လူေတြက ေပါ့ေပါ့ဆဆ ခ်ီးျမႇင့္ထားၾကတာမွ မဟုတ္တာကလား။ ဗမာတႏိုင္ငံလံုး သူ႔ကြၽန္ဘဝေရာက္ၿပီး ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ အၿခိမ္းေျခာက္ခံရခ်ိန္မွာ ဒီေနရာကေန ေတာင့္ေတာင့္ တင္းခံၿပီး "သူ႔ကြၽန္မခံ၊ မ်ိဳးမာန္မခ်၊ မက်သူ႔ေအာက္" ဆိုသလို အမ်ိဳးသား အလံကို လႊင့္ထူခဲ့တဲ့ၿမဳိ႔၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈေရး၊ ဘယ္ဖက္ကျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ယူစရာေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ၿမဳိ႔ႀကီးပါဗ်ာ။
အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီသမားေတြက ဗမာႏိုင္ငံရဲ႔ ၿမဳိ႔ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းပစ္ လိုက္တဲ့ ေနာက္မွာ မႏၱေလးဟာ သူမို႔လို႔ ဒီလို သူ႔ဂုဏ္သူ႔ျဒပ္နဲ႔ ေနႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ အိေျႏၵအျပည့္၊ တည္ၾကည္ဂုဏ္႐ွိစြာ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႔ႀကီး ဟာ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွရဲ႔ နံပါတ္တစ္ၿမဳိ႔ေတာ္လို႔ ဆိုရမေလာက္ တိုက္ေတြတာေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြ ပန္းၿခံေတြ၊ ေလယာဥ္ကြင္းေတြ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းေတြနဲ႔ ႀကီးက်ယ္လာခဲ့ေပမဲ့ မႏၱေလးကေတာ့ မႏၱေလးပဲလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ တသီးတျခား၊ ထူးထူးျခားျခား တည္႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နန္းေတာ္ေ႐ွ႔ဆရာတင္က သူ႔ရဲ႔ ေ႐ႊမိုးၫို သီခ်င္းထဲမွာ "ရန္ကုန္မွာ မျပတ္ေနပါတယ္၊ နတ္ျပည္ႀကီးလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔၊ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ့္ၿမဳိ႔ကိုယ္ေတာ့၊ လြမ္းေသးတယ္ ႐ိုး႐ိုးပဲဗ်ိဳ" လို႔ေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အခုေတာ့ ဒီ ၿမဳိ႔ႀကီး အႏွစ္၁၅ဝျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ကို နအဖစစ္ဗိုလ္မ်ားက ေပယ်ာလကံ ျပဳထားၾကေလရဲ႔ ကိုဟိုဒင္းေရ႔။ ဒီ လူေတြဟာ အတိတ္နဲ႔ သူတို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္၊ ေ႐ွ႔ကလူေတြျပဳစု ထူေထာင္ခဲ့တာေတြကို တန္ဖိုးမထား၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တသီးတျခား သမိုင္းတရပ္ ထူေထာင္ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆေနၾကေလသလား မသိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႔ "ေနျပည္ေတာ္" ကလြဲၿပီး တျခား ဘယ္ၿမဳိ႔ဘယ္႐ြာမွ ဂုဏ္မျပဳထိုက္၊ စာမဖြဲ႔ထိုက္လို႔ ယူဆေနၾကဟန္ တူပါရဲ႔ဗ်ာ။ သူတို႔အေနနဲ႔ (ၾကပ္ေျပးလို) ၿမဳိ႔ေတာ္တခုကို တည္ေဆာက္ လိုက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ ၿမဳိ႔ေတာ္မွာ ဂုဏ္ေတြျဒပ္ေတြ သူ႔အလိုလို ႐ွိသြားေရာလို႔ ထင္မွတ္ ေနၾကသလား မသိပါဘူး။ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ၿမဳိ႔ဆိုတာလည္း လူေတြလိုပဲ သမိုင္းကိုျဖတ္သန္း၊ စမ္းသပ္ခံၿပီးမွ ဂုဏ္တက္ၾက၊ ဂုဏ္တည္တံ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ မင္းေနျပည္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၿမဳိ႔ေတြမနည္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က မႏၱေလးလို အနီးဆံုးေခတ္ နယ္ခ်ဲ႔ ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္႐ွားမႈႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္မိသြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ၾကဘူးေလ။ ေ႐ွးေခတ္တုန္းက ပေဒသရာဇ္မင္းတပါးဟာ မင္းေနျပည္ကို ေျပာင္းတယ္ဆိုရင္ ေနျပည္ေတာ္အေဟာင္းကေန သူ႔ကို ျခားနားမွာစိုးလို႔ အဲဒီၿမဳိ႔ကို ဖ်က္ထားခဲ့ေလ့႐ွိၾကတယ္။ မႏၱေလးက်ေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ နန္းေတာ္၊ နန္းၿမဳိ႔႐ိုးစတာေတြက လူေတြကို ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ေနခဲ့တဲ့ ဘဝေတြ မေမ့ဖို႔ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွာ သတိေပးေနသလို ထီးထီးမားမား က်န္ေနခဲ့တာ။ ဒီလို တည္႐ွိေနတာေတြက ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းလို လူကို "ေၾသာ္- မန္းအပ်က္တြင္ျဖင့္၊ ၾကငွန္းမက္လိုက္ရပံုက၊ ပုခန္းထြက္တဲ့ၿပီး၊ အၾကမ္းဖက္ေရာ့မဟဲ့လို႔၊ ငမ္းငမ္းတက္ သေရယို ေအာင္၊ နန္းဆက္အေမြကိုလဲ မွန္းမိတဲ့ျပင္" ေရးေစခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ နအဖအစိုးရ လုပ္ေနတာနဲ႔ပဲ ေနာင္တခ်ိန္က်ေတာ့ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ သညာထဲမွာ သူတို႔ရဲ႔ ၾကပ္ေျပးၿမဳိ႔ေတာ္ဟာ ဗမာျပည္သားေတြကို သတ္ျဖတ္ညႇင္းဆဲဖို႔ အမိန္႔ေတြ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ၿမဳိ႔တၿမဳိ႔လို႔စြဲမွတ္သြားမယ့္ အလားအလာေတြ ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အေကာင္းဖက္က ျပန္စဥ္းစားရင္ နအဖစစ္အုပ္စုကို ေနာက္ဆံုးေခ်မံႈးႏိုင္တဲ့ ေနရာလို႔ ကမၺည္းတင္ႏိုင္တဲ့ ၿမဳိ႔မ်ားျဖစ္မလားေပါ့။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲမွာ ဝင္ေနတဲ့ ေမးခြန္းတခုက 'ဒီေန႔ကာလမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနျပည္ေတာ္ (ၾကပ္ေျပး)သား' လို႔ လက္မေထာင္ ဂုဏ္ယူတဲ့လူရယ္လို႔ ႐ွိမွ႐ွိရဲ႔လားဆိုတာပဲ။ တျခားၿမဳိ႔သားေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ၿမဳိ႔သားလို႔ ဂုဏ္ယူေလ့ ႐ွိၾကတယ္ မဟုတ္လားဗ်။
အာဏာ႐ွိတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ ၿမဳိ႔ေတာ္ဆိုတာကို ထင္သလို ဟိုေ႐ႊ႔ ဒီေျပာင္း လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ အဲဒီလို ေ႐ႊ႔ေလရာမွာ အဲဒီၿမဳိ႔ရဲ႔ ဝိဉာဥ္ကိုေတာ့ တပါတည္း သယ္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ၿမဳိ႔ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကေန ၾကပ္ေျပးဆီ ေျပာင္းသြားေပမယ့္ ရန္ကုန္ ၿမဳိ႔ႀကီးရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ ရန္ကုန္အေပၚ သံေယာဇဥ္နဲ႔ အေလးထားမႈ၊ ဒီ ၿမဳိ႔ႀကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူမႈ စတာ ေတြဟာ ေဟာဒီ ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးနဲ႔ သူ႔ေျခရင္းမွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္သားေတြ အဖို႔ေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ ရန္ကုန္ပါပဲ။ တကယ့္ကို မဟာရန္ကုန္ ျဖစ္ပါတယ္။
အလားတူပဲ၊ မႏၱေလးဟာလည္း မႏၱေလးပါပဲဗ်ာ။ မႏၱေလးသားေတြ ၿမဳိ႔ျပင္ေရာက္၊ တျပည္သားေတြ ျပည္တြင္းေရာက္၊ ဘယ္လိုပဲ ကေျပာင္းကျပန္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ စိန္ေဗဒါ၊ ၿမဳိ႔မၿငိမ္း၊ ေလဘာတီမျမရင္ စသူေတြရဲ႔ ရင္ထဲအသဲထဲက မႏၱေလးၿမဳိ႔ႀကီးဆိုတဲ့ အျဖစ္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမေျပာင္း လဲႏိုင္ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္တခုနဲ႔ တဝက္တိတိ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ ခ်စ္သဲ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ မႏၱေလးဟာ ေနာင္မွာလည္း ခ်စ္သဲျဖစ္ေနအုန္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေစာင့္ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြႀကီးရယ္။ ဘာမွမေဝးတဲ့ တခ်ိန္က်ရင္ မႏၱေလးသား ေတြဟာ ျပည္ေတာ္ဝင္ သီခ်င္းကို ၿမဳိင္ၿမဳိင္ဆိုတီးၾကၿပီး သူတို႔ၿမဳိ႔ကို သူတို႔ စိတ္ႀကဳိက္ တည္ေဆာက္ၾကအုန္းမွာပါ။
ဘယာေဘး ကြာေဝးၾကပါေစ။
ယာေတာကသာေျဗာ
အေ၀းကေပးစာတေစာင္
၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၅ ရက္။
ကိုဟိုဒင္းေရ-
အုတ္က်စ္ေက်ာ္ေအး မႏၱေလး၊ အင္ၾကင္းၾကာအံု ရတနာပံု ဆိုတဲ့အတုိင္း ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၂၁ ခုႏွစ္မွာ မင္းတုန္းမင္း တည္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးၿမဳိ႔ႀကီးဟာ မၾကာမီ လပိုင္း အတြင္းမွာပဲ အသက္၁၅ဝ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမယ္ လုပ္လိုက္တာနဲ႔ပဲ ေခါင္းထဲမွာ မန္းေတာင္လက္်ာ ယိုးဒယား လိုဟာကအစ ၿမဳိ႔မဆရာၿငိမ္းရဲ႔ 'နန္းၿမိ႔ဳေတာ္' သီခ်င္း၊ ဆရာလင္းေခးလုလင္ရဲ႔ 'မန္းရတနာပံုေနျပည္' သီခ်င္း စတဲ့ သီခ်င္းသံေတြကို ၾကားေယာင္ လာၿပီး မန္းရာျပည့္ပြဲေတာ္ႀကီးကိုလည္း ျပန္သတိရလာမိတယ္ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္၊ ရတနာပံု မႏၱေလးၿမဳိ႔ကို တည္တာ အႏွစ္တရာ တင္းတင္းျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ႀကီးကို ေျပာတာပါ။
တကယ္ေတာ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ဆိုတာဟာ အိမ္ေစာင့္အစိုးရလို႔ေခၚတဲ့ ဗမာျပည္ရဲ႔ ပထမဆံုး စစ္အစိုးရလက္ထက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထစအစိုးရ တက္လာမယ့္ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို မက်င္းပရေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ မႏၱေလးအႏွစ္တရာျပည့္ကို အေစာဆံုး စိတ္ဝင္စား၊ ေဖာ္ထုတ္သူဟာ ေ႐ႊကိုင္းသားလို႔ ကေလာင္နာမည္ယူထားတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတပဲဗ်။ သူက အေစာႀကီးကတည္းက ဒီကာလကို ႀကိဳတြက္ၿပီး မႏၱေလးဆိုတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ကိုလည္းျပဳစု၊ လူထုသတင္းစာကေနလည္း လံႈ႔ေဆာ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာႀကီးဦးသန္းထြန္းတို႔၊ ဦးေက်ာ္ရင္တို႔ မႏၱေလးကိုမေရာက္ၾကေသးဘူး။ ဆရာေတာ္က ဒီလို တင္လိုက္ေတာ့ ႐ွိေနတဲ့ ဆရာႀကီး ေ႐ႊျပည္ဦးဘတင္တို႔လို ျမန္မာပညာ႐ွိႀကီးေတြကလည္း ပါဝင္ၾက၊ တကၠသိုလ္ျမန္မာစာဌာနလိုဟာက သိုင္းဝိုင္းၾကနဲ႔ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက ဗမာျပည္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ မန္းရာျပည့္ပြဲေတာ္ဆိုတာႀကီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ တာပဲဗ်။ မႏၱေလးေတာင္ေျခမွာ၊ အဲဒီတုန္းက ဘာမွအသံုးမျပဳတဲ့၊ အခု တိရစၦာန္ဥယာဥ္ လုပ္ထားတဲ့ ကြက္လပ္ႀကီးမွာ ခြန္ႏွစ္ရက္၊ ခြန္ႏွစ္လီ က်င္းပတာ။ ဒိအယင္ကေတာ့ ဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ ရေသ့ႀကီး ဦးခႏၱီရဲ႔စ်ာပနပဲ က်င္းပဖူးတယ္။
ဒီပြဲေတာ္ႀကီး က်င္းပတယ္ဆိုေတာ့ မႏၱေလးသားေတြအဖို႔ ဂုဏ္ယူမဆံုး၊ ေမာ္မဆံုးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးမွာ အာဏာပိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ နမခ ေခၚ အေနာက္ေျမာက္တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ျမင္းဝန္မင္းဘုရားတည္၊ ျမင္းသား မ်ားေကာင္းမႈ ဆိုတာမ်ိဳး ႏွမ္းျဖဴးတာေပါ့ဗ်ာ။ ဖြင့္ပြဲမွာ တိုင္းမႉးက ဖြင့္လွစ္တယ္ ထင္ပါရဲ႔။ တကယ္လုပ္ၾကတာ၊ ပင္ပမ္းၾကတာကေတာ့ ၿမိဳ႔လူႀကီးေတြနဲ႔ ၿမဳိ႔လူထုေတြပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔ ပင္ပမ္းရက်ိဳး နပ္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္ထင္ပါရဲ႔၊ ပြဲႀကီး ၿပီးသြားေတာ့ အားလံုးပဲ ေက်နပ္ အားရ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပဲ ဒီအေၾကာင္းကိုမႏၱေလးသားေတြက ၿမိန္ေရယွက္ေရ ေျပာေလ့႐ွိၾကတယ္။ သူတို႔က လူတေယာက္ရဲ႔ အသက္အေၾကာင္းေျပာရင္ သူက မန္းရာျပည့္က်င္းပတဲ့ ႏွစ္မွာေမြးတာ၊ မန္းရာျပည့္ၿပီး ေနာက္တႏွစ္မွာ ေမြးတာ စသျဖင့္ ၫႊန္းတတ္ၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူနာမည္ေတာင္ ရာျပည့္လို႔ မွည့္သူေတြ မနည္းဘူး။
ေအာ္- မႏၱေလးဆိုတာကလည္း ဗမာျပည္သမိုင္းနဲ႔ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ သူ႔ထူးျခားခ်က္နဲ႔ သူ႐ွိေနတာကိုးဗ်။ ျမန္မာမႈရဲ႔ၿမိဳ႔ေတာ္၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႔ အခ်က္အျခာ၊ ဗမာျပည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႔ အဓိကရ ၿမဳိ႔ႀကီး စတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို လူေတြက ေပါ့ေပါ့ဆဆ ခ်ီးျမႇင့္ထားၾကတာမွ မဟုတ္တာကလား။ ဗမာတႏိုင္ငံလံုး သူ႔ကြၽန္ဘဝေရာက္ၿပီး ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ အၿခိမ္းေျခာက္ခံရခ်ိန္မွာ ဒီေနရာကေန ေတာင့္ေတာင့္ တင္းခံၿပီး "သူ႔ကြၽန္မခံ၊ မ်ိဳးမာန္မခ်၊ မက်သူ႔ေအာက္" ဆိုသလို အမ်ိဳးသား အလံကို လႊင့္ထူခဲ့တဲ့ၿမဳိ႔၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈေရး၊ ဘယ္ဖက္ကျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ယူစရာေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ၿမဳိ႔ႀကီးပါဗ်ာ။
အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီသမားေတြက ဗမာႏိုင္ငံရဲ႔ ၿမဳိ႔ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းပစ္ လိုက္တဲ့ ေနာက္မွာ မႏၱေလးဟာ သူမို႔လို႔ ဒီလို သူ႔ဂုဏ္သူ႔ျဒပ္နဲ႔ ေနႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ အိေျႏၵအျပည့္၊ တည္ၾကည္ဂုဏ္႐ွိစြာ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႔ႀကီး ဟာ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွရဲ႔ နံပါတ္တစ္ၿမဳိ႔ေတာ္လို႔ ဆိုရမေလာက္ တိုက္ေတြတာေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြ ပန္းၿခံေတြ၊ ေလယာဥ္ကြင္းေတြ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းေတြနဲ႔ ႀကီးက်ယ္လာခဲ့ေပမဲ့ မႏၱေလးကေတာ့ မႏၱေလးပဲလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ တသီးတျခား၊ ထူးထူးျခားျခား တည္႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နန္းေတာ္ေ႐ွ႔ဆရာတင္က သူ႔ရဲ႔ ေ႐ႊမိုးၫို သီခ်င္းထဲမွာ "ရန္ကုန္မွာ မျပတ္ေနပါတယ္၊ နတ္ျပည္ႀကီးလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔၊ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ့္ၿမဳိ႔ကိုယ္ေတာ့၊ လြမ္းေသးတယ္ ႐ိုး႐ိုးပဲဗ်ိဳ" လို႔ေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အခုေတာ့ ဒီ ၿမဳိ႔ႀကီး အႏွစ္၁၅ဝျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ကို နအဖစစ္ဗိုလ္မ်ားက ေပယ်ာလကံ ျပဳထားၾကေလရဲ႔ ကိုဟိုဒင္းေရ႔။ ဒီ လူေတြဟာ အတိတ္နဲ႔ သူတို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္၊ ေ႐ွ႔ကလူေတြျပဳစု ထူေထာင္ခဲ့တာေတြကို တန္ဖိုးမထား၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တသီးတျခား သမိုင္းတရပ္ ထူေထာင္ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆေနၾကေလသလား မသိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႔ "ေနျပည္ေတာ္" ကလြဲၿပီး တျခား ဘယ္ၿမဳိ႔ဘယ္႐ြာမွ ဂုဏ္မျပဳထိုက္၊ စာမဖြဲ႔ထိုက္လို႔ ယူဆေနၾကဟန္ တူပါရဲ႔ဗ်ာ။ သူတို႔အေနနဲ႔ (ၾကပ္ေျပးလို) ၿမဳိ႔ေတာ္တခုကို တည္ေဆာက္ လိုက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ ၿမဳိ႔ေတာ္မွာ ဂုဏ္ေတြျဒပ္ေတြ သူ႔အလိုလို ႐ွိသြားေရာလို႔ ထင္မွတ္ ေနၾကသလား မသိပါဘူး။ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ၿမဳိ႔ဆိုတာလည္း လူေတြလိုပဲ သမိုင္းကိုျဖတ္သန္း၊ စမ္းသပ္ခံၿပီးမွ ဂုဏ္တက္ၾက၊ ဂုဏ္တည္တံ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ မင္းေနျပည္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၿမဳိ႔ေတြမနည္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က မႏၱေလးလို အနီးဆံုးေခတ္ နယ္ခ်ဲ႔ ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္႐ွားမႈႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္မိသြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ၾကဘူးေလ။ ေ႐ွးေခတ္တုန္းက ပေဒသရာဇ္မင္းတပါးဟာ မင္းေနျပည္ကို ေျပာင္းတယ္ဆိုရင္ ေနျပည္ေတာ္အေဟာင္းကေန သူ႔ကို ျခားနားမွာစိုးလို႔ အဲဒီၿမဳိ႔ကို ဖ်က္ထားခဲ့ေလ့႐ွိၾကတယ္။ မႏၱေလးက်ေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ နန္းေတာ္၊ နန္းၿမဳိ႔႐ိုးစတာေတြက လူေတြကို ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ေနခဲ့တဲ့ ဘဝေတြ မေမ့ဖို႔ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွာ သတိေပးေနသလို ထီးထီးမားမား က်န္ေနခဲ့တာ။ ဒီလို တည္႐ွိေနတာေတြက ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းလို လူကို "ေၾသာ္- မန္းအပ်က္တြင္ျဖင့္၊ ၾကငွန္းမက္လိုက္ရပံုက၊ ပုခန္းထြက္တဲ့ၿပီး၊ အၾကမ္းဖက္ေရာ့မဟဲ့လို႔၊ ငမ္းငမ္းတက္ သေရယို ေအာင္၊ နန္းဆက္အေမြကိုလဲ မွန္းမိတဲ့ျပင္" ေရးေစခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ နအဖအစိုးရ လုပ္ေနတာနဲ႔ပဲ ေနာင္တခ်ိန္က်ေတာ့ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ သညာထဲမွာ သူတို႔ရဲ႔ ၾကပ္ေျပးၿမဳိ႔ေတာ္ဟာ ဗမာျပည္သားေတြကို သတ္ျဖတ္ညႇင္းဆဲဖို႔ အမိန္႔ေတြ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ၿမဳိ႔တၿမဳိ႔လို႔စြဲမွတ္သြားမယ့္ အလားအလာေတြ ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အေကာင္းဖက္က ျပန္စဥ္းစားရင္ နအဖစစ္အုပ္စုကို ေနာက္ဆံုးေခ်မံႈးႏိုင္တဲ့ ေနရာလို႔ ကမၺည္းတင္ႏိုင္တဲ့ ၿမဳိ႔မ်ားျဖစ္မလားေပါ့။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲမွာ ဝင္ေနတဲ့ ေမးခြန္းတခုက 'ဒီေန႔ကာလမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနျပည္ေတာ္ (ၾကပ္ေျပး)သား' လို႔ လက္မေထာင္ ဂုဏ္ယူတဲ့လူရယ္လို႔ ႐ွိမွ႐ွိရဲ႔လားဆိုတာပဲ။ တျခားၿမဳိ႔သားေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ၿမဳိ႔သားလို႔ ဂုဏ္ယူေလ့ ႐ွိၾကတယ္ မဟုတ္လားဗ်။
အာဏာ႐ွိတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ ၿမဳိ႔ေတာ္ဆိုတာကို ထင္သလို ဟိုေ႐ႊ႔ ဒီေျပာင္း လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ အဲဒီလို ေ႐ႊ႔ေလရာမွာ အဲဒီၿမဳိ႔ရဲ႔ ဝိဉာဥ္ကိုေတာ့ တပါတည္း သယ္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ၿမဳိ႔ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကေန ၾကပ္ေျပးဆီ ေျပာင္းသြားေပမယ့္ ရန္ကုန္ ၿမဳိ႔ႀကီးရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ ရန္ကုန္အေပၚ သံေယာဇဥ္နဲ႔ အေလးထားမႈ၊ ဒီ ၿမဳိ႔ႀကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူမႈ စတာ ေတြဟာ ေဟာဒီ ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးနဲ႔ သူ႔ေျခရင္းမွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္သားေတြ အဖို႔ေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ ရန္ကုန္ပါပဲ။ တကယ့္ကို မဟာရန္ကုန္ ျဖစ္ပါတယ္။
အလားတူပဲ၊ မႏၱေလးဟာလည္း မႏၱေလးပါပဲဗ်ာ။ မႏၱေလးသားေတြ ၿမဳိ႔ျပင္ေရာက္၊ တျပည္သားေတြ ျပည္တြင္းေရာက္၊ ဘယ္လိုပဲ ကေျပာင္းကျပန္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ စိန္ေဗဒါ၊ ၿမဳိ႔မၿငိမ္း၊ ေလဘာတီမျမရင္ စသူေတြရဲ႔ ရင္ထဲအသဲထဲက မႏၱေလးၿမဳိ႔ႀကီးဆိုတဲ့ အျဖစ္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမေျပာင္း လဲႏိုင္ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္တခုနဲ႔ တဝက္တိတိ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႔ ခ်စ္သဲ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ မႏၱေလးဟာ ေနာင္မွာလည္း ခ်စ္သဲျဖစ္ေနအုန္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေစာင့္ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြႀကီးရယ္။ ဘာမွမေဝးတဲ့ တခ်ိန္က်ရင္ မႏၱေလးသား ေတြဟာ ျပည္ေတာ္ဝင္ သီခ်င္းကို ၿမဳိင္ၿမဳိင္ဆိုတီးၾကၿပီး သူတို႔ၿမဳိ႔ကို သူတို႔ စိတ္ႀကဳိက္ တည္ေဆာက္ၾကအုန္းမွာပါ။
ဘယာေဘး ကြာေဝးၾကပါေစ။
ယာေတာကသာေျဗာ
အေ၀းကေပးစာတေစာင္
Monday, March 2, 2009
ပ်က္ယြင္းခဲ့ရတဲ့ ကတိစကားတခု
ေရးသူ- ေအာင္ၿမိဳင္
မင္းမွာသစၥာ လူမွာကတိဆိုတဲ့စကားကို ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကားသိမွတ္သားခဲ့ ရတယ္။ အသက္အ႐ြယ္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ၾကားသိခဲ့ရတဲ့ ဒီစကားဟာ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးမွာ သံမိႈနဲ႔ စြဲထားသလို ႐ွိေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) တိုင္ခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ တဦးခ်င္းခံစားခ်က္အရ ဒီစကားဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ရာသက္ပန္ သိစိတ္အေႏြးထည္ႀကီးတထည္လိုေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္ေပးထားတဲ့ ကတိစကားအတိုင္း တဖက္သားကို အသိ႐ွိ႐ွိ၊ ေစတနာပါပါနဲ႔ ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးၿပီးတဲ့ အခါတိုင္း ရင္နဲ႔အျပည့္ ေက်နပ္ရတယ္။ ပီတိျဖစ္ရတယ္။ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ၊ ႏွလံုးအိမ္ပါမက်န္ ေက်နပ္ပီတိေတြနဲ႔ အေႏြးထည္ႀကီးလို႔ တင္စားအသိအမွတ္ျပဳရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေႏြးထည္ဆိုတာကလည္း လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မွ ထုတ္သံုး၊ ထုတ္၀တ္ရတယ္ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကတိစကားကို ေနရာတိုင္း၊ လူတိုင္းကို မေပးဘူး။ ကိုယ္ေဆာင္႐ြက္ မေပးႏိုင္တဲ့ ကိစၥကိုလည္း လုပ္ေပးမယ္လို႔ ကတိမေပးဘူး။ ေပးၿပီးလို႔ ကိုယ့္ဘက္က အဲဒီကတိအတိုင္း မလိုက္ႏိုင္ရင္ အေတာ့္ကို မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီလို မ်က္ႏွာပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္တခုကို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ တႀကိမ္ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ တႀကိမ္ဆို ဆိုသေလာက္ပါပဲ။ မ်က္ႏွာပ်က္ရတယ္ဆိုတာထက္ ပိုၿပီး အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနရတာ ခုထိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္နဲ႔ခႏၶာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမဲ့ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္တိုင္ေအာင္ တသသ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမယ့္ ခံစားခ်က္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပါ႐ွိေနေတာ့မွာ အမွန္ပါပဲ။
(၂)
ႏို၀င္ဘာလဆန္းပိုင္း ရက္တရက္မွာ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းတိုက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ပိေတာက္ပြင့္သစ္ကေန ေစာင့္ေနမယ္လို႔ ဖုန္းဆက္လို႔ သူတို႔ကို သြားေတြ႔ရင္း ေရာက္တာပါ။ ပိေတာက္ပြင့္သစ္တိုက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္အပါအ၀င္ ဂီတပညာ႐ွင္တဦးနဲ႔ ပိေတာက္ပြင့္သစ္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ကိုစိမ္းနီတို႔ စကားလက္ဆံု က်ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔စကား၀ိုင္းထဲကို စီးေမ်ာ သြားခဲ့တယ္။ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းအေၾကာင္း ေရာက္သြားတဲ့အခါ "ေ႐ွ႔လမွာ ဆရာျမသန္းတင့္ အမွတ္တရထုတ္မယ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း ေရးေပးပါ" လို႔ ကိုစိမ္းနီက ေျပာလာ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေရးေပးမယ္လို႔ ဆိုလိုက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္တာျဖစ္လို႔ ကတိေပးလိုက္တာ ျဖစ္တယ္။ ဆက္ၿပီးေထြရာေလးပါး ေျပာဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဘက္ရည္ တိုက္ခိုင္းတယ္။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႔ထဲ အလုပ္လာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လမ္းစရိတ္ (၁၀၀၀ိ/-) ခြင့္ျပဳတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မိသားစု ၀င္ေငြထဲက တေန႔တာ ခြင့္ျပဳစရိတ္။ ကၽြန္ေတာ္က လိႈင္သာယာမွာေနေတာ့ အသြားအျပန္ ကားခက ငါးရာ၊ ေျခာက္ရာ႐ွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႔တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက အကုန္က်ခံ ေကၽြးေမြးခဲ့တာကလည္း အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းမေနာပါပဲ။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကျပန္ၿပီး တလွည့္ဧည့္ခံခ်င္ေနတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ရပါ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း အၾကံထုတ္လိုက္တယ္။
"ကိုစိမ္းနီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးအတြက္ စာမူခ ႀကိဳထုတ္ေပးဗ်ာ။ သူတို႔ကို လက္ဘက္ရည္ တိုက္မလို႔"
"ဟိုက္.... ေဆာင္းပါးက ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိေသးဘဲ စာမူခ ႀကိဳထုတ္ေနတဲ့လူ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေနၿပီဗ်ိဳ႔...."
အားလံုးက ၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္။ အရယ္အေမာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းသာ သိတဲ့ သံေယာဇဥ္ေ႐ြးမ်ဥ္ေတြ ယက္ေဖာက္ေနတယ္။ ကိုစိမ္းနီက ေျပာေျပာဆိုဆို စာမူခႀကိဳထုတ္ေပးလို႔ အဆင္ေျပသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ေရးေပးရမယ့္ စာမူအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းမွာ စဥ္းစားထားတာ မ႐ွိေသးဘူး။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေနာက္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြင္းမွာ ရင္က်ိဳးရတဲ့ အျဖစ္ၾကံဳခဲ့ရလို႔ ပိေတာက္ပြင့္သစ္အတြက္ စာမူကိစၥ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကေန ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့ ရျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု ကမၻာေလးအတြင္း ေတာက္ေလာင္တဲ့ မီးၿငိမ္းေအးသြားတဲ့ အခါမွ ဒီစာမူကိစၥ ေခါင္းထဲ ျပန္ေပၚလာတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးဟာ ကိုစိမ္းနီကို ေပးထားခဲ့တဲ့ ကတိစကားအတြက္ ေဆာင္းပါး။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေဖာ္ မသူေတာ္တပါး လုပ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀မွာ ေပးခဲ့တဲ့ ကတိအတိုင္း လုပ္ေပးခဲ့ဖူးတာေတြ အနတဂၢမ ႐ွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္က ပင္စင္ေပးလိုက္ၿပီးေပမယ့္ ပင္စင္လစာ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ ေလာက္ထိ မရေသးဘဲ ႐ွိေနတဲ့ တာခ်ီလိတ္က က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းတေယာက္နဲ႔ က်ိဳင္းတံုက ေက်ာင္းဆရာတေယာက္ကို ပင္စင္လစာေငြေတြ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ တပံုတေခါင္းႀကီး ျပန္ရသြားေအာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ကူညီခဲ့ဖူးတယ္။ မဆလလက္ထက္ လက္သင့္ရာ နီးစပ္ရာ ခ်ထားေနထိုင္ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ (LBG အခန္း) ႏိုင္ငံျခားသားျပန္ အိမ္ခန္းကို ပိုင္႐ွင္ျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြလက္ထံ ျပန္ေရာက္ေအာင္ အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ကပဲ ကူညီေဆာင္႐ြက္ ေပးခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာၿပီးရင္ လုပ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ အခုလည္း ကိုစိမ္းနီကို ေပးထားတဲ့ ကတိစကားကို ဒီေဆာင္းပါးနဲ႔ တည္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္.......
(၃)
ဒီ ဒါေပမယ့္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတဲ့ ဒါေပမယ့္။ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္ကတိပ်က္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကတိပ်က္ခဲ့ရလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုသား၊ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္မွာ ေသြးမတိတ္တဲ့ ဒဏ္ရာတခုလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ေတြးမိတိုင္းလည္း စိတ္မေကာင္းခ်င္း ျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းသလို ခံစားေနရတယ္။ ဒီလိုပါ။
၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦးရက္တရက္ နံနက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ဆရာဦးျမသန္းတင့္အိမ္ကို ေရာက္တယ္။ အဲဒီကာလမွာ ဆရာတို႔ မိသားစုက ေဆာက္ၿပီးစတိုက္အိမ္ေပၚကို မတက္ေသးဘူး။ တိုက္ရဲ႔ ေျခရင္းလား ေခါင္းရင္းလား မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္အေဟာင္းေလးမွာဘဲ ေနၾကတယ္။ အဲဒီကို ကၽြန္ေတာ္ ယခင္က သံုးေခါက္ေလာက္ေရာက္ဖူးခဲ့လို႔ မွတ္မိေနတယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္သြားတဲ့အခါ ဆရာကေတာ္နဲ႔ တန္းေတြ႔တယ္။ "ဆရာဦးျမသန္းတင့္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေအာင္ခင္ပါ" လို႔ ဆရာကေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။
"ေအာ္ မင္းတို႔ဆရာက ဟိုဘက္အိမ္မွာ စာေရးေနတယ္ကြဲ႔။ သြားေတာ့ေျပာေပးမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့"
ဟုတ္ကဲ့ လို႔သာ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလြန္အားနာသြားတယ္။ ဆရာက မနက္တိုင္း လမ္းေလွ်ာက္အျပန္မွာ စာေရးေလ့႐ွိတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိထားရက္နဲ႔၊ အဲဒါကို သတိေမ့ေလ်ာ့ၿပီး လာခဲ့မိေနၿပီ။ ဆရာကေတာ့္ကို တားဖို႔ အခ်ိန္မမွီေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အားနာနာနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ပထမဆံုး ဆရာ့ရဲ႔ ကိုင္းအနက္မ်က္မွန္က အလင္းျပန္ခ်က္ တခု ၀င့္ကနဲ ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့၊ 'ကိုေအာင္ခင္တို႔ပါလား၊ မေရာက္လာတာၾကာၿပီပဲ' လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ ဆရာ့အသံ ခပ္႐ွ႐ွ၊ ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနီး႐ွိ ခံုတလံုးမွာ ဆရာ၀င္ထိုင္တယ္။ ဆရာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တနာရီေက်ာ္ေလာက္ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ စကားေျပာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ဆရာေျပာသမွ် နီးနီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေလးတစား နားေထာင္ခဲ့တာကို ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ခါနီးမွာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္။
"ခင္ဗ်ား အခု ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ႐ံုးမွာ လုပ္ေသးလား"
"အလုပ္ထြက္လိုက္တာ ၾကာၿပီဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အခု က်ိဳင္းတံု၊ တာခ်ီလိတ္ဘက္ သြားၿပီး နယ္ျခားကုန္ကူးေနတယ္။ အဲဒီကကုန္ေတြ ရန္ကုန္ကို သယ္ၿပီး ေရာင္းတယ္"
"ဘာနဲ႔သြားၿပီး၊ ဘာနဲ႔ ျပန္လဲ"
"တခါတေလ ေလယာဥ္နဲ႔၊ တခါတေလ ယာဥ္တန္းနဲ႔"
ဆရာ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ဒီလို ကုန္ကူးၿပီး ဘ၀ ၀မ္းေၾကာင္းတာရဲ႔ ဇစ္ျမစ္နဲ႔ အခင္းအက်င္းကို စာေရးဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္၀င္စား၊ ခံစားရလို႔လည္း 'ဓါးေတာင္' နဲ႔ 'မာယာဘံု' ၀တၳဳေတြကို ဆရာေရးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ 'ဓါးေတာင္' မွာက စက္ေလွနဲ႔ လႈပ္႐ွားတဲ့ ေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာင္း။ 'မာယာဘံု' က်ေတာ့ ကေလး-တမူး ေမွာင္ခိုလမ္း။ ကၽြန္ေတာ္သြားေန တာက တာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတံု ေမွာင္ခို လမ္းေၾကာ။ ဒီလမ္းေၾကာကို ဆရာ စိတ္ကူး၀တၳဳ အတြက္ ဆရာစိတ္၀င္စားတာ ျဖစ္မယ္။
"ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔လိုက္ၿပီး ကုန္ၾကမ္း႐ွာခ်င္တယ္၊ ေလယာဥ္နဲ႔ေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူး၊ ယာဥ္တန္းနဲ႔သြားမယ္။ အသြားအျပန္ အေခါက္က်ရင္....ေျပာ"
"ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္ဆရာ..."
ကၽြန္ေတာ္က ဆရာေရးမယ့္ "တာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတံုေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာ ဗဟိုျပဳ၀တၳဳ" ကို ဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဟုတ္ကဲ့ လုပ္မိခဲ့တယ္။ ေနာက္တခုက 'လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ' ေရးတုန္းက က်ိဳင္းတံုအေၾကာင္းကို သိတဲ့လူဆီ ေမးၿပီး ေရးခဲ့တာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပဖူးထားတာ ႐ွိတယ္။ ဆရာသာ ဒီဘက္လမ္းေၾကာကို လက္ေတြ႔ လိုက္ခဲ့ရင္ "လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ" "ဓားေတာင္" နဲ႔ "မာယာဘံု" ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳေကာင္းေကာင္း တပုဒ္ ထြက္ေလမလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္လည္း 'ဟုတ္ကဲ့' မိတာ ျဖစ္တယ္။
ဆရာ့အိမ္က ျပန္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းက်မွ ျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ဆရာ့အသက္အ႐ြယ္၊ ဆရာ့က်န္းမာေရးနဲ႔ ဒီလမ္းေၾကာင္း။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ့မလား။ ခရီးကလည္း ေ၀းလြန္းတယ္။ ကားလမ္းက ေတာထဲေတာင္ထဲ၊ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္း။ လမ္းေၾကာတေလွ်ာက္က လည္း ႐ွစ္ဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္မေကာင္း။ တခ်ိဳ႔ေနရာမွာ ကားေပၚကဆင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ ရတယ္။ တခါတေလ လူသူမနီးတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မဲေနရာမွာ သံုးညေလာက္ အိပ္ရတယ္။ လံုျခံဳမႈကလည္း မ႐ွိသေလာက္။ ေအးကလည္းေအး။ ငွက္ဖ်ားကလည္း ရင္၀နားကပ္ေနတဲ့ ေဒသ။ ဘုရား... ဘုရား။ ဆရာ့ကို ဒီခရီးေခၚသြားလို႔ ေတာ္ပါ့မလား။ ဆရာ့အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေတြးပူမိခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔၊ ဆရာနဲ႔ ျပန္မဆံုျဖစ္တာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ၾကာသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီကာလအတြင္း ဘ၀ၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းက ကၽြန္ေတာ္အေပၚကို စေနၿဂိဳဟ္ဆိုး က်ေရာက္လိုက္တာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ကေန ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ အလယ္ပိုင္း အထိပါပဲ။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ဆရာဆံုးသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားခဲ့ရေသးတယ္။ တာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတံု ေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာေပၚက လုပ္စားကိုင္ စားရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႔ ဘ၀ကို ၀တၳဳအႏုပညာနဲ႔ သ႐ုပ္ေဖာ္ခ်ယ္မႈန္းျပခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆရာ့ကို တခ်ိန္ေစာၿပီး ေခၚသြားခဲ့တဲ့ သဘာ၀မိခင္ရဲ႔ လက္တြင္းကေန ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လုယူခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပါက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လွ်ိဳ႕ ၀ွက္ေမွာင္ခိုလမ္းခရီးမွာ မတ္ေစာက္ေစာက္ ေတာင္ေလးလံုးဆယ္ၾကား ပိတ္မိေနခဲ့တယ္။
ဆရာ့ကို ေပးခဲ့မိတဲ့ကတိ တကယ္ပင္ ေရစံုေမ်ာ ပ်က္ယြင္းသြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီကိစၥအတြက္ အျပစ္တခုလို ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရတယ္။ ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆရာ့၀တၳဳဆိုရင္ တ႐ႈိက္မတ္မတ္ ဖတ္ခ်င္ၾကတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ အေထာင္အေသာင္း ႐ွိတယ္မဟုတ္လား။ ငံျပာရည္တပုလင္း၊ ငါးပိတပိႆာ၊ ဆန္တျပည္ ၿမိဳ႔နယ္ေက်ာ္သယ္ လာတဲ့ မ႐ွိဆင္းရဲသားအေပၚ ေမွာင္ခိုလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ေစာင္ကို ေဖာ္ၾကဴးမယ့္ သ႐ုပ္ေဖာ္၀တၳဳတပုဒ္ ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။
ေအာင္ၿမိဳင္။
{ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ အမွတ္ ၂၂၊ ဇန္န၀ါရီ။ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကတိစကားကို ေနရာတိုင္း၊ လူတိုင္းကို မေပးဘူး။ ကိုယ္ေဆာင္႐ြက္ မေပးႏိုင္တဲ့ ကိစၥကိုလည္း လုပ္ေပးမယ္လို႔ ကတိမေပးဘူး။ ေပးၿပီးလို႔ ကိုယ့္ဘက္က အဲဒီကတိအတိုင္း မလိုက္ႏိုင္ရင္ အေတာ့္ကို မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီလို မ်က္ႏွာပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္တခုကို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ တႀကိမ္ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ တႀကိမ္ဆို ဆိုသေလာက္ပါပဲ။ မ်က္ႏွာပ်က္ရတယ္ဆိုတာထက္ ပိုၿပီး အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနရတာ ခုထိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္နဲ႔ခႏၶာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမဲ့ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္တိုင္ေအာင္ တသသ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမယ့္ ခံစားခ်က္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပါ႐ွိေနေတာ့မွာ အမွန္ပါပဲ။
(၂)
ႏို၀င္ဘာလဆန္းပိုင္း ရက္တရက္မွာ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းတိုက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ပိေတာက္ပြင့္သစ္ကေန ေစာင့္ေနမယ္လို႔ ဖုန္းဆက္လို႔ သူတို႔ကို သြားေတြ႔ရင္း ေရာက္တာပါ။ ပိေတာက္ပြင့္သစ္တိုက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္အပါအ၀င္ ဂီတပညာ႐ွင္တဦးနဲ႔ ပိေတာက္ပြင့္သစ္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ကိုစိမ္းနီတို႔ စကားလက္ဆံု က်ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔စကား၀ိုင္းထဲကို စီးေမ်ာ သြားခဲ့တယ္။ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းအေၾကာင္း ေရာက္သြားတဲ့အခါ "ေ႐ွ႔လမွာ ဆရာျမသန္းတင့္ အမွတ္တရထုတ္မယ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း ေရးေပးပါ" လို႔ ကိုစိမ္းနီက ေျပာလာ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေရးေပးမယ္လို႔ ဆိုလိုက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္တာျဖစ္လို႔ ကတိေပးလိုက္တာ ျဖစ္တယ္။ ဆက္ၿပီးေထြရာေလးပါး ေျပာဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဘက္ရည္ တိုက္ခိုင္းတယ္။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႔ထဲ အလုပ္လာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လမ္းစရိတ္ (၁၀၀၀ိ/-) ခြင့္ျပဳတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မိသားစု ၀င္ေငြထဲက တေန႔တာ ခြင့္ျပဳစရိတ္။ ကၽြန္ေတာ္က လိႈင္သာယာမွာေနေတာ့ အသြားအျပန္ ကားခက ငါးရာ၊ ေျခာက္ရာ႐ွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႔တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက အကုန္က်ခံ ေကၽြးေမြးခဲ့တာကလည္း အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းမေနာပါပဲ။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကျပန္ၿပီး တလွည့္ဧည့္ခံခ်င္ေနတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ရပါ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း အၾကံထုတ္လိုက္တယ္။
"ကိုစိမ္းနီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးအတြက္ စာမူခ ႀကိဳထုတ္ေပးဗ်ာ။ သူတို႔ကို လက္ဘက္ရည္ တိုက္မလို႔"
"ဟိုက္.... ေဆာင္းပါးက ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိေသးဘဲ စာမူခ ႀကိဳထုတ္ေနတဲ့လူ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေနၿပီဗ်ိဳ႔...."
အားလံုးက ၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္။ အရယ္အေမာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းသာ သိတဲ့ သံေယာဇဥ္ေ႐ြးမ်ဥ္ေတြ ယက္ေဖာက္ေနတယ္။ ကိုစိမ္းနီက ေျပာေျပာဆိုဆို စာမူခႀကိဳထုတ္ေပးလို႔ အဆင္ေျပသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ေရးေပးရမယ့္ စာမူအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းမွာ စဥ္းစားထားတာ မ႐ွိေသးဘူး။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေနာက္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြင္းမွာ ရင္က်ိဳးရတဲ့ အျဖစ္ၾကံဳခဲ့ရလို႔ ပိေတာက္ပြင့္သစ္အတြက္ စာမူကိစၥ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကေန ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့ ရျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု ကမၻာေလးအတြင္း ေတာက္ေလာင္တဲ့ မီးၿငိမ္းေအးသြားတဲ့ အခါမွ ဒီစာမူကိစၥ ေခါင္းထဲ ျပန္ေပၚလာတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးဟာ ကိုစိမ္းနီကို ေပးထားခဲ့တဲ့ ကတိစကားအတြက္ ေဆာင္းပါး။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေဖာ္ မသူေတာ္တပါး လုပ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀မွာ ေပးခဲ့တဲ့ ကတိအတိုင္း လုပ္ေပးခဲ့ဖူးတာေတြ အနတဂၢမ ႐ွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္က ပင္စင္ေပးလိုက္ၿပီးေပမယ့္ ပင္စင္လစာ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ ေလာက္ထိ မရေသးဘဲ ႐ွိေနတဲ့ တာခ်ီလိတ္က က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းတေယာက္နဲ႔ က်ိဳင္းတံုက ေက်ာင္းဆရာတေယာက္ကို ပင္စင္လစာေငြေတြ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ တပံုတေခါင္းႀကီး ျပန္ရသြားေအာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ကူညီခဲ့ဖူးတယ္။ မဆလလက္ထက္ လက္သင့္ရာ နီးစပ္ရာ ခ်ထားေနထိုင္ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ (LBG အခန္း) ႏိုင္ငံျခားသားျပန္ အိမ္ခန္းကို ပိုင္႐ွင္ျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြလက္ထံ ျပန္ေရာက္ေအာင္ အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ကပဲ ကူညီေဆာင္႐ြက္ ေပးခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာၿပီးရင္ လုပ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ အခုလည္း ကိုစိမ္းနီကို ေပးထားတဲ့ ကတိစကားကို ဒီေဆာင္းပါးနဲ႔ တည္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္.......
(၃)
ဒီ ဒါေပမယ့္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတဲ့ ဒါေပမယ့္။ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္ကတိပ်က္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကတိပ်က္ခဲ့ရလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုသား၊ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္မွာ ေသြးမတိတ္တဲ့ ဒဏ္ရာတခုလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ေတြးမိတိုင္းလည္း စိတ္မေကာင္းခ်င္း ျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းသလို ခံစားေနရတယ္။ ဒီလိုပါ။
၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦးရက္တရက္ နံနက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ဆရာဦးျမသန္းတင့္အိမ္ကို ေရာက္တယ္။ အဲဒီကာလမွာ ဆရာတို႔ မိသားစုက ေဆာက္ၿပီးစတိုက္အိမ္ေပၚကို မတက္ေသးဘူး။ တိုက္ရဲ႔ ေျခရင္းလား ေခါင္းရင္းလား မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္အေဟာင္းေလးမွာဘဲ ေနၾကတယ္။ အဲဒီကို ကၽြန္ေတာ္ ယခင္က သံုးေခါက္ေလာက္ေရာက္ဖူးခဲ့လို႔ မွတ္မိေနတယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္သြားတဲ့အခါ ဆရာကေတာ္နဲ႔ တန္းေတြ႔တယ္။ "ဆရာဦးျမသန္းတင့္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေအာင္ခင္ပါ" လို႔ ဆရာကေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။
"ေအာ္ မင္းတို႔ဆရာက ဟိုဘက္အိမ္မွာ စာေရးေနတယ္ကြဲ႔။ သြားေတာ့ေျပာေပးမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့"
ဟုတ္ကဲ့ လို႔သာ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလြန္အားနာသြားတယ္။ ဆရာက မနက္တိုင္း လမ္းေလွ်ာက္အျပန္မွာ စာေရးေလ့႐ွိတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိထားရက္နဲ႔၊ အဲဒါကို သတိေမ့ေလ်ာ့ၿပီး လာခဲ့မိေနၿပီ။ ဆရာကေတာ့္ကို တားဖို႔ အခ်ိန္မမွီေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အားနာနာနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ပထမဆံုး ဆရာ့ရဲ႔ ကိုင္းအနက္မ်က္မွန္က အလင္းျပန္ခ်က္ တခု ၀င့္ကနဲ ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့၊ 'ကိုေအာင္ခင္တို႔ပါလား၊ မေရာက္လာတာၾကာၿပီပဲ' လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ ဆရာ့အသံ ခပ္႐ွ႐ွ၊ ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနီး႐ွိ ခံုတလံုးမွာ ဆရာ၀င္ထိုင္တယ္။ ဆရာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တနာရီေက်ာ္ေလာက္ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ စကားေျပာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ဆရာေျပာသမွ် နီးနီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေလးတစား နားေထာင္ခဲ့တာကို ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ခါနီးမွာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္။
"ခင္ဗ်ား အခု ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ႐ံုးမွာ လုပ္ေသးလား"
"အလုပ္ထြက္လိုက္တာ ၾကာၿပီဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အခု က်ိဳင္းတံု၊ တာခ်ီလိတ္ဘက္ သြားၿပီး နယ္ျခားကုန္ကူးေနတယ္။ အဲဒီကကုန္ေတြ ရန္ကုန္ကို သယ္ၿပီး ေရာင္းတယ္"
"ဘာနဲ႔သြားၿပီး၊ ဘာနဲ႔ ျပန္လဲ"
"တခါတေလ ေလယာဥ္နဲ႔၊ တခါတေလ ယာဥ္တန္းနဲ႔"
ဆရာ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ဒီလို ကုန္ကူးၿပီး ဘ၀ ၀မ္းေၾကာင္းတာရဲ႔ ဇစ္ျမစ္နဲ႔ အခင္းအက်င္းကို စာေရးဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္၀င္စား၊ ခံစားရလို႔လည္း 'ဓါးေတာင္' နဲ႔ 'မာယာဘံု' ၀တၳဳေတြကို ဆရာေရးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ 'ဓါးေတာင္' မွာက စက္ေလွနဲ႔ လႈပ္႐ွားတဲ့ ေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာင္း။ 'မာယာဘံု' က်ေတာ့ ကေလး-တမူး ေမွာင္ခိုလမ္း။ ကၽြန္ေတာ္သြားေန တာက တာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတံု ေမွာင္ခို လမ္းေၾကာ။ ဒီလမ္းေၾကာကို ဆရာ စိတ္ကူး၀တၳဳ အတြက္ ဆရာစိတ္၀င္စားတာ ျဖစ္မယ္။
"ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔လိုက္ၿပီး ကုန္ၾကမ္း႐ွာခ်င္တယ္၊ ေလယာဥ္နဲ႔ေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူး၊ ယာဥ္တန္းနဲ႔သြားမယ္။ အသြားအျပန္ အေခါက္က်ရင္....ေျပာ"
"ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္ဆရာ..."
ကၽြန္ေတာ္က ဆရာေရးမယ့္ "တာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတံုေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာ ဗဟိုျပဳ၀တၳဳ" ကို ဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဟုတ္ကဲ့ လုပ္မိခဲ့တယ္။ ေနာက္တခုက 'လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ' ေရးတုန္းက က်ိဳင္းတံုအေၾကာင္းကို သိတဲ့လူဆီ ေမးၿပီး ေရးခဲ့တာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပဖူးထားတာ ႐ွိတယ္။ ဆရာသာ ဒီဘက္လမ္းေၾကာကို လက္ေတြ႔ လိုက္ခဲ့ရင္ "လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ" "ဓားေတာင္" နဲ႔ "မာယာဘံု" ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳေကာင္းေကာင္း တပုဒ္ ထြက္ေလမလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္လည္း 'ဟုတ္ကဲ့' မိတာ ျဖစ္တယ္။
ဆရာ့အိမ္က ျပန္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းက်မွ ျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ဆရာ့အသက္အ႐ြယ္၊ ဆရာ့က်န္းမာေရးနဲ႔ ဒီလမ္းေၾကာင္း။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ့မလား။ ခရီးကလည္း ေ၀းလြန္းတယ္။ ကားလမ္းက ေတာထဲေတာင္ထဲ၊ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္း။ လမ္းေၾကာတေလွ်ာက္က လည္း ႐ွစ္ဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္မေကာင္း။ တခ်ိဳ႔ေနရာမွာ ကားေပၚကဆင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ ရတယ္။ တခါတေလ လူသူမနီးတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မဲေနရာမွာ သံုးညေလာက္ အိပ္ရတယ္။ လံုျခံဳမႈကလည္း မ႐ွိသေလာက္။ ေအးကလည္းေအး။ ငွက္ဖ်ားကလည္း ရင္၀နားကပ္ေနတဲ့ ေဒသ။ ဘုရား... ဘုရား။ ဆရာ့ကို ဒီခရီးေခၚသြားလို႔ ေတာ္ပါ့မလား။ ဆရာ့အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေတြးပူမိခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔၊ ဆရာနဲ႔ ျပန္မဆံုျဖစ္တာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ၾကာသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီကာလအတြင္း ဘ၀ၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းက ကၽြန္ေတာ္အေပၚကို စေနၿဂိဳဟ္ဆိုး က်ေရာက္လိုက္တာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ကေန ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ အလယ္ပိုင္း အထိပါပဲ။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ဆရာဆံုးသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားခဲ့ရေသးတယ္။ တာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတံု ေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာေပၚက လုပ္စားကိုင္ စားရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႔ ဘ၀ကို ၀တၳဳအႏုပညာနဲ႔ သ႐ုပ္ေဖာ္ခ်ယ္မႈန္းျပခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆရာ့ကို တခ်ိန္ေစာၿပီး ေခၚသြားခဲ့တဲ့ သဘာ၀မိခင္ရဲ႔ လက္တြင္းကေန ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လုယူခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပါက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လွ်ိဳ႕ ၀ွက္ေမွာင္ခိုလမ္းခရီးမွာ မတ္ေစာက္ေစာက္ ေတာင္ေလးလံုးဆယ္ၾကား ပိတ္မိေနခဲ့တယ္။
ဆရာ့ကို ေပးခဲ့မိတဲ့ကတိ တကယ္ပင္ ေရစံုေမ်ာ ပ်က္ယြင္းသြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီကိစၥအတြက္ အျပစ္တခုလို ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရတယ္။ ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆရာ့၀တၳဳဆိုရင္ တ႐ႈိက္မတ္မတ္ ဖတ္ခ်င္ၾကတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ အေထာင္အေသာင္း ႐ွိတယ္မဟုတ္လား။ ငံျပာရည္တပုလင္း၊ ငါးပိတပိႆာ၊ ဆန္တျပည္ ၿမိဳ႔နယ္ေက်ာ္သယ္ လာတဲ့ မ႐ွိဆင္းရဲသားအေပၚ ေမွာင္ခိုလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ေစာင္ကို ေဖာ္ၾကဴးမယ့္ သ႐ုပ္ေဖာ္၀တၳဳတပုဒ္ ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။
ေအာင္ၿမိဳင္။
{ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ အမွတ္ ၂၂၊ ဇန္န၀ါရီ။ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Sunday, March 1, 2009
ခြပ္ေဒါင္းသို႔ပန္ၾကားခ်က္
ေရးသူ-တင္မိုး
(၁)
မင္းသားႀကီး မလုပ္ရရင္
ပတ္မႀကီး ထိုးေဖာက္မယ္ဆိုတဲ့
ညစ္က်ယ္က်ယ္ လူစားေတြ
တို႔ျပည္မွာ အမ်ားသားကလား
ဟိုနားမွာေတြ႔ သည္နားမွာေတြ႔
ဟိုေကြ႔မွာႀကံဳ သည္ေကြ႔မွာႀကံဳ
တပံုတပင္ႀကီးပါကလား၊
ေခါင္းေဆာင္က တရာႏွစ္ရာ
ငယ္သားက တေယာက္ႏွစ္ေယာက္
မ်က္စိေနာက္စရာ ပါလားေနာ္။
(၂)
ကိုယ္ကသာ ဘာမွမဟုတ္
လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္တယ္
ပုပ္လိုက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္
စုတ္ျပတ္လိုက္ပါဘိ။
ပါးစပ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္
ခြတုပ္တဲ့ လူမ်ိဳး
လက္ညႇဳိးတေခ်ာင္းနဲ႔ လူရာ၀င္
သူသာလွ်င္ အေရးပါသတဲ့
ပညာကလဲ မ႐ွိ
အသိအျမင္ကလဲ က်ဥ္းေျမာင္း
စိတ္ေကာင္းကလဲ မေမြး
ကေလးစိတ္ မိန္းမစိတ္
အတိတ္လဲ မေ၀ဖန္
ပစၥဳပၸန္လဲ မသံုးသပ္
အနာဂတ္လဲ မေတြး႐ႈ
အေရးတခုရယ္လို႔ သေဘာမထား
ေတာသားအခ်င္းခ်င္း
ေက်ာျပားကို နင္းခ်င္တယ္
႐ိုင္းပင္းမယ္လိုေတာ့ စိတ္မကူး
လက္ဦးေအာင္ ဖ်ာခင္း
အာဏာျပင္းလွခ်ည့္
ရာဇာမင္းဂုဏ္နဲ႔ မတန္
ႏံုနဲ႔ ဟန္ေပါက္လိုက္ပံုက
သေဘာက္မသား
လူရမ္းကားေတြ ပါလားေဟ့။
(၃)
သမိုင္းစာမ်က္ႏွာကို
အိမ္သာသံုးစကၠဴသဖြယ္
အသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္။
လိုရာကိုဆြဲသံုး
အမဲတံုးေခြးဆြဲသလိုေပါ့ေလ
ေရလဲနဲ႔ သံုးခဲ့တယ္။
ဗေလာင္းဗလဲစကား
အေျပာင္းအလဲက မ်ားသနဲ႔
ေခ်ာင္းထဲကငါး ေရကူးျမန္သလို
မမွန္မကန္ေတြကို
ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာၾကတယ္
ၾကားသူတိုင္း ႐ႈပ္ေထြးၿပီး
အလိုေလးတ, ရေအာင္
ပါးစပ္က က်ည္ဆံထြက္
ထြီထြမ္ခြက္ ပက္လက္ေမ်ာစရာ
စကားနာ စကားလိမ္
စကားသိမ္ စကားဖ်င္း
စကားတင္း စကားယုတ္
စကားပုပ္ စကားလွည့္
စကား႐ြဲ႔ စကားေစာင္း
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး
မတိမက် ေျပာခဲ့ၾကတယ္
ေျပာသူ မ႐ွက္
ၾကားသူ ႐ွက္ရပါကလား။
(၄)
ဒီမိုး ဒီေျမ ဒီလူေတြနဲ႔
ဒီအေျခ စခန္းသြားရင္
လမ္းမွားေတြေရာက္
ေဂ်ာက္ေပါက္ေတြ တိုးမွာေသခ်ာတယ္။
တန္ရာတန္ရာ မလုပ္ရင္
႐ြာနာတယ္ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္အ႐ွိသား
အဟုတ္ကိုဘဲ ႐ြာနာခဲ့ၿပီ။
ျမန္မာျပည္ သည္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္
အမ်ိဳးေပ်ာက္ရလိမ့္မယ္။
သူခိုးက လူ လူဟစ္
မခ်စ္သူက ေမတၱာစကားဆိုေတာ့
ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏိုင္
ခြပ္ေဒါင္းေရ...... ကယ္ပါအံုးလို႔
ျပည္လံုးကၽြတ္ ေအာ္ခ်င္လွၿပီ
မေကာင္း အညစ္ေတြကို
ေျပာင္းပစ္မွ ေနရာက်ၿပီး
ျပည္႐ြာလွလိမ့္မယ္။
(၅)
အို..... ခြပ္ေဒါင္း
လြတ္ေၾကာင္းအတြက္
ခြပ္လက္ျပင္ ခြပ္လက္ေသြးကာ
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ေစေလာ့
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ေစေလာ့
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ေစေလာ့။ ။
{"တင္မိုး ရဲ႔ ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္း ႏွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား" ပဌမႏွိပ္ျခင္း၊ လမင္းတရာစာေပ၊၂၀၀၀။ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Subscribe to:
Posts (Atom)