လူထုဦးလွ ရာျပည့္ (၁၉၁၀-၂၀၁၀)

ဒီစာကို Select ေပးၿပီးေရးပါ...

Summary

Rest of your post

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

မီဒီယာနဲ႔ဂ်င္ဒါ (ဒုတိယပိုင္း)ေရးသူ- ဂ်ဴး

ေ႐ွးေခတ္က ေယဘူယ် မိန္းမတို႔သည္ စာမတတ္တာမ်ားသျဖင့္ လက္ေရးကလည္း မလွဘူးဟု အဆို႐ွိသည္။ ေမ႐ွင္၏ ပ်ိဳ႔မွာတမ္း သီခ်င္းတြင္ မိန္းကေလးလက္ေရးသီရင္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ဟု ေဖာ္ျပထားသျဖင့္ ကၽြန္မ က႐ုဏာ သက္မိရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာပင္ ေ႐ွးေခတ္က အမ်ိဳးသမီးကဗ်ာဆရာမေတြထဲမွာ အလြန္နာမည္ေက်ာ္ၾကားသူေတြ ႐ွိခဲ့သည္။ ကၽြန္မႏွစ္သက္သျဖင့္ ခဏခဏ ႐ြတ္မိေသာ ကဗ်ာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးစာဆိုေတာ္ေတြ၏ လက္ရာျဖစ္သည္။


ေတာင္ငူေခတ္ စာေပအေရးအသား လက္ရာမဟုတ္သျဖင့္ ဓါတုကလ်ာ ေရးတာမဟုတ္ႏိုင္ဘူးဟု စာေပပညာ႐ွင္မ်ား သံသယ ႐ွိၾကရေသာ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ကၽြန္မ ယခုတိုင္ ခဏခဏ ႐ြတ္ဆိုေနမိဆဲ ျဖစ္၏။ မဟာေစတီ အစခ်ီသည့္ ပိုဒ္စံုရတု ျဖစ္သည္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အလြမ္းကို ႏွစ္သက္ေသာ ကၽြန္မသည္ ထိုကဗ်ာ၏ အခ်ပိုဒ္ကို ႏွလံုးသားျဖင့္ ခံစားႏိုင္ခဲ့သည္။ ကလ်ာေ႐ႊညီ၊ နန္းေကသီတို႔၊ ဦးခ်ီလက္စံု၊ ႐ွိပဒံုျဖင့္၊ ခိုလႈံဖ်ဖ်၊ ခစားၾက၍၊ ဂီတသံေအး၊ ၿငိမ့္ေလးညင္းသြဲ႔၊ နန္းဟန္ဖြဲ႔လ်က္၊ ကႏြဲ႔ကလ်၊ ေျဖေဖ်ာ္ၾကလည္း၊ ေသာကကိန္းေအာင္း၊ ပူလက္ေဟာင္းေၾကာင့္၊ ေပ်ာ္ေၾကာင္းမျမင္၊ ပူေႂကြးတင္လ်က္၊ မ႐ႊင္လ်က္ႏွင့္၊ ႐ႊင္ေယာင္က်င့္သည္၊ ခုျဖင့္ေျဖခက္သည္တကား... တဲ့။ မိန္းမသား၏ အပူေသာကကို ဖြင့္ထုတ္ေဖာ္ျပသည့္ ေနရာတြင္ စကားလံုးေတြ ေျပာင္ေျမာက္လွပါသည္။
ေနာက္ၿပီး အိုင္ခ်င္းေတြကို ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ စာအုပ္ေတြ ေက်းဇူးျဖင့္ ျမည္းစမ္းခြင့္ ရရာမွ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းစြာ ႐ွာေဖြ ဖတ္႐ႈမိသည္။ ေတာင္တြင္း႐ွင္ၿငိမ္းမယ္၏ ေရလိုခန္းေျခာက္ပါေစသား ဆိုသည့္ စာသားပါ၀င္သည့္ အိုင္ခ်င္းကို ၀တၳဳေတြထဲမွာ ကိုးကားၾကတာကို ခဏခဏဖတ္ရၿပီး ဖတ္ရသည့္တိုင္လည္း ရင္မွာ နင့္ရသည္။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္သူေရးသည္ဟု ကၽြန္မမမွတ္မိေတာ့ေသာ ဘီလူးေမာင့္ေၾကာင့္ေစာင့္ ေတာ့တယ္ အိုင္ခ်င္းတခု ႐ွိေသးသည္။ ထိုအိုင္ခ်င္းမ်ားသည္ ထိုေခတ္က မိန္းကေလးတို႔၏ လူမႈဘ၀အေျခအေန ႏွင့္ စိတ္ခံစားမႈကို ေလ့လာခြင့္ရသည္။
မီဒီယာဖန္တီးသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားထဲတြင္ ျပဇာတ္ေရးဆရာမေတြ၊ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမေတြ ႐ွိေသာ္လည္း အမ်ိဳးသမီး မီဒီယာပညာ႐ွင္ေတြ နည္းပါးသည္။ ေ႐ွးေခတ္က အီေနာင္ဇာတ္တို႔ ေဒ၀ကုမၼာဇာတ္တို႔ လိုမ်ိဳး နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ အမ်ိဳးသမီးျပဇာတ္ေတြ ယခုေခတ္မွာ ႐ွားပါးသည္။ ဇာတ္သဘင္တြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ စာေပမွာေလာက္ ေနရာမရၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ယေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ဇာတ္သဘင္ႏွင့္ စင္တင္ျပဇာတ္ ဖန္တီးဖို႔မွာ အကန္႔အသတ္ေတြ ႐ွိေနသည္မို႔ အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ ႐ုပ္႐ွင္ဘက္သို႔ တဟုန္တိုး ၀င္ေရာက္လာသည္ကို သတိထားမိသည္။ အမ်ိဳးသမီး ဒါ႐ိုက္တာႏွင့္ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမမ်ား ထိုးေဖာက္လာ ႏိုင္ၾကသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကား ထုတ္လုပ္သူ အမ်ိဳးသမီးေတြ ႐ွိသည္။ သူတို႔၏ ဇာတ္ကားမ်ားသည္ ေငြေၾကးအရ ေအာင္ျမင္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။
အမ်ိဳးသမီးအဆိုေတာ္ေတြကေတာ့ အရင္ေခတ္ကတည္းက အမ်ိဳးသားေတြႏွင့္ တန္းတူေအာင္ျမင္ခဲ့ၾက သည္မွာ အထင္အ႐ွား ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မေမေမ အလြန္ႏွစ္သက္ေသာ မၾကည္ေအာင္၊ ေမ႐ွင္၊ မေအးမိႏွင့္ ေလဘာတီမျမရင္တို႔သည္ ဓာတ္ျပားေခတ္မွာ ထင္႐ွားသည္။ ေနာက္ပိုင္းေခတ္မွာလည္း ေမလွၿမိဳင္၊ ထို႔ေနာက္ တင္တင္ျမ၊ မာမာေအး၊ ခ်ိဳျပံဳး မွ ရီရီသန္႔အထိ အမ်ိဳးသားပရိသတ္က ေလးေလးစားစား ႏွစ္သက္ၾကေသာ အဆိုေတာ္ေတြေပါ့။ အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ အႏုပညာဖန္တီးႏိုင္စြမ္းမွာ အမ်ိဳးသားေတြႏွင့္ တန္းတူလိုက္ႏိုင္ပါသည္။ သူတို႔ ရင္တြင္းက လာသည့္အသံသည္ ကၽြန္မတို႔လို အမ်ိဳးသမီးပရိသတ္အတြက္ ကိုယ္စားျပဳဖြင့္ဟ ေဖာ္ေပး လိုက္သလို ႐ွိသည္။ သူတို႔၏ သီခ်င္းသံကို နားေထာင္ေနမိခ်ိန္မွာ သူတို႔သည္ ကၽြန္မပဲ ျဖစ္သည္။ ေလဘာတီမျမရင္၏ တနာရီတည္းခ်စ္ သီခ်င္း၊ ေ႐ႊျပည္စိုး သီခ်င္း၊ ေမလွၿမိဳင္ ျပန္လည္သီဆိုသည့္ ျမေျခက်င္းမေငြၿမိဳင္၏ ၿမိဳင္ သီခ်င္းတို႔ကို ကၽြန္မ အလြန္စြဲမက္သည္။ ထိုသီခ်င္းေတြကို အမ်ိဳးသမီးေတြ သီဆိုဖို႔ အမ်ိဳးသမီး၏ခံစားခ်က္ကို ငွားယူခံစားၿပီး ေရးဖြဲ႔ေပးေသာ အမ်ိဳးသားေတးေရး ပညာ႐ွင္မ်ားကို ေလးစားခ်ီးက်ဴးမိ ပါသည္။ ေ႐ႊျပည္ေအး၏ ေ႐ႊဖူးစာသီခ်င္းကို ၾကည္ၾကည္ေဌး၏မူျဖင့္ ခဏခဏ သီဆိုညည္းမိတိုင္း ဆရာေ႐ႊျပည္ေအးကို ေလးစားမိသည္။ ေက်းဇူးလည္း တင္မိသည္။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္၏ ခ်စ္ေ၀ဒနာကို သူမို႔ ပီျပင္ေအာင္ ေရးဖြဲ႔တတ္ေလျခင္း။ အမ်ိဳးသမီး ဂီတစာဆိုေတြထဲမွာ မိုးေဒ၀ါသီခ်င္းကို ေရးသည့္ ေဒၚေစာျမေအးၾကည္မွာ တေခတ္မွာတေယာက္ ဆိုရမွာပါ။
အသံမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြက ညာသံမွာ pitch အျမင့္စားကို ရသည္ဟု ဆိုသည္။ ယေန႔ေခတ္မွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနသည့္ အယ္လ္ဆိုင္းဇီတို႔၊ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းတို႔သည္ အသံကို လိုသလို ကစားႏိုင္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။
မီဒီယာထဲတြင္ ပံုေဖာ္ျခင္းခံရသည့္ အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ ေနရာကို ေလ့လာၾကည့္ရသည္မွာ အလြန္စိတ္၀င္ စားစရာ ေကာင္းသည္။ ပံုႏွိပ္မီဒီယာတြင္ သခင္ဘေသာင္း၏ ပန္းသာမစာဥသည္ ထိုေခတ္က ႐ိုး, အ, ၿပီး အကာအကြယ္မဲ့သည့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကိုယ္စားျပဳသည္။ မွီၿငမ္းသည့္ ၀တၳဳျဖစ္ေသာ္လည္း ပန္းသာမစာဥ သည္ တကယ့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြ၏ ဘ၀ျဖစ္၏။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ သူမ ႏွင့္ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊးကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို ႏွလံုးသား ႏူးညံ့ျမင့္ျမတ္ၿပီး ျပတ္သားေသာ မိန္းမေတြကို သိျမင္ေအာင္ ပံုေဖာ္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ၾကည္ေအး၏ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေကာင္ အမ်ားစုကေတာ့ စိတ္အင္အားျပင္းထန္ၿပီး ေတာ္လွန္စိတ္႐ွိေသာ မိန္းမေတြ ျဖစ္သည္။ တမ္းတတတ္သည္ႏွင့္ ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္ထဲက အမ်ိဳးသမီး ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္သည္ ကြဲျပားေသာ္လည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ စြမ္းသည့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ျဖစ္သည္။
တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ ဇာတ္ေကာင္အမ်ိဳးသမီးေတြက ျမင့္ျမတ္သည့္ ႏွလံုးသားပိုင္႐ွင္ေတြ ျဖစ္သည္။ ၀သန္ေလခ်ိန္မွန္ကူးထဲက စစၥတာမမိုးသူ၊ ခ်စ္ေသာဤကမၻာထဲက ေဒါက္ႏွင္းေမာင္၏ အစ္မ မေလးသန္႔၊ သူတို႔သည္ ေလးစားထိုက္သူမ်ား ျဖစ္သည္။
မီဒီယာထဲမွာ ေဖာ္ျပခံရတာျခင္းအတူတူ ထိုေခတ္က အမ်ိဳးသမီးေတြထက္ ယေန႔ေခတ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေနရာပိုေကာင္းလာသည္ကို မေတြ႔ရပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ မီးဖိုေခ်ာင္အိမ္ေထာင္ ထိမ္းသိမ္းမႈႏွင့္ ဖက္႐ွင္ အမ်ိဳးအစားအတြက္ပဲ ပံုေဖာ္ခံရသည္။ အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ အခုအခ်ိန္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္ကေန လြတ္ၿပီးဟု မေျပာႏိုင္။ အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ ျပင္ပေလာကတြင္ က်င္လည္ေနၾကရၿပီ မွန္ေသာ္လည္း မီးဖိုေခ်ာင္ကေန လြတ္လာတာ မဟုတ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ႏွင့္ အျပင္ေငြ႐ွာသည့္အလုပ္ ႏွစ္မ်ိဳးကို တၿပိဳင္တည္း လုပ္လာရျခင္းျဖစ္သည္။
႐ုပ္ျမင္သံၾကား ေၾကာ္ျငာေတြသည္ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႔ထားတာ မဟုတ္ပဲ ေန႔စဥ္လူမႈဘ၀ကို ထင္ဟပ္ျပ ေနျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ေနရာကို မကြယ္မ၀ွက္ အ႐ွိကို အ႐ွိအတိုင္း ျပေနေသာ မီဒီယာေတြ ျဖစ္၏။ ေၾကာ္ျငာထဲတြင္ အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဆပ္ျပာ ေၾကာ္ျငာျခင္း၊ ပန္းကန္ေဆးဆပ္ျပာ ေၾကာ္ျငာျခင္း တို႔အတြက္ အသံုးျပဳခံရၿပီး၊ အမ်ိဳးသားတို႔ကေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အလုပ္မ်ားေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျဖစ္ ေတြ႔ျမင္ရသည္။ ေခါက္ဆြဲထုပ္ေၾကာ္ျငာ၊ ဆီေၾကာ္ျငာ၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ ေၾကာ္ျငာတို႔တြင္ အမ်ိဳးသားသ႐ုပ္ေဆာင္ ေတြကို မသံုးဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ အမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ သံုးသလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါက ေမးစရာမလို ေအာင္ နားလည္ၿပီးသား ကြဲျပားသည့္ အခန္းက႑ေတြမို႔ပါ။ မိန္းမသည္ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္း၊ ေလွ်ာ္ဖြတ္ျခင္းမွာ တာ၀န္ယူေနက်။ ပန္ကန္ေဆးသည့္ေၾကာ္ျငာကို ခိုင္သင္းၾကည္ႏွင့္ မေၾကာ္ျငာဘဲ ေက်ာ္ရဲေအာင္ႏွင့္ ေၾကာ္ျငာ ၾကည့္ပါလား။ ပရိသတ္ အိမ္႐ွင္မေတြ ကိုယ္တိုင္က ရယ္ေမာၾကလိမ့္မည္။ ပရိသတ္ အမ်ိုဳးသမီးေတြ ကိုယ္တိုင္က 'ဒါ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ကိစၥ' ဟု ေ၀ဖန္လိမ့္မည္။ အထာက်ၿပီးသား တာ၀န္ခြဲေ၀မႈ အခန္းက႑ မဟုတ္လား။ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ တသမတ္တည္း ေနရာယူေနရတာကို အမ်ိဳးသမီးထုကိုယ္တိုင္က ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံထား သည္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း မီဒီယာမွာ ဒီအတိုင္း ေတြ႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။
ဗီြဒီယို၊ ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြထဲက အမ်ိဳးသမီးေတြ၏ အခန္းက႑ကို ၾကည့္ၾကည့္လွ်င္ အလြန္စိတ္၀င္စား စရာ ေကာင္းပါသည္။ တီဗီြေၾကာ္ျငာထဲက အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသား အခန္းက႑ကြဲျပားမႈ၊ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြထဲက အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသားအခန္းက႑ ကြဲျပားမႈ၊ သီခ်င္းေတြ ကဗ်ာေတြထဲမွ အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသားအခန္း က႑ကြဲျပားမႈတို႔သည္ သတိထားၾကည့္လွ်င္ ထင္ထင္႐ွား႐ွား ျမင္သာေနပါသည္။
မီဒယာေတြတြင္ အမ်ိဳးသမီးသည္ အလွအပလည္း ျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ ျမင္သူကို စိတ္ၾကည္ႏူးမႈ သို႔မဟုတ္ စိတ္ႏႈိးဆြမႈ ေပးစြမ္းသည့္အရာလည္း ျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ ဦးေဏွာက္အရည္အခ်င္းကို ဦးစားေပးသည့္ အမ်ိဳးအစား မဟုတ္။ ဖက္႐ွင္အတြက္ မ်က္ႏွာခ်ယ္သမႈဆိုင္ရာ အလွအပ ပစၥည္းႏွင့္ ကရိယာတို႔ အတြက္ ေၾကာ္ျငာေပးရသည့္ အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။ လက္ဗ္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာကို ေၾကာ္ျငာလွ်င္ေတာင္ ကြန္ျပဴတာကို သံုးစြဲေနသည့္ ပံုရိပ္ထက္ အလွျပသည့္ ပံုရိပ္ကို ေတြ႔ရမည္။ တကယ္သံုးစြဲေနေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာလွ်င္ေတာ့ အမိ်ဳးသားေတြကို သံုးပါလိမ့္မည္။ ကားကို ေၾကာ္ျငာလွ်င္ ကားေမာင္းသူမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ မဟုတ္။ အမ်ိဳးသားေတြ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကားကို အလွျပလိုလွ်င္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီး၏ အလွႏွင့္ ထပ္တူျပလိမ့္မည္။
တခါတခါေတာ့ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ျပသည့္ ေၾကာ္ျငာတခုတေလတြင္ အမ်ိဳးသမီးကို ျမင္းေပၚမွာ ထိုင္ျပတာ ေတြ႔ဖူးသည္။ ကားေပၚမွာထိုင္လ်က္ ေကာ္ဖီမွာယူတာကို ေတြ႔ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ေဆးေၾကာ္ျငာ အတြက္ ကေလးကို ေဆးတိုက္သည့္ ျပကြက္မ်ိဳး၊ ကေလးေနမေကာင္းလို႔ ျပဳစုသည့္ ျပကြက္မ်ိဳးတြင္ အေဖထက္ အေမကိုပဲ ေတြ႔ရတာ မ်ားသည္။ ထိုေၾကာ္ျငာမ်ိဳးတြင္ ကေလးကို ေပြ႔ခ်ီထားသူသည္ အေမမဟုတ္ပဲ အေဖျဖစ္ေန ခဲ့လွ်င္ တနည္းအားျဖင့္ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီး မဟုတ္ဘဲ မင္းသားျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ ၾကည့္သူအတြက္ ႏွာေခါင္း႐ႈ႔ံစရာ ေတာင္ ျဖစ္သြားမလားမသိ။ ကေလးအေမက ဘယ္ေရာက္ေနလဲဟု ေ၀ဖန္စိတ္ျဖင့္ ေရ႐ြတ္မိၾကမည္လား မသိ။ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမေတြ၏ အခန္းက႑က တကယ္ပဲ ပံုေသ ျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါကို မီဒီယာတြင္ ဖံုးဖိမရ ေတြ႔ရသည္။
မီဒီယာ၏ အစြမ္းသတၱိမွာ အျပင္ေလာကကို ထင္ဟပ္ျပ႐ံုပဲလား။ အေျခအေနကို မီးေမာင္းထိုးျပ႐ံု ေလာက္ပဲလား။ ႏိုင္ငံတခု၏ အဆင့္အတန္းကို ယဥ္ေက်းမႈကို အလုပ္ခြဲျခားမႈကို ျပ႐ံုပဲလား။ မဟုတ္ႏိုင္ေသးပါ။ မီဒီယာသည္ ေလာကပတ္၀န္းက်င္ကို ပံုေဖာ္ဖို႔လည္း အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ မီဒီယာက တတ္စြမ္းပါလိမ့္မည္။ မီဒီယာ၏ အသံုး၀င္မႈသည္ အကန္႔အသတ္မ႐ွိ။ မီဒီယာကို ဖန္တီးအမ်ိဳးသမီး မ်ားသည္ အမ်ိဳးသားမ်ားထက္ မေက်ာ္လြန္လွ်င္ေတာင္ အမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ တန္းတူ ေလာကကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ေျပာင္းလဲဖို႔ တတ္စြမ္းႏိုင္ၾကပါသည္။
ေရခ်ယ္ကာဆန္ ဟူသည့္ အမ်ိဳးသမီး စာေရးဆရာမႀကီး၏ တိတ္ဆိတ္ေသာစပရင္းရာသီ Silent Spring စာအုပ္သည္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိခိုက္ေစေသာ လူ႔အသက္ကို အႏၱရာယ္ျပဳေသာ ဒီဒီတီ ပိုးသတ္ေဆး၏ မေကာင္းက်ိဳးတို႔ကို ပီျပင္စြာ စနစ္တက် ေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ အျခားဖြ႔ံၿဖိဳးေသာႏိုင္ငံတို႔တြင္ ထိုပိုးသတ္ေဆးအသံုးကို ဥပေဒျဖင့္ တားျမစ္လိုက္သည္အထိ ျဖစ္ခဲ့သည္။
စာအုပ္တအုပ္သည္ ႐ုပ္႐ွင္ကားတကားသည္ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ပံုေျပာင္းေအာင္ တြန္းအားေပးသည့္ေနရာတြင္ အေရးႀကီးသည့္ အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ႏိုင္၏။ ႏိုင္ငံတကာတြင္ အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ ဘ၀လူမႈရပ္တည္မႈတို႔ကို ေျပာင္းလဲဖို႔ တြန္းအားေပးသည့္ေနရာတြင္ ဆီမြန္းဒီေဘာဘြား၏ စာအုပ္ႏွင့္အတူ မာဂရက္မစ္ခ်ယ္၏ စာအုပ္လည္း ပါသည္။
ယခုအခါ သူတို႔ဆီတြင္ အမ်ိဳးသမီး ရဲအရာ႐ွိေတြသည္ အမ်ိဳးသားေတြႏွင့္အတူ လူဆိုးဖမ္းသည့္ အလုပ္တြင္ တန္းတူပါ၀င္ေနသည္။ ဘတ္စ္ကားေမာင္းသူေတြ အမ်ိဳးသမီးေတြ ျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္ေမာင္းသူ ေတြ၊ ေလထီးခုန္ဆင္းသူေတြ အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါလာသည္။ ဒါက အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသားဟူသည့္ ဂ်င္ဒါႏွင့္ မဆိုင္လွဘဲ ကိုယ္ခႏၶာတည္ေဆာက္ပံုႏွင့္ က်န္းမာသန္စြမ္းမႈတို႔ကသာ အဓိက က်သင့္ပါသည္။ ဒါေတြကို ေျပာင္းလဲဖို႔ လိုအပ္သည္ဆိုလွ်င္ ထိုေျပာင္းလဲမႈကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ မီဒီယာ၏တြန္းအားက အေရးပါေသာ ေနရာမွာ ပါ၀င္ေနပါသည္။

ဂ်ဴး။
[ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၁၀၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

မီဒီယာႏွင့္ဂ်င္ဒါေရးသူ- ဂ်ဴး

အမ်ိဳးသမီးႏွင့္မီဒီယာဟူေသာ စကားလံုးတြဲကို စဥ္းစားတိုင္း ကၽြန္မအာ႐ံုတြင္ ေပၚလာေသာ ေၾကာ္ျငာေလးတခု ႐ွိသည္။ အဲဒါက ႏွစ္အနည္းငယ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကား ေၾကာ္ျငာတခု ျဖစ္သည္။ ပန္းကန္အိုးခြက္ေဆးသည့္ ဆပ္ျပာရည္တခုကို ေၾကာ္ျငာျခင္းျဖစ္သည္။ ခိုင္သင္းၾကည္က ပန္းကန္ေဆးျပသည္။ ခိုင္သင္းၾကည္ လွပါသည္။ ခ်စ္စရာ လည္းေကာင္းပါသည္။ ပန္းကန္ကို ထိုဆပ္ျပာရည္ျဖင့္ ေဆးျပသည့္အခါ ေတာက္ပေျပာင္လက္သြားသည္ကို ျပသည္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စင္ၾကယ္သြားသလဲဆိုလွ်င္ ပန္းကန္ကို မင္းသမီးက လက္ညိႇဳးေလးျဖင့္ ေထာက္ ျခစ္ၾကည့္သည့္အခါ ဂ်ရစ္ ဂ်ရစ္ဟု ျမည္သြားသည့္ ခံစားခ်က္ကို ၾကည့္သူေတြထံမွာ ရလိုက္သည္။ အားလံုးပဲ ေတာက္ေျပာင္သြားတာပဲတဲ့။ ေၾကာ္ျငာက ေျပာစရာ မ႐ွိ၊ အပိုအလိုမ႐ွိပါ။ ဂီတႏွင့္ ပံုရိပ္ေတြက အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မက အဲဒီေၾကာ္ျငာကို ၾကည့္မိတိုင္း ဂ်င္ဒါ (Gender) ခြဲျခားမႈေၾကာင့္ အေလ့အထ ထံုးစံျဖစ္ေနရသည့္ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံ၏ ခံယူခ်က္ကို သတိထားမိသည္။


ခိုင္သင္းၾကည္က ဘာျဖစ္လို႔ ေၾကာ္ျငာရတာလဲ။ လြင္မိုး သို႔မဟုတ္ ခန္႔စည္သူ သို႔မဟုတ္ ေက်ာ္ရဲေအာင္ မင္းသားတေယာက္ေယာက္ကို မသံုးဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ မင္းသမီးေလးကို ပန္းကန္ေဆးခိုင္းတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥက မိန္းမေတြ၏ကိစၥအျဖစ္ အားလံုးက ေမးခြန္းမ႐ွိ၊ သံသယမ႐ွိ လက္ခံထားၾကလို႔ပဲေပါ့။ ခိုင္သင္းၾကည္ေနရာတြင္ ေက်ာ္ရဲေအာင္ကို ပန္းကန္ေဆးခိုင္းၾကည့္ပါလား။ ပရိသတ္၏ အျမင္ကိုက ရယ္စရာႀကီး ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ ေယာက်္ားတေယာက္ ပန္းကန္ေဆးတာ ဟင္းခ်က္တာဟာ ရယ္စရာဟု အမ်ိဳးသမီးပရိသတ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ ခံယူထားမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ဒါက ဂ်င္ဒါ (Gender) အရ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ အေနအထားကို ခြဲျခားပစ္မိလိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို မီဒီယာမွာ အထူးသျဖင့္ အစုအေ၀းမီဒီယာ (Mass media) မွာ ဘယ္လိုအသံုးျပဳေနသလဲ။ ဘယ္လို သေဘာထားအျမင္ေတြျဖင့္ ေဖာ္ျပခံရေနသလဲ။ အရင္ ကၽြန္မ အျမဲ သတိထား ေလ့လာမိတတ္၏။ ယခုေတာ့ ကၽြန္မ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ သိပ္မၾကည့္ဆို လံုး၀မၾကည့္ျဖစ္သေလာက္႐ွိတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိၿပီ။ ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏ ဆိုေသာ ျမန္မာစကားပံု တခုကို မလိုက္နာမိလို႔ ျဖစ္သည္။ ပစၥည္းတခု ပ်က္ေနတာကို ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနလွ်င္ အစဥ္အျမဲ ပ်က္ေနမည္။ ျပင္လိုက္လွ်င္ ခဏကေလးတဲ့။ ေမေမ ခဏခဏ ေရ႐ြတ္ေသာ စကားပံုမို႔ ကၽြန္မႏွင့္ ရင္းႏွီးေနခဲ့တာ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းကပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ၏ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္ကို ယုန္နား႐ြက္အင္တင္နာ ေလးျဖင့္ လိုင္းဖမ္းမမိတာကိုေတာ့ အခုထိ ဘာမွ ထပ္မလႈပ္႐ွားဘဲ ပ်က္အစဥ္ ေန ေနခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိၿပီ ထင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ေတြကိုလည္း မသိေတာ့ပါ။ အခုအခါ ကၽြန္မ၏စက္သည္ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ပိတ္ကား မွန္သားျပင္တခုထက္ မပိုေတာ့တာ ၾကာပါၿပီ။
တေလာတုန္းက ျပည္တြင္း အန္ဂ်ီအို(N.G.O) အဖြဲ႔အစည္းတခုက ကၽြန္မကို မီဒီယာႏွင့္ဂ်င္ဒါ (Media and Gender) အေၾကာင္း ေျပာျပေပးပါဟု ေတာင္းဆိုလာသျဖင့္ ကၽြန္မလည္း ဂ်င္ဒါကို အျမဲ သတိထားလႈပ္႐ွား ေဆာင္႐ြက္တတ္သူျဖစ္လို႔ လက္ခံလိုက္ပါသည္။ မီဒီယာတြင္ ကၽြန္မ သတိထားမိခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသား မတူညီသည့္ ခံယူခ်က္၊ မတူညီသည့္ ေ၀စု မတူညီသည့္ ဆက္ဆံခံရမႈ ဒါေတြကို ကၽြန္မထည့္ေျပာ ႐ွင္းျပခဲ့ရတာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္၏ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဗဟုသုတသည္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ဒိတ္ေအာက္ေနၿပီ ဆိုပါစို႔။ ေခတ္ႏွင့္ မေလ်ာ္ညီဘူး ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ႏွစ္ႏွစ္ဆိုေသာ ကာလသည္ ျမန္မာ Mass media အတြင္း အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ဖို႔ လံုေလာက္ေသာ ၾကာျမင့္မႈကာလ ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ေပါ့။ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာလသည္ ျမန္မာမီဒီယာကို ႀကီးမားသည့္ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေစေအာင္ သက္ေရာက္မႈ မေပးႏိုင္ေသးဘူးဆိုရလွ်င္ ေျပာသူႏွင့္ နားေထာင္သူ ဟန္ခ်က္ညီမွာေပါ့။ ယခုအခါ ထိုေျပာပြဲမွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေခတ္မီေသာ မီဒီယာသံုးစြဲသူတို႔ အေနျဖင့္ေတာ့ အခ်ိန္ကာလကို ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီး ဖတ္႐ႈမွ အဆင္ေျပမည္ ထင္ပါသည္။
ဂ်င္ဒါႏွင့္ မီဒီယာအေၾကာင္း မေျပာခင္ ဂ်င္ဒါ (Gender) ဆိုေသာ စကားလံုးကို အရင္႐ွင္းျပဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။

ဂ်င္ဒါဆိုတာ ဘာလဲ။
မိန္းမ ေယာက္်ား အမ်ိဳးအစားခြဲျခားဖို႔ လိင္ (sex) ဆိုေသာ စကားလံုးကို သတ္မွတ္ထားသည္။ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဂ်င္ဒါဆိုသည္မွာလည္း လိင္ ဆိုသည့္ စကားလံုးႏွင့္ ဆင္တူပါပဲ။ သို႔ေသာ္ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္မႈ နည္းနည္းကြဲသည္။ sex ဆိုသည့္ လိင္တြင္ မိန္းမ ေယာက်္ားကို ဇီ၀ေဗဒနည္းျဖင့္ ခြဲျခားသတ္မွတ္သည္။ သဘာ၀အတိုင္း လိင္ကြဲျပားမႈျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးမွာ ပါသည့္ လိင္အဂၤါႏွင့္ အမ်ိဳးသားမွာပါသည့္ လိင္အဂၤါမတူ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆာင္႐ြက္မႈေတြကလည္း မတူ။ အမ်ိဳးသမီးက ကိုယ္၀န္ေဆာင္မည္။ ကေလးေမြးမည္။ ႏို႔တိုက္မည္။ အမ်ိဳးသားက ကိုယ္၀န္မေဆာင္ႏိုင္။ ကေလးမေမြးႏိုင္။ ႏို႔မတိုက္ႏိုင္။ ဒါက သဘာ၀ ေမြးကတည္းက ခြဲျခားေပးလိုက္သည့္ လိင္ကြဲျပားမႈ။
ဂ်င္ဒါက်ေတာ့ အဲသည္လိုမဟုတ္။ အေနအထိုင္၊ အမူအက်င့္၊ ယံုၾကည္မႈ၊ တာ၀န္ခြဲေ၀မႈ၊ လူမႈ၀န္းက်င္၏ အခန္းက႑ စသည္ စသည္ျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း သတ္မွတ္ခြဲျခားခံရေသာ ကြဲျပားမႈကို ဂ်င္ဒါဟု ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး တို႔ႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ တြန္းအားေပးခံရျခင္းေၾကာင့္ ကြဲျပားသြားေသာ သတ္မွတ္မႈမ်ား ျဖစ္သည္။
မိန္းမက ကိုယ္၀န္ေဆာင္ၿပီး ကေလးေမြးသည္။ ေယာက်္ားကကိုယ္၀န္မေဆာင္၊ ကေလးမေမြး။ ဒါက လိင္ (Sex) ျဖစ္သည္။ မိန္းမက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္ ခ်က္ျပဳတ္သည္။ ေယာက်္ားက အျပင္ထြက္ စီးပြါး႐ွာသည္။ ဒါက်ေတာ့ လိင္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဂ်င္ဒါေၾကာင့္ ကြဲျပားမႈ ျဖစ္သြားသည္။ မိန္းကေလးေတြ ေသစာ ႐ွင္စာ တတ္လွ်င္ေတာ္ၿပီ။ ေယာက်္ားေလးကေတာ့ ပညာတတ္မွ ျဖစ္မည္။ ဒါက လိင္ကြဲျပားမႈ မဟုတ္ေတာ့၊ ဂ်င္ဒါ (Gender) ကြဲျပားမႈ ျဖစ္သြားၿပီ။ သဘာ၀က ခြဲျခားေပးတာ မဟုတ္ဘဲ လူမႈေရးနယ္ပယ္၊ ဘာသာေရး နယ္ပယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္တို႔က ခြဲျခားေပးမႈေၾကာင့္ အခန္းက႑ေတြ တာ၀န္ယူမႈေတြ ကြဲျပားသြားရတာကို ဂ်င္ဒါေၾကာင့္ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရျခင္းဟု သတ္မွတ္ပါသည္။
ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဂ်င္ဒါခြဲျခားျခင္းေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ နစ္နာတာက အနည္းအက်ဥ္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ တခ်ိဳ႔ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ဂ်င္ဒါခြဲျခားခံရမႈေၾကာင့္ အသက္ဆံုး႐ံႈးသည္အထိ နစ္နာရတာေတြ ႐ွိပါသည္။ ဥပမာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတြင္ ဟိုအရင္ကတည္းက မိန္းကေလးကို ႏွိမ္ခ်ၿပီး ေယာက်္ားေလးကို ေျမႇာက္စားသျဖင့္ မိန္းကေလးေမြးသည့္ မိဘေတြ မ်က္ႏွာငယ္ရတာ မိန္းကေလးေတြ မ်က္ႏွာငယ္ရတာ။ ေျခေထာက္ကို ေသးေကြးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်ိဳးဖဲ့စည္းေႏွာင္ ထားတာေတြ ႐ွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေခတ္ကတည္းက မိန္းကေလးေမြးလွ်င္ မလိုခ်င္သျဖင့္ ကေလးေတြကို သတ္ပစ္ခဲ့ၾကသည္။ အခုေခတ္လို မိသားစုတခုတြင္ ကေလးတေယာက္သာ ယူရမည္ဟူသည့္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒ ထုတ္လိုက္သည့္အခါ တေယာက္တည္းေသာ ကေလးကို ေယာက်္ားေလးသာ ျဖစ္ခ်င္ၾကသည္က တေၾကာင္း၊ နည္းပညာတိုးတက္လာသျဖင့္ ကိုယ္၀န္ကို အာလ္ထရာေဆာင္း ေခၚ တီဗီြဓာတ္မွန္ ႐ိုက္ၾကည့္လို႔ ရသည္မို႔ တေၾကာင္း၊ သေႏၶသားက မိန္းကေလးမွန္းသိလွ်င္ ကိုယ္၀န္ကို ဖ်က္ခ်ပစ္ၾကသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္လည္း မိန္းကေလး႐ွင္ေတြက ေယာက်္ားေလးကို တင္ေတာင္းရသည့္ ဒို၀ီ ထံုးစံ႐ွိသည္မို႔ မိန္းကေလးေတြ မ်က္ႏွာငယ္ရသည္။ ကၽြန္မသာဆိုလွ်င္ ပိုက္ဆံမ႐ွိလို႔တေၾကာင္း ထိုအစဥ္အလာကို ခ်ိဳးေဖာက္လို၍တေၾကာင္း တင္မေတာင္း အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ ေနပစ္လိုက္မွာေပါ့ဟု ေပါ့ေပါ့ေတြးလို႔ မရႏိုင္ပါ။ အိမ္ေထာင္မက်ဘဲ ေနသည့္ မိန္းကေလးေတြကို တခုခုခ်ိဳ႔ယြင္းေနသည့္ အမ်ိဳးအစားအျဖစ္ မတူမတန္ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရသည့္အခါ မိသားစုလည္း မ်က္ႏွာငယ္ရမည္။ မိန္းကေလးလည္း မ်က္ႏွာငယ္ရမည္။ ေတာ္ေတာ္ အေနရၾကပ္ေသာ အေျခအေန ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ အဲသည္ေလာက္ သိသာထင္႐ွားေသာ ခ်ိဳးႏွိမ္မႈေတြ မ႐ွိပါ။
မီဒီယာအေၾကာင္း အနည္းငယ္ ေလ့လာၾကည့္ၾကပါမည္။

မီဒီယာ
မီဒီယာတြင္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာ၊ ေလလိႈင္းမီဒီယာ၊ အီလက္ထ႐ြန္းနစ္မီဒီယာဟု အၾကမ္းဖ်ဥ္း ခြဲျခား သတ္မွတ္ ႏိုင္သည္။
ပံုႏွိပ္မီဒီယာတြင္ ေ႐ွးေခတ္ ေက်ာက္ကိုထြင္းေသာ ေက်ာက္စာမ်ားမွ ေပ႐ြက္ေပၚမွာ စာတင္ေသာ ေပစာေခတ္တို႔ကိုပါ ထည့္သြင္းမည္ဆိုပါက ေလ့လာရတာ ပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔လာႏိုင္ပါသည္။
ေလလိႈင္းမီဒီယာတြင္ ေရဒီယိုျဖင့္ အသံလႊင့္ေသာ သတင္းမ်ား၊ သုတ ရသ အေၾကာင္းအရာမ်ား ပါ၀င္ပါသည္။
အီလက္ထေရာနစ္မီဒီယာတြင္ မတ္စ္မီဒီယာေခၚေသာ တီဗီြ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ အစျပဳၿပီး ဗီြဒီယို၊ ဖလင္၊ ဒီဗီြဒီျပသမႈ အားလံုးပါ၀င္ပါသည္။
ယေန႔ေခတ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေလလိႈင္းမီဒီယာ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္ေနၿပီဟု ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ႐ုပ္ျမင္ သံၾကား ေပၚခါစက ေရဒီယိုေလလိႈင္းကို စြန္႔ပယ္ကာ အသံပါမက ႐ုပ္ကိုပါ ေရာင္စံုျဖင့္ျမင္ရေသာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ဖက္တြယ္ၾကသည္။ ယခုအခါတြင္ေတာ့ ျမန္မာ့အသံဟုေခၚေသာ ေအအမ္လိုင္းပါမက ရန္ကုန္ အက္ဖ္အမ္၊ မႏၱေလးအက္ဖ္အမ္ လိုင္းတို႔ျဖင့္ပါ ျပည္သူလူထုကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေနၿပီ။ လိႈင္းလတ္ medium wave သာမက လိႈင္းတို short wave ျဖင့္ တျခားႏိုင္ငံက အသံလႊင့္ဌာနတို႔ကို နားေထာင္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလလိႈင္းမီဒီယာသည္လည္း အ႐ွိန္အဟုန္ျဖင့္ ထိုးေဖာက္လာေနၿပီဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ထိုအခါ ထိုမီဒီယာ၏ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးကို အလ်င္အျမန္ လက္ခံရသည္။ ႏိုင္ငံဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္ ေဆာင္႐ြက္လွ်င္လည္း ျပည္သူအတြင္း ပ်႔ံႏွ႔ံေအာင္ ထိထိေရာက္ေရာက္ တြန္းအားေပးႏိုင္မည္။ ထို႔ျပင္ ေလလိႈင္းမီဒီယာ ေရဒီယို ထုတ္လႊင့္မႈသည္ တျခားမီဒီယာႏွင့္စာလွ်င္ ကုန္က်စရိတ္ သက္သာသည္။ ထိေရာက္သည္။
ေကာင္းပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ မီဒီယာမွ ဘာေတြကို ရ႐ွိေနပါသလဲ။
သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား(information) ကို ရသည္။ တဦးႏွင့္တဦး ဆက္သြယ္မႈ (communication) ကို ရသည္။ ေျဖေဖ်ာ္မႈ (entertainment) ကို ရသည္။ ေၾကာ္ျငာ (advertisement) စိတ္ကူးစိတ္သန္း (idea) ေတြ ရသည္။ ယဥ္ေက်းမႈ (culture) ကို ရသည္။ ထို႔အျပင္ ကၽြန္မတို႔ မိ႐ိုးဖလာ လက္ခံမႈေတြမွ အပ ျဖစ္ေသာ တျခားတန္ဖိုးမ်ား (value) ကို ရသည္။ ရတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ လိုခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ မလိုခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ မီဒီယာက ကၽြန္မတို႔ကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ထိုအရာေတြကို ေပးေ၀ေနခဲ့သည္။
မီဒီယာက ကၽြန္မတို႔ကို ဘယ္လို အက်ိဳးေဆာင္ေပးပါသလဲ။
Diversion မူလပင္ကိုယ္အေနအထားမွ ခြဲထြက္မႈကို ေပးသည္။ အလုပ္ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရတာေတြ မိမိရင္ဆိုင္ေနရေသာ ျပႆနာေတြမွ ေ႐ွာင္ဖယ္ဖို႔ မီဒီယာက ကၽြန္မတို႔ကို အသာေလး ဆြဲေဆာင္သြားသည္။ စိတ္ထြက္ေပါက္ရသြားသည္။
Personal relationship ပုဂၢိဳလ္ေရး ဆက္ႏႊယ္မႈကို ေပးသည္။ တဦးတည္း မဟုတ္ေသာ အေဖာ္ျပဳ ေပးမႈကို ရသည္။ သီခ်င္းတပုဒ္ကို နားေထာင္လွ်င္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ တခုခုကို ျမင္ေတြ႔ရလွ်င္ သတင္းတပုဒ္ကို ျမင္ေတြ႔ နားေထာင္ရလွ်င္ မိမိတဦးတည္း မဟုတ္ဘဲ ေဘးမွာ အေဖာ္တေယာက္ ႐ွိေနသလို ျပည့္စံုေစသည္။ ထို႔အျပင္ မီဒီယာမွ ရ႐ွိေသာ ရသ သုတ သတင္းအခ်က္အလက္ တခုခုကို ကိုယ္တဦးတည္း ခံယူသည္ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အေပါင္းအေဖာ္မ်ားအတြင္း ခ်ျပ ေဆြးေႏြးၾကျခင္းျဖင့္ မိမိ၏ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးကိုပါ တိုးပြါး ေစသည္။
Personal identity ပုဂၢိဳလ္ေရး တည္႐ွိမႈကို ေပးသည္။ မိမိေဘးက လူမႈေရးကမၻာမွ ခြဲထြက္ၿပီး မိမိကိုယ္တိုင္၏ တည္႐ွိမႈကို သတိရေစသည္။ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေစသည္။
Surveillence မ်က္ေျခမျပတ္ ေခတ္မီသည္ဟူေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္စိတ္ကို ရသည္။ သတင္းမ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္ျခင္း၊ နားေထာင္ျခင္း၊ ႏိုင္ငံႏွင့္ ကမၻာ၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔ သိ႐ွိေနသလို ခံစားရျခင္း စသည့္ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို ေပးသည္။
ဒါျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ မီဒီယာ ဘယ္လိုဆက္ႏႊယ္ပါသလဲ။
ဂ်င္ဒါႏွင့္မီဒီယာ၏ ဆက္စပ္မႈ အက်ိဳးဆက္ကို သိလိုလွ်င္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္မီဒီယာကို အရင္ေလ့လာၾကည့္ ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
၁။ မီဒီယာဖန္တီးသူ သို႔မဟုတ္ မီဒီယာျဖင့္ အသက္ေမြးသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား (media person women)
၂။ မီဒီယာ၏ ပရိသတ္အမ်ိဳးသမီးမ်ား (audience women)
၃။ မီဒီယာထဲတြင္ အသံုးခ်ခံရေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား (women in media) ဟူ၍ သံုးပိုင္း ခြဲျခားၾကည့္ ပါမည္။

၁။ မီဒီယာဖန္တီးသူ
မီဒီယာဖန္တိီးသူ မီဒီယာျဖင့္ အသက္ေမြးသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ ေက်ာက္စာေရးထြင္းသည့္ ပုဂံေခတ္ ကတည္းက အထင္အ႐ွား ႐ွိခဲ့သည္။ ပုဂံေခတ္တြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ဘုရားတည္ျခင္း၊ ေက်ာင္းေဆာက္လႉဒါန္း ျခင္း၊ ေက်ာက္စာေရးထိုးျခင္း တို႔ကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ မိန္းမသူႀကီးမ်ား၊ မိန္းမသူႂကြယ္မ်ားအနက္ နာမည္ေက်ာ္ ေသာ ေက်ာက္စာ ႏွစ္မ်ိဳး႐ွိခဲ့ပါသည္။ သိဃၤသူ႔ သမီးေက်ာက္စာႏွင့္ ဖြားေစာေက်ာက္စာ ျဖစ္သည္။ သိဃၤသူ႔သမီး ေက်ာက္စာက ၿငိမ္းခ်မ္းသည္။ အလိုရမက္ကင္းသည္။ တရား႐ွိသည္။ ႏွလံုးသိမ္ေမြ႔သည္။ ဖတ္ရသူကို ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းေစသည္။ အခ်င္းခ်င္း အညိႇဳးအေတး အမ်က္မ႐ွိ ခ်စ္ျခင္းမ်က္စိျဖင့္သာ ၾကည့္ေသာသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါ ေစတဲ့။ ဖြားေစာေက်ာက္စာက်ေတာ့ အတၱေတြ ျပည့္ေနသည္။ မာန္မာနေတြ ျပည့္ေနသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုေက်ာက္စာေရးထိုးသူ မီဒီယာအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးသည္ မတူညီေသာ ဦးတည္ခ်က္ေတြျဖင့္ မီဒီယာကို ဖန္တီးခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္မတို႔ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ေလ့လာစရာ ျဖစ္သည္။
ေပစာေခတ္တြင္ အေနာက္နန္မးေတာ္ မျမေလးႏွင့္ သူ႔သမီး လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔သည္ ထင္႐ွားေသာ မီဒီယာအမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ မိဖုယားႏွင့္ အိမ္ေ႐ွ႔စံ မိဖုယားတို႔ ျဖစ္ေစကာမူ ကဗ်ာလကၤာ ျပဇာတ္ေရးဖြဲ႔ဖို႔ ဆႏၵျပင္းျပသျဖင့္ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္အထိ ကၽြန္မတို႔ ထိုစာေတြကို ေလ့လာဖတ္႐ႈ ခံစားေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို စာေရးသူအျဖစ္ ပုဂံေခတ္ကတည္းက လက္ခံခဲ့ၾကတာမို႔ အင္း၀ေခတ္၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔ သားအမိကို မီဒီယာပါဆင္ media person ေတြအျဖစ္ လက္ခံၾကတာေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အမ်ိဳးသမီးအေပၚ ခ်ိဳးႏွိမ္ျခင္း၊ တဆင့္ႏွိမ့္ထားျခင္း နည္းပါးသည့္ ျပယုဂ္တခုပင္ ျဖစ္သည္။
ထို႔အတူ ကိုလိုနိေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းႏွင့္ ယေန႔ေခတ္တိုင္ေအာင္ လူထုသတင္းစာမွ လူထုေဒၚအမာသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေလးစားထိုက္ဖြယ္ ထင္႐ွားေသာ အမ်ိဳးသမီးမီဒီယာျပယုဂ္ျဖစ္သည္။ ကမၻာက အသိအမွတ္ျပဳရ ေလာက္ေအာင္ မီဒီယာျဖင့္ ႏိုင္ငံကို ပံုသြင္းသည့္ေနရာတြင္ ေ႐ွ႔ဆံုးက ပါ၀င္ခဲ့သည္ဟု ဆိုရပါမည္။ ထို႔ေနာက္ အမ်ိဳးသမီးစာေရးဆရာမသံုးဦးျဖစ္သည့္ ခင္ေဆြဦး၊ ကလ်ာ(၀ိဇၨာ-သိပၸံ)၊ မေလးလံု တို႔ တည္ေထာင္ေသာ စပယ္ျဖဴမဂၢဇင္း၊ ကလ်ာမဂၢဇင္းႏွင့္ လံုမေလးမဂၢဇင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာသည္။ အမ်ိဳးသမီး မဂၢဇင္းဆိုေသာ္လည္း ထိုသံုးမ်ိဳးက ထူးျခားသည္။ ဖက္႐ွင္အလွအပ၊ ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္း၊ ဇာထိုးပန္းထိုးတို႔ကို ဦးစားေပးသည္ မဟုတ္ဘဲ အေတြးအျမင္၊ ႏိုင္ငံတကာစာေပ အႏုပညာႏွင့္ သုတရသတို႔ကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုမဂၢဇင္းတို႔သည္ အမ်ိဳးသမီးပရိသတ္အတြက္ခ်ည္းမဟုတ္ ဂ်င္ဒါ တိမ္းညြတ္မႈ မ႐ွိေသာ လြတ္လပ္သည့္ စာေပအႏုပညာကို ထည့္သြင္းထုတ္ေ၀ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔မွာေတာ့ ေခတ္ေပၚ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းတို႔တြင္ မီဒီယာအမ်ိဳးသမီးမ်ားစြာ ေပၚထြက္လာေနသည္။ ေလလိႈင္းမီဒီယာျဖစ္ေသာ အက္ဖ္အမ္အစီအစဥ္ေတြမ်ားစြာ ေပၚေပါက္လာသည္။ ရန္ကုန္စီးတီးအက္ဖ္အမ္၊ မႏၱေလးစီးတီးအက္ဖ္အမ္၊ ေတာင္ႀကီး ခ်ယ္ရီ အက္ဖ္အမ္ စသည္ စသည္....။ သည္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အေပၚထားသည့္ သေဘာထားကို ေလ့လာစရာေနရာေတြ ပိုမ်ားလာပါ သည္။
ကၽြန္မ တူေတြ တူမေတြ ငွားၿပီးၾကည့္ေနသည့္ ျမန္မာကားေတြကို တခါတခါ အမွတ္မထင္ ၀င္ၾကည့္မိသည္။ ဒါ႐ိုက္တာ ဘယ္သူမွန္း၊ ဇာတ္ညႊန္းဘယ္သူမွန္း မသိေသာ္လည္း ျပကြက္ႏွင့္ အျပန္အလွန္ စကားေျပာခန္းမ်ားကို ေတြ႔႐ံုျဖင့္ ဒါက အမ်ိဳးသားေရးသည့္၀တၳဳလား၊ အမ်ိဳးသားဇာတ္ညႊန္ဆရာေရးသည့္ ဇာတ္ညႊန္းလား ခန္႔မွန္းၾကည့္လို႔ ရသည္။ တခါတခါ ကၽြန္မက ကေလးေတြကို ၀င္ေျပာမိသည္။ ၾကည့္စမ္း။ ဒီလိုစကားမ်ိဳး ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ေျပာခိုင္းတဲ့ ဇာတ္ညႊန္းဆရာဟာ ေယာက်္ားပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဇာတ္ညႊန္းဘယ္သူ တဲ့လဲဟု ေမးမိသည္။ တကယ္လည္း အဲဒါက မိန္းမေရးတာမဟုတ္ မိန္းမ႐ိုက္တာမဟုတ္။ ေယာက်္ားေတြဟု ေတြ႔ရသည္။ တခါတေလ သူတို႔ ဇာတ္ကားေတြထဲတြင္ အမ်ိဳးသမီးကို ေပးထားသည့္ေနရာက အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေျပာတိုင္းယံုသည့္ ဦးေဏွာက္ဥာဏ္သိပ္မထက္ျမက္သည့္ ရယ္စရာျဖစ္ေနသည့္ ဇာတ္ေကာင္ေနရာမ်ိဳး ျဖစ္ေနသည့္အခါ ကၽြန္မ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မိတတ္ပါသည္။
လြတ္လပ္ေသာ မည္သည့္အေႏွာင္အဖြဲ႔မွ ခ်ည္ေႏွာင္မထားေသာ အမ်ိဳးသမီး မီဒီယာပါဆင္ေတြကို စူးစမ္းေလ့လာၾကည့္မည္ ဆိုပါက မိန္းမစာေရးဆရာ၊ မိန္းမကဗ်ာဆရာ၊ မိန္းမဂ်ာနယ္လစ္၊ မိန္းမျပဇာတ္ေရး ဆရာ၊ မိန္းမ႐ုပ္႐ွင္ဒါ႐ိုက္တာ၊ မိန္းမ အဆိုေတာ္ႏွင့္သီခ်င္းေရးပညာ႐ွင္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးအစား မ်ားစြာေတြ႔ ရသည္။ သူတို႔ဖန္တီးေသာ ရသ သုတ တို႔သည္ အမ်ိဳးသား ဖန္တီးသည့္ ရသ သုတ တို႔ႏွင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ ကြာျခားမည္။ သို႔ေသာ္ ခြဲထြက္ေသာ၊ အမ်ိဳးစံုေသာ ေဆာင္႐ြက္မႈတို႔ကို ေတြ႔ရသည္။ ဥပမာ ကဗ်ာဆရာမ မအိ၏ အသံအက္သြားေသာ ေခါင္းေလာင္းေလး ကဗ်ာသည္ မူလတန္းျပဆရာမတေယာက္၏ ရင္မွ ျဖစ္ေပၚေသာ ခံစားခ်က္ကို ေရးဖြဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုေနရာတြင္ ေက်ာင္းဆရာတေယာက္ဆိုလွ်င္ေရာ သည္ခံစားခ်က္အတိုင္း ထပ္တူထပ္မွ် ထြက္လာ မလား။ သံစူးၿပီး ေမးခိုင္ေရာဂါပိုးျဖင့္ ေသဆံုးသြားေသာ ေက်ာင္းသားကေလး၏ဆရာသည္ အသံအက္သြားေသာ ေခါင္းေလာင္းကေလးကဗ်ာကို ဖန္တီးဖို႔ စိတ္ကူးမိပါမလား။ ၀တၳဳတပုဒ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမည္။ စကား၀ိုင္းမွာ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ညည္းညဴေရ႐ြတ္မိေကာင္း ေရ႐ြတ္မိမည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ မီဒီယာထဲသို႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ၀င္ေရာက္လာသည့္အခါ အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ မူလက တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အသံတို႔ကို ကိုယ္စားျပဳ ေဖာ္ထုတ္ေပး ႏိုင္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အလြန္ အေရးႀကီးေသာ ေျပာင္းလဲမႈတို႔ကို ျဖစ္ေပၚေစပါသည္။


ဂ်ဴး
ဒုတိယပိုင္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
[ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၉၊ ႏို၀င္ဘာလ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

တမ္းတလို႔လြမ္းရပါတယ္.... (၃)ေရးသူ- ေမာင္ေအးခိုင္

"All Boys Can Do Everything For Girls" တဲ့။ စက္မႈတကၠသို္လ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ဆရာ၊ ဘယ္ဆရာမမွ Lecture မေပးရခင္မွာ အရင္ဆံုးရလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာတခုကေတာ့ အဲဒီ စာတန္းတိုကေလးပါပဲ။ ဘယ္မွာ ရလိုက္တာလဲ။ Lecture ခန္းတခု ျဖစ္တဲ့ 1/2-5 ဆိုတဲ့ Theater Room မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႔ အေဆာင္ (၁) လို႔ေခၚတဲ့ ၃ ထပ္ အေဆာက္အဦႀကီးမွာ စာသင္ခန္းမႀကီး ၆ ခု ႐ွိတယ္။ ေ႐႔ွမ်က္ႏွာစာ ေအာက္ဆံုးထပ္ရဲ႔ ေထာင့္ႏွစ္ေထာင့္မွာ ဘယ္ဘက္ေထာင့္က စာၾကည့္တိုက္၊ ညာဘက္ေထာင့္က ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရး႐ံုး။ သူတို႔ ေခါင္းေပၚ ဒုတိယထပ္နဲ႔ တတိယထပ္မွာ စာသင္ခန္းမႀကီး ၄ ခု၊ တတိယထပ္ အတြင္းဘက္ေထာင့္ေတြမွာ ၂ ခု၊ အားလံုးေပါင္း ၆ ခု ႐ွိတယ္။



လူေတြ အမ်ားႀကီးတက္ရတဲ့ Lecture ေတြဆိုရင္ အဲဒီလို Theater ေတြမွာ တက္ရတယ္။ Theater ေတြမွာ အေပၚေအာက္ ျမႇင့္တင္ဆြဲခ်လို႔ ရတဲ့ ႏွစ္ထပ္ စာသင္ပုန္းႀကီးေတြ႐ွိတယ္။ ထိုင္ခံုေတြက ေလွခါးထစ္လို တဆင့္စီျမင့္တက္သြားတာျဖစ္ၿပီး ေဘးလက္ရန္းမပါတဲ့ သစ္သားခုံတန္း႐ွည္ႀကီးေတြ။ ေဘးႏွစ္ဖက္ ဘယ္နဲ႔ညာ မွာ ေလးေယာက္စာ ထိုင္လို႔ရတဲ့ ခံုတန္း၊ အလယ္တန္းခံုတန္းက ၁၀- ေယာက္ ၁၅-ေယာက္ေလာက္ ထိုင္ႏိုင္တယ္။ ေဘးတန္းနဲ႔ အလယ္တန္း ႏွစ္ခုအၾကားမွာ ေနာက္ဆံုးတန္း (အေပၚဆံုးဆင့္) အထိ တက္ႏိုင္တဲ့ လူသြားလမ္း ႐ွိတယ္။ ဒီခန္းမႀကီးေတြက ေအာက္ဆံုးဆင့္မွာ တံခါးေပါက္တခု၊ အေပၚဆံုးဆင့္မွာ တံခါးေပါက္ တခု၊ တံခါး ႏွစ္ေပါက္႐ွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းသားေတြဆို ဆရာက ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာရင္း ေကာက္ၿပီးတာနဲ႔ ဆရာအလစ္မွာ ေနာက္ေပါက္က ထြက္ၾကတယ္။
ခုံတန္းေတြမွာ ခံုနံပါတ္ အသီးသီး ေရးမွတ္ထားတယ္။ အတန္းလိုက္ကို ေအာက္ဆံုးဆင့္ကေန အေပၚဆံုးဆင့္အထိ ေဘးဘက္နံရံမွာ အဂၤလိပ္ အကၡရာ A B C D ကို ေဆးနဲ႔ ျမင္သာထင္သာ ခပ္ႀကီးႀကီး ေရးထားၿပီး ထိုင္ခံုမွာေတာ့ 1 2 3 4 စသည္ျဖင့္ ေရးထားတယ္။ ခံုနံပါတ္ မွတ္ေတာ့ A1, B1, A2, C4... စသျဖင့္မွတ္တာ။
က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ပထမဆံုးရတဲ့ သင္ခန္းစာဆိုတာ နံရံေပၚက A B C D အမွတ္အသားေတြမွာ တစံုတေယာက္က ေျမျဖဴခဲနဲ႔ ထင္ထင္ ႐ွား႐ွားႀကီး ျဖည့္စြက္ ေရးထားတာ။ A ရဲ႔ ေဘးမွာ ll, B ရဲ႔ေဘးမွာ oys, C ရဲ႔ေဘးမွာ an, Dရဲ႔ ေဘးမွာ o, အဲဒီလို ဥဏ္စြမ္းျပ၊ လက္စြမ္းျပ ျဖည့္စြက္ေရးထားတာမို႔ စာသင္ခန္းမကို ၀င္၀င္ခ်င္း ဆရာ မလာခင္ မွာ ဦးစြာရ႐ွိလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာပါ။ All Boys Can Do Everything For Girls တဲ့။
တျခား နံရံစာေတြလဲ ႐ွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မွတ္မွတ္ရရနဲ႔ အမွတ္ရေနေသးတာ ဒီတခုပါပဲ။ နံရံစာေတြ မ်ားသေလာက္ မေတာ္တေရာ္၊ ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္းေတြေရးတာ၊ မ႐ွိသေလာက္ပါပဲ။ အလြန္ဆံုး ကိုယ္သေဘာက် တဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ေခ်ာေၾကာင္း လွေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ေပးတဲ့စာပဲ၊ ဒါေတာင္ လူနာမည္ မပါပဲ ခံုနံပါတ္သာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ A9 က လွတယ္။ C12 က ယဥ္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။ ဘယ္ Section ဘယ္ ႏွစ္ခုႏွစ္ေတာင္ မပါေတာ့ ဘယ္သူမွန္း မသိႏိုင္ပါဘူး။ သူေျပာတဲ့ ခံုနံပါတ္ဟာ ကိုယ့္အတန္းကမ်ား ျဖစ္မလား ၾကည့္ေတာ့လဲ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ငါးေဖါင္႐ိုးတို႔ စည္ပိုင္းတို႔ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။
ခံုနံပါတ္ေတြနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္မွာ ႐ူပေဗဒဘာသာရပ္သင္တဲ့ ႐ူပေဗဒဌာန၊ ဌာနမႉးဆရာဦးလႊမ္းမိုးကေတာ့ ခံုနံပါတ္ မွတ္မိတဲ့ေနရာမွာ အံ့ၾသေလာက္တယ္။ သူ႔အတန္း၊ သူ႔ဘာသာဟာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာရင္း ယူတဲ့အရာမွာ အတိက်ဆံုး၊ အတင္းက်ပ္ဆံုး။ က်ေနာ္ ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့ လူထူးလူဆန္း လူ႔ဂြစာ ဆရာႀကီး ဦးလႊမ္းမိုးအေၾကာင္းကို ဒီေနရာမွာ နဲနဲေရးမွ ျဖစ္မယ္။ သူက က်ေနာ္တို႔ ပထမႏွစ္မွာ ႐ူပေဗဒရဲ႔ အခန္းက႑တခုျဖစ္တဲ့ မကၠင္းနစ္ႏွင့္ျဒပ္တို႔၏ဂုဏ္သတၱိ ဘာသာကို သင္တယ္။
က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ စာသင္တန္း တခုနဲ႔ တခုအၾကား ေခါင္းေလာင္းႏွစ္ခ်က္တီးတယ္။ တခ်က္က ပထမ စာသင္ခ်ိန္ၿပီးတဲ့ ေခါင္းေလာင္း၊ ေနာက္တခ်က္က ဒုတိယ စာသင္ခ်ိန္ စတဲ့ေခါင္းေလာင္း။ ဆရာက အေဆာင္ ၄ မွာ ႐ွိတဲ့ သူ႔အခန္းကေန သူ႔ lecture ခန္း 1/2-5 ကို ေလွ်ာက္ရတဲ့ ေျခလွမ္း၊ ၾကာတဲ့အခ်ိန္ အတိအက် သိတယ္။ သူေလွ်ာက္လာလို႔ စာသင္ခန္းမနား ေရာက္တာနဲ႔ ဒုတိယေခါင္းေလာင္း ထိုးတယ္။ ေခါင္းေလာင္းသံဆံုးတာနဲ႔ သူအခန္းထဲက စားပြဲေ႐ွ႔ေရာက္တာ ကြက္တိပဲ။
သူ႔ ဥပေဒက သူ၀င္ၿပီး သူ႔ေနာက္က ၀င္လာသူကို ေနာက္က်သူလို႔ မွတ္တယ္။ ေနာက္က် ႏွစ္ခါဆိုရင္ ပ်က္ကြက္တခါ သူယူတယ္။ ေနာက္မွ ၀င္လာသူဟာ ဘယ္ခံုမွာ ထိုင္လဲ သူၾကည့္ထားလိုက္ၿပီး သူ႔စာ႐ြက္မွာ တို႔ထားလိုက္တယ္။ ဆိုပါေတာ့ ခံုနံပါတ္ G9 ဒီခံုနံပါတ္ဟာ သူ႔စာရင္းမွာ ေမာင္ဘယ္သူ၊ မဘယ္သူ ဆိုတာ ႐ွိၿပီးသား။ ဒီေတာ့ ေနာက္က်တာ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဆိုတာ သူသိလိုက္ၿပီ။
သူက အတိအလင္း ေက်ညာထားတယ္။ ငါက လူနံမည္သာ မသိတာ၊ ခံုနံပါတ္နဲ႔ လူမ်က္ႏွာကို ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိတယ္တဲ့။ လူစား လာထိုင္ေပးလို႔ မရဘူး။ ခံုနံပါတ္ ေျပာင္းထိုင္လို႔ မရဘူး။ မယံုရင္ စမ္းၾကည့္လို႔ စိမ္ေခၚတယ္။ တခါေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ လုပ္ၾကည့္တယ္။ သူတခါတည္း တန္းေျပာတာပဲ။ "G9 နဲ႔ G12 ေနရာလဲထိုင္ထားတယ္" တဲ့။ အံ့ေရာ။ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ စာရင္းကိုလဲ သူ ေကာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာက္လိုက္တာ။ တခါတေလ ေက်ာင္းသားေတြေတာင္ မသိလိုက္ဖူး။ ခံုနံပါတ္ လြတ္ကို သူ အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္ထားလိုက္ၿပီး သူဖာသာသူ စာရင္းတို႔လိုက္တယ္။ တခါတေလ စ ၀င္ခါစမွာ တခါ ေကာက္ၿပီး၊ စာသင္ခ်ိန္ၿပီးခါနီးမွာ ေနာက္တခါ ထပ္ေကာက္ခ်င္ ေကာက္ေသးတာ။ ဆရာဦးလႊမ္းမိုး မၾကာခဏေျပာတဲ့ ဂႏၳ၀င္စကားတခု ကိုယ္မွတ္မိေနတယ္။ ငါ "ဂႏွိပ္ဇီးႏွိဳး" ေပးပစ္မွာေနာ္တဲ့။ သူေျပာတာက ဂရိတ္ဇီး႐ိုး (grade zero) ေျပာတာ။ ဆရာ့အသံက ႏွေခါင္းသံ ပါေနေတာ့ တေယာသံေလးလို ထြက္သြား႐ွာတယ္။
သခၤ်ာဌာနကေတာ့ လြတ္လပ္တယ္။ ဆရာက ၀င္လာတာနဲ႔ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ လက္မွတ္ထိုးစာ႐ြက္ ႏွစ္႐ြက္ သံုး႐ြက္ကိုု ေ႐ွ႔ဆံုးခုံတန္းမွာ ခ်ေပးလိုက္တယ္။ လက္မွတ္ လက္ဆင့္ကမ္း ထိုးသြား႐ံုပဲ။ တခ်ိဳ႔ဆို ဆိုင္း(Sign)ဆရာ၊ ဆိုင္း၀ိဇၨာလို႔ေတာင္ ဘြဲ႔ရတယ္။ တေယာက္တည္း လက္မွတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုးတာ။ တခါတေလ မလာတဲ့လူတေယာက္ထဲကို လက္မွတ္ထိုး စာ႐ြက္ႏွစ္ခုမွာ ႏွစ္ေယာက္ထိုး ျဖစ္ေနလို႔ မတူတဲ့ လက္မွတ္ႏွစ္ခု ျဖစ္ေနေရာ။ ေနာက္တေန႔မွာ ဆရာက သိလ်က္နဲ႔ ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေျပာေသး။ လက္မွတ္ထိုး စာ႐ြက္တခုမွာ တခါထိုးရင္ ရပါၿပီတဲ့။ ကဲကုလ (calculus) သင္တဲ့ က်ေနာ္တို႔အေခၚ ဦးဖိုးပါႀကီး (ဆရာဦးေက်ာ္ျမင့္) ဆိုရင္ ေနာက္တေန႔မွာ လက္မွတ္မထိုးလိုက္ရဘူးလို႔ သြားေျပာတာ၊ မင္းကို ထိုးေပးမယ့္သူ မ႐ွိဘူးလားတဲ့။
အဂၤလိပ္စာဌာနက်ေတာ့လဲ ဆရာမေတြခ်ည္းပဲ။ ဌာနမႉးကလဲ ဆရာမပဲ။ ေဒၚရင္ရင္ျမတဲ့။ ဗိုလ္ဆန္ဆန္ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ ႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာ။ သေဘာလဲ ေကာင္းတယ္။ ဆရာဆိုလို႔ ဦးမ်ိဳးဟန္ တေယာက္တည္း။ ဦးမ်ိဳးဟန္ရဲ႔ ဇနီးကလဲ အဂၤလိပ္စာဌာနက ဆရာမပဲ။ ဆရာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အရမ္းခင္၊ အရမ္းအဆင္ေျပတာ။
က်ေနာ့္ဆရာေတြအေၾကာင္းေျပာရင္ က်ေနာ့္အခ်စ္ဆံုးဆရာ ပန္းပဲဆရာႀကီး ဦးခ်စ္အေၾကာင္းက ပါမွ ျဖစ္မွာ။ က်ေနာ္တို႔ ပထမႏွစ္မွာ အလုပ္႐ံုလက္ေတြ႔ခန္း ပထမ ႏွစ္၀က္တန္းမွာ ပန္းပဲထုရတယ္။ ကိုယ္က ပထမႏွစ္ ႏွစ္ခါေနရေတာ့ သူ႔သင္တန္းမွာ 'ေမာင္တင့္တယ္' ႏွစ္ခါျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းေရာက္ခါစ ပထမႏွစ္မွာ ဆံ႐ွည္ဂုတ္၀ဲ။ သူကို ရဲဒင္း (ေပါက္ဆိန္) အေသးကေလးတလက္ လုပ္ခိုင္းဖူးတယ္။ က်ေနာ့ကို သူက လမ္းသရဲလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဦးခ်စ္နဲ႔ သူ႔မိန္းမက ေက်ာင္းကင္တင္းမွာ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ ထြက္တယ္။ တပိုင္တႏိုင္ပဲ လုပ္တာမို႔ ဟင္းရည္အိုးတအိုးဟာ ၾကာၾကာမခံဘူး။ အကုန္ျမန္တယ္။ သူဆိုင္က ပထမေတာ့ လက္ရာအသင့္အတင့္၊ ငွက္ေပ်ာပင္ဖတ္ မ်ားမ်ား၊ ေစ်းကလဲ ခ်ိုဳတယ္။၊ ေနာက္မွ လက္ရာကလဲ ေကာင္းလာတယ္။ ငါးဖတ္လဲ ပိုထည့္လာတယ္။ ေစ်းကလဲ အမ်ားနဲ႔ တန္းတူ ျဖစ္လာတယ္။ လူခ်စ္လူခင္ ေပါေတာ့ လက္ရာေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကိုယ္တို႔ေတာ့ စားတာပဲ။ ေယာက်္ားေလးေတြ အားေပးတာ မ်ားေတာ့ သူ႔ဆိုင္ကို မိန္းကေလးေတြ မလာသေလာက္ပဲ။
တခါတေလ က်ေနာ္က သူ႔ကို ဦးခ်စ္တီးေခၚၿပီး ထြက္ေျပးရင္ ေနာက္ကေန မရအရ လိုက္ထုတာ။ သူက ကေလးေတြနဲ႔ တ႐ုန္း႐ုန္း လိုက္တမ္းေျပးတမ္းလုပ္ေနလို႔ သူ႔မိန္းမရဲ႔ ေငါက္သံ မၾကာခဏ ၾကားရတယ္။ ဆရာခ်စ္ကေတာ္က "ကိုခ်စ္ ႐ွင္ေနာ္ မႀကီးမငယ္နဲ႔" ဆိုတာ မၾကာခဏ ၾကားရတဲ့အသံ။ သူ႔ဆိုင္ရဲ႔ ေျမျဖဴခဲနဲ႔ ေရးထားတဲ့ "ဦးခ်စ္ မုန္႔ဟင္းခါး" သင္ပုန္းကို အတန္းထဲက ေျမျဖဴခဲ ယူလာၿပီး 'ခ်စ္' ေဘးမွာ 'တီး' ထပ္ျဖည့္ေရးရင္ က်ေနာ့္ လက္ခ်က္မွန္းသိေတာ့ က်ေနာ့ကို ျမင္တာနဲ႔ လိုက္ထုေတာ့တာ။ လူက မဲမဲ ၀၀ ဗိုက္႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ နဖူးမွာ ထံုးတို႔ေပးလိုက္ရင္ တကယ့္ ခ်စ္တီးကုလားႀကီးလိုပဲ။ မိႈင္းရာျပည့္ အေရးအခင္းမွာ က်ေနာ္ ေထာင္က်သြားတယ္ ၾကားလို႔ မ်က္ရည္က်တာ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ သံုးေယာက္႐ွိတယ္။ ဆရာဦးခ်စ္ရယ္၊ က်ေနာ္ ထမင္းစားေနက် ဆိုင္က အေဒၚႀကီးရယ္၊ ေဆးလိပ္ေရာင္းတဲ့ အေမႀကီးရယ္။
ထမင္းဆိုင္က အေဒၚႀကီးဆိုရင္ က်ေနာ့ ေထာင္၀င္စာမွာ က်ေနာ္ စားေနက် ငါးသေလာက္ေပါင္း အ႐ိုးနူးေလး ထည့္ေပးခ်င္လို႔တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အတန္တန္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ေထာင္က ျပန္ထြက္လာ ေတာ့ သူတို႔ သံုးဦးစလံုးကို က်ေနာ္သြားေတ႔ြတယ္။ ဦးခ်စ္နဲ႔ ထမင္းဆိုင္က အေဒၚႀကီးကေတာ့ ေက်ာင္းက ကင္တင္းမွာ သြားေတြ႔တာ။ မ်က္ရည္ေလးေတြ စမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ႔။ ေဆးလိပ္ဆိုင္က အေမႀကီးကိုေတာ့ ဆိုင္မထြက္ႏိုင္ေတာ့လို႔ သူေနတဲ့ ကမာ႐ြတ္လိုင္းေပါက္က အိမ္ကေလးမွာ သြားကန္ေတာ့ရတာ။ အေမႀကီးေဆးလိပ္ဆိုင္မွာ တခါတေလ က်ေနာ္ အတန္းအားရင္၊ အေမႀကီး ေဆးလိပ္ေရာင္းတဲ့ ေဘးမွာ အတူထိုင္ျဖစ္တယ္။ အေမႀကီးက ေျပာတယ္ "သား...... အိမ္က မံု႔ဖိုးေတြ ဘာေတြ မပါလာရင္၊ ဒီတုိင္း မေနနဲ႔.. ေဟာဒီ အေမ့ ပိုက္ဆံပံုးထဲက လာယူၿပီး ၀ယ္စားေနာ္..." တဲ့။
ကိုယ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့ႏွစ္၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ႀကိဳဆိုပြဲႀကီးကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာက ႀကိဳတာကိုေတာ့ ခပ္ေရးေရး မွတ္မိတယ္။ ပါေမာကၡဦးခင္ေအာင္ၾကည္ မိတ္ဆက္မိန္႔ခြန္း ေျပာတယ္။ အေကၽြးအေမြးက စကၠဴအိပ္ကေလးထဲမွာ လိေမၼာ္သီးတလံုးနဲ႔ စမူဆာ ထည့္ၿပီး တေယာက္တထုပ္စီ ေ၀တယ္ ထင္တာပဲ။
ကိုယ္ စာေမးပြဲက်တဲ့ ဒုတိယႏွစ္ (ပထမႏွစ္) မွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဦးေန၀င္းသမီး သီတာ၀င္းက ေဆးတကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ကေန ေအာင္ၿပီး စက္မႈတကၠသိုလ္ ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာ တတိယနွစ္ကို ေျပာင္းလာတယ္။ ထံုးစံ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ တခုကေန တခုကို ေျပာင္းခြင့္မ႐ွိေပမယ့္၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသမီးဆိုေတာ့ အိမ္ေတာ္မွာ စက္မႈတကၠသိုလ္က ဆရာေတြကို ေခၚသင္တယ္။ ေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္မွာ မသင္ခဲ့ရတဲ့ စာေတြကို စက္မႈတကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္မွာ တဆက္တည္းလိုက္ႏိုင္သြားဖို႔ ဆရာဦးလင္းတို႔က စက္မႈ ပံုဆြဲဘာသာရပ္ေတြကို အေျခခံနားလည္ေအာင္ သြားသင္ေပးရတာ။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ သီတာ၀င္းရည္းစား (အဲဒီတုန္းက ရည္းစား) ကိုထြန္းဦးက သူ႔ေမဂ်ာ လွ်ပ္စစ္ကေန သူ႔ရည္းစား႐ွိတဲ့ ဓါတုကို ေျပာင္းေတာ့ တျခားလူေတြကိုပါ ေျပာင္းခြင့္ျပဳရတာနဲ႔ ဓါတု အင္ဂ်င္နီယာအတန္းကို တျခားေမဂ်ာက ခံုနံပါတ္ထိပ္ပိုင္းက လူေတာ္ေတြ ေျပာင္းလာၾကတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ဓါတုမွာ လူေတာ္ေတြ ျပံဳတိုးေနၾကတာ။
သူေရာက္လာေတာ့ ဓါတုအင္ဂ်င္နီယာအသင္းဟာ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ႀကိဳဆိုပြဲမွာ ၿဖိဳးေ၀၀င္း (သူ႔ရဲ႔ အေမတူ ဖေအကြဲ ေမာင္) တို႔ရဲ႔ လွ်ပ္စစ္ဂီတာ အဖြဲ႔ကို စင္ေပၚတင္တယ္။ ဒင္းတို႔ တီး၀ိုင္း အဖြဲနာမည္က CICADA ဆိုလား။ နံမည္ေတာ့ အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ၿဖိဳးေ၀၀င္းရယ္၊ သူရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ကိုကိုေက်ာ္ (ရဲမင္းႀကီးတေယာက္ရဲ႔သား)၊ တင္ဦးသိန္း၊ မိုက္ကယ္လွ (ဗိုလ္ထြန္းလွ-တကၠသိုလ္ေန၀င္း ရဲ႔ သား)၊ ဖရက္ဒ္ ခ်န္ထြန္း (ေ႐ွ႔ေနဦးရဲထြန္း ညီ) တို႔ ပါတယ္။ ဖရက္ဒ္ခ်န္ထြန္း က စက္မႈတကၠသိုလ္က မဟုတ္ဘူး။ တျခားငနဲေတြ က ကိုယ္တို႔ေက်ာင္းကဘဲ။ အဲဒိတုန္းက စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ အမ်ားစုက ဒီလို ဂီတေတြကို သ႐ုပ္ပ်က္ေတးဂီတ လို႔ပဲ မွတ္ယူထားတာမို႔ တီးခတ္ေနတဲ့ စင္ေပၚကို ငွက္ေပ်ာခြံေတြ လိေမၼာ္သီးခြံေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္တာ ခံလိုက္ရ တယ္။ အေနာက္တိုင္း သ႐ုပ္ပ်က္ဂီတကို ႐ႈံ႔ခ်တဲ့ နံရံကပ္ ကာတြန္းေတြ ကဗ်ာေတြ ေနာက္တေန႔မွာ ထြက္လာလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက လိုက္ခြါပစ္ရတယ္။ တဆက္တည္း အဲဒီအပတ္မွာ အပတ္စဥ္ ၾကာသာပေတးေန႔မွာ ထြက္ေနက် စက္မႈသတင္းစဥ္ စာေစာင္လဲ မထြက္လိုက္ရဘူး။
ေနာက္တပတ္မွာ စစ္ဘုရင္ သားေတာ္နဲ႔ သမီးေတာ္ရဲ႔ ပြဲကို အားက်မခံ လွ်ပ္စစ္ အင္ဂ်င္နီယာအသင္း က ေမာင္မယ္သစ္လြင္ႀကိဳဆိုပြဲမွာ စိန္ဗိုလ္တင့္ဆိုင္း၀ိုင္းကို ငွားလာၿပီး မွန္စီေ႐ႊခ်ဆိုင္း၀ိုင္ႀကီးနဲ႔ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆိုင္ဆိုင္ အသံုးေတာ္ခံလိုက္ ၾကတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြၾကားမွာ ေတာ္ေတာ္ ဂယက္႐ိုက္သြားတယ္။
တကယ္ေပ်ာ္တာ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းေရာက္တဲ့ႏွစ္က ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္ရဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ႀကိဳဆို ပြဲပဲ။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ခန္းမမွာ လုပ္တာ။ အရမ္းစည္တာပဲ။ ရန္ကုန္၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္ အႏုပညာအသင္းက ဘိလပ္ျပန္ ေမာင္ေသာင္းေဖ ျပဇာတ္ကတယ္။ ဆရာဦးဖိုးေက်ာ္ျမင့္ (ျမန္စာဂုဏ္ေက်ာ္ျမင့္)၊ ကိုေမာင္ေမာင္ႀကီး (ၿငိမ္းေက်ာ္) တို႔၊ ကိုေက်ာ္ညြန္႔ (ေမာင္မင္းယာ) တို႔၊ ဦးဖိုးလွျမင့္ (ေမာင္ပန္းေမႊး) တို႔၊ ကိုလွေဌး(အညာတမာ)တို႔ ပါတယ္လို႔ မွတ္မိေနတယ္။
အဲဒီတုန္းက စက္မႈကေန ၀ိဇၹာသိပၸံကိုသြားရင္ ဆင္ေရတြင္းမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းၿပီး ႐ိုးမရိပ္သာက ျဖတ္ၿပီး ကမာ႐ြတ္ပါတီယူနစ္႐ံုး ေဘးကေနထြက္ရင္၊ စီပြါးေရးတကၠသိုလ္ေ႐ွ႔ကို ေရာက္တယ္။ စံရိပ္ၿငိမ္ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းရင္ စံရိပ္ၿငိမ္႐ြာထဲက ျဖတ္၊ ဂ်ဒ္ဆင္စင္တာ ေဘးကထြက္ရင္ မာလာေဆာင္ကို ေပါက္တယ္။
ဂ်ဒ္ဆင္ ဘုရား႐ွိခိုးေက်ာင္း ေနာက္ကေန တကၠသိုလ္ အပန္းေျဖရိပ္သာ(RC) ထဲက ျဖတ္သြား။ အထဲမွာ အျမဲတမ္း အက တိုက္ေနသံေတြ၊ ဆိုင္းသံဗံုသံေတြ၊ စႏၵယားသံေတြက တႏွစ္ပတ္လံုး ျပတ္တယ္မွ မ႐ွိပဲ။ ေက်ာင္းဖြင့္ခါစ စေနေန႔ေတြဆိုရင္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာေတြရဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ႀကိဳဆိုပြဲေတြ၊ တိုင္းရင္းသားအသင္းအဖြဲ႔ေတြရဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ပြဲေတြ တခုမဟုတ္ တခုက အပတ္တိုင္း႐ွိတယ္။ အားကစား ၿပိဳင္ပြဲေတြ၊ စာအုပ္ျပပြဲေတြ၊ ပန္းခ်ီျပပြဲေတြလဲ အဲဒီမွာပဲ လုပ္ၾကတယ္။ တခါတေလ ႐ွမ္းေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အသင္းက ႐ိုးရာအစားအစာ ေရာင္းခ်ပြဲေတြလဲ ႐ွိတယ္။
တကၠသိုလ္ထဲက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြကေတာ့ ကိုယ္ မထိုင္ဘူးတဲ့ဆိုင္ မ႐ွိသေလာက္ပဲ။ အီကို ကင္တင္းဆိုရင္ ဦးယမ္းဘီလူးဆိုင္မွာပဲ အထိုင္မ်ားတယ္။ ကိုယ့္ အမ်ိဳးသမီးက ဦးယမ္းဘီလူးဆိုင္က အေအးေသာက္တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ အနားက ဆိုင္က လက္ဘက္ရည္ပဲ မွာေသာက္တာ မ်ားတယ္။ မႏၱေလးေဆာင္ကင္တင္း၊ သိပၸံကင္တင္း၊ ဘီအိုစီေကာလိပ္က ကင္တင္း၊ ေဆးတကၠသိုလ္ (၁) လိပ္ခံုးက ကင္တင္း၊ ေရာက္တဲ့ေနရာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာပဲ။ အသြားအလာ သိပ္မ႐ွိတာ ပညာေရးတကၠသိုလ္ပဲ။ အေရာက္အေပါက္ နည္းပါတယ္။ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြၾကားက ဦးခ်စ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ကေတာ့ ထိုင္လို႔ အေကာင္းဆံုး။
အဲဒီတုန္းက ပထမႏွစ္ေတြအားလံုး မႏၱေလးေဆာင္မွာ တက္ၾကရတယ္။ ကိုေနအုပ္ (ေနအုပ္စိန္ေပါလ္) က အဂၤလိပ္စာဌာနမွာ က်ဴတာ။ ဆရာဦးဖိုးလွျမင့္ (ေမာင္ပန္းေမႊး) က ျမန္မာစာဌာနမွာ က်ဴတာ။ သူက လူခ်င္းလဲခင္ေနေတာ့ သူ႔ အေဟာအေျပာကို နားေထာင္ခ်င္တာနဲ႔ သူစာသင္တဲ့ အတန္းမွာ မၾကာခဏ သြားထိုင္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာင္ပန္းေမႊးက အဆိုေတာ္ The Beatles ေတြလိုမ်ိဳး ဆံပင္ပံုစံနဲ႔။
၁၉၇၀ ခုႏွစ္ ေႏြေက်ာင္းပိတ္မွာ မိတၳီလာခ႐ိုင္ အသံုးလံုး။ မလိုက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။
၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ မံု႐ြာခ႐ိုင္၊ မႏၱေလးခ႐ိုင္၊ မေကြးခ႐ိုင္။ ကိုယ္က မံု႐ြာခ႐ိုင္ကို လိုက္သြားတယ္။ မသြားခင္ မွာ အသံုးလံုးေကာ္မတီက လူႀကီးေတြ တရက္သင္တန္း လာေပးၾကတယ္။ ရြာေတြေရာက္ရင္ ဘယ္လိုေန ဘယ္လိုထိုင္၊ ေဆာင္ရန္ ေ႐ွာင္ရန္ေတြေပါ့။
ရထားခ အသြားအျပန္စရိတ္ကို အစိုးရက တ၀က္ ကိုယ္က တ၀က္ခံရတယ္။ ရထားခကို သြင္းၿပီး၊ ဘယ္ခ႐ိုင္ ဘယ္ၿမိဳ႔နယ္သြားခ်င္တယ္ဆိုတာ စာရင္းေပးရတယ္။ မသြားခင္ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထိုးရတယ္။ ၀မ္းေရာဂါတို႔ ေက်ာက္ေရာဂါတို႔ ျဖစ္မွာေပါ့။ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ မသြားခင္ ႐ြာက ႀကီးေလးႀကီး (ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီး၊ သူႀကီး၊ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး၊ ကာလသားႀကီး) ကို စည္း႐ံုးဖို႔၊ ဆရာေတာ္အတြက္ လႉဖြယ္ပစၥည္း နဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ စီးကရက္ကေလး၊ ေဆး၀ါးေလး၊ ဘာေလး ၀ယ္သြားတယ္။ အသံုးလံုးေကာ္မတီက လူေတြက ႀကီးေလးႀကီးကို တည့္ေအာင္ေပါင္း၊ စည္း႐ံုး ဆိုတာကိုး။
ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးကေန အထူးရထားႏွစ္စင္း ထြက္တယ္။ တစင္းက မႏၱေလးနဲ႔ မံု႐ြာ၊ တစင္းက မေကြး။ မေကြးခ႐ိုင္သြားတဲ့ အုပ္စုက ပထမတရက္၊ ေနာက္ေန႔မွာ ကိုယ္တို႔ မႏၱေလးခ႐ိုင္ သြားမယ့္လူေတြ။ ဘူတာႀကီး စၾကၤန္ (၃) မွာ အသံုးလံုးအထူးရထားတြဲကို တြဲထိုးေပးထားတယ္။ တကၠသိုလ္/ ေကာလိပ္ အလိုက္ စီးပြါးေရးတကၠသိုလ္၊ ပညာေရးတကၠသိုလ္၊ ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္၊ စက္မႈတကၠသိုလ္၊ တိေမြးကုု၊ ေမာ္လၿမိဳင္ေကာ္လိပ္... စသျဖင့္ ေက်ာင္းသားဦးေရ အနည္းအမ်ားအလိုက္ တြဲေတြမွာ ေျမျဖဴခဲနဲ႔ ေရးၿပီး စီစဥ္ထားေပးတာ။
၀ိဇၨာသိပၸံက ၄ တြဲရဲ႔ စတုတၳေျမာက္တြဲက မီးမပါဘူး။ လူလည္ေတြက စက္မႈကို ေပးထားတဲ့ အတြဲ တတြဲမွာ ေနရာ၀င္ယူႏွင့္ၿပီ။ (ေနာက္ေတာ့မွ သိရတာ သူတို႔ကို ေခါင္းေဆာင္လာတဲ့ ဆရာက ကုလားဖန္ထိုးလိုက္ တာ) ကိုယ္တို႔ ဆရာဦးလင္းနဲ႔ ႀကိဳ႔ကုန္းက လာရတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ေနာက္က်ေရာက္လာေတာ့ စက္မႈက ႏွစ္တြဲဟာ ဆက္လ်က္ မဟုတ္ပဲ ၾကားမွာ ၀/သ တတြဲ ၀င္ခံေနတယ္။ အသံုးလံုးေကာ္မတီေတြ ေျမျဖဴခဲနဲ႔ လာေရးထားတဲ့ စက္မႈဆိုတဲ့တြဲမွာ ၀/သ ေတြက အခန္႔သား။ ကိုယ့္ဆရာေတြက ဘာမွမေျပာပါဘူး။ စက္မႈတကၠသိုလ္ လုပ္အားေပးမွာ မိန္းကေလးက ၁၀ ေယာက္ပဲ ပါတာ၊ မိန္းကေလးေတြ မီးလင္းတဲ့ တြဲမွာ စီး။ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ၀/သ လို႔ ေျမျဖဴခဲနဲ႔ ေရးထားတဲ့ တြဲစုတ္ မီးေမွာင္ေမွာင္မွာေပါ့။
ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးက ညေနေလာက္မွာ ရထားထြက္တယ္။ မႏၱေလးကို မနက္အေစာႀကီး ေရာက္သြားတယ္။ မႏၱေလးဘူတာမွာ မႏၱေလး၀ိဇၹာသိပံၸက စားပြဲခံုႀကီးေတြ ခင္းၿပီး မနက္စာ လက္ဘက္ရည္နဲ႔ ဧည့္ခံတယ္။ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ မီးမလင္းတဲ့ ရထားတြဲမွာ မႏၱေလးရမ္ကို သိမ္ႀကီးေစ်းက ၀ယ္လာတဲ့ ေ႐ႊၾကက္ ပဲႀကီးေလွာ္နဲ႔ ခြက္လွည့္ ႏွိပ္လာၾကတာ မနက္လင္းေတာ့ ေကာင္းေကာင္းဆာေနၿပီ။ မန္း ၀/သ က တည္ခင္းတဲ့ မနက္စာဟာ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေမၿမိဳၿမိဳ႔နယ္၊ ပုသိမ္ႀကီးၿမိဳ႔နယ္သြားမဲ့သူေတြက အာရ္တီဘီ ကားႀကီးေတြနဲ႔ မႏၱေလး ဘူတာကေန တက္သြားၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ ေခ်ာင္းဦး၊ မံု႐ြာ၊ ဘုတလင္၊ အရာေတာ္ သြားမယ့္လူေတြက ရထားေခါင္းတြဲ လာခ်ိတ္ၿပီး၊ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ မံု႐ြာကို ခရီးဆက္တယ္။
ေခ်ာင္းဦးကို ေရာက္ေတာ့ အေတာ္ရီရတယ္။ ေခ်ာင္းဦးမွာ ဆင္းမယ့္ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ဆင္းဖို႔အတြက္၊ အထုတ္ေတြ အပိုးေတြျပင္၊ ေခ်ာင္းဦးဘူတာမွာ ႀကိဳဖို႔ေစာင့္ေနတဲ့ အသံုးလံုး ေကာ္မတီကလဲ မီးရထားႀကီး လာတာျမင္လို႔ အိုးစည္ဒိုးပတ္ေတြ တီးတုန္းမွာပဲ မီးရထားႀကီးဟာ ေခ်ာင္းဦးဘူတာမွာ မရပ္ပဲ ေက်ာ္ထြက္သြား တယ္။ ကိုယ္တို႔ ရထားေပၚကေန ျမင္လိုက္ရတာကေတာ့ အိုးစည္ဒိုးပတ္သမားေတြဟာ တီးေနရင္း ပါးစပ္ေတြ အေဟာင္းသားပြင့္ၿပီး တီးမႈတ္တာေတြ ရပ္ကုန္တယ္။ ဦးေ႐ႊ႐ိုးကေနသူကလဲ ကေနရာက ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္နဲ႔ ရပ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတဲ့ ဆရာဦးလင္းက ရထားရဲ႔ အေရးေပၚႀကိဳးကို ဆြဲလိုက္ေတာ့မွ မီးရထားဟာ ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားၿပီး ရပ္သြားတယ္။ ရထားရပ္ေတာ့ ေခါင္းတြဲက ဂါတ္ဗိုလ္ ဆင္းလာၿပီး ေမးတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲတဲ့။ သူကလဲ ဘတ္စ္ကားေတြလို ဆင္းသူမပါဘူးထင္ၿပီး အိုးစည္ ဒိုးပတ္သမားေတြ ျမင္တာနဲ႔ ေမာင္းေျပးပံုရတယ္။
ေနာက္ေတာ့ မီးရထားႀကီး ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ေပးတယ္။ ေခ်ာင္းဦးဘူတာက ႀကိဳဆိုသူေတြလဲ မီးရထား ေနာက္ျပန္ ခုတ္လာတာျမင္မွ သူတို႔ ဒိုးပတ္၀ိုင္းက ျပန္လႈပ္႐ွားရျပန္တယ္။ ဘူတာကေန အိပ္ယာလိပ္ေတြ၊ အ၀တ္အိပ္ေတြကို ကားေပၚ တင္ၿပီး ကားက သယ္သြားေပးတယ္။ လူေတြက အိုးစည္ဒိုးေတြေနာက္က ေခ်ာင္းဦး အ ထ က ကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကရတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ေခ်ာင္းဦးက ေကၽြးတဲ့ မနက္စာ၊ ညစာဟာ ေတာ္ေတာ္စား ေကာင္းတာပဲ။ ဟင္းကေတာ့ ညမနက္ အတူတူပဲ။ ၀က္သားတံုးက လက္သီးဆုပ္ ေလာက္ႀကီးတယ္။ ခ်က္ထားတာ ႏူးေျမ့ေနတာပဲ။ ပဲတီပင္ေပါက္ ခ်ဥ္ဖတ္နဲ႔ င႐ုတ္သီးေထာင္း၊ ဟာ့.... အေတာ္လိုက္ဖက္တာ။
ေန႔ခင္းမွာ သြားရမယ့္ ႐ြာေတြကို ေနရာခ်ေတာ့ ကိုယ္က မံု႐ြာေရာက္ေနတယ္။ ဆရာလင္းက ေျပာထားတယ္၊ "ေဟ့ေကာင္.. မင္းဘယ္မွ ေလွ်ာက္သြားမေနနဲ႔ေနာ္" တဲ့။ ကိုယ္ကလဲ ဆရာနဲ႔ ရင္းၿပီးသား ဆိုေတာ့ အလစ္မွာ 'ရန္ေအာင္မန္း' ကားတက္စီးၿပီး မံု႐ြာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘီယာ ေသာက္ေနလိုက္တာ ကိုယ္ျပန္ ေရာက္ေတာ့ ႐ြာေတြ ေနရာခ်ၿပီးေနၿပီ။ ျပန္လာေတာ့ ဦးလင္းက ေမးတယ္။ "မင္းဘယ္သြားေနလဲ.. ငါမင္းကို လိုက္႐ွာေနတာ" ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္မွာ 'ေ႐ႊေလွ' ဆိုတဲ့ ႐ြာကို ရတယ္။ ေအာင္ေက်ာ္စိုးရယ္၊ ေဇလြမ္းရယ္၊ ကိုယ္ရယ္။
မနက္ေရာက္လို႔ တကယ္သြားမွ သိလိုက္ရတာ 'ေ႐ႊေလွ'က ေခ်ာင္းဦးနဲ႔ အေ၀းဆံုး၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္း ေပၚမွာ။ လာေခၚတဲ့ ေ႐ႊေလွက မူလတန္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက မနက္ ေလးနာရီေလာက္ကတည္းက လာေလာေနၿပီ။ ႏြားေတြ ေနပူမယ္၊ ျမန္ျမန္လုပ္၊ ျမန္ျမန္လုပ္တဲ့။ ကမန္းကတန္း မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ထလိုက္သြားရတာ။ ေ႐ႊေလွနဲ႔ တတန္းထဲ ခ်င္းတြင္းကမ္းပါးမွာ သတင္းစာဆရာႀကီးဦးညိဳျမရဲ႔ ဇာတိ႐ြာ 'အျမင့္' ႐ွိတယ္။ သူ႔ေတာင္ဘက္ကို ဆင္းလာရင္ 'ေတာေက်ာင္း'၊ 'ေ႐ႊေလွ' ၿပီးေတာ့ 'အနိမ့္' ႐ြာေတြပဲ။ ဒီ႐ြာေတြကေတာ့ ေခ်ာင္းဦးနယ္တလႊားမွာ ထန္းပင္ေတြက မ်ားလိုက္ပါဘိ လို႔ ဆိုရမေလာက္။
၀/သ ေတြကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ေခ်ာင္းဦး-မုံ႐ြာ ကားလမ္းေဘးက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းတဲ့ ႐ြာေတြမွာ ေနရာယူလို႔ေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ ယခု အာရ္ဖက္ေအမွာ အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ မစမ္းစမ္းတင္တို႔က ခင္မြန္႐ြာမွာ က်တယ္။ 'ခင္မြန္႐ြာသူ မပိုးျဖဴ' ဆိုတဲ့ (ဦး) တင္မိုး ကဗ်ာစာအုပ္ ေၾကာ္ျငာကို ပုဂံစာအုပ္တိုက္ထုတ္ စာအုပ္ေတြမွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနေတာ့ ဒီ႐ြာကို သတိျပဳမိခဲ့တာ။
က်ေနာ္မွတ္မိတာ က်ေနာ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္လာသူက ဆရာဦးလင္း၊ ၀ိဇၨာသိပၸံက ေက်ာင္းသားေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္လာသူက ဓါတုေဗဒဌာနက ဆရာဦးလွျမင့္။ ဘာျဖစ္လို႔ မွတ္မိေနသလဲ ဆိုေတာ့ အသံုးလံုးၿပီးလို႔ အျပန္မွာလဲ အလာတုန္းက မီးရထားတြဲ အျဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳရျပန္တယ္။ ေခ်ာင္းဦး အသံုးလံုးေကာ္မတီက ကားေတြစီစဥ္ၿပီး မႏၱေလးကို ျပန္ပို႔ေပးတယ္။ ကားစံုေအာင္ မေရာက္ခင္မွာ စက္မႈတကၠသိုလ္လို႔ စကၠဴကပ္ထားတဲ့ ကားတစီးကို စကၠဴခြါၿပီး ၀ိဇၨာသိပၸံေျပာင္းကပ္တယ္။ ေက်ာင္းသားက ဘယ္ခြါရဲမွာလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္လာသူ ဆရာေပါ့။ အဲဒီမွာ ဆရာႏွစ္ေယာက္ ထိုးမယ္ႀကိတ္မယ္ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ၀ိုင္းဖ်င္ရတယ္။ တကယ္ခ် ၾကရင္ေတာ့ ဆရာဦးလင္းက ႏိုင္မွာ။ သူက ေက်ာင္းက ဂ်ဴဒိုအသင္းမွာ နညး္ျပဆရာ။ ဂ်ဴဒိုေကာင္းေကာင္း တတ္တယ္။

ေမာင္ေအးခိုင္
၁၂/၂/၀၉။

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

အိုမင္းရင့္ေရာ္ေတာ့ အေမ့ေမ့အေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ပါေရးသူ- လူထုေဒၚအမာ

အေမ့ကို တေန႔က လူငယ္တဦးက အေမ ဒီအသက္ဒီအ႐ြယ္ထိေအာင္ စာေတြ ေရးသားေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အားက်လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အေမ့လို ေရးႏိုင္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ေျပာေတာ့ အေမက သူ႔စကားေၾကာင့္ ၀မ္းသာရမလိုလို စိတ္ႀကီး၀င္ရမလိုလို ျဖစ္မိေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ အေမက စာကို မေနႏိုင္ေသးလို႔သာ ေရးေနတာပါ။ စာက လူခ်င္းတူတူ၊ သူခ်င္းမွ်မွ် ထိုက္ထိုက္တန္တန္ စာမ်ိဳး မထြက္ေတာ့ပါဘူး။ အေမအသက္က ႀကီးလွၿပီ ဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ေမ့တာ ေလ်ာ့တာေတြက သိတ္မ်ားလာၿပီေပါ့။
အေမ ဒီဇင္ဘာလထဲတုန္းက ေသေကာင္ေပါင္းလဲျဖစ္လို႔ ေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရတဲ့အခါ အေမ့အသက္ကို ေသမင္းလက္က ၀ိုင္းလုရတယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြကို အေမက ေက်းဇူးတင္စကား ေရးသားခဲ့တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အေမေဆး႐ံုေပၚတုန္းက ေခ်ာင္းကလည္း ဆိုးေနလို႔ ရင္ေခါင္းအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး ဦး၀င္းႏိုင္လည္း ကုေပးရ ႐ွာတယ္။ ဒါကို အေမက သူ႔နာမည္ေမ့ထားခဲ့မိလို႔ အေမ့မွာ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ အားနာလိုက္ရတာ။



သူက တျခားဆရာ၀န္ဆိုရင္လည္း ေတာ္ေသးရဲ႔။ ခုေတာ့ အိမ္ခ်င္းကပ္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီး၊ သူ႔သားေလးႏွစ္ေယာက္က အေမတို႔အိမ္ကို မိုးလင္းတာနဲ႔ လာကစားၾကတာ။ သူ႔ဇနီးကဆိုရင္ (မႏၱေလးသူ၊ မႏၱေလးသားမ်ား) ဆိုတဲ့ အေမေရးသားတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ မိုက္သူႀကီးဦးေမာင္ႀကီးရဲ႔ ေျမးပါ။ ကိုယ္နဲ႔ ဒီေလာက္နီးစပ္ ရင္းႏွီးေနတာ ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ကို ေမ့ထားခဲ့တယ္ေလ။
အဲဒီေတာ့ အေမေျပာခ်င္တာကေတာ့ ငါ့သားတို႔ သမီးတို႔ လုပ္ခ်င္တာ႐ွိရင္ ငယ္႐ြယ္တုန္းမွာ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ၾက။ အသက္ႀကီးလာၿပီဆိုရင္ ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္က စၿပီး ဇရာက ဖိစီးလာတယ္။ ျငင္းမရေလာက္ေအာင္ သိသာလာတာေတြက ဆံပင္ စျဖဴလာတယ္။ မ်က္စိမႈန္လာတာေတြ ျဖစ္လာတယ္ မဟုတ္လား။ ႏို႔ေပမယ့္ ကိုယ္က ဆံပင္ေလးဆိုးလို႔ မ်က္မွန္ေလးတပ္လို႔ ဇရာကို အံတုပါတယ္။ အဲဒီလို တုသာတုတယ္ ဇရာကေတာ့ မွန္မွန္ႀကီး ၀င္လာတာပါပဲ။
မ်က္စိတို႔ ဆံပင္တို႔သာမက နားကပါ အၾကားခ်ိဳ႔တဲ့လာတယ္။ လူရဲ႔ သတိ၊ အမွတ္အသားကလဲ နည္းနည္းခ်င္း ေလ်ာ့ပါးပ်က္စီးလာတယ္။ အဲဒီခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ေတြဟာ ရပ္တယ္မ႐ွိ၊ နားတယ္မ႐ွိ ကိုယ့္ခႏၶာ ကိုယ္ထဲ မွန္မွန္ႀကီး ၀င္လာတာပါပဲ။
လူက လူအိုလူမင္း ျဖစ္လာတာနဲ႔အမွ် လႊင့္မပစ္ရေသးတာကလြဲလို႔ ဘာကမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေမက သားတို႔ သမီးတို႔ကို လုပ္စရာ႐ွိတာ အ႐ြယ္ေကာင္းတုန္း အ႐ြယ္႐ွိတုန္း မအိုမင္းခင္ လုပ္ၾကဖို႔ ေျပာရတာပါ။
လူဆိုတာ စကားပီနားၾကား လူတေယာက္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတယ္ဆိုရင္ ပညာ႐ွာတဲ့အ႐ြယ္မွာ ပညာကို မရ အရ႐ွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလူ႔ေလာကမွာ ငါႀကီးလာရင္ ငါဘာျဖစ္ခ်င္တယ္။ ငါဘာလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးရည္မွန္းခ်က္ ႐ွိရမယ္။ အဲဒီအတိုင္းလည္း မျဖစ္မေန ႀကိဳးစား လုပ္ရတယ္။
လုပ္တဲ့အခါမွာ အခက္အခဲေတြေတာ့ ႐ွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခက္အခဲေတြကို ရင္ဆိုင္ရတယ္။ ေက်ာ္လႊားရတယ္။ တိုက္ပြဲ၀င္ရတယ္။ ႐ံႈးတဲ့အခါလဲ ႐ံႈးတယ္။ ကိုယ္က ႏိုင္တဲ့အခါလဲ ႏိုင္တယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ဘ၀ဆိုတာ ဒါပဲ။ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ဆီ ေရာက္ေအာင္ ဒီလို ဒ႐ြတ္သီနဲ႔ သြားရတာပါပဲ။
ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ပြဲလို႔ ႀကီးတဲ့လူေတြက ေျပာေလ့႐ွိတယ္။ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့။ အေမတို႔မ်ား အသက္က ႀကီးလို႔ ထင္ပါရဲ႔။ တိုက္ပြဲေပါင္းလဲ မေရမတြက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ္႐ံႈးနိမ့္ခဲ့တာေတြလဲ အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီးပါ။ အခုေန ျပန္စဥ္းစားရင္ မွတ္တမ္းတင္လို႔ေတာင္ ကုန္မယ္မထင္ဘူး။ အေမအ့ကို တခ်ိဳ႔က ေခါင္းမာတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဟုတ္ေလသလားလို႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ႏို႔ေပမယ့္ ေခါင္းမမာရင္ ဖတ္ကနဲ ဖတ္ကနဲ လန္က်တဲ့အခါ ျပန္မထႏိုင္ရင္ လူတကာက နင္းေခ်သြားလို႔ လူ႔နင္းျပားဘ၀နဲ႔ပဲ ႐ွိေတာ့မွာေပါ့။
ငါ့သားတို႔ သမီးတို႔ အေမ ေျပာခ်င္တာက ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္တဲ့အခါ အဲဒီ တိုက္ပြဲကိုလည္း မင္းတို႔ ေတြ႔ၾက ၾကံဳၾကမွာ အမွန္ပဲ။ တိုက္ပြဲမွာ ကိုယ္က ႐ံႈးရရင္၊ ႐ံႈးရေလျခင္း မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔။ ငါလိုလူေတြ အမ်ားႀကီး ဒီလို႐ံႈးရာက လူလဲထရတာပဲလို႔ သိလိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္ပါ။ အေမျဖင့္ အသက္႐ွည္လြန္းလို႔ တိုက္ပြဲေတြက ပိုမ်ားသလား။ ငါက ေခါင္းမာလို႔ပဲ ပိုခံရသလားလို႔ ေအာက္ေမ့မိပါရဲ႔။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒါလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အေမ့ေလာက္ အသက္မႀကီးေပမယ့္ အေမ့ထက္ပိုမ်ားတဲ့ တိုက္ပြဲေတြကို ရင္ဆိုင္ေနရ၊ ေက်ာ္လႊားေနရတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတာပါ။ ဒါဟာ လူ႔ဘ၀ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေမက ေနာက္ဆံုးစကားအေနနဲ႔ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြကို သတၱိနဲ႔ပဲ လုပ္ၾက။ ကိုယ္က႐ံႈးရင္လဲ ျပန္ထၾက၊ ငယ္တုန္း႐ြယ္တုန္း ကိုယ့္မွာ အားမာန္ အျပည့္႐ွိတုန္း လူ႔ဘ၀ရဲ႔ အခက္အခဲမွန္သမွ်ကို ရင္ဆိုင္ၾက၊ ေက်ာ္လႊားၾကပါ။ ဒါဟာ ဘာမွ မဆန္းပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ တမ်ိဳးမဟုတ္တမ်ိဳး ႀကံဳေတြ႔ေနၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ အဲ.... အိုလာရင္ လူစြမ္းလူစ ပိုပိုၿပီး တံုးလာတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အားလံုးကို လက္ေျမႇာက္လိုက္ရတဲ့ဘ၀ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိန္အ႐ြယ္႐ွိတုန္း လုပ္စရာ႐ွိတာေတြကို လုပ္ၾကေပေရာ့လို႔ အေမေျပာလိုက္ပါရေစ။

ေဒၚအမာ။
[ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၈၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

သမိုင္းေကာင္းတဲ့လူထု ျပည္သူခ်စ္တဲ့စာေရးဆရာြေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း

"ဒီႏွစ္ႏို၀င္ဘာမွာ ဘာလုပ္ဦးမွာလဲ"
စက္တင္ဘာကုန္တာနဲ႔ စာေပသမားေတြ ေမးၾကတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ လာသမွ်လူတိုင္း ေမးၾကတာျဖစ္တယ္။ ေတာင္သမန္ကို လြမ္း႐ွာၾကတာကိုး။
အေမလူထုေဒၚအမာ အသက္ ၇၀ ျပည့္တဲ့ေန႔က စၿပီး လူငယ္စာေပသမားေတြ စတင္လႈ႔ံေဆာ္က်င္းပ ခဲ့ၾကတဲ့ ေတာင္သမန္အင္းေစာင္းက ေမြးေန႔အခမ္းအနားကို ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ႏွစ္စဥ္မပ်က္ တက္ခဲ့ၾကတာ ဆိုေတာ့ လြမ္းသင့္တာပါ့ေလ။ အေမမာက ဒါမ်ိဳးေတြ မႀကိဳက္ေပမယ့္ ႏိုင္ငံတနံတလ်ားက စာေပသမား လူငယ္လံုမငယ္ေတြကို စုစုစည္းစည္းေတြ႔ရတာကိုေတာ့ ၾကည္ႏူး႐ွာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ လုပ္ၾကတာကို မတားျမစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီပြဲကို လူငယ္ေလးေတြသာမက အေမ့ထက္ေတာင္ နည္းနည္းပိုႀကီးေသးတဲ့ ရန္ကုန္ စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္ႀကီးရဲ႔ဖခင္ႀကီး သခင္ခင္ညြန္႔လို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလည္း ႀကိဳးစားၿပီး အေရာက္လာေလ့ ႐ွိတယ္။ စာေရးဆရာေတြ စာနယ္ဇင္းသမားေတြသာမကဘူး၊ စစ္ကိုင္း၊ ေ႐ႊဘို၊ မံု႐ြာ စတဲ့ ေဒသမ်ားက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအ႐ြယ္ ခပ္ငယ္ငယ္ကေလးေတြလည္း ႏွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ားလည္း စကု၊ စလင္း၊ မင္းဘူးစတဲ့ ေဒသမ်ားက ေရာက္လာၾကတယ္။ ခ်င္းေတာင္တန္းက သံဃာမ်ားလည္း ႏွစ္စဥ္ လာေလ့႐ွိတယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ရဟန္း႐ွင္လူ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ရာေလာက္ ေရာက္ၾကျမဲ ျဖစ္တယ္။
အေမက ျပည္သူခ်စ္ေသာ စာေရးဆရာမႀကီးတေယာက္ ျဖစ္တာကိုး။ အေမကလည္း ျပည္သူေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။



အေမ့ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူေလး ဘ၀ကတည္းကိုက ျပည္သူေတြနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္ ေနခဲ့တာပါ။ ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၊ ကိုဘဟိန္းတို႔နဲ႔အတူ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး သပိတ္တပ္ဦးမွာ ပါခဲ့တာပါ။ တခ်ိဳ႔ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ သပိတ္လွန္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္၀င္သြားၾကေပမယ့္ မႏၱေလး မအမာကေတာ့ ရာသက္ပန္သပိတ္ေမွာက္ၿပီး ေကာလိပ္ကို ေက်ာခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သတင္းစာဆရာ မအမာ ျဖစ္လာေတာ့လည္း သူ႔ကေလာင္နဲ႔ သူ႔သတင္းစာဟာ တကယ့္ကို "ျပည္ႀကီးပခံုး" "ျပည္ႀကီးလက္႐ံုး" ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳး နစ္နာထိခိုက္ေစမယ့္ ကိစၥမွန္သမွ်မွာ အမုန္းခံ၊ အညိႇဳးအေတးခံၿပီးေတာ့ကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံံ့ ေထာက္ျပေ၀ဖန္ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း မႏၱေလးကထုတ္တဲ့ ေစာင္ေရသိပ္မ်ားလွတာ မဟုတ္တဲ့ "လူထု" သတင္းစာရဲ႔ ၾသဇာဟာ တႏိုင္ငံလံုးအထိ ေညာင္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို သမိုင္းေကာင္းခဲ့လို႔လဲ လူထုသတင္းစာဟာ ျပည္သူမ်ားရဲ႔ အားေပးေထာက္ခံမႈကို ရခဲ့တာပါ။
သတင္းစာသမားဘ၀မွာ မုန္တိုင္းေတြကို ဘယ္လိုခါးစည္းၿပီး ၾကံ့ၾကံ့ခိုင္ခိုင္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသလဲဆိုတာ တႏိုင္ငံလံုးက သိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အခုလို "အေမ... အေမ" နဲ႔ ခ်စ္ေနၾကတာပါ။ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈဆိုတာ လုပ္ယူလို႔ ရတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ လူေတြရဲ႔ ရင္ထဲက အလိုလို ျဖစ္လာၾကတာေလ။
လူထုသတင္းစာကို စထုတ္တဲ့ (၁၉-၄-၄၆) ေန႔ကေန ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့ရတဲ့ (၇-၇-၆၇) ေန႔အထိ တရက္မက်န္ ျပန္လွန္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဆိုခဲ့တဲ့ ေပတံနဲ႔ တိုင္းၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္....
၁၉၄၆- ၄၇- ၄၈ ကာလမ်ား ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီး ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔ လက္ေအာက္ ႐ွိေနဆဲကာလ မႏၱေလးကို မဟာမိတ္တပ္ေတြ သိမ္းၿပီးၿပီးခ်င္း ဦးေလးလွက ဆရာဦးေက်ာ္ရင္ (ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဟာင္း-ကြယ္လြန္) နဲ႔ လက္တြဲၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ပထမဆံုး ဖတပလ (ဖဆပလ) ဆိုင္းဘုတ္ကို တင္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးေလးလွဟာ ေနာင္မွာ သူ႔ကို ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ထားခဲ့တဲ့ ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လူထုသတင္းစာဟာ ဖတပလ နဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ "ျပည္ႀကီးလက္႐ံုး" အျဖစ္ပါ၀င္ခဲ့။
၁၉၄၉ ခု ဧၿပီ ၂၄ ရက္..။ ဖဆပလ အစိုးရက သတင္းစာတိုက္ကို ဒိုင္းနမိုက္ျဖင့္ ေဖာက္ခြဲခဲ့။
၁၉၄၉ ခု ႏို၀င္ဘာ ၁ ရက္ သတင္းစာ ျပန္လည္ထုတ္ခဲ့။ ၁၉၅၃ ခုမွ ၁၉၅၆ ခုအထိ လူထုဦးေလးလွအား ဖဆပလ အစိုးရက ပုဒ္မ (၅) ျဖင့္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးမွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့။ ၁၉၅၆ ခု ေမလ (၁၀) ရက္မွ ေအာက္တိုဘာ (၁) ရက္အထိ လူထုသတင္းစာအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာႀကီးေ႐ႊဥေဒါင္းအား ပုဒ္မ (၅) ျဖင့္ ဖမ္းဆီး ထားခဲ့။
၁၂-၃-၁၉၅၉... သတင္းစာခ်ိတ္ပိတ္ခံရ။
၁၀-၅-၁၉၆၀.... သတင္းစာျပန္ထြက္။
၇-၇-၁၉၆၇.... သတင္းစာရပ္စဲခံရ။
ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္တို႔ရဲ႔ အဓမၼ၀ါဒကို ျပည္သူတရပ္လံုးႏွင့္အတူ တြန္းလွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့ေပမယ့္ အေမရိကန္က သူ႔ရဲ႔ အသစ္စက္စက္ အႏုျမဴဗံုးလက္နက္ဆန္းကို အာ႐ွတိုက္သား ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြအေပၚ စမ္းသပ္ေဖာက္ခြဲခဲ့တဲ့ ရာဇ၀တ္မႈႀကီးကို ဆန္႔က်င္႐ႈတ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။
ကိုးရီးယားကၽြန္းဆြယ္စစ္ပြဲႀကီး ျဖစ္ပြါးလာတဲ့အခါလည္း အေမရိကန္ နယ္ခ်ဲ႔လက္သစ္ေတြက ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ ခ်ယ္လွယ္ခဲ့တာကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ပါတယ္။
အေမရိကန္သမၼတ ကေနဒီ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခံရေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအရ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈကို ႐ႈတ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။
အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႔ရဲ႔ လက္ပါးေစအျဖစ္ ႏိုင္ငံကို ႏွစ္ျခမ္းခြဲပစ္ခဲ့တဲ့ ငိုဒင္ဇင္း၊ ငိုဒင္ႏု ညီေနာင္ရဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ညီေနာင္ကို စီအိုင္ေအက အာဏာသိမ္းပိုက္ပံု႑ာန္ ဖန္တီးၿပီး သတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႔သမားကို အျပင္းအထန္ ႐ႈတ္ခ်ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။
နယ္ခ်ဲ႔အရင္း႐ွင္စနစ္ႀကီးကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုႀကီးဖက္က တေလွ်ာက္ လံုး ေထာက္ခံအားေပးလာခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီ ဆိုဗီယက္ကိုယ္တိုင္က နယ္ခ်ဲ႔လမ္းစဥ္ကို လိုက္ၿပီး "ဆို႐ွယ္နယ္ခ်ဲ႔" ဘ၀ကို ကူးေျပာင္းသြားေတာ့လည္း ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ေ၀ဖန္ခဲ့ပါတယ္။
ဘာတစၥတာ အာဏာ႐ွင္ရဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔လက္ေ၀ခံ အစိုးရကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ၿပီး က်ဴးဘားႏိုင္ငံသစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ကတ္စ္ထ႐ိုကို ခ်ီးက်ဴးေထာက္ခံခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ဆိုဗီယက္ရဲ႔ လက္ေ၀ခံ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ အျဖစ္ အေရာက္ခံခဲ့တဲ့ ကတ္စ္ထ႐ိုကိုေတာ့ ေ၀ဖန္ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။
နယ္ခ်ဲ႔အမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႔ လက္ေအာက္က လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ အာဖရိကနဲ႔ လက္တင္ အေမရိကတိုက္က နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ေတြကို ေထာက္ခံခဲ့ေပမယ့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေရး၀ါဒကို က်င့္သံုးလာၾကသူေတြကိုေတာ့ ဆန္႔က်င္ေ၀ဖန္ခဲ့ပါတယ္။
ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႔သမားေတြရဲ႔ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ရဲရဲေတာက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ အစၥေရးႏိုင္ငံသားေတြကိုယ္တိုင္က ပါလက္စတိုင္းလူမ်ိဳးေတြရဲ႔ နယ္ေျမကိုုအဓမၼသိမ္းယူခဲ့ၿပီး ပါလက္စတိုင္း လူမ်ိဳးေတြကို ႏိုင္ငံမဲ့လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာကိုေတာ့ ဆန္႔က်င္ခဲ့ပါတယ္။
နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ အိႏိၵယေခါင္းေဆာင္ႀကီးေန႐ူးကို ေထာက္ခံခဲ့ေပမယ့္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေလးေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ နီေပါ၊ ဆစ္ကင္၊ ဘူတန္နဲ႔ သီဟိုႏိုင္ငံတို႔အေပၚ ဗိုလ္က်လႊမ္းမိုးခ်င္တဲ့ ေန႐ူးကိုေတာ့ ဆန္႔က်င္ေ၀ဖန္ခဲ့ပါတယ္။
အာ႐ွလႊမ္းမိုးေရး ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ လက္သစ္ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႔သမားက ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ဆီးတိုး၊ စင္တိုး စတဲ့အဖြဲ႔ေတြမွာ တက္ႂကြစြာ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းမွာလည္း အဓမၼ၀ါဒကို က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ မာ႐ွယ္ အယြတ္ခန္ရဲ႔ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံကို ႐ႈတ္ခ်ခဲ့ေပမယ့္ ကက္႐ွ္မီးယားျပည္နယ္ကို အိႏိၵယက သိမ္းပိုက္စိုးမိုးထားတဲ့ ကိစၥမွာေတာ့ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံဖက္က ေထာက္ခံ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။
ၾကားေနႏိုင္ငံတခုျဖစ္တဲ့ ေလာႏိုင္ငံရဲ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မင္းသားႀကီး သု၀ဏၰဖူးမားကို စီအိုင္ေအရဲ႔ လက္သပ္ေမြး စစ္ဗိုလ္တစုက ျဖဳတ္ခ် အာဏာသိမ္းခဲ့စဥ္က မင္းသားႀကီးဖက္က ေထာက္ခံအားေပးခဲ့ေပမယ့္ အာဏာျပန္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ မင္းသားႀကီးက သူ႔ရဲ႔ညီေတာ္ မင္းသားႀကီးသုဖာႏု၀ဏ္ရဲ႔ ပသက္ေလာအဖြဲ႔ကို ျပည္တြင္းစစ္ခင္းၿပီး တိုက္ခိုက္ခဲ့တာကိုေတာ့ ကန္႔ကြက္႐ႈတ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအခ်က္ေတြဟာ စာမ်က္ႏွာေတြက ေျပာျဖစ္ေနတဲ့ လူထုသတင္းစာရဲ႔ သမိုင္းေပါ့။
"ေနေသာင္းေထာင္ အေရာင္မညိႇဳးသလိုပ
ေျပေကာင္းေအာင္ ေဆာင္မကိုးရယ္လို႔
ေ႐ႊေဒါင္းေတာင္ ကေလာင္တမ်ိဳးရယ္ႏွင့္
ေတာင္႐ိုးမွာ ဆရာၾကဲမေပါ့လို႔...."
ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူး႐ွင္ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႔ ေ႐ွ႔ေဆာင္လမ္းညႊန္မႈအတိုင္း မေဖာက္ မျပန္၊ မေသြမဖယ္ ေခၽြးနဲ႔ေသြးနဲ႔ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းပါ။
ဒီလို သမိုင္းေကာင္းၿပီး တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္တဲ့အတြက္ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးက ျပန္ခ်စ္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ဒါကို ေကာင္းေကာင္းသတိထားသင့္တယ္။ စာေရးဆရာဆိုတာ ျပည္သူစာဖတ္ပရိသတ္ အားေပးမွ ရပ္တည္ခ်င္တာ ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူကို မခ်စ္တဲ့ မငဲ့ကြက္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ိဳးကို ဘယ္ျပည္သူက ခ်စ္မွာ အားေပးမွာလဲ။ အေမမာလို ျပည္သူခ်စ္တာက အေမမာက ျပည္သူကို ခ်စ္လို႔ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြလည္း ျပည္သူခ်စ္တာ အားေပးတာ ခံယူခ်င္ရင္ အေမမာလိုပဲ တသက္လံုး ျပည္သူဘက္က ရပ္ရပါလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ႏိႈးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္။

လူထုစိန္၀င္း
[ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၈၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

သမိုင္းေခတ္ေၾကးမံုျပင္ေပၚက မဟာဗီယက္နမ္စစ္ပြဲနဲ႔ အေမလူထုေဒၚအမာေရးသူ- ႏိုင္ျမင့္ (လူထုစာၾကည့္တိုက္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ သမိုင္းေခတ္မွာ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္ သမိုင္းေခတ္ေၾကးမုံျပင္ ေပၚကေန ထာ၀စဥ္ လြမ္းဆြတ္ထင္ဟပ္ျပေနမယ့္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေဖာက္ျပန္လြန္းတဲ့ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္ေတြ မျဖစ္ပြါးခင္ ကမၻာႀကီးက ရယူပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ အေျခအေန ေတြကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ ပါ၀င္ၿပီး ၆ ႏွစ္ၾကာ ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး (၁၉၃၉-၁၉၄၅) ကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးဟာ ဂ်ပန္က ၁၉၄၅၊ ၾသဂုတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ခၽြင္းခ်က္မ႐ွိ လက္နက္ခ်ေၾကာင္း ေၾကညာလိုက္တဲ့အတြက္ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီခၽြင္းခ်က္မ႐ွိ လက္နက္ခ်ျခင္းရဲ႔ ၀န္းက်င္မွာ ႐ွိတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြကို ေစ့ငုၾကည့္တဲ့အခါ ၾသဂုတ္ ၆ ရက္ေန႔မွာ 'ဟီ႐ို႐ွီးမား' ကို အေမရိကန္က အႏုျမဴဗံုးက်ဲခ်တာ၊ ၾသဂုတ္ ၈ ရက္ေန႔မွာ ႐ု႐ွားက ဂ်ပန္ကို စစ္ေၾကညာတိုက္တာ၊ ၾသဂုတ္ ၉ ရက္ေန႔မွာ 'နာဂါဆာကီ' ကို အေမရိကန္က အႏုျမဴဗံုးက်ဲခ်တာ၊ ၾသဂုတ္ ၁၁ ရက္ေန႔မွာ တ႐ုတ္က အေထြေထြ ထိုးစစ္စတင္ေၾကာင္း ေၾကညာတာေတြကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ၾသဂုတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ဂ်ပန္က ခၽြင္းခ်က္မ႐ွိ္ လက္နက္ခ်ေၾကာင္း ေရဒီယိုမွာ ေၾကညာတာေတြကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။



ကမၻာ့ႏိုင္ငံႀကီးေတြရဲ႔ ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီး အေျခအေနေတြဟာ စစ္ေအးတိုက္ပြဲ၊ ကိုးရီးယားစစ္ပြဲ၊ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ၊ ဘက္မလိုက္လႈပ္႐ွားမႈ၊ စစ္အုပ္စုမ်ား ဖြဲ႔စည္းျခင္းစတဲ့ စနစ္ႏွစ္ရပ္ တိုက္ပြဲေတြအျဖစ္ ယေန႔တိုင္ ထင္ဟပ္ေဖာ္ျပေနတာ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သို႔ေပမယ့္ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ကမၻာစစ္ႀကီးတခု ၿပီးဆံုးသြားတာမ်ိဳး ႐ွိသလို၊ 'ေယာ္လ္တာကြန္ဖရင့္'၊ 'ေမာ္စကိုကြန္ဖရင့္'၊ 'ဆန္ဖရန္စစၥကိုကြန္ဖရင့္'၊ 'ဒမ္ဘာတန္အုခ္ကြန္ဖရင့္' စတဲ့ ကြန္ဖရင့္ေတြ က်င္းပၿပီး၊ ကမၻာ့ကုလသမဂၢႀကီးကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္တာမ်ိဳး၊ လံုျခံဳေရးေကာင္စီမွာ အသံုးျပဳမယ့္ 'ေယာ္လ္တာေဖာ္ျမဴလာ' လို႔ ေခၚတဲ့ 'ဗီတို' အာဏာမဲကို အၾကံျပဳတင္ျပၿပီး သေဘာတူဆံုးျဖတ္တာမ်ိဳးေတြ ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့တာလည္း ႐ွိပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကိုးရီးယားကၽြန္းဆြယ္၊ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားကၽြန္းဆြယ္နဲ႔ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွႏိုင္ငံေတြမွာ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႔ႏိုင္ငံ ေဟာင္းေတြက မိမိတို႔ရဲ႔ အပိုင္စား ကိုလိုနီႏိုင္ငံေတြကို ျပန္လည္ရ႐ွိေရးအတြက္ ေျခသြက္တဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြကို လႈပ္႐ွားလာၾကသလို၊ ေဒသခံႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အမ်ိဳးသား လႈပ္႐ွားမႈေတြကို တိုက္ပြဲသ႑န္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ စတင္လႈပ္႐ွား လာတာကိုလည္း ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအေျခအေနမွာ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံက ၁၉၄၅ ၾသဂုတ္လမွာ 'ၾသဂုတ္လေတာ္လွန္ေရး' ကို စတင္ဆင္ႏႊဲၿပီး အင္ဒိုနီး႐ွားႏိုင္ငံက လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆူကာႏိုက သမၼတျဖစ္လာပါတယ္။ အင္ဒိုနီး႐ွား အမ်ိဳးသားတပ္မေတာ္ကိုလည္း အဲဒီလမွာပဲ ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ပါတယ္။ ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ဗီယက္နမ္က လြတ္လပ္ေရးေၾကညာၿပီး ဟိုခ်ီမင္းက သမၼတ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၁၉၄၆ ေရာက္ေတာ့ ျပင္သစ္က 'ကိုခ်င္' (Cochin) ေဒသမွာ ဘုရင္ေဟာင္း ဘိုဒိုင္းကို ေခါင္းေဆာင္ထားၿပီး ႐ုပ္ေသးအစိုးရတရပ္ ဖြဲ႔ေပးပါတယ္။ ၁၉၄၇ ေရာက္ေတာ့ အေမရိကန္က သူ႔ရဲ႔ အေ႐ွ႔ဖ်ားစစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံမွာ ထူေထာင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ဧၿပီမွာ မေလး႐ွားႏိုင္ငံမွာ႐ွိတဲ့ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီ႐ံုးက မေလး႐ွားကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို မတရားအသင္း ေၾကညာပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ဧၿပီ ၁၂ရက္ေန႔မွာ အေမရိကန္က ထ႐ူမင္၀ါဒ (Truman Doctrine) ကို ေၾကညာပါတယ္။ ဒါက ကြန္ျမဴနစ္ အဖ်က္လုပ္ငန္းေတြကို ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ရာမွာ ေငြေၾကးအရ ဂရိႏိုင္ငံနဲ႔ တူရကီႏိုင္ငံကို ကူညီဖို႔အတြက္ သမၼတက ကြန္ဂရက္မွာ တင္ျပရာက ေပၚလာတဲ့ ၀ါဒပါ။ ဒီကိစၥမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္း ၄၀၀ အကူအညီေပးဖို႔ ကြန္ဂရက္က သေဘာတူတာ ေတြ႔ပါတယ္။ တဖက္က ေငြအားေၾကးအားေတြနဲ႔ လႈပ္႐ွားလာေတာ့ တဖက္က တုန္႔ျပန္လႈပ္႐ွားလာတဲ့အတြက္ စစ္ေအးတိုက္ပြဲႀကီး ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၄၈ မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ သီဟို (သီရိလကၤာ) ႏိုင္ငံက လည္းေကာင္း၊ ၁၉၄၉ မွာ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံက လည္းေကာင္း၊ ၁၉၅၀ မွာ အိႏိၵယႏိုင္ငံက လည္းေကာင္း အသီးသီး လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ အေမရိကန္အစိုးရက ဘိုဒိုင္း႐ုပ္ေသးအစိုးရကို တရား၀င္အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ေၾကညာပါတယ္။ ဇြန္ ၂၇ ေရာက္ေတာ့ အေမရိကန္ စစ္မစ္႐ွင္အဖြဲ႔ကို ေတာင္ဗီယက္နမ္ ေဆးဂံုၿမိဳ႔သို႔ ေစလႊတ္ပါတယ္။ ၁၉၅၂ ႏွစ္မွာ အိုက္ဆင္ေဟာင္၀ါက အေမရိကန္ သမၼတ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္မွာ ျပင္သစ္တို႔ရဲ႔ ဒိုင္ဗင္ဖူးခံတပ္ကို ဗီယက္နမ္က စတင္တိုက္ခိုက္ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ဧၿပီ ၂၆ မွာ ဂ်နီဗာ ကြန္ဖရင့္ စတင္ပါတယ္။ ၎ႏွစ္ ေမလ ၇ ရက္မွာ ေျမာက္ဗီယက္နမ္႐ွိ ဒိုင္ဗင္ဖူးတိုက္ပြဲမွာ ျပင္သစ္ေတြ အထိနာ ေနတဲ့အတြက္ အေမရိကန္က အႏုျမဴဗံုးသံုးဖို႔ စဥ္းစားခဲ့ေသးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဗီယက္နမ္နဲ႔ ျပင္သစ္တို႔ ျဖစ္ၾကတဲ့ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား ပထမစစ္ပြဲ (၁၉၄၆- ၁၉၅၄) အတြက္ျပဳလုပ္တဲ့ ဂ်နီဗာကြန္ဖရင့္မွာ သေဘာ တူညီခ်က္အရ ၁၇ မ်ဥ္းၿပိဳင္မွာ ေတာင္-ေျမာက္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ယာယီပိုင္းျခားထားေရးကို သေဘာတူညီ လက္ခံလိုက္ၾကပါတယ္။ ဗီယက္နမ္၊ ေလာ နဲ႔ ကေမၻာဒီယားတို႔ရဲ႔ လြတ္လပ္ေရးကို ကြန္ဖရင့္မွာ သေဘာတူညီတဲ့အတြက္ လြတ္လပ္သြားၾကပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ အေမရိကန္က ကြန္ဖရင့္သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္မွတ္မထိုးဘဲ ေတာင္ဗီယက္နမ္ ေဆးဂံုအစိုးရကို စစ္ေရးအကူအညီေတြ တိုက္႐ိုက္ေပးသြားမယ္လို႔ သမၼတအိုက္စင္ေဟာင္၀ါက ေၾကညာပါတယ္။
၁၉၅၅ မွာ အာ႐ွ၊ အာဖရိက လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက 'ဘန္ေဒါင္းညီလာခံ' ကို က်င္းပပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရးမူေတြကို ခ်မွတ္ၾကပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ကို ဖြ႔ံၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြက တပ္ေပါင္းစု သ႑ာန္နဲ႔ ရပ္ခံၾကဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကတဲ့ သေဘာပါ။
၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာ ၈ ရက္ေန႔မွာ ကေနဒီက အေမရိကန္ သမၼတ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅ မွာ ေတာင္ဗီယက္နမ္ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ကို ထူေထာင္ပါတယ္။
ကြန္ျမဴနစ္ ေျမာက္ဗီယက္နမ္နဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္မဟုတ္တဲ့ ေတာင္ဗီယက္နမ္တို႔ တိုက္ၾကတဲ့ ဒုတိယ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားစစ္ပြဲ သို႔မဟုတ္ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ (၁၉၅၆-၁၉၇၅) အတြင္းကို အေမရိကန္က စစ္ေရး၊ စီးပြါးေရး အကူအညီေတြ တိုးျမႇင့္ေပးၿပီး ၀င္လာပါတယ္။ ပထမပိုင္းမွာ စစ္အၾကံေပးေတြ ေစလႊတ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ စစ္တပ္နဲ႔ ၀င္တိုက္ေပးတာ။ ေလယာဥ္နဲ႔ ဗံုးၾကဲေပးတာေတြ လုပ္လာပါတယ္။ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကို ကမၻာ့ျပည္သူေတြ၊ အေမရိကန္ျပည္သူေတြနဲ႔ အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြက တဖက္က အျပင္းအထန္ ဆႏၵျပ ကန္႔ကြက္ၾကၿပီး ဗီယက္နမ္းျပည္သူေတြက အေသခံ တိုက္ပြဲ၀င္တဲ့အတြက္ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္တပ္ေတြ ျပန္႐ုပ္သိမ္းသြားၿပီး ၁၉၇၅ မွာ ေဆးဂံုၿမိဳ႔ကို ေျမာက္ဗီယက္နမ္တပ္ေတြ သိမ္းပိုက္လိုက္တဲ့အတြက္ အေမရိကန္ သမၼတ ၄ ဆက္ၾကာ တိုက္ရတဲ့ စစ္ပြဲဟာ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္။ ဒီစစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္စစ္သား ၅ သိန္း ပါ၀င္တိုက္ခိုက္ခဲ့တာ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ၿပီး၊ စစ္ပြဲၿပီးေတာ့ စာရင္းေကာက္ၾကည့္တဲ့အခါ ဗီယက္နမ္ျပည္သူ ၃ သန္း ေသေၾကပ်က္စီးၿပီး အေမရိကန္စစ္သား ၅ ေသာင္း ေသဆံုးေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ဒါဟာ ဗီယက္နမ္မွာလည္း အေမရိကန္ရဲ႔ 'ဟီ႐ို႐ွီးမား' ေန႔တေန႔ ႐ွိေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၆၂ မွာ ေလာ စစ္ေျမျပင္ကို ကိုယ္တိုင္သြားၿပီး စာအုပ္တအုပ္ေရးခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ သတင္းစာ ဆရာမႀကီး အင္နာလူ၀ီစထေရာင္းက အေမရိကန္ရဲ႔ အာ႐ွရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဤသို႔ ေရးပါတယ္-
"ကိုးရီးယားစစ္ကို တိုက္ျခင္း။ ထိုင္၀မ္ကို စစ္စခန္းလုပ္ျခင္း။ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားသို႔ အေမရိကန္အျမန္ဆံုး ထြင္းေဖာက္၀င္ေရာက္ျခင္းသည္ တ႐ုတ္ျပည္ကို စစ္ေရးျဖင့္ ၀ိုင္းထား၍ တ႐ုတ္ျပည္သစ္အား ေခ်မႈန္းပစ္ေရး အစီအစဥ္၏ တစိတ္တပိုင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ အေမရိကန္သည္ တျခားအေရွ႔ေတာင္ အာ႐ွႏိုင္ငံတိုင္းသို႔လည္း ထြင္းေဖာက္၀င္ေရာက္ရန္ ႀကိဳးစားေလသည္" ဟူ၍ ျဖစ္ပါတယ္။
ထိုနည္းတူစြာပဲ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ အေမလူထုေဒၚအမာက လူထုဂ်ာနယ္၊ အမွတ္ ၁၈ မွာ ေဆာင္းပါးတေစာင္ ေရးပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရဲ႔ ေခါင္းစဥ္အမည္က 'က်ဳပ္တို႔အာ႐ွ' ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတဲ့ အေမမာရဲ႔ ေရးသားခ်က္တခ်ိဳ႔ကို ေဖာ္ျပရမယ္ဆိုရင္-
"က်ဳပ္တို႔၏ အာ႐ွတိုက္ႀကီးကို သနား က႐ုဏာ သက္႐ွာၾကသည့္ အေမရိကန္ နယ္ခ်ဲ႔တို႔၏ အသံမွာ နား၀င္ခ်ိဳလွပါသည္။ အေမရိကန္ေတြသည္ က်ဳပ္တို႔ အာ႐ွတိုက္သားေတြကို တကယ္ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔၏ 'လြတ္ေျမာက္ေရး' က်ဳပ္တို႔၏ 'ဒီမိုကေရစီေရး'၊ က်ဳပ္တို႔၏ 'ႀကီးပြါးခ်မ္းသာေရး' မ်ားကို တကယ္ပင္ လိုလားၾကပါသည္။ ေၾသာ္... သာဓု၊ သာဓု၊ ေကာင္းေလစြတကား၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္း လွေပေသာ 'ကြန္ျမဴနစ္ ေဘးဆိုး၊ ရန္ဆိုး၊ အႏၱ႐ာယ္ဆိုးႀကီး' မွ လြတ္ကင္းေစခ်င္ ၾကသည္တကား။ သို႔ေၾကာင့္လည္း အေမရိကန္ ေက်းဇူး႐ွင္ မိတ္ေဆြႀကီးမ်ားက အ႐ိုင္းအစိုင္း မသိနားမလည္ ေခတ္မမွီ႐ွာသည့္ ေက်ာမြဲ အာ႐ွတိုက္သားမ်ားကို ဗံုးမိုး႐ြာေပးလိုက္ၿပီး သူတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို သင္ျပေပး႐ွာ ေပသည္ တကား" ဟူ၍ ျဖစ္ပါတယ္။
ထိုအခ်ိန္ ကတည္းက အေမရိကန္ရဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြကို ေထ့လံုးေငါ့လံုးေတြနဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးသားခဲ့ၿပီး ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ေရာက္ေတာ့ လူထုသတင္းစာရဲ႔ 'လႈပ္႐ွားေနေသာ ကမၻာ့ေရးရာမ်ား' အခန္းမွာ အေမလူထုေဒၚအမာဟာ အေမရိကန္ရဲ႔ ဗီယက္နမ္ စစ္ပြဲကို ဆက္လက္ေ၀ဖန္ ထိုးႏွက္ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခန္းမွာ ၁၉၆၁ မွ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္အထိ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြထဲက အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား ၃ ႏိုင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႔ကို လက္လွမ္းမီ သေလာက္ စာရင္းျပဳစု ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
၁။ ဗီယက္နမ္မွာ မီးနီ ျပေနၿပီ (၁၀၊ ေမ၊ ၆၁)၊
၂။ ဗီယက္နမ္မီးကို မေလာင္ခင္က တား (ရ၊ ဇြန္၊ ၆၁)၊
၃။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွ တိုင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ စပါယ္႐ွယ္လက္နက္ဆန္းမ်ား (၂၂၊ ၾသဂုတ္၊ ၆၁)၊
၄။ ေတာင္ဗီယက္နမ္တြင္ ၀င္တိုက္ရန္ လမ္း႐ွာေနၿပီ (၂၀၊ ေအာက္၊ ၆၁)။
၅။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွ၌ အေမရိကန္က စစ္သစ္တရပ္ျပင္ၿပီ (၇၊ ေအာက္၊ ၆၁)၊
၆။ ေတာင္ဗီယက္နမ္၌ က်ဴးေက်ာ္စြက္ဖက္ေနေသာ အေမရိကန္ (၂၁၊ ေအာက္၊ ၆၁)၊
၇။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွ စစ္ျပင္မႈႀကီးကို ဗမာက သတိျပဳရမည္ (၂၆၊ ေအာက္၊ ၆၁)၊
၈။ အာ႐ွအေရး၌ ပို၍ စြက္ဖက္လာတဲ့ အေမရိကန္ (၁၇၊ ႏို၊ ၆၁)၊
၉။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွကို ေလာင္တိုက္သြင္းမည့္ အေမရိကန္ကို ၀ိုင္းတားၾကပါ (၂၄၊ ႏို၊ ၆၁)၊
၁၀။ ၇ နံပါတ္ ေရတပ္၏ ျခိမ္းေျခာက္မႈ (၂၉၊ ႏို၊ ၆၁)၊
၁၁။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွကို ေလာင္တိုက္သြင္းမည့္ အေမရိကန္ (၂၆၊ ဒီ၊ ၆၁)၊
၁၂။ ေလာျပည္သူ လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ေျခေဆးတဲ့ အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႔သမား (၈၊ ဇန္၊ ၆၂)၊
၁၃။ ေလာျပည္၌ ျပည္တြင္းစစ္မီး ျပန္ေမႊးလာျပန္ၿပီ (၉၊ ေမ၊ ၆၂)၊
၁၄။ ေလာထဲသို႔ အေမရိကန္စစ္တပ္ေတြ ၀င္ၿပီ (၂၂၊ ေမ၊ ၆၂)၊
၁၅။ ေလာျပည္သူတို႔ ခါးေတာင္းက်ိဳက္မျဖဳတ္ၾကႏွင့္ဦး (၁၄၊ ဇြန္၊ ၆၂)၊
၁၆။ ေလာ ဘာေၾကာင့္ မင္းမဲ့တိုင္းျပည္ျဖစ္ရသနည္း (၂၀၊ ဧၿပီ၊ ၆၂)၊
၁၇။ ေလာ ၾကားေနေရးကို တကယ္တမ္း အသိအမွတ္ျပဳၾကရမယ္ (၂၃၊ ဇူ၊ ၆၂)၊
၁၈။ ကေမၻာဒီးယား ေထာက္ခံခ်က္ကို ေထာက္ခံရမည္ (၃၁၊ ၾသ၊ ၆၂)၊
၁၉။ ေလာကငရဲႏွင့္တူေသာ ေတာင္ဗီယက္နမ္ (၆၊ ဇန္၊ ၆၃)၊
၂၀။ ေတာင္ဗီယက္နမ္တြင္ အဆိပ္မ်ား ၾကဲျဖန္႔မႈႀကီး (၂၇၊ ေဖ၊ ၆၃)၊
၂၁။ ေတာင္ဗီယက္နမ္ျပည္သူတို႔ ေ႐ွ႔သို႔ တိုက္ပြဲ၀င္ၾက (၆၊ စက္၊ ၆၃)၊
၂၂။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွကား နယ္ခ်ဲ႔သမား၏ ေန၀င္ခ်ိန္တည္း (၅၊ ႏို၊ ၆၃)၊
၂၃။ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွသို႔ အေမရိကန္တပ္မ်ား အလံုးအရင္းနဲ႔ပို႔ေရး ေလ့က်င့္ျပန္ဦးမယ္ဆိုျခင္း (၂၀၊ ႏို၊ ၆၃)၊
၂၄။ ၾကားေနခ်င္႐ွာေသာ ကေမၻာဒီးယား (၁၈၊ ေဖ၊ ၆၄)၊
၂၅။ ေတာင္ဗီယက္နမ္သို႔ အေမရိကန္တပ္မ်ား ေပးပို႔ျခင္းကို ျပင္းထန္စြာ ႐ႈံ႔ခ်ၾကပါ (၂၉၊ ဇူ၊ ၆၄)၊
၂၆။ ပိုဆိုးလာေသာ ေတာင္ဗီယက္နမ္အေျခအေန (၁၅၊ စက္၊ ၆၄)၊
၂၇။ ဗီယက္နမ္အာဇာနည္ကေလး ငုယင္ဗန္ထ႐ိုင္းအား အေလးျပဳပါ၏ (၁၇၊ ေအာက္၊ ၆၄)၊
၂၈။ ေတာင္ဗီယက္နမ္ အမ်ိဳးသားေရးလြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး (၂၀၊ ဒီ၊ ၆၄)...... စသည္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
အထက္ေဖာ္ျပပါ ဗီယက္နမ္စစ္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြထဲက အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႔ ေရးသားခ်က္တခ်ိဳ႔ကို ထပ္မံေကာက္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပရမယ္ဆိုရင္-
'ေတာင္ဗီယက္နမ္၌ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွ ၁၀ လ အတြင္း ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ လူ ၂ ေသာင္း ေသေက်ပ်က္စီးသည္ဟု သိရသည္။ သူပုန္ဘက္မွ ၁၂၅၈၉ ေယာက္ က်ဆံုးၿပီး၊ အစိုးရဘက္မွ ၆၂၅၇ ေယာက္ ေသဆံုးသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေမရိကန္စြက္ဖက္မႈကို ဗမာျပည္သူအပါအ၀င္ ျပည္သူတကာလည္း ၀ိုင္း၀န္း ကန္႔ကြက္ၾကရမည္'
'အေမရိကန္ ၇ နံပါတ္ေရတပ္က အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွကို ျခိမ္းေျခာက္မႈမွာ ႐ြ႔ံ႐ွာစက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္း၍ ျပင္းထန္စြာ ႐ႈ႔ံခ်လိုက္သည္'
'အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႔သမား၏ ေသြးငတ္မႈကို အာ႐ွျပည္သူေတြက ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ဟုဆိုလွ်င္ အာ႐ွျပည္သူေတြ၏ အဆိုးမဟုတ္ေပ'
'ကေမၻာဒီယားသည္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား၏ ေျခကုပ္စခန္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဟူ၍ စြပ္စြဲသည့္ ယိုးဒယား၏ စြပ္စြဲခ်က္မွာ အလကားစကားျဖစ္၍ ၂ျပားမတန္သည့္ ဆင္ေျချဖစ္သည္'
'ဗီယက္နမ္မ်ိဳးခ်စ္ ေပ်ာက္ၾကားတပ္သားမ်ားတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ပါ၀င္လ်က္႐ွိသည္ ဆိုျခင္းမွာ ေတာ္လွန္ေရး သရဖူစိန္ပြင့္မ်ားႏွယ္ အလြန္တင့္တယ္ပါေပသည္'
အထက္ပါ အေရးအသားေတြနဲ႔ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကာလတေလွ်ာက္ နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ တိုင္း အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႔သမားနဲ႔ လူတန္းစားတိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲခဲ့ရတဲ့ အေမလူထုေဒၚအမာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ သမိုင္း ေခတ္တေလွ်ာက္ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔အတူ လိုက္ပါလာသူမဟုတ္။ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔အတူ ခ်ီတက္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူ ႏိုင္ငံတကာ၀ါဒီ ဗမာ့မိုးေသာက္ၾကယ္တပြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမလူထုေဒၚအမာဟာ စိတ္ကူးယဥ္ မဟုတ္တဲ့၊ အေခ်ာင္သမားမဟုတ္တဲ့၊ ျပဳျပင္ေရးမဟုတ္တဲ့၊ ေခါင္းေဆာင္မႈ႐ွိတဲ့၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ႐ွိတဲ့၊ ဒီမိုကေရစီကို ယံုၾကည္တဲ့၊ လူတန္းစားတိုက္ပြဲ သေဘာတရားကို လက္ခံတဲ့၊ အႏုပဋိေလာမ ကမၻာအျမင္႐ွိတဲ့၊ ပစၥည္းမဲ့ ႏိုင္ငံတကာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္ရဲ႔ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ အႏုပညာ႐ွင္ အရာအေထာင္ထဲမွာေတာ့ စံနမူနာ ၾကယ္တပြင့္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အေမမာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း နီ႐ူဒါရဲ႔ 'သစ္ခုတ္သမား ႏိုးၾကားေလာ့' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာထဲက အပိုဒ္တပိုဒ္နဲ႔ အေမ့လမ္းစဥ္ကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္ အေမ......။
'အို..... အေမရိကတိုက္၊ သန္႔စင္တဲ့ နယ္နမိတ္ကို ဖ်က္ဆီးဖို႔
သင့္အိမ္သည္ေတြကို လက္နက္တပ္ဆင္ ေပးရင္
ငါတို႔ခ်စ္တဲ့ ဂီတနဲ႔ စနစ္က်မႈကို အုပ္စိုးဖို႔
႐ွိကာဂိုက သားသတ္သမားကို လႊတ္ေပးခဲ့ရင္
ငါတို႔ဟာ ေလနဲ႔ ေက်ာက္တံုးေတြထဲက ထလာၿပီး
သင့္ကို ကိုက္ျဖတ္ပစ္မယ္...။ ။'

ရည္ညႊန္း။
၁။ လူထုဂ်ာနယ္မ်ား၊ လူထုသတင္းစာမ်ား၊
၂။ South East Asia in International relation by M. Jankover. Prague. IOJ. 1982
၃။ A Dictionary of Politics by Elliott and Summerskill, London, Penguin, 1961.
၄။ 'သစ္ခုတ္သမား ႏိုးၾကားေလာ့' ေရးသူ နီ႐ူဒါ၊ ဘာသာျပန္သူ ျမသန္းတင့္၊ ရန္ကုန္၊ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ၊ ၂၀၀၃။
၅။ 'ေငြႏွင့္လက္နက္' ေရးသူ အန္နာလူ၀ီစတေရာင္း၊ ဘာသာျပန္သူ လူထုေဒၚအမာ၊ မႏၱေလးႀကီးပြါးေရး ပံုႏွိပ္တိုက္၊ ၁၉၆၃။


ႏိုင္ျမင့္ (လူထုစာၾကည့္တိုက္)
[ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၈၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

ျမင့္မိုရ္ေတာင္ေလးခမ်ာ ေတာင္ပူစာေလးျဖစ္သြား႐ွာေရးသူ- ညီပုေလး

အင္းစိန္ဆိုတာ မႏၱေလးၿမိဳ႔နဲ႔ အေ၀းႀကီး၊ သရက္ေထာင္ဆိုတာကလည္း မနီးေလေတာ့ ေထာင္၀င္စာ မေမွ်ာ္ေကာင္းတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတယ္။ က်န္ရစ္သူ မိသားစုခမ်ာ စိတ္ပန္း လူပန္း ေငြပန္း႐ွိၾက ႐ွာမယ္ေလ။ သူတို႔လည္း အစကေတာ့ ႀကိဳးစားလာၾကပါရဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္း အလာ က်ဲက်ဲသြားၾကတယ္။ ဒါဟာ သိပ္ကို သ႐ုပ္မွန္တဲ့ သရုပ္မွန္၀တၳဳတပုဒ္ပဲ။
မိသားစု၀င္ေတြ ေနေကာင္းရဲ႔လားလို႔ ႀကိဳးစားျပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ္က ေမးမယ္။ ၀င္း၀င္းကလည္း ႀကိဳးစားျပံဳးျပရင္း ေနေကာင္းၾကတယ္လို႔ ေျဖမယ္။



ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြ ႏွစ္ဖက္ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြရဲ႔ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ေျဖမယ္။
တခါတေလလည္း ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၀င္း၀င္းျဖစ္ျဖစ္ မ၀ဘဲ ပိန္ေနေပမယ့္ ၀လာတယ္ေနာ္လို႔ မုသားစကားလွလွေလး ဆိုမိတဲ့အခါလည္း ႐ွိမယ္။ အိမ္က တကူးတကန္႔ ယူလာတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြက အားေပးကူညီလိုက္တဲ့ စားစရာေတြ ျခင္းထဲက ထုတ္ယူၿပီးခ်ိန္မွာ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ခ်ိန္ဟာ ေစ့သြားပါေလေရာ။ ေနာက္တခါလာရင္ ယူလာသင့္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို မွာလိုက္မိတဲ့အခါလည္း႐ွိ၊ စိတ္လႈပ္႐ွားၿပီး မမွာလိုက္တာေတြ လည္း ႐ွိတတ္တယ္။
ေထာင္၀င္စာေတြ႔ခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ဟာ ခပ္သြက္သြက္ လူငယ္တေယာက္ရဲ႔ လက္ဖ်စ္တကြက္အတြက္ ဘတ္စ္ကားအမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကံဳရာ ႀကံဳသလိုစီးနင္းၾကရ၊ ညအိပ္ညေန ခရီးေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အျပင္ အိမ္မႈ တာ၀န္ေတြ၊ ဆိုင္အေရာင္းအ၀ယ္ေတြ ထားပစ္ခဲ့ၾကရတာကလား။
ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေထာင္၀င္စာလာရင္ လာတယ္လို႔ မွတ္ဆိုတဲ့ အုပ္စုထဲ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။

xxxxxx xxxxx
တေန႔.....
ေထာင္၀င္စာ လာတတ္တဲ့ရက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေက်ာ္လြန္တဲ့တေန႔။ ေထာင္၀န္ထမ္းတေယာက္က လာေခၚတယ္။ ဒီ ၀န္ထမ္း ေထာင္၀င္စာတာ၀န္က်တဲ့ ၀န္ထမ္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာမ်ားပါလိမ့္။ စိုးထိတ္မႈ ေတြ တသီတတန္းႀကီးနဲ႔ လိုက္လာခဲ့ရတယ္။
ခါတိုင္း ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ေနက် သံဆန္ခါႏွစ္ထပ္ျခားထားတဲ့ (ဗဟိုကင္းရဲ႔ ေအာက္ဖက္က) အခန္း ေလးကို ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ ပေဟဠိတပုဒ္ထက္ အစဥ္းစား ၾကပ္ေနတယ္ေလ။
ေထာင္ပိုင္ႀကီး႐ံုခန္းထဲကို ၀င္ရမယ္တဲ့။ ကာထားတဲ့ ခန္းဆီးအလွပ္မွာ မိသားစုေတြ စံုစံုလင္လင္ႀကီး မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဇနီးသည္ ၀င္း၀င္း၊ သမီးႀကီး လင္းလင္းမြန္၊ သားေအာင္ဘာေလ၊ သမီးေထြး ေ႐ႊျပည္စိုး အစ္မႀကီး ၿပီးေတာ့ အေမပါ ပါလာပါတကား။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေထာင္ဆယ္ႏွစ္ က်ခံထားတဲ့ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေယာက်္ားရင့္မႀကီး စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာလွၿပီ ထင္ေနတာ။ သက္႐ြယ္ႀကီးရင့္ၿပီး မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မာတာအေမ့ကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ စိတ္ေတြ နည္းနည္းေတာ့ တုန္လႈပ္ခါရမ္းသြားတယ္ေလ။ နည္းနည္းေတာင္မကပါဘူး။
အိမ္က ေထာင္၀င္စာလာရင္ေျပာမယ္လို႔ အခ်ိန္ရတိုင္း စိတ္ကူးတည္ေဆာက္ထားတဲ့ အလြမ္းရဲတိုက္ ဟာ အေမ့ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တစစီ ၿပိဳက်သြားပါေလေရာ့လား။ အားလံုးကို ႀကိဳးစားျပံဳးျပရင္း စကားေတြ ႐ွာမရ ျဖစ္ေနတယ္။ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကို ၀မ္းသာ၀မ္းနည္း လိႈင္းလံုးေတြက ဖံုးလႊမ္းသြားတယ္ေလ။ ၀မ္းသာမႈ လိႈင္းလံုးေတြ သူကပိုျမင့္တယ္။ ငါကပိုျမင့္တယ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ အားၿပိဳင္ေနလိုက္ၾကတာ ၀မ္းနည္းမႈ လိႈင္းလံုးႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ တကိုယ္လံုး ၀ါးမ်ိဳပစ္ေတာ့မယ္လို႔....။
ေၾသာ္... အေမနဲ႔ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ကာလေတြ ၾကာခဲ့ၿပီေကာ။ အေမ့ရင္ထဲမွာေကာ ဘယ္လိုေန႐ွာမွာ ပါလိမ့္။

xxxx xxxx

သမီးႀကီးနဲ႔ သမီးေထြးတို႔ ေမာ္ေတာ္ကားမူးတတ္၊ စက္ေလွမူးတတ္ၾကလို႔ သူတို႔ခမ်ာ မ်က္ႏွာေလးေတြ သိပ္မ႐ႊင္ၾကဘူး။ သူတို႔ရဲ႔ ဖခင္ဟာ ေထာင္ပံုစံ အက်ႌအျဖဴ၊ ပုဆိုးအျဖဴ၊ ဆံပင္တိုန႔ံန႔ံနဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ အၾကည့္ရဆိုးတဲ့ ဖိုးသူေတာ္႐ုပ္ ေပါက္ေနပါလိမ့္မယ္။
သားေအာင္ဘာေလကေတာ့ ေထာင္ပိုင္ႀကီးရဲ႔ ႐ံုးခန္းဆိုတာလည္း ဂ႐ုမစိုက္၊ အနားမွာေရာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေရာ ႐ွိၾကတဲ့ ေထာင္အရာ႐ွိ အၾကပ္အရာခံေတြကိုလည္း ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ႐ွိတယ္လို႔ မထင္။ ကေလးပီပီ ေဆာ့လိုက္ ကစားလိုက္၊ မုန္႔စားလိုက္နဲ႔၊ ေအာင္ဘာေလရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူေတာ္စင္လို ၀တ္စားေနခဲ့တဲ့ ကာလေတြမွာ အေမက တႏွစ္ကို တႀကိမ္၊ တခ်ိဳ႔ႏွစ္ေတြမွာ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ ႀကိဳးစားလာ႐ွာတယ္။ အေမက သူ႔သားလက္က်န္ေလးကို လာအားေပးႏွစ္သိမ့္တာ ျဖစ္မယ္။ ဒီအတြက္ အေမတို႔ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။
အေမ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာေတြ႔ခဲ့ဖူးသမွ်မွာ ေထာင္ပိုင္ႀကီး႐ံုးခန္း ေထာင္ပိုင္ႀကီးေ႐ွ႔မွာ ေတြ႔ၾကရတဲ့ အႀကိမ္ဟာ မွတ္မွတ္ရရ ႐ွိလွတယ္။ အဲဒီေန႔က စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း အေမက သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေလး ေသးေသး ေလးနဲ႔ ေထာင္ပိုင္ႀကီး မျမင္ေအာင္ကြယ္ၿပီး ပခံုးမွာ လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ထဲကေန စာအုပ္တအုပ္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သာေအာင္ အသာထုတ္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေမတို႔ ထိုင္ေနၾကတာ ကိုးေပ ဆယ္ေပေလာက္ပဲ ေ၀းမွာေပါ့။
အခုလို အေမလုပ္ကိုင္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး အစ္မႀကီးနဲ႔ ၀င္း၀င္းတို႔က စိုးရိမ္ပူပန္ၿပီး မ်က္စိမ်က္ႏွာ မေကာင္းၾကဘူး။
အေမကေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔သားလက္က်န္ေလးကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ အေလးမမူ၊ အမႈမထားတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရတာေတြ အားလံုး ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားနားလည္ႏိုင္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီအခန္းထဲမွာ အေမတေယာက္တည္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
စာေပဆိုင္ရာ စာအုပ္တအုပ္ပါလား။
စာအုပ္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာ အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔အတူ ၀မ္းသာမႈ ပံုရိပ္ေတြ လႊမ္းသြားမယ္ထင္ရဲ႔။ မိုင္ေပါင္းရာခ်ီၿပီး ေ၀းတဲ့ အေမ့အိမ္ကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေရာက္သြားသလိုပဲ။
ေပါက္ျပားေတြ ေဂၚျပားေတြကိုင္တဲ့ ႏွစ္ကိုးကိုးႏွစ္စီ ၿငိမ္းခ်မ္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ကေလာင္ကိုင္တဲ့ ညီပုေလး တမဟုတ္ခ်င္း ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ မိခင္တေယာက္ရဲ႔ ေမတၱာစြမ္းအားဟာ လူတေယာက္ကို အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲေစပါကလား။
ဟို အရင္တေခါက္ ဇနီးသည္ ၀င္း၀င္းလာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ 'စပါးႀကီးေႁမြ' ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတပုဒ္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ခင္ေခ်ာရဲ႔ တပည့္မတေယာက္ အဂၤလိပ္ဘာသာကို ျပန္ဆိုတယ္လို႔ ေျပာသြားတာကို ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။
အႏုပညာစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ အားအင္ကုန္ခမ္းႏြမ္းခ်ည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စာေရးသူတေယာက္လို႔ ေမ့ေမ်ာေနသူတေယာက္ကို အေမက အသက္ျပန္႐ွင္လာေအာင္ ျပဳစုလိုက္တာေလလား။

xxxx xxxxx

ႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ေပါ့.......။
အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ စာေရးစာပြဲ ထိုင္လိုက္တိုင္း ဒီအျဖစ္အပ်က္နဲ႔အတူ အေမ့ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့သတိရမိတယ္။
အေမကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ.... ဒါေပမယ့္ သတိရေနဆဲပါ။
အေမ့ေက်းဇူးေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ေက်းဇူးတခုကို မွတ္တမ္းျပဳတာမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ညီပုေလး။
[ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၈၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၉ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]

အၿပည့္အစံု..သို ့...>>>

စာၿမည္းရံု..ကေလး..>>>

အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးသမားဘ၀ ဦးလွ (ဒုတိယပိုင္း)ေရးသူ- ညြန္႔ေအာင္ (ေရစႀကိဳ)

(၄)
ဖဆပလ အထက္ျမန္မာျပည္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းေအာင္ျမင္ၿပီး႐ံုနဲ႔ ဦးလွတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တာ၀န္က မၿပီးေသးပါဘူး။ ၿမိဳ႔႐ြာေဒသအားလံုး ေတာႀကိဳအံုၾကား လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ ဖဆပလ အလံေတာ္ေအာက္မွာ တညီတညြတ္တည္း ဖြဲ႔ဖြဲ႔စည္းစည္း႐ွိေနေအာင္ ေနရာအႏွ႔ံ လွည့္လည္စည္း႐ံုးဖို႔ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြ ႐ွိေနပါေသးတယ္။ ဒီတာ၀န္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဦးလွနဲ႔တကြ လူႀကီးေတြေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြပါ ေန႔မနား ညမနား အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကရတယ္။



ဒီတုန္းက အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကပံုမ်ားကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ လူငယ္ပီပီ စိတ္လႈပ္႐ွားလြယ္ပံုနဲ႔ ဦးလွရဲ႔ သည္းခံတတ္ၿပီး ဘယ္ကိစၥမဆို ထစ္ခနဲ႐ွိ သူတပါးအျပစ္ကိုသာ မျမင္တတ္ဘဲ ကိုယ့္ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ အားနည္းခ်က္ကို ျမင္တတ္ သိတတ္ပံု အျဖစ္ကေလးကို သတိရမိတယ္။ အဲဒါက စစ္ႀကီးမၿပီးခင္ မႏၱေလးၿမိဳ႔မွာ ပထမဆံုး ကျပခဲ့တဲ့ ေ႐ႊမန္းသဘင္ပြဲ ပထမညမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးပါ။ အဲဒီအေၾကာင္း မိုးဂ်ာနယ္ ၉၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျဖစ္ပံုက ေ႐ႊမန္းရဲ႔ ေအာ္ပရာကကြက္ ေနာက္ဆံုးစခန္းသိမ္းမွာ မင္းသမီးေလးေတြကို ဖ်တ္ခနဲဆို ယူနီယံဂ်က္အလံ (အဂၤလိပ္ႏိုင္ငံေတာ္အလံ) ေလးေတြက်လာၿပီး ဖံုးသြားတဲ့ ျပကကြက္နဲ႔ စခန္းသိမ္းခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယူနီယံဂ်က္အလံေတြ ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔ ႐ွဴးကနဲ ေဒါသထြက္ စိတ္လႈပ္႐ွားသြားၿပီး ေအာ္က်ယ္ဟစ္တီး ပါးစပ္က ေရေတာ့ ႐ြတ္ေတာ့တာပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနတဲ့ အျပဳအမူကို ဦးလွက အိေျႏၵမပ်က္ "က်ေနာ္နဲ႔ ကိုညြန္႔ေအာင္တို႔က မနက္အေစာႀကီး လုပ္စရာ႐ွိေနလို႔ ႏွစ္ပါးသြားတဲ့အထိ မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ျပန္ပါဦးမယ္" လို႔ က်န္တဲ့ အမႈေဆာင္ လူႀကီးမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ကို ပြဲၾကည့္စင္ကေန အျပင္ဘက္ကို ပ ထုတ္လာခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္း ျမင္းလွည္းေပၚေရာက္ေတာ့မွ "ကိုညြန္႔ေအာင္ေရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားႀကီး လိုေသးတာပဲ။ တကယ္ဆို ပြဲမျပခင္ကတည္းက ကိုတင္ေမာင္ (ေ႐ႊမန္း)- ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖဆပလအဖြဲ႔ကို ႀကိဳၿပီး ဖိတ္ထားခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ႀကိဳျမင္ၿပီး ႐ွင္းျပေဆြးေႏြးထားသင့္တာေပါ့။ ကိစၥမ႐ွိပါဘူး။ ကိုတင္ေမာင္က သေဘာေကာင္းပါတယ္။ နက္ျဖန္ သြားေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့လို႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္လည္း ေနာက္တေန႔ သြားေဆြးေႏြးၾကေတာ့ ေျပလည္သြားတာပါပဲ" ဦးလွရဲ႔ ဒီအက်င့္ (အရည္အခ်င္း) ဟာ အလြန္ေကာင္းလို႔ အလြန္ နမူနာယူသင့္တဲ့ အက်င့္ပါ။ လူတိုင္းမေျပာနဲ႔ ေတာ္႐ံုေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ လူေတြေတာင္ ဒီအရည္အခ်င္းမ်ိဳး မ႐ွိတတ္ပါဘူး။
ေနာက္တမ်ိဳး ႐ွိေသးတယ္။ ဦးလွတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ေက်း႐ြာေတြအထိ ဖဆပလေတြ ဖြဲ႔စည္းေရးနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနခ်ိန္မွာပဲ အလုပ္႐ွင္ အလုပ္သမား ပဋိပကၡအသြင္ေဆာင္တဲ့ ျပသနာတခု ေပၚလာတယ္။ ျပသနာက နဂါးေဆးေပါ့လိပ္႐ံု အလုပ္သမားေတြက ပိုင္႐ွင္ကို ေဆးလိပ္လိပ္ခ တိုးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုရာက မေျပလည္းဘဲ တင္းမာလာတဲ့ကိစၥပါ။ ေဒၚဦးက ဖဆပလ အဖြဲ႔မေပၚခင္ စၿပီးစည္း႐ံုးၾကစဥ္ ကတည္းက ဖဆပလကိုေရာ၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကိုပါ အဘက္ဘက္က ေထာက္ခံ အားေပးေနသူ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ နဂါးေဆးလိပ္ခံု အလုပ္သမားသမဂၢ စၿပီးဖြဲ႔ေတာ့လည္း ပိုင္႐ွင္ ေဒၚဦးကိုတိုင္ လိုလိုလားလား အားေပးခြင့္ျပဳခဲ့ တာပါ။ ဒီၾကားထဲက ျပသနာေပၚတာဆိုေတာ့ ဒါဟာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ေျမႇာက္ေပးလို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ စြပ္စြဲၿပီး တင္းတင္းမာမာ ဆက္ဆံေတာ့တာေပါ့။
ဒီၾကားထဲ မ်က္ႏွာပူၿပီး အေနရခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဖဆပလမွာ အခ်ိန္ျပည့္ တာ၀န္ယူေနရေတာ့ မိုးလင္းတာနဲ႔ ၈၄ လမ္းေရာက္၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဦးလွတို႔ တိုက္မွာပဲ ထမင္းစားဆိုေတာ့ ေဒၚဦးတို႔နဲ႔ ေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႔ေနရတယ္။ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ေဒၚဦးက ဦးလွဇနီး ေဒၚအမာရဲ႔ အစ္မႀကီး။ ေဒၚအမာတို႔ မိဘေဆြမ်ိဳး တအံုလံုးက ဖဆပလ အားေပးသူမ်ား ျဖစ္ၾကေတာ့ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ ခင္မင္ေနၾက တာကိုး။ ခါတိုင္းလို ႏႈတ္ဆက္ရအခက္၊ မ်က္ႏွာလႊဲရမွာ အခက္နဲ႔ေပါ့။ ဒီေတာ့ ဒီကိစၥ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ဘ၀င္မက်ႏိုင္ဘဲ ဦးလွေ႐ွ႔မွာ တညည္းညည္းတညဴညဴ လုပ္ေနေတာ့ အစက ဘာတခြန္းမွ မေျပာခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ "အင္း ကိုညြန္႔ေအာင္လည္း ဒီကိစၥ သခြပ္ပင္က မီးတက်ည္က်ည္ ဆိုတာလို ျဖစ္ေနၿပီ ထင္တယ္" လို႔ ခပ္ညည္းညည္းေလး မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥအတြက္ ႀကံစည္စိတ္ကူး ေျပာဆိုေနတုန္းမွာ ဘာမဟုတ္တဲ့ သာမန္ကိစၥကေလးနဲ႔ ေဘးကလာၿပီး ပူညံပူညံ အေႏွာင့္အယွက္ လာမေပးပါနဲ႔ ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ။ အဲဒီမွာ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ မ႐ွင္းမ႐ွင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းထဲ ဥာဏ္အလင္းေရာင္ေလးပြင့္ၿပီး အျမင္မွန္ ၀င္လာခဲ့တယ္။ ဘံုရန္သူ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ တမ်ိဳးသားလံုး ညီညြတ္ေအာင္ လံုးပန္းေနရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဘာမွ အေရးမႀကီးတဲ့ အခ်င္ခ်င္း ကိစၥကေလးအတြက္ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးကို အေနွာင့္အယွက္မလုပ္နဲ႔ ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ။ ေနာက္ဆံုးမွာ အလုပ္႐ွင္ အလုပ္သမား ပဋိပကၡကိစၥကို ႏွစ္ဖက္စလံုး ေက်နပ္ေအာင္ အႏူးအညြတ္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးလိုက္ေတာ့ အားလံုး ေျပလည္ ၿပီးျပတ္သြားတာပါပဲ။
ဒီကိစၥမွာလည္း ဦးလွရဲ႔ အမ်ိဳးသားေရး ဦးတည္ခ်က္ကို သတိမခၽြတ္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ ထိန္းတတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းပဲ။ အလြန္ေလးစားထိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက သူတပါးအေပၚ ငါသိ ငါတတ္ ဆရာမလုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ျဖစ္တယ္။ ပညာ႐ွိမ်ားလို တီးမွ ျမည္တယ္။ မတီးဘဲ မျမည္ဘူး။ ျမည္တယ္ဆိုတာေတာင္ ငါျမည္လိုက္တဲ့ အသံက တဘက္မွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မလား ဆိုးက်ိဳးသက္ေရာက္မလားဆိုတာ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးမွ ျမည္တယ္။ တီးတိုင္း ျမည္ေလ့မ႐ွိဘူး။ ယခု နဂါးေဆးလိပ္ခံု ျပသနာမွာလည္း စကတည္းက သိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဆရာမလုပ္ဘူး။ ဒီလို မျဖစ္သင့္ဘူး၊ ဒီလိုျဖစ္သင့္တယ္၊ အၾကံလည္း မေပးဘူး။ ေပးျပန္ရင္လည္း မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းက ႐ွိေနတယ္။ အလုပ္႐ွင္ နဂါးေဒၚဦးဆိုတာ ဦးလွရဲ႔ဇနီး ေဒၚအမာရဲ႔ အစ္မအရင္းဆိုေတာ့ သူ႔မရီး ျဖစ္ေနတာကိုး။ သူေျပာလိုက္လို႔ မေတာ္ သူ႔မရီးဘက္က ၀င္စြက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး အျမင္လြဲလိုက္ရင္ အက်ိဳးမျဖစ္ဘဲ အျပစ္ျဖစ္မွာလည္း သတိ႐ွိပံုရတယ္။ ေျပာျပန္ေတာ့လည္း စကားပံုေလးနဲ႔ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ပဲ ထိေရာက္ေအာင္ ေျပာတတ္တယ္။
အမ်ိဳးသားေရးဦးတည္ခ်က္ကို မေမ့ဘူး။ မ်က္ျခည္ျပတ္ မခံဘူးဆိုလို႔ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးကို အားျဖစ္ေစမယ့္ အေၾကာင္းအခ်က္မွန္သမွ် မလြတ္တမ္း အသံုးခ်တတ္ပံုကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သတိရမိေသး တယ္။ အဲဒါက မႏၱေလးနန္းတြင္းမွာ စခန္းခ်ထားတဲ့ ၿဗိတိသွ်စစ္တပ္ (၁၃၆) တပ္ဖြဲ႔က တပ္ၾကပ္ႀကီး ( A.Mackenzee) ေအ- မကၠင္ဇီ ဆိုသူတေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ ဘံုရိပ္သာအျဖစ္ ခိုလႈံေနတဲ့ မဟာေ၀ယံဘံုသာေက်ာင္းတိုက္ကို ေရာက္လာတယ္။ သူဟာ ၿဗိတိသွ်ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ပါတီ၀င္တဦး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခု တပါတ္အတြင္းမွာ စစ္တပ္က သူအားရက္ရေၾကာင္း၊ သူ႔အားလပ္ရက္မ်ားမွာ ဒီက ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၿပီး သေဘာတရားေရးရာမ်ား ေဆြးေႏြးလိုေၾကာင္း ေျပာလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သေဘာတူလို႔ ေနာက္ေန႔နံနက္ကစၿပီး ေန႔စဥ္ နံနက္ ၇ နာရီကစၿပီး နံနက္စာစားခ်ိန္ထိ ေဆြးေႏြးတယ္။ နံနက္စာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူစားတယ္။ စားၿပီး ျပန္တယ္။ အမွန္က ေဆြးေႏြးတယ္ ဆိုတာထက္ သင္တန္းေပးတဲ့ သေဘာလိုပါပဲ။ ေဆြးေႏြးတဲ့ အေၾကာင္းအရာက 'အရင္း႐ွင္စနစ္၏ အျမင့္ဆံုးအဆင့္ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ ( Imperialism the Highest Stage of Capitalism)' ဆိုတဲ့ လီနင္ေရးတဲ့ စာအုပ္ကို သူယူလာၿပီး အေသးစိတ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ အခန္းအလိုက္ အက်ဥ္း႐ံုးၿပီး သူက ႐ွင္းျပတာပါ။ ဒါကို တက္ေရာက္တဲ့ ရဲေဘာ္၊ ရဲေဘာ္မေတြ (၁၀ ေယာက္ေလာက္) က အဂၤလိပ္လို မတတ္ေတာ့ ကိုေဌး (ဗကပ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္အဖြဲ႔၀င္ ရဲေဘာ္ေဌး၊ ေတာတြင္းေသဆံုး) နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က တလွည့္စီ စကားျပန္ လုပ္ၾကရပါတယ္။
ဒီေဆြးေႏြးပြဲေၾကာင့္ တပတ္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ဖဆပလ႐ံုးကို နံနက္ပိုင္း လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း ဦးလွကို သြားၿပီးေျပာေတာ့ ဒီကိစၥ သူစိတ္၀င္စားတယ္။ သူလာၿပီး ၾကည့္ခ်င္ ေလ့လာခ်င္တယ္လို႔ေျပာၿပီး ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ၉နာရီေလာက္မွာ ဦးလွေရာက္လာၿပီး ေဘးကေန ထိုင္နားေထာင္ပါတယ္။ ဒီေဆြးေႏြးပြဲက ထူးဆန္းေတာ့ ေ၀ယံဘံုသာေက်ာင္းတိုက္ ဆရာေတာ္ ဦးကလ်ာဏ (ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဒုဥကၠဌ) ကလည္း ေန႔တိုင္းလို ေဘးနားမွာ ႀကိမ္ကုလားထိုင္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ထိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးပြဲ ၿပီးတဲ့အထိ နားေထာင္ေလ့႐ွိတယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲသင္တန္းၿပီးေတာ့ ဦးလွနဲ႔ ရဲေဘာ္မကၠင္းဇီတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေျပာၾကတာ အဓိကအားျဖင့္ ရဲေဘာ္မကၠင္းဇီ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္ ျဖစ္ခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ စစ္ထဲ၀င္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲကစၿပီး အဂၤလိပ္လူထုအေျခအေန၊ ၿဗိတိသွ်ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႔ ျမန္မာျပည္ ေပၚ သေဘာထား စတာေတြပါပဲ။ ရဲေဘာ္မကၠင္ဇီကလည္း အဂၤလန္အပါအ၀င္ ဥေရာပမွာ ျပည္သူေတြ ႏိုင္ငံေရးႏိုးၾကားလာပံု၊ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြ တေျဖးေျဖးၾသဇာက်ဆင္းလာမယ့္ လကၡဏာနဲ႔ ၿဗိတိသွ်ပါတီ ကေတာ့ ကိုလိုနီမ်ားကို လက္လႊတ္ေလာ့။ ျမန္မာျပည္ကို လက္လႊတ္ေလာ့ဆိုတဲ့ သေဘာထားျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။
အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲကို လာၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဦးလွအတြက္ လူထုစစ္သေဘာတရားနဲ႔ လံုး၀ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အမ်ိဳးသားစည္း႐ံုးညီညြတ္ေရး တိုးၿပီး ခိုင္မာလာေအာင္ တည္ေဆာက္ရာမွာ လူထုကို ေဟာစရာ၊ ေျပာစရာ အားတက္ဖြယ္ရာ အခ်က္အလက္အသစ္ေတြက အမ်ားႀကီး တိုးလာတယ္။ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမႈေဆာင္လူႀကီးမ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ လံုး၀လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲမွာ မိမိတို႔ခ်ည္းမဟုတ္ဘဲ ကမၻာ့လူထုႀကီးရဲ႔ ႏိုးၾကားတက္ႂကြတဲ့ အေထာက္အကူကို ရ႐ွိမွာျဖစ္ေၾကာင္း အထူးသျဖင့္ အဂၤလန္ အဂၤလိပ္ လူထုႀကီးအတြင္းမွာပင္ ကိုလိုနီစနစ္ ဆန္႔က်င္တဲ့ အသိေတြ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔လာေနၿပီး အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ၀ါဒီ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြ ၾသဇာက်ဆင္းေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အားပါးတရ ႐ွင္းျပတဲ့အျပင္ ရပ္ကြက္လူထု တရားပြဲ ေတြမွာလည္း ပိုၿပီး စံုစံုလင္လင္ အားတက္သေရာ ႐ွင္းလင္းေဟာေျပာေလ့႐ွိပါတယ္။
ဦးလွရဲ႔ အဲဒီေဟာေျပာခ်က္ေတြ မွန္ကန္ေၾကာင္း ခိုင္မာေစတဲ့ လက္ေတြ႔သာဓကအျဖစ္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ အေထြေထြေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ကိုလိုနီ၀ါဒသမား မစၥတာခ်ာခ်ီ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီ ႐ႈံးနိမ္႔သြားၿပီး မစၥတာကလီမင့္အက္တလီ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အလုပ္သမားပါတီ (ေလဘာပါတီ) က အႏိုင္ရ႐ွိသြား ၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းပါပဲ။ အမႈေဆာင္လူႀကီးေတြေရာ လူထုအတြင္းမွာပါ ေလဘာပါတီ အႏိုင္ရလို႔ အဂၤလန္မွာ အလုပ္သမားအစိုးရ တက္လာၿပီဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ဧရာမ ၀မ္းသာစရာ သတင္းေကာင္းတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူထုႀကီးရဲ႔ ညီညြတ္မႈအင္အားကို မေလွ်ာ့ဖို႔အျပင္ တိုးၿပီး စည္းလံုးညီညြတ္ဖို႔၊ ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈေနာက္မွာ သတိလ်င္လ်င္နဲ႔ တက္တက္ႂကြႂကြ ႐ွိေနၾကဖို႔ ေ႐ွးကထက္ ပိုၿပီး လိုအပ္ေၾကာင္း၊ အဂၤလန္ အလုပ္သမားအစိုးရ တက္လာတာဟာ ျမန္မာ့ လံုး၀လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အေထာက္အပံ့ အလားအလာေကာင္း တိုးလာျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ဖိၿပီး ေဟာၾက ေျပာၾကရပါေသးတယ္။ ဒီစဥ္တုန္းက မႏၱေလးၿမိဳ႔ေပၚနဲ႔ အနီးနားတ၀ိုက္မွာ တေနရာမဟုတ္ တေနရာမွာ ညစဥ္ ဖဆပလတရားပြဲေတြ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲေနခဲ့ တာကို အမွတ္ရမိပါေသးတယ္။
တရားပြဲေတြလို႔ ဆိုလိုက္ျပန္ေတာ့ အဲဒီတရားပြဲေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဦးလွကို ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္း တင္ခ်င္တဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တခု ေခါင္းထဲ ေပၚလာခဲ့ျပန္ပါတယ္။
အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း အဲဒီေခတ္တုန္းက တရားပြဲေတြဆိုတာ အသံခ်ဲ႔စက္ မသံုးႏိုင္ၾကေသးေတာ့ ဇာတ္ပြဲ လူပ်က္ေတြ (လူ႐ႊင္ေတာ္ေတြ) ေျပာသလို က်ဳပ္ေမာ္ေတာ္ကားက လူမိုက္သေလာက္ေျပးတယ္ဗ် ဆိုတဲ့အတိုင္း အားကုန္ကုန္းေအာ္ၿပီး ေအာ္ႏိုင္ ဟစ္ႏိုင္ကာမွ ပရိသတ္ တေထာင္ႏွစ္ေထာင္ကို ထိန္းႏိုင္တယ္။ ဒါေတာင္ ပရိသတ္က ၿငိမ္ပါဦးမွ။ ဦးလွက ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး အသားကုန္ ေအာ္ဟစ္ ေဟာေျပာတတ္တဲ့ အေလ့မ႐ွိဘူး။ ပံုတိုပတ္စေလးေတြ တမ်ိဳးမဟုတ္ တမ်ိဳးေျပာၿပီး ခပ္႐ႊင္႐ႊင္ ခပ္ေအးေအးပဲ ေဟာတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ တရားပြဲတပြဲၿပီးလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ လူကို ပက္လက္လန္ေအာင္ ႏုန္းေနတတ္တယ္။ ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဟိုး ေစာေစာပိုင္းကတည္းက ကိုညြန္႔ေအာင္ေရ အခုေနမွာ သတင္းစာဂ်ာနယ္႐ွိဖို႔ သိပ္လိုတယ္ဗ်။ ႏႈတ္တရာ စာတလံုးဆိုသလို သတင္းစာဂ်ာနယ္က ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားထိ ေရာက္ႏိုင္တယ္ စသျဖင့္ မၾကာခဏ တတြတ္တြတ္ ေျပာတတ္တယ္။
တေန႔မွာ တေန႔ဆိုတာ မွတ္မွတ္ရရ အိႏၵိယက ဖဆပလဖြင့္ပြဲအမီ ေရာက္လာၾကတဲ့ ကိုေက်ာ္ရင္ (ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ကြယ္လြန္) တို႔ ကိုလွေသာင္းတို႔ ေလထီးအဖြဲ႔ ေအာက္ျမန္မာျပည္ဘက္ ခရီးမဆက္ခင္ တညေနပိုင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုေက်ာ္ရင္တို႔ ဦးလွတိုက္ေရာက္တဲ့အခါ ကဆုန္ နယုန္ ေႏြရာသီမို႔ တိုက္ေ႐ွ႔လမ္းေဘးမွာပဲ တန္းလ်ားေတြ စပြဲေတြနဲ႔ ထိုင္ၾကရတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးလွက သူ သတင္းစာထုတ္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေနေၾကာင္း၊ စကၠဴ ပံုႏွိပ္မင္ အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ပထမ ဂ်ာနယ္စ ထုတ္မယ္။ စကၠဴနဲ႔မင္ စိတ္ခ်ရရင္ သတင္းစာ တိုးထုတ္မယ္။ ဂ်ာနယ္နာမည္ ဘယ္လိုေပးရမလဲ။ The People တလံုးတည္း 'လူထု' ဆိုၿပီး ေပးရင္ေကာင္းမလားလို႔ သူ စိတ္ကူးမိေၾကာင္း အဲဒါ ထိုင္ၿပီး အၾကံေပးၾကပါဦးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းၿပီး လူထုအသံ၊ လူထုေအာင္လံ၊ လူထုလမ္းညႊန္ စသျဖင့္ ေကာင္္းႏိုးရာရာ တြဲၿပီး ေရ႐ြတ္ၾကည့္ၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ လူထု ဆိုတဲ့စကားတလံုးတည္းက အေကာင္းဆံုးပဲ။ ဖတ္၇တဲ့လူထုက ႀကိဳက္သလို ျဖည့္ၿပီး အဓိပၸါယ္ေဖာ္ႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ 'ထု' ဆိုတဲ့ စကားလံုးက ထုထည္ႀကီးမားမႈ၊ ခိုင္မာမႈ၊ ႀကီးမားမႈကို ေဖာ္ျပရာေရာက္တယ္ဆိုၿပီး လူထုဆိုတာပဲ အားလံုးသေဘာႀကိဳက္ ညီၾကပါတယ္။ ( People ဆိုတာကို ခုေခတ္မွာလို ျပည္သူလို႔ မသံုးၾကပါဘူး။ တရားပြဲေတြမွာလည္း ယခုလို လုပ္သားျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ာ၊ မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ာလို႔ သံုးေလ့မ႐ွိပါဘူး။ လူထုႀကီးခင္ဗ်ာ၊ လူထုႀကီးက ဆံုးျဖတ္ေပးၾကပါခင္ဗ်ာ စသျဖင့္ အာလုတ္သံျပဳၿပီး ေျပာၾက ေဟာၾကပါတယ္။) အဲဒီတုန္းက စကား၀ိုင္းမွာ ရယ္စရာ အျဖစ္ကေလးကိုေတာင္ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က လူထုစကားလံုးကို ႏွစ္သက္ၿပီး တက္ႂကြထက္သန္တဲ့ သေဘာနဲ႔ 'ထု' ဆိုတာကို ထဆင္ထူးနဲ႔ မထုခ်င္ဘူး။ ဒေဒြးနဲ႔ 'ဒု' လိုက္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အားလံုးက ၀ိုင္းၿပီး ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ကိုညြန္႔ေအာင္ရာ ေရးေတာ့အမွန္ ဖတ္ေတာ့အသံတဲ့။ ထဆင္ထူးကို ဘယ္လိုဖတ္ဖတ္ 'ဒု' ဆိုတဲ့ အသံပဲ ထြက္တာပါဆိုၿပီး ရယ္ၾက ေပ်ာ္ၾကရပါေသးတယ္။ မၾကာပါဘူး။ လူထုဂ်ာနယ္ စၿပီးထြက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာင္ လိုအပ္ခ်က္ကိုလည္းသိ၊ အားလည္းက်လို႔ ကိုေအာင္သူ (တိုင္းပို႔ဆက္မန္ေနဂ်ာ- ၿငိမ္း) နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အယ္ဒီတာလုပ္ၿပီး ၾကယ္နီဂ်ာနယ္ ထုတ္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက စာနယ္ဇင္းတေစာင္ ရပ္တည္စြဲျမဲသြားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး။ အစစ ႐ွားပါးတဲ့ေခတ္မို႔ ဂ်ာနယ္တေစာင္ ပံုႏွိပ္ၿပီးျဖစ္ေအာင္လုပ္ရတာ မလြယ္သလို လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲလို႔ျဖန္႔ခ်ိရတာလည္း မလြယ္ဘူး။ တပတ္ထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ဖိုး ႏွစ္ပတ္ သံုးပတ္နဲ႔ အရင္းျပန္ရၿပီး လည္ပတ္ႏိုင္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကယ္နီဟာ တေစာင္တည္းသာ ထုတ္ႏိုင္ၿပီး ရပ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးလွရဲ႔ လူထုဂ်ာနယ္က ရပ္မသြားတဲ့အျပင္ သတင္းစာအဆင့္ထိေတာင္ တိုးျမႇင့္ထုတ္ေ၀ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္ ဒီကာလေတြမွာ ဦးလွနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာ စားအတူ သြားအတူ တတြဲတြဲ လုပ္ခဲ့ၾကတာ ေနထြက္ေန၀င္လို႔ ေျပာ႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ဘူး။ ေန႔ေရာညပါလို႔ ေျပာမွ စကားက နီးစပ္မွာပါ။ ဦးလွဟာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ စံုလံုးႏွစ္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္အသိဆံုးပဲ။ Full devotion ပဲ။ လူထုဂ်ာနယ္၊ လူထုသတင္းစာ ထုတ္ရတာကိုက ဖဆပလရဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ အမ်ိဳးေရးလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ႀကိဳးပမ္းတာပဲ ျဖစ္ေနတယ္။
ဒါေတြကို ေတြးမိၿပီး ဦးလွကို သူ ထုတ္ေ၀သည့္ လူထုသတင္းစာကို အစြဲျပဳၿပီး လူထုဦးလွဟု အမ်ားက သိၾကသည္ဆိုတဲ့ အေျပာအဆို အေရးအသားမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သိပ္ၿပီးဘ၀င္မက်ခဲ့လွဘူး။ ေပါ့ဟာဟာလို ခံစားေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ေျပာၾက ေရးၾကတာကို မွားတယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ မျပည့္စံုတာပါ။ အမွန္ေျပာရင္ ဦးလွ ဆိုတဲ့ နာမည္ရဲ႔ေ႐ွ႔က လူထုဆိုတဲ့ ၀ိေသသနပုဒ္ဟာ အမ်ိဳးသားေရး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းရာမွာ အ႐ိုးသားဆံုး၊ အႏိုးၾကားဆံုးနဲ႔ အႀကိဳးစားဆံုး လံုးပန္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ လို႔ အမ်ိဳးသား လံုး၀လြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲႀကီးက ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးျမႇင့္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားဂုဏ္ထူး ေဆာင္ ဘြဲ႔တံဆိပ္ႀကီး ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာမွ ေရးမွ ျပည့္စံုမွန္ကန္ၿပီး ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ သိျမင္ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။

(၅)
ဧၿပီလကစၿပီး ေလးငါးလေလာက္ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးအတြက္ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါႏွစ္ၿပီး မေနမနား ႀကိဳးစားလံုးပန္းေနၾကခိုက္မွာ ၀မ္းေျမာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ၾသဂုတ္လလယ္ ေလာက္မွာ ဂ်ပန္က မဟာမိတ္တပ္မ်ား ေ႐ွ႔ေမွာက္မွာ ခၽြင္းခ်က္မ႐ွိ လက္နက္ခ်လိုက္လို႔ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းျဖစ္တယ္။ သံုးႏွစ္လံုးလံုး စားမေျဖာင့္ သြားမေျဖာင့္ အိပ္မေျဖာင့္ ေနမေျဖာင့္ က်ီးလန္႔စာစား ေနၾကရတဲ့ဘ၀က လြတ္ေပါ့ဟဲ့၊ ကၽြတ္ေပါ့ဟဲ့လို႔ ခံစားလိုက္ၾကရတဲ့အသိဟာ ဘယ့္ကေလာက္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးၿပီး ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းမယ္ဆိုတာ အက်ယ္ေျပာစရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ တခ်ိန္တည္းမွာ သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ပုခံုးေပၚထမ္းထားၾကရတဲ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးလည္း တပါတည္း ေအာင္ျမင္ၿပီးစီး သြားတာမို႔ ေပ်ာ္စရာတို႔ရဲ႔ အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကတာပါပဲ။
ယခုလို ေပ်ာ္စရာေတြ႔ၾကံဳခဲ့ၿပီးလို႔ မၾကာခင္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ေပ်ာ္စရာ စိတ္အားတက္စရာ ႀကံဳလာရတာ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းနဲ႔ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမတို႔ ေလးေယာက္ ျဗဳန္းစားႀကီး မႏၱေလးကို ေရာက္လာၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးလွကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ေရာက္တာနဲ႔ဟန္က်တာပဲဗ်ဳ႔ိ၊ မႏၱေလးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ တရားပြဲတခုေလာက္ လုပ္လိုက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေမွ်ာ္လင့္သလို တရားပြဲ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔က လူသိ႐ွင္ၾကား တိုင္းခန္းလွည့္လည္လာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိကကိစၥက မႏၱေလးမွာ႐ွိတဲ့ ဖဆပလ အမႈေဆာင္လူႀကီးမ်ားနဲ႔ေတြ႔ၿပီး အေရးႀကီးကိစၥေဆြးေႏြးဖို႔နဲ႔ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔ ရန္ကုန္-မႏၱေလးလမ္းတေလွ်ာက္ ဖဆပလလူထုအေျခအေနကို ေလ့လာဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္က မႏၱေလးကို ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ တၿမိဳ႔၀င္ တၿမိဳ႔ထြက္ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ေလးေယာက္စလံုး ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္တိုက္မွာပဲ တည္းၾကတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ဆရာႀကီးတိုက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖဆပလ အထက္ျမန္မာျပည္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမႈေဆာင္မ်ားအားလံုးနဲ႔ ေတြ႔ၾကပါတယ္။ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ အစအဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကပဲ တာ၀န္ယူၿပီး ေျပာဆိုေဆြးေႏြးပါတယ္။
စစခ်င္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မႏၱေလးၿမိဳ႔နဲ႔ အထက္ပိုင္းျမန္မာျပည္ ဂ်ပန္ေအာက္က လြတ္လပ္ျခင္း၊ အထက္ျမန္မာျပည္ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ဖဆပလ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ဖြဲ႔စည္း ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ အလြန္၀မ္းသာအားရ ေက်နပ္မိေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ရလ်င္ရခ်င္း ရန္ကုန္မွာ ဖဆပလဗဟိုအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႔စည္းၾကရာမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႏွင့္ အနီးတ၀ိုက္သာ အဆက္အသြယ္ရၿပီး ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကရတဲ့ အတြက္ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔၀င္ ၃၆ ဦးနဲ႔ အျမန္ဖြဲ႔စည္