Wednesday, May 13, 2009
အ႐ွက္ နဲ႔ တန္ဖိုး
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း
"... ဆဒၵန္ဆင္မင္း၊ မွာရင္းစကား အေၾကာင္းမ်ားကို မထားမခ်န္၊ ေစ့စံုစြာ ျပန္သည္တြင္၊ ဗိမာန္နန္းဖြား၊ သုဘဒၵါမိဖုရားလည္း၊ စကားေ႐ွ႔ေနာက္၊ ျပန္လွန္ကာေထာက္ လတ္ေသာ္၊ ေနာက္ေနာက္က်ိက်ိ ႏွလံုးေတာ္႐ွိလွ၍၊ မဏိခ်ယ္စီ၊ သိဂႌ႐ိုးေၫႇာက္၊ အံ့ေလာက္ ဆန္းျပား၊ ေ႐ႊယပ္မားျဖင့္၊ သနားစိတ္၀င္၊ ခံယူတင္ၿပီးလွ်င္၊ ရင္ခြင္ေတာ္၌၊ စြယ္ေတာ္ကို ပိုက္ျပန္၍၊ တစိုက္စိုက္႐ႈရင္းပင္၊ ျပဳမိသည့္ ျဖစ္ေထြ၊ လင္ေသသည့္အေၾကာင္း၊ ဘ၀ေဟာင္း က၊ ငယ္ေပါင္းပီပီ၊ လည္ခ်င္းမွီ၍၊ နာရဏီခိုင္၊ အင္ၾကင္းၿမိဳင္ႏွင့္၊ ျမစိုင္ပေညာင္၊ ေ႐ႊကူေခ်ာင္မွာ၊ ေဆြေမာင္ႏွင့္မယ္၊ က်ီစယ္သမႈ၊ ပန္းခိုင္လု၍၊ ကယုကယင္၊ ခ်စ္တုံ႔တင္ လ်က္၊ က်င္က်င္လည္လည္၊ ေပ်ာ္ဖူးခဲ့သည္မ်ားကို၊ ၾကံစည္ေစ့ေစ့၊ တစိမ့္စိမ့္ေအာက္ေမ့၍၊ တေငြ႔ေငြ႔ဆင္ျခင္၊ ပူစကိုငင္မိလ်င္၊ ပူပင္လယ္ေရ၊ လိႈင္းေဗာင္ဗင္ေ၀ေသာေၾကာင့္၊ မေျဖႏိုင္ မဆည္ႏိုင္၊ သည္းစိုင္ေလာင္ျခစ္၊ က်မ်က္ရည္ ေခ်ာင္းျဖစ္ေအာင္၊ ေအာ္ဟစ္၍ငိုဆဲတြင္၊ နဂိုရ္ ေဖာက္လဲ၊ ဗာရာမင့္ လည္ဆြဲသည္၊ ရင္ကြဲနာႏွင့္ နတ္႐ြာစံေတာ္မူေလ၏"
စူဠသုဘဒၵါမိဖုရား ဆဒၵန္ဆင္မင္းရဲ႔ ဆင္စြယ္ႀကီးကို ပိုက္ၿပီး ယူႀကံဳးမရနဲ႔ အပူလံုးႂကြကာ ေသပြဲ၀င္ရပံုကို စာဆိုႀကီး ဦးပုည ေရးဖြဲ႔ခဲ့တာပါ။ သူ ေရးဖြဲ႔ပံုက ေကာင္းလြန္း ေလေတာ့၊ ေစာေစာပိုင္းက "မုဆိုးတပိုင္း မိန္းမ႐ိုင္းႀကီး" ရယ္လို႔ အမုန္းသည္းစရာေကာင္းခဲ့တဲ့ သုဘဒၵါဟာ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သနားစရာအျဖစ္ ျမင္ၾကရပါေတာ့မယ္။
တကယ္ေတာ့လည္း စူဠသုဘဒၵါဟာ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။ အခ်စ္ႀကီး ခ်စ္တတ္ လြန္းလို႔ အမုန္းသည္းၿပီး အၿငိဳးႀကီးခဲ့ရ႐ွာတာပါ။ ဒီလိုအၿငိဳးႀကီးခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ကိုလည္း ဦးပုည ဟာ-
"........ထိုအခါ စူဠသုဘဒၵါမိဖုရား၏ ကိုယ္ထက္၌ သစ္ေျခာက္သစ္ခက္၊ ပ႐ြက္ပဆုပ္၊ ခါခ်ဥ္ထုပ္တို႔သည္ လွဳပ္တိုင္း ေႂကြလာကုန္၏။ မဟာသုဘဒၵါ မိဖုရား၏ အေပၚ၌ကား ပံုႀကီးနံလ်ား ေ႐ႊမ်က္ပါးကို၊ တျပားစီလႊာ၍၊ ေလညာကလႊင့္သကဲ့သို႔၊ ပန္းပြင့္ပန္းငံု၊ ပန္း၀တ္မႈန္တို႔သည္ စုပံုေႂကြက် လာေလသတည္း။ ထိုအျခင္းအရာကို စူဠသုဘဒၵါ မိဖုရားျမင္လွ်င္၊ ဤဆင္မင္းကား ခ်စ္ျခင္းမညီ၊ မေဟသီခံ၊ ညာရံဘဒၵါ၊ သူ႔သည္းခ်ာ၌၊ ေမတၱာလံုးလံုးသက္ခဲ့ၿပီ။ ငါ့ကို မခင္မၾကင္႐ံုမွ်မကပါေလ၊ အသေရပ်က္ သစ္ခက္သစ္ေျခာက္၊ ပိုးေလာက္ေႁခြခ်၊ အ႐ွက္ရေအာင္၊ ငါ့အားသူႏွိပ္စက္ခဲ့ၿပီ။ သို႔စင္ညစ္က်ဳ၊ မေတာ္မႈကို၊ ျပဳႏွင့္ေစကာ၊ အနိစၥာ၀ယ္၊ နိဗၺာန္သာအျမဲ၊ သံသရာမွာ ဤခႏၶာျမဲမည္ေလာ၊ အားခဲ၍ ႀကိဳးစားလွ်င္၊ ဆင္မင္းသားေမာင္ႏွံတို႔၊ ခံႏိုင္မည္ မဟုတ္ဟု၊ မ်က္ၾကဳတ္ကဲမိုး ႐ွက္အားကိုးႏွင့္၊ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႔မိမွားသတည္း" လို႔ ေရးဖြဲ႔ ျပထားပါေသးတယ္။
စူဠသုဘဒၵါဟာ အခ်စ္ႀကီးသေလာက္ အ႐ွက္လည္း ႀကီးတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ '႐ွက္စိတ္' ေၾကာင့္ သူ ရင္ကြဲနာ က်ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ '႐ွက္စိတ္' ေၾကာင့္ ဆဒၵါန္ဆင္မင္းကို သူ ေသေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ '႐ွက္စိတ္' ေၾကာင့္ သူေသခဲ့ရပါတယ္။
"အ႐ွက္" ေၾကာင့္ လူေတြ မိုက္မွားခဲ့ၾကပါတယ္။ "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ လူေတြ ေသခဲ့ၾကရပါတယ္။ "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ လူေတြ "ယဥ္ေက်း" ခဲ့ၾကရပါတယ္။ "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ လူေတြ "လိမၼာ" ခဲ့ၾကပါတယ္။ "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ လူနဲ႔ တိရစၦာန္ ျခားနားခဲ့ၾကပါတယ္။ "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ လူေတြ "အ၀တ္" ၀တ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို "ကိုယ္႐ံုအ၀တ္" ၀တ္ဆင္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး လူသားေတြကို "ယဥ္ေက်းတဲ့သတၱ၀ါ" လို႔ သတ္မွတ္ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကပါတယ္။
အ႐ွက္ ဆိုတဲ့ "ဟီရိၾသတပၸ" တရားဟာ လူသားတိုင္းအတြက္ အေရးႀကီးဆံုးအရာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔တန္ဖိုးကို အဲဒီလူရဲ႔ "႐ွက္စိတ္" နဲ႔ တိုင္းတာလို႔ ရပါတယ္။ အ႐ွက္ဆိုတဲ့ အရာ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ႐ွိပါတယ္။ သူတပါးကို ႐ွက္တတ္ျခင္းႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ႐ွက္တတ္ျခင္းပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို "ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္" ႐ွက္တတ္တဲ့ သူဟာ တန္ဖိုး႐ွိတဲ့လူ ျဖစ္ပါတယ္။ "ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္" မ႐ွက္တတ္တဲ့သူ၊ ႐ွက္ရေကာင္းမွန္းကို မသိတဲ့သူဟာ၊ "လူ" လို႔ ေခၚဖို႔ေတာင္ မထိုက္တန္တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။
"အ႐ွက္" ေၾကာင့္ စူဠသုဘဒၵါ မိုက္မွားခဲ့ရတဲ့ သာဓက႐ွိသလို၊ တဖက္ကလည္း "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ မိုက္မွားခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ၿပီး လူေကာင္းလူမြန္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ သာဓကလည္း ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ "ဥပက" ရဟန္းႀကီးရဲ႔ သာဓကပါ။
ဥပကဟာ "အ႐ွက္" ေၾကာင့္ မြန္ျမတ္တဲ့ ရဟန္းဘ၀ကို ေရာက္႐ွိသြားခဲ့ရတာပါ။ မဆာ၀ါဟာ ဖခင္မုဆိုးႀကီးရဲ႔ စကားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တာေၾကာင့္ တကၠဒြန္းႀကီး ဥပကကို ယူခဲ့ရေပမယ့္ နည္းနည္းေလးမွ ေမတၱာ႐ွိခဲ့ပံု မရပါဘူး။ ေန႔႐ွိသေ႐ြ႔ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္း လို႔ခ်ည္းသာ ေနခဲ့ပါတယ္။ စကားေတြနဲ႔ ဥပကကို ေန႔တိုင္း ႏွိပ္စက္ကလူ ျပဳေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ တကၠဒြန္းအိုႀကီး ဥပကဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ႐ွက္လာၿပီး သူမက္ေမာလွတဲ့ မဆာ၀ါအပ်ိဳေခ်ာကို ပစ္ၿပီး ဗုဒၶေ႐ွ႔ေမွာက္အေရာက္သြားကာ ရဟန္းေဘာင္ကို ကူးေျပာင္း သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဥပကႀကီး ႐ွက္သြားေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ မယ္ဆာ၀ါရဲ႔ အျငဴအေစာင္းကေလး ကို စေလဆရာဦးပုညက ဒီလို ေရးျပခဲ့ပါတယ္။
"ႀကိဳးေလးႁမႊာႀကိမ္ပုခက္ကယ္ႏွင့္၊ စက္ပါေရာ့ သားညိဳေ႐ႊေတာင္ စက္ပါေရာ့ေမာင္။
စက္ေအာင္လို႔ လႊဲပါတယ္ကို၊ သားေမာင္ငယ္ ပုခက္ထဲက စြဲက်င့္လို႔ငို။
မင္းေဖအို ေမာင္လူထြက္လိုဘဲ၊ အားတက္သလား၊ သားေမာင္ေ႐ႊသြယ္၊ မင္းက်င့္ဆိုး လွတယ္။
မက်ယ္ပါႏွင့္ သည္းခ်ာေ႐ႊ႐ိုး၊ မင္းဖေအ ရဟန္းက်ိဳး၊
ရဟန္းက်ိဳးပီပီ၊ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲမွာ၊ ေပ်ာ္လဲ မေပ်ာ္လို၊
လူလူလိုလို ႐ွိပါပဲႏွင့္၊ လူထဲကို လာျပန္ခ်င္တယ္၊
ဘိုးလူထြက္ကယ္။
မင္းေမြးေမငါက ဆဲယင္လ၊ မင္းေဖအိုေမာင္ချပဲမွာတဲ့၊
မုန္းႏိုင္ဘဲ ကၽြဲေရလိုႏွယ္၊ ဒံုးခံေတာ့တယ္။
မင္းေမြးေမ သည္လူထြက္ကိုတဲ့၊ ခါခါေလ ေစနာပ်က္ပါလို႔၊
အသက္ကယ္ ေသပါေစလို႔၊ ေတာင္းတဲ့ဆုကို။
မေသလိုပါႏိုင္ဘဲႏွင့္၊ သည္ေမြးေမာင္ေတေတး၊ ႂကြင္းျပန္ရစ္ေသး။
ဧလည္းယင္ယင္ဧ။
ေ႐ႊစင္ရင္ေသြး၊ မယ့္သားေလး၊ ဧလည္းယင္ယင္ဧ"
မယ္ဆာ၀ါက သူ႔သားကို ပုခက္လႊဲရင္း၊ ေျပာင္ေလွာင္ေထ့ေငါ့ပံုကို ေရးျပထားတာပါ။ ေန႔႐ွိသေ႐ြ႔ မထိခလုပ္ ထိခလုပ္နဲ႔ ႏွိပ္စက္ကလူ ျပဳပါမ်ားေတာ့ "ဒံုးေပကပ္သပ္" ငံု႔ခံေနတဲ့ ဥပကႀကီး ႐ွက္လာပါတယ္။ "႐ွက္စိတ္" ေၾကာင့္ သူႏႈတ္လွန္ျပန္ထိုးပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက် သူ ဆာ၀ါကို စြန္႔သြားပါတယ္။ အဲဒီလို သူက စြန္႔သြားတာေတာင္ ဆာ၀ါက ျပက္ရယ္ျပဳလိုက္ပါ ေသးတယ္။
"သည္ႏွယ္ ဥပက၊ စကားလွန္၍၊ ျပန္ကာဟလွ်င္၊ ဆာ၀ါ့ျဖစ္ျခင္း၊ ဆက္ရက္ခုန္နင္း တဲ့၍၊ ခ်ဥ္းလာကပ္တိုး၊ သူ႔ထဘီသြင္၊ နီက်င္က်င္ကို၊ ခတင္ထိုး၍၊ ကိုယ္းယိုးကားယား၊ ကိုက္၍စားမည့္ႏွယ္၊ သြားပါ့မေႏွး၊ ေျပးပါေလျမန္စြာ၊ လင္မဆာပါဘူး၊ သြားရာ၌တြင္၊ ဆင္ထိုးထိုး က်ားဆြဲဆြဲ၊ ေႁမြခဲခဲ ၀က္ပက္ပက္၊ ေျမအက္၍မ်ိဳမ်ို၊ ေသလိုေသ၊ ႐ွင္လို႐ွင္၊ မျမင္ခ်င့္ အဆံုး၊ မုန္းလိုက္အုန္းမည္၊ အစအဆံုး ပဌမ၊ ဟိုအရင္ကမွ၊ မိဖႏွစ္ပါး၊ ဆိုဖန္မ်ားလို႔၊ အားနာပါးနာ၊ ႀကိဳက္ရပါတယ္၊ စိတ္ပါလွဘူး၊ ၀မ္းျမဴး႐ႊင္ပ်၊ ေညာင္ေရေလာင္းလို႔၊ ေတာင္းလိုက္ပါမည္၊ ယခုႂကြ ဖိုးလူေလ၊ ေမာင္ေက်ာင္းေန"
တကၠဒြန္းလူထြက္ႀကီးဟာ မယ္ဆာ၀ါရဲ႔စကားကို နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အခါမွာ၊ အ႐ွက္ႀကီး ႐ွက္သြားခဲ့ပံု ရပါတယ္။ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ျဖဳတ္ခ်ည္းထတဲ့ၿပီး ဘုရား႐ွိရာသို႔ အေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။
ဥပကရဲ႔ အျဖစ္ဟာ "႐ွက္စိတ္" ေၾကာင့္ ေကာင္းရာမြန္ရာကို ေရာက္သြားရတဲ့ သာဓကပါ။ စူဠသုဘဒၵါကေတာ့ "႐ွက္စိတ္" ေၾကာင့္ ေၾကကြဲစရာ အျဖစ္ဆိုးကို ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရ တာပါ။ ဒီသာဓက ႏွစ္ခုစလံုးဟာ "အ႐ွက္နဲ႔လူလုပ္တယ္" ဆိုတဲ့စကားေလးကို ထင္႐ွားေအာင္ ဥဒဟ႐ုဏ္ ေဆာင္ျပခဲ့ပါတယ္။
ကိုလိုနီနယ္ပယ္သစ္ေတြ ခ်ဲ႔ထြင္ၾကတဲ့ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ႀကီးရဲ႔ အစဦးပိုင္းကာလေတြမွာ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ စပိန္၊ ေပၚတူဂီ၊ ဒပ္ခ်္ စတဲ့ႏိုင္ငံႀကီးေတြဟာ စားက်က္နယ္ေျမေတြ လုၾကရင္း တဦးနဲ႔တဦး အၿပိဳင္အဆိုင္ စစ္ပြဲႀကီးေတြ တိုက္ခိုက္ၾကပါတယ္။ ေလွသေဘၤာႀကီးေတြနဲ႔ တိုက္ခိုက္ၾကတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးေတြမွာ သေဘၤာေတြ အေျမာက္က်ည္ဆံ ထိမွန္ၿပီး နစ္ျမဳပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္၊ သေဘၤာသားေတြကို သေဘၤာက ထြက္ခြါခြင့္ ေပးခဲ့ေပမယ့္၊ သေဘၤာရဲ႔ ကပၸတိန္ေတြကေတာ့ သူ႔သေဘၤာကို စြန္႔ခြါထြက္ေျပးေလ့ မ႐ွိပါဘူး။ ခန္႔ခန္႔ညားညား ၀တ္စံုျပည့္ ၀တ္စားဆင္ယင္ၿပီး သေဘၤာနဲ႔အတူ နစ္ျမဳပ္အေသခံသြားတာဟာ ေရတပ္ရဲ႔ အစဥ္အလာႀကီးတခုအျဖစ္ တည္႐ွိေနခဲ့ပါတယ္။ မိမိရဲ႔ သေဘၤာကို စြန္႔ခြါထြက္ေျပး သူအျဖစ္ အကဲ့ရဲ႔ခံရမယ့္ အ႐ွက္တကြဲအျဖစ္ႀကီးကို ရင္ဆိုင္ရမွာထက္ အသက္ကိုသာ အေသခံသြားမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အသက္ကို စြန္႔သြားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အ႐ွက္ကို အသက္နဲ႔ လဲသြားတာပါ။
ကမၻာ့သမိုင္းမွာ အထင္႐ွားအေက်ာ္ၾကားဆံုး ေရေၾကာင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ "နယ္လ္ဆင္" ဆိုရင္ သူ႔သေဘၤာကို အဆမတန္ အင္အားႀကီးမားတဲ့ ရန္သူေရတပ္ သေဘၤာေတြက ၀ိုင္း၀န္းတိုက္ခိုက္တာကို ခံေနရတဲ့အတြက္ သူ႔အထက္က ေရေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးက သေဘၤာကို ဆုတ္ခြါလာခဲ့ဖို႔ အခ်က္ျပအမိန္႔ေပးတာကိုေတာင္မွ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး၊ ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ရင္း က်ဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ စစ္႐ႈံးလို႔ ထြက္ေျပးရ တယ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ခံရမွာထက္ အသက္သာ အေသခံမယ္ဆိုၿပီး အ႐ွက္ကို အသက္နဲ႔ လဲသြားခဲ့တာပါ။ သူ႔အေၾကာင္းကို ျမန္မာစြယ္စံုက်မ္းမွာ ဒီလို ေရးသား ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါတယ္။
[နယ္လဆင္, ဟိုေရး႐ိႈး (ခရစ္ ၁၇၅၈-၁၈၀၅)။ ။ ဟိုေရး႐ိႈးနယ္လဆင္သည္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး ေရေၾကာင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးျဖစ္၍၊ ၿဗိတိသွ် ေရေၾကာင္းတိုက္ပြဲသမိုင္း၌ အထင္႐ွား ဆံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္တဦးျဖစ္၏။ ယင္းသည္ ထရာဖဲလဂါတြင္ ျပင္သစ္ႏွင့္ စပိန္တပ္တို႔ကို တိုက္ခိုက္ေအာင္ျမင္၍ နပိုလီယန္ကို အႏိုင္ယူလိုက္ရာ၊ ဤေအာင္ျမင္မႈသည္ အဂၤလန္ျပည္၏ သမိုင္းတြင္ အႀကီးဆံုးေသာ ေအာင္ျမင္မႈျဖစ္၏။ (နပိုလီယန္ဘုရင္မ်ား။ ထရာဖဲလဂါတိုက္ပြဲ- ႐ႈ။) နယ္လဆင္သည္ ၁၇၅၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ေနာဖို႔ခ႐ိုင္ ဗာနမ္ေသာ့႐ြာတြင္ ဖြားျမင္၍ သင္းအုပ္ဆရာတဦး၏ သားျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က အလြန္ ခ်ဴခ်ာေသာ သူတေယာက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ပင္လယ္ခရီးထြက္ရန္ အလြန္၀ါသနာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၂ ႏွစ္သား အ႐ြယ္တြင္ အေၾကာင္းမသင့္သျဖင့္ ေက်ာင္းမွထြက္ခဲ့ရေသာအခါ ဘုရင့္ေရတပ္မေတာ္တြင္ ေရတပ္ဗိုလ္ကေလးအျဖစ္ျဖင့္ အမႈထမ္းၿပီးေနာက္၊ ေဖာက္ကလန္ ကၽြန္းသို႔ သြားေသာ သေဘၤာတြင္ ပဌမဦးစြာ လိုက္ပါသြားခဲ့ေလသည္။ ထိုသေဘၤာကို သူ၏ ဦးေလးျဖစ္သူ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဆပ္ကလင္းက ႀကီးမွဴးရာ၊ ဦးေလး၏ သြန္သင္မႈေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ နဂိုကပင္ ေရေၾကာင္းဖက္တြင္ ၀ါသနာထံုလွသျဖင့္ တေၾကာင္း၊ ရဲရင့္၍ စြမ္းရည္သတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုေသာေၾကာင့္တေၾကာင့္၊ နယ္လဆင္သည္ ၂၁ ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ အလတ္စား တိုက္သေဘၤတစင္း၌ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ျဖစ္လာခဲ့၏။ ထိုအခါမွစ၍ နယ္လဆင္သည္ ရက္စက္စြာ အျပစ္ဒဏ္ေပးမႈမ်ားကို ပယ္ဖ်က္ကာ၊ ဥပေဒမ်ားကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲခဲ့၏။ သေဘၤာသားမ်ားကို အထူးဂ႐ုစိုက္တတ္သည့္အျပင္၊ ရဲရင့္စြန္႔စားသူမ်ားကိုလည္း ရာထူးတိုး ျမႇင့္ေပးေလ့ ႐ွိ၏။ အသက္ပင္ငယ္ေသာ္လည္း တကယ္ပင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ နယ္လဆင္ကား သူရသတၱိ႐ွိ၏။ တည္ၾကည္၏။ မႈခင္းတို႔ကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္၏။
၁၇၉၃ ခုႏွစ္၌ အက္ဂါမံႏြန္ ေခၚ စစ္သေဘၤာကို အုပ္ခ်ဳပ္ရၿပီးလွ်င္ ေျမထဲပင္လယ္ ေရတပ္၌ ပါ၀င္ရေလသည္။ ထိုအခါမွစ၍ ပင္လယ္မွ ျပန္ရသည္ဟူ၍ မ႐ွိဘဲ၊ (၁၇၉၃ ခုႏွစ္မွ ၁၈၀၀ ျပည့္ႏွစ္အထိ) ၇ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ပင္လယ္၌ အမႈထမ္းရသည္။ သို႔ျဖင့္ ၁၇၉၄ ခုႏွစ္တြင္ ေကာစီကား ပင္လယ္ကမ္း႐ိုးတန္း႐ွိ ကာလဗီၿမိဳ႔ကို သိမ္းယူသည့္ တိုက္ပြဲ၌၊ လက်္ာဖက္မ်က္လံုးတြင္ ဒဏ္ရာရ႐ွိရာမွ မ်က္လံုးကြယ္သြားေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ၁၇၉၇ ခုႏွစ္တြင္ စိန္ဗင့္ဆင့္ တိုက္ပြဲ၌ သူ၏ ရဲစြမ္းသတၱိသည္ ခ်ီးက်ဴးေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္၏။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆာဂၽြန္ ဂ်ားဗစ္ႏွင့္အတူ စပိန္ႏွင့္ ျပင္သစ္တို႔ ပူးေပါင္းဖြဲစည္းထားေသာ ေရတပ္ကို ႏွိမ္နင္း ေအာင္ျမင္ေသာအခါ၊ သူေကာင္းျပဳျခင္း ခံရေလသည္။ မ်ားမၾကာမီ ကေနရီကၽြန္းစု႐ွိ ဆန္တာခ႐ု ခံတပ္ကို တိုက္ခိုက္ရာ၌ အနာတရ ဒဏ္ရာရ႐ွိၿပီးလွ်င္၊ လက်္ာဖက္လက္ကို တေတာင္ဆစ္မွ ျဖတ္ပစ္ရျပန္ေလသည္။ နယ္လဆင္သည္ အဂၤလန္သို႔ ျပန္သြားၿပီးလွ်င္၊ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ေ၀ဒနာကို ကုသၿပီးေနာက္၊ စစ္ေျမျပင္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္႐ွိလာျပန္သည္။
ထိုအခ်ိန္၌ နပိုလီယန္သည္ ကုန္းဖက္ စစ္ပြဲတို႔၌ ေအာင္ျမင္ၿပီး၍၊ အဂၤလန္ကို ေရတပ္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္လို၏။ ထိုအတြင္းနယ္လဆင္သည္ တူလြန္ၿမိဳ႔႐ွိ ျပင္သစ္ေရတပ္ကို ေစာင့္၍ၾကည့္ဆဲ၊ ျပင္သစ္ေရတပ္သည္ ေလမုန္တိုင္း ထေနစဥ္ လြတ္ေျမာက္သြားသျဖင့္၊ နယ္လဆင္သည္ ထိုေရတပ္ေနာက္သို႔ ထပ္ၾကပ္လိုက္သြားကာ တိုက္ခိုက္ေလ၏။ နယ္လဆင္သည္ ေရတပ္ကို ႏွစ္စုခြဲ၍ တိုက္ခိုက္ရာ ၁၇၉၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ အၿပီးတိုင္ ေအာင္ျမင္ေလသည္။ ဤတိုက္ပြဲႀကီးကို ႏိုင္းျမစ္တိုက္ပြဲႀကီးဟူ၍ ၿဗိတိသွ်သမိုင္းတြင္ မွတ္တမ္းတင္ၾကသည္။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ အေရးမလွသည္ႏွင့္ နပိုလီယန္သည္ အီဂ်စ္ကို တိုက္ခိုက္ရန္ အၾကံကို လက္ေလွ်ာ့လ်က္ သေဘၤငယ္တစင္းျဖင့္ ေျမထဲပင္လယ္ကို ျဖတ္၍ ျပန္ခဲ့ရေလသည္။ နယ္လဆင္၏ ေအာင္ျမင္မႈသည္ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးသို႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံသြား၏။ နယ္လဆင္သည္ ဗဲ႐ြန္ေခၚ သူေကာင္းဘြဲ႔ျဖင့္ မႉးမတ္ငယ္အဆင့္အတန္းသို႔ ခန္႔အပ္ခ်ီးျမႇင့္ ခံရသည္သာမက ဆုေငြလည္း ေျမာက္ျမားစြာ ရ႐ွိေလသည္။
၁၈၀၁ ခုႏွစ္တြင္ နယ္လဆင္သည္ ေရေၾကာင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရာထူးကို ရ႐ွိခ့ဲၿပီးေနာက္၊ အဂၤလန္သည္ ေဗာလတစ္ကမ္းေျခႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ စစ္ျဖစ္ျပန္ရာ၊ ေရတပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးပါကာ၏ ေရတပ္ႀကီးတြင္ ပါ၀င္လိုက္ပါၿပီးလွ်င္ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံသို႔ ခ်ီတက္သြားျပန္၏။
ျပင္သစ္ဘုရင္ နပိုလီယန္သည္ ေနာက္တႀကိမ္ အဂၤလန္ျပည္ကို စီးနင္းရန္ ၾကံစည္ျပန္ ရာ၊ ၁၈၀၃ ခုႏွစ္၌ နယ္လဆင္သည္ အနားယူေနရာမွ ေရေၾကာင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အျဖစ္ျဖင့္ ေျမထဲပင္လယ္ သေဘၤာတပ္ကို ဦးစီး၍ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ျပန္သည္။ ဦးစြာ၌ ကိုပင္ဟားဂင္းၿမိဳ႔အနီး တြင္ ဒိန္းလူမ်ိဳးတို႔၏ ေရတပ္ကို ေအာင္ျမင္သည္။ ဤတိုက္ပြဲ ျဖစ္ေနစဥ္ ေရေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉး၏ သေဘၤာမွ ျပန္၍ဆုတ္ရန္ အခ်က္ျပေသာ အလံလႊင့္တင္သည္ကိုပင္ နယ္လဆင္သည္ မျမင္ေသာ မ်က္စိျဖင့္ မွန္ေျပာင္းႏွင့္ၾကည့္၍ အခ်က္ေပးေခၚသည္ကို မျမင္ေလဟန္ေဆာင္လ်က္ ဆက္လက္တိုက္ရာ ႐ံႈးေတာ့မည့္ အေျခမွ တခါတည္း အႏိုင္ရခဲ့ ေလသည္။ ဤေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္လည္း ဗိုင္းေကာင့္ေခၚ သူေကာင္းဘြဲ႔ထူးျဖင့္ မႉးမတ္လတ္ အျဖစ္ တိုးျမႇင့္ခ်ီးက်ဴးျခင္း ခံရျပန္ေလသည္။
တခါက နယ္လဆင္သည္ သူ၏ အလံတင္ သေဘၤာ 'ဗစ္ထရီ' ကို စီးနင္း၍ တူလြန္ၿမိဳ႔ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရာ ျပင္သစ္ သေဘၤာတပ္ ႐ုတ္တရက္ ထြက္ေပၚလာသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ မိမိ၏ ေရတပ္ျဖင့္ ထပ္ၾကပ္မကြာ အေနာက္ အိႏိၵယကၽြန္းစုသို႔ ေရာက္ေအာင္လိုက္ၿပီးမွ ျပန္၍ လွည့္လာခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ ရန္သူတပ္ကို ဆံုမိေအာင္ ၂ ႏွစ္ေတာင္မွ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရၿပီးေနာက္၊ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ စပိန္ႏိုင္ငံကမ္းေျခ ထရာဖဲလဂါအငူတြင္ ေရေၾကာင္းတိုက္ပြဲကို စတင္ တိုက္ခိုက္ရ ေလသည္။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ နယ္လဆင္သည္ 'အဂၤလန္ျပည္သည္ လူတိုင္းအား မိမိတာ၀န္၀တၱရားကို ေဆာင္႐ြက္လိမ့္မည္ဟု ေျမႇာ္လင့္သည္' ဟူေသာ အဓိက ေဆာင္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပသည့္ အလံကို မိမိ၏ အလံတင္သေဘၤာတြင္ လႊင့္ထူကာ ၂၇ စင္းမွ်သာ ႐ွိေသာ အဂၤလိပ္သေဘၤာမ်ားျဖင့္ စပိန္ႏွင့္ ျပင္သစ္တို႔ ပူးေပါင္းထားသည့္ ေရတပ္ႀကီးကို မဆုတ္မနစ္ တိုက္ခိုက္ေလသည္။ ဤတိုက္ပြဲတြင္ နယ္လဆင္သည္ မိမိကိုယ္တိုင္ စီးနင္းသည့္ 'ဗစ္ထရီ' ေခၚ အလံတင္သေဘၤာကို ေဘးဥပါဒ္အမ်ားဆံုးေနရာတြင္ ခ်ထား၍ တိုက္ခိုက္ေလရာ၊ တိုက္ပြဲျပင္းထန္လာခ်ိန္တြင္ နယ္လဆင္သည္ ကုန္းပတ္အျမင့္ေပၚ၌ ေလွ်ာက္ရင္း အမိန္႔ေပးေနစဥ္၊ ရန္သူ႔ဖက္မွ က်ည္ဆံသင့္၍ က်ေလ၏။ က်ည္ဆံသည္ နယ္လဆင္၏ ေက်ာ႐ိုးတြင္ ျမဳပ္၀င္လ်က္႐ွိသျဖင့္ နယ္လဆင္အား ေဘးကင္းရာ သေဘၤ၀မ္းသို႔ ယူသြားရေလ၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အဂၤလိပ္တပ္က ႏိုင္ေၾကာင္းကို သိရၿပီးမွ ရ႐ွိေသာ ဒဏ္ရာျဖင့္ ကြယ္လြန္ေလသည္။ "ဘုရားသခင္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ပ္၏တာ၀န္ ၀တၱရားမ်ားကို ေက်ႁပြန္စြာ ေဆာင္႐ြက္ၿပီးပါၿပီ" ဟူေသာ နယ္လဆင္ ေသအံ့ဆဲဆဲတြင္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားသည္ သမိုင္း၌ ဥဒါန္းတြင္ရစ္၏။]
ေအာက္တိုဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔ ညေန ၄နာရီခြဲခန္႔အခ်ိန္တြင္ နယ္လဆင္သည္ ရန္သူေရတပ္ကို အၿပီးသပ္ ေအာင္ျမင္၍ အဂၤလန္ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္လည္း ထိုစစ္ပြဲ ႏိုင္သည့္ သတင္းေကာင္းႏွင့္တကြ ေရေၾကာင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉး နယ္လဆင္ တိုက္ပြဲတြင္ က်ဆံုးရ႐ွာၿပီ ဟူေသာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ သတင္းကိုပါ တပါတည္း ၾကားၾကရေလသည္။ သူ၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို ၁၈၀၆ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၉ ရက္တြင္ လန္ဒန္ၿမိဳ႔ စိန္႔ေပါဘုရား႐ွိခိုးေက်ာင္းႀကီး အတြင္း၌ ျမႇဳပ္ႏွံထား၏။ ထို႔အျပင္ အထိမ္းအမွတ္အျဖင့္ ေပ ၁၇၀ ေက်ာ္ျမင့္ေသာ နယ္လဆင္ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖင့္ အာဇာနည္ေရေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉး၏ ေက်းဇူးကို ဂုဏ္ျပဳ ခ်ီးက်ဴးထားေလသည္။
"အ႐ွက္နဲ႔ လူလုပ္တယ္" ဆိုတဲ့ စကားကို စူဠသုဘဒၵါတို႔ေခတ္၊ ဥပကတကၠဒြန္းႀကီးတို႔ ေခတ္က ေျပာခဲ့ၾကသလို ခုေခတ္မွာလည္း ေျပာေနၾကတာပါ။
"ေဟ့ တို႔က အ႐ွက္နဲ႔ လူလုပ္တာ၊ အ႐ွက္ကို အသက္ထက္ ပိုတန္ဘိုးထားတယ္"
ဆိုတာမ်ိဳး လူတိုင္းလိုလို တႀကိမ္တခါေတာ့ ေျပာဖူးၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ 'အ႐ွက္' ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့၊ တေယာက္တမ်ိဳး၊ ေ၀၀ါးေထြျပားတဲ့ အေျဖေတြသာ ထြက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိက်ေရရာတဲ့ အေျဖတခုရဖို႔ မလြယ္ေတာ့ေလာက္ ေအာင္ကို 'အ႐ွက္' ဆိုတာ၊ အလွမ္းကြာေ၀းသထက္ ကြာေ၀းလာေနတဲ့ အရာတခု ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
ဒီလို အလွမ္းေ၀းလာခဲ့ရတာက "အ႐ွက္" ဆိုတာရဲ႔ "တန္ဖိုး" သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲ သြားခဲ့ရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာမွ မၾကာေသးတဲ့ မေန႔တေန႔ကတြင္ ႐ွက္စရာလို႔ ယူဆထားတဲ့ အရာတခုဟာ ကေန႔ သာမန္ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ ကိစၥတခုေလာက္ အျဖစ္သာ သေဘာထားတာမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ "အ႐ွက္" နဲ႔ "တန္ဖိုး" ေတြ ေျပာင္းလဲသြားတာနဲ႔အမွ်၊ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းလည္း ေျပာင္းလဲသြားရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႔ "ေနေပ်ာ္မႈ" "မေနေပ်ာ္မႈ" ဟာ "အ႐ွက္" နဲ႔ "တန္ဖိုး" အေပၚမွာ အဓိက မူတည္ေနေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း။
{လူထုစိန္၀င္း ရဲ႔ အ႐ွက္နဲ႔တန္ဖိုး စာအုပ္၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၉၉ ေဖေဖာ္၀ါရီမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။}
လူ၀တ္ေၾကာင္တို႔၏ အက်င့္တရား
ဘာသာျပန္- ပါရဂူ
[နိဒါန္း- ဤစာအုပ္၌ ဗုဒၶ၏ျဖစ္စဥ္ သို႔မဟုတ္ ဗုဒၶ၀င္၏ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္။ ေဆာင္းပါးစာတမ္းမ်ားမွာ သာသနာ ၂၅၀၀-ျပည့္ႏွစ္ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ စာေစာင္ အသီးသီးတြင္ ေရးသားထားေသာ ေဆာင္းပါးမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ဗုဒၶ၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ဗုဒၶ၏တရားမ်ားကို အက်ယ္တ၀င့္သိလိုသူမ်ားသည္ "ဗုဒၶစရိယာ"၊ "ဒီဃနိကာယ္"၊ "မဇၩိမနိကာယ္"၊ "၀ိနယပိဋက"၊ "ဗုဒၶဒႆန (ဗုဒၶအျမင္)" စေသာ ကၽြန္ပ္ေရးသားထားေသာ ဘာသာျပန္ဆိုထားေသာ စာအုပ္မ်ားကို ၾကည့္႐ႈေလ့လာသင့္ေပသည္။
ရာဟုလာသံကိစဏာယန
မဆူရီ။ ၁၃-၈-၅၆]
{ရာဟုလာသံကိစၥည္း ရဲ႔ 'မဟာမာန၀ဗုဒၶ' စာအုပ္ကို ပါရဂူက 'မဟာလူသားဗုဒၶ' အမည္ျဖင့္၊ ဘာသာျပန္ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။}
၇။ လူ၀တ္ေၾကာင္တို႔၏အက်င့္တရား
ရဟန္းသံဃာမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ ရာဂကင္းကြာမႈ အက်င့္တရား အေၾကာင္းမ်ားကို ၾကားရသည္ျဖစ္၍ ဗုဒၶ၏ တရားဓမၼသည္ လူ႔ေဘာင္ကို ခါြေ႐ွာင္လိုသူမ်ားအတြက္ သက္သက္သာလွ်င္ ျဖစ္၏ဟု အထင္႐ွိၾကသည္။ အမွန္မွာ ထိုသို႔ မဟုတ္ေပ။ ဗုဒၶသက္ေတာ္ ထင္႐ွား ႐ွိစဥ္က ဗုဒၶ၏ လူ၀တ္ေၾကာင္တပည့္တပန္း အေရအတြက္၏ အပံုတရာပံုတပံုပင္ ဘိကၡဳႏွင့္ ဘိကၡဳနီတို႔၏ အေရအတြက္ မ႐ွိခဲ့ေပ။ ေနာင္ေသာအခါလည္း မ႐ွိခဲ့ေပ။ ဗုဒၶေဟာၾကားေသာ တရားအဆံုးအမ၏ အႏွစ္သာရကို ဂါထာတပုဒ္တည္းျဖင့္ ျပထားသည္။
သဗၺပါပႆ အကရဏံ
ကုသလႆုပ သမၸဒါ။
သစိတၱပရိေယာ ဒါပနံ
ဧတံ ဗုဒၶါနသာသနံ။
[အားလံုးေသာ မေကာင္းမႈကို မျပဳလုပ္ျခင္း၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို ပြါးမ်ားအားထုတ္ ျခင္း၊ မိမိစိတ္ႏွလံုးကို ျဖဴစင္ေစျခင္း၊ ဤကား ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ ျဖစ္ေလသည္။]
ယင္းအဆံုးအမသည္ လူ၀တ္ေၾကာင္ႏွင့္ ရဟန္း၊ အားလံုးအတြက္ တညီတၫြတ္ တည္း ျဖစ္ေသာ အဆံုးအမ ျဖစ္ေလသည္။ တခုေတာ့႐ွိသည္။ ဘိကၡဳႏွင့္ ဘိကၡဳနီ (ရဟန္းႏွင့္ ရဟန္းမ) တို႔အတြက္ လိုက္နာက်င့္သံုးရန္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒကို ေပါင္းၿပီး '၀ိနယပိဋက' အျဖစ္ျဖင့္ သတ္မွတ္ထားသည့္နည္းတူ လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ားအတြက္မူ တသီးတျခား ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းတို႔ကို တေပါင္းတစည္းတည္း သတ္မွတ္ထားျခင္းမူကား မ႐ွိေပ။ တိပိတဋက၌ 'သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္' အမည္ျဖင့္႐ွိေသာ အဆံုးအမ ဥပေဒသမ်ားသည္ လူ၀တ္ေၾကာင္တို႔၏ ၀ိနည္းစည္းကမ္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို၀ိနည္းစည္းကမ္းကို ထိုေခတ္ လူ႔ေလာက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို စံျပအျဖစ္ျပဳ လုပ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခ်က္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။
မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ား အဖတ္မတင္ေသာ မိဘမ်ားသည္ မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ားအား မေကာင္းသည့္ နာမည္တခုခုကို မွည့္ထားတတ္ၾကသည္။ ယင္းသို႔ မွည့္ထားျခင္းအားျဖင့္ ယမမင္း (ေသမင္း) ၏ တမန္မ်ားသည္ ထို ကေလကေခ် ကေလးသူငယ္မ်ားအား အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနသည္ဟု အယူ႐ွိၾကသည္။ ငေခြး ၀က္မ စသည့္ အမည္မ်ားမွာ ထိုကဲ့သို႔ သေဘာ႐ွိေသာ အမည္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဗုဒၶ၏ လက္ထက္ေတာ္အခါကလည္း ထိုကဲ့သို႔ေသာ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အမည္နာမမ်ားကို မွည့္ေလ့မွည့္ထ ႐ွိေလသည္။ သူေဌးတဦးသည္ မိမိသားအား အသက္႐ွည္ေစရန္အတြက္ သိဂၤါလ (ေတာေခြး) ဟု အမည္ေပးထားေလ၏။ သိဂၤါလအား ဗုဒၶတရားေဟာၾကားသည့္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
အခါတပါး၌ ဘုရား႐ွင္သည္ ရာဇၿဂိဳဟ္႐ွိ ႐ွဥ့္နက္တို႔ကို အစာေကၽြးရာျဖစ္ေသာ ေ၀ဠဳ၀န္ေတာ၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။
ထိုအခ်ိန္၌ သိဂၤါလအမည္႐ွိေသာ သူႂကြယ္သားသည္ မနက္ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ကပင္ ထ၍ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔ျပင္သို႔ ထြက္ၿပီးလွ်င္ စိုစြတ္ေသာအ၀တ္၊ စိုစြတ္ေသာ ဆံပင္ျဖင့္ လက္အုပ္ခ်ီလ်က္၊ အေရွ႔အရပ္မ်က္ႏွာ၊ ေတာင္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ အေနာက္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ ေျမာက္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ ေအာက္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ အထက္အရပ္မ်က္ႏွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပားျပားေသာ အရပ္မ်က္ႏွာတို႔ကို ႐ွိခိုးေလသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ ဘုရား႐ွင္သည္ နံနက္ခင္းအခ်ိန္ သဃၤန္းကို ၀တ္႐ံုလ်က္ သပိတ္ သဃၤန္းကို ေဆာင္ယူခဲ့ၿပီးလွ်င္ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔အတြင္းသို႔ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၀င္ေတာ္မူေလ၏။ ဘုရား႐ွင္သည္ အရပ္မ်က္ႏွာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႐ွိခိုးေနေသာ သူႂကြယ္သား သိဂၤါလအား ေတြ႔ရ၍ မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။
"သူႂကြယ္သား၊ နံနက္ေစာေစာထၿပီး သင္ ဘာကို ႐ွိခိုးေနသနည္း....."
"အ႐ွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၏ဖခင္သည္ ေသခါနီးကာလ၌ တပည့္ေတာ္အား 'ခ်စ္သား အရပ္မ်က္ႏွာမွားကို ႐ွိခိုးေလာ့' ဟု မွာခဲ့ပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သည္ ဖခင္၏ စကားကို အေလးအျမတ္ျပဳလ်က္၊ ျမတ္ႏိုးလ်က္၊ ပူေဇာ္လ်က္ ေစာေစာကပင္ ထကာ ႐ွိခိုးေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္"
"သူႂကြယ္သား၊ ျမတ္ေသာသူ (အရိယ) တို႔၏ တရားဓမၼ၌ ထိုကဲ့သို႔ အရပ္မ်ားႏွာ ေျခာက္ပါးကို ႐ွိခိုးသည္ဟု မ႐ွိေပ"
"အ႐ွင္ဘုရား၊ ထိုသို႔ မ႐ွိခိုးအပ္လ်င္ ျမတ္ေသာသူတို႔၏ တရားဓမၼ၌ အရပ္မ်က္ႏွာ ေျခာက္ပါးကို ဘယ္ကဲ့သို႔ ႐ွိခိုးအပ္ပါသနည္း။ ျမတ္ေသာသူတို႔၏ တရားဓမၼ၌ အရပ္မ်က္ႏွာ မ်ားကို ႐ွိခိုးပံု႐ွိခိုးနည္းကို တပည့္ေတာ္အား ေဟာေျပာေတာ္မူပါေလာ့...."
ဗုဒၶသည္ သိဂၤါလအား ေဟာျပေလသည္။
အၾကင္သူသည္ ေသရည္ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ျဖစ္၏။ မ်က္ေမွာက္၌ ခ်စ္ခင္သူ မိတ္ေဆြ ျဖစ္၏။ ထိုသူသည္ မိတ္ေဆြ မမည္ေပ။
အၾကင္သူသည္ အေၾကာင္းကိစၥၾကံဳလာေသာ္ (အေရးကိစၥေပၚလာေသာ) အေဖာ္သဟဲ ျဖစ္၏။ ထိုသူသည္ မိတ္ေဆြ ျဖစ္၏။
ေနျမင့္ေအာင္ အိပ္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ သူတပါး မယားကို က်ဴးလြန္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ရန္စပြါးမ်ားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အက်ိဳးမဲ့ျပဳျခင္း သည္လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ အေပါင္းအေဖာ္႐ွိသူ သည္လည္းေကာင္း၊ အလြန္တရာ ကပ္ေစးႏွဲျခင္း သည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းေျခာက္ပါးသည္ လူကို ပ်က္စီးေစတတ္၏။
မေကာင္းေသာအေဆြခင္ပြန္း ႐ွိသူသည္ လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ အက်င့္၌ ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာသူသည္ လည္းေကာင္း၊ ဤေလာကမွလည္းေကာင္း၊ တမလြန္ေလာကမွ လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ပါးေသာေလာကမွ ပ်က္စီးေလွ်ာက်တတ္ေပ၏။
ေလာင္းကစားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ မိန္းမလိုက္စားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ကျခင္း သီဆိုျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ေန႔အခါ အိပ္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အခါမဲ့၌ ခရီးသြားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းသူတို႔အား အေဆြခင္ပြန္းဖြဲ႔ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အလြန္တရာ ကပ္ေစးႏွဲျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းေျခာက္ပါးသည္ လူကို ပ်က္စီးေစတတ္၏။
အၾကင္သူတို႔သည္ ေႂကြအံေလာင္းကစားျခင္းကို ျပဳၾက၏။ ေသရည္ေသရက္ကို ေသာက္၏။ သူတပါး သားမယားတို႔အား ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ၾက၏။ သူယုတ္မာတို႔အား မွီ၀ဲဆည္းကပ္၏။ ပညာ႐ွိတို႔အား မမွီ၀ဲမဆည္းကပ္။ ထိုသူတို႔သည္ လဆုတ္ပကၡ လမင္းထက္ ဆုတ္ယုတ္ေပ၏။
အၾကင္သူသည္ ေသေသာက္က်ဴး၏။ ပစၥည္းမ႐ွိ ဆင္းရဲ၏။ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့လ်ာ့ေန၏။ ထိုသူသည္ ေရ၌႐ွိေသာ ေလွကဲ့သို႔ ေႂကြးထဲတြင္ နစ္ျမဳပ္သြားရ၏။ ထိုသူသည္ လ်င္ျမန္စြာ မိမိကိုယ္ကို ဆင္းရဲပင္ပန္းေအာင္ လုပ္ေန၏။
ေန႔၌ အိပ္ေလ့႐ွိေသာ၊ ည၌ထေလ့မ႐ွိေသာ၊ အခါခပ္သိမ္း မူးယစ္ေနေသာ ကာမဂုဏ္ လိုက္စားသူသည္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး မျပဳလုပ္ႏိုင္ေပ။
ေအးလြန္းသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ ပူလြန္းသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ မိုးခ်ဳပ္လြန္းသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ အေၾကာင္းျပသူသည္ ဥစၥာပစၥည္း လက္မဲ့ျဖစ္ရတတ္၏။ အၾကင္သူသည္ အလုပ္ကို လုပ္ရာ၌ အေအးအပူကို ျမက္ထက္ပိုၿပီး အမႈမထား။ ထိုသူသည္ ခ်မ္းသာသုခ လက္မလြတ္ရေပ။
သူတပါးပစၥည္း ယူတတ္ေသာ မိတ္ေဆြသည္လည္းေကာင္း၊ အေျပာသာ႐ွိၿပီး လက္မပါေသာ မိတ္ေဆြသည္ လည္းေကာင္း၊ အႀကိဳက္လိုက္ၿပီးေျပာေသာ မိတ္ေဆြသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသရည္ေသရက္ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ မိတ္ေဆြသည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းေလးဦးတို႔သည္ မိတ္ေဆြစစ္ မဟုတ္ကုန္။ ယင္းအခ်က္ကို သိ႐ွိၿပီးလွ်င္ ပညာ႐ွိေသာ ေယာက်္ားသည္ အႏၱရာယ္႐ွိေသာ လမ္းခရီးကဲ့သို႔ ၎တို႔အား အေ၀းက ေ႐ွာင္ၾကဥ္သင့္ ေလသည္။
သိဂၤါလသည္ ဖခင္ေျပာၾကား မွာထားခ်က္အရ အရပ္မ်က္ႏွာေျခာက္ပါးကို ႐ွိခိုးသည့္အက်င့္ကို က်င့္ၾကံျပဳလုပ္သည္။ ဗုဒၶသည္ သိဂၤါလအား ႐ွိခိုးပူေဇာ္ရသည့္ အရပ္မ်က္ႏွာသစ္ ေျခာက္ပါးကို ေဟာေျပာေတာ္မူသည္။ ၎တို႔အနက္ (၁) အေ႐ွ႔အရပ္ မ်က္ႏွာသည္ အမိအဖ ျဖစ္ကုန္၏။ (၂) ေတာင္အရပ္မ်က္ႏွာသည္ ဆရာသမား ျဖစ္ကုန္၏။ (၃) အေနာက္မ်က္ႏွာသည္ သားႏွင့္မယား ျဖစ္ကုန္၏။ (၄) ေျမာက္အရပ္မ်က္ႏွာ သည္ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။ (၅) ေအာက္အရပ္မ်က္ႏွာသည္ ေက်းကၽြန္ႏွင့္ အလုပ္သမားတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။ (၆) အထက္အရပ္မ်က္ႏွာသည္ သမဏျဗဟၼာဏတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။
၁။ ယင္း အရပ္မ်က္ႏွာေျခာက္ပါးကို ႐ွိခိုး၀တ္ျပဳမႈတည္းဟူေသာ အသြင္ျဖင့္ လူလူခ်င္း ဘယ္လို၀တၱရားမ်ား ထား႐ွိအပ္သည္ ဆိုသည္ကို ဗုဒၶက ၫႊန္ျပေတာ္မူသည္။ မိဘအား အဘယ္ေၾကာင့္ လုပ္ေကၽြးျပဳစုအပ္သနည္း ဆိုလွ်င္၊ မိဘတို႔သည္ ငါ့အား ေမြးျမဴေစာင့္ေ႐ွာက္ ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ သူတို႔အား ေမြးျမဴေစာင့္ေ႐ွာက္အပ္၏။ သူတို႔သည္ ငါ့အမႈကိစၥကို ျပဳလုပ္ေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔၏ အမႈကိစၥကို ငါျပဳလုပ္ေပးအပ္၏။ သူတို႔သည္ အမ်ိဳး အႏြယ္ကို တည္တံ့ေအာင္ လုပ္ၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို တည္တံ့ေအာင္ လုပ္အ့ံ၏။ သူတို႔သည္ ငါ့အား အေမြေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ အေမြခံထိုက္ေအာင္ ျပဳလုပ္အပ္၏။
ဤကဲ့သို႔ ငါးပါးသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးအပ္သည့္ မိဖတို႔သည္ သားသမီး အေပၚ၌ ငါးပါးေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကကုန္၏။ (၁) မေကာင္းမႈမွ တားျမစ္၏။ (၂) ေကာင္းမႈ၌ စိတ္၀င္စားေစ၏။ (၃) အတတ္ပညာကို သင္ၾကားေပး၏။ (၄) သင့္ေလ်ာ္ေသာ မိန္းမႏွင့္ ထိမ္းျမားေပး၏။ (၅) သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခ်ိန္၌ အေမြဥစၥာကို အပ္ႏွင္း၏။ သူႂကြယ္သား၊ ယင္း ငါးမ်ိဳးတို႔ေၾကာင့္ သားသမီးတို႔က မိဖတည္းဟူေသာ အေ႐ွ႔မ်က္ႏွာကို ၀တ္ျပဳအပ္ေပ၏။ ယင္းကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္လွ်င္ ထိုအေ႐ွ႔အရပ္သည္ လံုျခံဳ၏။ ၿငိမ္းခ်မ္း၏။ ေဘးကင္း၏။
၂။ ေနရာမွထၿပီး ခရီးဦးႀကိဳျပဳျခင္း၊ ဆည္းကပ္ခစားျခင္း၊ စကားကိုနာယူျခင္း၊ အတတ္ ပညာကို ႐ိုေသစြာ သင္ၾကားေလ့က်င့္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ဆရာသမားမ်ားအား လုပ္ေကၽြးျပဳစု အပ္ေပ၏။
၃။ မယားအား ျပဳစုလုပ္ေကၽြးနည္းမ်ားကာ ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ မထီမဲ့ျမင္ မျပဳျခင္း၊ သူတပါး သားမယားကို မပစ္မွားျခင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာကို လႊဲအပ္ျခင္း၊ အ၀တ္တန္ဆာကို ေပးျခင္းတို႔ျဖစ္ ၾက၏။ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္လွ်င္ မယားသည္ အိမ္မႈကိစၥကို ေကာင္းစြာ ၾကည့္႐ႈ၏။ အေစခံမ်ားလည္း ပိပိရိရိ ေနၾကကုန္၏။ မယားကိုယ္တိုင္ကလည္း ေလာ္လည္ေဖာက္ျပားျခင္း ႐ွိမည္မဟုတ္ေပ။ စုေဆာင္းသိုမွီးထားေသာ ပစၥည္းဥစၥာကို ေစာင့္ေ႐ွာက္၏။ အားလံုးေသာ အလုပ္ကိစၥတို႔၌ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ျခင္း မ႐ွိ။
၄။ မိတ္ေဆြမ်ားအား ျပဳစုလုပ္ေကၽြးနည္းကား ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း၊ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားကို ဆိုျခင္း၊ အလုပ္ကိစၥတြင္ ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးျခင္း၊ မိမိႏွင့္ တန္းတူဆက္ဆံျခင္း၊ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္လွ်င္ ထိုမိတ္ေဆြသည္ ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေ႐ွာက္၏။ သတိေမ့ေလ်ာ့ေနသည့္အခါ၌ ဥစၥာပစၥည္းကို မဆံုးေအာင္ လုပ္ေပး ၏။ ေဘးအႏၱရာယ္ေပၚလာသည့္အခါ၌ အကူအညီေပး၏။ ဒုကၡေရာက္သည့္အခါ၌ စြန္႔ပစ္ မသြားေပ။ ဤကဲ့သို႔ မိတ္ေဆြမ်ိဳး႐ွိေသာ ေယာက်္ားမ်ားအား လူတို႔သည္ ျမတ္ႏိုးပူေဇာ္ၾက ကုန္၏။
၅။ ထိုေခတ္အခါက ကၽြန္ပ္တို႔ႏိုင္ငံမွ လူထုမ်ားစြာေသာ အစိတ္အပိုင္းမွာ ေက်းကၽြန္ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ မ်ားစြာေသာ ေယာက်္ားႏွင့္ မိန္းမမ်ားမွာ ကၽြန္၊ ကၽြန္မမ်ားအျဖစ္ႏွင့္ ပစၥည္းတစံုတရာကဲ့သို႔ အေရာင္းအ၀ယ္ ျပဳလုပ္ျခင္း ခံၾကရ၏။ ယခုေခတ္တြင္ ေက်းကၽြန္စနစ္ကို လူတို႔သည္ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႔ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ႏွစ္ေပါင္းတရာ ေက်ာ္ မတိုင္မီကေလးကပင္ ကၽြန္ပ္တို႔ေဒသ၌ ေက်းကၽြန္စနစ္သည္ အထင္အ႐ွား ႐ွိခဲ့ေပသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္ကမူ ေက်းကၽြန္စနစ္အသြင္သည္ ထို႔ထက္ပင္ ဆိုး၀ါးေပလိမ့္မည္ ဆိုသည္မွာ သံသယျဖစ္ဖြယ္မ႐ွိေပ။ တူညီမွ်တမႈကို ျဖန္႔ျဖဴးေဟာၾကား ေတာ္မူေသာ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၏တပည့္တပန္း ရဟန္းတို႔သည္ ေက်းကၽြန္မ်ား၊ ေက်းကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္မႈကို အမွႏ္ပင္ အာ႐ံုစူးစိုက္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ လူေပါင္းမ်ားစြာတို႔၏ ကုေဋကုဋာ စည္းစိမ္မ်ားမွာ ေက်းကၽြန္မ်ားထားျခင္းႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေန၏။ ေက်းကၽြန္စနစ္ကို ကိုင္လႈပ္လိုက္လွ်င္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ဂယက္ထလာေပလိမ့္မည္။ ဘုရင္ဗိမိၺသာရသည္ ကၽြန္တေယာက္ ရဟန္းျပဳသြားေသာအခါ ယင္းအႏၱရာယ္ကို ဗုဒၶအား ေလွ်ာက္ထားေျပာျပ ေလသည္။ ထိုအခါ ဗုဒၶက ေက်းကၽြန္အျဖစ္က မလြတ္ေသးသူအား သံဃာေဘာင္သို႔ မသြတ္သြင္းရန္ တားျမစ္ပိတ္ပင္ေတာ္မူလိုက္၏။ ဗုဒၶသည္ ေက်းကၽြန္စနစ္ကို မဖယ္႐ွားႏိုင္ခဲ့ ေပ။ သို႔ရာတြင္ ေက်းကၽြန္တို႔အား ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္းကိုမူ ၫႊန္ၾကားေတာ္မူ ေလသည္။
သူႂကြယ္သား၊ ငါးပါးေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ အ႐ွင္သခင္သည္ ေက်းကၽြန္အလုပ္သမား တည္းဟူေသာ ေအာက္အရပ္မ်ာက္ႏွာကို ျပဳစုအပ္ေပသည္။ (၁) စြမ္းအား႐ွိသေလာက္ သာလ်င္ အလုပ္ကို ခိုင္းေစျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ (၂) ထမင္းရိကၡာကို ေပးျခင္းျဖင့္လည္း ေကာင္း၊ (၃) မက်န္းမာသူအား ျပဳစုျခင္းလည္းေကာင္း၊ (၄) ေကာင္းေသာ အရသာ႐ွိသည့္ အရာ၀တၳဳမ်ားကို ေပးျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ (၅) အခါ အားေလ်ာ္စြာ အားလပ္ခြင့္ေပးျခင္း ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ဤ ငါးမ်ိဳးျဖင့္...... ျပဳစုအပ္သည္႐ွိေသာ္ ေက်းကၽြန္အလုပ္သမားတို႔သည္ ငါးပါးေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ အ႐ွင္သခင္အား ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကကုန္၏။ (၁) အ႐ွင္သခင္ထက္ အရင္ အိပ္ရာမွ ထၾကကုန္၏။ (၂) အ႐ွင္သခင္အိပ္ၿပီးမွ အိပ္ၾကကုန္။ (၃) ေပးသည္ကိုသာ ယူၾကကုန္၏။ (၄) အလုပ္ကိစၥမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ ျပဳလုပ္ၾကကုန္၏။ (၅) အ႐ွင္သခင္၏ ဂုဏ္သတင္းကို ျဖန္႔ျဖဴးၾကကုန္၏။
စြမ္းအား႐ွိသေလာက္ အလုပ္ကို ခိုင္းေစျခင္း၊ အစာရိကၡာကို ေပးကမ္းျခင္း၊ မက်န္းမာေသာအခါ၌ ျပဳစုျခင္း၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ အားလပ္ခြင့္ေပးျခင္း၊ အရသာ႐ွိေသာ အစားအစာမ်ားကို ေပးကမ္းျခင္း၊ ယင္းအျပဳအမူမ်ားသည္ ေက်းကၽြန္မ်ားအေပၚ၌ ႀကီးစြာေသာ ေထာက္ထားငဲ့ညႇာျခင္း၊ အက်ိဳးျပဳျခင္းေပတည္း။ ဗုဒၶ၏၀ါဒသည္ ေက်းကၽြန္ဘ၀၏ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို အေတာ္ခပ္မ်ားမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့အားေပ်ာ့ေစသည္မွာကား ယံုမွားဖြယ္ မ႐ွိေပ။
၆။ သမဏျဗဟၼဏ (ရဟန္း-ပညာ႐ွိ) တို႔အား ျပဳစုနည္းကို ဗုဒၶက ဤသို႔ ၫႊန္ျပထား သည္။ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုးျဖင့္ ေမတၱာႏွင့္ ယွဥ္ေသာအျပဳအမူကို ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အလွဴခံမ်ားအတြက္ တံခါးကို ဖြင့္ထားျခင္း၊ စားေသာက္ဖြယ္တို႔ကို ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းမ်ား သည္ သမဏ ျဗာဟၼဏတို႔အား ျပဳစုျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ဗုဒၶသည္ လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ားအတြက္ ယင္း တာ၀န္၀တၱရားထူးမ်ားကို ေဟာေျပာေတာ္ မူေလသည္။
[ 'ရာဟုလာသံကိစၥည္း' ရဲ႔ 'မဟာမာန၀ဗုဒၶ' ကို 'ပါရဂူ' ဘာသာျပန္တဲ့ 'မဟာလူသားဗုဒၶ' စာအုပ္၊ ပဥၥမအႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ျခင္း၊ ၂၀၀၃ က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
ရာဟုလာသံကိစဏာယန
မဆူရီ။ ၁၃-၈-၅၆]
{ရာဟုလာသံကိစၥည္း ရဲ႔ 'မဟာမာန၀ဗုဒၶ' စာအုပ္ကို ပါရဂူက 'မဟာလူသားဗုဒၶ' အမည္ျဖင့္၊ ဘာသာျပန္ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။}
၇။ လူ၀တ္ေၾကာင္တို႔၏အက်င့္တရား
ရဟန္းသံဃာမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ ရာဂကင္းကြာမႈ အက်င့္တရား အေၾကာင္းမ်ားကို ၾကားရသည္ျဖစ္၍ ဗုဒၶ၏ တရားဓမၼသည္ လူ႔ေဘာင္ကို ခါြေ႐ွာင္လိုသူမ်ားအတြက္ သက္သက္သာလွ်င္ ျဖစ္၏ဟု အထင္႐ွိၾကသည္။ အမွန္မွာ ထိုသို႔ မဟုတ္ေပ။ ဗုဒၶသက္ေတာ္ ထင္႐ွား ႐ွိစဥ္က ဗုဒၶ၏ လူ၀တ္ေၾကာင္တပည့္တပန္း အေရအတြက္၏ အပံုတရာပံုတပံုပင္ ဘိကၡဳႏွင့္ ဘိကၡဳနီတို႔၏ အေရအတြက္ မ႐ွိခဲ့ေပ။ ေနာင္ေသာအခါလည္း မ႐ွိခဲ့ေပ။ ဗုဒၶေဟာၾကားေသာ တရားအဆံုးအမ၏ အႏွစ္သာရကို ဂါထာတပုဒ္တည္းျဖင့္ ျပထားသည္။
သဗၺပါပႆ အကရဏံ
ကုသလႆုပ သမၸဒါ။
သစိတၱပရိေယာ ဒါပနံ
ဧတံ ဗုဒၶါနသာသနံ။
[အားလံုးေသာ မေကာင္းမႈကို မျပဳလုပ္ျခင္း၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို ပြါးမ်ားအားထုတ္ ျခင္း၊ မိမိစိတ္ႏွလံုးကို ျဖဴစင္ေစျခင္း၊ ဤကား ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ ျဖစ္ေလသည္။]
ယင္းအဆံုးအမသည္ လူ၀တ္ေၾကာင္ႏွင့္ ရဟန္း၊ အားလံုးအတြက္ တညီတၫြတ္ တည္း ျဖစ္ေသာ အဆံုးအမ ျဖစ္ေလသည္။ တခုေတာ့႐ွိသည္။ ဘိကၡဳႏွင့္ ဘိကၡဳနီ (ရဟန္းႏွင့္ ရဟန္းမ) တို႔အတြက္ လိုက္နာက်င့္သံုးရန္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒကို ေပါင္းၿပီး '၀ိနယပိဋက' အျဖစ္ျဖင့္ သတ္မွတ္ထားသည့္နည္းတူ လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ားအတြက္မူ တသီးတျခား ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းတို႔ကို တေပါင္းတစည္းတည္း သတ္မွတ္ထားျခင္းမူကား မ႐ွိေပ။ တိပိတဋက၌ 'သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္' အမည္ျဖင့္႐ွိေသာ အဆံုးအမ ဥပေဒသမ်ားသည္ လူ၀တ္ေၾကာင္တို႔၏ ၀ိနည္းစည္းကမ္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို၀ိနည္းစည္းကမ္းကို ထိုေခတ္ လူ႔ေလာက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို စံျပအျဖစ္ျပဳ လုပ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခ်က္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။
မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ား အဖတ္မတင္ေသာ မိဘမ်ားသည္ မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ားအား မေကာင္းသည့္ နာမည္တခုခုကို မွည့္ထားတတ္ၾကသည္။ ယင္းသို႔ မွည့္ထားျခင္းအားျဖင့္ ယမမင္း (ေသမင္း) ၏ တမန္မ်ားသည္ ထို ကေလကေခ် ကေလးသူငယ္မ်ားအား အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနသည္ဟု အယူ႐ွိၾကသည္။ ငေခြး ၀က္မ စသည့္ အမည္မ်ားမွာ ထိုကဲ့သို႔ သေဘာ႐ွိေသာ အမည္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဗုဒၶ၏ လက္ထက္ေတာ္အခါကလည္း ထိုကဲ့သို႔ေသာ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အမည္နာမမ်ားကို မွည့္ေလ့မွည့္ထ ႐ွိေလသည္။ သူေဌးတဦးသည္ မိမိသားအား အသက္႐ွည္ေစရန္အတြက္ သိဂၤါလ (ေတာေခြး) ဟု အမည္ေပးထားေလ၏။ သိဂၤါလအား ဗုဒၶတရားေဟာၾကားသည့္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
အခါတပါး၌ ဘုရား႐ွင္သည္ ရာဇၿဂိဳဟ္႐ွိ ႐ွဥ့္နက္တို႔ကို အစာေကၽြးရာျဖစ္ေသာ ေ၀ဠဳ၀န္ေတာ၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။
ထိုအခ်ိန္၌ သိဂၤါလအမည္႐ွိေသာ သူႂကြယ္သားသည္ မနက္ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ကပင္ ထ၍ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔ျပင္သို႔ ထြက္ၿပီးလွ်င္ စိုစြတ္ေသာအ၀တ္၊ စိုစြတ္ေသာ ဆံပင္ျဖင့္ လက္အုပ္ခ်ီလ်က္၊ အေရွ႔အရပ္မ်က္ႏွာ၊ ေတာင္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ အေနာက္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ ေျမာက္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ ေအာက္အရပ္မ်က္ႏွာ၊ အထက္အရပ္မ်က္ႏွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပားျပားေသာ အရပ္မ်က္ႏွာတို႔ကို ႐ွိခိုးေလသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ ဘုရား႐ွင္သည္ နံနက္ခင္းအခ်ိန္ သဃၤန္းကို ၀တ္႐ံုလ်က္ သပိတ္ သဃၤန္းကို ေဆာင္ယူခဲ့ၿပီးလွ်င္ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔အတြင္းသို႔ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၀င္ေတာ္မူေလ၏။ ဘုရား႐ွင္သည္ အရပ္မ်က္ႏွာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႐ွိခိုးေနေသာ သူႂကြယ္သား သိဂၤါလအား ေတြ႔ရ၍ မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။
"သူႂကြယ္သား၊ နံနက္ေစာေစာထၿပီး သင္ ဘာကို ႐ွိခိုးေနသနည္း....."
"အ႐ွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၏ဖခင္သည္ ေသခါနီးကာလ၌ တပည့္ေတာ္အား 'ခ်စ္သား အရပ္မ်က္ႏွာမွားကို ႐ွိခိုးေလာ့' ဟု မွာခဲ့ပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သည္ ဖခင္၏ စကားကို အေလးအျမတ္ျပဳလ်က္၊ ျမတ္ႏိုးလ်က္၊ ပူေဇာ္လ်က္ ေစာေစာကပင္ ထကာ ႐ွိခိုးေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္"
"သူႂကြယ္သား၊ ျမတ္ေသာသူ (အရိယ) တို႔၏ တရားဓမၼ၌ ထိုကဲ့သို႔ အရပ္မ်ားႏွာ ေျခာက္ပါးကို ႐ွိခိုးသည္ဟု မ႐ွိေပ"
"အ႐ွင္ဘုရား၊ ထိုသို႔ မ႐ွိခိုးအပ္လ်င္ ျမတ္ေသာသူတို႔၏ တရားဓမၼ၌ အရပ္မ်က္ႏွာ ေျခာက္ပါးကို ဘယ္ကဲ့သို႔ ႐ွိခိုးအပ္ပါသနည္း။ ျမတ္ေသာသူတို႔၏ တရားဓမၼ၌ အရပ္မ်က္ႏွာ မ်ားကို ႐ွိခိုးပံု႐ွိခိုးနည္းကို တပည့္ေတာ္အား ေဟာေျပာေတာ္မူပါေလာ့...."
ဗုဒၶသည္ သိဂၤါလအား ေဟာျပေလသည္။
အၾကင္သူသည္ ေသရည္ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ျဖစ္၏။ မ်က္ေမွာက္၌ ခ်စ္ခင္သူ မိတ္ေဆြ ျဖစ္၏။ ထိုသူသည္ မိတ္ေဆြ မမည္ေပ။
အၾကင္သူသည္ အေၾကာင္းကိစၥၾကံဳလာေသာ္ (အေရးကိစၥေပၚလာေသာ) အေဖာ္သဟဲ ျဖစ္၏။ ထိုသူသည္ မိတ္ေဆြ ျဖစ္၏။
ေနျမင့္ေအာင္ အိပ္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ သူတပါး မယားကို က်ဴးလြန္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ရန္စပြါးမ်ားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အက်ိဳးမဲ့ျပဳျခင္း သည္လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ အေပါင္းအေဖာ္႐ွိသူ သည္လည္းေကာင္း၊ အလြန္တရာ ကပ္ေစးႏွဲျခင္း သည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းေျခာက္ပါးသည္ လူကို ပ်က္စီးေစတတ္၏။
မေကာင္းေသာအေဆြခင္ပြန္း ႐ွိသူသည္ လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းေသာ အက်င့္၌ ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာသူသည္ လည္းေကာင္း၊ ဤေလာကမွလည္းေကာင္း၊ တမလြန္ေလာကမွ လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ပါးေသာေလာကမွ ပ်က္စီးေလွ်ာက်တတ္ေပ၏။
ေလာင္းကစားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ မိန္းမလိုက္စားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ကျခင္း သီဆိုျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ေန႔အခါ အိပ္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အခါမဲ့၌ ခရီးသြားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းသူတို႔အား အေဆြခင္ပြန္းဖြဲ႔ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အလြန္တရာ ကပ္ေစးႏွဲျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းေျခာက္ပါးသည္ လူကို ပ်က္စီးေစတတ္၏။
အၾကင္သူတို႔သည္ ေႂကြအံေလာင္းကစားျခင္းကို ျပဳၾက၏။ ေသရည္ေသရက္ကို ေသာက္၏။ သူတပါး သားမယားတို႔အား ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ၾက၏။ သူယုတ္မာတို႔အား မွီ၀ဲဆည္းကပ္၏။ ပညာ႐ွိတို႔အား မမွီ၀ဲမဆည္းကပ္။ ထိုသူတို႔သည္ လဆုတ္ပကၡ လမင္းထက္ ဆုတ္ယုတ္ေပ၏။
အၾကင္သူသည္ ေသေသာက္က်ဴး၏။ ပစၥည္းမ႐ွိ ဆင္းရဲ၏။ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့လ်ာ့ေန၏။ ထိုသူသည္ ေရ၌႐ွိေသာ ေလွကဲ့သို႔ ေႂကြးထဲတြင္ နစ္ျမဳပ္သြားရ၏။ ထိုသူသည္ လ်င္ျမန္စြာ မိမိကိုယ္ကို ဆင္းရဲပင္ပန္းေအာင္ လုပ္ေန၏။
ေန႔၌ အိပ္ေလ့႐ွိေသာ၊ ည၌ထေလ့မ႐ွိေသာ၊ အခါခပ္သိမ္း မူးယစ္ေနေသာ ကာမဂုဏ္ လိုက္စားသူသည္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး မျပဳလုပ္ႏိုင္ေပ။
ေအးလြန္းသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ ပူလြန္းသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ မိုးခ်ဳပ္လြန္းသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ အေၾကာင္းျပသူသည္ ဥစၥာပစၥည္း လက္မဲ့ျဖစ္ရတတ္၏။ အၾကင္သူသည္ အလုပ္ကို လုပ္ရာ၌ အေအးအပူကို ျမက္ထက္ပိုၿပီး အမႈမထား။ ထိုသူသည္ ခ်မ္းသာသုခ လက္မလြတ္ရေပ။
သူတပါးပစၥည္း ယူတတ္ေသာ မိတ္ေဆြသည္လည္းေကာင္း၊ အေျပာသာ႐ွိၿပီး လက္မပါေသာ မိတ္ေဆြသည္ လည္းေကာင္း၊ အႀကိဳက္လိုက္ၿပီးေျပာေသာ မိတ္ေဆြသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသရည္ေသရက္ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ မိတ္ေဆြသည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းေလးဦးတို႔သည္ မိတ္ေဆြစစ္ မဟုတ္ကုန္။ ယင္းအခ်က္ကို သိ႐ွိၿပီးလွ်င္ ပညာ႐ွိေသာ ေယာက်္ားသည္ အႏၱရာယ္႐ွိေသာ လမ္းခရီးကဲ့သို႔ ၎တို႔အား အေ၀းက ေ႐ွာင္ၾကဥ္သင့္ ေလသည္။
သိဂၤါလသည္ ဖခင္ေျပာၾကား မွာထားခ်က္အရ အရပ္မ်က္ႏွာေျခာက္ပါးကို ႐ွိခိုးသည့္အက်င့္ကို က်င့္ၾကံျပဳလုပ္သည္။ ဗုဒၶသည္ သိဂၤါလအား ႐ွိခိုးပူေဇာ္ရသည့္ အရပ္မ်က္ႏွာသစ္ ေျခာက္ပါးကို ေဟာေျပာေတာ္မူသည္။ ၎တို႔အနက္ (၁) အေ႐ွ႔အရပ္ မ်က္ႏွာသည္ အမိအဖ ျဖစ္ကုန္၏။ (၂) ေတာင္အရပ္မ်က္ႏွာသည္ ဆရာသမား ျဖစ္ကုန္၏။ (၃) အေနာက္မ်က္ႏွာသည္ သားႏွင့္မယား ျဖစ္ကုန္၏။ (၄) ေျမာက္အရပ္မ်က္ႏွာ သည္ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။ (၅) ေအာက္အရပ္မ်က္ႏွာသည္ ေက်းကၽြန္ႏွင့္ အလုပ္သမားတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။ (၆) အထက္အရပ္မ်က္ႏွာသည္ သမဏျဗဟၼာဏတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။
၁။ ယင္း အရပ္မ်က္ႏွာေျခာက္ပါးကို ႐ွိခိုး၀တ္ျပဳမႈတည္းဟူေသာ အသြင္ျဖင့္ လူလူခ်င္း ဘယ္လို၀တၱရားမ်ား ထား႐ွိအပ္သည္ ဆိုသည္ကို ဗုဒၶက ၫႊန္ျပေတာ္မူသည္။ မိဘအား အဘယ္ေၾကာင့္ လုပ္ေကၽြးျပဳစုအပ္သနည္း ဆိုလွ်င္၊ မိဘတို႔သည္ ငါ့အား ေမြးျမဴေစာင့္ေ႐ွာက္ ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ သူတို႔အား ေမြးျမဴေစာင့္ေ႐ွာက္အပ္၏။ သူတို႔သည္ ငါ့အမႈကိစၥကို ျပဳလုပ္ေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔၏ အမႈကိစၥကို ငါျပဳလုပ္ေပးအပ္၏။ သူတို႔သည္ အမ်ိဳး အႏြယ္ကို တည္တံ့ေအာင္ လုပ္ၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို တည္တံ့ေအာင္ လုပ္အ့ံ၏။ သူတို႔သည္ ငါ့အား အေမြေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ အေမြခံထိုက္ေအာင္ ျပဳလုပ္အပ္၏။
ဤကဲ့သို႔ ငါးပါးသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးအပ္သည့္ မိဖတို႔သည္ သားသမီး အေပၚ၌ ငါးပါးေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကကုန္၏။ (၁) မေကာင္းမႈမွ တားျမစ္၏။ (၂) ေကာင္းမႈ၌ စိတ္၀င္စားေစ၏။ (၃) အတတ္ပညာကို သင္ၾကားေပး၏။ (၄) သင့္ေလ်ာ္ေသာ မိန္းမႏွင့္ ထိမ္းျမားေပး၏။ (၅) သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခ်ိန္၌ အေမြဥစၥာကို အပ္ႏွင္း၏။ သူႂကြယ္သား၊ ယင္း ငါးမ်ိဳးတို႔ေၾကာင့္ သားသမီးတို႔က မိဖတည္းဟူေသာ အေ႐ွ႔မ်က္ႏွာကို ၀တ္ျပဳအပ္ေပ၏။ ယင္းကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္လွ်င္ ထိုအေ႐ွ႔အရပ္သည္ လံုျခံဳ၏။ ၿငိမ္းခ်မ္း၏။ ေဘးကင္း၏။
၂။ ေနရာမွထၿပီး ခရီးဦးႀကိဳျပဳျခင္း၊ ဆည္းကပ္ခစားျခင္း၊ စကားကိုနာယူျခင္း၊ အတတ္ ပညာကို ႐ိုေသစြာ သင္ၾကားေလ့က်င့္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ဆရာသမားမ်ားအား လုပ္ေကၽြးျပဳစု အပ္ေပ၏။
၃။ မယားအား ျပဳစုလုပ္ေကၽြးနည္းမ်ားကာ ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ မထီမဲ့ျမင္ မျပဳျခင္း၊ သူတပါး သားမယားကို မပစ္မွားျခင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာကို လႊဲအပ္ျခင္း၊ အ၀တ္တန္ဆာကို ေပးျခင္းတို႔ျဖစ္ ၾက၏။ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္လွ်င္ မယားသည္ အိမ္မႈကိစၥကို ေကာင္းစြာ ၾကည့္႐ႈ၏။ အေစခံမ်ားလည္း ပိပိရိရိ ေနၾကကုန္၏။ မယားကိုယ္တိုင္ကလည္း ေလာ္လည္ေဖာက္ျပားျခင္း ႐ွိမည္မဟုတ္ေပ။ စုေဆာင္းသိုမွီးထားေသာ ပစၥည္းဥစၥာကို ေစာင့္ေ႐ွာက္၏။ အားလံုးေသာ အလုပ္ကိစၥတို႔၌ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ျခင္း မ႐ွိ။
၄။ မိတ္ေဆြမ်ားအား ျပဳစုလုပ္ေကၽြးနည္းကား ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း၊ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားကို ဆိုျခင္း၊ အလုပ္ကိစၥတြင္ ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးျခင္း၊ မိမိႏွင့္ တန္းတူဆက္ဆံျခင္း၊ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္လွ်င္ ထိုမိတ္ေဆြသည္ ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေ႐ွာက္၏။ သတိေမ့ေလ်ာ့ေနသည့္အခါ၌ ဥစၥာပစၥည္းကို မဆံုးေအာင္ လုပ္ေပး ၏။ ေဘးအႏၱရာယ္ေပၚလာသည့္အခါ၌ အကူအညီေပး၏။ ဒုကၡေရာက္သည့္အခါ၌ စြန္႔ပစ္ မသြားေပ။ ဤကဲ့သို႔ မိတ္ေဆြမ်ိဳး႐ွိေသာ ေယာက်္ားမ်ားအား လူတို႔သည္ ျမတ္ႏိုးပူေဇာ္ၾက ကုန္၏။
၅။ ထိုေခတ္အခါက ကၽြန္ပ္တို႔ႏိုင္ငံမွ လူထုမ်ားစြာေသာ အစိတ္အပိုင္းမွာ ေက်းကၽြန္ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ မ်ားစြာေသာ ေယာက်္ားႏွင့္ မိန္းမမ်ားမွာ ကၽြန္၊ ကၽြန္မမ်ားအျဖစ္ႏွင့္ ပစၥည္းတစံုတရာကဲ့သို႔ အေရာင္းအ၀ယ္ ျပဳလုပ္ျခင္း ခံၾကရ၏။ ယခုေခတ္တြင္ ေက်းကၽြန္စနစ္ကို လူတို႔သည္ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႔ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ႏွစ္ေပါင္းတရာ ေက်ာ္ မတိုင္မီကေလးကပင္ ကၽြန္ပ္တို႔ေဒသ၌ ေက်းကၽြန္စနစ္သည္ အထင္အ႐ွား ႐ွိခဲ့ေပသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္ကမူ ေက်းကၽြန္စနစ္အသြင္သည္ ထို႔ထက္ပင္ ဆိုး၀ါးေပလိမ့္မည္ ဆိုသည္မွာ သံသယျဖစ္ဖြယ္မ႐ွိေပ။ တူညီမွ်တမႈကို ျဖန္႔ျဖဴးေဟာၾကား ေတာ္မူေသာ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၏တပည့္တပန္း ရဟန္းတို႔သည္ ေက်းကၽြန္မ်ား၊ ေက်းကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္မႈကို အမွႏ္ပင္ အာ႐ံုစူးစိုက္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ လူေပါင္းမ်ားစြာတို႔၏ ကုေဋကုဋာ စည္းစိမ္မ်ားမွာ ေက်းကၽြန္မ်ားထားျခင္းႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေန၏။ ေက်းကၽြန္စနစ္ကို ကိုင္လႈပ္လိုက္လွ်င္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ဂယက္ထလာေပလိမ့္မည္။ ဘုရင္ဗိမိၺသာရသည္ ကၽြန္တေယာက္ ရဟန္းျပဳသြားေသာအခါ ယင္းအႏၱရာယ္ကို ဗုဒၶအား ေလွ်ာက္ထားေျပာျပ ေလသည္။ ထိုအခါ ဗုဒၶက ေက်းကၽြန္အျဖစ္က မလြတ္ေသးသူအား သံဃာေဘာင္သို႔ မသြတ္သြင္းရန္ တားျမစ္ပိတ္ပင္ေတာ္မူလိုက္၏။ ဗုဒၶသည္ ေက်းကၽြန္စနစ္ကို မဖယ္႐ွားႏိုင္ခဲ့ ေပ။ သို႔ရာတြင္ ေက်းကၽြန္တို႔အား ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံသင့္ေၾကာင္းကိုမူ ၫႊန္ၾကားေတာ္မူ ေလသည္။
သူႂကြယ္သား၊ ငါးပါးေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ အ႐ွင္သခင္သည္ ေက်းကၽြန္အလုပ္သမား တည္းဟူေသာ ေအာက္အရပ္မ်ာက္ႏွာကို ျပဳစုအပ္ေပသည္။ (၁) စြမ္းအား႐ွိသေလာက္ သာလ်င္ အလုပ္ကို ခိုင္းေစျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ (၂) ထမင္းရိကၡာကို ေပးျခင္းျဖင့္လည္း ေကာင္း၊ (၃) မက်န္းမာသူအား ျပဳစုျခင္းလည္းေကာင္း၊ (၄) ေကာင္းေသာ အရသာ႐ွိသည့္ အရာ၀တၳဳမ်ားကို ေပးျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ (၅) အခါ အားေလ်ာ္စြာ အားလပ္ခြင့္ေပးျခင္း ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ဤ ငါးမ်ိဳးျဖင့္...... ျပဳစုအပ္သည္႐ွိေသာ္ ေက်းကၽြန္အလုပ္သမားတို႔သည္ ငါးပါးေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ အ႐ွင္သခင္အား ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကကုန္၏။ (၁) အ႐ွင္သခင္ထက္ အရင္ အိပ္ရာမွ ထၾကကုန္၏။ (၂) အ႐ွင္သခင္အိပ္ၿပီးမွ အိပ္ၾကကုန္။ (၃) ေပးသည္ကိုသာ ယူၾကကုန္၏။ (၄) အလုပ္ကိစၥမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ ျပဳလုပ္ၾကကုန္၏။ (၅) အ႐ွင္သခင္၏ ဂုဏ္သတင္းကို ျဖန္႔ျဖဴးၾကကုန္၏။
စြမ္းအား႐ွိသေလာက္ အလုပ္ကို ခိုင္းေစျခင္း၊ အစာရိကၡာကို ေပးကမ္းျခင္း၊ မက်န္းမာေသာအခါ၌ ျပဳစုျခင္း၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ အားလပ္ခြင့္ေပးျခင္း၊ အရသာ႐ွိေသာ အစားအစာမ်ားကို ေပးကမ္းျခင္း၊ ယင္းအျပဳအမူမ်ားသည္ ေက်းကၽြန္မ်ားအေပၚ၌ ႀကီးစြာေသာ ေထာက္ထားငဲ့ညႇာျခင္း၊ အက်ိဳးျပဳျခင္းေပတည္း။ ဗုဒၶ၏၀ါဒသည္ ေက်းကၽြန္ဘ၀၏ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို အေတာ္ခပ္မ်ားမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့အားေပ်ာ့ေစသည္မွာကား ယံုမွားဖြယ္ မ႐ွိေပ။
၆။ သမဏျဗဟၼဏ (ရဟန္း-ပညာ႐ွိ) တို႔အား ျပဳစုနည္းကို ဗုဒၶက ဤသို႔ ၫႊန္ျပထား သည္။ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုးျဖင့္ ေမတၱာႏွင့္ ယွဥ္ေသာအျပဳအမူကို ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အလွဴခံမ်ားအတြက္ တံခါးကို ဖြင့္ထားျခင္း၊ စားေသာက္ဖြယ္တို႔ကို ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းမ်ား သည္ သမဏ ျဗာဟၼဏတို႔အား ျပဳစုျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ဗုဒၶသည္ လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ားအတြက္ ယင္း တာ၀န္၀တၱရားထူးမ်ားကို ေဟာေျပာေတာ္ မူေလသည္။
[ 'ရာဟုလာသံကိစၥည္း' ရဲ႔ 'မဟာမာန၀ဗုဒၶ' ကို 'ပါရဂူ' ဘာသာျပန္တဲ့ 'မဟာလူသားဗုဒၶ' စာအုပ္၊ ပဥၥမအႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ျခင္း၊ ၂၀၀၃ က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
Friday, May 8, 2009
မြန္ပံုျပင္-မုန္႔စားခ်င္တဲ့သမက္
ေရးသူ- လူထုဦးလွ
မြန္အမ်ိဳးသားမ်ားမွာ နတ္ကို ယံုၾကည္သူမ်ား၊ မိ႐ိုးဖလာ နတ္ကိုးကြယ္သူမ်ား ေ႐ွးက အင္မတန္ မ်ားတယ္။ အေၾကာင္းတခု ျဖစ္လာရင္ နတ္ဖမ္းစားတယ္၊ နတ္ျပဳစားတယ္၊ နတ္ကို ပသ, တင္ေျမႇာက္ရင္ က်ေရာက္တဲ့ အႏၱရာယ္က ေပ်ာက္ကင္းတယ္။ အဲဒီလို အယူအဆ ေတြနဲ႔ နစ္မြန္းေနၿပီး တခါတေလ နတ္ကိစၥနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတဲ့ ကိစၥမ်ားလည္း ႐ွိတယ္။
အဲဒီကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ပံုျပင္ေတြ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတဲ့အထဲက အေၾကာင္းတခုကေတာ့-
ေ႐ွးက သု၀ဏၰဘူမိ သထံုခ႐ိုင္မွာ ေပါင္႐ြာလို႔ေခၚတဲ့ ႐ြာႀကီးတ႐ြာ ႐ွိတယ္။ ဒီ႐ြာကေန ၿပီး ပင္လယ္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ မ်က္စိတဆံုး က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီး ႐ွိတယ္။ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းေတြက ေပါတယ္။ လုပ္ကိုင္စားလို႔လည္း ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တျခား႐ြာက လူေတြဟာ ေပါင္႐ြာကို ေျပာင္းလာၿပီး ဒီကြင္းျပင္ႀကီးမွာ လယ္ယာတည္ကာ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကတာလည္း ႐ွိတယ္။
ဒီလို လယ္လုပ္ဖို႔ ေျမ႐ိုင္းေတြ ေပါမ်ားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၀ါးဂ႐ု႐ြာဘက္က ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္ေထာင္ တအိမ္ေထာင္ဟာ ေပါင္႐ြာမွာ အေျခတက် လယ္လုပ္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုေနရင္းနဲ႔ အဲဒီ အိမ္ေထာင္က သားတေယာက္ဟာ ႐ြာခံေပါင္႐ြာက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ အိမ္ေထာင္က်တယ္ဆိုရင္ပဲ ဒီလူဟာ ေယာကၡမအိမ္မွာ လိုက္ၿပီး ေနရတယ္။ ေယာကၡမရဲ႔ လယ္ကိုပဲ လုပ္ရတယ္။ လူက အလုပ္ကလည္းေကာင္း၊ ၀ိရိယကလည္း ႐ွိေတာ့ ေယာကၡမက အင္မတန္ ခ်စ္တယ္။
ဒီလူ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ေယာကၡမအိမ္ စေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ လယ္ထဲကို ဆင္းတယ္။ သူဟာ ဒီ႐ြာေရာက္လာတာ မၾကာေသးေတာ့ ရပ္ဓေလ့ ႐ြာဓေလ့ကို သိပ္မသိေသးဘူး။
လယ္ထဲမွာ မနားမေနလုပ္ရင္း မိုးဦးက်လို႔ လယ္ထြန္၊ ေကာက္စိုက္၊ ေပါင္းသင္၊ သမန္းလိုက္၊ ႏြားစာရိတ္၊ ႏြားထင္း႐ွာနဲ႔ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ေရာက္လာတယ္။
သူဟာ လယ္လုပ္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုးမွာ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ လယ္ထဲဆင္းခဲ့ၿပီး မိုးခ်ဳပ္ခါနီးမွ အိမ္ကို ျပန္တယ္။ မနက္စာကိုေတာ့ ဇနီးျဖစ္သူက လယ္ထဲဆင္းပို႔တယ္။ ညစာကိုသာ အိမ္ျပန္စားတယ္။ လယ္ထဲမွ ကၽြဲႏြားအတြက္ပါ တဲထိုးထားေတာ့ လယ္က တဲမွာ အိပ္တဲ့အခါလည္း အိပ္တယ္။ ဒီလိုအိပ္တဲ့အခါ တဲမွာပဲ ခ်က္စားတယ္။ အလုပ္မ်ားခ်ိန္ဆိုရင္ ညဘက္ကို အိမ္မျပန္ေတာ့ဘဲ လယ္ထဲက တဲမွာဘဲ အိပ္တာက မ်ားတယ္။ ၀ါဆို၀ါေခါင္လမွာ ေတာ့ ေရေစာင့္ရတဲ့ကိစၥ၊ ႏြားထိန္းရတဲ့ ကိစၥေတြေၾကာင့္ လယ္ထဲက တဲမွာပဲ အိပ္ေလ့႐ွိတယ္။
ဒီလို ေန႔မအား ညမအား အလုပ္လုပ္ေနရင္းက ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ေရာက္လာေတာ့ 'ဒီကေန႔ဟာ ေက်ာင္းကန္ဘုရား သြားတဲ့ေနပဲ၊ ငါေတာ့ မအားလို႔ မသြားႏိုင္ဘူး။ ႐ြာက ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲ လုပ္ၾကမွာ ဘယ္ကေလာက္ စည္မလဲေတာ့ မသိဘူး။ ညေနေစာင္းမွ ႐ြာျပန္ၿပီး ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲမွာ လုပ္ၾကတဲ့ မုန္႔ကို အ၀စားမယ္' လို႔ တြက္ထားတယ္။
မြန္တို႔ေဒသက တခ်ိဳ႔႐ြာေတြမွာ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲေန႔ရယ္လို႔ အလွဴေပးတဲ့ေန႔ ႐ွိပါတယ္။ လုပ္ၾကပံုက ျခင္းၾကားႀကီးကို အိုးႀကီးသ႑ာန္ရက္၊ ပိတ္ျဖဴကို နႏြင္းဆိုးၿပီး ပတ္တယ္။ ေ႐ႊအိုးႀကီးနဲ႔တူေအာင္ အ၀ါေရာင္ နႏြင္းဆိုးတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အတီးအမႈတ္ အကအခုန္ေတြနဲ႔ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးခံလွည့္သလို ရပ္ထဲ႐ြာထဲမွ ေ႐ႊအိုးႀကီးကို လွည့္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ ေ႐ႊအိုးက်ေတာ့ တျခား႐ြာမ်ားကိုေတာင္ ကူးၿပီးလွည့္ၾကတယ္။ ဒီအခါ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြက အိမ္ေ႐ွ႔ေရာက္လာတဲ့ ေ႐ႊအိုးႀကီးထဲကို ျခံထြက္အသီးအႏွံေတြ ထည့္ၾကတယ္။ မုန္႔ေတြ ပဲေတြကိုလည္း ထည့္ၾကတယ္၊ လွဴၾကတယ္။
ညေနေစာင္းေတာ့ ဒီေ႐ႊအိုးႀကီးကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ယူသြားၿပီး ဘုရားစင္ေ႐ွ႔မွာ (ေနာက္တေန႔ မနက္ အ႐ုဏ္တက္မွာ ကပ္ဖို႔) ခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီညမွာေတာ့ တ႐ြာလံုး ေပ်ာ္ၾက႐ႊင္ၾကနဲ႔ စည္စည္ကားကား ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲ က်င္းပၾကတယ္။ မနက္လင္းေတာ့မွ ေ႐ႊအိုးႀကီးကို ေရစက္ခ်လွဴတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြအိမ္ေတြ၊ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းကလည္း ညကလုပ္ထားတဲ့ မံု႔မ်ိဳးစံုကို ေျမ႐ြက္အိုးမွာထည့္၊ တံခြန္ ကုကၠား မုေလးပြါးေတြနဲ႔ လွလွပပျပင္ဆင္ၿပီး လျပည့္မနက္ အ႐ုဏ္တက္မွာ ျမစ္ထဲကို ေမွ်ာၾကတယ္။ ႐ွင္ဥပဂုတ္ကို ပူေဇာ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲေန႔လိုပဲ ေခၚၾကတယ္။
တခ်ိဳ႔က ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲဆိုတာ သုဇာတာအမ်ိဳးသမီးက ျမတ္စြာဘုရားသခင္ထံ ဃနာႏို႔ဆြမ္းကို ေ႐ႊခြက္နဲ႔တကြ လွဴၿပီးတဲ့ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္က အဲဒီေ႐ႊခြက္ကို ျမစ္ထဲ ေမွ်ာလိုက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲလို႔လည္း ဆိုၾကတယ္။
ဒါနဲ႔ လယ္သမားသမက္ဟာ ဒီကေန႔ေတာ့ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ပဲ။ ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲေတာ့ ႐ြာမွာ လုပ္ၾကလိမ့္မယ္။ မုန္႔ေတြ ပဲေတြ အလွ်ံပယ္ လုပ္ၾကမွာပဲ။ ႐ြာတက္ၿပီး တ၀စားမယ္လို႔ အားခဲၿပီး ေနမ၀င့္တ၀င္အခ်ိန္မွာ လယ္ထဲက ႐ြာကို တက္ခဲ့တယ္။
အိမ္ေရာက္လို႔ ေလွကားေပၚ တက္မိတာနဲ႔ သူ႔ဇနီးကို 'ကဲေဟ့ ငါမုန္႔စားခ်င္လို႔ တက္လာတာ။ ဘယ္မလဲမုန္႔၊ ငါ့ကို မုန္႔ေကၽြးစမ္းပါ' လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
ဒီတင္ ဇနီးျဖစ္သူက ျပဴးတူးပ်ာတာျဖစ္ၿပီး၊ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ မီးဖိုထဲ႐ွိတဲ့ သူ႔အေမဆီ ၀င္သြားကာ 'အေမ၊ အေမ့သမက္ ေမာႀကီးပန္းႀကီးနဲ႔ ဘာျဖစ္လာသလဲမသိဘူး။ ကြင္းကတက္လာၿပီး မုန္႔စားမယ္၊ မုန္းစားခ်င္တယ္နဲ႔ မုန္႔ေတာင္းစားေနတယ္' လို႔ ကမန္းကတန္း ေျပာလိုက္တယ္။
သမီးက ဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ အေမျဖစ္သူကလည္း လန္႔သြားတယ္။ 'ဘယ့္ႏွယ္ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြင္းကေန မုန္႔စားဖို႔ ျပန္လာရတာလဲ၊ အပမွီလာတယ္ထင္တယ္။ ေနဦး၊ နင္လည္း တျခားခဏေ႐ွာင္ေန၊ ငါ သူ႔အေမကို သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ နတ္ကေတာ္ဆီကိုပါ ၀င္ခဲ့မယ္' လို႔ ေျပာၿပီး ေနာက္ေဖးေလွကားက ဆင္းသြားတယ္။
သမီးကလည္း မေယာင္မလည္လုပ္ၿပီး ေ႐ွာင္သြားတယ္။
ဒီလူဟာ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေယာကၡမေရာ သူ႔ဇနီးေရာ မျမင္တာနဲ႔ ဘယ္မ်ားသြား ကုန္ၾကပါလိမ့္လို႔ မေတြးတတ္ေအာင္ ျဖစ္ၿပီး အိမ္ဦးမွာပဲ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။
ေယာကၡမျဖစါသူဟာ (သူနဲ႔ ခမည္းခမက္ေတာ္တဲ့) သမက္ရဲ႔အေမ့အိမ္ကို ေျပးသြားၿပီး '႐ွင့္သား လယ္ထဲက ဘာျဖစ္လာသလဲ မသိဘူး။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ မုန္႔စားမယ္၊ မုန္းစားခ်င္ တယ္လို႔ အခိ်န္အခါမဟုတ္ မုန္႔ေတာင္းေနတယ္။ အပမွီလာသလား မဆိုႏိုင္ဘူး။ အိမ္ကို တဆိတ္ေျပးၾကည့္လိုက္ပါဦး၊ ကၽြန္မ နတ္ကေတာ္ဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္' လို႔ ကတိုက္က႐ိုက္ ေျပာၿပီး နတ္ကေတာ္အိမ္ကို ထြက္သြားတယ္။
ဒီတင္ အေမျဖစ္တဲ့သူက စိတ္ပူၿပီး သူ႔သားဆီကို အေျပးအလႊား လိုက္လာတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႔ သူ႔သားထိုင္ေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးတယ္။ ဒီေတာ့ သားက 'ဒီကေန႔ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲေန႔မွာ မုန္႔လုပ္ၾကမယ္ထင္ၿပီး မုန္႔စားခ်င္တာနဲ႔ ကြင္းက တက္လာခဲ့တာပဲ' လို႔ ႐ွင္းျပတယ္။
အဲဒီလို ေျပာလိုက္ေတာ့မွ သူ႔အေမဟာ ဘ၀င္က်သြားၿပီး 'ငါ့သား၊ ဒီလိုဆိုရင္ ကြင္းထဲကို အခု ျပန္ဆင္းေပေတာ့။ ဒီအရပ္မွာ ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲ လုပ္တဲ့ ဓေလ့ မ႐ွိဘူး၊ တို႔ အရပ္နဲ႔ မတူဘူး။ တို႔ရပ္တို႔ ႐ြာမွာဆိုရင္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲမွာ မုန္႔ေတြလုပ္ၿပီး၊ လွဴၾက၊ ေ၀ၾက၊ စားၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္တာ။ ဒီမွာ ဒီဓေလ့ မ႐ွိေတာ့ ငါ့သားလယ္ထဲက တက္လာၿပီး မုန္႔စားခ်င္တယ္လို႔ ဆိုတာနဲ႔ သူတို႔က ငါ့သားကို အပမွီလာသလား၊ တေစၦပူးလာသလားလို႔ ထင္ၿပီး အခု နတ္ကေတာ္ဆီ ေမးရေအာင္ သြားေနေလရဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ၾကာလို႔ နတ္ကေတာ္ေရာက္လာရင္ ဘာလုပ္ညာလုပ္နဲ႔ ငါ့သား ဒုကၡျဖစ္ေနဦးမယ္။ လယ္ထဲကို အခုပဲ ဆင္းေတာ့' လို႔ သူ႔သားကို လယ္ထဲ ျပန္ အဆင္းခိုင္းလိုက္တယ္။
သားကလည္း အေမေျပာတဲ့အတိုင္း ခ်က္ခ်င္းပဲ လယ္ထဲကို ဆင္းသြားတယ္။ သူ လယ္ထဲ ဆင္းသြားလို႔ မၾကာခင္ပဲ သူ႔ ေယာကၡမနဲ႔ နတ္ကေတာ္ ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေယာကၡမျဖစ္တဲ့သူက သူ႔သမက္ကို မျမင္တာနဲ႔ ဘယ္ထြက္သြားလဲလို႔ ေမးတယ္။
ဒီေတာ့ သား႐ွင္ မိခင္က 'မုန္႔ မ႐ွိရင္လည္း မစားေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ခုပဲ လယ္ထဲ ျပန္ဆင္းသြားတယ္' လို႔ အဆင္ေျပမယ္ ထင္သလို ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီလိုေျပာလိုက္ေပမယ့္ ေယာကၡမျဖစ္သူက မေက်နပ္ဘူး။ သူ႔သမက္မွ အႏၱရာယ္ ကင္း မကင္း နတ္ပူးၾကည့္ဖို႔ နတ္ကေတာ္ကို ခိုင္းတယ္။ နတ္ကေတာ္ကလည္း နတ္ပူးၿပီး 'လယ္နတ္ အ႐ွင္ႀကီးက မုန္႔စားခ်င္လို႔ လိုက္လာတာ၊ အခု စိတ္ဆိုးၿပီး ျပန္သြားတယ္။ စိတ္ေျပေအာင္ မုန္႔ျဖဴ မုန္႔နီနဲ႔ ပသရမယ္' လို႔ ေျပာတယ္။
ဒီစကား ၾကားတာနဲ႔ ေယာကၡမျဖစ္သူဟာ သမီးကို ေခၚကာ ခ်က္ခ်င္း မုန္႔ျဖဴ မုန္႔နီ လုပ္ၿပီး လယ္နတ္ အ႐ွင္ႀကီးကို ပသ ပူေဇာ္လိုက္တယ္။ ဒီလို လယ္ေစာင့္အ႐ွင္ႀကီးကို ပသ ပူေဇာ္ၿပီးတာနဲ႔ အဲဒီမုန္႔ေတြကို သမက္႐ွိရာ လယ္ထဲကို ခ်က္ခ်င္းပို႔လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ညေနမွာ မုန္႔စားခ်င္ေနတဲ့ သမက္ဟာ သူ စားခ်င္တဲ့ မုန္႔မ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ နတ္တင္တဲ့မုန္႔ကိုေတာ့ စားလိုက္ရတယ္။
လူထုဦးလွ။
[လူထုဦးလွ ရဲ႔ မြန္ပံုျပင္မ်ား၊ ပဥၥမတြဲ၊ ၁၉၉၉ စက္တင္ဘာ၊ ပထမႏွိပ္ျခင္းမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။]
အဲဒီကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ပံုျပင္ေတြ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတဲ့အထဲက အေၾကာင္းတခုကေတာ့-
ေ႐ွးက သု၀ဏၰဘူမိ သထံုခ႐ိုင္မွာ ေပါင္႐ြာလို႔ေခၚတဲ့ ႐ြာႀကီးတ႐ြာ ႐ွိတယ္။ ဒီ႐ြာကေန ၿပီး ပင္လယ္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ မ်က္စိတဆံုး က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီး ႐ွိတယ္။ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းေတြက ေပါတယ္။ လုပ္ကိုင္စားလို႔လည္း ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တျခား႐ြာက လူေတြဟာ ေပါင္႐ြာကို ေျပာင္းလာၿပီး ဒီကြင္းျပင္ႀကီးမွာ လယ္ယာတည္ကာ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကတာလည္း ႐ွိတယ္။
ဒီလို လယ္လုပ္ဖို႔ ေျမ႐ိုင္းေတြ ေပါမ်ားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၀ါးဂ႐ု႐ြာဘက္က ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္ေထာင္ တအိမ္ေထာင္ဟာ ေပါင္႐ြာမွာ အေျခတက် လယ္လုပ္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုေနရင္းနဲ႔ အဲဒီ အိမ္ေထာင္က သားတေယာက္ဟာ ႐ြာခံေပါင္႐ြာက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ အိမ္ေထာင္က်တယ္ဆိုရင္ပဲ ဒီလူဟာ ေယာကၡမအိမ္မွာ လိုက္ၿပီး ေနရတယ္။ ေယာကၡမရဲ႔ လယ္ကိုပဲ လုပ္ရတယ္။ လူက အလုပ္ကလည္းေကာင္း၊ ၀ိရိယကလည္း ႐ွိေတာ့ ေယာကၡမက အင္မတန္ ခ်စ္တယ္။
ဒီလူ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ေယာကၡမအိမ္ စေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ လယ္ထဲကို ဆင္းတယ္။ သူဟာ ဒီ႐ြာေရာက္လာတာ မၾကာေသးေတာ့ ရပ္ဓေလ့ ႐ြာဓေလ့ကို သိပ္မသိေသးဘူး။
လယ္ထဲမွာ မနားမေနလုပ္ရင္း မိုးဦးက်လို႔ လယ္ထြန္၊ ေကာက္စိုက္၊ ေပါင္းသင္၊ သမန္းလိုက္၊ ႏြားစာရိတ္၊ ႏြားထင္း႐ွာနဲ႔ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ေရာက္လာတယ္။
သူဟာ လယ္လုပ္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုးမွာ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ လယ္ထဲဆင္းခဲ့ၿပီး မိုးခ်ဳပ္ခါနီးမွ အိမ္ကို ျပန္တယ္။ မနက္စာကိုေတာ့ ဇနီးျဖစ္သူက လယ္ထဲဆင္းပို႔တယ္။ ညစာကိုသာ အိမ္ျပန္စားတယ္။ လယ္ထဲမွ ကၽြဲႏြားအတြက္ပါ တဲထိုးထားေတာ့ လယ္က တဲမွာ အိပ္တဲ့အခါလည္း အိပ္တယ္။ ဒီလိုအိပ္တဲ့အခါ တဲမွာပဲ ခ်က္စားတယ္။ အလုပ္မ်ားခ်ိန္ဆိုရင္ ညဘက္ကို အိမ္မျပန္ေတာ့ဘဲ လယ္ထဲက တဲမွာဘဲ အိပ္တာက မ်ားတယ္။ ၀ါဆို၀ါေခါင္လမွာ ေတာ့ ေရေစာင့္ရတဲ့ကိစၥ၊ ႏြားထိန္းရတဲ့ ကိစၥေတြေၾကာင့္ လယ္ထဲက တဲမွာပဲ အိပ္ေလ့႐ွိတယ္။
ဒီလို ေန႔မအား ညမအား အလုပ္လုပ္ေနရင္းက ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ေရာက္လာေတာ့ 'ဒီကေန႔ဟာ ေက်ာင္းကန္ဘုရား သြားတဲ့ေနပဲ၊ ငါေတာ့ မအားလို႔ မသြားႏိုင္ဘူး။ ႐ြာက ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲ လုပ္ၾကမွာ ဘယ္ကေလာက္ စည္မလဲေတာ့ မသိဘူး။ ညေနေစာင္းမွ ႐ြာျပန္ၿပီး ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲမွာ လုပ္ၾကတဲ့ မုန္႔ကို အ၀စားမယ္' လို႔ တြက္ထားတယ္။
မြန္တို႔ေဒသက တခ်ိဳ႔႐ြာေတြမွာ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲေန႔ရယ္လို႔ အလွဴေပးတဲ့ေန႔ ႐ွိပါတယ္။ လုပ္ၾကပံုက ျခင္းၾကားႀကီးကို အိုးႀကီးသ႑ာန္ရက္၊ ပိတ္ျဖဴကို နႏြင္းဆိုးၿပီး ပတ္တယ္။ ေ႐ႊအိုးႀကီးနဲ႔တူေအာင္ အ၀ါေရာင္ နႏြင္းဆိုးတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အတီးအမႈတ္ အကအခုန္ေတြနဲ႔ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးခံလွည့္သလို ရပ္ထဲ႐ြာထဲမွ ေ႐ႊအိုးႀကီးကို လွည့္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ ေ႐ႊအိုးက်ေတာ့ တျခား႐ြာမ်ားကိုေတာင္ ကူးၿပီးလွည့္ၾကတယ္။ ဒီအခါ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြက အိမ္ေ႐ွ႔ေရာက္လာတဲ့ ေ႐ႊအိုးႀကီးထဲကို ျခံထြက္အသီးအႏွံေတြ ထည့္ၾကတယ္။ မုန္႔ေတြ ပဲေတြကိုလည္း ထည့္ၾကတယ္၊ လွဴၾကတယ္။
ညေနေစာင္းေတာ့ ဒီေ႐ႊအိုးႀကီးကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ယူသြားၿပီး ဘုရားစင္ေ႐ွ႔မွာ (ေနာက္တေန႔ မနက္ အ႐ုဏ္တက္မွာ ကပ္ဖို႔) ခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီညမွာေတာ့ တ႐ြာလံုး ေပ်ာ္ၾက႐ႊင္ၾကနဲ႔ စည္စည္ကားကား ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲ က်င္းပၾကတယ္။ မနက္လင္းေတာ့မွ ေ႐ႊအိုးႀကီးကို ေရစက္ခ်လွဴတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြအိမ္ေတြ၊ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းကလည္း ညကလုပ္ထားတဲ့ မံု႔မ်ိဳးစံုကို ေျမ႐ြက္အိုးမွာထည့္၊ တံခြန္ ကုကၠား မုေလးပြါးေတြနဲ႔ လွလွပပျပင္ဆင္ၿပီး လျပည့္မနက္ အ႐ုဏ္တက္မွာ ျမစ္ထဲကို ေမွ်ာၾကတယ္။ ႐ွင္ဥပဂုတ္ကို ပူေဇာ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲေန႔လိုပဲ ေခၚၾကတယ္။
တခ်ိဳ႔က ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲဆိုတာ သုဇာတာအမ်ိဳးသမီးက ျမတ္စြာဘုရားသခင္ထံ ဃနာႏို႔ဆြမ္းကို ေ႐ႊခြက္နဲ႔တကြ လွဴၿပီးတဲ့ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္က အဲဒီေ႐ႊခြက္ကို ျမစ္ထဲ ေမွ်ာလိုက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲလို႔လည္း ဆိုၾကတယ္။
ဒါနဲ႔ လယ္သမားသမက္ဟာ ဒီကေန႔ေတာ့ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ပဲ။ ေ႐ႊအိုးလွဴပြဲေတာ့ ႐ြာမွာ လုပ္ၾကလိမ့္မယ္။ မုန္႔ေတြ ပဲေတြ အလွ်ံပယ္ လုပ္ၾကမွာပဲ။ ႐ြာတက္ၿပီး တ၀စားမယ္လို႔ အားခဲၿပီး ေနမ၀င့္တ၀င္အခ်ိန္မွာ လယ္ထဲက ႐ြာကို တက္ခဲ့တယ္။
အိမ္ေရာက္လို႔ ေလွကားေပၚ တက္မိတာနဲ႔ သူ႔ဇနီးကို 'ကဲေဟ့ ငါမုန္႔စားခ်င္လို႔ တက္လာတာ။ ဘယ္မလဲမုန္႔၊ ငါ့ကို မုန္႔ေကၽြးစမ္းပါ' လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
ဒီတင္ ဇနီးျဖစ္သူက ျပဴးတူးပ်ာတာျဖစ္ၿပီး၊ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ မီးဖိုထဲ႐ွိတဲ့ သူ႔အေမဆီ ၀င္သြားကာ 'အေမ၊ အေမ့သမက္ ေမာႀကီးပန္းႀကီးနဲ႔ ဘာျဖစ္လာသလဲမသိဘူး။ ကြင္းကတက္လာၿပီး မုန္႔စားမယ္၊ မုန္းစားခ်င္တယ္နဲ႔ မုန္႔ေတာင္းစားေနတယ္' လို႔ ကမန္းကတန္း ေျပာလိုက္တယ္။
သမီးက ဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ အေမျဖစ္သူကလည္း လန္႔သြားတယ္။ 'ဘယ့္ႏွယ္ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြင္းကေန မုန္႔စားဖို႔ ျပန္လာရတာလဲ၊ အပမွီလာတယ္ထင္တယ္။ ေနဦး၊ နင္လည္း တျခားခဏေ႐ွာင္ေန၊ ငါ သူ႔အေမကို သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ နတ္ကေတာ္ဆီကိုပါ ၀င္ခဲ့မယ္' လို႔ ေျပာၿပီး ေနာက္ေဖးေလွကားက ဆင္းသြားတယ္။
သမီးကလည္း မေယာင္မလည္လုပ္ၿပီး ေ႐ွာင္သြားတယ္။
ဒီလူဟာ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေယာကၡမေရာ သူ႔ဇနီးေရာ မျမင္တာနဲ႔ ဘယ္မ်ားသြား ကုန္ၾကပါလိမ့္လို႔ မေတြးတတ္ေအာင္ ျဖစ္ၿပီး အိမ္ဦးမွာပဲ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။
ေယာကၡမျဖစါသူဟာ (သူနဲ႔ ခမည္းခမက္ေတာ္တဲ့) သမက္ရဲ႔အေမ့အိမ္ကို ေျပးသြားၿပီး '႐ွင့္သား လယ္ထဲက ဘာျဖစ္လာသလဲ မသိဘူး။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ မုန္႔စားမယ္၊ မုန္းစားခ်င္ တယ္လို႔ အခိ်န္အခါမဟုတ္ မုန္႔ေတာင္းေနတယ္။ အပမွီလာသလား မဆိုႏိုင္ဘူး။ အိမ္ကို တဆိတ္ေျပးၾကည့္လိုက္ပါဦး၊ ကၽြန္မ နတ္ကေတာ္ဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္' လို႔ ကတိုက္က႐ိုက္ ေျပာၿပီး နတ္ကေတာ္အိမ္ကို ထြက္သြားတယ္။
ဒီတင္ အေမျဖစ္တဲ့သူက စိတ္ပူၿပီး သူ႔သားဆီကို အေျပးအလႊား လိုက္လာတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႔ သူ႔သားထိုင္ေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးတယ္။ ဒီေတာ့ သားက 'ဒီကေန႔ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲေန႔မွာ မုန္႔လုပ္ၾကမယ္ထင္ၿပီး မုန္႔စားခ်င္တာနဲ႔ ကြင္းက တက္လာခဲ့တာပဲ' လို႔ ႐ွင္းျပတယ္။
အဲဒီလို ေျပာလိုက္ေတာ့မွ သူ႔အေမဟာ ဘ၀င္က်သြားၿပီး 'ငါ့သား၊ ဒီလိုဆိုရင္ ကြင္းထဲကို အခု ျပန္ဆင္းေပေတာ့။ ဒီအရပ္မွာ ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲ လုပ္တဲ့ ဓေလ့ မ႐ွိဘူး၊ တို႔ အရပ္နဲ႔ မတူဘူး။ တို႔ရပ္တို႔ ႐ြာမွာဆိုရင္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ေ႐ႊအိုးေမွ်ာပြဲမွာ မုန္႔ေတြလုပ္ၿပီး၊ လွဴၾက၊ ေ၀ၾက၊ စားၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္တာ။ ဒီမွာ ဒီဓေလ့ မ႐ွိေတာ့ ငါ့သားလယ္ထဲက တက္လာၿပီး မုန္႔စားခ်င္တယ္လို႔ ဆိုတာနဲ႔ သူတို႔က ငါ့သားကို အပမွီလာသလား၊ တေစၦပူးလာသလားလို႔ ထင္ၿပီး အခု နတ္ကေတာ္ဆီ ေမးရေအာင္ သြားေနေလရဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ၾကာလို႔ နတ္ကေတာ္ေရာက္လာရင္ ဘာလုပ္ညာလုပ္နဲ႔ ငါ့သား ဒုကၡျဖစ္ေနဦးမယ္။ လယ္ထဲကို အခုပဲ ဆင္းေတာ့' လို႔ သူ႔သားကို လယ္ထဲ ျပန္ အဆင္းခိုင္းလိုက္တယ္။
သားကလည္း အေမေျပာတဲ့အတိုင္း ခ်က္ခ်င္းပဲ လယ္ထဲကို ဆင္းသြားတယ္။ သူ လယ္ထဲ ဆင္းသြားလို႔ မၾကာခင္ပဲ သူ႔ ေယာကၡမနဲ႔ နတ္ကေတာ္ ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေယာကၡမျဖစ္တဲ့သူက သူ႔သမက္ကို မျမင္တာနဲ႔ ဘယ္ထြက္သြားလဲလို႔ ေမးတယ္။
ဒီေတာ့ သား႐ွင္ မိခင္က 'မုန္႔ မ႐ွိရင္လည္း မစားေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ခုပဲ လယ္ထဲ ျပန္ဆင္းသြားတယ္' လို႔ အဆင္ေျပမယ္ ထင္သလို ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီလိုေျပာလိုက္ေပမယ့္ ေယာကၡမျဖစ္သူက မေက်နပ္ဘူး။ သူ႔သမက္မွ အႏၱရာယ္ ကင္း မကင္း နတ္ပူးၾကည့္ဖို႔ နတ္ကေတာ္ကို ခိုင္းတယ္။ နတ္ကေတာ္ကလည္း နတ္ပူးၿပီး 'လယ္နတ္ အ႐ွင္ႀကီးက မုန္႔စားခ်င္လို႔ လိုက္လာတာ၊ အခု စိတ္ဆိုးၿပီး ျပန္သြားတယ္။ စိတ္ေျပေအာင္ မုန္႔ျဖဴ မုန္႔နီနဲ႔ ပသရမယ္' လို႔ ေျပာတယ္။
ဒီစကား ၾကားတာနဲ႔ ေယာကၡမျဖစ္သူဟာ သမီးကို ေခၚကာ ခ်က္ခ်င္း မုန္႔ျဖဴ မုန္႔နီ လုပ္ၿပီး လယ္နတ္ အ႐ွင္ႀကီးကို ပသ ပူေဇာ္လိုက္တယ္။ ဒီလို လယ္ေစာင့္အ႐ွင္ႀကီးကို ပသ ပူေဇာ္ၿပီးတာနဲ႔ အဲဒီမုန္႔ေတြကို သမက္႐ွိရာ လယ္ထဲကို ခ်က္ခ်င္းပို႔လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ညေနမွာ မုန္႔စားခ်င္ေနတဲ့ သမက္ဟာ သူ စားခ်င္တဲ့ မုန္႔မ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ နတ္တင္တဲ့မုန္႔ကိုေတာ့ စားလိုက္ရတယ္။
လူထုဦးလွ။
[လူထုဦးလွ ရဲ႔ မြန္ပံုျပင္မ်ား၊ ပဥၥမတြဲ၊ ၁၉၉၉ စက္တင္ဘာ၊ ပထမႏွိပ္ျခင္းမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။]
Wednesday, May 6, 2009
အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း
"ကၽြန္ေတာ့္သမီးက အဂၤလိပ္စာအဓိကနဲ႔ေတာ့ ဘြဲ႔ရၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စကားလည္း မေျပာႏိုင္၊ သတင္းစာေတြ မဂၢဇင္းေတြလည္း မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ သံ႐ံုးေတြကဖြင့္တဲ့ သင္တန္း ေတြလည္း တက္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ထင္သေလာက္ တိုးတက္မလာဘူး၊ အဲဒါဘာျဖစ္လို႔လဲ"
အႏွစ္ (၂၀) လံုးလံုး စကားေျပာသင္တန္းဆရာလုပ္လာတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္မွာ ဒီစကားမ်ိဳး ေန႔တိုင္းၾကားခဲ့ရပါတယ္။ သင္တန္းလာတက္ၾကတဲ့ လူအားလံုးလိုလိုလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ဆရာမေတာ့ လုပ္ေနပါရဲ႔။ အဂၤလိပ္စကားေတာ့ မေျပာတတ္။ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြေတာ့ မဖတ္တတ္ပါဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ ေတာ့ ျဖစ္လာပါရဲ႔။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါက်ေတာ့ ေျပာတတ္ဖို႔ ဆိုတတ္ဖို႔ ဆိုတာထား။ သူေျပာတာကိုေတာင္မွ ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ စြမ္း မ႐ွိၾကပါဘူး။
မႀကိဳးစားၾကလို႔လား ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေခတ္ ကေလးေတြေလာက္ တပင္တပန္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကတာမ်ိဳး ေတြ႔ေတာင္မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ ကိုယ့္ေခတ္၊ သူတို႔မိဘ ေတြ ေခတ္တုန္းကလည္း သူတို႔လို သင္တန္းတကာ က်ဴ႐ွင္တကာလည္း တက္ရတာမ်ိဳး မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ခမ်ာေတြက်ေတာ့ တေန႔ က်ဴ႐ွင္ေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကရ႐ွာတာပါ။ အိမ္ဆိုတာ အိပ္ဖို႔ေနရာကေလးတခုေလာက္သာ သူတို႔အတြက္ အဓိပၸါယ္ ႐ွိပါေတာ့တယ္။ စားတာလည္း က်ဴ႐ွင္တခုနဲ႔တခုၾကား အားတဲ့အခ်ိန္တိုေလးမွာ ထမင္းဗူးဖြင့္ၿပီး ၀မ္းဗိုက္ျပည့္ ၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ကတိုက္က႐ိုက္ စားၾကရ႐ွာတာပါ။ ျမန္မာကေလးေတြရဲ႔ ပင္ကိုယ္ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးကလည္း မညံ့ပါဘူး။ ထံုထံုထိုင္းထိုင္း အစားထဲက မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဒါေတာင္မွ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေခတ္ကေလးေတြ အဂၤလိပ္ဘာသာစကား အေျပာအဆို၊ အေရးအဖတ္မွာ မစြမ္းၾကတာလဲဆိုတာကို ေလ့လာသံုးသပ္ၾကည့္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ႏွစ္ေပါင္း (၂၀)ေက်ာ္ အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းေလး ဖြင့္ၿပီး သင္ၾကားလာတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအရ သံုးသပ္ၾကည့္မိတာကေတာ့ သူတို႔ သင္ယူပံု သင္ယူနည္း မွားေနတယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီေန႔ကေလးေတြက ဆရာနဲ႔ က်ဴ႐ွင္ကို သိပ္အားထားလြန္းပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္လုပ္ကိုင္မႈ အပိုင္းက အားနည္းပါတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴ႐ွင္ေတြမွာသာ အခ်ိန္ကုန္ ေနေလေတာ့ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္လုပ္ကိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ရယ္လို႔ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ေတာ့ ပါဘူး။
ပညာတရပ္ကို တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္ဖို႔ရာမွာ ဆရာသင္တာနဲ႔တင္ မၿပီးပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ အေလ့အက်င့္လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ စက္ခ်ဳပ္တာ၊ ဆံပင္ညႇပ္တာလို ကိစၥမ်ိဳးေတာင္ မ်ားမ်ားေလ့က်င့္မွ လက္ရာေကာင္းလာတာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ကိုယ့္သင္တန္းမွာ (၁၀) တန္းအဆင့္ကို အနိမ့္ဆံုးထားၿပီး လက္ခံတာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္က (၁၀) တန္းအဆင့္ ကေလးမ်ားဟာ အလုပ္ခြင္မွာ အသံုးခ်႐ံုေလာက္ အဂၤလိပ္စာအေျခခံကိုေတာ့ လံုေလာက္ေအာင္ သင္ယူခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္အသံုးခ်႐ံု သက္သက္ဆိုရင္ သူတို႔ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ သဒၵါအေျခခံနဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါတယ္။ ထပ္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္း သင္ယူေနဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။ (၁၀) တန္းသင္ သဒၵါေလာက္နဲ႔ ေန႔စဥ္သတင္းစာတို႔ မဂၢဇင္းတို႔ ဖတ္လို႔ရပါတယ္။
မေျပာတတ္ဘူး၊ မေရးတတ္ဘူး၊ မဖတ္တတ္ဘူးလို႔ ညည္းတြားေနသူေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ေျပာခဲ့၊ ေရးခဲ့၊ ဖတ္ခဲ့ဖူးလဲလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ၾကည့္ပါ။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျပာဖို႔၊ ဖတ္ဖို႔၊ ေရးဖို႔ အေလ့အက်င့္ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မလုပ္ၾကဘူးဆိုတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ မေျပာဘဲနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေျပာတတ္မွာလဲ။ မေရး မဖတ္ဘဲနဲ႔လည္း ဘယ္လိုလုပ္ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္မွာလဲ။
တကယ္က (၁၀) တန္း အေျခခံေလာက္ ႐ွိထားၿပီဆိုရင္ စာဖတ္တတ္ေအာင္၊ ေရးတတ္ေအာင္ က်ဴ႐ွင္ ထပ္တက္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အိမ္မွာေနရင္း အဖတ္က်င့္ အေရးက်င့္ေနရင္ ရပါတယ္။ ကိုယ္နားလည္ႏိုင္တဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ေက်ာင္းသားဖတ္ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ၊ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ သံ႐ံုးစာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စာလံုးေရ (၁၅၀၀- ၂၀၀၀) ေလာက္နဲ႔ေရးထားတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးက စၿပီး စာလံုးေရ သံုးေလးငါးေထာင္နဲ႔အထိ အဆင့္လိုက္ ေရးသားတဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဂႏၱ၀င္ စာႀကီး ေပႀကီးေတြကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္၊ သူတို႔ အ႐ြယ္အသီးသီးနဲ႔ လိုက္တဲ့ ေ၀ါဟာရေလာက္နဲ႔ ေရးသားေပးထားၾကပါတယ္။ ဒီစာအုပ္မ်ိဳး ေတြ ဖတ္သားရၿပီဆိုရင္ မူရင္း၀တၳဳစာအုပ္ႀကီးေတြ ဖတ္တဲ့အခါ သိပ္အခက္အခဲ မျဖစ္ေတာ့ ဘူးေပါ့။ ဇာတ္လမ္း သေဘာက နားလည္ၿပီဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာ အေရးအသားနဲ႔ စကားလံုး ေ၀ါဟာရေတြကို စဥ္းစားဖို႔ လြယ္ကူသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သင္တန္းသားမ်ားကို စာဖတ္ႏိုင္သေလာက္ မ်ားမ်ားႀကီးဖတ္ေပးၾကဖို႔ အျမဲအၾကံေပးပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို ဖတ္ၿပီး အေသအခ်ာ နားလည္ၿပီဆိုရင္ ျပန္ေရးဖို႔ မခက္လွေတာ့ပါဘူး။
စာေရးေလ့က်င့္ဖို႔လည္း "How to Write" စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ဖတ္ၿပီး က်က္မွတ္ေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္တေန႔တာ လုပ္ခဲ့သမွ်ေတြကို အဂၤလိပ္လို ဒိုင္ယာရီေရးတဲ့ အက်င့္ေလး လုပ္ထားရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ စာကို အဂၤလိပ္လို စေရးခါစမွာေတာ့ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို လိုက္ေရးဖို႔ အခက္ေတြ႔မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မ႐ွက္မေၾကာက္ ကိုယ္ေရးတတ္သလိုသာ ဆက္ၿပီး ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးပါ။ ဒိုင္ယာရီဆိုတာ တျခားသူ ဖတ္တာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖတ္တာဆိုေတာ့ မွားလည္း ႐ွက္စရာ မ႐ွိဘူး မဟုတ္လား။ တလ ကိုးသီတင္း ေန႔စဥ္မပ်က္ ေရးၿပီးၿပီဆိုရင္ ေရးစက အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတာေလးေတြကို အလြယ္တကူနဲ႔ ေရးခ်ႏိုင္တာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒိုင္ယာရီေရးလို႔ အေတာ္ေလးသြက္လာၿပီဆိုရင္ အက္ေဆးေလးေတြ ေရးၾကည့္ပါ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔။ အဂၤလိပ္စကားေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး၊ အေမရိကန္လူမ်ိဳးေတြ ထဲမွာလည္း ကိုယ့္ေလာက္ေတာင္ အဂၤလိပ္စာ မဖတ္တတ္၊ မေရးတတ္သူေတြ ႐ွိေနပါလား ဆိုတာကို အျမဲေခါင္းထဲမွာ ထည့္ထားပါ။ ဒီေန႔ကမၻာမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ေနတဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး အမ်ားစုဟာ ျမန္မာေတြေလာက္ အဂၤလိပ္စကား၊ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ၾကပါဘူး။ မေျပာတတ္ ဘူး။ မေျပာတတ္ဘူးဆိုတဲ့ ျမန္မာေတြ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာကို တဖက္သား နားလည္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ မေျပာတတ္ဘူးဆိုရင္ တကယ္ကို ဘာဆိုဘာမွ မေျပာတတ္တာပါ။ အဲဒီလို မေျပာတတ္ ေပမယ့္ ဂ်ပန္ေတြကို လူတကာက တေလးတစား ဆက္ဆံေနၾကရတာ မဟုတ္လား။
စာေရး စာဖတ္တတ္ဖို႔ က်ဴ႐ွင္တက္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မ်ားမ်ားဖတ္က်င့္ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာဖို႔က်ေတာ့ အေဖာ္မ်ားမ်ား လိုပါတယ္။ တယာက္တည္း စာအုပ္ဖတ္ၿပီး အလြတ္က်က္႐ံုနဲ႔ မေျပာတတ္ပါဘူး။ သိပ္တတ္ခ်င္လြန္းလို႔ တေယာက္တည္း ဆရာကို အိမ္ေခၚသင္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ အျပန္အလွန္ စကားေျပာ ခန္းေတြၾကည့္ၿပီး ဆရာတလွည့္ ကိုယ္တလွည့္ ေျပာေန႐ံုနဲ႔ မရပါဘူး။ အဲဒီလိုလုပ္လို႔ ေျပာနည္းကိုသာ သိႏိုင္ပါတယ္။ အသံထြက္မွန္ေအာင္သာ ဆရာက ျပင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေရာက္တတ္ရာရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ႏႈတ္သြက္အာသြက္ ေျပာထြက္လာေအာင္ေတာ့ ဆရာက မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ ေျပာဖက္ အေဖာ္မ်ားမ်ား႐ွိဖို႔ လိုပါတယ္။ အေဖာ္မ်ားေတာ့ တေယာက္တေပါက္နဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ အားလံုးက မတတ္ေသးလို႔ တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနၾကသူေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ ႐ွက္႐ြ႔ံေနစရာ လည္း မလိုဘူးေလ။ ကိုယ့္ထက္ အားနည္းသူက သူေျပာခ်င္တာ မေျပာတတ္လို႔၊ ေ၀ါဟာရမသိလို႔ ေမးရင္ ကိုယ္က ႐ွင္းျပေပးႏိုင္သလို၊ ကိုယ့္ထက္ အားသာသူနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့လည္း ကိုယ္ကေမးႏိုင္တာေပါ့။ ေမးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျဖတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ပါးစပ္က စကားေတြ ေျပာေနရတယ္ မဟုတ္လား။ တခုေတာ့ ႐ွိပါတယ္။ စကား၀ိုင္းမွာ ျမန္မာလို လံုး၀မေျပာရဆိုတဲ့ စည္းကမ္းေတာ့ ခ်ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာက်င့္တယ္ဆိုၿပီး ျမန္မာလိုေတြ ေျပာေနလို႔ အလကားပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။
ႏႈတ္သြက္လွ်ာသြက္ ျဖစ္ဖို႔သာ အေဖာ္မ်ားမ်ား လိုတာပါ။ က်န္တာေတြက ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ အေလ့အက်င့္ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ နားေလ့က်င့္တာလည္း အိမ္မွာ ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြ ၾကည့္ရင္း၊ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္နားေထာင္ရင္း လုပ္လို႔ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာအေခြေတြ ေစ်းႀကီးႀကီးေပး၀ယ္ၿပီး၊ နားေထာင္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဒီအေခြေတြ နားေထာင္ရတာ ၾကာေတာ့ ၿငီးေငြ႔ၿပီး နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သီခ်င္းေခြဆိုေတာ့ အႀကိမ္ရာေထာင္ နားေထာင္လည္း ၿငီးေငြ႔တယ္ မ႐ွိဘူးေလ။ သီခ်င္းလိုက္ဆိုတာဟာ အသံထြက္မွန္ဖို႔ ေလ့က်င့္ရာလည္း ေရာက္ ပါတယ္။
ပညာဆိုတာ ယူတတ္ရင္ ႐ုပ္႐ွင္ကလည္း ရပါတယ္။ သီခ်င္းကလည္း ရပါတယ္။ ေဆးညႊန္းစာ႐ြက္ ဖတ္ရင္လည္း ယူလို႔ရပါတယ္။ (၁၀) တန္းအေျခခံေလာက္ သင္ယူထားၿပီး သူတေယာက္ဟာ အဂၤလိပ္စကားကို အလုပ္ျဖစ္႐ံုေလာက္သာ လိုအပ္တာျဖစ္ရင္ က်ဴ႐ွင္ေတြ ေက်ာင္းေတြ ထပ္တက္ေနစရာ မလိုပါဘူးဆိုတာ ထပ္ၿပီးေျပာခ်င္ပါတယ္။ အလုပ္ျဖစ္႐ံု ေလာက္မဟုတ္ဘဲ အဂၤလိပ္စကား အဂၤလိပ္စာကို အဓိကထားၿပီး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးဆိုရင္ သာ ထပ္ၿပီး သင္ယူဖို႔ လိုပါတယ္။
ပညာဆိုတာ ဘယ္ပညာမဆို သင္ယူလို႔ ကုန္သြားၿပီ မ႐ွိပါဘူး။ အသက္ထက္ဆံုး သင္ေနဖို႔ လိုအပ္တာခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္ယူတယ္ ဆိုတာမွာ က်ဴ႐ွင္တက္မွ ေက်ာင္းတက္မွ ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါလားဆိုတာ အျမဲသတိ ျပဳသင့္ပါတယ္။ ဘာမဆို ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ရပါတယ္။ က်ဴ႐ွင္ေတြ ဘယ္ေလာက္တက္တက္၊ ဆရာေတြ ဘယ္ေလာက္ သင္သင္၊ ကိုယ္တိုင္ အေလ့အက်င့္ မလုပ္လို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း အျမဲသတိျပဳသင့္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး နိဂံုးခ်ဳပ္ ေျပာလိုက္ခ်င္တာကေတာ့-
အဂၤလိပ္စာ ဖတ္တတ္ခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စာ မ်ားမ်ားဖတ္။
အဂၤလိပ္စာ ေရးတတ္ခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စာ မ်ားမ်ားေရး။
အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စကား မ်ားမ်ားေျပာ။
ဒီနည္း (၃) နည္းကလြဲၿပီး တျခားနည္းလမ္း မ႐ွိဘူးဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း။
{မေဟသီမဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၈) ၂၀၀၃ ခုႏွစ္။}
[လူထုစိန္၀င္းရဲ႔ ပိေတာက္ေျမက မေဟသီနဲ႔ေရႊအျမဳေတ စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ၊ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
အႏွစ္ (၂၀) လံုးလံုး စကားေျပာသင္တန္းဆရာလုပ္လာတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္မွာ ဒီစကားမ်ိဳး ေန႔တိုင္းၾကားခဲ့ရပါတယ္။ သင္တန္းလာတက္ၾကတဲ့ လူအားလံုးလိုလိုလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ဆရာမေတာ့ လုပ္ေနပါရဲ႔။ အဂၤလိပ္စကားေတာ့ မေျပာတတ္။ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြေတာ့ မဖတ္တတ္ပါဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ ေတာ့ ျဖစ္လာပါရဲ႔။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါက်ေတာ့ ေျပာတတ္ဖို႔ ဆိုတတ္ဖို႔ ဆိုတာထား။ သူေျပာတာကိုေတာင္မွ ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ စြမ္း မ႐ွိၾကပါဘူး။
မႀကိဳးစားၾကလို႔လား ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေခတ္ ကေလးေတြေလာက္ တပင္တပန္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကတာမ်ိဳး ေတြ႔ေတာင္မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ ကိုယ့္ေခတ္၊ သူတို႔မိဘ ေတြ ေခတ္တုန္းကလည္း သူတို႔လို သင္တန္းတကာ က်ဴ႐ွင္တကာလည္း တက္ရတာမ်ိဳး မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ခမ်ာေတြက်ေတာ့ တေန႔ က်ဴ႐ွင္ေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကရ႐ွာတာပါ။ အိမ္ဆိုတာ အိပ္ဖို႔ေနရာကေလးတခုေလာက္သာ သူတို႔အတြက္ အဓိပၸါယ္ ႐ွိပါေတာ့တယ္။ စားတာလည္း က်ဴ႐ွင္တခုနဲ႔တခုၾကား အားတဲ့အခ်ိန္တိုေလးမွာ ထမင္းဗူးဖြင့္ၿပီး ၀မ္းဗိုက္ျပည့္ ၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ကတိုက္က႐ိုက္ စားၾကရ႐ွာတာပါ။ ျမန္မာကေလးေတြရဲ႔ ပင္ကိုယ္ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးကလည္း မညံ့ပါဘူး။ ထံုထံုထိုင္းထိုင္း အစားထဲက မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဒါေတာင္မွ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေခတ္ကေလးေတြ အဂၤလိပ္ဘာသာစကား အေျပာအဆို၊ အေရးအဖတ္မွာ မစြမ္းၾကတာလဲဆိုတာကို ေလ့လာသံုးသပ္ၾကည့္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ႏွစ္ေပါင္း (၂၀)ေက်ာ္ အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းေလး ဖြင့္ၿပီး သင္ၾကားလာတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအရ သံုးသပ္ၾကည့္မိတာကေတာ့ သူတို႔ သင္ယူပံု သင္ယူနည္း မွားေနတယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီေန႔ကေလးေတြက ဆရာနဲ႔ က်ဴ႐ွင္ကို သိပ္အားထားလြန္းပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္လုပ္ကိုင္မႈ အပိုင္းက အားနည္းပါတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴ႐ွင္ေတြမွာသာ အခ်ိန္ကုန္ ေနေလေတာ့ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္လုပ္ကိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ရယ္လို႔ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ေတာ့ ပါဘူး။
ပညာတရပ္ကို တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္ဖို႔ရာမွာ ဆရာသင္တာနဲ႔တင္ မၿပီးပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ အေလ့အက်င့္လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ စက္ခ်ဳပ္တာ၊ ဆံပင္ညႇပ္တာလို ကိစၥမ်ိဳးေတာင္ မ်ားမ်ားေလ့က်င့္မွ လက္ရာေကာင္းလာတာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ကိုယ့္သင္တန္းမွာ (၁၀) တန္းအဆင့္ကို အနိမ့္ဆံုးထားၿပီး လက္ခံတာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္က (၁၀) တန္းအဆင့္ ကေလးမ်ားဟာ အလုပ္ခြင္မွာ အသံုးခ်႐ံုေလာက္ အဂၤလိပ္စာအေျခခံကိုေတာ့ လံုေလာက္ေအာင္ သင္ယူခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္အသံုးခ်႐ံု သက္သက္ဆိုရင္ သူတို႔ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ သဒၵါအေျခခံနဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါတယ္။ ထပ္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္း သင္ယူေနဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။ (၁၀) တန္းသင္ သဒၵါေလာက္နဲ႔ ေန႔စဥ္သတင္းစာတို႔ မဂၢဇင္းတို႔ ဖတ္လို႔ရပါတယ္။
မေျပာတတ္ဘူး၊ မေရးတတ္ဘူး၊ မဖတ္တတ္ဘူးလို႔ ညည္းတြားေနသူေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ေျပာခဲ့၊ ေရးခဲ့၊ ဖတ္ခဲ့ဖူးလဲလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ၾကည့္ပါ။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျပာဖို႔၊ ဖတ္ဖို႔၊ ေရးဖို႔ အေလ့အက်င့္ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မလုပ္ၾကဘူးဆိုတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ မေျပာဘဲနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေျပာတတ္မွာလဲ။ မေရး မဖတ္ဘဲနဲ႔လည္း ဘယ္လိုလုပ္ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္မွာလဲ။
တကယ္က (၁၀) တန္း အေျခခံေလာက္ ႐ွိထားၿပီဆိုရင္ စာဖတ္တတ္ေအာင္၊ ေရးတတ္ေအာင္ က်ဴ႐ွင္ ထပ္တက္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အိမ္မွာေနရင္း အဖတ္က်င့္ အေရးက်င့္ေနရင္ ရပါတယ္။ ကိုယ္နားလည္ႏိုင္တဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ေက်ာင္းသားဖတ္ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ၊ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ သံ႐ံုးစာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စာလံုးေရ (၁၅၀၀- ၂၀၀၀) ေလာက္နဲ႔ေရးထားတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးက စၿပီး စာလံုးေရ သံုးေလးငါးေထာင္နဲ႔အထိ အဆင့္လိုက္ ေရးသားတဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဂႏၱ၀င္ စာႀကီး ေပႀကီးေတြကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္၊ သူတို႔ အ႐ြယ္အသီးသီးနဲ႔ လိုက္တဲ့ ေ၀ါဟာရေလာက္နဲ႔ ေရးသားေပးထားၾကပါတယ္။ ဒီစာအုပ္မ်ိဳး ေတြ ဖတ္သားရၿပီဆိုရင္ မူရင္း၀တၳဳစာအုပ္ႀကီးေတြ ဖတ္တဲ့အခါ သိပ္အခက္အခဲ မျဖစ္ေတာ့ ဘူးေပါ့။ ဇာတ္လမ္း သေဘာက နားလည္ၿပီဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာ အေရးအသားနဲ႔ စကားလံုး ေ၀ါဟာရေတြကို စဥ္းစားဖို႔ လြယ္ကူသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သင္တန္းသားမ်ားကို စာဖတ္ႏိုင္သေလာက္ မ်ားမ်ားႀကီးဖတ္ေပးၾကဖို႔ အျမဲအၾကံေပးပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို ဖတ္ၿပီး အေသအခ်ာ နားလည္ၿပီဆိုရင္ ျပန္ေရးဖို႔ မခက္လွေတာ့ပါဘူး။
စာေရးေလ့က်င့္ဖို႔လည္း "How to Write" စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ဖတ္ၿပီး က်က္မွတ္ေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္တေန႔တာ လုပ္ခဲ့သမွ်ေတြကို အဂၤလိပ္လို ဒိုင္ယာရီေရးတဲ့ အက်င့္ေလး လုပ္ထားရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ စာကို အဂၤလိပ္လို စေရးခါစမွာေတာ့ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို လိုက္ေရးဖို႔ အခက္ေတြ႔မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မ႐ွက္မေၾကာက္ ကိုယ္ေရးတတ္သလိုသာ ဆက္ၿပီး ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးပါ။ ဒိုင္ယာရီဆိုတာ တျခားသူ ဖတ္တာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖတ္တာဆိုေတာ့ မွားလည္း ႐ွက္စရာ မ႐ွိဘူး မဟုတ္လား။ တလ ကိုးသီတင္း ေန႔စဥ္မပ်က္ ေရးၿပီးၿပီဆိုရင္ ေရးစက အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတာေလးေတြကို အလြယ္တကူနဲ႔ ေရးခ်ႏိုင္တာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒိုင္ယာရီေရးလို႔ အေတာ္ေလးသြက္လာၿပီဆိုရင္ အက္ေဆးေလးေတြ ေရးၾကည့္ပါ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔။ အဂၤလိပ္စကားေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး၊ အေမရိကန္လူမ်ိဳးေတြ ထဲမွာလည္း ကိုယ့္ေလာက္ေတာင္ အဂၤလိပ္စာ မဖတ္တတ္၊ မေရးတတ္သူေတြ ႐ွိေနပါလား ဆိုတာကို အျမဲေခါင္းထဲမွာ ထည့္ထားပါ။ ဒီေန႔ကမၻာမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ေနတဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး အမ်ားစုဟာ ျမန္မာေတြေလာက္ အဂၤလိပ္စကား၊ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ၾကပါဘူး။ မေျပာတတ္ ဘူး။ မေျပာတတ္ဘူးဆိုတဲ့ ျမန္မာေတြ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာကို တဖက္သား နားလည္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ မေျပာတတ္ဘူးဆိုရင္ တကယ္ကို ဘာဆိုဘာမွ မေျပာတတ္တာပါ။ အဲဒီလို မေျပာတတ္ ေပမယ့္ ဂ်ပန္ေတြကို လူတကာက တေလးတစား ဆက္ဆံေနၾကရတာ မဟုတ္လား။
စာေရး စာဖတ္တတ္ဖို႔ က်ဴ႐ွင္တက္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မ်ားမ်ားဖတ္က်င့္ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာဖို႔က်ေတာ့ အေဖာ္မ်ားမ်ား လိုပါတယ္။ တယာက္တည္း စာအုပ္ဖတ္ၿပီး အလြတ္က်က္႐ံုနဲ႔ မေျပာတတ္ပါဘူး။ သိပ္တတ္ခ်င္လြန္းလို႔ တေယာက္တည္း ဆရာကို အိမ္ေခၚသင္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ အျပန္အလွန္ စကားေျပာ ခန္းေတြၾကည့္ၿပီး ဆရာတလွည့္ ကိုယ္တလွည့္ ေျပာေန႐ံုနဲ႔ မရပါဘူး။ အဲဒီလိုလုပ္လို႔ ေျပာနည္းကိုသာ သိႏိုင္ပါတယ္။ အသံထြက္မွန္ေအာင္သာ ဆရာက ျပင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေရာက္တတ္ရာရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ႏႈတ္သြက္အာသြက္ ေျပာထြက္လာေအာင္ေတာ့ ဆရာက မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ ေျပာဖက္ အေဖာ္မ်ားမ်ား႐ွိဖို႔ လိုပါတယ္။ အေဖာ္မ်ားေတာ့ တေယာက္တေပါက္နဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ အားလံုးက မတတ္ေသးလို႔ တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနၾကသူေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ ႐ွက္႐ြ႔ံေနစရာ လည္း မလိုဘူးေလ။ ကိုယ့္ထက္ အားနည္းသူက သူေျပာခ်င္တာ မေျပာတတ္လို႔၊ ေ၀ါဟာရမသိလို႔ ေမးရင္ ကိုယ္က ႐ွင္းျပေပးႏိုင္သလို၊ ကိုယ့္ထက္ အားသာသူနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့လည္း ကိုယ္ကေမးႏိုင္တာေပါ့။ ေမးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျဖတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ပါးစပ္က စကားေတြ ေျပာေနရတယ္ မဟုတ္လား။ တခုေတာ့ ႐ွိပါတယ္။ စကား၀ိုင္းမွာ ျမန္မာလို လံုး၀မေျပာရဆိုတဲ့ စည္းကမ္းေတာ့ ခ်ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာက်င့္တယ္ဆိုၿပီး ျမန္မာလိုေတြ ေျပာေနလို႔ အလကားပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။
ႏႈတ္သြက္လွ်ာသြက္ ျဖစ္ဖို႔သာ အေဖာ္မ်ားမ်ား လိုတာပါ။ က်န္တာေတြက ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ အေလ့အက်င့္ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ နားေလ့က်င့္တာလည္း အိမ္မွာ ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြ ၾကည့္ရင္း၊ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္နားေထာင္ရင္း လုပ္လို႔ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာအေခြေတြ ေစ်းႀကီးႀကီးေပး၀ယ္ၿပီး၊ နားေထာင္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဒီအေခြေတြ နားေထာင္ရတာ ၾကာေတာ့ ၿငီးေငြ႔ၿပီး နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သီခ်င္းေခြဆိုေတာ့ အႀကိမ္ရာေထာင္ နားေထာင္လည္း ၿငီးေငြ႔တယ္ မ႐ွိဘူးေလ။ သီခ်င္းလိုက္ဆိုတာဟာ အသံထြက္မွန္ဖို႔ ေလ့က်င့္ရာလည္း ေရာက္ ပါတယ္။
ပညာဆိုတာ ယူတတ္ရင္ ႐ုပ္႐ွင္ကလည္း ရပါတယ္။ သီခ်င္းကလည္း ရပါတယ္။ ေဆးညႊန္းစာ႐ြက္ ဖတ္ရင္လည္း ယူလို႔ရပါတယ္။ (၁၀) တန္းအေျခခံေလာက္ သင္ယူထားၿပီး သူတေယာက္ဟာ အဂၤလိပ္စကားကို အလုပ္ျဖစ္႐ံုေလာက္သာ လိုအပ္တာျဖစ္ရင္ က်ဴ႐ွင္ေတြ ေက်ာင္းေတြ ထပ္တက္ေနစရာ မလိုပါဘူးဆိုတာ ထပ္ၿပီးေျပာခ်င္ပါတယ္။ အလုပ္ျဖစ္႐ံု ေလာက္မဟုတ္ဘဲ အဂၤလိပ္စကား အဂၤလိပ္စာကို အဓိကထားၿပီး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးဆိုရင္ သာ ထပ္ၿပီး သင္ယူဖို႔ လိုပါတယ္။
ပညာဆိုတာ ဘယ္ပညာမဆို သင္ယူလို႔ ကုန္သြားၿပီ မ႐ွိပါဘူး။ အသက္ထက္ဆံုး သင္ေနဖို႔ လိုအပ္တာခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္ယူတယ္ ဆိုတာမွာ က်ဴ႐ွင္တက္မွ ေက်ာင္းတက္မွ ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါလားဆိုတာ အျမဲသတိ ျပဳသင့္ပါတယ္။ ဘာမဆို ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ရပါတယ္။ က်ဴ႐ွင္ေတြ ဘယ္ေလာက္တက္တက္၊ ဆရာေတြ ဘယ္ေလာက္ သင္သင္၊ ကိုယ္တိုင္ အေလ့အက်င့္ မလုပ္လို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း အျမဲသတိျပဳသင့္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး နိဂံုးခ်ဳပ္ ေျပာလိုက္ခ်င္တာကေတာ့-
အဂၤလိပ္စာ ဖတ္တတ္ခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စာ မ်ားမ်ားဖတ္။
အဂၤလိပ္စာ ေရးတတ္ခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စာ မ်ားမ်ားေရး။
အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စကား မ်ားမ်ားေျပာ။
ဒီနည္း (၃) နည္းကလြဲၿပီး တျခားနည္းလမ္း မ႐ွိဘူးဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း။
{မေဟသီမဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၈) ၂၀၀၃ ခုႏွစ္။}
[လူထုစိန္၀င္းရဲ႔ ပိေတာက္ေျမက မေဟသီနဲ႔ေရႊအျမဳေတ စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ၊ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
Tuesday, May 5, 2009
ခြပ္လိုက္ၾကစို႔သူငယ္ခ်င္း- ခ်က္လက္ဖက္ရည္လာၿပီ
ေရးသူ-အီၾကာေကြး
[မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ လ ၂၀၀ ျပည့္အထူးကို ေကာက္လွန္လိုက္တာ၊ ဆရာႀကီးေကြး ေဆာင္းပါးေလး ျပန္ဖတ္မိတာ၊ စိတ္ေတြက ဟိုး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
တေလာတုန္းက ျပည္တြင္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ စကားစပ္မိလို႔ ဗမာျပည္မွာ လက္ဖက္ရည္တခြက္ ဘယ္ေလာက္လဲ ေမးၾကည့္လိုက္တာ တခြက္ က်ပ္ ၃၀၀ တဲ့။ အား..ပါး..။
ခု လက္ဖက္ရည္တခြက္ဖိုးက တို႔ RIT မွာ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ၁၉၇၀ ေလာက္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တဆိုင္ သားသားနားနား တည္လို႔ရပါလား- လို႔ေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက လက္ဖက္ရည္ တခြက္မွ ျပား သံုးဆယ္။
ကိုယ္ေထာင္ကထြက္ၿပီး၊ ၆ႏွစ္အၾကာ၊ မိုးေ၀ လ ၂၀၀ ျပည့္ကာလ (၁၉၈၄) မွာေတာင္၊ ဆရာႀကီးေကြး ေဆာင္းပါးအလိုအရ တက်ပ္၊ ငါးမတ္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ခု က်ပ္ ၃၀၀ တဲ့။ အဆေပါင္း ၃၀၀ ေလာက္ျမင့္သြားၿပီ။
ေကြးႀကီးကို အမွတ္ရၿပီး... ဒီေဆာင္းပါးကို မာယာက ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ပါတယ္။
အယ္ဒီတာ-မာယာမဂၢဇင္း။]
'လက္ဖက္ရည္ အဖန္ေသာက္ရင္လ၊
က်က္သေရ အျမန္ေရာက္ပါလိမ့္၊
ၾကံသေလာက္ ၿပီးတဲ့ေရ'
ၾကံသေလာက္ ၿပီး မၿပီးကား အမွန္မသိ။ က်က္သေရ အျမန္ေရာက္ မေရာက္လည္း မေသခ်ာ။ လက္ဖက္ရည္အဖန္ေခၚ ေရေႏြးၾကမ္းကို မ်ားမ်ား ေသာက္လ်င္ ေရအိမ္သို႔ အေခါက္ေခါက္ ေျပးရမည္ကိုကား ေသခ်ာစြာ သိသည္။
လက္ဖက္ရည္ကို ေပါ့ေပါ့မထင္ႏွင့္။ ဟိုးေ႐ွးယခင္ခါက လက္ဖက္ရည္ ေသာက္သင့္ မေသာက္သင့္ ျပႆနာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကဗ်ာတိုက္ပြဲေတြ၊ ဘာေတြပင္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေသာက္သင့္သည့္ဘက္မွ....
"လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရမွ ေနာက္သမွ် ေအးမယ္။ ေျခာက္န၀ ေဘးမတြယ္ေအာင္ ေဆးသဖြယ္ မွတ္သံုး"
ဟု လက္ဖက္ရည္ကို ဂုဏ္တင္လိုက္ေသာအခါ မေသာက္သင့္ဘက္မွ...
"လက္ဖက္ရည္ ေသာက္လွလို႔၊ ေယာကၡမဆဲဆို၊ ေျခာက္န၀ ကဲပိုတယ္။ သဲဖိုလို႔ပိန္ခ်ံဳး"
ပက္ပက္စက္စက္ နစ္နစ္နာနာ လက္ဖက္ရည္ကို သိကၡာခ် ပစ္လိုက္သည္။ ဤတြင္ ႏွစ္ဖက္ ဖ်န္ေျဖေရးသမားက နင္ေတာ္နင္တန္ ပန္းကန္ကြဲဟု ရန္ပြဲၾကားသို႔ ၀င္လာသည္။
"လက္ဖက္ရည္ဒြိဟမွာ၊ အနိဌ-ဣဌာ၊ မမိၾက ဒိထာကို၊ သိသာ႐ံုေဖာ္ခြင့္၊ ေဘးႏွစ္၀ေလွ်ာက္ ႁမြက္စာကို၊ ေကာက္ခ်က္႐ွာ ညႊန္းျပေပသင့္"
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ လက္ဖက္ရည္ ကဗ်ာတိုက္ပြဲမွာ အ႐ံႈးအႏိုင္မ႐ွိ သေရပြဲျဖင့္ ၿပီးသြားသည္။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ခၽြတ္လား တက္ၾကေသးေသာ္လည္း ဖ်န္ေျဖသူမ်ားက ထပ္ဖ်န္ေျဖ၍ သေရမွ ထပ္ဆင့္သေရ ျဖစ္သြားေလသည္။
အထက္ပေ၀ ေ႐ွးအခါက၊ လက္ဖက္ရည္ေရးရာတြင္ အၿပီးသတ္ အဆံုးအျဖတ္ မေပးႏိုင္ခဲ့ေပ။ ေသာက္သင့္သလား၊ မေသာက္သင့္ဘူးလား၊ ျပတ္ျပတ္သားသား မျဖစ္ခဲ့။ ယေန႔အခ်ိန္တြင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ား တိုးပြါးလာျခင္း၊ ဆိုင္တိုင္းတြင္ ၾကက္ပ်ံမက်၊ ငွက္ပ်ံမက် စည္ကားေနျခင္းတို႔ကို ေထာက္ခ်င့္လ်င္၊ ေသာက္သင့္သည္အဆိုကို လူေတြ လက္ခံပံုရသည္ဟု ယူဆရေပေတာ့မည္။
"၀မ္းတီး တူးေကာ္ ၀မ္းတီး ခ်ိဳေပါ့က်မယ္"
"တူးတီး ခ်ိဳဆိမ့္"
မည္သည့္ဆိုင္ ၀င္သြားသြား ထိုအသံမ်ား ၾကားရျမဲ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္စကား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဘာသာေဗဒကို ဂု႐ုေကြး ေလ့လာမိတာ ၾကာၿပီ။ စားပြဲထိုး လူငယ္မ်ားမွာ ေျပးဟယ္၊ လႊားဟယ္၊ ခုံသုတ္ဟယ္၊ ေရေႏြးခ်ဟယ္ႏွင့္ ဒလက္လည္ေအာင္ လႈပ္႐ွားေနရ သည္။ အလုပ္မ်ားေနရသည္။ သူတို႔ စကား႐ွည္႐ွည္ မေျပာႏိုင္။ ေျပာခ်ိန္မရ။ ေျပာခြင့္မသာ။ အေျခအေနအရ ေဖ်ာ္သမားနားလည္ေအာင္ စကားတို သံုးရသည္။ ဤမွ စတင္၍ ၀မ္းတီး တူးေကာ္တို႔၊ တူးတီး သရီးေကာ္တို႔ အတိုေကာက္အသံုးအႏႈန္းေတြ ေပၚေပါက္လာရသည္။ လက္ဖက္ရည္ကို အတိုေကာက္ တီး၊ ေကာ္ဖီကို အတိုေကာက္ ေကာ္၊ နံျပားကို အတိုေကာက္ နံ။ သူတို႔ အတိုေကာက္ လုပ္လို႔ မရေသးတာ တခုပဲ ႐ွိသည္။ အီၾကာေကြး။ အီၾကာေကြးကိုကား သူတို႔ အတိုေကာက္ ေခၚ၍ မရ႐ွိေသး။ အခ်ိဳ႔ဆိုင္မ်ားက (ၾကာေကြး) ဟု စမ္းသပ္ၾကည့္ဘူးေသး ေသာ္လည္း ဘာေတြၾကာ၍ ဘာေတြေကြးမွန္း မ႐ွင္းလင္းသျဖင့္ (အီၾကာေကြး) ပဲ ျပန္ေခၚ ေနရသည္။
"၀မ္းတီး နံ ေထာ ၀မ္း"
၀မ္းတီးကို သိၿပီးျဖစ္၍ ထားေတာ့။ နံ ေထာ ၀မ္းက ဘာပါလိမ့္။ သူတို႔အလိုအရ ဒီလိုဆိုပဲ။ နံ က နံျပား။ ေထာ က ေထာပတ္သုတ္။ ၀မ္းက တခ်ပ္။ နံေထာ၀မ္း မွာ နံျပားေထာပတ္သုတ္ တခ်ပ္ျဖစ္သည္။ နံျပား ယိုသုတ္တခ်ပ္ ဆိုလွ်င္ သူတို႔အေခၚအရ (နံ ယို ၀မ္း) သို႔မဟုတ္ (၀မ္း နံ ယို)။ ဂု႐ုေကြး နံျပားယိုသုတ္ မစားတာ ၾကာၿပီ။ (၀မ္း နံ ယို) ကို အျခားအဓိပၸါယ္တမ်ိဳး ေတြးမိသျဖင့္ အန္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ဂု႐ုေကြး လက္ဖက္ရည္ႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဓႏုျဖဴတြင္ ေနစဥ္ ဟိုေ႐ွးယခင္ ကေလးဘ၀ ကတည္းက ျဖစ္သည္။
ထိုစဥ္ ကတည္းက ေသာက္ခဲ့သည္မွာ ယခု အသက္ႏွစ္ေထာင္ ဂု႐ုေကြးျဖစ္လာသည္ အထိ ေသာက္တုန္း ေသာက္ဆဲ ေသာက္ျမဲပင္။
"ဂု႐ုေကြး လာဗ်ိဳ႔ ထိုင္"
လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ထဲမွ အေပါင္းအသင္းမ်ားက လွမ္းေခၚၾကသည္။ ဂု႐ုေကြး ခံုလြတ္ တလံုးတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
"လက္ဖက္ရည္လား ေကာ္ဖီလား"
"လက္ဖက္ရည္ ေပါ့ ခ်ိဳ ဆိမ့္"
"ကိုယ္ဟာကိုယ္မွာ ကိုယ္ေသာက္တာ ကိုယ္႐ွင္း"
"ေဟ... ဘယ္လိုလဲကြ။ မင္းတို႔ တိုက္မယ္မွတ္လို႔ ငါ၀င္လာတာ"
"မတိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဂု႐ုေကြး။ ကိုယ္ေသာက္တာကိုယ္႐ွင္း၊ ေဖာရိန္းစစ္စတန္ပဲ။ သည္၀ိုင္းတ၀ိုင္းလံုး တကာမ႐ွိဘူး။ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူပဲ"
"ေအး... ဒီလိုပဲ ျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့ကြာ၊ ၀မ္းတီး ခ်ိဳ ဆိမ့္ေဟ့။ မံု႔မခ်နဲ႔ ေရေႏြးခ်"
လက္ဖက္ရည္ မိတ္ေဆြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေဖာရိန္းစစ္စတန္ေခၚ ကိုယ္ေသာက္တာ ကိုယ္႐ွင္းစနစ္ က်င့္သံုးေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ မွန္သည္။ တ၀ိုင္းလံုး တကာခံရမည္ဆို ေတာ့ နည္းတဲ့ ပိုက္ဆံမွ မဟုတ္တာ။
မေသာက္ရ မေနႏိုင္လို႔သာ ၀င္ေသာက္ရတာ အိတ္ကပ္ထဲမွာ၊ ကိုယ့္တေယာက္စာပဲ ပါတယ္။ မိတ္ေဆြနဲ႔ ဆံုေနရင္ မေခၚအခက္ ေခၚအခက္။ ဒီေတာ့ မျမင္ဟန္ ေဆာင္ေနလိုက္တာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ၊ ဒါေတာင္ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိသူေတြက လာလာႏႈတ္ဆက္ၾကေသး။ လက္ဖက္ရည္ တိုက္ခိုင္းၾကေသးတယ္။
လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳး မိတ္ေဆြတေယာက္က ခ်ဴသံပါေအာင္ ညည္းျပသြားသည္။ သူ႔ဘက္ကၾကည့္ေသာ္ သူေျပာတာ ဟုတ္ပါသည္။ သူ႔မွာ ဘာအလုပ္မွ ဟုတ္တိပတ္တိမ႐ွိ၍ ၀င္ေငြမမွန္။ သူတပါးအား လက္ဖက္ရည္တိုက္ေကၽြးျခင္း ဒဏ္ကို သူဘယ္လို ခံႏိုင္မည္နည္း။
ဂု႐ုေကြး အၾကံတခုရသျဖင့္ ျခံထဲမွ သေဘၤာမယ္ဇလီ႐ြက္၊ ဒန္႔သလြန္႐ြက္မ်ား ခူးသည္။ ကတ္ေၾကးျဖင့္ အမွ်င္မွ်င္ျဖစ္ေအာင္ ကိုက္ျဖတ္ကာ ေနေျခာက္လွန္းသည္။ ဗန္းႀကီးက တဗန္း အျပည့္ပင္။ ထိုဗန္းႀကီးကို က်ီးမထိုးရန္၊ ေခြးမနင္းရန္ တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္၍ အနားမွ ထိုင္ေစာင့္သည္။
"ေဟ့ လူႀကီး ဘာ႐ြက္ေတြ လွန္းေနတာလဲ။ ေဆးေဖာ္မလို႔လား"
ဟာၾကဴလီငေပ်ာ့ ေရာက္လာၿပီး ဂု႐ုေကြးကို ေနာက္သည္။ ဒီေကာင့္အလုပ္က ဒါပဲ။ ဂု႐ုေကြးလုပ္သမွ် ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး လိုက္ေနာက္ဖို႔ပဲ။
"ဘာ႐ြက္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ။ မၿပီးခင္ ငေပ်ာ့မျမင္ေစနဲ႔တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သိမွာေပါ့။ မင္းအား တယ္ မဟုတ္လား။ ေစ်းထဲသြားၿပီး မုန္႔လုပ္ထန္းလ်က္ ႏွစ္ဆယ္သားေလာက္ ၀ယ္ေပးစမ္း ကြာ"
ေန ေလးငါးရက္ ေကာင္းေကာင္းမိလိုက္သျဖင့္ အ႐ြက္မ်ား ေခ်ာက္လုနီးနီး ျဖစ္ေန သည္။ လံုးလံုး မေခ်ာက္လည္း အေၾကာင္းမဟုတ္။ ဒယ္အိုးထဲထည့္၊ မီးဖိုေပၚတင္၍ အိုးကင္းပူတိုက္လိုက္ေသာ္ လံုးလံုးေခ်ာက္သြားမည္။ ထန္းလ်က္၀ယ္ေပးေသာ ငေပ်ာ့ကို ည ဆက္ဆက္ ႂကြခဲ့ရန္ႏွင့္ ဆိုက္ကားမာစတာ စာကေလးပါ ေခၚခဲ့ရန္ မွာလိုက္ရသည္။
"ေသာက္ၾကစမ္း ငါ့လူတို႔၊ အားရပါးရ ႀကိဳက္သေလာက္ ေသာက္စမ္း၊ ကုန္ယင္ ထပ္ရမယ္"
ဂု႐ုေကြး တိုက္ေကၽြးေသာ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ အရည္မ်ားကို စာကေလးႏွင့္ ငေပ်ာ့တို႔ မရဲတရဲ ေသာက္ၾကသည္။ ဂု႐ုေကြးကား ရဲရဲရင့္ရင့္ပင္ တခြက္ၿပီးတခြက္ ခြက္ဆင့္ႏွက္ေနသည္။
"ဘယ့္ႏွယ္လဲေဟ့ အရသာ"
"တမ်ိဳးႀကီးပဲဗ်ာ။ မီးခိုးေစာ္နံတယ္။ ခ်ိဳ ခါး စပ္ႀကီး၊ ခင္ဗ်ားဟာ ဘာရည္ေတြလဲ"
"မေသမခ်င္း မွတ္ထား အဲဒါ ခ်က္ လက္ဖက္ရည္လို႔ ေခၚတယ္။ ၀ိဇၨာနည္းက် ဂု႐ုေကြးကိုယ္တိုင္ ေဖ်ာ္စပ္ထားတဲ့ ခ်က္လက္ဖက္ရည္။ ခ်က္အရက္တို႔၊ ခ်က္ႏို႔ဆီတို႔ကို မခံခ်င္လို႔ ခ်က္ လက္ဖက္ရည္ကို တီထြင္လိုက္တာ။ လက္ဖက္ေျခာက္အျဖစ္ သေဘၤမယ္ဇလီ ႐ြက္နဲ႔ ဒန္႔ဒလြန္႐ြက္ကို အေျခာက္လွန္းၿပီး ခတ္ထားတယ္။ မဲဇလီ႐ြက္က ေလႏိုင္တယ္။ ၀မ္းမွန္တယ္။ ဒန္႔ဒလြန္႐ြက္က ေသြးတိုးက်တယ္။ ထန္းလ်က္က ရင္ေခ်ာင္တယ္"
"ခင္ဗ်ား ငေပါပဲ ဂု႐ုေကြး၊ အလုပ္အႀကီးအကိုင္ႀကီး လုပ္ၿပီး အပင္ပန္းခံေနတယ္ ဆိုင္သြားေသာက္လိုက္ ၿပီးတဲ့ဥစၥာ"
"မင္း ဘာသိလို႔လဲ ငေပ်ာ့။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြက လက္ဖက္ရည္တခြက္ကို ငါးမတ္၊ တက်ပ္ခြဲ ေရာင္းေနၾကတယ္။ သူတို႔ေပးမဲ့အစား ကိုယ္ဟာကိုယ္ ခ်က္လက္ဖက္ရည္ ေဖ်ာ္ၿပီး ေသာက္ေနတာ။ ငါ့ ခ်က္လက္ဖက္ရည္ကို လူႀကိဳက္မ်ားလာယင္ တခြက္ျပားသံုး ဆယ္နဲ႔ တေန႔ခြက္သံုးသိန္းေရာင္းၿပီး တိုက္ေဆာက္မယ္ေဟ့ သြတ္..သြတ္..သြတ္...သြတ္"
အီၾကာေကြး။
လ ၂၀၀ ျပည့္ မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ ၁၉၈၄ စက္တင္ဘာ။
Friday, May 1, 2009
ပီမိုးနင္း
ေရးသူ- သိန္းေဖ
(၁)
စာေရးဆရာ ပီမိုးနင္း၏ အေၾကာင္းကို ေရးရမည္ၾကံလွ်င္ပင္၊ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္ ႐ႊ႔ံညြံထဲမွ ေပါက္လာေသာ ၾကာပင္တြင္ ထြားထြားေ၀ေ၀ ပြင့္ေနသည့္ ၾကာပြင့္တြင္းသို႔ ေျပး၀င္ နားေနေလသည္။။
အေၾကာင္းမူကား- ပီမိုးနင္းသည္ မထင္႐ွားေသာ ေတာ႐ြာတ႐ြာ၊ မထင္႐ွားေသာ အမ်ိဳး၌ ေမြးဘြား၍၊ ျမန္မာျပည္ကို လႊမ္းကာေက်ာ္ၾကားလ်က္႐ွိသည္။ ေသာက္စားမူးယစ္ ညစ္ညစ္ေပေပ အျမဲေနရာမွ၊ အမ်ိဳးသားအက်ိဳးေဆာင္႐ြက္ေသာ မူရင္းဓာတ္သည္ အစဥ္ေပၚ ေနလ်က္႐ွိသည္။ သိမ္ျဖင္းေသးႏုပ္ေသာ အျပစ္ကေလးမ်ားၾကားမွ ထိုအျပစ္မ်ားကို ျပည္ဖံုးကားခ်လိုက္ေသာ၊ ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈကို မခံႏိုင္ေသာ သခင္စိတ္သည္၊ ႐ႊင္လန္းေမႊႀကိဳင္စြာ ပြင့္လ်က္႐ွိသည္။ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားကို အုပ္ကာ၊ တကယ့္စာေရးဆရာ စြမ္းရည္မ်ားသည္ ေပၚလြင္္လ်က္႐ွိသည္။ စာေပါ့စာေျပာင္မ်ားတြင္ အျမစ္စိုက္ကာ၊ နက္နဲေသာ၊ အၾကံဥာဏ္ စူး႐ွေသာ ေလာကအျမင္သည္ သန္စြမ္းစြာ ေပါက္ေရာက္လ်က္ ႐ွိသည္။
သို႔ေၾကာင့္လည္း ပီမိုးနင္း ေသေသာအခါ၌၊ ကၽြန္ေတာ္သာ အသုဘ႐ႈစကားဆိုရလွ်င္ "ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္ ႐ႊံ႔ညြံထဲမွ ေပါက္လာေသာ ၾကာပင္တြင္ ထြားထြားေ၀ေ၀ ပြင့္ေနသည့္ ၾကာပန္းတြင္းသို႔ ေျပး၀င္နားေနပါသည္ဟု" ေျပာရန္ ရည္႐ြယ္ထားေပသည္။
(၂)
ဆရာပီမိုးနင္း၏ ႐ုပ္ရည္မွာ လြန္စြာထိုင္းမိႈင္း ေလးကန္ေလသည္။ အသားအရည္ စိုေနၿပီး အေတာ္ပင္ ၀သည္။ သူသည္ ကတံုးဗိုေကကေလးႏွင့္ ျဖစ္ေလ၏။ အက်ႌလက္တို ေကာ္လန္ကေလး၀တ္ထား၍ အေပၚအက်ႌမပါ။ ရခိုင္လံုခ်ည္ အနီႏွင့္အစိမ္းကြက္ကို ၀တ္ဆင္ ထားေလသည္။ လက္တအုပ္ခန္႔႐ွိ အျပား႐ွိေသာ ခါးပတ္စိမ္းႀကီးမွာ သူ၏ တုတ္ခိုင္ေသာ ခါးတြင္ ေရစည္သံပတ္ႀကီးကဲ့သို႔ ထင္႐ွားစြာ ေပၚလ်က္႐ွိေပသည္။ သည္တုန္းက သူ႔႐ုပ္ကို ခုထက္ထိမေမ့ေသး။ ထိုအခါက သူ႔ကို ဘယ္က တ႐ုပ္ကျပားႀကီးပါလိမ့္ဟုသာ အံ့ၾသ ေတြးေတာမိခဲ့သည္။
ပဲေရာ့ဦးဆန္နီက 'ဒါ-ဆရာပီမိုးနင္းဘဲ' ဟု ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူကို မိတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ မွ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ခိုးကာ ပုန္းကာစြဲခဲ့ရေသာ သဲျမညႇာ-ဆရာႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလေတာ့ သည္။
ဆရာပီမိုးနင္းကား မ်က္ႏွာကို မေမာ့ဘဲ၊ မ်က္မွန္ေအာက္မွ မ်က္ခြံႏွင့္သူငယ္အိမ္ကို ျမႇင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အား ၾကည့္၏။ ေနာက္.... ဟဲ-ဟဲ-ဟဲ ဟု ၿပံဳးရယ္ကာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အား အသိအမွတ္ျပဳ၏။ ေနာက္သူသည္ စာကိုပင္ ဆက္ေရးေနေလသည္။
ဦးဆန္နီ၏ စားပြဲေပၚ႐ွိ ေၾကးဆင္း႐ုပ္မ်ား၏ ၀င္းေျပာင္ေသာ အေရာင္သည္ေသာ္၎၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ထိုင္ေနၾကေသာ ကုလားထိုင္အေရာင္မ်ားသည္၎၊ အခန္းေက်ာက္မွန္ မ်ား၏ အေရာင္သည္၎၊ ဆရာပီမိုးနင္းကို မဟပ္၊ သူသည္ အျမင္အားျဖင့္ မေတာက္ေျပာင္ ဆံုးေသာ လူတေယာက္ျဖစ္သည္။
(၃)
ကၽြန္ေတာ္သည္ ပီမိုးနင္းကို ရင္းႏွီးစြာ မဆည္းကပ္ဘူးေသာ္လည္း၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္း တြင္ တခန္းျခား ကပ္ေနဘူးသျဖင့္ သူ႔ေနပံုထိုင္ပံုကို အကဲခတ္ခြင့္ ရေလသည္။
ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းေ႐ွ႔ အစံုသုတ္ဆိုင္၌ ခဏခဏ ထိုင္စားေလ့႐ွိသည္။ တခါတရံ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ အစံုသုတ္စား၍ တခါတရံ ညဆိုင္သိမ္းခါနီးမွ စားေလ့႐ွိသည္။ အိမ္တြင္ခ်က္ျပဳတ္ေသာ ထမင္းဟင္းကို မယ္မယ္ရရမစားဘဲ တ႐ုပ္ဆိုင္က အစိမ္းေၾကာ္ႏွင့္ ထမင္းမ်ားကို ၀ယ္စားေလ့႐ွိသည္။
တခါ သူ႔အိမ္ခန္းသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ ရင္ေလာက္ျမင့္ေသာ စင္ကေလးေပၚတြင္ ထမင္းပန္းကန္ကို ထားကာ မတ္တတ္ရပ္၍ တူႀကီးႏွင့္ ထမင္းစားေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ သည္။ ထမင္းကို တလုပ္သြပ္စားလိုက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ၀ါးမ်ိဳလိုက္ျဖင့္ စည္းစိမ္အႀကီးဆံုးကို ခံေနေလသည္။
သူ႔အခန္းကား ေမွာင္ေနေလ၏။ ဖံုအမိႈက္တို႔ျဖင့္ ညစ္ေပေန၏။ ဧည့္ခန္းတြင္ မိန္းမအက်ႌ၊ ေယာက်္ားလံုခ်ည္အက်ႌမ်ားမွာ ပံုလ်က္ ပံုလ်က္ထားရာ ႐ႈပ္ေနေလ၏။ အိမ္ေ႐ွ႔မွ ဓာတ္ရထား ေမာင္းသြားေသာအခါ၊ ငလ်င္လႈပ္သကဲ့သို႔ အိမ္မွာ တံုသြား၏။ ဓာတ္ရထားဆူသံ မစဲမီွ ဘတ္စ္ကားေျပးသံမွာ ဆင့္တက္လာ၏။
ထိုအခါက ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာပီမိုးနင္း၏ ၀တၳဳတခုတြင္ပါေသာ ဇင္းက်ိဳက္ေတာင္ အနီး႐ွိ ဥယ်ာဥ္အိမ္ကေလးတခုကို ေျပးျမင္မိေလသည္။ ထိုအိမ္ကေလးသည္ ညိဳမိႈင္းေသာ ေတာင္တန္းကို ေျမႇာ္ၾကည့္ေနသည္။ အိမ္႐ွင္မကား အသားျဖဴျဖဴ ၀၀ ႐ုပ္ေခ်ာ မအံဆိုသူ မိန္းမတဦးျဖစ္သည္။ သူကား လင္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ အျခားလူပ်ိဳကေလးတေယာက္ႏွင့္ ခ်စ္ႀကိဳက္ ၾကသည္။ "အင္း ဒီေနရာကေနၿပီး ဒီလို၀တၳဳ ေတြးႏိုင္တာ အံ့ပါရဲ႔" ဟု ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ "၀တၳဳေရးဆရာေတြဟာ ငရဲကေနၿပီး နတ္ျပည္အေၾကာင္း ေရးႏိုင္ၾကတာဘဲ ထင္ပါရဲ႔" ဟု ေတြးေနဆဲ၊ သူ႔မိန္းမ အျပင္ထြက္လာေလသည္။ သူ႔မိန္းမ (ထိုစဥ္က ျမဲေနေသာမိန္းမ) ကား အသက္လည္း အေတာ္ႀကီးၿပီး ပိန္လည္းပိန္လွ၏။ လက္ကေလးမ်ား မွာ က်ီးေခ်ေထာက္ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ (သဲျမညႇာမွ မွတ္မိေသာဥပမာ) အ႐ိုးခ်ည္း ျဖစ္ေနေလ သည္။
"အဲဒါသိၿပီ ဆရာကေတာ္ကို ၾကည့္အားမရတိုင္း မအံလို ဇာတ္လိုက္မင္းသမီးေတြ ေရးထည့္ေနတာ" ဟု ကၽြန္ေတာ္လဲ ယူဆမိေတာ့သည္။
တေန႔ေသာ္ ပီမိုးနင္းႏွင့္ သူ႔ဇနီး လန္ျခားစီးၿပီး- ဘုရားသြားတူတူ ေက်ာင္းသြားတူတူ ၀ါဒျဖင့္ ေပ်ာ္ပါးစြာ ျပန္လာသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အခန္းေ႐ွ႔ ကျပင္ကေလးမွ ျမင္လိုက္ရေလ သည္။ သူတို႔ အိမ္ေပၚတက္သြား၍ မၾကာမီွ အသက္ငယ္ငယ္၀၀၊ ျဖဴျဖဴမိန္းမတေယာက္သည္ ေအာက္ကေန၍- "ဆရာေက်ာ္-ဆရာေက်ာ္" ဟု ေခၚေလသည္။ ပီမိုးနင္းကို အမ်ားက ဆရာေက်ာ္ဟုသာ ေခၚၾကသည္။
မၾကာမွီ- ဆရာႀကီးသည္ ခါးပတ္စိမ္းႀကီး ပတ္လ်က္ ဆင္းလာေလသည္.... ထိုမိန္းမႏွင့္ ရယ္ကာေျပာဆိုၿပီး လန္ျခားႏွင့္ ထြက္သြားၾကေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အတြင္းသို႔၀င္ကာ စာဘတ္၍ေနသည္။ ထိုအခါက ကၽြန္တာ္မွာ စာေရးဆရာအျဖစ္ကို နေမာတသဆို၍ ေတာင္းခံဆဲ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခန္း၌ပင္ ေရးေသာ စာတို႔မွာ စာေရးဆရာတေယာက္ႏွင့္ တူသည္ မတူသည္ကို မသိေသာ္လည္း- ေနရ ထိုင္ရသည္မွာကား စာေရးဆရာတေယာက္ႏွင့္ တူေလသည္။
မ်ားစြာ ဆင္းရဲ၍ မ်ားစြာ အလုပ္လုပ္၏။ မ်ားစြာကား ေပ်ာ္၏။
ညကိုးနာရီတိုင္ေသာအခါ တဘက္ခန္းက ဆူသံပူသံကို ၾကားရေလသည္။
"မလာနဲ႔- ႐ွင့္မယားငယ္ေတြနဲ႔ ႐ွင္ေနခ်ီ"
"ေဟ့ေကာင္မ, တိတ္- သိတ္စကားမမ်ားနဲ႔"
"မေတာ္ဘူး အေသေကာင္ႀကီးရဲ႔ မေတာ္ဘူး- တဏွာ႐ူးႀကီးရဲ႔ မေတာ္ဘူး- သြား မလာနဲ႔"
ေယာက်္ားသံမွာ ဆရာပီမိုးနင္းအသံျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထသြား၏။ သူတို႔ဘက္ဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္ေန၏။ ဆရာ့အသံက မူမမွန္ မူးသံႀကီး ေပၚလ်က္ေန၏။
"မယားငယ္၊ ေစာက္ကျမင္းမေတြနဲ႔ သြားေနပါ သြား.... ဖါေတြနဲ႔သာ ႐ွင္နဲ႔ ေတာ္တယ္"
"ကဲဗ်ာ" ခြပ္ခြပ္ ႏွင့္ အသံၾကားရ၏။ ဆရာႀကီးသည္ ၿဗံဳးဒိုင္းႏွင့္ ေဆာင့္ေအာင့္ကာ ဆင္းလာေလ၏။ ေနာက္လန္ျခားေပၚတက္၏။
အိမ္ေပၚက မိန္းမကား ငိုလ်က္ ေနာက္က ရန္ေထာင္လိုက္၏။
"ေဂ်ာင္း- ေဂ်ာင္း" ဟု လန္ျခားကို ႏွင္ကာ ဆရာသည္ ထြက္သြားေလ၏။ သူ႔မိန္းမထိပ္တြင္ ေသြး႐ႊဲ၍ က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏။
ပီမိုးနင္းသည္ ဂ်ာနယ္တိုက္တတိုက္သို႔ သြားၿပီး ရက္မ်ားစြာေန၏။ ထိုတိုက္တြင္ပင္ ျဖစ္သလိုေန၊ ျဖစ္သလိုစား၊ ျဖစ္သလိုအိပ္ကာ စာမွန္မွန္ ေရးေနေလသည္။
(၄)
ဤသို႔ ႐ႈပ္ေထြးေသာ အိမ္တြင္းေရး ကိုယ္ေရးအျဖစ္မွေန၍ (၀ါ) ညြန္တြင္းမွေန၍ ႐ွင္းေပ လင္းေပဆိုေသာ စာမ်ားကို ေရးထုတ္လ်က္ ေနသည္မွာ ပီမိုးနင္းအတြက္ အဆန္းအသစ္ မဟုတ္ေပ။
အျခားအျခားဘက္၌ ပီမိုးနင္းကို ခ်ီးမြမ္း မခ်ီးမြမ္း ခ်င္ေန၊ ဗမာစာကို ႐ွင္းေအာင္ ေရးရာ၌ကား လူတိုင္းခ်ီးမြမ္းရမည္။ နက္နဲေသာ စိတ္ပညာကို လူအမ်ားနားလည္ေအာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေရးႏိုင္သူကား သူတေယာက္ေလာက္သာ ႐ွိေသးသည္။ စီးပြါးေရး၊ ပညာေရး၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး ဘာကိုပင္ ေရးေရး ႐ွင္းလင္းနား၀င္ လြယ္လွေပသည္။ ၀တၳဳအေရး၌ကား ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း မ်က္စိတြင္ လင္းကနဲ ထင္းကနဲ ျမင္ေလာက္ေအာင္ ေရးသားႏိုင္သည္ကိုကား အထူးဆိုဘို႔ မလိုေခ်။ သူ၏ ႐ွင္းထင္းျပတ္သားေသာ စာသည္ ခ်ိဳသာ ညီညြတ္ေသာ အသြားျဖင့္ လွပေကာင္းမြန္ေသာ အဓိပၸါယ္မ်ားကို အျမဲေဆာင္ေန ေလသည္။
သူသည္ သူ႔အိမ္တြင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္။ သူ႔ကိုယ္ေရး ဘယ္လိုေနေန။ ဂ႐ုမစိုက္။ စာကို ေရးဘို႔သာ ဂ႐ုစိုက္၏။
ပထမဆံုး ေတြ႔စဥ္က စာေရးဆရာနာမည္ႀကီးကို အခန္းတြင္းမွ စင္ျမင့္ေပၚတြင္ ဆြဲတင္ခ်င္ေသာ ၀ါသနာအတိုင္း-
"ဆရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယူနီဗာစီတီကို တရားေဟာႂကြပါဆရာ" ဟု ဘိတ္ေခၚေလသည္။
"ဆရာတို႔က အေရးသမား သက္သက္၊ အေျပာမရဘူး။ ေျပာလဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ က်င့္ရင္ လုပ္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ရမေပါ့ကြယ္" ဟု သူေရးေနၾက "ျဖစ္ရမယ္" ဟူေသာ အာေဘာ္ႏွင့္ မဆန္႔က်င္ဘဲ ေျဖေလရာ
"ဒါျဖင့္ က်င့္ေျပာပါအံုး ဆရာ" ဟု တဘန္ ဘိတ္ျပန္သည္။
"အဲဒီဘက္က ၀င္မစြက္ပါရေစနဲ႔- တူေမာင္ရာ"
ဆရာသည္ သူ႔ အဆင္ျခင္ျဖင့္သူ ဥာဏ္အလင္းေပါက္သည္ အတိုင္း၊ လမ္းမ တဲ့တဲ့ ခရီး အျမဲ သြားလ်က္႐ွိေလသည္။ သို႔ေၾကာင့္လည္း လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၂၀ မွ်အတြင္း ဗမာစာကို အမ်ားဆံုးေရးသားသူ သံုးေယာက္တြင္ (လယ္တီပ႑ိတဦးေမာင္ႀကီး၊ သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ပီမိုးနင္း) တေယာက္ အပါအ၀င္ ျဖစ္ေလသည္။
(၅)
ထိုေန႔ကား တိုးတက္ေရးမဂၢဇင္း ဦးစိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ျပင္ဘက္ ျခံတျခံတြင္ စာေရးဆရာ မ်ားကို ထမင္းေကၽြးေသာ ေန႔ျဖစ္သည္။
ဆရာဘီ၊ ဆရာစိမ္း စေသာ ေ႐ွးဆရာႀကီးမ်ားလည္းပါသည္။ တက္ထြန္း၊ သိပၸံေက်ာ္ထင္ စေသာ ၀တၳဳေရးဆရာေလးမ်ားလည္း ေရာက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာလြန္း (သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း) ႏွင့္ ပီမိုးနင္းတို႔အနီးတြင္ ထိုင္လ်က္ ႐ွိေလသည္။
ထမင္းစားၿပီးၾက၍ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားတြင္ ကုလားထိုင္မ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ကာ ထိုင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ငွက္ေပ်ာ႐ြက္ႀကီးမ်ားကား အသာအယာတိုက္လ်က္႐ွိေသာ ေလတြင္ လႈပ္ေနသည္။ စီး႐ိုးမွ ေပါက္ေနေသာ ဒန္႔သလြန္ပင္မွ ေပါက္ေနေသာ အပြင့္မ်ားသည္ ေကၽြက်လ်က္ ႐ွိသည္။
ဆရာပီမိုးနင္းကား ယခုတႀကိမ္ အေပၚအက်ႌႏွင့္ ျဖစ္၏။ ကတံုးကို ေျပာင္ေအာင္ရိတ္ ထားၿပီး၊ ပု၀ါနီကို ရစ္ထားေလသည္။ သူကား ခါတိုင္းထက္ ၀၏။ မ်က္ႏွာမွာလည္း နီေန၏။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ စာဖတ္သူ ဗမာျပည္၌ေပါဘို႔ ေကာင္းေအာင္လုပ္ရန္၊ စာအုပ္ ေကာင္းမ်ား ေပၚလာရန္ စဥ္းစား ေဆြးေႏြးေနေလသည္။ စဥ္းစားရာမွ ၀တၳဳအေၾကာင္းကို ေရာက္သြားၾကသည္။ ထိုလူစုတြင္ ေ႐ွးပညာ႐ွိႀကီး အခ်ိဳ႔က ၀တၳဳကို ကေလးကလားဟု ထိပါးလိုက္ရာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ကန္႔ကြက္ၿပီး၊ ၀တၳဳဂုဏ္ကို ခ်ီးၾကဴးေလသည္။ ေနာက္
"ကၽြန္ေတာ္သေဘာရတာျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ၀တၳဳေရးဆရာ အျဖစ္နဲ႔လည္း ေလာကအက်ိဳးကို အမ်ားႀကီး ေဆာင္ခဲ့တယ္ထင္တယ္" ဆက္လိုက္ျပန္သည္။
"ဟုတ္တာေပါ့- ငါးရာ့ငါးဆယ္ေတြဟာ ဘုရားက ဘုရားအတိတ္ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ ေတြဆိုၿပီး ေဟာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀အဆက္ဆက္က ဘုရားအတၳဳပၸတၱိေတြလည္း ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ၀တၳဳေတြနဲ႔ လိုရင္းဆြဲေဟာေတာ္မူခဲ့တာ ထင္ပါရဲ႔" ဟု ရဲ၀ံ့စြာ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။
"ဟုတ္တယ္ ေနာက္မွ လူေတြက- ဘုရားရဲ႔ အတိတ္ ဘ၀က အတၳဳပၸတၱိေတြလို႔ ေျပာၾကတာပါ" ဆရာပီမိုးနင္းသည္ စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာျပေလသည္။
သို႔ျဖင့္ ေဆြးေႏြးညင္းခုံၾကရာ ခပ္ေအးေအးျဖစ္သြားလ်က္ တေယာက္တန္း ႏွစ္တန္း သား စကားေျပာဆိုေနၾကေလ၏။ ထိုအခါ ဆရာလြန္းက ကြမ္းစားရင္း ပီမိုးနင္းကို ၾကည့္ၿပီး-
"ကိုယ့္လူမလဲ- အရက္ဆီေတြလား၊ အမြဲဆီေတြလား တက္ေနလို႔ ထင္ပါရဲ႔ ၀လိုက္တာ ဖီးလို႔၊ တေန႔တျခား တိုး၀ေနပါပေကာ" ဟု ေျပာလိုက္၏။ ပီမိုးနင္းသည္ အရက္ဆီဟု ဆိုသည္ကိုကား ဘာမွ မေျပာဘဲ အမြဲဆီဟု ေျပာသည္ကိုကား ျပန္ေခ်၏။
"မြဲတာေတာ့ မေျပာနဲ႔ဆရာ-လူမ်ားေတြ ဘယ္လိုလုပ္ခ်မ္းသာၾကပမလဲဆိုတာ အခ်ိန္႐ွိတိုင္း စဥ္းစား၊ စဥ္းစားရတိုင္း ေရးေနလို႔ ကိုယ္တိုင္ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ဘို႔ စဥ္းစားခ်ိန္လဲ မ႐ွိဘူး၊ လုပ္ခ်ိန္လဲ မ႐ွိဘူး" ဟု ပီမိုးနင္းက ေျဖရာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက ကြမ္းေသြးေထြးၿပီး ရယ္ေနေလ၏။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း ေတြးမိဟန္ ႐ွိ၏။
(၆)
ပီမိုးနင္းသည္ သည္၀ါဒကို ဘယ္အခါမွ် မစြန္႔ခဲ့။ သူသည္ တိုင္းျပည္ကို လိမ္လည္လွည့္ ဖ်ားေသာစာ ဘယ္ေသာအခါမွ် မေရးခဲ့။ ၿဗိတိသွ်အင္ပီရီယယ္လစ္အစိုးရကို ဘယ္တံုးအခါ ကမွ် မခ်ီးက်ဴးခဲ့။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ဗမာတမ်ိဳးလံုးကို ေသြးစုတ္ေနသည္၊ ႏိုင္ရာစားလုပ္ေန သည္ကို ဘယ္အခါကမွ် မေထာက္ခံခဲ့။ တလလွ်င္ အယ္ဒီတာဘ၀ ၃၅၀ိ ေက်ာ္ရစဥ္ကလည္း အမ်ိဳးသားဘက္မွ ေရးခဲ့သည္။ တလ သံုးေလးဆယ္ ၀င္တုန္းလည္း တိုင္းျပည္ဘက္က ပါခဲ့သည္။ ဗႏၶဳလတုန္းကလည္း တိုင္းျပည္အက်ိဳးသာ ေရးသည္။ ျမန္မာ့အလင္း ေလေဗြႀကီး အျဖစ္ျဖင့္ ေရးစဥ္ကလည္း တိုင္းျပည္ဘက္ကသာ ေရးျမဲေရးသည္။ သူေနရာေတြ အမ်ားႀကီးေျပာင္း၏။ သူ႔နံမည္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လဲ၏။ သူ႔ေနေရးထိုင္ေရး အၾကပ္အေခ်ာင္ အဆင့္ဆင့္ ကူး၏။ သူ႔စိတ္ သူ႔အာေဘာ္ သူ႔၀ါဒကား မေျပာင္း။
ပီမိုးနင္းသည္ကား တကဲ့လူ႐ိုးႀကီးျဖစ္၏။ သူေတာ္ေကာင္းႀကီး ျဖစ္ေတာ့၏။
သူေသာက္သည္။ သူေသာက္သျဖင့္ သူ႔၀ါဒ မပ်က္။ သူေသာက္သျဖင့္ သူ႔တာ၀န္ မတိမ္း။ သူေသာက္သျဖင့္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးမယုတ္။ သူေသာက္၊ သူေပ်ာ္ သူထင္သလိုေန သျဖင့္ သူ႔မွာ အက်ိဳးယုတ္ခ်င္ယုတ္မည္။ သူ႔မွာ အကုသိုလ္ေတြ ပြါးခ်င္ပြါးမည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ားအက်ိဳး- တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုသာ ေ႐ွ႔႐ႈသူမွန္သမွ်သည္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ဂ႐ုမစိုက္အား၊ တာ၀န္မထားႏိုင္။
သို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုျပန္သည္။ ပီမိုးနင္းကား- တကဲ့ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးပင္။
(၇)
ဆရာပီမိုးနင္းသည္ မဖံုးမကြယ္၊ သူေပ်ာ္သလိုေနၿပီး၊ ပင္ရင္းရည္႐ြယ္ခ်က္ႀကီးကိုသာ ျဖည့္ဆီးေနသည္ကို ေထာက္သျဖင့္၎၊ သူ႔အေရးအသားမ်ားကို ၾကည့္သျဖင့္၎၊ ပုလင္းကို ေထာင္၍ မိန္းမေတြၾကားထဲ ေပ်ာ္ေနပါးေနေသာ္လည္း လူ႐ိုးျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္ကို သူယံုၾကည္ဟန္ ႐ွိေလသည္။
တခါေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူ မိတ္ေဆြတဦးက ကၽြန္ေတာ္အား ေသြးႀကီးသည္၊ မာနႀကီးသည္ဟု အျပစ္တင္ေလရာ၊ ထိုမိတ္ေဆြ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားသည္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ွင္းတမ္းေရး၍ ပီမိုးနင္းထံသို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေတာင္းေလသည္။ ဆရာက ပထမ စာႏွစ္ေစာင္ ဗမာလိုေရး၍ က်န္တေစာင္ကို အဂၤလိပ္လို ေရးေလသည္။
"So long as one's conscience is clear there is nothing to worry about." "ကိုယ္ေကာင္း-ေဂါင္းဘယ္မွမေ႐ြ႔" ဟုသေဘာထားၿပီး ဘာမွဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ေနပါဟု စာအစဆံုး တြင္ အၾကံေပးေလသည္။ သူ႔အၾကံအတိုင္း သူလည္း လိုက္နာဟန္ ႐ွိေလသည္။
အဆံုးတြင္ " As honest man must not pretend to be a rogue or thief, he must proclaim to the world that he is honest and then become an example for others." "႐ိုးသားသူတေယာက္သည္ လူယုတ္မာလို၎၊ သူခိုးလို၎၊ အေရာင္မေဆာင္ရာ။ သူ႐ိုးေၾကာင္းကမၻာကို ေၾကညာၿပီး အမ်ား၏ စံတခု ျဖစ္ပါေစ" ဟု ဆိုေလသည္။
ပီမိုးနင္း၏ အဘယ္႐ိုးသားမႈသည္ နားမလည္သူတို႔ အစြဲႀကီးလွေသာ တကိုယ္ေရႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည့္ အျဖစ္ကေလးမ်ားတြင္ နစ္ျမဳတ္ေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ယခု ေဖာ္ေပသည္။ ဆရာပီမိုးနင္းကိုယ္တိုင္က ထင္ထင္႐ွား႐ွား ဘြင့္မေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္- ဆရာပီမိုးနင္းသည္ စံယူေလာက္ေသာ လူ႐ိုးႀကီး ျဖစ္သည္ကို ေႂကြးေၾကာ္ၿပီးသည္၏ အဆံုး၌လည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္သည္ ႐ႊံ႔ညြန္ထဲမွ ေပါက္လာေသာ ၾကာပင္တြင္ ထြားထြားေ၀ေ၀ ပြင့္ေနသည့္ ၾကာပြင့္တြင္းသို႔ ေျပး၀င္နားေနလွ်က္ပင္ ႐ွိေလသည္။
သိန္းေဖ။
{ဤေဆာင္းပါးမွာ၊ တကၠသိုလ္သမဂၢအသင္း၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ အိုးေ၀မဂၢဇင္း (အတြဲ ၇၊ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ထုတ္) တြင္ ထည့္သြင္းပံုႏွိပ္ခဲ့ေသာ ကြယ္လြန္သူ ၀တၳဳေရးဆရာႀကီး ပီမိုးနင္း၏ ႐ုပ္ပံုလႊာတခ်ပ္ျဖစ္သည္။ ေရးသူမွာ ယခု ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ ေသာ- တက္ဘုန္းႀကီးကိုသိန္းေဖ ျဖစ္ေပသည္။
ထိုအခါက ကိုသိန္းေဖ၏ စာေပသည္ ဂႏၶေလာကတြင္ လိႈင္းဂယက္မ်ား ထႂကြေစခဲ့ သည္။ ကိုသိန္းေဖသည္ လူမႈဆက္ဆံေရးႏွင့္ ပါတ္သက္ေသာ ျပဳျပင္ေရး ၀တၳဳႀကီးမ်ားကို ေရးခဲ့သည္။
သူ၏ 'တက္ဘုန္းႀကီး' ႏွင့္ 'တက္ေခတ္နတ္ဆိုး' သည္ ဗမာစာေပေလာကတြင္ ေတာ္လွန္ေရး လိႈင္းဂယက္ျဖစ္သည္။ သူေနေသာေခတ္က လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္ စြန္းေပ လ်က္႐ွိေသာ အျပစ္အနာအဆာတို႔ကို ရဲရင့္စြာ ၀တၳဳႏွင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္သည္။
တက္ေခတ္နတ္ဆိုး၀တၳဳသည္ ဤလူ႔ေဘာင္၀ယ္ သားစဥ္ေျမးဆက္ အညြန႔္ခ်ိဳးလ်က္ ႐ွိကုန္ေသာ ကာလသားေရာဂါ၏ အႏၱရာယ္ကို သတိေပးကာ၊ ထိုအႏၱရာယ္ႀကီးမွ ကာကြယ္ရန္ ႏွင့္ ျပဳျပင္ေရးတရားမ်ားကို ေဟာေျပာျပထားေပသည္။ တာရာမဂၢဇင္း၊ အယ္ဒီတာ။}
[တာရာမဂၢဇင္း၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္ ၃၊ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
စာေရးဆရာ ပီမိုးနင္း၏ အေၾကာင္းကို ေရးရမည္ၾကံလွ်င္ပင္၊ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္ ႐ႊ႔ံညြံထဲမွ ေပါက္လာေသာ ၾကာပင္တြင္ ထြားထြားေ၀ေ၀ ပြင့္ေနသည့္ ၾကာပြင့္တြင္းသို႔ ေျပး၀င္ နားေနေလသည္။။
အေၾကာင္းမူကား- ပီမိုးနင္းသည္ မထင္႐ွားေသာ ေတာ႐ြာတ႐ြာ၊ မထင္႐ွားေသာ အမ်ိဳး၌ ေမြးဘြား၍၊ ျမန္မာျပည္ကို လႊမ္းကာေက်ာ္ၾကားလ်က္႐ွိသည္။ ေသာက္စားမူးယစ္ ညစ္ညစ္ေပေပ အျမဲေနရာမွ၊ အမ်ိဳးသားအက်ိဳးေဆာင္႐ြက္ေသာ မူရင္းဓာတ္သည္ အစဥ္ေပၚ ေနလ်က္႐ွိသည္။ သိမ္ျဖင္းေသးႏုပ္ေသာ အျပစ္ကေလးမ်ားၾကားမွ ထိုအျပစ္မ်ားကို ျပည္ဖံုးကားခ်လိုက္ေသာ၊ ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈကို မခံႏိုင္ေသာ သခင္စိတ္သည္၊ ႐ႊင္လန္းေမႊႀကိဳင္စြာ ပြင့္လ်က္႐ွိသည္။ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားကို အုပ္ကာ၊ တကယ့္စာေရးဆရာ စြမ္းရည္မ်ားသည္ ေပၚလြင္္လ်က္႐ွိသည္။ စာေပါ့စာေျပာင္မ်ားတြင္ အျမစ္စိုက္ကာ၊ နက္နဲေသာ၊ အၾကံဥာဏ္ စူး႐ွေသာ ေလာကအျမင္သည္ သန္စြမ္းစြာ ေပါက္ေရာက္လ်က္ ႐ွိသည္။
သို႔ေၾကာင့္လည္း ပီမိုးနင္း ေသေသာအခါ၌၊ ကၽြန္ေတာ္သာ အသုဘ႐ႈစကားဆိုရလွ်င္ "ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္ ႐ႊံ႔ညြံထဲမွ ေပါက္လာေသာ ၾကာပင္တြင္ ထြားထြားေ၀ေ၀ ပြင့္ေနသည့္ ၾကာပန္းတြင္းသို႔ ေျပး၀င္နားေနပါသည္ဟု" ေျပာရန္ ရည္႐ြယ္ထားေပသည္။
(၂)
ဆရာပီမိုးနင္း၏ ႐ုပ္ရည္မွာ လြန္စြာထိုင္းမိႈင္း ေလးကန္ေလသည္။ အသားအရည္ စိုေနၿပီး အေတာ္ပင္ ၀သည္။ သူသည္ ကတံုးဗိုေကကေလးႏွင့္ ျဖစ္ေလ၏။ အက်ႌလက္တို ေကာ္လန္ကေလး၀တ္ထား၍ အေပၚအက်ႌမပါ။ ရခိုင္လံုခ်ည္ အနီႏွင့္အစိမ္းကြက္ကို ၀တ္ဆင္ ထားေလသည္။ လက္တအုပ္ခန္႔႐ွိ အျပား႐ွိေသာ ခါးပတ္စိမ္းႀကီးမွာ သူ၏ တုတ္ခိုင္ေသာ ခါးတြင္ ေရစည္သံပတ္ႀကီးကဲ့သို႔ ထင္႐ွားစြာ ေပၚလ်က္႐ွိေပသည္။ သည္တုန္းက သူ႔႐ုပ္ကို ခုထက္ထိမေမ့ေသး။ ထိုအခါက သူ႔ကို ဘယ္က တ႐ုပ္ကျပားႀကီးပါလိမ့္ဟုသာ အံ့ၾသ ေတြးေတာမိခဲ့သည္။
ပဲေရာ့ဦးဆန္နီက 'ဒါ-ဆရာပီမိုးနင္းဘဲ' ဟု ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူကို မိတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ မွ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ခိုးကာ ပုန္းကာစြဲခဲ့ရေသာ သဲျမညႇာ-ဆရာႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလေတာ့ သည္။
ဆရာပီမိုးနင္းကား မ်က္ႏွာကို မေမာ့ဘဲ၊ မ်က္မွန္ေအာက္မွ မ်က္ခြံႏွင့္သူငယ္အိမ္ကို ျမႇင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အား ၾကည့္၏။ ေနာက္.... ဟဲ-ဟဲ-ဟဲ ဟု ၿပံဳးရယ္ကာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အား အသိအမွတ္ျပဳ၏။ ေနာက္သူသည္ စာကိုပင္ ဆက္ေရးေနေလသည္။
ဦးဆန္နီ၏ စားပြဲေပၚ႐ွိ ေၾကးဆင္း႐ုပ္မ်ား၏ ၀င္းေျပာင္ေသာ အေရာင္သည္ေသာ္၎၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ထိုင္ေနၾကေသာ ကုလားထိုင္အေရာင္မ်ားသည္၎၊ အခန္းေက်ာက္မွန္ မ်ား၏ အေရာင္သည္၎၊ ဆရာပီမိုးနင္းကို မဟပ္၊ သူသည္ အျမင္အားျဖင့္ မေတာက္ေျပာင္ ဆံုးေသာ လူတေယာက္ျဖစ္သည္။
(၃)
ကၽြန္ေတာ္သည္ ပီမိုးနင္းကို ရင္းႏွီးစြာ မဆည္းကပ္ဘူးေသာ္လည္း၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္း တြင္ တခန္းျခား ကပ္ေနဘူးသျဖင့္ သူ႔ေနပံုထိုင္ပံုကို အကဲခတ္ခြင့္ ရေလသည္။
ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းေ႐ွ႔ အစံုသုတ္ဆိုင္၌ ခဏခဏ ထိုင္စားေလ့႐ွိသည္။ တခါတရံ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ အစံုသုတ္စား၍ တခါတရံ ညဆိုင္သိမ္းခါနီးမွ စားေလ့႐ွိသည္။ အိမ္တြင္ခ်က္ျပဳတ္ေသာ ထမင္းဟင္းကို မယ္မယ္ရရမစားဘဲ တ႐ုပ္ဆိုင္က အစိမ္းေၾကာ္ႏွင့္ ထမင္းမ်ားကို ၀ယ္စားေလ့႐ွိသည္။
တခါ သူ႔အိမ္ခန္းသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ ရင္ေလာက္ျမင့္ေသာ စင္ကေလးေပၚတြင္ ထမင္းပန္းကန္ကို ထားကာ မတ္တတ္ရပ္၍ တူႀကီးႏွင့္ ထမင္းစားေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ သည္။ ထမင္းကို တလုပ္သြပ္စားလိုက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ၀ါးမ်ိဳလိုက္ျဖင့္ စည္းစိမ္အႀကီးဆံုးကို ခံေနေလသည္။
သူ႔အခန္းကား ေမွာင္ေနေလ၏။ ဖံုအမိႈက္တို႔ျဖင့္ ညစ္ေပေန၏။ ဧည့္ခန္းတြင္ မိန္းမအက်ႌ၊ ေယာက်္ားလံုခ်ည္အက်ႌမ်ားမွာ ပံုလ်က္ ပံုလ်က္ထားရာ ႐ႈပ္ေနေလ၏။ အိမ္ေ႐ွ႔မွ ဓာတ္ရထား ေမာင္းသြားေသာအခါ၊ ငလ်င္လႈပ္သကဲ့သို႔ အိမ္မွာ တံုသြား၏။ ဓာတ္ရထားဆူသံ မစဲမီွ ဘတ္စ္ကားေျပးသံမွာ ဆင့္တက္လာ၏။
ထိုအခါက ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာပီမိုးနင္း၏ ၀တၳဳတခုတြင္ပါေသာ ဇင္းက်ိဳက္ေတာင္ အနီး႐ွိ ဥယ်ာဥ္အိမ္ကေလးတခုကို ေျပးျမင္မိေလသည္။ ထိုအိမ္ကေလးသည္ ညိဳမိႈင္းေသာ ေတာင္တန္းကို ေျမႇာ္ၾကည့္ေနသည္။ အိမ္႐ွင္မကား အသားျဖဴျဖဴ ၀၀ ႐ုပ္ေခ်ာ မအံဆိုသူ မိန္းမတဦးျဖစ္သည္။ သူကား လင္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ အျခားလူပ်ိဳကေလးတေယာက္ႏွင့္ ခ်စ္ႀကိဳက္ ၾကသည္။ "အင္း ဒီေနရာကေနၿပီး ဒီလို၀တၳဳ ေတြးႏိုင္တာ အံ့ပါရဲ႔" ဟု ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ "၀တၳဳေရးဆရာေတြဟာ ငရဲကေနၿပီး နတ္ျပည္အေၾကာင္း ေရးႏိုင္ၾကတာဘဲ ထင္ပါရဲ႔" ဟု ေတြးေနဆဲ၊ သူ႔မိန္းမ အျပင္ထြက္လာေလသည္။ သူ႔မိန္းမ (ထိုစဥ္က ျမဲေနေသာမိန္းမ) ကား အသက္လည္း အေတာ္ႀကီးၿပီး ပိန္လည္းပိန္လွ၏။ လက္ကေလးမ်ား မွာ က်ီးေခ်ေထာက္ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ (သဲျမညႇာမွ မွတ္မိေသာဥပမာ) အ႐ိုးခ်ည္း ျဖစ္ေနေလ သည္။
"အဲဒါသိၿပီ ဆရာကေတာ္ကို ၾကည့္အားမရတိုင္း မအံလို ဇာတ္လိုက္မင္းသမီးေတြ ေရးထည့္ေနတာ" ဟု ကၽြန္ေတာ္လဲ ယူဆမိေတာ့သည္။
တေန႔ေသာ္ ပီမိုးနင္းႏွင့္ သူ႔ဇနီး လန္ျခားစီးၿပီး- ဘုရားသြားတူတူ ေက်ာင္းသြားတူတူ ၀ါဒျဖင့္ ေပ်ာ္ပါးစြာ ျပန္လာသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အခန္းေ႐ွ႔ ကျပင္ကေလးမွ ျမင္လိုက္ရေလ သည္။ သူတို႔ အိမ္ေပၚတက္သြား၍ မၾကာမီွ အသက္ငယ္ငယ္၀၀၊ ျဖဴျဖဴမိန္းမတေယာက္သည္ ေအာက္ကေန၍- "ဆရာေက်ာ္-ဆရာေက်ာ္" ဟု ေခၚေလသည္။ ပီမိုးနင္းကို အမ်ားက ဆရာေက်ာ္ဟုသာ ေခၚၾကသည္။
မၾကာမွီ- ဆရာႀကီးသည္ ခါးပတ္စိမ္းႀကီး ပတ္လ်က္ ဆင္းလာေလသည္.... ထိုမိန္းမႏွင့္ ရယ္ကာေျပာဆိုၿပီး လန္ျခားႏွင့္ ထြက္သြားၾကေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အတြင္းသို႔၀င္ကာ စာဘတ္၍ေနသည္။ ထိုအခါက ကၽြန္တာ္မွာ စာေရးဆရာအျဖစ္ကို နေမာတသဆို၍ ေတာင္းခံဆဲ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခန္း၌ပင္ ေရးေသာ စာတို႔မွာ စာေရးဆရာတေယာက္ႏွင့္ တူသည္ မတူသည္ကို မသိေသာ္လည္း- ေနရ ထိုင္ရသည္မွာကား စာေရးဆရာတေယာက္ႏွင့္ တူေလသည္။
မ်ားစြာ ဆင္းရဲ၍ မ်ားစြာ အလုပ္လုပ္၏။ မ်ားစြာကား ေပ်ာ္၏။
ညကိုးနာရီတိုင္ေသာအခါ တဘက္ခန္းက ဆူသံပူသံကို ၾကားရေလသည္။
"မလာနဲ႔- ႐ွင့္မယားငယ္ေတြနဲ႔ ႐ွင္ေနခ်ီ"
"ေဟ့ေကာင္မ, တိတ္- သိတ္စကားမမ်ားနဲ႔"
"မေတာ္ဘူး အေသေကာင္ႀကီးရဲ႔ မေတာ္ဘူး- တဏွာ႐ူးႀကီးရဲ႔ မေတာ္ဘူး- သြား မလာနဲ႔"
ေယာက်္ားသံမွာ ဆရာပီမိုးနင္းအသံျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထသြား၏။ သူတို႔ဘက္ဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္ေန၏။ ဆရာ့အသံက မူမမွန္ မူးသံႀကီး ေပၚလ်က္ေန၏။
"မယားငယ္၊ ေစာက္ကျမင္းမေတြနဲ႔ သြားေနပါ သြား.... ဖါေတြနဲ႔သာ ႐ွင္နဲ႔ ေတာ္တယ္"
"ကဲဗ်ာ" ခြပ္ခြပ္ ႏွင့္ အသံၾကားရ၏။ ဆရာႀကီးသည္ ၿဗံဳးဒိုင္းႏွင့္ ေဆာင့္ေအာင့္ကာ ဆင္းလာေလ၏။ ေနာက္လန္ျခားေပၚတက္၏။
အိမ္ေပၚက မိန္းမကား ငိုလ်က္ ေနာက္က ရန္ေထာင္လိုက္၏။
"ေဂ်ာင္း- ေဂ်ာင္း" ဟု လန္ျခားကို ႏွင္ကာ ဆရာသည္ ထြက္သြားေလ၏။ သူ႔မိန္းမထိပ္တြင္ ေသြး႐ႊဲ၍ က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏။
ပီမိုးနင္းသည္ ဂ်ာနယ္တိုက္တတိုက္သို႔ သြားၿပီး ရက္မ်ားစြာေန၏။ ထိုတိုက္တြင္ပင္ ျဖစ္သလိုေန၊ ျဖစ္သလိုစား၊ ျဖစ္သလိုအိပ္ကာ စာမွန္မွန္ ေရးေနေလသည္။
(၄)
ဤသို႔ ႐ႈပ္ေထြးေသာ အိမ္တြင္းေရး ကိုယ္ေရးအျဖစ္မွေန၍ (၀ါ) ညြန္တြင္းမွေန၍ ႐ွင္းေပ လင္းေပဆိုေသာ စာမ်ားကို ေရးထုတ္လ်က္ ေနသည္မွာ ပီမိုးနင္းအတြက္ အဆန္းအသစ္ မဟုတ္ေပ။
အျခားအျခားဘက္၌ ပီမိုးနင္းကို ခ်ီးမြမ္း မခ်ီးမြမ္း ခ်င္ေန၊ ဗမာစာကို ႐ွင္းေအာင္ ေရးရာ၌ကား လူတိုင္းခ်ီးမြမ္းရမည္။ နက္နဲေသာ စိတ္ပညာကို လူအမ်ားနားလည္ေအာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေရးႏိုင္သူကား သူတေယာက္ေလာက္သာ ႐ွိေသးသည္။ စီးပြါးေရး၊ ပညာေရး၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး ဘာကိုပင္ ေရးေရး ႐ွင္းလင္းနား၀င္ လြယ္လွေပသည္။ ၀တၳဳအေရး၌ကား ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း မ်က္စိတြင္ လင္းကနဲ ထင္းကနဲ ျမင္ေလာက္ေအာင္ ေရးသားႏိုင္သည္ကိုကား အထူးဆိုဘို႔ မလိုေခ်။ သူ၏ ႐ွင္းထင္းျပတ္သားေသာ စာသည္ ခ်ိဳသာ ညီညြတ္ေသာ အသြားျဖင့္ လွပေကာင္းမြန္ေသာ အဓိပၸါယ္မ်ားကို အျမဲေဆာင္ေန ေလသည္။
သူသည္ သူ႔အိမ္တြင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္။ သူ႔ကိုယ္ေရး ဘယ္လိုေနေန။ ဂ႐ုမစိုက္။ စာကို ေရးဘို႔သာ ဂ႐ုစိုက္၏။
ပထမဆံုး ေတြ႔စဥ္က စာေရးဆရာနာမည္ႀကီးကို အခန္းတြင္းမွ စင္ျမင့္ေပၚတြင္ ဆြဲတင္ခ်င္ေသာ ၀ါသနာအတိုင္း-
"ဆရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယူနီဗာစီတီကို တရားေဟာႂကြပါဆရာ" ဟု ဘိတ္ေခၚေလသည္။
"ဆရာတို႔က အေရးသမား သက္သက္၊ အေျပာမရဘူး။ ေျပာလဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ က်င့္ရင္ လုပ္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ရမေပါ့ကြယ္" ဟု သူေရးေနၾက "ျဖစ္ရမယ္" ဟူေသာ အာေဘာ္ႏွင့္ မဆန္႔က်င္ဘဲ ေျဖေလရာ
"ဒါျဖင့္ က်င့္ေျပာပါအံုး ဆရာ" ဟု တဘန္ ဘိတ္ျပန္သည္။
"အဲဒီဘက္က ၀င္မစြက္ပါရေစနဲ႔- တူေမာင္ရာ"
ဆရာသည္ သူ႔ အဆင္ျခင္ျဖင့္သူ ဥာဏ္အလင္းေပါက္သည္ အတိုင္း၊ လမ္းမ တဲ့တဲ့ ခရီး အျမဲ သြားလ်က္႐ွိေလသည္။ သို႔ေၾကာင့္လည္း လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၂၀ မွ်အတြင္း ဗမာစာကို အမ်ားဆံုးေရးသားသူ သံုးေယာက္တြင္ (လယ္တီပ႑ိတဦးေမာင္ႀကီး၊ သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ပီမိုးနင္း) တေယာက္ အပါအ၀င္ ျဖစ္ေလသည္။
(၅)
ထိုေန႔ကား တိုးတက္ေရးမဂၢဇင္း ဦးစိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ျပင္ဘက္ ျခံတျခံတြင္ စာေရးဆရာ မ်ားကို ထမင္းေကၽြးေသာ ေန႔ျဖစ္သည္။
ဆရာဘီ၊ ဆရာစိမ္း စေသာ ေ႐ွးဆရာႀကီးမ်ားလည္းပါသည္။ တက္ထြန္း၊ သိပၸံေက်ာ္ထင္ စေသာ ၀တၳဳေရးဆရာေလးမ်ားလည္း ေရာက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာလြန္း (သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း) ႏွင့္ ပီမိုးနင္းတို႔အနီးတြင္ ထိုင္လ်က္ ႐ွိေလသည္။
ထမင္းစားၿပီးၾက၍ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားတြင္ ကုလားထိုင္မ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ကာ ထိုင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ငွက္ေပ်ာ႐ြက္ႀကီးမ်ားကား အသာအယာတိုက္လ်က္႐ွိေသာ ေလတြင္ လႈပ္ေနသည္။ စီး႐ိုးမွ ေပါက္ေနေသာ ဒန္႔သလြန္ပင္မွ ေပါက္ေနေသာ အပြင့္မ်ားသည္ ေကၽြက်လ်က္ ႐ွိသည္။
ဆရာပီမိုးနင္းကား ယခုတႀကိမ္ အေပၚအက်ႌႏွင့္ ျဖစ္၏။ ကတံုးကို ေျပာင္ေအာင္ရိတ္ ထားၿပီး၊ ပု၀ါနီကို ရစ္ထားေလသည္။ သူကား ခါတိုင္းထက္ ၀၏။ မ်က္ႏွာမွာလည္း နီေန၏။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ စာဖတ္သူ ဗမာျပည္၌ေပါဘို႔ ေကာင္းေအာင္လုပ္ရန္၊ စာအုပ္ ေကာင္းမ်ား ေပၚလာရန္ စဥ္းစား ေဆြးေႏြးေနေလသည္။ စဥ္းစားရာမွ ၀တၳဳအေၾကာင္းကို ေရာက္သြားၾကသည္။ ထိုလူစုတြင္ ေ႐ွးပညာ႐ွိႀကီး အခ်ိဳ႔က ၀တၳဳကို ကေလးကလားဟု ထိပါးလိုက္ရာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ကန္႔ကြက္ၿပီး၊ ၀တၳဳဂုဏ္ကို ခ်ီးၾကဴးေလသည္။ ေနာက္
"ကၽြန္ေတာ္သေဘာရတာျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ၀တၳဳေရးဆရာ အျဖစ္နဲ႔လည္း ေလာကအက်ိဳးကို အမ်ားႀကီး ေဆာင္ခဲ့တယ္ထင္တယ္" ဆက္လိုက္ျပန္သည္။
"ဟုတ္တာေပါ့- ငါးရာ့ငါးဆယ္ေတြဟာ ဘုရားက ဘုရားအတိတ္ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ ေတြဆိုၿပီး ေဟာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀အဆက္ဆက္က ဘုရားအတၳဳပၸတၱိေတြလည္း ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ၀တၳဳေတြနဲ႔ လိုရင္းဆြဲေဟာေတာ္မူခဲ့တာ ထင္ပါရဲ႔" ဟု ရဲ၀ံ့စြာ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။
"ဟုတ္တယ္ ေနာက္မွ လူေတြက- ဘုရားရဲ႔ အတိတ္ ဘ၀က အတၳဳပၸတၱိေတြလို႔ ေျပာၾကတာပါ" ဆရာပီမိုးနင္းသည္ စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာျပေလသည္။
သို႔ျဖင့္ ေဆြးေႏြးညင္းခုံၾကရာ ခပ္ေအးေအးျဖစ္သြားလ်က္ တေယာက္တန္း ႏွစ္တန္း သား စကားေျပာဆိုေနၾကေလ၏။ ထိုအခါ ဆရာလြန္းက ကြမ္းစားရင္း ပီမိုးနင္းကို ၾကည့္ၿပီး-
"ကိုယ့္လူမလဲ- အရက္ဆီေတြလား၊ အမြဲဆီေတြလား တက္ေနလို႔ ထင္ပါရဲ႔ ၀လိုက္တာ ဖီးလို႔၊ တေန႔တျခား တိုး၀ေနပါပေကာ" ဟု ေျပာလိုက္၏။ ပီမိုးနင္းသည္ အရက္ဆီဟု ဆိုသည္ကိုကား ဘာမွ မေျပာဘဲ အမြဲဆီဟု ေျပာသည္ကိုကား ျပန္ေခ်၏။
"မြဲတာေတာ့ မေျပာနဲ႔ဆရာ-လူမ်ားေတြ ဘယ္လိုလုပ္ခ်မ္းသာၾကပမလဲဆိုတာ အခ်ိန္႐ွိတိုင္း စဥ္းစား၊ စဥ္းစားရတိုင္း ေရးေနလို႔ ကိုယ္တိုင္ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ဘို႔ စဥ္းစားခ်ိန္လဲ မ႐ွိဘူး၊ လုပ္ခ်ိန္လဲ မ႐ွိဘူး" ဟု ပီမိုးနင္းက ေျဖရာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက ကြမ္းေသြးေထြးၿပီး ရယ္ေနေလ၏။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း ေတြးမိဟန္ ႐ွိ၏။
(၆)
ပီမိုးနင္းသည္ သည္၀ါဒကို ဘယ္အခါမွ် မစြန္႔ခဲ့။ သူသည္ တိုင္းျပည္ကို လိမ္လည္လွည့္ ဖ်ားေသာစာ ဘယ္ေသာအခါမွ် မေရးခဲ့။ ၿဗိတိသွ်အင္ပီရီယယ္လစ္အစိုးရကို ဘယ္တံုးအခါ ကမွ် မခ်ီးက်ဴးခဲ့။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ဗမာတမ်ိဳးလံုးကို ေသြးစုတ္ေနသည္၊ ႏိုင္ရာစားလုပ္ေန သည္ကို ဘယ္အခါကမွ် မေထာက္ခံခဲ့။ တလလွ်င္ အယ္ဒီတာဘ၀ ၃၅၀ိ ေက်ာ္ရစဥ္ကလည္း အမ်ိဳးသားဘက္မွ ေရးခဲ့သည္။ တလ သံုးေလးဆယ္ ၀င္တုန္းလည္း တိုင္းျပည္ဘက္က ပါခဲ့သည္။ ဗႏၶဳလတုန္းကလည္း တိုင္းျပည္အက်ိဳးသာ ေရးသည္။ ျမန္မာ့အလင္း ေလေဗြႀကီး အျဖစ္ျဖင့္ ေရးစဥ္ကလည္း တိုင္းျပည္ဘက္ကသာ ေရးျမဲေရးသည္။ သူေနရာေတြ အမ်ားႀကီးေျပာင္း၏။ သူ႔နံမည္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လဲ၏။ သူ႔ေနေရးထိုင္ေရး အၾကပ္အေခ်ာင္ အဆင့္ဆင့္ ကူး၏။ သူ႔စိတ္ သူ႔အာေဘာ္ သူ႔၀ါဒကား မေျပာင္း။
ပီမိုးနင္းသည္ကား တကဲ့လူ႐ိုးႀကီးျဖစ္၏။ သူေတာ္ေကာင္းႀကီး ျဖစ္ေတာ့၏။
သူေသာက္သည္။ သူေသာက္သျဖင့္ သူ႔၀ါဒ မပ်က္။ သူေသာက္သျဖင့္ သူ႔တာ၀န္ မတိမ္း။ သူေသာက္သျဖင့္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးမယုတ္။ သူေသာက္၊ သူေပ်ာ္ သူထင္သလိုေန သျဖင့္ သူ႔မွာ အက်ိဳးယုတ္ခ်င္ယုတ္မည္။ သူ႔မွာ အကုသိုလ္ေတြ ပြါးခ်င္ပြါးမည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ားအက်ိဳး- တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုသာ ေ႐ွ႔႐ႈသူမွန္သမွ်သည္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ဂ႐ုမစိုက္အား၊ တာ၀န္မထားႏိုင္။
သို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုျပန္သည္။ ပီမိုးနင္းကား- တကဲ့ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးပင္။
(၇)
ဆရာပီမိုးနင္းသည္ မဖံုးမကြယ္၊ သူေပ်ာ္သလိုေနၿပီး၊ ပင္ရင္းရည္႐ြယ္ခ်က္ႀကီးကိုသာ ျဖည့္ဆီးေနသည္ကို ေထာက္သျဖင့္၎၊ သူ႔အေရးအသားမ်ားကို ၾကည့္သျဖင့္၎၊ ပုလင္းကို ေထာင္၍ မိန္းမေတြၾကားထဲ ေပ်ာ္ေနပါးေနေသာ္လည္း လူ႐ိုးျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္ကို သူယံုၾကည္ဟန္ ႐ွိေလသည္။
တခါေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူ မိတ္ေဆြတဦးက ကၽြန္ေတာ္အား ေသြးႀကီးသည္၊ မာနႀကီးသည္ဟု အျပစ္တင္ေလရာ၊ ထိုမိတ္ေဆြ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားသည္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ွင္းတမ္းေရး၍ ပီမိုးနင္းထံသို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေတာင္းေလသည္။ ဆရာက ပထမ စာႏွစ္ေစာင္ ဗမာလိုေရး၍ က်န္တေစာင္ကို အဂၤလိပ္လို ေရးေလသည္။
"So long as one's conscience is clear there is nothing to worry about." "ကိုယ္ေကာင္း-ေဂါင္းဘယ္မွမေ႐ြ႔" ဟုသေဘာထားၿပီး ဘာမွဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ေနပါဟု စာအစဆံုး တြင္ အၾကံေပးေလသည္။ သူ႔အၾကံအတိုင္း သူလည္း လိုက္နာဟန္ ႐ွိေလသည္။
အဆံုးတြင္ " As honest man must not pretend to be a rogue or thief, he must proclaim to the world that he is honest and then become an example for others." "႐ိုးသားသူတေယာက္သည္ လူယုတ္မာလို၎၊ သူခိုးလို၎၊ အေရာင္မေဆာင္ရာ။ သူ႐ိုးေၾကာင္းကမၻာကို ေၾကညာၿပီး အမ်ား၏ စံတခု ျဖစ္ပါေစ" ဟု ဆိုေလသည္။
ပီမိုးနင္း၏ အဘယ္႐ိုးသားမႈသည္ နားမလည္သူတို႔ အစြဲႀကီးလွေသာ တကိုယ္ေရႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည့္ အျဖစ္ကေလးမ်ားတြင္ နစ္ျမဳတ္ေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ယခု ေဖာ္ေပသည္။ ဆရာပီမိုးနင္းကိုယ္တိုင္က ထင္ထင္႐ွား႐ွား ဘြင့္မေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္- ဆရာပီမိုးနင္းသည္ စံယူေလာက္ေသာ လူ႐ိုးႀကီး ျဖစ္သည္ကို ေႂကြးေၾကာ္ၿပီးသည္၏ အဆံုး၌လည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္သည္ ႐ႊံ႔ညြန္ထဲမွ ေပါက္လာေသာ ၾကာပင္တြင္ ထြားထြားေ၀ေ၀ ပြင့္ေနသည့္ ၾကာပြင့္တြင္းသို႔ ေျပး၀င္နားေနလွ်က္ပင္ ႐ွိေလသည္။
သိန္းေဖ။
{ဤေဆာင္းပါးမွာ၊ တကၠသိုလ္သမဂၢအသင္း၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ အိုးေ၀မဂၢဇင္း (အတြဲ ၇၊ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ထုတ္) တြင္ ထည့္သြင္းပံုႏွိပ္ခဲ့ေသာ ကြယ္လြန္သူ ၀တၳဳေရးဆရာႀကီး ပီမိုးနင္း၏ ႐ုပ္ပံုလႊာတခ်ပ္ျဖစ္သည္။ ေရးသူမွာ ယခု ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ ေသာ- တက္ဘုန္းႀကီးကိုသိန္းေဖ ျဖစ္ေပသည္။
ထိုအခါက ကိုသိန္းေဖ၏ စာေပသည္ ဂႏၶေလာကတြင္ လိႈင္းဂယက္မ်ား ထႂကြေစခဲ့ သည္။ ကိုသိန္းေဖသည္ လူမႈဆက္ဆံေရးႏွင့္ ပါတ္သက္ေသာ ျပဳျပင္ေရး ၀တၳဳႀကီးမ်ားကို ေရးခဲ့သည္။
သူ၏ 'တက္ဘုန္းႀကီး' ႏွင့္ 'တက္ေခတ္နတ္ဆိုး' သည္ ဗမာစာေပေလာကတြင္ ေတာ္လွန္ေရး လိႈင္းဂယက္ျဖစ္သည္။ သူေနေသာေခတ္က လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္ စြန္းေပ လ်က္႐ွိေသာ အျပစ္အနာအဆာတို႔ကို ရဲရင့္စြာ ၀တၳဳႏွင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္သည္။
တက္ေခတ္နတ္ဆိုး၀တၳဳသည္ ဤလူ႔ေဘာင္၀ယ္ သားစဥ္ေျမးဆက္ အညြန႔္ခ်ိဳးလ်က္ ႐ွိကုန္ေသာ ကာလသားေရာဂါ၏ အႏၱရာယ္ကို သတိေပးကာ၊ ထိုအႏၱရာယ္ႀကီးမွ ကာကြယ္ရန္ ႏွင့္ ျပဳျပင္ေရးတရားမ်ားကို ေဟာေျပာျပထားေပသည္။ တာရာမဂၢဇင္း၊ အယ္ဒီတာ။}
[တာရာမဂၢဇင္း၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္ ၃၊ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
Wednesday, April 29, 2009
ဘ၀ခရီး
ေရးသူ- ဘဟိန္း
ဘျမင့္သည္ လက္တြင္ကိုင္ထားေသာ စုတ္တံကေလးကို ဆြဲလက္စ ပန္းခ်ီကား ကေလးေပၚမွ ေနာက္သို႔ ႐ုပ္လိုက္ကာ နံေဘးစာပြဲ႐ွိ ေရဖလ္ခြက္တြင္ ႏွစ္လိုက္ေလ၏။
တေပပတ္လည္ခန္႔႐ွိေသာ ပန္းခ်ီကားကေလးေပၚတြင္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ စူးစိုက္ထားရ ေသာ မ်က္လံုးမ်ားမွာ ထိုင္းမိႈင္း ေညာင္းညာလာသကဲ့သို႔ ႐ုတ္တရက္ ျပာေ၀၍သြားသျဖင့္ ဘျမင့္သည္ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ခံုကေလးေပၚတြင္ ထိုင္ခ်ေသာ မိမိကိုယ္ကို ဆြဲဆန္႔ လိုက္ေလ၏။ သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာလည္း ပန္းခ်ီကားေပၚမွ ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ခပ္လွမ္းလွမ္း႐ွိ ေလတဟူးဟူးတိုက္၀င္ေနေသာ ေနာက္ေဖးျပဴတင္းေပါက္ဆီသို႔ ေရာက္သြားေလ၏။
၎ေနာက္ ေလတိုးသျဖင့္ ငွက္အေတာင္ပံ ခတ္သကဲ့သို႔ နံရံတြင္ တျဖတ္ျဖတ္ လူးလြန္႔လႈပ္႐ွားေနေသာ ျပကၡဒိန္ကို လွမ္းၾကည့္မိရာမွ အိမ္ေ႐ွ႔ခန္းၾကမ္းျပင္တြင္ ျပဴတင္းေပါက္ကို ေခါင္းျပဳကာ တေစာင္းကေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းသိန္းလြင္ကို သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္မိေလ၏။
ျပဴတင္းေပါက္မွ လြင့္က်ေနေသာ ျပာႏွမ္းႏွမ္းအလင္းေရာင္တြင္ သိန္းလြင္၏ အထက္ပိုင္း မ်က္ႏွာတျခမ္းမွာ ေပၚလြင္ေနေလ၏။ ကာလအတန္ၾကာကစ၍ ေန႔ဆက္ရက္ ဆက္ ကိုယ္စိတ္ႏြမ္းနယ္ လာခဲ့ရသျဖင့္ နဂို႐ုပ္အနည္းပ်က္ကာ အသားမွာ ၀ါစပ္စပ္ ျဖစ္ေနေလ၏။ ညိဳမဲ၍ အနည္းငယ္ခြက္ေနသည္ ထင္ရေသာ မ်က္လံုးအိမ္မ်ားေပၚတြင္ ႐ွည္လ်ားေျခာက္ေသြ႔ေနေသာ ေ႐ွ႔ဆံစကေလးမ်ား ၀ဲေနၾကေလ၏။
ဘျမင့္မွာ သိန္းလြင္ဘက္ကို ေငးေမာစူးစိုက္မိယင္းက မိမိသူငယ္ခ်င္းအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လာမိသည့္အတြက္ ပန္းခ်ီကားဘက္သို႔ ျပန္လွည့္လိုက္ကာ အလုပ္ဆက္လုပ္ရန္ ဖလ္ခြက္တြင္ တပိုင္းနစ္ေနေသာစုတ္တံကို ျပန္ကိုင္လိုက္ေလ၏။
သို႔ရာတြင္ အိပ္ရာဘက္ဆီမွ သိန္းလြင္၏ လူးလြန္႔လႈပ္႐ွားသံမ်ားကို ၾကားရသျဖင့္ စုတ္တံကို အသာခ်ထားယင္း ၾကည့္လိုက္ရာ အိပ္ရာေပၚတြင္ ေျခဆင္းထိုင္ယင္း လံုခ်ည္ကို ျပင္၀တ္ေနေသာ သိန္းလြင္ကို ေတြ႔ရေလ၏။
"ႏိုးပလား...." ဟု ဘျမင့္သည္ သိန္းလြင္အား ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့္ယင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ ေလ၏။
သိန္းလြင္သည္ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို လက္ဖမိုးႏွစ္ဘက္ႏွင့္ ပြတ္သပ္ေနရာမွ ဘျမင့္ကို ေမာ့၍ၾကည့္လိုက္ေလ၏။
"ေနလို႔ေကာင္းရဲ႔ မဟုတ္လား" ဟု ဘျမင့္က ဆက္လက္ေမးလိုက္သျဖင့္ သိန္းလြင္ သည္ လက္ႏွစ္ဘက္ ယွက္ထားသည္ကို ေျမႇာက္လိုက္ကာ ကိုယ္ကိုဆန္႔လိုက္ယင္းက "ေနေကာင္းပါတယ္ကြာ၊ အပံုႀကီး သက္သာလာတယ္၊ မေန႔ကနဲ႔ေတာင္မတူဘူး၊ အားအေတာ္ ျပည့္လာတယ္" ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ေလ၏။
ဘျမင့္မွာ မိမိသူငယ္ခ်င္း ေနေကာင္းထိုင္သာ ႐ွိသည္ကို စိတ္တြင္ အေတာ္အားရ မိေလ၏။
"ေအးကြာ- နက္ဖန္မနက္ဆို ႐ွင္း႐ွင္းေပ်ာက္ေရာေပါ့၊ တခုခက္တာက မင္းက သိတ္အားငယ္တတ္တာကိုးကြ၊ အခုမင္းေနမေကာင္းရတာလဲ ဘာမွမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္မေကင္း တာက စတာဘဲ၊ စိတ္ေထာင္းေတာ့ ကိုယ္ေက် ဆိုတာလိုေပါ့၊ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ေမ့ၿပီး ေပ်ာ္သလိုေနေပါ့၊ အလုပ္ျပဳတ္တယ္ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဟာလဲ မင္းတေယာက္ထဲမွ ကြက္ခံရတာမွ မဟုတ္ဘဲ၊ ဒီအလုပ္ျပဳယင္- ဟိုအလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ထားမွေပါ့၊ မေသသေ႐ြ႔ ေနရမဲ့ရက္ေတြမွာ အျမဲစိတ္ညစ္ေရမယ္လို႔လဲ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ဘူး၊ အကြက္ေကာင္းနင္းမိ ရင္ တခ်က္ေပါ့ကြ၊ မဟုတ္လား၊ ေနာက္ၿပီး ငါလဲတဖြဖြ ေျပာခဲံတယ္၊ ငါ့ကို အားမနာနဲ႔၊ ငါ႐ွိရင္ မင္း႐ွိတာဘဲလို႔၊ မင္းဒုကၡေရာက္ေနတဲ့အခါ ငါေစာင့္ေ႐ွာက္ဘို႔ အခြင့္ရတာကိုဘဲ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုးဘူး၊ ႐ွိလို႔လဲ ႐ွိသမွ်ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ကေလးသံုး၊ မ႐ွိေတာ့လဲ မ႐ွိတဲ့အလိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ကေလး ငတ္ၾကေပါ့ကြ ဟုတ္လား" ဟု ဘျမင့္က ျပံဳးရင္းရယ္ရင္း ေလ႐ွည္ႀကီး တသီတတန္း ေျပာေနသည့္အတြက္ သိန္းလြင္မွာ စိတ္ထဲတြင္ သက္သာသလို ႐ွိရင္းက ျပံဳး၍ လာရေလ၏။
ထိုေနာက္ ေမ့၍ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခံလာခဲ့ရေသာ မိမိ၏ ေနာက္အျဖစ္အပ်က္ မ်ားကို ကြက္ခနဲ ျပန္လည္သတိရမိရာတြင္ မ်က္ႏွာမွာ မသိမသာ ညိႇဳးက်သြားေလ၏။
"သူငယ္ခ်င္းရာ- ငါလဲ ေယာက္က်္ားရင့္မႀကီးဆိုၿပီး စိတ္ကိုေတာ့ အေတာ္တင္း တာဘဲ၊ ဒါေပမယ့္ တသက္လံုးအတြက္ တခုထဲ အားခဲထားတဲ့ အလုပ္ကေလးကလဲ ျပဳတ္ျပန္၊ အလုပ္ျပဳတ္လို႔မွ မၾကာေသးခင္ ေတာမွာ တေကာင္ႂကြက္ျဖစ္ေနတဲ့ အေမအိုႀကီး ဆံုးတယ္လို႔ သတင္းၾကားရျပန္ဆိုေတာ့ ငါႀကိဳးစားၿပီး တင္းခဲ့သမွ် စိတ္ေတြဟာ ေရျဖစ္ကုန္ေတာ့တာဘဲ၊ ကိုယ့္အေမတေယာက္လံုး ဆံုးေတာ့မွ သြားၿပီးသၿဂႋဳစရာ စရိတ္မွ မ႐ွိလို႔၊ အရပ္က ၀ိုင္းၿပီး သၿဂႋဳလ္လိုက္ရတယ္ဆိုေတာ့ ငါ့တသက္မွာ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ပါ့အုန္းမလား သူငယ္ခ်င္းရာ" ဟု သိန္းလြင္သည္ ေနာက္ေဘးျပတင္းေပါက္ဘက္ဆီသို႔ ခပ္ေငးေငးၾကည့္ကာ ေျပာရင္းက လည္းေခ်ာင္းတြင္ တစ္ဆို႔ဆို႔ႀကီး ျဖစ္လာၿပီးလွ်င္ မ်က္လံုးအိမ္မ်ားတြင္လည္း မ်က္ရည္ျဖင့္ ရည္ေ၀့၍ လာ၏။
"ေဟာ.... ေျပာရင္း ဆိုရင္း လုပ္ျပန္ၿပီကြာ.... စိတ္တင္းပါဆိုမွ....." ဘျမင့္မွာ သိန္းလြင္အတြက္ မိမိပါ ေရာ၍ စိတ္မေကာင္းမိေတာ့သျဖင့္ ညည္းညည္းညဴညဴ ေျပာလိုက္မွ သိန္းလြင္မွာ သတိျပန္ထားၿပီး မ်က္ႏွာကို ျပံဳး႐ႊင္လာေအာင္ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းပစ္လိုက္ကာ......
"ကဲပါကြာ... သတိလစ္သြားလို႔ပါ၊ ေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ညစ္စရာေတြကို မေတြးေတာ့ပါဘူး...." ဟု မိမိ သူငယ္ခ်င္း စိတ္ၾကည္လာေအာင္ ဟန္လုပ္ေျပာယင္းက စကားကို အဆက္ျပတ္သြားေအာင္ လွီးလႊဲလိုသျဖင့္ "ဒါထက္ မေန႔က ၀တၳဳမ်က္ႏွာဖံုးကား အတြက္ ဆြဲၿပီးပလား...." ဟု ဘျမင့္အား လွမ္းေမးလိုက္၏။
"ေငြရေပါက္အတြက္ကေတာ့ ဘာလက္မေႏွးမလဲကြ၊ ၿပီးလို႔ အခုသြားပို႔မလို႔ဟာ မင္းႏိုးေအာင္ ေစာင့္ေနရလို႔၊ အနည္းဆံုး တဆယ္ေလာက္ေတာ့ ပြမယ္....." ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို မတ္တပ္ ထလိုက္ကာ နံရံတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ အေပၚအက်ႌကို လွမ္းျဖဳတ္ေနသျဖင့္....
"ေဟ့... သြားလို႔ ျဖစ္ပါ့မလား... မေန႔ကဘဲ သိမ္ႀကီးေစ်းမွာ ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔ စစ္ပုလိပ္ေတြ ႐ိုက္ၾကသတဲ့... ကေန႔လဲ ကုလား ဗမာ ႐ိုက္ပြဲ ျဖစ္မလိုလို သတင္းေျပးေနတယ္၊ ၾကည့္လုပ္ပါေမာင္ရာ....." ဟု သိန္းလြင္က သတိေပးသလို ေျပာလိုက္သျဖင့္...
"အံမာကြာ.. ဒါေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့၊ ပိုက္ဆံရဘို႔ဆိုရင္ ကုလား႐ိုက္မွာမေျပာနဲ႔၊ ေသမင္းေျပ လိုက္ရေတာင္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး" ဟုေျပာရင္း ဘျမင့္သည္ အေပၚအက်ႌကို ၀တ္ျမဲ ၀တ္ေနေလ၏။
ထို႔ေနာက္ သိန္းလြင္ဘက္သို႔ လွည့္လိုက္ကာ "ဒါထက္ မင္း တမနက္လံုး ဘာမွ မစားရေသးဘူး၊ ဆာေနမွာဘဲ တခုခု စားလိုက္ပါအုန္းလား"
"ေနပါေစကြာ ငါမဆာပါဘူး၊ ရင္ခံေနတယ္။ မင္းျပန္လာမွ စားတာေပါ့"
"ေအး ဒါျဖင့္ ငါ ေငြရရခ်င္း ျပန္ခဲ့မယ္ ဟုတ္လား" ဟုေျပာေျပာဆိုဆို ေလွခါးမွ ဆင္းသြားေလ၏။
သိန္းလြင္မွာ တမနက္လံုး ဘာမွ မစားရေသးသျဖင့္ ဆာေလာင္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယမန္ေန႔ည ညစာစားၿပီးကတည္းက ဘျမင့္တြင္ ျခဴးတျပားမွ် မက်န္ေတာ့သည္ကို သိၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ဘျမင့္အား စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ေစလိုသျဖင့္ မုသားသံုးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေလ၏။
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
သိန္းလြင္သည္ ေနာက္ေဘးသို႔ ထြက္ခဲ့ကာ ေရတိုင္ကီတြင္ မ်က္ႏွာသစ္ေလ၏။ ထိုေနာက္ အ၀တ္တန္းမွ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါကို လွမ္းယူ၍ မ်က္ႏွာကို ပြတ္တိုက္ေနစဥ္မွာပင္ "မင္းတမနက္လံုး ဘာမွ်မစားရေသးပါကလား" ဟူေသာ ဘျမင့္၏ စကားမ်ားမွာ နားတြင္းသို႔ ျပန္လည္၍ ေ၀့တက္လာၾကၿပီးလွ်င္ မိမိဘာမွ မစားရေသးဟူေသာ အသိဥာဏ္ကို ဦးေဏွာက္တြင္းသို႔ သြင္းလိုက္ေလ၏။ ထိုအသိဥာဏ္ေၾကာင့္ပင္ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိေသာ ဘိုက္မွာ ဆာသလိုလို ျဖစ္လာရာ ထိုဆာသလိုလို ျဖစ္ေသာဘိုက္ေၾကာင့္ပင္ ဘာမွ်မစားရေသးဟူေသာ အသိဥာဏ္မွာ ပိုမိုစူး႐ွစြာ ဦးေဏွာက္ကို အလုပ္ေပးေနေလ၏။
လူမမာ နလံထတို႔ ဓေလ့အတိုင္း တခါဆာမိလွ်င္ ဘိုက္ထဲသို႔ အစာမေရာက္ေသးသမွ် ငတ္ႀကီးက်မတတ္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ ဆာတတ္ေလ့႐ွိရာ သိန္းလြင္အတြက္မွာလည္း ဘိုက္ထဲသို႔ အစာတခုခု မသြတ္ရသမွ် ဖင္အၿငိမ္ေနႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္သည္ကို သိသည့္အတိုင္း အိမ္တြင္း အႀကိဳးအၾကားမက်န္ စားစရာ အစအနကို ႐ွာေဖြရေလေတာ့၏။
သို႔ရာတြင္ ဘျမင့္ႏွင့္ သိန္းလြင္တို႔မွာ တကိုယ္ေရတကာယ ေယာက်္ားေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည့္အေလွ်ာက္ အိမ္မွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရသည့္ တာ၀န္ ဒုကၡမ်ားကို မ႐ွာၾကဘဲ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေတြ႔ရာ လမ္းေဘး ထမင္းဆိုင္ကေလးမ်ားတြင္ နံနက္ညစာတို႔အတြက္ ကိစၥၿငိမ္း စားေသာက္ေလ့႐ွိၾကရာ ထမင္းခ်ိဳးဟင္းက်န္ သြား႐ွာဘို႔ အတြက္ ထမင္းအိုး၊ စေလာင္း၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ပင္ တခ်ပ္တေလမွ် မ႐ွိေပ။
ေလွခါး ဆယ့္ငါးထစ္ခန္႔ ဆင္းလိုက္လွ်င္ အစားအေသာက္ေတြ တၿဗံဳတေခါင္းႀကီး ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ေအာက္ထပ္႐ွိ ကုလားေဟာ္တယ္ဆိုင္သို႔ ေရာက္သြားႏိုင္ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံဆိုက မူး၍႐ွဴစရာ မ႐ွိေသာ သိန္းလြင္အတြက္ ကုလားဆိုင္႐ွိ ပလာတာ၊ ဒန္ေပါက္၊ ေပါင္မုန္႔စေသာ အဆီ အအိမ့္ ၿမိန္စရာအစာတို႔မွာ နီးလ်က္ႏွင့္ ေ၀း၍ ေနၾကေလ၏။
စားစရာ အစအနမ႐ွိမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ မိမိကို ဒုကၡေပးေနေသာ ဘိုက္ကို တပတ္႐ိုက္သလို ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားမက်န္ ႐ွာေဖြခဲ့ရေသာ သိန္းလြင္မွာ ဤနည္းႏွင့္ မကိုက္ေတာ့သည္ကို သိလာသည့္အတိုင္း ပိုက္ဆံမလိုေသာ အျခားနည္းလမ္းမ်ားကို ႐ွာေဖြရေလေတာ့၏။
ထိုေၾကာင့္ ပဌမဦးဆံုး ေရအိုးစင္သို႔ သြားကာ ေရကို အားပါးတရ ေသာက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆာသည္ဟူေသာ အသိဥာဏ္ကို ဦးေဏွာက္တြင္းမွ ႏွင္ထုတ္ကာ အျခားလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ စိတ္ကို အလုပ္ေပးထားမည္ဟု ေတြးမိကာ အိမ္ေ႐ွ႔သို႔ ထြက္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ဘျမင့္ထိုင္သြားေသာ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ခံုကေလးေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ယင္းက ဘျမင့္ တပိုင္းတစ ဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားကေလးကို ၾကည့္ေနေလ၏။
ပန္းခ်ီကားကေလးကို ၾကည့္ယင္းက သူ၏စိတ္တို႔သည္ အခန္းထဲတြင္ ေ၀ွ႔ယမ္း ေျပးလႊားေနၾကေသာ ေလညႇင္းကေလးမ်ားႏွင့္အတူ လြင့္ပါးသြားၾကၿပီးလွ်င္ ထူထပ္ေသာ ႏွစ္အပိုင္းအျခား တိမ္တိုက္တို႔ကို ေဖာက္ထြင္းကာ အျဖစ္အပ်က္ေဟာင္းမ်ားဆီသို႔ ေျပးလႊားသြားေလၾက၏။
မိမိ လုပ္ကိုင္ေနေသာ ကုန္တိုက္ႀကီး အလုပ္ ေလ်ာ့ပါးေရး လက္နက္ေၾကာင့္ မိမိတသက္လံုး ေမွ်ာ္လင့္အားထားေနေသာ ထမင္းအိုး ကြဲခဲ့ပံု၊ ေလာကႀကီးအလယ္တြင္ အေမသားဆိုစေလာက္ ႏွစ္ဦးတည္း အားအကိုးဆံုး ႐ွိရာမွ မိမိ ဒုကၡတြင္း က်ေနစဥ္ မိခင္က ေသမင္းေနာက္သို႔ လိုက္သြားပံု၊ ၎ေနာက္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဘျမင့္က ကယ္ဆယ္ထားပံု တို႔မွာ သိန္းလြင္၏မေနာဓာတ္တြင္ ပုလဲ ပုတီးေစ့မ်ားကဲ့သို႔ တသီတတန္းႀကီး ေပၚေပါက္ထင္ျမင္ လာေလ၏။
ေသာင္မျမင္ ကမ္းမျမင္ ပင္လယ္အတြင္း၌ ေမ်ာပါေနစဥ္ ကတၱဴေလွငယ္တစင္းက ကယ္ယူျခင္းခံရသျဖင့္ အတိုင္းမသိေသာ ၀မ္းေျမာက္ျခင္းျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္မိေသာ္လည္း ထိုကတၱဴေလွငယ္ပင္လွ်င္ ပင္လယ္လိႈင္းတံပိုးတို႔ေအာက္ မေရာက္ေအာင္ အေတာ္ႀကီး ႀကိဳးစားေနရသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ ဒုကၡအတြင္းမွ ႐ွင္း႐ွင္းလြတ္ေျမာက္ျခင္း မ႐ွိေသးသျဖင့္ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ် ၀မ္းမေျမာက္ႏိုင္ေသးသကဲ့သို႔ မိမိကိုယ္ကို ကယ္ဆယ္လိုက္ေသာ ဘျမင့္ပင္လွ်င္ ေန႔ဘို႔ညစာ အလ်င္မီေအာင္ မနည္းႀကီး ႀကိ္ဳးစားေနရသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ စိတ္ေအးရသင့္သေလာက္ မေအးရႏိုင္ သည့္အျပင္မိမိေၾကာင့္ အပိုတက္လာရေသာ ဘျမင့္ အတြက္ သနားအားနာ ျဖစ္၍ေနေလ၏။
ထိုအတြင္း ေစာေစာက ေပ်ာက္သလို႐ွိေနေသာ ဆာသည့္အသိဥာဏ္မွာ ႐ုတ္ခ်ည္းဆို သလို ဦးေဏွာက္အတြင္းသို႔ ျပန္လည္ ခုန္၀င္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ တမနက္လံုး အစာမစားရေသးသျဖင့္ အစာလိုသည္ဟု ႏို႔တစ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ရင္တြင္းမွလည္း အူတၾကဳတ္ၾကဳတ္ ျဖစ္လာၿပီး လည္ေခ်ာင္းတြင္ ပူလာသျဖင့္ မိမိအေတြးတို႔ကို ျဖတ္လိုက္ရကာ ေရအိုးစင္ ႐ွီရာသို႔ တဖန္သုတ္ေျခတင္ခဲ့ ရျပန္ေလ၏။
ေရတက်ိဳက္က်ိဳက္ အားရပါးရ ေသာက္ေနစဥ္မွာပင္ လမ္းထိပ္ဘက္ဆီမွ ဆူညံေျပးလႊားသံ၊ ကုလားမ်ား၏ ဟစ္ေအာ္သံမ်ားကို မပီမသ သဲကနဲ သဲကနဲ ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ အေၾကာင္းကို သိလိုေဇာျဖင့္ အိမ္ေ႐ွ႔ျပဴတင္းေပါက္ဆီသို႔ အေျပးအလႊား လာေနစဥ္ပင္ ကေလးမ်ား၏ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္ၾကေသာ အသံမ်ား အၾကားတြင္ ေသနတ္ သံုးေလးခ်က္မွ် စဥ္တိုက္ ပစ္ခတ္သံတို႔ကို အတိုင္းသား ၾကားရေလ၏။
ျပဴတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါတြင္ကား လမ္းထိပ္ဘက္တြင္ ကမၻာပ်က္ သကဲ့သို႔ လူေတြ ေျပးလႊားေနၾကပံု၊ တုတ္ဓါးမ်ားကို ကိုင္ထားၾကေသာ ကုလားျမန္မာမ်ား ႐ိုက္ႏွက္ထိုးခုတ္ေနၾကပံုတို႔မွာ စစ္ပြဲကေလးက်င္းပေနသကဲ့သို႔ မွတ္ထင္ရေလ၏။
သိန္းလြင္သည္ လမ္းဘက္သို႔ ၾကည့္ေနရင္းက ဘျမင့္ကို သတိရမိေသာအခါ ငယ္ထိပ္ေသြးေရာက္သြားသလို မ်က္စိမ်ား ျပာသြားေလ၏။
"ဘျမင့္... ဘျမင့္.... ဘယ့္ႏွယ္မ်ား ျဖစ္မလဲ" ဟု ပါးစပ္က တျဖစ္ေတာက္ေတာက္ ေရ႐ြတ္ရင္း၊ အၿငိမ္မေနႏိုင္သကဲ့သို႔ အိမ္ထဲသို႔ ၀င္လိုက္ ျပဴတင္းေပါက္သို႔ ထြက္လိုက္ႏွင့္ စိတ္ဒုကၡေရာက္၍ ေနေလ၏။
ထိုအတြင္း အိမ္ေအာက္ထပ္မွ ထိခိုက္ကြဲ႐ွသံမ်ား၊ ႐ိုက္ႏွက္သံမ်ား၊ ကုလားမ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ၾကားရသျဖင့္ ျပဴတင္းေပါက္မွေန၍ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ရာ ဗမာလူ႐ြယ္ ၂၀ ခန္႔ ကုလားေဟာ္တယ္ကို ႐ိုက္ႏွက္ဖ်က္ဆီးေနၾကသည္ကို ျမင္ရသျဖင့္ ပဌမေသာ္ အံ့အားသင့္သြားေလ၏။
၎ေနာက္ ဘာစိတ္ဘာလက္ ေပါက္လာသည္မသိ၊ လံုခ်ည္ကို ခါးေတာင္းက်ိဳက္ လိုက္ၿပီးလွ်င္ ေလွကားမွ တဒံုးဒံုး အေျပးဆင္းသြားေလ။
ခဏမွ်ၾကာလွ်င္ သိန္းလြင္သည္ အ၀တ္ႏွင့္ ထုပ္ထားေသာ ေပါင္မံု႔ထုပ္ႀကီးကို ထမ္းကာ ဆိုင္ေပါက္၀မွ အထြက္ ကုလားစစ္ပုလိပ္မ်ားကို တင္ေဆာင္လာေသာ အာအီးတီကားႀကီး ဆိုင္ေရွ႔တြင္ ထိုရပ္လိုက္သည္ကို ျမင္လိုက္ရေလ၏။ ႐ုတ္တရက္ဆိုေသာ္ မ်က္စိမ်ားမွာ ျပာကနဲ ျဖစ္သြားကာ သတိလစ္သလို ရပ္ေနမိၿပီးမွ ခ်က္ခ်င္း ျပန္သတိရသကဲ့သို႔ ေလွကားသို႔ ေလးထစ္မွ် မနင္းလိုက္ရေသးမီ စူး႐ွေသာ ေသနတ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ အဆံုးတြင္ ေလွကားရင္း၌ ေခြေခြကေလး လဲက်ေနေသာ သိန္းလြင္ကို ေတြ႔ရေလ၏။
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
လူေသမ်ားကို ထားရာ ခန္းမႀကီး ျဖစ္ေလ၏။ မာေက်ာေတာက္ေျပာင္ေသာ ေက်ာက္ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ေလွ်ာက္လာၾကေသာ ေျခသံမ်ားမွာ ေၾကာက္မက္ ဘြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆိတ္ၿငိမ္ေနေသာ ခန္းမႀကီးတြင္ အတိုင္းသား ၾကားရေလ၏။
ထိုေျခသံႏွစ္ခုသည္ အခန္းမႀကီးကို အလည္မွ ျဖတ္လာၾကၿပီး အေနာက္ေတာင္ ေထာင့္႐ွိ ခုတင္တခုအနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ရပ္တန္႔သြားၾကေလ၏။
ဆရာမသည္ ခုတင္ေခါင္းရင္းဘက္သို႔ ေလွ်ာက္သြားကာ လူေသဖံုးထားေသာ အ၀တ္ကို လွပ္လိုက္ၿပီး ေျခရင္းတြင္ရပ္ေနေသာ ဘျမင့္ကို ၾကည့္လိုက္၏။ ဘျမင့္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပ လိုက္ေသာအခါ ဆရာမသည္ အနီး႐ွိ တံခါးတခုမွ လွည့္ထြက္သြားေလ၏။
ဘျမင့္သည္ အသက္မ႐ွိသကဲ့သို႔ မလႈပ္မယွက္ ရပ္ကာ သိန္းလြင္၏ အေလာင္းကို မ်က္ေတာင္မခတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနေလ၏။
အ၀တ္မ်ားျဖင့္ ရစ္ပတ္ထားေသာ သိန္းလြင္မွာ မည္သည့္အခါကမွ် ဒုကၡအေပါင္းႏွင့္ မဆက္ဆံခဲ့ရဘူးသကဲ့သို႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေန သည္ဟု ထင္ရေလ၏။
"ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ သိန္းလြင္ရာ....." ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိခိုက္ေၾကကြဲလွေသာ ဘျမင့္၏ အသဲႏွလံုးၾကားမွ လြန္႔တက္လာၾကကာ ပါးစပ္မွ ညင္သာ ေျဖးေလးစြာ ထြက္သြားၾကေလ၏။
ဘျမင့္မ်က္လံုးအိမ္မွ ပူေႏြးေသာ မ်က္ရည္မ်ားမွာလည္း ပါးျပင္ေပၚမွ လိမ့္စီးက်လာ ၾကကာ အ၀တ္ျဖဴဖံုးထားေသာ သိန္းလြင္၏ ေျခေထာက္မ်ားေပၚသို႔ က်ဆင္း၍ ေနၾကေလ၏။
ထိုအတြင္း လံုခ်ည္ပန္းေရာင္ကို ဆင္တူ၀တ္ထားၾကေသာ ဆရာမကေလး ေလးေယာက္ ေပၚေပါက္လာကာ သိန္းလြင္၏ မ်က္ႏွာကို ျပန္ဖံုးလိုက္ၿပီး ခုတင္ကေလးကို တြန္းယူသြားၾကေလ၏။
ဘျမင့္သည္ မ်က္ရည္ျပည့္လဖမ္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ဆရာမကေလးမ်ား တြန္းသြားၾကေသာ ခုတင္ကေလး ေထာင္ခ်ိဳးတခုတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကို ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ေမွ်ာ၍ ၾကည့္ေနလိုက္ေလသတည္း။
ဘဟိန္း
{၁၉၃၈- ခု ဒီဇင္ဘာလထုတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္း}
စာေပေမြ႔သူ ဘဟိန္း
အထက္ပါ 'ဘ၀ခရီး' ၀တၳဳတိုကေလးမွာ ကြယ္လြန္သူ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ ကိုဘဟိန္း ေရးခဲ့ေသာ စာေပမ်ားအနက္ တခု ျဖစ္ေပသည္။
ကိုဘဟိန္း၏အမည္ကို ၁၉၃၆ ခု၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္ကတည္းက ၾကားဘူးၾကေပ လိမ့္မည္။ သူသည္ အထက္ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ပဌမဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢႀကီး စတင္တည္ေထာင္သူ တဦးလည္း ျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာေသာအခါ တကၠသိုလ္သမဂၢ၊ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢတို႔တြင္ အတြင္းေရးမွဴး၊ ဥကၠဌ စသည္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ၏ ေႂကြးေၾကာ္သံျဖစ္ေသာ မ်ိဳးညြန္႔မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္း လုပ္ခဲ့သည္။
သူသည္ 'ဓန႐ွင္ေလာက' စေသာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒအေျခခံ စာအုပ္မ်ားအျပင္ ရံဖန္ရံခါလည္း ၀တၳဳတိုမ်ား ေရးသားေလ့႐ွိသည္။
အယ္ဒီတာ
တာရာမဂၢဇင္း။
[တာရာမဂၢဇင္း အတြဲ၃၊ အမွတ္၂၀ မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]
တေပပတ္လည္ခန္႔႐ွိေသာ ပန္းခ်ီကားကေလးေပၚတြင္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ စူးစိုက္ထားရ ေသာ မ်က္လံုးမ်ားမွာ ထိုင္းမိႈင္း ေညာင္းညာလာသကဲ့သို႔ ႐ုတ္တရက္ ျပာေ၀၍သြားသျဖင့္ ဘျမင့္သည္ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ခံုကေလးေပၚတြင္ ထိုင္ခ်ေသာ မိမိကိုယ္ကို ဆြဲဆန္႔ လိုက္ေလ၏။ သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာလည္း ပန္းခ်ီကားေပၚမွ ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ခပ္လွမ္းလွမ္း႐ွိ ေလတဟူးဟူးတိုက္၀င္ေနေသာ ေနာက္ေဖးျပဴတင္းေပါက္ဆီသို႔ ေရာက္သြားေလ၏။
၎ေနာက္ ေလတိုးသျဖင့္ ငွက္အေတာင္ပံ ခတ္သကဲ့သို႔ နံရံတြင္ တျဖတ္ျဖတ္ လူးလြန္႔လႈပ္႐ွားေနေသာ ျပကၡဒိန္ကို လွမ္းၾကည့္မိရာမွ အိမ္ေ႐ွ႔ခန္းၾကမ္းျပင္တြင္ ျပဴတင္းေပါက္ကို ေခါင္းျပဳကာ တေစာင္းကေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းသိန္းလြင္ကို သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္မိေလ၏။
ျပဴတင္းေပါက္မွ လြင့္က်ေနေသာ ျပာႏွမ္းႏွမ္းအလင္းေရာင္တြင္ သိန္းလြင္၏ အထက္ပိုင္း မ်က္ႏွာတျခမ္းမွာ ေပၚလြင္ေနေလ၏။ ကာလအတန္ၾကာကစ၍ ေန႔ဆက္ရက္ ဆက္ ကိုယ္စိတ္ႏြမ္းနယ္ လာခဲ့ရသျဖင့္ နဂို႐ုပ္အနည္းပ်က္ကာ အသားမွာ ၀ါစပ္စပ္ ျဖစ္ေနေလ၏။ ညိဳမဲ၍ အနည္းငယ္ခြက္ေနသည္ ထင္ရေသာ မ်က္လံုးအိမ္မ်ားေပၚတြင္ ႐ွည္လ်ားေျခာက္ေသြ႔ေနေသာ ေ႐ွ႔ဆံစကေလးမ်ား ၀ဲေနၾကေလ၏။
ဘျမင့္မွာ သိန္းလြင္ဘက္ကို ေငးေမာစူးစိုက္မိယင္းက မိမိသူငယ္ခ်င္းအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လာမိသည့္အတြက္ ပန္းခ်ီကားဘက္သို႔ ျပန္လွည့္လိုက္ကာ အလုပ္ဆက္လုပ္ရန္ ဖလ္ခြက္တြင္ တပိုင္းနစ္ေနေသာစုတ္တံကို ျပန္ကိုင္လိုက္ေလ၏။
သို႔ရာတြင္ အိပ္ရာဘက္ဆီမွ သိန္းလြင္၏ လူးလြန္႔လႈပ္႐ွားသံမ်ားကို ၾကားရသျဖင့္ စုတ္တံကို အသာခ်ထားယင္း ၾကည့္လိုက္ရာ အိပ္ရာေပၚတြင္ ေျခဆင္းထိုင္ယင္း လံုခ်ည္ကို ျပင္၀တ္ေနေသာ သိန္းလြင္ကို ေတြ႔ရေလ၏။
"ႏိုးပလား...." ဟု ဘျမင့္သည္ သိန္းလြင္အား ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့္ယင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ ေလ၏။
သိန္းလြင္သည္ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို လက္ဖမိုးႏွစ္ဘက္ႏွင့္ ပြတ္သပ္ေနရာမွ ဘျမင့္ကို ေမာ့၍ၾကည့္လိုက္ေလ၏။
"ေနလို႔ေကာင္းရဲ႔ မဟုတ္လား" ဟု ဘျမင့္က ဆက္လက္ေမးလိုက္သျဖင့္ သိန္းလြင္ သည္ လက္ႏွစ္ဘက္ ယွက္ထားသည္ကို ေျမႇာက္လိုက္ကာ ကိုယ္ကိုဆန္႔လိုက္ယင္းက "ေနေကာင္းပါတယ္ကြာ၊ အပံုႀကီး သက္သာလာတယ္၊ မေန႔ကနဲ႔ေတာင္မတူဘူး၊ အားအေတာ္ ျပည့္လာတယ္" ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ေလ၏။
ဘျမင့္မွာ မိမိသူငယ္ခ်င္း ေနေကာင္းထိုင္သာ ႐ွိသည္ကို စိတ္တြင္ အေတာ္အားရ မိေလ၏။
"ေအးကြာ- နက္ဖန္မနက္ဆို ႐ွင္း႐ွင္းေပ်ာက္ေရာေပါ့၊ တခုခက္တာက မင္းက သိတ္အားငယ္တတ္တာကိုးကြ၊ အခုမင္းေနမေကာင္းရတာလဲ ဘာမွမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္မေကင္း တာက စတာဘဲ၊ စိတ္ေထာင္းေတာ့ ကိုယ္ေက် ဆိုတာလိုေပါ့၊ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ေမ့ၿပီး ေပ်ာ္သလိုေနေပါ့၊ အလုပ္ျပဳတ္တယ္ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဟာလဲ မင္းတေယာက္ထဲမွ ကြက္ခံရတာမွ မဟုတ္ဘဲ၊ ဒီအလုပ္ျပဳယင္- ဟိုအလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ထားမွေပါ့၊ မေသသေ႐ြ႔ ေနရမဲ့ရက္ေတြမွာ အျမဲစိတ္ညစ္ေရမယ္လို႔လဲ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ဘူး၊ အကြက္ေကာင္းနင္းမိ ရင္ တခ်က္ေပါ့ကြ၊ မဟုတ္လား၊ ေနာက္ၿပီး ငါလဲတဖြဖြ ေျပာခဲံတယ္၊ ငါ့ကို အားမနာနဲ႔၊ ငါ႐ွိရင္ မင္း႐ွိတာဘဲလို႔၊ မင္းဒုကၡေရာက္ေနတဲ့အခါ ငါေစာင့္ေ႐ွာက္ဘို႔ အခြင့္ရတာကိုဘဲ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုးဘူး၊ ႐ွိလို႔လဲ ႐ွိသမွ်ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ကေလးသံုး၊ မ႐ွိေတာ့လဲ မ႐ွိတဲ့အလိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ကေလး ငတ္ၾကေပါ့ကြ ဟုတ္လား" ဟု ဘျမင့္က ျပံဳးရင္းရယ္ရင္း ေလ႐ွည္ႀကီး တသီတတန္း ေျပာေနသည့္အတြက္ သိန္းလြင္မွာ စိတ္ထဲတြင္ သက္သာသလို ႐ွိရင္းက ျပံဳး၍ လာရေလ၏။
ထိုေနာက္ ေမ့၍ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခံလာခဲ့ရေသာ မိမိ၏ ေနာက္အျဖစ္အပ်က္ မ်ားကို ကြက္ခနဲ ျပန္လည္သတိရမိရာတြင္ မ်က္ႏွာမွာ မသိမသာ ညိႇဳးက်သြားေလ၏။
"သူငယ္ခ်င္းရာ- ငါလဲ ေယာက္က်္ားရင့္မႀကီးဆိုၿပီး စိတ္ကိုေတာ့ အေတာ္တင္း တာဘဲ၊ ဒါေပမယ့္ တသက္လံုးအတြက္ တခုထဲ အားခဲထားတဲ့ အလုပ္ကေလးကလဲ ျပဳတ္ျပန္၊ အလုပ္ျပဳတ္လို႔မွ မၾကာေသးခင္ ေတာမွာ တေကာင္ႂကြက္ျဖစ္ေနတဲ့ အေမအိုႀကီး ဆံုးတယ္လို႔ သတင္းၾကားရျပန္ဆိုေတာ့ ငါႀကိဳးစားၿပီး တင္းခဲ့သမွ် စိတ္ေတြဟာ ေရျဖစ္ကုန္ေတာ့တာဘဲ၊ ကိုယ့္အေမတေယာက္လံုး ဆံုးေတာ့မွ သြားၿပီးသၿဂႋဳစရာ စရိတ္မွ မ႐ွိလို႔၊ အရပ္က ၀ိုင္းၿပီး သၿဂႋဳလ္လိုက္ရတယ္ဆိုေတာ့ ငါ့တသက္မွာ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ပါ့အုန္းမလား သူငယ္ခ်င္းရာ" ဟု သိန္းလြင္သည္ ေနာက္ေဘးျပတင္းေပါက္ဘက္ဆီသို႔ ခပ္ေငးေငးၾကည့္ကာ ေျပာရင္းက လည္းေခ်ာင္းတြင္ တစ္ဆို႔ဆို႔ႀကီး ျဖစ္လာၿပီးလွ်င္ မ်က္လံုးအိမ္မ်ားတြင္လည္း မ်က္ရည္ျဖင့္ ရည္ေ၀့၍ လာ၏။
"ေဟာ.... ေျပာရင္း ဆိုရင္း လုပ္ျပန္ၿပီကြာ.... စိတ္တင္းပါဆိုမွ....." ဘျမင့္မွာ သိန္းလြင္အတြက္ မိမိပါ ေရာ၍ စိတ္မေကာင္းမိေတာ့သျဖင့္ ညည္းညည္းညဴညဴ ေျပာလိုက္မွ သိန္းလြင္မွာ သတိျပန္ထားၿပီး မ်က္ႏွာကို ျပံဳး႐ႊင္လာေအာင္ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းပစ္လိုက္ကာ......
"ကဲပါကြာ... သတိလစ္သြားလို႔ပါ၊ ေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ညစ္စရာေတြကို မေတြးေတာ့ပါဘူး...." ဟု မိမိ သူငယ္ခ်င္း စိတ္ၾကည္လာေအာင္ ဟန္လုပ္ေျပာယင္းက စကားကို အဆက္ျပတ္သြားေအာင္ လွီးလႊဲလိုသျဖင့္ "ဒါထက္ မေန႔က ၀တၳဳမ်က္ႏွာဖံုးကား အတြက္ ဆြဲၿပီးပလား...." ဟု ဘျမင့္အား လွမ္းေမးလိုက္၏။
"ေငြရေပါက္အတြက္ကေတာ့ ဘာလက္မေႏွးမလဲကြ၊ ၿပီးလို႔ အခုသြားပို႔မလို႔ဟာ မင္းႏိုးေအာင္ ေစာင့္ေနရလို႔၊ အနည္းဆံုး တဆယ္ေလာက္ေတာ့ ပြမယ္....." ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို မတ္တပ္ ထလိုက္ကာ နံရံတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ အေပၚအက်ႌကို လွမ္းျဖဳတ္ေနသျဖင့္....
"ေဟ့... သြားလို႔ ျဖစ္ပါ့မလား... မေန႔ကဘဲ သိမ္ႀကီးေစ်းမွာ ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔ စစ္ပုလိပ္ေတြ ႐ိုက္ၾကသတဲ့... ကေန႔လဲ ကုလား ဗမာ ႐ိုက္ပြဲ ျဖစ္မလိုလို သတင္းေျပးေနတယ္၊ ၾကည့္လုပ္ပါေမာင္ရာ....." ဟု သိန္းလြင္က သတိေပးသလို ေျပာလိုက္သျဖင့္...
"အံမာကြာ.. ဒါေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့၊ ပိုက္ဆံရဘို႔ဆိုရင္ ကုလား႐ိုက္မွာမေျပာနဲ႔၊ ေသမင္းေျပ လိုက္ရေတာင္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး" ဟုေျပာရင္း ဘျမင့္သည္ အေပၚအက်ႌကို ၀တ္ျမဲ ၀တ္ေနေလ၏။
ထို႔ေနာက္ သိန္းလြင္ဘက္သို႔ လွည့္လိုက္ကာ "ဒါထက္ မင္း တမနက္လံုး ဘာမွ မစားရေသးဘူး၊ ဆာေနမွာဘဲ တခုခု စားလိုက္ပါအုန္းလား"
"ေနပါေစကြာ ငါမဆာပါဘူး၊ ရင္ခံေနတယ္။ မင္းျပန္လာမွ စားတာေပါ့"
"ေအး ဒါျဖင့္ ငါ ေငြရရခ်င္း ျပန္ခဲ့မယ္ ဟုတ္လား" ဟုေျပာေျပာဆိုဆို ေလွခါးမွ ဆင္းသြားေလ၏။
သိန္းလြင္မွာ တမနက္လံုး ဘာမွ မစားရေသးသျဖင့္ ဆာေလာင္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယမန္ေန႔ည ညစာစားၿပီးကတည္းက ဘျမင့္တြင္ ျခဴးတျပားမွ် မက်န္ေတာ့သည္ကို သိၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ဘျမင့္အား စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ေစလိုသျဖင့္ မုသားသံုးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေလ၏။
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
သိန္းလြင္သည္ ေနာက္ေဘးသို႔ ထြက္ခဲ့ကာ ေရတိုင္ကီတြင္ မ်က္ႏွာသစ္ေလ၏။ ထိုေနာက္ အ၀တ္တန္းမွ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါကို လွမ္းယူ၍ မ်က္ႏွာကို ပြတ္တိုက္ေနစဥ္မွာပင္ "မင္းတမနက္လံုး ဘာမွ်မစားရေသးပါကလား" ဟူေသာ ဘျမင့္၏ စကားမ်ားမွာ နားတြင္းသို႔ ျပန္လည္၍ ေ၀့တက္လာၾကၿပီးလွ်င္ မိမိဘာမွ မစားရေသးဟူေသာ အသိဥာဏ္ကို ဦးေဏွာက္တြင္းသို႔ သြင္းလိုက္ေလ၏။ ထိုအသိဥာဏ္ေၾကာင့္ပင္ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိေသာ ဘိုက္မွာ ဆာသလိုလို ျဖစ္လာရာ ထိုဆာသလိုလို ျဖစ္ေသာဘိုက္ေၾကာင့္ပင္ ဘာမွ်မစားရေသးဟူေသာ အသိဥာဏ္မွာ ပိုမိုစူး႐ွစြာ ဦးေဏွာက္ကို အလုပ္ေပးေနေလ၏။
လူမမာ နလံထတို႔ ဓေလ့အတိုင္း တခါဆာမိလွ်င္ ဘိုက္ထဲသို႔ အစာမေရာက္ေသးသမွ် ငတ္ႀကီးက်မတတ္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ ဆာတတ္ေလ့႐ွိရာ သိန္းလြင္အတြက္မွာလည္း ဘိုက္ထဲသို႔ အစာတခုခု မသြတ္ရသမွ် ဖင္အၿငိမ္ေနႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္သည္ကို သိသည့္အတိုင္း အိမ္တြင္း အႀကိဳးအၾကားမက်န္ စားစရာ အစအနကို ႐ွာေဖြရေလေတာ့၏။
သို႔ရာတြင္ ဘျမင့္ႏွင့္ သိန္းလြင္တို႔မွာ တကိုယ္ေရတကာယ ေယာက်္ားေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည့္အေလွ်ာက္ အိမ္မွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရသည့္ တာ၀န္ ဒုကၡမ်ားကို မ႐ွာၾကဘဲ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေတြ႔ရာ လမ္းေဘး ထမင္းဆိုင္ကေလးမ်ားတြင္ နံနက္ညစာတို႔အတြက္ ကိစၥၿငိမ္း စားေသာက္ေလ့႐ွိၾကရာ ထမင္းခ်ိဳးဟင္းက်န္ သြား႐ွာဘို႔ အတြက္ ထမင္းအိုး၊ စေလာင္း၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ပင္ တခ်ပ္တေလမွ် မ႐ွိေပ။
ေလွခါး ဆယ့္ငါးထစ္ခန္႔ ဆင္းလိုက္လွ်င္ အစားအေသာက္ေတြ တၿဗံဳတေခါင္းႀကီး ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ေအာက္ထပ္႐ွိ ကုလားေဟာ္တယ္ဆိုင္သို႔ ေရာက္သြားႏိုင္ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံဆိုက မူး၍႐ွဴစရာ မ႐ွိေသာ သိန္းလြင္အတြက္ ကုလားဆိုင္႐ွိ ပလာတာ၊ ဒန္ေပါက္၊ ေပါင္မုန္႔စေသာ အဆီ အအိမ့္ ၿမိန္စရာအစာတို႔မွာ နီးလ်က္ႏွင့္ ေ၀း၍ ေနၾကေလ၏။
စားစရာ အစအနမ႐ွိမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ မိမိကို ဒုကၡေပးေနေသာ ဘိုက္ကို တပတ္႐ိုက္သလို ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားမက်န္ ႐ွာေဖြခဲ့ရေသာ သိန္းလြင္မွာ ဤနည္းႏွင့္ မကိုက္ေတာ့သည္ကို သိလာသည့္အတိုင္း ပိုက္ဆံမလိုေသာ အျခားနည္းလမ္းမ်ားကို ႐ွာေဖြရေလေတာ့၏။
ထိုေၾကာင့္ ပဌမဦးဆံုး ေရအိုးစင္သို႔ သြားကာ ေရကို အားပါးတရ ေသာက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ဆာသည္ဟူေသာ အသိဥာဏ္ကို ဦးေဏွာက္တြင္းမွ ႏွင္ထုတ္ကာ အျခားလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ စိတ္ကို အလုပ္ေပးထားမည္ဟု ေတြးမိကာ အိမ္ေ႐ွ႔သို႔ ထြက္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ဘျမင့္ထိုင္သြားေသာ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ခံုကေလးေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ယင္းက ဘျမင့္ တပိုင္းတစ ဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားကေလးကို ၾကည့္ေနေလ၏။
ပန္းခ်ီကားကေလးကို ၾကည့္ယင္းက သူ၏စိတ္တို႔သည္ အခန္းထဲတြင္ ေ၀ွ႔ယမ္း ေျပးလႊားေနၾကေသာ ေလညႇင္းကေလးမ်ားႏွင့္အတူ လြင့္ပါးသြားၾကၿပီးလွ်င္ ထူထပ္ေသာ ႏွစ္အပိုင္းအျခား တိမ္တိုက္တို႔ကို ေဖာက္ထြင္းကာ အျဖစ္အပ်က္ေဟာင္းမ်ားဆီသို႔ ေျပးလႊားသြားေလၾက၏။
မိမိ လုပ္ကိုင္ေနေသာ ကုန္တိုက္ႀကီး အလုပ္ ေလ်ာ့ပါးေရး လက္နက္ေၾကာင့္ မိမိတသက္လံုး ေမွ်ာ္လင့္အားထားေနေသာ ထမင္းအိုး ကြဲခဲ့ပံု၊ ေလာကႀကီးအလယ္တြင္ အေမသားဆိုစေလာက္ ႏွစ္ဦးတည္း အားအကိုးဆံုး ႐ွိရာမွ မိမိ ဒုကၡတြင္း က်ေနစဥ္ မိခင္က ေသမင္းေနာက္သို႔ လိုက္သြားပံု၊ ၎ေနာက္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဘျမင့္က ကယ္ဆယ္ထားပံု တို႔မွာ သိန္းလြင္၏မေနာဓာတ္တြင္ ပုလဲ ပုတီးေစ့မ်ားကဲ့သို႔ တသီတတန္းႀကီး ေပၚေပါက္ထင္ျမင္ လာေလ၏။
ေသာင္မျမင္ ကမ္းမျမင္ ပင္လယ္အတြင္း၌ ေမ်ာပါေနစဥ္ ကတၱဴေလွငယ္တစင္းက ကယ္ယူျခင္းခံရသျဖင့္ အတိုင္းမသိေသာ ၀မ္းေျမာက္ျခင္းျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္မိေသာ္လည္း ထိုကတၱဴေလွငယ္ပင္လွ်င္ ပင္လယ္လိႈင္းတံပိုးတို႔ေအာက္ မေရာက္ေအာင္ အေတာ္ႀကီး ႀကိဳးစားေနရသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ ဒုကၡအတြင္းမွ ႐ွင္း႐ွင္းလြတ္ေျမာက္ျခင္း မ႐ွိေသးသျဖင့္ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ် ၀မ္းမေျမာက္ႏိုင္ေသးသကဲ့သို႔ မိမိကိုယ္ကို ကယ္ဆယ္လိုက္ေသာ ဘျမင့္ပင္လွ်င္ ေန႔ဘို႔ညစာ အလ်င္မီေအာင္ မနည္းႀကီး ႀကိ္ဳးစားေနရသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ စိတ္ေအးရသင့္သေလာက္ မေအးရႏိုင္ သည့္အျပင္မိမိေၾကာင့္ အပိုတက္လာရေသာ ဘျမင့္ အတြက္ သနားအားနာ ျဖစ္၍ေနေလ၏။
ထိုအတြင္း ေစာေစာက ေပ်ာက္သလို႐ွိေနေသာ ဆာသည့္အသိဥာဏ္မွာ ႐ုတ္ခ်ည္းဆို သလို ဦးေဏွာက္အတြင္းသို႔ ျပန္လည္ ခုန္၀င္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ တမနက္လံုး အစာမစားရေသးသျဖင့္ အစာလိုသည္ဟု ႏို႔တစ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ရင္တြင္းမွလည္း အူတၾကဳတ္ၾကဳတ္ ျဖစ္လာၿပီး လည္ေခ်ာင္းတြင္ ပူလာသျဖင့္ မိမိအေတြးတို႔ကို ျဖတ္လိုက္ရကာ ေရအိုးစင္ ႐ွီရာသို႔ တဖန္သုတ္ေျခတင္ခဲ့ ရျပန္ေလ၏။
ေရတက်ိဳက္က်ိဳက္ အားရပါးရ ေသာက္ေနစဥ္မွာပင္ လမ္းထိပ္ဘက္ဆီမွ ဆူညံေျပးလႊားသံ၊ ကုလားမ်ား၏ ဟစ္ေအာ္သံမ်ားကို မပီမသ သဲကနဲ သဲကနဲ ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ အေၾကာင္းကို သိလိုေဇာျဖင့္ အိမ္ေ႐ွ႔ျပဴတင္းေပါက္ဆီသို႔ အေျပးအလႊား လာေနစဥ္ပင္ ကေလးမ်ား၏ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္ၾကေသာ အသံမ်ား အၾကားတြင္ ေသနတ္ သံုးေလးခ်က္မွ် စဥ္တိုက္ ပစ္ခတ္သံတို႔ကို အတိုင္းသား ၾကားရေလ၏။
ျပဴတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါတြင္ကား လမ္းထိပ္ဘက္တြင္ ကမၻာပ်က္ သကဲ့သို႔ လူေတြ ေျပးလႊားေနၾကပံု၊ တုတ္ဓါးမ်ားကို ကိုင္ထားၾကေသာ ကုလားျမန္မာမ်ား ႐ိုက္ႏွက္ထိုးခုတ္ေနၾကပံုတို႔မွာ စစ္ပြဲကေလးက်င္းပေနသကဲ့သို႔ မွတ္ထင္ရေလ၏။
သိန္းလြင္သည္ လမ္းဘက္သို႔ ၾကည့္ေနရင္းက ဘျမင့္ကို သတိရမိေသာအခါ ငယ္ထိပ္ေသြးေရာက္သြားသလို မ်က္စိမ်ား ျပာသြားေလ၏။
"ဘျမင့္... ဘျမင့္.... ဘယ့္ႏွယ္မ်ား ျဖစ္မလဲ" ဟု ပါးစပ္က တျဖစ္ေတာက္ေတာက္ ေရ႐ြတ္ရင္း၊ အၿငိမ္မေနႏိုင္သကဲ့သို႔ အိမ္ထဲသို႔ ၀င္လိုက္ ျပဴတင္းေပါက္သို႔ ထြက္လိုက္ႏွင့္ စိတ္ဒုကၡေရာက္၍ ေနေလ၏။
ထိုအတြင္း အိမ္ေအာက္ထပ္မွ ထိခိုက္ကြဲ႐ွသံမ်ား၊ ႐ိုက္ႏွက္သံမ်ား၊ ကုလားမ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ၾကားရသျဖင့္ ျပဴတင္းေပါက္မွေန၍ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ရာ ဗမာလူ႐ြယ္ ၂၀ ခန္႔ ကုလားေဟာ္တယ္ကို ႐ိုက္ႏွက္ဖ်က္ဆီးေနၾကသည္ကို ျမင္ရသျဖင့္ ပဌမေသာ္ အံ့အားသင့္သြားေလ၏။
၎ေနာက္ ဘာစိတ္ဘာလက္ ေပါက္လာသည္မသိ၊ လံုခ်ည္ကို ခါးေတာင္းက်ိဳက္ လိုက္ၿပီးလွ်င္ ေလွကားမွ တဒံုးဒံုး အေျပးဆင္းသြားေလ။
ခဏမွ်ၾကာလွ်င္ သိန္းလြင္သည္ အ၀တ္ႏွင့္ ထုပ္ထားေသာ ေပါင္မံု႔ထုပ္ႀကီးကို ထမ္းကာ ဆိုင္ေပါက္၀မွ အထြက္ ကုလားစစ္ပုလိပ္မ်ားကို တင္ေဆာင္လာေသာ အာအီးတီကားႀကီး ဆိုင္ေရွ႔တြင္ ထိုရပ္လိုက္သည္ကို ျမင္လိုက္ရေလ၏။ ႐ုတ္တရက္ဆိုေသာ္ မ်က္စိမ်ားမွာ ျပာကနဲ ျဖစ္သြားကာ သတိလစ္သလို ရပ္ေနမိၿပီးမွ ခ်က္ခ်င္း ျပန္သတိရသကဲ့သို႔ ေလွကားသို႔ ေလးထစ္မွ် မနင္းလိုက္ရေသးမီ စူး႐ွေသာ ေသနတ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ အဆံုးတြင္ ေလွကားရင္း၌ ေခြေခြကေလး လဲက်ေနေသာ သိန္းလြင္ကို ေတြ႔ရေလ၏။
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
လူေသမ်ားကို ထားရာ ခန္းမႀကီး ျဖစ္ေလ၏။ မာေက်ာေတာက္ေျပာင္ေသာ ေက်ာက္ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ေလွ်ာက္လာၾကေသာ ေျခသံမ်ားမွာ ေၾကာက္မက္ ဘြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆိတ္ၿငိမ္ေနေသာ ခန္းမႀကီးတြင္ အတိုင္းသား ၾကားရေလ၏။
ထိုေျခသံႏွစ္ခုသည္ အခန္းမႀကီးကို အလည္မွ ျဖတ္လာၾကၿပီး အေနာက္ေတာင္ ေထာင့္႐ွိ ခုတင္တခုအနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ရပ္တန္႔သြားၾကေလ၏။
ဆရာမသည္ ခုတင္ေခါင္းရင္းဘက္သို႔ ေလွ်ာက္သြားကာ လူေသဖံုးထားေသာ အ၀တ္ကို လွပ္လိုက္ၿပီး ေျခရင္းတြင္ရပ္ေနေသာ ဘျမင့္ကို ၾကည့္လိုက္၏။ ဘျမင့္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပ လိုက္ေသာအခါ ဆရာမသည္ အနီး႐ွိ တံခါးတခုမွ လွည့္ထြက္သြားေလ၏။
ဘျမင့္သည္ အသက္မ႐ွိသကဲ့သို႔ မလႈပ္မယွက္ ရပ္ကာ သိန္းလြင္၏ အေလာင္းကို မ်က္ေတာင္မခတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနေလ၏။
အ၀တ္မ်ားျဖင့္ ရစ္ပတ္ထားေသာ သိန္းလြင္မွာ မည္သည့္အခါကမွ် ဒုကၡအေပါင္းႏွင့္ မဆက္ဆံခဲ့ရဘူးသကဲ့သို႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေန သည္ဟု ထင္ရေလ၏။
"ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ သိန္းလြင္ရာ....." ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိခိုက္ေၾကကြဲလွေသာ ဘျမင့္၏ အသဲႏွလံုးၾကားမွ လြန္႔တက္လာၾကကာ ပါးစပ္မွ ညင္သာ ေျဖးေလးစြာ ထြက္သြားၾကေလ၏။
ဘျမင့္မ်က္လံုးအိမ္မွ ပူေႏြးေသာ မ်က္ရည္မ်ားမွာလည္း ပါးျပင္ေပၚမွ လိမ့္စီးက်လာ ၾကကာ အ၀တ္ျဖဴဖံုးထားေသာ သိန္းလြင္၏ ေျခေထာက္မ်ားေပၚသို႔ က်ဆင္း၍ ေနၾကေလ၏။
ထိုအတြင္း လံုခ်ည္ပန္းေရာင္ကို ဆင္တူ၀တ္ထားၾကေသာ ဆရာမကေလး ေလးေယာက္ ေပၚေပါက္လာကာ သိန္းလြင္၏ မ်က္ႏွာကို ျပန္ဖံုးလိုက္ၿပီး ခုတင္ကေလးကို တြန္းယူသြားၾကေလ၏။
ဘျမင့္သည္ မ်က္ရည္ျပည့္လဖမ္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ဆရာမကေလးမ်ား တြန္းသြားၾကေသာ ခုတင္ကေလး ေထာင္ခ်ိဳးတခုတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကို ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ေမွ်ာ၍ ၾကည့္ေနလိုက္ေလသတည္း။
ဘဟိန္း
{၁၉၃၈- ခု ဒီဇင္ဘာလထုတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္း}
စာေပေမြ႔သူ ဘဟိန္း
အထက္ပါ 'ဘ၀ခရီး' ၀တၳဳတိုကေလးမွာ ကြယ္လြန္သူ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ ကိုဘဟိန္း ေရးခဲ့ေသာ စာေပမ်ားအနက္ တခု ျဖစ္ေပသည္။
ကိုဘဟိန္း၏အမည္ကို ၁၉၃၆ ခု၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္ကတည္းက ၾကားဘူးၾကေပ လိမ့္မည္။ သူသည္ အထက္ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ပဌမဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢႀကီး စတင္တည္ေထာင္သူ တဦးလည္း ျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာေသာအခါ တကၠသိုလ္သမဂၢ၊ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢတို႔တြင္ အတြင္းေရးမွဴး၊ ဥကၠဌ စသည္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ၏ ေႂကြးေၾကာ္သံျဖစ္ေသာ မ်ိဳးညြန္႔မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္း လုပ္ခဲ့သည္။
သူသည္ 'ဓန႐ွင္ေလာက' စေသာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒအေျခခံ စာအုပ္မ်ားအျပင္ ရံဖန္ရံခါလည္း ၀တၳဳတိုမ်ား ေရးသားေလ့႐ွိသည္။
အယ္ဒီတာ
တာရာမဂၢဇင္း။
[တာရာမဂၢဇင္း အတြဲ၃၊ အမွတ္၂၀ မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]
Tuesday, April 28, 2009
ခင္ရာေဆြမ်ိဳး၊ ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္း
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း
ဗမာျပည္မွာတုန္းက၊ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးေတြလုပ္၊ အ႐ႈံးေတြေပၚ၊ ေႂကြးေတြတင္ (မိဘေဆြမ်ိဳးေတြအေပၚမွာ)။ ခု အေမရိကေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုးရတာက ေလယာဥ္ လက္မွတ္ ေႂကြးဆပ္ဖို႔ စာအုပ္ကေလး။ USCC ရဲ႔ အေျပာေလးက သူတို႔ဌာနမွာလဲ ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ား စားစားမ႐ွိပါဘူး၊ ေနာက္မွာ ကိုယ့္လိုပဲ ဒီကိုလာဖို႔ တန္းစီေစာင့္ေနသူေတြကို သနား ေသာအားျဖင့္ အလုပ္အကိုင္ရခဲ့ရင္ တလကို အနည္းဆံုး ၁၂ ေဒၚလာေလာက္ေတာ့ သြင္းသြားပါတဲ့။ ကိုယ္လဲ ပထမႏွစ္လ ေဒၚလာ ၅၀ စီသြင္းၿပီး၊ တတိယလ က်န္တဲ့ေငြ အေျပသြင္းလိုက္တယ္။
ရန္ကုန္မွာ ပန္းဘဲတန္းရဲက မိတ္ေဆြတဦး မၾကာမၾကာေျပာဘူးတယ္။ သူက ကီလီ ရဲရိပ္သာမွာ ေနတာ။ သူ႔ဆရာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးက ရဲခ်ဳပ္ျဖစ္ေတာ့ သူက အသြင္ေျပာင္း ရဲအုပ္ျဖစ္ၿပီး စီးပြါးေရးအခ်က္အခ်ာက်တဲ့ ပန္းဘဲတန္းလို ေနရာမွာ တာ၀န္လာက်တယ္။ ပင္ကိုယ္ စိတ္ဓါတ္ကေကာင္းေတာ့ အၾကံအဖန္မလုပ္ဖူး၊ အေႂကြးေတြက ပတ္လည္၀ိုင္းလို႔။ သူေနတဲ့ ကီလီရဲရိပ္သာက အိမ္မွာ သူ႔နဲ႔လိုက္ၿပီး မၾကာမၾကာ အရက္ေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေရာက္ သြားရင္ သူတို႔ ရဲရိပ္သာနားတ၀ိုက္က ဘီအီးေရာင္းတဲ့ အိမ္ကို ပုလင္းကေလး ႏွစ္လံုးနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးၿပီး လူလႊတ္ အရက္၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ ေျပာေသးတယ္။ ကိုေအး၀င္း- ႏိုင္ငံေတာ္ေတာင္ ေႂကြးေတြပတ္လည္၀ိုင္းေနတာ ထြန္းေငြတေယာက္ ေႂကြး တင္တာ ဘာမႈစရာလဲတဲ့။
ကိုယ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းညမွာ ပထဆံုးေရာက္လာသူက ေမာ္ႀကီး။ ၇၆-၇၈ အင္းစိန္ ေတာရမွာ အတူစံဖက္။ သူ႔ဇနီးက စာေရးဆရာမ မာလုစံ၊ စာေရးေကာင္းတယ္။ အေမရိကေရာက္ၿပီး သူ႔၀တၳဳေတြ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႔။ ႏွေျမာစရာ။ ထိုင္းမွာ ေစာဖိုးၾကဴးရယ္၊ ကိုေဌး၀င္းရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔တဲ့တဲ့ ေနေနရတဲ့အခ်ိန္၊ ငွက္ႀကီးလို႔ အမည္တြင္တဲ့ တင္ေမာင္ေဌးကလဲ ကိုယ္တို႔ဆီ မၾကာမၾကာ ဖြတ္လာတက္တဲ့အခ်ိန္၊ ေမာ္ႀကီးက အေမရိက ကေန သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ေလးေယာက္ကို ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ ႐ွာတယ္။ ခုလဲ ညတြင္းခ်င္း ေရာက္ခ်လာတယ္။
ကိုယ္ေနရတဲ့ ၿမိဳ႔ကေလးက Inglewood တဲ့။ အိမ္၀င္းထဲမွာ တထပ္အိမ္ႏွစ္လံုးတြဲ၊ ႏွစ္အိမ္ပါတယ္။ တအိမ္မွာ အိမ္႐ွင္မ်က္ႏွာျဖဴ အဖိုးႀကီးအဖြားႀကီးေနတယ္။ သူ႔နဲ႔ကပ္လ်က္မွာ ကိုယ့္အေဖရဲ႔ မိတ္ေဆြ ပါကစၥတန္ကုလား တေယာက္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ၊ တအိမ္က ကေလးေလးတေယာက္နဲ႔ အိမ္႐ွင္အဖိုးႀကီးေျမးမ လင္မယားေနတယ္။ သူ႔နဲ႔ကပ္ လ်က္က ကိုယ့္ညီမ ေနတယ္။ ကိုယ္လာမယ္ဆိုလို႔ အိမ္႐ွင္အဖိုးႀကီးက သူ႔ျခံထဲက ပစၥည္းေတြထားတဲ့ ကားဂိုေဒါင္ခန္းကို လူေနရေအာင္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တပ္ဆင္ေပးၿပီး တလေဒၚလာတရာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုငွားတယ္။ ဆြဲဆန္႔ရင္ ကုတင္ျဖစ္တဲ့၊ စပရင္ကိ်ဳးေနလို႔ အလည္ေခါင္မွာ ခ်ိဳင့္ေနတဲ့၊ အေသြးအေရာင္ မေပၚေသာ ဆိုဖာခုတင္တလံုးေပးထားတယ္။ အိမ္ရဲ႔ သစ္သားနံရံေတြက ပိုးစားေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အိမ္ထဲကေန အျပင္အလင္းဖက္ကို ၾကည့္ရင္ တကယ္ပဲ ၾကယ္ျမင္လျမင္။
ညီမက အေမ ေနမေကာင္းလို႔ ဗမာျပည္ျပန္သြားေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ့္ဂိုေဒါင္အိမ္ ကေလးကို ခဏစြန္႔ခြါၿပီး သူ႔အခန္းမွာ အိမ္ေစာင့္ရင္း ခဏတျဖဳတ္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနလိုက္ရတယ္။ သူက မွာသြားတယ္၊ ရပ္ကြက္က လူမဲေတြခ်ည္းပဲ၊ ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္မသြားနဲ႔တဲ့။ ေရာက္ခါစ ေတာသားကို ခ်ိမ္းေျခာက္သြားတာ။
ကိုယ္ကလဲ ေရာက္ခါစ သံုးေလးရက္ေတာ့ ဘယ္မွမသြားပဲ၊ စားလိုက္ေသာက္လိုက္၊ အိပ္လိုက္ေနလိုက္တယ္။ အင္မတန္ ပ်င္းစရာေကာင္းတာပဲ။ တပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထြက္စရာ လမ္းက ေပၚလာတယ္ေလ။ ေပါင္မံု႔ကုန္ေနၿပီ။ မနက္အိပ္ယာႏိုးရင္ စားဖို႔မ႐ွိဘူး။ ဒီမွာက ထိုင္းမွာလို အိပ္ယာကထရင္ အိမ္ျပင္ထြက္လိုက္တာနဲ႔ စားစရာဆိုင္မေတြ႔ဘူး။။ ကိုယ့္ေျပကိုယ့္႐ြာလို အိမ္ေ႐ွ႔က ျဖတ္သြားတဲ့ ေစ်းသည္လဲ ေခၚ၀ယ္စားလို႔မရ။ ဒီေတာ့ အိမ္နားက 7-11 ကို စြန္႔စြန္႔စားစား လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
7-11 ထဲမွာ ေပါင္မံု႔ယူၿပီး ေငြေပးမလို႔ တန္းစီေနတုန္း၊ ေငြေပးတဲ့ေနရာနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဆိုင္ထဲက ပစၥည္းေတြကို စာရင္းမွတ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ကိုယ္ သိဖူးတဲ့ တေယာက္နဲ႔ အရမ္းတူလြန္းလို႔ အနားကပ္သြားၿပီး ဗမာျပည္ကလားလို႔ ကိုယ္က သူကို ေမးလိုက္မိတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အံ့ၾသသြားတဲ့ အၾကည့္ဟာ ကိုယ့္အဖို႔ ေသခ်ာသြားတာမို႔ ေက်ာ္၀င္းအမ်ိဳးသမီး မဟုတ္လားလို႔ ထပ္ေမးလိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ အံ့ၾသၿပံဳး႐ႊင္ ၀င္းလက္သြားရာက ဟာ- စာအုပ္ဆိုင္က ဦးေလးႀကီး မဟုတ္လားတဲ့။ ကိုေက်ာ္၀င္းအိမ္မွာ႐ွိတယ္၊ သူသိရင္ အရမ္း၀မ္းသာမွာပဲ ဆိုၿပီး ဖံုးနံပါတ္လဲ ေရးေပး၊ ခုေခၚလိုက္လို႔လဲေျပာၿပီး၊ စကားေတြလဲ အေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာလိုက္ၾကတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဖံုးေခၚလိုက္တာ၊ ခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့မယ္ဆိုၿပီး ငါးမိနစ္ ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး၊ ကိုေက်ာ္၀င္း ေရာက္ခ်လာတယ္။ သူကလဲ ကိုယ္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာပဲ ေနတာကိုး။ Inglewood ျမင္းၿပိဳင္ကြင္းနားမွာ။
ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကိုယ့္စာအုပ္အငွားဆိုင္နဲ႔ ႏွစ္ခန္းေက်ာ္မွာ သူတို႔ ပိုင္တဲ့ အခန္း႐ွိတယ္။ အခန္းငယ္ေတြကန္႔ၿပီး လကၡဏာဆရာ၊ သြားေဆးခန္း၊ ဗမာေဆးဆိုင္ေတြကို ငွားစားတယ္။ သူက အခန္းမ်က္ႏွာစာမွာ မွန္ဘီဒိုကေလးတလံုးခ်ၿပီး ဗြီဒီယိုေခြငွားတယ္။
ကိုယ္က သူ႔ဆီ ဗြီဒီယိုငွား၊ သူတို႔ လင္မယားက ကိုယ့္ဆီမွာ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ၊ သိုင္း၀တၳဳေတြ ငွားဖတ္တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ရန္ကုန္မွာတုန္းက အိမ္နီးခ်င္းတိုက္ခ်င္းကပ္လ်က္ ဟာ၊ အေမရိကမွာ တရပ္ကြက္ထဲ လာဆံုေနျပန္ေရာ။
သူက ဖံုးနံပါတ္တခု ထုတ္ေပးျပန္တယ္။ ဒီဖံုးကို ဆက္လိုက္၊ ခင္ဗ်ား အသံၾကားရင္ သူတို႔ အ့ံၾသ၀မ္းသာသြားၾကမယ္ ေျပာတယ္။ ကိုယ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အာ႐ွမွာ နံမည္ႀကီး၊ ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ ေဘာလံုးသမား ကိုကိုႀကီးနဲ႔ သူ႔ဇနီး မေဘဘီ။ သူတို႔မိသားစုကလဲ ကိုယ့္အေဖအေမ၊ အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြလို ေနလာခဲ့ၾကတာ။ စကားေျပာရတာကိုက ေပ်ာ္စရာႀကီး။
ေနာက္တေန႔မွာ မမေဘဘီ ပုဇြန္ထုပ္ႀကီးေတြနဲ႔ ဒန္ေပါက္ခ်က္ၿပီး ေရာက္ခ်လာတယ္။
ကမၻာႀကီးဟာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္မွာ။ ကိုယ္သေဘာေပါက္တာက ခင္ရာေဆြမ်ိဳး၊ ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္းပါ။
ေမာင္ေအး၀င္း။
အဂၤါေန႔၊ ၂၈ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉။
ရန္ကုန္မွာ ပန္းဘဲတန္းရဲက မိတ္ေဆြတဦး မၾကာမၾကာေျပာဘူးတယ္။ သူက ကီလီ ရဲရိပ္သာမွာ ေနတာ။ သူ႔ဆရာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးက ရဲခ်ဳပ္ျဖစ္ေတာ့ သူက အသြင္ေျပာင္း ရဲအုပ္ျဖစ္ၿပီး စီးပြါးေရးအခ်က္အခ်ာက်တဲ့ ပန္းဘဲတန္းလို ေနရာမွာ တာ၀န္လာက်တယ္။ ပင္ကိုယ္ စိတ္ဓါတ္ကေကာင္းေတာ့ အၾကံအဖန္မလုပ္ဖူး၊ အေႂကြးေတြက ပတ္လည္၀ိုင္းလို႔။ သူေနတဲ့ ကီလီရဲရိပ္သာက အိမ္မွာ သူ႔နဲ႔လိုက္ၿပီး မၾကာမၾကာ အရက္ေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေရာက္ သြားရင္ သူတို႔ ရဲရိပ္သာနားတ၀ိုက္က ဘီအီးေရာင္းတဲ့ အိမ္ကို ပုလင္းကေလး ႏွစ္လံုးနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးၿပီး လူလႊတ္ အရက္၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ ေျပာေသးတယ္။ ကိုေအး၀င္း- ႏိုင္ငံေတာ္ေတာင္ ေႂကြးေတြပတ္လည္၀ိုင္းေနတာ ထြန္းေငြတေယာက္ ေႂကြး တင္တာ ဘာမႈစရာလဲတဲ့။
ကိုယ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းညမွာ ပထဆံုးေရာက္လာသူက ေမာ္ႀကီး။ ၇၆-၇၈ အင္းစိန္ ေတာရမွာ အတူစံဖက္။ သူ႔ဇနီးက စာေရးဆရာမ မာလုစံ၊ စာေရးေကာင္းတယ္။ အေမရိကေရာက္ၿပီး သူ႔၀တၳဳေတြ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႔။ ႏွေျမာစရာ။ ထိုင္းမွာ ေစာဖိုးၾကဴးရယ္၊ ကိုေဌး၀င္းရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔တဲ့တဲ့ ေနေနရတဲ့အခ်ိန္၊ ငွက္ႀကီးလို႔ အမည္တြင္တဲ့ တင္ေမာင္ေဌးကလဲ ကိုယ္တို႔ဆီ မၾကာမၾကာ ဖြတ္လာတက္တဲ့အခ်ိန္၊ ေမာ္ႀကီးက အေမရိက ကေန သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ေလးေယာက္ကို ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ ႐ွာတယ္။ ခုလဲ ညတြင္းခ်င္း ေရာက္ခ်လာတယ္။
ကိုယ္ေနရတဲ့ ၿမိဳ႔ကေလးက Inglewood တဲ့။ အိမ္၀င္းထဲမွာ တထပ္အိမ္ႏွစ္လံုးတြဲ၊ ႏွစ္အိမ္ပါတယ္။ တအိမ္မွာ အိမ္႐ွင္မ်က္ႏွာျဖဴ အဖိုးႀကီးအဖြားႀကီးေနတယ္။ သူ႔နဲ႔ကပ္လ်က္မွာ ကိုယ့္အေဖရဲ႔ မိတ္ေဆြ ပါကစၥတန္ကုလား တေယာက္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ၊ တအိမ္က ကေလးေလးတေယာက္နဲ႔ အိမ္႐ွင္အဖိုးႀကီးေျမးမ လင္မယားေနတယ္။ သူ႔နဲ႔ကပ္ လ်က္က ကိုယ့္ညီမ ေနတယ္။ ကိုယ္လာမယ္ဆိုလို႔ အိမ္႐ွင္အဖိုးႀကီးက သူ႔ျခံထဲက ပစၥည္းေတြထားတဲ့ ကားဂိုေဒါင္ခန္းကို လူေနရေအာင္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တပ္ဆင္ေပးၿပီး တလေဒၚလာတရာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုငွားတယ္။ ဆြဲဆန္႔ရင္ ကုတင္ျဖစ္တဲ့၊ စပရင္ကိ်ဳးေနလို႔ အလည္ေခါင္မွာ ခ်ိဳင့္ေနတဲ့၊ အေသြးအေရာင္ မေပၚေသာ ဆိုဖာခုတင္တလံုးေပးထားတယ္။ အိမ္ရဲ႔ သစ္သားနံရံေတြက ပိုးစားေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အိမ္ထဲကေန အျပင္အလင္းဖက္ကို ၾကည့္ရင္ တကယ္ပဲ ၾကယ္ျမင္လျမင္။
ညီမက အေမ ေနမေကာင္းလို႔ ဗမာျပည္ျပန္သြားေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ့္ဂိုေဒါင္အိမ္ ကေလးကို ခဏစြန္႔ခြါၿပီး သူ႔အခန္းမွာ အိမ္ေစာင့္ရင္း ခဏတျဖဳတ္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနလိုက္ရတယ္။ သူက မွာသြားတယ္၊ ရပ္ကြက္က လူမဲေတြခ်ည္းပဲ၊ ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္မသြားနဲ႔တဲ့။ ေရာက္ခါစ ေတာသားကို ခ်ိမ္းေျခာက္သြားတာ။
ကိုယ္ကလဲ ေရာက္ခါစ သံုးေလးရက္ေတာ့ ဘယ္မွမသြားပဲ၊ စားလိုက္ေသာက္လိုက္၊ အိပ္လိုက္ေနလိုက္တယ္။ အင္မတန္ ပ်င္းစရာေကာင္းတာပဲ။ တပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထြက္စရာ လမ္းက ေပၚလာတယ္ေလ။ ေပါင္မံု႔ကုန္ေနၿပီ။ မနက္အိပ္ယာႏိုးရင္ စားဖို႔မ႐ွိဘူး။ ဒီမွာက ထိုင္းမွာလို အိပ္ယာကထရင္ အိမ္ျပင္ထြက္လိုက္တာနဲ႔ စားစရာဆိုင္မေတြ႔ဘူး။။ ကိုယ့္ေျပကိုယ့္႐ြာလို အိမ္ေ႐ွ႔က ျဖတ္သြားတဲ့ ေစ်းသည္လဲ ေခၚ၀ယ္စားလို႔မရ။ ဒီေတာ့ အိမ္နားက 7-11 ကို စြန္႔စြန္႔စားစား လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
7-11 ထဲမွာ ေပါင္မံု႔ယူၿပီး ေငြေပးမလို႔ တန္းစီေနတုန္း၊ ေငြေပးတဲ့ေနရာနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဆိုင္ထဲက ပစၥည္းေတြကို စာရင္းမွတ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ကိုယ္ သိဖူးတဲ့ တေယာက္နဲ႔ အရမ္းတူလြန္းလို႔ အနားကပ္သြားၿပီး ဗမာျပည္ကလားလို႔ ကိုယ္က သူကို ေမးလိုက္မိတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အံ့ၾသသြားတဲ့ အၾကည့္ဟာ ကိုယ့္အဖို႔ ေသခ်ာသြားတာမို႔ ေက်ာ္၀င္းအမ်ိဳးသမီး မဟုတ္လားလို႔ ထပ္ေမးလိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ အံ့ၾသၿပံဳး႐ႊင္ ၀င္းလက္သြားရာက ဟာ- စာအုပ္ဆိုင္က ဦးေလးႀကီး မဟုတ္လားတဲ့။ ကိုေက်ာ္၀င္းအိမ္မွာ႐ွိတယ္၊ သူသိရင္ အရမ္း၀မ္းသာမွာပဲ ဆိုၿပီး ဖံုးနံပါတ္လဲ ေရးေပး၊ ခုေခၚလိုက္လို႔လဲေျပာၿပီး၊ စကားေတြလဲ အေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာလိုက္ၾကတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဖံုးေခၚလိုက္တာ၊ ခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့မယ္ဆိုၿပီး ငါးမိနစ္ ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး၊ ကိုေက်ာ္၀င္း ေရာက္ခ်လာတယ္။ သူကလဲ ကိုယ္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာပဲ ေနတာကိုး။ Inglewood ျမင္းၿပိဳင္ကြင္းနားမွာ။
ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကိုယ့္စာအုပ္အငွားဆိုင္နဲ႔ ႏွစ္ခန္းေက်ာ္မွာ သူတို႔ ပိုင္တဲ့ အခန္း႐ွိတယ္။ အခန္းငယ္ေတြကန္႔ၿပီး လကၡဏာဆရာ၊ သြားေဆးခန္း၊ ဗမာေဆးဆိုင္ေတြကို ငွားစားတယ္။ သူက အခန္းမ်က္ႏွာစာမွာ မွန္ဘီဒိုကေလးတလံုးခ်ၿပီး ဗြီဒီယိုေခြငွားတယ္။
ကိုယ္က သူ႔ဆီ ဗြီဒီယိုငွား၊ သူတို႔ လင္မယားက ကိုယ့္ဆီမွာ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ၊ သိုင္း၀တၳဳေတြ ငွားဖတ္တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ရန္ကုန္မွာတုန္းက အိမ္နီးခ်င္းတိုက္ခ်င္းကပ္လ်က္ ဟာ၊ အေမရိကမွာ တရပ္ကြက္ထဲ လာဆံုေနျပန္ေရာ။
သူက ဖံုးနံပါတ္တခု ထုတ္ေပးျပန္တယ္။ ဒီဖံုးကို ဆက္လိုက္၊ ခင္ဗ်ား အသံၾကားရင္ သူတို႔ အ့ံၾသ၀မ္းသာသြားၾကမယ္ ေျပာတယ္။ ကိုယ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အာ႐ွမွာ နံမည္ႀကီး၊ ျမန္မာ့လက္ေ႐ြးစင္ ေဘာလံုးသမား ကိုကိုႀကီးနဲ႔ သူ႔ဇနီး မေဘဘီ။ သူတို႔မိသားစုကလဲ ကိုယ့္အေဖအေမ၊ အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြလို ေနလာခဲ့ၾကတာ။ စကားေျပာရတာကိုက ေပ်ာ္စရာႀကီး။
ေနာက္တေန႔မွာ မမေဘဘီ ပုဇြန္ထုပ္ႀကီးေတြနဲ႔ ဒန္ေပါက္ခ်က္ၿပီး ေရာက္ခ်လာတယ္။
ကမၻာႀကီးဟာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္မွာ။ ကိုယ္သေဘာေပါက္တာက ခင္ရာေဆြမ်ိဳး၊ ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္းပါ။
ေမာင္ေအး၀င္း။
အဂၤါေန႔၊ ၂၈ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉။
ပထမေန႔၊ ပထမအစာ၊ ပထမဆံုး႐ံုးလုပ္ငန္းနဲ႔ ပထမဆံုးအေႂကြးစာအုပ္
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း
ဒုကၡသည္ေတြကို ကူညီတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတခုက ေလယဥ္လက္မွတ္ စိုက္ထုတ္ကူညီ လိုက္လို႔ အေမရိကကို North West Air Line စီးၿပီး ကိုယ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံကေတာ့ အိတ္ထဲမွာ ထိုင္းပိုက္ဆံ ၁၁ ဘတ္ပဲ ပါတယ္။ ဒံုေမာင္းကို လာရတဲ့ တကၠစီခ၊ မနက္ အေစာႀကီး အိပ္ရာကထၿပီး (တကယ္ေတာ့ တညလံုးမအိပ္ပဲ) ေလဆိပ္ကို လိုက္ပို႔ၾကတဲ့ ေစာဖိုးၾကဴး၊ ကိုေဌး၀င္းတို႔နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္မနက္စာ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ စားလိုက္ၾကတာ၊ အိတ္ထဲ ၁၁ ဘတ္ပဲ က်န္တယ္။
လာႀကိဳမယ့္ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေလဆိပ္မွာ မေတာ္တဆ လြဲေနရင္၊ ငါ ဘာလုပ္မလဲ။ တယ္လီဖံုးဆက္ဖို႔လဲ အေမရိကန္ပိုက္ဆံ အိတ္ထဲ မပါဘူး။ အိတ္ထဲပါတဲ့ ထိုင္းပိုက္ဆံ ၁၁ ဘတ္ကို ဘယ္သူက အေမရိကန္ပိုက္ဆံ လဲေပးမွာလဲ။ လဲလို႔ရဦးေတာ့ အဲဒီတုန္းက တေဒၚလာကို ဘတ္ အစိတ္။ အေမရိကန္ပိုက္ဆံ ျပား ၅၀ ေတာင္မရဘူး။ ပူပန္စိတ္ေတြ၊ ေၾကာက္စိတ္ေတြ တျပံဳတေခါင္းနဲ႔ အေမရိကကို ကိုယ္ေျခခ်ခဲ့တယ္။
ကိုယ္စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္မွာ ကိုယ့္လို ဒုကၡသည္ အေယာက္ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ပါ လာတာ ဗမာဆိုလို႔ ေဆးေက်ာင္းသူ မိန္းကေလးတေယာက္ရယ္ ကိုယ္ရယ္။ အဲဒီ မိန္းကေလးကလဲ ၀ါ႐ွင္တန္ဒီစီကို ဆက္သြားရမွာမို႔ ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးဖို႔ ထြက္သြားၿပီ။ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ေလယာဥ္ကြင္း လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္ေရးအခန္းႀကီးထဲ လာအို-ဗီယက္နမ္ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ပဲ။ ကိုယ့္မွာက အ၀တ္အစား ေလး-ငါးစံုရယ္၊ ပစၥည္းတိုလီမုတ္စေတြ ပါတဲ့ လက္ဆြဲသေရေသတၱာငယ္တလံုးပဲ။ ေလယာဥ္မွာ ပစၥည္းခ ေပါင္ပို ေပးရမွာေၾကာက္ၿပီး ပိုင္ဆိုင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ထိုင္းမွာခ်န္ထားခဲ့ရတယ္။ လာအို-ဗီယက္နမ္ဒုကၡသည္ေတြ မွာေတာ့ မိသားစုအလိုက္ ေ႐ႊ႔ေျပာင္းၾကတာဆိုေတာ့ မိသားစု တစုတစုကို သယ္ၾကတဲ့ မ်ားလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ။
ေလဆိပ္ လ၀က အရာ႐ွိကလဲ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႔ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြကို ေရးေနသားေနလုပ္ေန လိုက္တာ စိမ္ေျပနေျပပဲ။ တနာရီလဲ မၿပီး၊ ႏွစ္နာရီလဲ မၿပီး။ ကိုယ္ကေတာ့ လာႀကိဳတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ကို မေတြ႔လို႔၊ ဒီေလယာဥ္မွာ မပါဘူးထင္ၿပီး ျပန္သြားမွာပဲ စိတ္ပူေနၿပီ။
ေတာ္ပါေသးရဲ႔။ သူတို႔ကလဲ ကိုယ္ထြက္မလာမခ်င္း ဇြဲနဲ႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္။
ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ ေႂကြးတာေတြကို မစားႏိုင္လို႔ တလမ္းလံုး ဘာမွ စားမလာခဲ့ရဘူး။ ဘန္ေကာက္ကေန ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ နရိတ အထိ၊ ဘီယာႏွစ္ဗူးနဲ႔ ၀ီစကီ ၄ ပက္။ နရိတ က ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္အေရာက္ ဘီယာႏွစ္ဗူး၊ ၀ီစကီ ၄ ပက္။ စုစုေပါင္း ဘီယာေလးဗူး၊ ၀ီစကီ ႐ွစ္ပက္ကို အၿမီးမယ္မယ္ရရ မ႐ွိပဲ၊ ဆယ့္ေလးငါးနာရီခရီးကို အိပ္လိုက္ ေသာက္လိုက္ လုပ္လာတာ။ ၀မ္းထဲမွာ ဆာေလာင္မႈက ကမ္းကုန္ေနၿပီ။ ဗိုက္ထဲမွာ ဗိြဳင္လာအိုးႀကီးတအိုးလို ပူေလာင္ဆူပြက္ေနၿပီ။
ညီမႏွစ္ေယာက္အနက္ အတူေနမယ့္ ညီမက ညေနမွေတြ႔မယ္၊ အလုပ္ျပန္သြားရအုန္းမယ္ ေျပာၿပီး၊ ေလဆိပ္မွာပဲ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး၊ သူ႔အလုပ္ကို ျပန္သြားတယ္။ သူ႔အထက္အႀကီး ညီမက ခြင့္တရက္ယူထားမို႔ သူ႔နဲ႔ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ရမယ္။
အေမရိကေျမကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စားရတာ၊ ကိုယ္ေနရမဲ့ အိမ္နားမွာေရာင္းတဲ့ တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္ ကေလးက ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္။ ကိုယ္က ကားေပၚက ေစာင့္ေနတယ္၊ ညီမက ေျပးဆင္းသြားၿပီး စကၠဴအိပ္ကေလးနဲ႔ ထည့္၀ယ္လာ တာ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ ႏွစ္လိပ္။ ဒါအဆာေျပစားထား။ သြားစရာ၊ လုပ္စရာေတြ ႐ွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ကိုယ္လဲ ငတ္ငတ္နဲ႔ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ပူပူႀကီးကို အငမ္းမရ စားလိုက္တာ၊ လွ်ာေလာင္သြားေရာ။ ေအးတဲ့အထိ မေစာင့္ႏိုင္လို႔ ကားေပၚမွာတင္ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ကို ပါးစပ္ကမႈတ္ရင္း စားလာခဲ့တာ။ ဒီေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္က တသက္မွာ စားသမွ် ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ထဲ အေကာင္းဆံုးလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။
ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ပစၥည္းအထုတ္အပိုးေတြ ၀င္ထားၿပီး၊ အိမ္နားက social security ႐ံုးကို social security လက္မွတ္လုပ္ဖို႔ သြားၾကတယ္။ ညီမက ကိုယ့္ကို ႀကိဳဖို႔ အလုပ္က ခြင့္တရက္ယူရတာ၊ ေနာက္တေန႔ ခြင့္ထပ္မယူရေအာင္ တေန႔ထဲ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ အကုန္ တခါထဲ လုပ္လိုက္မလို႔တဲ့။
ေလဆိပ္ လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္က ေပးလိုက္တဲ့ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ social security လုပ္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႐ံုးက ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ယာယီ social security စာ႐ြက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နံမည္က ေ႐ွ႔ေနာက္အစီအစဥ္လြဲ ေနတယ္။ 'ေအး၀င္း' ျဖစ္ရမယ့္အစား '၀င္းေအး' ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ႐ံုးက လူေတြကို ေျပာျပေတာ့ လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္က ေပးလိုက္တဲ့ စာ႐ြက္ေပၚကအတိုင္း လုပ္တာ။ ျပင္ခ်င္ရင္ လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္က ျပင္ေပးမွ သူတို႔ ျပင္လို႔ရမွာတဲ့။
ဟုတ္တယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလဆိပ္က အရာ႐ွိက ဒီလိုပဲ ေရးလိုက္တာ။ ထိုင္းမွာ ပံုစံစာ႐ြက္ေတြ မွန္သမွ် first name အရင္လာတယ္။ ၿပီးမွ last name။ ဒီေတာ့ ထိုင္းေတြက ကိုယ့္နာမည္ကို ရာဘာတဆိပ္လုပ္ထားၿပီး ေအး၀င္းေတြခ်ည္း ႏိွပ္ပစ္တာ။ အေမရိကန္ပံုစံ စာ႐ြက္တခုမွာ last name အရင္လာၿပီး၊ first name ေနာက္မွ လာတာကို ကိုေ႐ႊထိုင္းေတြက မၾကည့္ပဲ ထံုးစံအတိုင္း တဒံုးဒံုးနဲ႔ နာမည္တဆိပ္တံုးကို ထုလိုက္ပံုရတယ္။ အဲဒီစာ႐ြက္ကလဲ စာ႐ြက္ေတြ အားလံုးရဲ႔ အေပၚဆံုးက တင္ရတဲ့ စာ႐ြက္ျဖစ္ေနေတာ့၊ ေလဆိပ္ကလဲ ဒါကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး social security ႐ံုးကို ေပးရမယ့္ စာ႐ြက္မွာ ေရးလိုက္တာကိုး။
ကိုယ္က ဒါကို ျပင္ခ်င္ေတာ့ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ၿမိဳ႔ထဲက လ၀က႐ံုးကို ေျပးရျပန္ေရာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီအတိုင္းအတည္ပဲ။ ျပင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ငါးႏွစ္ျပည့္လို႔ ႏိုင္ငံသားေလွ်ာက္လႊာတင္ေတာ့မွ ျပင္လိုက္တဲ့။ ခုဒီအတိုင္းပဲသြား- ရပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တေန႔ထဲ ကိစၥၿပီးခ်င္တာနဲ႔ အိမ္နားက ပထမသြားခဲ့တဲ့ social security ႐ံုးကို ျပန္လာၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ '၀င္းေအး' နဲ႔ ကိစၥၿပီးသြားတယ္။
ညီမနဲ႔အတူ co-sponsor လုပ္တဲ့ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ၉ လမ္းက USCC ႐ံုးမွာလဲ ေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၿမိဳ႔ထဲေရာက္တုန္း ၀င္ၿပီးအေၾကာင္း ၾကားရေသးတယ္။ သူတို႔က ကိုယ္ အေမရိကေရာက္ရင္ အေၾကာင္းၾကားပါလို႔ sponsor အတူတြဲလုပ္တဲ့ညီမကို မွာထားလို႔။ သူတို႔႐ံုးက ျဖတ္ပိုင္းစာ႐ြက္လို ျဖဲလို႔ရတဲ့ စာအုပ္ကေလး တအုပ္ရယ္၊ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြရယ္၊ ေပးလိုက္တယ္။ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြထဲမွာ သူတို႔ စိုက္ေပးထားတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ခ ေဒၚလာ ေျခာက္ရာေက်ာ္ကို အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပတဲ့အခါ တလ နည္းနည္း ဖဲ့ဆပ္ဖို႔လဲ ေရးထားတယ္။ ျဖတ္ပိုင္းစာအုပ္ေလးက ေႂကြးစာရင္းျဖတ္ ပိုင္းကေလး။ အေႂကြးဆပ္တိုင္း ကိုယ့္ေပးသြင္းေငြကို ေရးၿပီး သူ႔ဆီတ႐ြက္ပို႔၊ ကိုယ့္မွာလက္ခံတ႐ြက္သိမ္း ထားဖို႔။
ဒါက အေမရိကရဲ႔ ပထမေန႔၊ ပထမဆံုးစားတဲ့ လွ်ာေလာင္သြားတဲ့ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္၊ ပထမဆံုး ဟိုေျပးဒီေျပး ေျပးရတဲ့ ႐ံုးကိစၥ၊ ပထမဆံုးရတဲ့ အေႂကြးစာရင္းစာအုပ္ ပါပဲ။
ေမာင္ေအး၀င္း။
တနင္းဂေႏြ၊ ဧၿပီ ၂၆၊ ၂၀၀၉။
လာႀကိဳမယ့္ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေလဆိပ္မွာ မေတာ္တဆ လြဲေနရင္၊ ငါ ဘာလုပ္မလဲ။ တယ္လီဖံုးဆက္ဖို႔လဲ အေမရိကန္ပိုက္ဆံ အိတ္ထဲ မပါဘူး။ အိတ္ထဲပါတဲ့ ထိုင္းပိုက္ဆံ ၁၁ ဘတ္ကို ဘယ္သူက အေမရိကန္ပိုက္ဆံ လဲေပးမွာလဲ။ လဲလို႔ရဦးေတာ့ အဲဒီတုန္းက တေဒၚလာကို ဘတ္ အစိတ္။ အေမရိကန္ပိုက္ဆံ ျပား ၅၀ ေတာင္မရဘူး။ ပူပန္စိတ္ေတြ၊ ေၾကာက္စိတ္ေတြ တျပံဳတေခါင္းနဲ႔ အေမရိကကို ကိုယ္ေျခခ်ခဲ့တယ္။
ကိုယ္စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္မွာ ကိုယ့္လို ဒုကၡသည္ အေယာက္ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ပါ လာတာ ဗမာဆိုလို႔ ေဆးေက်ာင္းသူ မိန္းကေလးတေယာက္ရယ္ ကိုယ္ရယ္။ အဲဒီ မိန္းကေလးကလဲ ၀ါ႐ွင္တန္ဒီစီကို ဆက္သြားရမွာမို႔ ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးဖို႔ ထြက္သြားၿပီ။ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ေလယာဥ္ကြင္း လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္ေရးအခန္းႀကီးထဲ လာအို-ဗီယက္နမ္ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ပဲ။ ကိုယ့္မွာက အ၀တ္အစား ေလး-ငါးစံုရယ္၊ ပစၥည္းတိုလီမုတ္စေတြ ပါတဲ့ လက္ဆြဲသေရေသတၱာငယ္တလံုးပဲ။ ေလယာဥ္မွာ ပစၥည္းခ ေပါင္ပို ေပးရမွာေၾကာက္ၿပီး ပိုင္ဆိုင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ထိုင္းမွာခ်န္ထားခဲ့ရတယ္။ လာအို-ဗီယက္နမ္ဒုကၡသည္ေတြ မွာေတာ့ မိသားစုအလိုက္ ေ႐ႊ႔ေျပာင္းၾကတာဆိုေတာ့ မိသားစု တစုတစုကို သယ္ၾကတဲ့ မ်ားလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ။
ေလဆိပ္ လ၀က အရာ႐ွိကလဲ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႔ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြကို ေရးေနသားေနလုပ္ေန လိုက္တာ စိမ္ေျပနေျပပဲ။ တနာရီလဲ မၿပီး၊ ႏွစ္နာရီလဲ မၿပီး။ ကိုယ္ကေတာ့ လာႀကိဳတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ကို မေတြ႔လို႔၊ ဒီေလယာဥ္မွာ မပါဘူးထင္ၿပီး ျပန္သြားမွာပဲ စိတ္ပူေနၿပီ။
ေတာ္ပါေသးရဲ႔။ သူတို႔ကလဲ ကိုယ္ထြက္မလာမခ်င္း ဇြဲနဲ႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္။
ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ ေႂကြးတာေတြကို မစားႏိုင္လို႔ တလမ္းလံုး ဘာမွ စားမလာခဲ့ရဘူး။ ဘန္ေကာက္ကေန ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ နရိတ အထိ၊ ဘီယာႏွစ္ဗူးနဲ႔ ၀ီစကီ ၄ ပက္။ နရိတ က ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္အေရာက္ ဘီယာႏွစ္ဗူး၊ ၀ီစကီ ၄ ပက္။ စုစုေပါင္း ဘီယာေလးဗူး၊ ၀ီစကီ ႐ွစ္ပက္ကို အၿမီးမယ္မယ္ရရ မ႐ွိပဲ၊ ဆယ့္ေလးငါးနာရီခရီးကို အိပ္လိုက္ ေသာက္လိုက္ လုပ္လာတာ။ ၀မ္းထဲမွာ ဆာေလာင္မႈက ကမ္းကုန္ေနၿပီ။ ဗိုက္ထဲမွာ ဗိြဳင္လာအိုးႀကီးတအိုးလို ပူေလာင္ဆူပြက္ေနၿပီ။
ညီမႏွစ္ေယာက္အနက္ အတူေနမယ့္ ညီမက ညေနမွေတြ႔မယ္၊ အလုပ္ျပန္သြားရအုန္းမယ္ ေျပာၿပီး၊ ေလဆိပ္မွာပဲ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး၊ သူ႔အလုပ္ကို ျပန္သြားတယ္။ သူ႔အထက္အႀကီး ညီမက ခြင့္တရက္ယူထားမို႔ သူ႔နဲ႔ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ရမယ္။
အေမရိကေျမကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စားရတာ၊ ကိုယ္ေနရမဲ့ အိမ္နားမွာေရာင္းတဲ့ တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္ ကေလးက ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္။ ကိုယ္က ကားေပၚက ေစာင့္ေနတယ္၊ ညီမက ေျပးဆင္းသြားၿပီး စကၠဴအိပ္ကေလးနဲ႔ ထည့္၀ယ္လာ တာ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ ႏွစ္လိပ္။ ဒါအဆာေျပစားထား။ သြားစရာ၊ လုပ္စရာေတြ ႐ွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ကိုယ္လဲ ငတ္ငတ္နဲ႔ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ပူပူႀကီးကို အငမ္းမရ စားလိုက္တာ၊ လွ်ာေလာင္သြားေရာ။ ေအးတဲ့အထိ မေစာင့္ႏိုင္လို႔ ကားေပၚမွာတင္ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ကို ပါးစပ္ကမႈတ္ရင္း စားလာခဲ့တာ။ ဒီေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္က တသက္မွာ စားသမွ် ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ထဲ အေကာင္းဆံုးလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။
ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ပစၥည္းအထုတ္အပိုးေတြ ၀င္ထားၿပီး၊ အိမ္နားက social security ႐ံုးကို social security လက္မွတ္လုပ္ဖို႔ သြားၾကတယ္။ ညီမက ကိုယ့္ကို ႀကိဳဖို႔ အလုပ္က ခြင့္တရက္ယူရတာ၊ ေနာက္တေန႔ ခြင့္ထပ္မယူရေအာင္ တေန႔ထဲ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ အကုန္ တခါထဲ လုပ္လိုက္မလို႔တဲ့။
ေလဆိပ္ လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္က ေပးလိုက္တဲ့ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ social security လုပ္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႐ံုးက ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ယာယီ social security စာ႐ြက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နံမည္က ေ႐ွ႔ေနာက္အစီအစဥ္လြဲ ေနတယ္။ 'ေအး၀င္း' ျဖစ္ရမယ့္အစား '၀င္းေအး' ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ႐ံုးက လူေတြကို ေျပာျပေတာ့ လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္က ေပးလိုက္တဲ့ စာ႐ြက္ေပၚကအတိုင္း လုပ္တာ။ ျပင္ခ်င္ရင္ လူ၀င္မႈၾကည့္ၾကပ္က ျပင္ေပးမွ သူတို႔ ျပင္လို႔ရမွာတဲ့။
ဟုတ္တယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလဆိပ္က အရာ႐ွိက ဒီလိုပဲ ေရးလိုက္တာ။ ထိုင္းမွာ ပံုစံစာ႐ြက္ေတြ မွန္သမွ် first name အရင္လာတယ္။ ၿပီးမွ last name။ ဒီေတာ့ ထိုင္းေတြက ကိုယ့္နာမည္ကို ရာဘာတဆိပ္လုပ္ထားၿပီး ေအး၀င္းေတြခ်ည္း ႏိွပ္ပစ္တာ။ အေမရိကန္ပံုစံ စာ႐ြက္တခုမွာ last name အရင္လာၿပီး၊ first name ေနာက္မွ လာတာကို ကိုေ႐ႊထိုင္းေတြက မၾကည့္ပဲ ထံုးစံအတိုင္း တဒံုးဒံုးနဲ႔ နာမည္တဆိပ္တံုးကို ထုလိုက္ပံုရတယ္။ အဲဒီစာ႐ြက္ကလဲ စာ႐ြက္ေတြ အားလံုးရဲ႔ အေပၚဆံုးက တင္ရတဲ့ စာ႐ြက္ျဖစ္ေနေတာ့၊ ေလဆိပ္ကလဲ ဒါကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး social security ႐ံုးကို ေပးရမယ့္ စာ႐ြက္မွာ ေရးလိုက္တာကိုး။
ကိုယ္က ဒါကို ျပင္ခ်င္ေတာ့ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ၿမိဳ႔ထဲက လ၀က႐ံုးကို ေျပးရျပန္ေရာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီအတိုင္းအတည္ပဲ။ ျပင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ငါးႏွစ္ျပည့္လို႔ ႏိုင္ငံသားေလွ်ာက္လႊာတင္ေတာ့မွ ျပင္လိုက္တဲ့။ ခုဒီအတိုင္းပဲသြား- ရပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တေန႔ထဲ ကိစၥၿပီးခ်င္တာနဲ႔ အိမ္နားက ပထမသြားခဲ့တဲ့ social security ႐ံုးကို ျပန္လာၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ '၀င္းေအး' နဲ႔ ကိစၥၿပီးသြားတယ္။
ညီမနဲ႔အတူ co-sponsor လုပ္တဲ့ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ၉ လမ္းက USCC ႐ံုးမွာလဲ ေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၿမိဳ႔ထဲေရာက္တုန္း ၀င္ၿပီးအေၾကာင္း ၾကားရေသးတယ္။ သူတို႔က ကိုယ္ အေမရိကေရာက္ရင္ အေၾကာင္းၾကားပါလို႔ sponsor အတူတြဲလုပ္တဲ့ညီမကို မွာထားလို႔။ သူတို႔႐ံုးက ျဖတ္ပိုင္းစာ႐ြက္လို ျဖဲလို႔ရတဲ့ စာအုပ္ကေလး တအုပ္ရယ္၊ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြရယ္၊ ေပးလိုက္တယ္။ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြထဲမွာ သူတို႔ စိုက္ေပးထားတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ခ ေဒၚလာ ေျခာက္ရာေက်ာ္ကို အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပတဲ့အခါ တလ နည္းနည္း ဖဲ့ဆပ္ဖို႔လဲ ေရးထားတယ္။ ျဖတ္ပိုင္းစာအုပ္ေလးက ေႂကြးစာရင္းျဖတ္ ပိုင္းကေလး။ အေႂကြးဆပ္တိုင္း ကိုယ့္ေပးသြင္းေငြကို ေရးၿပီး သူ႔ဆီတ႐ြက္ပို႔၊ ကိုယ့္မွာလက္ခံတ႐ြက္သိမ္း ထားဖို႔။
ဒါက အေမရိကရဲ႔ ပထမေန႔၊ ပထမဆံုးစားတဲ့ လွ်ာေလာင္သြားတဲ့ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္၊ ပထမဆံုး ဟိုေျပးဒီေျပး ေျပးရတဲ့ ႐ံုးကိစၥ၊ ပထမဆံုးရတဲ့ အေႂကြးစာရင္းစာအုပ္ ပါပဲ။
ေမာင္ေအး၀င္း။
တနင္းဂေႏြ၊ ဧၿပီ ၂၆၊ ၂၀၀၉။
Monday, April 13, 2009
စာအုပ္တန္း
ေရးသူ-ျမသန္းတင့္
ကၽြန္ေတာ္သည္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ရပ္၍ စာအုပ္တန္းကို ေငးၾကည့္ေနမိေလသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ စာအုပ္တန္းမွန္သမွ်ကို ေရာက္သည္။ ျမက္ပင္ကို ဆိတ္၀ါးသလို စာအုပ္ေတြကို တအုပ္ၿပီးတအုပ္ ေကာက္လွန္ၿပီး ျမည္းစမ္းၾကည့္သည္။ ဘာရယ္လို႔ မဟုတ္။ ေ႐ွ႔နားက စာကို ေကာက္ဖတ္လိုက္၊ အလယ္နားေလာက္ကို ေကာက္လွန္လိုက္၊ အၿမီးပိုင္းကို ေက်ာ္ၾကည့္လိုက္၊ စိတ္မ၀င္စားလွ်င္ ထိုစာအုပ္ကို ခ်ၿပီး ေနာက္တအုပ္ကို ေကာက္လွန္ ျပန္သည္။ သည္လိုျဖင့္ စာအုပ္တန္းတေလွ်ာက္တြင္ တဆိုင္ၿပီးတဆိုင္ စာအုပ္ပံုေတြၾကား ထဲတြင္ တအုပ္ၿပီးတအုပ္ ေကာက္ျမည္းၾကည့္သြားသည္။ ဆိတ္တေကာင္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ျမက္ပင္ကေလးတဆုပ္ကို တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေကာက္၀ါးလိုက္၊ တဖန္ တေနရာသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ျမက္တဆုပ္ကို ေကာက္၀ါးလိုက္ျဖင့္ ျမက္ခင္းက်ယ္ႀကီးတခုလံုး ေနရာအႏွ႔ံေလွ်ာက္သြားေန ေသာ္လည္း စား၍မ၀ႏိုင္သလို စာအုပ္ေတာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္လွ်ာက္သြားခဲ့သည္။ စာအုပ္တန္းသို႔ ေရာက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ႀကီးတြင္ ဆိတ္ျမက္စားသလို မ၀ႏိုင္၊ မတင္းတိမ္ႏိုင္ဘဲ စာအုပ္ေတြ႔သမွ် ေကာက္ျမည္းၾကည့္သည္။ မႀကိဳက္လွ်င္ ေနာက္တအုပ္ကို ေကာက္ျမည္းသည္။ ႀကိဳက္လွ်င္ ၀ယ္လာခဲ့သည္။
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အခ်ိန္လည္း ရသည္။ မ်က္စိအျမင္အားလည္း ေကာင္းေသးသည္။ ယခုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလို စာအုပ္ေတြ႔သမွ်ကို မ၀ါးႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ စာအုပ္တန္းကိုေရာက္လွ်င္ စာအုပ္ေတြ႔သမွ်ကို လွန္ခ်ိန္မရေတာ့။ မ်က္စိအားကလည္း နည္းလာၿပီ။ စာအုပ္ဆိုင္တန္းမ်ားတြင္ ခင္းထားေသာ ေရာင္စံုၿပိဳးျပက္ေနသည့္ စာအုပ္မ်ားကို သာ ျမင္ရသည္။ သို႔ရာတြင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စာအုပ္မ်ားကိုမူ ေခါင္းစဥ္မ်ားကို ဖတ္၍ မသဲကြဲေတာ့။ စာအုပ္တိုင္း စာအုပ္တိုင္းကို ကပ္ၾကည့္ေန၍လည္း မျဖစ္။ ဆိုင္႐ွင့္မ်က္ႏွာကို လည္း ၾကည့္ရေသးသည္။ စာအုပ္ျမင္သမွ်အား ေကာက္ကိုင္ေနသည္ကို ႀကိဳက္ပံုမရ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအုပ္တန္းေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို စာအုပ္မ်ားကို တအုပ္ၿပီး တအုပ္ မျမည္းႏိုင္ေတာ့။ အေ၀းမွ လွမ္းၾကည့္႐ံုသာ တတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ေခါင္းစဥ္ေတြကို သဲကြဲျခင္း မ႐ွိ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက စာအုပ္တန္းသည္ သည္ေလာက္လည္း စာအုပ္အမ်ိဳး အမည္ မစံု။ သည္ေလာက္လည္း အေရအတြက္မမ်ား။ ထိုစဥ္က စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးဆို၍ ဆူးေလဘုရားလမ္းက စမတ္အင္မူကာဒမ္၊ ပန္းဆိုးတန္းက စီးတီးဘြတ္ကလပ္၊ ကုန္သည္လမ္းက သည္အက္ဂ်ဴေက႐ွင္းနယ္ ဘြတ္စေတာႏွင့္ စပတ္လမ္း(ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္း) က စတင္းဒတ္လစ္ထေရးခ်ားေဟာက္စ္ ေလာက္ပဲ႐ွိသည္။ ထိုဆိုင္ႀကီးမ်ားက စာအုပ္သစ္ေတြကို တင္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ စာအုပ္သစ္တိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္မ၀ယ္ႏိုင္။ တခါက ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆမၼားဆက္မြန္၏ စာအုပ္ကို မ၀ယ္ႏိုင္သျဖင့္ စမတ္အင္မူကာဒမ္သို႔ ေန႔စဥ္ သြား၍ဖတ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အေစာင့္ကုလားကသိ၍ စာအုပ္ကို သိမ္းထားလိုက္ သျဖင့္ မဖတ္ရေတာ့။ ထိုစာအုပ္ကိုေမးေတာ့ ၀ယ္သြားၿပီ မ႐ွိေတာ့ဟု ေျပာလိုက္သည္။ အမွန္ကေတာ့ မ၀ယ္ေသး။ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႔မွာပင္ လူတေယာက္ ထိုစာအုပ္ကို လာ၀ယ္ရာ စပြဲအံဆြဲထဲတြင္ သိမ္းထားရာမွ ထုတ္ေရာင္းလိုက္သည္ကို ျမင္ရသည္။
ေနာက္ေတာ့ စမတ္အင္မူကာဒမ္၏ေျမးက ကၽြန္ေတာ့္အား ေက်ာင္းသားမွန္း သိသြားကာ မ၀ယ္ႏိုင္သည့္တိုင္ စာအုပ္လာဖတ္မွန္းသိလွ်င္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ခြင့္ျပဳသည္။ သူ႔တပည့္ ကုလားမ်ားအားလည္း ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္လာဖတ္လွ်င္ ဖတ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါဟု ေျပာထားသည္။
"တို႔ဆိုင္က တို႔အဖိုးေတြ လက္ထက္ကတည္းက ဖြင့္လာတဲ့ဆိုင္။ ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလိပ္သိမ္းပိုက္ၿပီးကတည္းက ဖြင့္တာ။ တို႔အဖိုးက စာအုပ္၀ါသနာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီစာအုပ္ဆိုင္ကို ဖြင့္ထားတာ။ မင္းတို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္႐ွိရင္လဲ ေျပာၾက၊ ငါမွာေပးမယ္၊ ပိုက္ဆံမ႐ွိရင္လဲ ငါ့ဆိုင္မွာ လာဖတ္ႏိုင္တယ္" ဟု ခြင့္ေပးသည္။ ေနာင္တြင္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကေလသည္။
သူသည္ တခါတခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္ကို သူ႔ႏိုင္ငံျခားေငြထဲမွ ထုတ္၍ မွာေပးတတ္သည္။ မွာလိုက္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာ။ တပတ္အတြင္း စာအုပ္ေရာက္လာ သည္။ မွတ္မွတ္ရရ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ရာေဖာက္စ္ေရးသည့္ '၀တၳဳႏွင့္ျပည္သူ' ဆိုေသာ စာအုပ္ကို သူမွာေပးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ တျခားစာအုပ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုစာအုပ္ဆိုင္ကို ဘယ္မွ် စြဲလန္းေနသည္ဆိုလွ်င္ ထိုစာအုပ္ဆိုင္ (ဆူးေလဘုရားလမ္း ေဆးႏွင့္ေဆးပစၥည္းဆိုင္ေနရာကေလး) ကို ယခုတိုင္ အိပ္မက္ထဲတြင္ မၾကာခဏ ျမင္မက္တတ္ပါသည္။
ပန္းဆိုးတန္း႐ွိ စီးတီးဘြတ္ကလပ္မွာ သူ႔ထက္အခင္းအက်င္း က်ယ္ၿပီး သူ႔ထက္စာအုပ္ ပိုစံုသည္။ သူ႔ဆိုင္မွာ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ပါ ေရာင္းသျဖင့္ ပိုၿပီး စံုျခင္းျဖစ္သည္။ အျပင္စာအုပ္ မွာမူ စမတ္အင္မူကာဒမ္ေလာက္ စံုလင္ျခင္းမ႐ွိ။ ကုန္သည္လမ္း႐ွိ သည္အက္ဂ်ဴေကး႐ွင္းနယ္ ဘြတ္စေတာႏွင့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း႐ွိ စတင္းဒတ္လစ္ထေရးခ်ားေဟာက္စ္တို႔မွာ စြယ္စံု က်မ္းႀကီးမ်ား၊ ဘာသာသာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ႀကီးမ်ားကို ေရာင္းေလ့႐ွိၾကသည္။
စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးမ်ား အနီးသို႔ မကပ္ႏိုင္သည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ လမ္းေဘး စာအုပ္တန္းသို႔ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္သည္။ ဆူးေလဘုရားလမ္း၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း) တေလွ်ာက္မွာ စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္းသည့္ ဆိုင္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႔လည္း ဆိုင္ခန္းကေလးေတြႏွင့္ ေရာင္းၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ကလည္း ပလက္ေဖာင္း ေပၚတြင္ ဗန္းကေလးခင္းၿပီး ေရာင္းၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ယခုေခတ္စာအုပ္တန္းလို တစုတေ၀းတည္းမဟုတ္။ ဟိုနားတြင္တဆိုင္၊ သည္နားတြင္တဆိုင္၊ ေပ်ာက္တိေျပာက္က်ား။ ေရေက်ာ္တ၀ိုက္တြင္ နည္းနည္းပါးပါး႐ွိသည္။ ထိုမွလြန္လွ်င္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းေထာင့္နား တ၀ိုက္တြင္ ႏွစ္ဆိုင္သံုးဆိုင္။ ထိုမွလြန္လွ်င္ ပန္းဆိုးနားတြင္ သံုးေလးဆိုင္၊ မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံလမ္းတြင္ ေလးငါးဆိုင္၊ ထို႔ေနာက္ ကြန္တီနင္တယ္ေအာက္မွာ ခပ္စိတ္စိတ္ ေတြ႔လာရသည္။ အေနာက္ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာလွ်င္ ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္း ေထာင့္နားတြင္ နည္းနည္းပါးပါး၊ ေ႐ႊဘံုသာလမ္းနားတြင္ နည္းနည္းပါးပါး။
ညေနတိုင္း စာအုပ္တန္းသို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားလွ်င္ နဖူးေျပာင္ေျပာင္၊ ကတံုး ဆံေတာက္ပါးပါး၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ အသားညိဳညိဳ ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္၊ အရပ္ျပတ္ျပတ္ လူႀကီးတေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္အျမဲလိုလို ေတြ႔ရတတ္သည္။ ထီးေကာက္ႀကီးတေခ်ာင္းကို လက္ေမာင္းတြင္ ခ်ိတ္ထားၿပီး စာအုပ္တအုပ္၊ ႏွစ္အုပ္ကို လက္တြင္အျမဲ ကိုင္ထားတတ္သည္။ ေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ခၽြတ္သည္မ႐ွိ။ အျမဲခဲထားတတ္ေလသည္။
သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔လွ်င္ အျမဲျပံဳး၍ ႏႈတ္ဆက္တတ္သည္။ တခါတေလတြင္ ကြန္တီနင္တယ္ေအာက္က စာအုပ္ဆိုင္ေတြ ေ႐ွ႔မွာ ေတြ႔တတ္သည္။ ေ႐ႊဘံုသာလမ္းေဒါင့္က ဆိုင္ေလးတဆိုင္တြင္ ေတြ႔တတ္သည္။ တခါေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းႏွင့္ ၂၇ လမ္းေထာင့္က စာအုပ္ဆိုင္ကေလးတဆိုင္တြင္ ထိုင္၍ စာအုပ္တအုပ္ကို ၾကည့္ေနသည္။ စာအုပ္က လက္တ၀ါးသာသာမွ် ႐ွိသည့္ စာအုပ္ကေလး။ ေအာက္စဖို႔ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္သည့္ အက္ဒြင္အာႏိုး၏ 'အာ႐ွတိုက္၏ အလင္းေရာင္' ဆိုသည့္ စာအုပ္။
စာအုပ္ဆိုင္ကေလးမွာ ကုလားႀကီးတေယာက္ ေရာင္းေနသည့္ စာအုပ္ဆိုင္ ျဖစ္သည္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အ၀တ္ကေလးခင္း၍ စာအုပ္ကေလး ဆယ့္ေလးငါးအုပ္ကို ေရာင္းေနသည့္ ဆိုင္ကေလးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က အာႏိုး၏ စာအုပ္ကို ဟိုလွန္သည္လွန္ လုပ္ေနသည္။ ဗုဒၶ၏ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ကို ကဗ်ာျဖင့္ဖြဲ႔ထားသည့္ စာအုပ္ျဖစ္သည္။
ထိုစဥ္ 'ကိုရင္ေလး ဘာစာအုပ္ေတြမ်ား ဖတ္ေနသလဲ' ဟု ေမးလိုက္သျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါတြင္ ေဆးျပင္းလိပ္ကို အျမဲခဲထားတတ္သည့္ ထိုလူႀကီး ျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္က စာအုပ္အမည္ကို ေျပာလိုက္ေသာအခါတြင္ ထိုလူႀကီးသည္ အနားသို႔ ကပ္လာကာ ေဆးျပင္းလိပ္ကို ပါးစပ္မွ ခၽြတ္လိုက္ၿပီး ေလသံကေလးျဖင့္ 'ဒီစာအုပ္က သိတ္ေကာင္းတဲ့စာအုပ္ ကိုရင္ေလးရ။ နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကို ျမင္ၿပီး ေတာထြက္ေတာ္မူတဲ့ ညက်ေတာ့... ယေသာ္ဓရာ၊ ယခု ငါသြားေသာ ခရီးသည္ ခရီးတကာတို႔အနက္ အေ၀းဆံုးခရီး ျဖစ္၏... လို႔ဆိုၿပီး ယေသာ္ဓရာကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခန္းဟာ ဖတ္ရင္း ၾကက္သီးေမြးညင္း ထေလာက္တယ္' ဟုဆိုကာ အာႏိုး၏ ကဗ်ာထဲမွ စာသားမ်ားကို ႐ြတ္ျပေနသည္။
ထိုလူႀကီးသည္ ေလေအးကေလးျဖင့္ အမွ်င္မျပတ္ ေျပာေနသည္။ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းသည္။ ဟာသပါသည္။ ေတာမတ္စ္ဂေရး၏ တမ္းခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း၊ ေဘာ့စ၀ဲႏွင့္ ဂၽြန္ဆင္တို႔အေၾကာင္း၊ ေအာ္လီဗာဂိုးလ္စမစ္အေၾကာင္း၊ ဓားပိန္ယိမ္းဆရာ ဦးေမာင္ႀကီးႏွင့္ ေတာင္လံုးျပန္ ဆရာခတို႔၏ ျပဇာတ္အေၾကာင္း၊ ပီမိုးနင္းအေၾကာင္း။
ထိုလူႀကီးမွာ အျခားသူ မဟုတ္ပါ။ ဆရာႀကီး ေဇယ်ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ 'ျမတ္ေလးေ႐ႊဓါးဗိုလ္' ၀တၳဳမ်ားမွအစ ေ႐ွးအဂၤလိပ္ေခတ္ 'ေ႐ႊျပည္ေတာ္' သတင္းစားထဲတြင္ ပါသည့္ ေဇယ်၏ ၀တၳဳတိုကေလးမ်ားႏွင့္ 'ယင္းတိုက္ႏုခ်ိန္' စသည့္ ၀တၳဳတိုကေလး မ်ားအလယ္၊ စာေပေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ားအဆံုး အားလံုး ေလာက္ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔က စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္း သည့္ လမ္းေဘးစာအုပ္ဆိုင္ကေလးမ်ားအေၾကာင္း ေရးထားသည့္ ေဆာင္းပါးတိုကေလး တေစာင္ကို ဖတ္မိပါသည္။
သူ႔ေဆာင္းပါးကေလးကို ဖတ္မိသည့္အခါတြင္မွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လမ္းေဘးစာအုပ္ ေဟာင္းဆိုင္ကေလးမ်ား ေပၚလာသည့္ကိစၥတြင္ ေဇယ်၏ ေက်းဇူးမကင္းေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားမိပါသည္။ ေဇယ်က စာအုပ္ေရာင္းသည့္ ကုလားမ်ားအား ပဲခူးကလပ္၊ ဂ်င္မခါနာကလပ္၊ ေမ႐ိုးေမရင္းကလပ္၊ ကန္ေတာ္ႀကီးဘုတ္ကလပ္ စသည့္ မ်က္ႏွာျဖဴကလပ္ မ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာျဖဴအိမ္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စာနယ္ဇင္းမ်ားကို ဖတ္ၿပီးလွ်င္ လႊင့္ပစ္ထားတတ္ ေၾကာင္း၊ ယင္းတို႔ကို ေနာက္ေဖးတန္းလ်ားမွ ထမင္းခ်က္မ်ား၊ ဘ႑ာစိုးမ်ားႏွင့္ေပါင္းၿပီး ထိုစာအုပ္မ်ားကို ယူ၍ ေရာင္းသင့္ေၾကာင္းျဖင့္ အၾကံေပးဖူးသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္ လမ္းေဘးစာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္ကေလးမ်ား ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ေဇယ်သည္ စာအုပ္ခ်စ္သူတဦး ျဖစ္သည္။ ေနာင္ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန ညႊန္ၾကားေရး၀န္ ျဖစ္လာသည့္အခါတြင္လည္း ေဇယ်သည္ ထီးေကာက္ကို လက္ေမာင္းတြင္ ခ်ိတ္ၿပီး၊ စာအုပ္တန္းကို လမ္းသလားျမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဒူးနာၿပီး ေကာင္းစြာလမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့မွပင္ ရပ္ေတာ့သည္။
စာအုပ္တန္းသို႔ ေရာက္သြားျခင္းသည္ ဘုရားပြဲလူအုပ္ႀကီး တအုပ္ထဲသို႔ ေရာက္သြား သည္ႏွင့္ တူသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနေသာ လူမ်ား၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ေန ေသာ လူမ်ား၊ အလစ္သုတ္ရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ လူမ်ား၊ မုန္းစရာေကာင္းေသာ လူမ်ား၊ အဖိုးတန္ေသာလူမ်ား၊ တန္ဖိုးမ႐ွိေသာလူမ်ား စသျဖင့္ ဘုရားပြဲတခုတြင္ လူမ်ိဳးစံုေတြ႔ ႏိုင္သကဲ့သို႔ စာအုပ္တန္းတခုတြင္ အဖိုးတန္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အဖိုးမတန္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ စာအုပ္မ်ား၊ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အသံုး၀င္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အသံုးမ၀င္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္မ်ား စသျဖင့္ အမ်ိဳးစံုကို ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။
အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ဂေရဟမ္ဂရင္းက 'စာအုပ္ေစ်း' ဆိုေသာ သူ၏ ရသစာတမ္း တေစာင္၌ 'စာအုပ္ေစ်းသည္ အသံုး၀င္ေသာ အခ်က္အလက္ အတိုအထြာမ်ားကို ေကာက္ယူစုေဆာင္းႏိုင္သည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္- စာအုပ္တန္း၌ 'ပတ္၀န္းက်င္' သန္႔႐ွင္းေရး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးကုမၸဏီမွ ထုတ္ေ၀ေသာ 'ေရေျမာင္းမ်ားသန္႔႐ွင္းနည္းစာအုပ္'၊ 'ေတာနယ္သို႔ သြားေရာက္သူမ်ားအတြက္ နတ္ေဗဒင္ေမးနည္း' 'ေရေအာက္ ေၾကးနန္းႀကိဳး ဆက္သြယ္ျခင္းပညာ'၊ '႐ွီကာဂိုရဲဘက္တို႔ ေတြ႔ရေသာျပႆနာမ်ား' စသည့္စာအုပ္မ်ားျဖစ္ သည္ဟု ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။
မွန္ပါသည္။ စာအုပ္တန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ရႏိုင္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လံုး၀စိတ္၀င္စားျခင္း မ႐ွိေသာ သစ္တန္တြက္နည္း၊ ေဆးၿမီးတိုကုထံုးက်မ္း၊ ဆပ္ျပာခ်က္နည္း၊ ႏွင္းဆီကိုင္းဆက္ စိုက္ပ်ိဳးနည္း စသည့္ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါ သည္။
သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္မ၀င္စားေသာ စာအုပ္ပံုမ်ားထဲတြင္ တခါတရံ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ကို ျပန္၍လြမ္းေစသည့္ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။
တေလာက ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္တဆိုင္ ေ႐ွ႔တြင္ ထိုင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခ်င္ေနသည့္ စာအုပ္သံုးေလးအုပ္ကို ေတြ႔သျဖင့္ ၀မ္းသာသြားကာ ေစ်းမဆစ္ဘဲ ၀ယ္လာခဲ့ပါသည္။ ထိုစာအုပ္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္းႏွင့္ စတုတၳတန္းတို႔တြင္ သင္သည့္ ေဒါင္းတံဆိပ္ျမန္မာဖတ္စာမ်ားႏွင့္ ဦးေဖေမာင္တင္၏ မူလတန္း ျမန္မာဖတ္စာသစ္စာအုပ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
စာအုပ္တန္းသို႔ သြားရသည္မွာ ကေလးဘ၀ကို ျပန္သြားရသကဲ့သို႔ ေပ်ာ္စရာ၊ လြမ္းစရာ ေကာင္းပါသည္။
ယခု ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိ အားနည္းလာသည့္အတြက္ စာအုပ္တန္းကို မွန္မွန္မသြားႏိုင္ ေတာ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္တန္းကို အေ၀းမွသာ ေငးၾကည့္ေနမိေလသည္။
ျမသန္းတင့္။
[၁၉၈၉၊ စက္တင္ဘာ၊ ပြင့္စြယ္ေတာ္မဂၢဇင္း။]
{ျမသန္းတင့္-လမင္းကိုထရံေပါက္မွၾကည့္ျခင္း၊ ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၀ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}
Wednesday, April 8, 2009
ခ်န္႐ွား
ဘာသာျပန္သူ-ေမာင္စြမ္းရည္
ခ်န္႐ွား
ဘာသာျပန္သူ-ေမာင္စြမ္းရည္
[ေမာ္စီတုန္း ရဲ႔ ခ်န္႐ွား(က်င္ယြမ္ခၽြင္ေတးသြား) (၁၉၂၅) ကို ေမာင္စြမ္းရည္က ဘာသာျပန္ပါတယ္။]
ခ်မ္းစီးလွစြာ၊ ေဆာင္းဦးခါတြင္၊ ငါတေယာက္သာ
လိေမၼာ္ကၽြန္း၏၊ အစြန္းတေနရာ၊ ရပ္ေနပါ၏။
ဆီယန္ျမစ္မွာ၊ စီးေနပါသည္၊ ေျမာက္ရပ္ဆီသို႔။
ငါျမင္ရသည္၊ ရဲရဲနီေသာ၊ ေတာင္နီတေထာင္
ထိုေတာင္ေတြ၏၊ နီရဲဘိေသာ၊ သစ္ေတာမ်ားျဖင့္
အေရာင္နီရင့္၊ ခ်ယ္သည္ႏွင့္။
သလင္းၾကည္စင္၊ ေရျပာျပင္ေပၚ
ေလွတရာလွ်င္၊ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္လ်က္။
လင္းယုန္ငွက္တို႔၊ ခြဲတက္ေလတြင္၊ ခရီးႏွင္ကာ
ငါးတို႔မွာကား၊ ေရျပာၾကည္နက္၊ ကူးလူးလ်က္။
ေအးခဲလုပင္၊ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္၊ တသန္းေလာက္မွ
သတၱ၀ါတစု၊ လြတ္လပ္မႈတြက္၊ ဖက္ၿပိဳင္တိုက္ပြဲ၊ ဆင္ႏႊဲေနလ်က္၊
႐ႈခင္းက်ယ္၌၊ ေငးစိုက္စဥ္းစား၊ ေသာကပြါးကာ
ငါေမးပါ၏၊ ဆံုးစမထင္၊ ဤေျမျပင္မွာ
ဘယ္အ႐ွင္မ်ား၊ လူသားၾကမၼာ၊ ဆံုးျဖတ္ပါသလဲ
ယခင္ကေသာ္၊ ဤကၽြန္းေပၚ၀ယ္
ေဖာ္မ်ားစြာႏွင့္၊ ငါေရာက္ဖူး၏။
ခုႏွစ္လေတြ၊ ႐ႈပ္ေထြးေနလဲ
သဲကြဲစြာပင္၊ ျမင္ေယာင္ေသးသည္။
ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ၊ တို႔တေတြမွာ၊ လူငယ္ေတြပ၊
ဘ၀ပန္းက၊ အစြမ္းကုန္ဖြင့္၊ ပြင့္ဆဲခါ-
ေက်ာင္းသားစိတ္ဓါတ္၊ ျဖတ္လတ္တက္ႂကြ၊ ျပည့္၀ဆဲခါ-
ရဲရင့္၀ံ့စား၊ ဟန္႔တားဟူသမွ်၊ ေဘးဖယ္ခ်ခဲ့။
ငါတို႔ေတာင္ေတြ၊ ဒို႔ျမစ္ေတြဖက္၊ လက္ညႇိဳးညႊန္ကာ-
ျပည္သူတို႔အား၊ တို႔စကားျဖင့္၊ မီးထိုးျမႇင့္ရင္း
မင္းစိုးရာဇာ၊ အာဏာ႐ွင္ကို၊ မစင္ေလာက္ပင္
ထီမထင္ခဲ့။
မွတ္မိေသးစ
စြန္႔စြန္႔စားစား၊ ျမစ္လယ္သြားၿပီး၊
တို႔မ်ားတေတြ၊ ေရကိုပုတ္ၾက
လိႈင္းေတြထေသာ္၊ ထေသာလိႈင္းေတြ
ဒုန္းေလွေတြကို၊ ဘယ္လိုဟန္႔တား၊ ဆုတ္ဆိုင္းသြားေၾကာင္း၊
အားလံုးျပန္ေတြး၊ မွတ္မိေသးစ။
မွတ္စု။ ။ ခ်န္ယြန္႐ႊန္း ဆိုတာ ေတးသြားအလိုက္ရဲ႔ အမည္။ တိုက္႐ိုက္ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ "႐ွန္ဥယ်ာဥ္စမ္း"။ ဟန္မင္းဆက္ (၂၀၆ ဘီစီ-ေအဒီ ၂၂၀) ေနာက္ပိုင္း၊ ႐ွင္ေဆြ မင္းသမီးရဲ႔ ဥယ်ာဥ္ကို အစြဲျပဳအမည္ေပးထားတာ။ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဇူပံုသ႑ာန္နဲ႔ ေရးစပ္ထားတယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေတးသြားအလိုက္နဲ႔အညီ စပ္ထားတယ္ဆိုတာ ေဖာ္ျပရေလ့ ႐ွိတယ္။ ေ႐ွးေဟာင္း ႐ိုးရာ ကဗ်ာပံုစံတခုနဲ႔ အညီ စပ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေလာက္ပါ။ ေတးသြားအမည္က ကဗ်ာမွာ အထူးအနက္အဓိပၸါယ္မေဆာင္။ "ႏွင္း" ကဗ်ာမွာလဲ ဒီပံုစံပဲ သံုးထားတယ္။
ခ်န္႐ွားၿမိဳ႔ဟာ ဆီယန္ျမစ္အေ႐ွ႔ဘက္ကမ္းေပၚမွာ တည္႐ွိတယ္။ ဆီယန္ျမစ္ဟာ ေျမာက္ဖက္ကို စီးသြားၿပီး တုံ႔ယိန္ေရကန္ထဲ ၀င္တယ္။ လိေမၼာ္ကၽြန္းက ၿမိဳ႔အေေနာက္ဖက္မွာ။ အေနာက္ဖက္ရဲ႔ အေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ေတာင္စဥ္ေတာတန္း။
ေမာ္ဟာ ၁၉၁၃ နဲ႔ ၁၉၁၈ ၾကားမွာ၊ ခ်န္႐ွားၿမိဳ႔႐ွိ ဟူနန္ ပထမဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္း မွာ သင္ၾကားေနတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူဟာ သူ႔ေက်ာင္းေနဖက္ေတြနဲ႔ အတူ လိေမၼာ္ကၽြန္းကို သြားလည္ေလ့႐ွိတယ္။ တခါတေလ အဲဒီမွာ သူတို႔ ေရကူးေလ့႐ွိၾကတယ္။
၁၉၁၇ ခု။ ေမာ္ဟာ ျပည္သူ႔အဖြဲ႔သစ္ကို စည္း႐ံုးခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၁၈ ဧၿပီ ၁၈ မွာ စနစ္က်က် တည္ေထာင္ခဲ့တယ္။ အဖြဲ႔၀င္ေတြဟာ ေမာ္ေရးဆြဲတဲ့ အဓိဌာန္စာတမ္းကို အတည္ျပဳလက္ခံ ခဲ့တယ္။ အဲဒီ အဓိဌာန္ျပဳခ်က္မွာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြ ထားၾကမယ္။ အမ်ိဳးသားေရး အတြက္ လုပ္ေဆာင္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ ပါတယ္။ ေမ ၄ ရက္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးၿပီးေတာ့ အဖြဲ႔၀င္ ၇၀ နဲ႔ ၈၀ ၾကားေလာက္ထိ တိုးတက္လာခဲ့တယ္။
ေမာ္နဲ႔ လူငယ္တစုဟာ လက္႐ွိႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြကို ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ တိုးတက္တာကိုေထာက္ခံ၊ ဆုတ္ယုတ္တာကို တိုက္ခိုက္တဲ့ ေဆာင္ပါးေတြ ေရးၾကတယ္။ ဥပမာ ျပရရင္ ၁၉၁၅ စက္တင္ဘာလမွာ ယြမ္စစ္ခိုင္ဟာ သူ႔ကိုယ္သူ အင္ပိုင္ယာ အ႐ွင္ဧကရာဇ္ျဖစ္ေအာင္ လံုးပန္းေနဆဲကာလမွာ ဟူနန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္ဘုရင္ေတြ က ယြမ္ ကို ေထာက္ခံေနၾကၿပီး၊ ယြမ္ ကို ဆန္႔က်င္ေနသူဟူသမွ်ကို ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာ္ဟာ စာေစာင္ေလးတခု ေရးထုတ္ၿပီး ဘုရင္ဧကရာဇ္စနစ္ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ျခင္းကို ဆန္႔က်င္ခဲ့တယ္။ အဲဒီစာေစာင္ေလးဟာ အေတာ္အသင့္ ၾသဇာသက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ၁၉၁၉ မွာ စစ္ဘုရင္ ခ်န္ခ်င္းေယာင္ကို ဟူနန္က ေမာင္းထုတ္ေရး လူထုလႈပ္႐ွားမႈမွာ သူ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာ္ဟာ ပထမဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းသား မ်ားအေနနဲ႔လုပ္တဲ့ စစ္ဘုရင္ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ေရး မ်ိဳးခ်စ္လႈပ္႐ွားမႈတိုင္းကို ေခါင္းေဆာင္သူ၊ အဓိက စည္း႐ံုးသူ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ေမာ္ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဟူနန္ နယ္သူနယ္သားေတြနဲ႔ ပထမဆရာအတတ္သင္ ေက်ာင္းသားေတြပါ ေျမာက္ပိုင္း စစ္ဘုရင္ေတြ လက္ေအာက္မွာ ဘယ္လို ဒုကၡေတြ ခံစားၾကရတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိၾကတယ္။ ဟူနန္ျပည္နယ္ကို စစ္ဘုရင္ႀကီး သံုးေယာက္ဟာ တလွည့္စီ အုပ္စိုးၾကတယ္။ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ့တယ္။ ေမာ္နဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အေနနဲ႔ စစ္ဘုရင္ႀကီးေတြကို အလြန္ဘဲ ခါးခါးသီးသီး ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။
( "ပီကင္းမူေတြမွာ ဒီကဗ်ာေရးတဲ့ႏွစ္ကို ၁၉၂၅ လို႔ အစဥ္တစိုက္ ေဖာ္ျပလာခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်႐ုန္းခ်န္း ကေတာ့ ဒါမဟုတ္ႏိုင္။ အဲဒီႏွစ္ ေဆာင္းဦးရာသီမွာ ေမာ္ဟာ ခ်န္း႐ွားကို မေရာက္လို႔- တည္းျဖတ္ထားၿပီး သူ႔ ေအာက္စဖို႔ မူမွာ ၁၉၂၆ လို႔ သကၠရာဇ္ထိုးထားတယ္။" ဘာသာျပန္သူ)
CHANGSHA
--to the tune of Chin Yuan Chun
1925
Alone I stand in the autumn cold
On the tip of Orange Island,
The Hsiang flowing northward;
I see a thousand hills crimsoned through
By their serried woods deep-dyed,
And a hundred barges vying
Over crystal blue waters.
Eagles cleave the air,
Fish glide in the limpid deep;
Under freezing skies a million creatures contend in freedom.
Brooding over this immensity,
I ask, on this boundless land
Who rules over man's destiny?
I was here with a throng of companions,
Vivid yet those crowded months and years.
Young we were, schoolmates,
At life's full flowering;
Filled with student enthusiasm
Boldly we cast all restraints aside.
Pointing to our mountains and rivers,
Setting people afire with our words,
We counted the mighty no more than muck.
Remember still
How, venturing midstream, we struck the waters
And waves stayed the speeding boats?
Tuesday, April 7, 2009
ေအာက္ (၂) ခန္း
ေရးသူ-ေမာင္ေအး၀င္း
ဒီအေဆာင္ ဒီအခန္းကို အတိအက် ျပန္ေရာက္လာတာပဲ။ အစစ အရာရာ မိုးနဲ႔ေျမလို အကြာႀကီးကြာၿပီး အေျပာင္းႀကီးေျပာင္း သြားပါ ေရာလား။ သူနဲ႔ ကင္းကြာရတာ လ, မၾကာ လိုက္ဘူး။
ဘာလို႔ ေျပာင္းရတာလဲကိုေတာ့ မေရးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေျပာင္းအလဲမွာ အသစ္ေတြ႔ရတဲ့ လူေတြအထဲက သံေယာဇဥ္တြယ္သူေတြ အေၾကာင္းေတာ့ နည္းနည္းေရး လိုက္ဦးမယ္။
ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူ႔ကို ၃ ေဆာင္၊ ေအာက္ (၂) လို႔ ေခၚေနၾကၿပီ။ နဂိုက ၃ ေဆာင္၊ (၆) ခန္း ေလ။ ထြက္သြားတုန္းက အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ခုတင္ အလံုး (၃၀) ေလာက္နဲ႔ လူက ၁၅ ေယာက္ေလာက္ က်န္ရစ္ခဲ့တာ။ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ခုတင္ေတြလဲ တခုမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ လူတရာေက်ာ္ေလာက္ သံမံတလင္းေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တန္းစီၿပီး ပံုစံထိုင္လို႔။
ဟိုတုန္း ကေတာ့ ကိုယ္တို႔အခန္းမွာ ဗိုလ္မ႐ွိဘူး။ အားလံုး သူလိုကိုယ္လို အတူတူခ်ည္းပဲ။ ခုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ လူနဲ႔ဘာနဲ႔။ အခန္းလူႀကီးတဲ့။ တေယာက္က ကိုလိႈင္ၾကဴ၊ တေယာက္က ခ်ီး-ျမင့္သိန္းတဲ့။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးကေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္႐ွည္က် ထားတဲ့ ေသမထူး၊ ေနမထူးဆိုတဲ့ တကဲ့ေသရဲ သတ္ရဲေတြ။ ဒါ့ေႀကာင့္လဲ အာဏာပိုင္ေတြက အေသအခ်ာေ႐ြးၿပီး လႊတ္လိုက္တာေနမွာ။
ကိုယ့္အတြက္ အိပ္စရာ ေက်ာတခင္းစာ ခ်ေပးတဲ့ ေနရာက မိလႅာေခ်ာင္နား။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႔ ယုတ္မာညစ္ပတ္တာကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ သူတို႔က ကိုမ်ိဳးတင့္ (ကြန္ျမဴနစ္) ဆို အေသေၾကာက္၊ အေသမုန္း။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေခြးတိုက္က ေခၚလာၿပီး အခန္းထဲ ထည့္ေတာ့ မိလႅာေခ်ာင္မွာ သိပ္ဖို႔ အခန္းလူႀကီးကို အေသအခ်ာမွာတာ။ ဒီအခန္းကို သံုးေယာက္သြင္းတာ ဟန္႐ွင္၀င္း (ယခု-ေ႐ွ႔ေန) နဲ႔ ထြန္းသန္း (ေဆးတကၠသိုလ္ ၂၊ ေမာ္လၿမိဳင္) တို႔ကို အခန္းရဲ႔ ခါးလည္ေလာက္မွာ ေနရာေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုမွ မိလႅာေခ်ာင္နားပို႔ထားတာ။
အခန္းလူႀကီး လိႈင္ၾကဴက တိုးတိုး ေတာင္းပန္႐ွာပါတယ္။ ၃ -၄ ရက္ေတာ့ သည္းခံ လိုက္ပါ။ သူတို႔က ထားခိုင္းလို႔ပါ။ ျပန္ေ႐ႊ႔ေပးပါမယ္တဲ့။ တကယ္လဲ ၃ -၄ ရက္ေနေတာ့၊ ေအာင္ကိုကို (ပညာေရးတကၠသိုလ္) နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္၊ ေခါင္းရင္းဘက္ကို ေျပာင္းေပးတယ္။
အခန္းကို စေရာက္ကတည္းက အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ရာေထာင္အေရအတြက္ကို ကိုယ္တို႔ လူစုေတြနဲ႔ စကားမေျပာဖို႔၊ အေရာမ၀င္ဖို႔ ေက်ညာခ်ိမ္းေျခာက္ထားတာ။ ေျပာရင္ ေသၿပီသာ မွတ္တဲ့။ ေျပာေပမဲ႔ မေသတဲ့ လူေတြလဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒီလူေတြကို ေျပာျပမယ္။
ကိုယ့္အိပ္ရာေဘးမွာ က်တဲ့လူကေတာ့ ဒီစည္းကမ္းကိုမႈပံု မေပၚဘူး။ သူ႔ေဘး ေရာက္ လာတာနဲ႔ ဒူးယားေဆးလိပ္ ထုတ္တည္ၿပီး မိတ္ေဆြဖြဲ႔ေတာ့တာ။ သူက အခန္းလူႀကီးေတြ ကို မမႈတာကလဲ အေၾကာင္း႐ွိတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာ၊ အခန္းလူႀကီးေတြက သူ႔အစားေတြကို မွီခိုစားေသာက္ေနရတာကိုး။ သူက အထူးဖိုရဲ႔ ဖိုေခါင္း။ အထူးဖိုဆိုတာ ေထာင္ထဲမွာ အထူးစပါယ္႐ွယ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလို ေနရတဲ့ အလံနီပါတီက သခင္စိုးတို႔၊ ေလာ္စစ္ဟန္တို႔၊ မဆလပါတီဗဟိုက ေထာင္ခ်ခံ ထားရတဲ့ လူေတြ စားဖို႔ ခ်က္ေပးရတဲ့ ဖို။ အာဏာပိုင္ေတြ အႀကီးအကဲေတြ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ လုပ္ေပးရတဲ့ ဖိုရဲ႔ အႀကီးအကဲ။ အေရးႀကီးရင္ ႀကီးသလို သူ႔ကို အေဆာင္ပိတ္ၿပီးတာေတာင္ ဖြင့္ၿပီး လာေခၚရတာ။ သူမ်ား အေဆာင္ပိတ္ၿပီးတာေတာင္ ျပန္မလာေသးရင္ အခန္းလူႀကီးေတြ သြားရည္တျမားျမားနဲ႔ ေစာင့္ေနၾကၿပီ။ ျပန္သယ္ဆရာႀကီး ျပန္လာရင္ သယ္လာမယ့္ အထူးဖိုက စားဖြယ္ ထမင္း၊ ဟင္းကို ညလည္စားဖို႔ ေစာင့္ေနၿပီ။
သူ႔ေဘးမွာေနရာခ်ေတာ့ ကိုယ့္ကို သူက စေမးတယ္။ မင္းဘယ္မွာေနလဲတဲ့။ မဂိုလမ္းမွာ လို႔ေျပာေတာ့ သူက ၀မ္းသာအားရ ငါက ၂၇ လမ္းမွာေနတာ။ ပန္းဘဲတန္း သားေတြ လာေတြ႔ေနၿပီတဲ့။ ေနရာကို ေျပာၾကေတာ့ 'ဟ... မင္းအကိုက ငါတို႔မိသားစုဆရာ၀န္ ပဲ၊ ဖ်ားရင္နာရင္ သူ႔ဆီပဲ သြားရတာ'
သူ႔နာမည္ ကိုတင္၀င္း။ မ်က္မွန္တင္၀င္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ အျပင္မွာတုန္းက ကိုယ္ပိုင္ မ်က္မွန္ဆိုင္နဲ႔ မ်က္မွန္အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္တာ။ တခ်ိန္မွာ အစိုးရရဲ႔ မ်က္မွန္ဆိုင္ႀကီးက မ်က္မွန္ေတြကို တာ၀န္႐ွိသူေတြက ေမွာင္ခိုေရာင္းထုတ္တယ္။ အဲဒီလူေတြကို စ-သံုးလံုးက ဖမ္းေတာ့ အျပင္က မ်က္မွန္ဆိုင္ေတြမက,ဘူး၊ မ်က္စိစမ္းတဲ့ လူေတြပါ အဖမ္းခံရတာ။
မဆလ၊ တေခတ္မွာေတာ့ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္ ကိုယ့္စီးပြါးေရး ကိုယ္လုပ္ ေပမယ့္ ဥပေဒက သူတို႔လက္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ အထူးခံု႐ံုး ဆိုတာကလဲ ေ႐ွ႔ေနနဲ႔ ဘာနဲ႔ ေလွ်ာက္လဲခြင့္မ႐ွိဘူး။ အသင့္႐ိုက္လာတဲ့ စာ႐ြက္ေပၚက စီရင္ခ်က္ကို စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြက ဖတ္ျပလိုက္တာ။ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ မ်က္မွန္ပညာ႐ွင္ေတြ၊ တတ္ကၽြမ္းသူေတြကို ေထာင္ထဲက မ်က္မွန္အလုပ္႐ံုမွာ ျပန္ခိုင္းတယ္။
ကိုတင္၀င္းက ည ည ဆို ဖိုထဲက ျပန္လာရင္ ပုံးတလံုးနဲ႔ သူကိုယ္တိုင္ စပါယ္႐ွယ္ ႏွပ္ထားတဲ့ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း တပံုး အျမဲယူလာတယ္။ သူ႔ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္းက အခန္းလူႀကီး လိႈင္ၾကဴ အသည္းစြဲ။ ဘိန္းစားႀကိဳက္ ခါးခါးက်က်။ တပံုးမကုန္မခ်င္းကို ခြက္နဲ႔ တခြက္ၿပီး တခြက္ လာေတာင္းေနေရာ။ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္းထည့္တဲ့ ပံုးက နဂို ဘာပံုးလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ေတာ့တဲ့ သံပံုး။ ပံုးအျပင္က ထင္းမီးေၾကာင့္ မိႈင္းစြဲ၊ မဲတူး ေနသလို၊ အတြင္းကလဲ လက္ဘက္ဆီဂ်ိဳးတက္လို႔ မဲေျပာင္ေနၿပီ။
မွတ္မွတ္ရရ တေန႔မွာ ကိုတင္၀င္းက သူ႔ဖို ထဲကေန ၀က္နံ႐ိုးဟင္းဆီျပန္ ခြက္ႀကီးနဲ႔ တခြက္ ယူလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက မြတ္စလင္၊ ၀က္သားစားတာမဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္နဲ႔ တင္ေမာင္ေဌး (ငွက္ႀကီး- ယခု အေမရိက) စားဖို႔တဲ့။ လိႈင္ၾကဴတို႔အတြက္ေတာင္ မပါဘူး။ ေမာင္ေဌးနဲ႔ သူက တနယ္ထဲသား၊ ေမာင္ေဌးက ကြမ္းျခံကုန္း၊ သူက ေတာ္ခရမ္း။
ေနာက္တေယာက္က ဘီးစိပ္ လို႔ အေခၚခံရတဲ့ ဦးေအာင္ေဌး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က လိႈင္ၾကဴတို႔ ေျပာင္းေပးလို႔ ေခါင္းရင္းဘက္ ေရာက္ေနၿပီ။ မအိပ္ခင္မွာ ကိုတင္၀င္း လက္ဘက္ရည္နဲ႔ လိႈင္ၾကဴရယ္၊ ခ်ီး-ျမင့္သိန္းရယ္၊ ကိုတင္၀င္းရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ကတ၀ိုင္း။ ကပ္လ်က္မွာ ဗလႀကီးတင္ျမတ္တို႔က တ၀ိုင္း စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ ေလေတြ ေဖာေနၾကတယ္။ ဗလႀကီးတင္ျမတ္တို႔၀ိုင္းမွာ လူတေယာက္က ေမးေနသံ က်ေနာ္ၾကားလိုက္တယ္။ ငါ့မိတ္ေဆြ ရဲ႔ သမက္တေယာက္ ေက်ာင္းသားထဲကပဲ၊ ေထာင္ထဲမွာ႐ွိတယ္ၾကားလို႔ ငါ႐ွာ ေနတာ။ သူ႔နာမည္ ေအး၀င္းတဲ့။ စက္မႈတကၠသိုလ္ကလို႔ေျပာတယ္။ တင္ျမတ္ႀကီးက ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါ ခင္ဗ်ားေနာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အေကာင္ပဲတဲ့။ ဘီးစိပ္က သူ႐ွာေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို ေတြ႔လို႔ ၀မ္းသာသြားတယ္။
ဘီးစိပ္ဟာ ေထာင္စာတိုက္မွာလုပ္တယ္။ တေထာင္လံုးကို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ။ အခန္းလူႀကီးလဲ သူဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ဘာယာလဲ သူမမႈဘူး။ သူနဲ႔က်ေနာ္ ေတြ႔ၿပီးသြားေတာ့ မနက္ဆို ေထာင္ဖြင့္တာနဲ႔ ဖိုထဲကို သူေရာက္သြားၿပီ။ သူျပန္လာရင္ ကိုတင္၀င္းတို႔ ဖိုက ထမင္းေၾကာ္ကို ခ်ိဳင့္ကေလးနဲ႔ တခ်ိဳင့္ ဆြဲလာတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ မနက္စာ စားၾကတယ္။ ပီးမွ သူ႔အလုပ္႐ွိရာကို သူသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လြတ္မယ့္ မနက္မွာ ေတာင္၊ သူက ခ်ိဳင့္ပံုးဆြဲၿပီး ထမင္းေၾကာ္ယူဖို႔ အထြက္၊ ထမင္းေၾကာ္ မပါပဲ အေမာတေကာနဲ႔ ျပန္ေျပးလာတယ္။ ဖိုႀကီးကို သူအသြားမွာ မိန္းေဂ်းမွာ ေထာင္မွဴးႀကီးေတြ၊ ေထာင္ပိုင္ႀကီး ေတြတင္မကဘူး၊ အျပင္က အပြင့္ႀကီးႀကီးေတြလဲ ပါတယ္။ ႐ႈပ္႐ွက္ခတ္ေနတာပဲတဲ့။ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ ဆိုၿပီးလာေျပာတယ္။ အဲဒါေျပာၿပီးမွ ထမင္းေၾကာ္ကို ျပန္သြားယူတာ။ ထမင္းေၾကာ္စားၿပီး သူထြက္သြားၿပီး၊ ထူးရင္လာေျပာမယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္။
ကိုလွေဌး (အညာတမာ)တို႔ လြတ္ေတာ့လဲ သူ အဲဒီအေဆာင္ကို ေရာက္သြားတယ္။ လြတ္သြားတဲ့ လူေတြဆီက ဘာယူထားရမလဲ သူသြားၾကည့္တာတဲ့။ အညာတမာကို သူေျပာတယ္၊ ေဟ့ေကာင္- ေအး၀င္း ေမြ႔ယာက ပါးပါးေလး၊ မင္းေမြ႔ယာႀကီး ေအး၀င္းကို ေပးခဲ့လိုက္ဆိုၿပီး သူဆြဲလာခဲ့တယ္။
ဘီးစိပ္အမႈလဲ မဆလမႈပဲ။ မိတၳီလာ ဘီးအီးတပ္ထဲက စစ္ေမာ္ေတာ္ကား အပ်က္ ေတြကို ေလလံပစ္တာ။ ဘီးစိပ္က ေလလံပစ္ကားေတြကို ျပင္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတဲ့သူ။ ဟိုလူေတြက ဘီးစိပ္ဆီက ပိုက္ဆံယူၿပီး ေလလံကို ဘီးစိပ္တို႔ ရေအာင္လုပ္ေပးတာ။ အဲဒါနဲ႔ ေထာင္က်ေရာ။
ဘီးစိတ္ေျပာေနက် စကားတခု၊ ခုထိမွတ္မိပီး သံုးေနရတာ ႐ွိတယ္။ က်ေနာ္က ေထာင္၀င္စာလာတဲ့ေန႔ဆို အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တာေတြ ဟိုလူ႔ထုတ္ေကၽြး၊ ဒီလူ႔ထုတ္ေကၽြး၊ ဟိုလူလာေတာင္းရင္ ေပး၊ ဒီလူလာေတာင္းရင္ ေပးနဲ႔ လုပ္တတ္ေတာ့ အဲဒါကို သူၾကည့္လို႔ မရဘူး။ အထုတ္ကို လာပိတ္တယ္၊ ပါးစပ္ကလဲ ေျပာေသးတယ္ "မင္း ကတို႔ဆိပ္ မိႈ႔အိပ္ ဖြင့္ေနတာ" တဲ့။
အျပင္ေရာက္ၿပီးမွ ဘီးစိပ္နဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ၃- ၄ ခါ ဆံုေသးတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို ေတြ႔ရင္ သူ၀ိုင္းက ထလာၿပီး ႏႈတ္ဆက္စကား လာေျပာတဲ့အျပင္ ေငြ႐ွင္းတဲ့ ေကာင္တာမွာလဲ သူသြားေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္၀ုိင္းကို သူေပးမယ္၊ က်ေနာ့္ဆီက မယူဖို႔။ သူနဲ႔ဆံုတိုင္း သူဒီလိုခ်ည္းပဲ၊ ကိုယ္မေပးရေတာ့ဘူး။ ခုေတာ့ ဘီးစိပ္လည္း ဆံုး႐ွာပါၿပီ။
ေမာင္ေအး၀င္း။
ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉။
ဘာလို႔ ေျပာင္းရတာလဲကိုေတာ့ မေရးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေျပာင္းအလဲမွာ အသစ္ေတြ႔ရတဲ့ လူေတြအထဲက သံေယာဇဥ္တြယ္သူေတြ အေၾကာင္းေတာ့ နည္းနည္းေရး လိုက္ဦးမယ္။
ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူ႔ကို ၃ ေဆာင္၊ ေအာက္ (၂) လို႔ ေခၚေနၾကၿပီ။ နဂိုက ၃ ေဆာင္၊ (၆) ခန္း ေလ။ ထြက္သြားတုန္းက အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ခုတင္ အလံုး (၃၀) ေလာက္နဲ႔ လူက ၁၅ ေယာက္ေလာက္ က်န္ရစ္ခဲ့တာ။ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ခုတင္ေတြလဲ တခုမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ လူတရာေက်ာ္ေလာက္ သံမံတလင္းေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တန္းစီၿပီး ပံုစံထိုင္လို႔။
ဟိုတုန္း ကေတာ့ ကိုယ္တို႔အခန္းမွာ ဗိုလ္မ႐ွိဘူး။ အားလံုး သူလိုကိုယ္လို အတူတူခ်ည္းပဲ။ ခုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ လူနဲ႔ဘာနဲ႔။ အခန္းလူႀကီးတဲ့။ တေယာက္က ကိုလိႈင္ၾကဴ၊ တေယာက္က ခ်ီး-ျမင့္သိန္းတဲ့။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးကေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္႐ွည္က် ထားတဲ့ ေသမထူး၊ ေနမထူးဆိုတဲ့ တကဲ့ေသရဲ သတ္ရဲေတြ။ ဒါ့ေႀကာင့္လဲ အာဏာပိုင္ေတြက အေသအခ်ာေ႐ြးၿပီး လႊတ္လိုက္တာေနမွာ။
ကိုယ့္အတြက္ အိပ္စရာ ေက်ာတခင္းစာ ခ်ေပးတဲ့ ေနရာက မိလႅာေခ်ာင္နား။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႔ ယုတ္မာညစ္ပတ္တာကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ သူတို႔က ကိုမ်ိဳးတင့္ (ကြန္ျမဴနစ္) ဆို အေသေၾကာက္၊ အေသမုန္း။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေခြးတိုက္က ေခၚလာၿပီး အခန္းထဲ ထည့္ေတာ့ မိလႅာေခ်ာင္မွာ သိပ္ဖို႔ အခန္းလူႀကီးကို အေသအခ်ာမွာတာ။ ဒီအခန္းကို သံုးေယာက္သြင္းတာ ဟန္႐ွင္၀င္း (ယခု-ေ႐ွ႔ေန) နဲ႔ ထြန္းသန္း (ေဆးတကၠသိုလ္ ၂၊ ေမာ္လၿမိဳင္) တို႔ကို အခန္းရဲ႔ ခါးလည္ေလာက္မွာ ေနရာေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုမွ မိလႅာေခ်ာင္နားပို႔ထားတာ။
အခန္းလူႀကီး လိႈင္ၾကဴက တိုးတိုး ေတာင္းပန္႐ွာပါတယ္။ ၃ -၄ ရက္ေတာ့ သည္းခံ လိုက္ပါ။ သူတို႔က ထားခိုင္းလို႔ပါ။ ျပန္ေ႐ႊ႔ေပးပါမယ္တဲ့။ တကယ္လဲ ၃ -၄ ရက္ေနေတာ့၊ ေအာင္ကိုကို (ပညာေရးတကၠသိုလ္) နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္၊ ေခါင္းရင္းဘက္ကို ေျပာင္းေပးတယ္။
အခန္းကို စေရာက္ကတည္းက အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ရာေထာင္အေရအတြက္ကို ကိုယ္တို႔ လူစုေတြနဲ႔ စကားမေျပာဖို႔၊ အေရာမ၀င္ဖို႔ ေက်ညာခ်ိမ္းေျခာက္ထားတာ။ ေျပာရင္ ေသၿပီသာ မွတ္တဲ့။ ေျပာေပမဲ႔ မေသတဲ့ လူေတြလဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒီလူေတြကို ေျပာျပမယ္။
ကိုယ့္အိပ္ရာေဘးမွာ က်တဲ့လူကေတာ့ ဒီစည္းကမ္းကိုမႈပံု မေပၚဘူး။ သူ႔ေဘး ေရာက္ လာတာနဲ႔ ဒူးယားေဆးလိပ္ ထုတ္တည္ၿပီး မိတ္ေဆြဖြဲ႔ေတာ့တာ။ သူက အခန္းလူႀကီးေတြ ကို မမႈတာကလဲ အေၾကာင္း႐ွိတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာ၊ အခန္းလူႀကီးေတြက သူ႔အစားေတြကို မွီခိုစားေသာက္ေနရတာကိုး။ သူက အထူးဖိုရဲ႔ ဖိုေခါင္း။ အထူးဖိုဆိုတာ ေထာင္ထဲမွာ အထူးစပါယ္႐ွယ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလို ေနရတဲ့ အလံနီပါတီက သခင္စိုးတို႔၊ ေလာ္စစ္ဟန္တို႔၊ မဆလပါတီဗဟိုက ေထာင္ခ်ခံ ထားရတဲ့ လူေတြ စားဖို႔ ခ်က္ေပးရတဲ့ ဖို။ အာဏာပိုင္ေတြ အႀကီးအကဲေတြ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ လုပ္ေပးရတဲ့ ဖိုရဲ႔ အႀကီးအကဲ။ အေရးႀကီးရင္ ႀကီးသလို သူ႔ကို အေဆာင္ပိတ္ၿပီးတာေတာင္ ဖြင့္ၿပီး လာေခၚရတာ။ သူမ်ား အေဆာင္ပိတ္ၿပီးတာေတာင္ ျပန္မလာေသးရင္ အခန္းလူႀကီးေတြ သြားရည္တျမားျမားနဲ႔ ေစာင့္ေနၾကၿပီ။ ျပန္သယ္ဆရာႀကီး ျပန္လာရင္ သယ္လာမယ့္ အထူးဖိုက စားဖြယ္ ထမင္း၊ ဟင္းကို ညလည္စားဖို႔ ေစာင့္ေနၿပီ။
သူ႔ေဘးမွာေနရာခ်ေတာ့ ကိုယ့္ကို သူက စေမးတယ္။ မင္းဘယ္မွာေနလဲတဲ့။ မဂိုလမ္းမွာ လို႔ေျပာေတာ့ သူက ၀မ္းသာအားရ ငါက ၂၇ လမ္းမွာေနတာ။ ပန္းဘဲတန္း သားေတြ လာေတြ႔ေနၿပီတဲ့။ ေနရာကို ေျပာၾကေတာ့ 'ဟ... မင္းအကိုက ငါတို႔မိသားစုဆရာ၀န္ ပဲ၊ ဖ်ားရင္နာရင္ သူ႔ဆီပဲ သြားရတာ'
သူ႔နာမည္ ကိုတင္၀င္း။ မ်က္မွန္တင္၀င္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ အျပင္မွာတုန္းက ကိုယ္ပိုင္ မ်က္မွန္ဆိုင္နဲ႔ မ်က္မွန္အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္တာ။ တခ်ိန္မွာ အစိုးရရဲ႔ မ်က္မွန္ဆိုင္ႀကီးက မ်က္မွန္ေတြကို တာ၀န္႐ွိသူေတြက ေမွာင္ခိုေရာင္းထုတ္တယ္။ အဲဒီလူေတြကို စ-သံုးလံုးက ဖမ္းေတာ့ အျပင္က မ်က္မွန္ဆိုင္ေတြမက,ဘူး၊ မ်က္စိစမ္းတဲ့ လူေတြပါ အဖမ္းခံရတာ။
မဆလ၊ တေခတ္မွာေတာ့ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္ ကိုယ့္စီးပြါးေရး ကိုယ္လုပ္ ေပမယ့္ ဥပေဒက သူတို႔လက္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ အထူးခံု႐ံုး ဆိုတာကလဲ ေ႐ွ႔ေနနဲ႔ ဘာနဲ႔ ေလွ်ာက္လဲခြင့္မ႐ွိဘူး။ အသင့္႐ိုက္လာတဲ့ စာ႐ြက္ေပၚက စီရင္ခ်က္ကို စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြက ဖတ္ျပလိုက္တာ။ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ မ်က္မွန္ပညာ႐ွင္ေတြ၊ တတ္ကၽြမ္းသူေတြကို ေထာင္ထဲက မ်က္မွန္အလုပ္႐ံုမွာ ျပန္ခိုင္းတယ္။
ကိုတင္၀င္းက ည ည ဆို ဖိုထဲက ျပန္လာရင္ ပုံးတလံုးနဲ႔ သူကိုယ္တိုင္ စပါယ္႐ွယ္ ႏွပ္ထားတဲ့ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း တပံုး အျမဲယူလာတယ္။ သူ႔ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္းက အခန္းလူႀကီး လိႈင္ၾကဴ အသည္းစြဲ။ ဘိန္းစားႀကိဳက္ ခါးခါးက်က်။ တပံုးမကုန္မခ်င္းကို ခြက္နဲ႔ တခြက္ၿပီး တခြက္ လာေတာင္းေနေရာ။ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္းထည့္တဲ့ ပံုးက နဂို ဘာပံုးလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ေတာ့တဲ့ သံပံုး။ ပံုးအျပင္က ထင္းမီးေၾကာင့္ မိႈင္းစြဲ၊ မဲတူး ေနသလို၊ အတြင္းကလဲ လက္ဘက္ဆီဂ်ိဳးတက္လို႔ မဲေျပာင္ေနၿပီ။
မွတ္မွတ္ရရ တေန႔မွာ ကိုတင္၀င္းက သူ႔ဖို ထဲကေန ၀က္နံ႐ိုးဟင္းဆီျပန္ ခြက္ႀကီးနဲ႔ တခြက္ ယူလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက မြတ္စလင္၊ ၀က္သားစားတာမဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္နဲ႔ တင္ေမာင္ေဌး (ငွက္ႀကီး- ယခု အေမရိက) စားဖို႔တဲ့။ လိႈင္ၾကဴတို႔အတြက္ေတာင္ မပါဘူး။ ေမာင္ေဌးနဲ႔ သူက တနယ္ထဲသား၊ ေမာင္ေဌးက ကြမ္းျခံကုန္း၊ သူက ေတာ္ခရမ္း။
ေနာက္တေယာက္က ဘီးစိပ္ လို႔ အေခၚခံရတဲ့ ဦးေအာင္ေဌး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က လိႈင္ၾကဴတို႔ ေျပာင္းေပးလို႔ ေခါင္းရင္းဘက္ ေရာက္ေနၿပီ။ မအိပ္ခင္မွာ ကိုတင္၀င္း လက္ဘက္ရည္နဲ႔ လိႈင္ၾကဴရယ္၊ ခ်ီး-ျမင့္သိန္းရယ္၊ ကိုတင္၀င္းရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ကတ၀ိုင္း။ ကပ္လ်က္မွာ ဗလႀကီးတင္ျမတ္တို႔က တ၀ိုင္း စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ ေလေတြ ေဖာေနၾကတယ္။ ဗလႀကီးတင္ျမတ္တို႔၀ိုင္းမွာ လူတေယာက္က ေမးေနသံ က်ေနာ္ၾကားလိုက္တယ္။ ငါ့မိတ္ေဆြ ရဲ႔ သမက္တေယာက္ ေက်ာင္းသားထဲကပဲ၊ ေထာင္ထဲမွာ႐ွိတယ္ၾကားလို႔ ငါ႐ွာ ေနတာ။ သူ႔နာမည္ ေအး၀င္းတဲ့။ စက္မႈတကၠသိုလ္ကလို႔ေျပာတယ္။ တင္ျမတ္ႀကီးက ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါ ခင္ဗ်ားေနာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အေကာင္ပဲတဲ့။ ဘီးစိပ္က သူ႐ွာေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို ေတြ႔လို႔ ၀မ္းသာသြားတယ္။
ဘီးစိပ္ဟာ ေထာင္စာတိုက္မွာလုပ္တယ္။ တေထာင္လံုးကို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ။ အခန္းလူႀကီးလဲ သူဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ဘာယာလဲ သူမမႈဘူး။ သူနဲ႔က်ေနာ္ ေတြ႔ၿပီးသြားေတာ့ မနက္ဆို ေထာင္ဖြင့္တာနဲ႔ ဖိုထဲကို သူေရာက္သြားၿပီ။ သူျပန္လာရင္ ကိုတင္၀င္းတို႔ ဖိုက ထမင္းေၾကာ္ကို ခ်ိဳင့္ကေလးနဲ႔ တခ်ိဳင့္ ဆြဲလာတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ မနက္စာ စားၾကတယ္။ ပီးမွ သူ႔အလုပ္႐ွိရာကို သူသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လြတ္မယ့္ မနက္မွာ ေတာင္၊ သူက ခ်ိဳင့္ပံုးဆြဲၿပီး ထမင္းေၾကာ္ယူဖို႔ အထြက္၊ ထမင္းေၾကာ္ မပါပဲ အေမာတေကာနဲ႔ ျပန္ေျပးလာတယ္။ ဖိုႀကီးကို သူအသြားမွာ မိန္းေဂ်းမွာ ေထာင္မွဴးႀကီးေတြ၊ ေထာင္ပိုင္ႀကီး ေတြတင္မကဘူး၊ အျပင္က အပြင့္ႀကီးႀကီးေတြလဲ ပါတယ္။ ႐ႈပ္႐ွက္ခတ္ေနတာပဲတဲ့။ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ ဆိုၿပီးလာေျပာတယ္။ အဲဒါေျပာၿပီးမွ ထမင္းေၾကာ္ကို ျပန္သြားယူတာ။ ထမင္းေၾကာ္စားၿပီး သူထြက္သြားၿပီး၊ ထူးရင္လာေျပာမယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္။
ကိုလွေဌး (အညာတမာ)တို႔ လြတ္ေတာ့လဲ သူ အဲဒီအေဆာင္ကို ေရာက္သြားတယ္။ လြတ္သြားတဲ့ လူေတြဆီက ဘာယူထားရမလဲ သူသြားၾကည့္တာတဲ့။ အညာတမာကို သူေျပာတယ္၊ ေဟ့ေကာင္- ေအး၀င္း ေမြ႔ယာက ပါးပါးေလး၊ မင္းေမြ႔ယာႀကီး ေအး၀င္းကို ေပးခဲ့လိုက္ဆိုၿပီး သူဆြဲလာခဲ့တယ္။
ဘီးစိပ္အမႈလဲ မဆလမႈပဲ။ မိတၳီလာ ဘီးအီးတပ္ထဲက စစ္ေမာ္ေတာ္ကား အပ်က္ ေတြကို ေလလံပစ္တာ။ ဘီးစိပ္က ေလလံပစ္ကားေတြကို ျပင္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတဲ့သူ။ ဟိုလူေတြက ဘီးစိပ္ဆီက ပိုက္ဆံယူၿပီး ေလလံကို ဘီးစိပ္တို႔ ရေအာင္လုပ္ေပးတာ။ အဲဒါနဲ႔ ေထာင္က်ေရာ။
ဘီးစိတ္ေျပာေနက် စကားတခု၊ ခုထိမွတ္မိပီး သံုးေနရတာ ႐ွိတယ္။ က်ေနာ္က ေထာင္၀င္စာလာတဲ့ေန႔ဆို အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တာေတြ ဟိုလူ႔ထုတ္ေကၽြး၊ ဒီလူ႔ထုတ္ေကၽြး၊ ဟိုလူလာေတာင္းရင္ ေပး၊ ဒီလူလာေတာင္းရင္ ေပးနဲ႔ လုပ္တတ္ေတာ့ အဲဒါကို သူၾကည့္လို႔ မရဘူး။ အထုတ္ကို လာပိတ္တယ္၊ ပါးစပ္ကလဲ ေျပာေသးတယ္ "မင္း ကတို႔ဆိပ္ မိႈ႔အိပ္ ဖြင့္ေနတာ" တဲ့။
အျပင္ေရာက္ၿပီးမွ ဘီးစိပ္နဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ၃- ၄ ခါ ဆံုေသးတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို ေတြ႔ရင္ သူ၀ိုင္းက ထလာၿပီး ႏႈတ္ဆက္စကား လာေျပာတဲ့အျပင္ ေငြ႐ွင္းတဲ့ ေကာင္တာမွာလဲ သူသြားေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္၀ုိင္းကို သူေပးမယ္၊ က်ေနာ့္ဆီက မယူဖို႔။ သူနဲ႔ဆံုတိုင္း သူဒီလိုခ်ည္းပဲ၊ ကိုယ္မေပးရေတာ့ဘူး။ ခုေတာ့ ဘီးစိပ္လည္း ဆံုး႐ွာပါၿပီ။
ေမာင္ေအး၀င္း။
ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉။
Subscribe to:
Posts (Atom)