Monday, November 10, 2008

ေၾကာင္ညိဳပါးရယ္စားတတ္လွတယ္
ေရးသူ- ႏုႏုရည္ (အင္း၀)

ဖိုးေအႀကီးေရ.. ဖိုးေအႀကီး။ ေၾသာ္.. ဒီအဖိုးႀကီးကလဲ၊ နားေလးပေလးနဲ႔ ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား..။ ေအ.. ဖိုးေအႀကီး.. ျမန္ျမန္လာစမ္းပါ၊ ျမန္ ျမန္၊ ျမန္ ျမန္...၊ တကတည္းေတာ္ ေခၚလိုက္ရတာ၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ အိမ္ေ႐ွ႔မွာ။ ဟင္း.. ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ တေရးႏွပ္ေနတာ မဟုတ္လား..။ အလကား အဖိုးႀကီး၊ ဒီမွာ.. ကိုယ့္ေျမးေလးအတြက္ေတာ့ လာၿပီး ကူျပဳ လုပ္မယ္ ကိုင္မယ္မ႐ွိဘူး။ ေတာ္ဟာေလ.. က်ဳပ္ေလာက္ကို ေျမးေလးကို မခ်စ္ဘူး၊ က်ဳပ္သိတယ္။ ဘာ... ခ်စ္ပါတယ္ကြာလဲ..။ ခ်စ္ရင္လာ၊ ေရာ့ ဒီမွာ.. အုန္းသီး၊ ဒီမွာ အုန္းျခစ္၊ အုန္းႏို႔ညႇစ္ေပး.. က်ဳပ္ကို...။ ေျမးေလးအတြက္ အုန္းႏို႔ေက်ာက္ေက်ာ ႀကိဳရေအာင္။ ဘာသက္ျပင္းခ်တာလဲ၊ ဘာ.. မ်က္ႏွာႀကီး မဲ့သြားတာလဲ။ ဟင့္အင္း မေျပာနဲ႔..၊ မေျပာနဲ႔။ ေတာ့္ပါးစပ္ႀကီး ဟမလာနဲ႔။ မေန႔က က်ဳပ္ ႏြာႏို႔ထမင္းေတြ သြန္ပစ္ရတာကို ေတာ္ေျပာမလို႔ မဟုတ္လား။ မေျပာရဘူး၊ မေျပာရဘူး၊ က်ဳပ္.. က်ဳပ္ ေအာ္ငိုပစ္လိုက္မွာေနာ္၊ ေအာ္ငိုပစ္လိုက္မွာ....။


အဲ...အဲ.. ဒီလိုမွေပါ့၊ ဖိုးေအႀကီးရယ္။ လိမၼာစမ္းပါ။ က်ဳပ္အလိုကို လိုက္စမ္းပါ။ က်ဳပ္ေျပာတာကို နားေထာင္စမ္းပါ။ ကဲ.. လုပ္..လုပ္။ အုန္းသီး ျမန္ျမန္ေလးျခစ္..။ ဟီ..ဟိ၊ ေတာ့္ေျမးေလးက အုန္းႏို႔ေက်ာက္ေက်ာမ်ားဆို အငမ္းမရ ႀကိဳက္တဲ့ဟာေလး။ ေက်ာက္ေက်ာ တဗန္းမ်ားဆို အငမ္းမရ ႀကိဳက္တဲ့ဟာေလး။ ေက်ာက္ေက်ာတဗန္းမ်ား သူနဲ႔တင္ တ၀က္ကုန္ရေစရဲ႔။ ေတာ္နဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ကေတာ့ က်န္တာေပါ့ေနာ္။ ဆြမ္းေတာ္ ပန္းေတာ္ေလးလဲ တင္ေပါ့။
အင္း.. ေနဦး၊ ေတာ္အုန္းႏို႔ ညႇစ္ေနတုန္း က်ဳပ္၀က္သားလံုးေၾကာ္ေလး အရင္ေႏႊးလိုက္ ဦးမယ္။ ေတာ့္ေျမးက ေက်ာက္ေက်ာမစားခင္ ထမင္းအရင္ ေလြးခ်င္ ေလြးမွာ။ ထမင္းမစားလဲ ၀က္သားလံုးေၾကာ္ကို ဒီအတိုင္း တစြပ္စြပ္ ႏိႈက္စားေနတတ္တာ....။ ၀က္သားႀကိဳက္ေလး..။ က်ဳပ္နမ္းတိုင္း သူ႔ပါးစပ္က အျမဲ ၀က္သားနံ႔တသင္းသင္းနဲ႔။ အဟင္း.. က်ဳပ္ကလဲ က်ဳပ္ေျမးႀကိဳက္တတ္မွန္း သိလို႔ ေၾကာင္အိမ္ထဲ ၀က္သားလံုးေၾကာ္ပန္းကန္ မျပတ္ေစရပါ ဘူးေတာ္..။ က်ဳပ္အိမ္ဆိုင္ကေလး တည္တာေတာင္ စီးပြါးေရးထက္ က်ဳပ္ေျမးစားခ်င္တဲ့ သြားရည္စာ စားႏိုင္ေအာင္လို႔ တည္တာ သိၿပီလား။ အရာအားလံုးဟာ က်ဳပ္ေျမးအတြက္၊ က်ဳပ္ခ်စ္တဲ့ ေျမးေလး ဖိုးသဲ (ေခၚ) ရန္ေက်ာ္ဦးအတြက္....။
ဖိုးေအႀကီးေရ... တကယ္ေတာ့ ေျမးေလး ဖိုးသဲဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႔ ေျမးဆိုလဲ ေျမး..၊ သားဆိုလဲ သားပါပဲေနာ္..။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ေမြးကတည္းက က်ဳပ္ရင္ခြင္ထဲေရာက္ ခဲ့တာ။ က်ဳပ္တိုက္တဲ့ ႏို႔ဘူးတလွည့္၊ ႏို႔မထြက္တဲ့ က်ဳပ္ႏို႔ပိန္ကို စို႔ရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့တာ။ သိပ္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေျမးကေလးပါေနာ္.. ဖိုးေအႀကီး။ ေမြးေမြးခ်င္း မေအက ပစ္ၿပီး ေသမင္း ေခၚရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါရေတာ့...။ အို.. ဖိုးေအႀကီးရယ္ က်ဳပ္ကို မေငါက္ပါနဲ႔ေတာ္၊ ေတာ္ မေျပာေစခ်င္ မေျပာပါဘူး။ သမီး အမိုက္မအေၾကာင္း က်ဳပ္လဲ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ သူမိုက္တာကိုးေတာ့။ မိဘ မႏွစ္ၿမိဳ႔တဲ့ဟာကို ယူၿပီး မိဘရင္ကြဲေအာင္ စံုကန္ေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး... ေအးေလ.. ဖိုးေအႀကီး အုန္းႏို႔ရမလား၊ ၀က္သားလံုးေၾကာ္အိုး ခ်လိုက္ေတာ့မေနာ္။ ေဟ..ေဟ.. ေကာင္းလိုက္တာ၊ ၀က္သားလံုးေလးေတြ နီရဲၿပီး ေမႊးႂကြပ္ေနတာပဲ...။ က်ဳပ္သားအႀကိဳက္..။ က်ဳပ္သားဖိုးသဲအႀကိဳက္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႀကိတ္လိုက္မလဲ မသိဘူး။ ေအး.. ဒါေပမယ့္ မႀကိဳတ္ခင္မွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘြားဘြားနဲ႔ ဘိုးဘိုးကို သံုးခါစီ ေမႊးရဦးမယ္ေနာ္..။ သံုးခါ။
ဖိုးေအႀကီးရယ္...။ က်ဳပ္ကို မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ မၾကည့္ပါနဲ႔။ က်ဳပ္ဘာေျပာလို႔လဲ။ က်ဳပ္ဘာလုပ္လို႔လဲ။ ၾကည့္... သက္ျပင္းႀကီးက ခ်ရျပန္ၿပီ။ ခက္တာပဲ... ေတာ္ဟာေလ..။ ဖိုးသဲတို႔ ဖိုးေအဟာေလ..။ ေတာ္ အဲလို မ်က္လံုးႀကီးျပဴးတာ ဘာနဲ႔တူလဲသိလား။ ဟို.. ဟို.. မေကာင္းဆိုး၀ါးနဲ႔ တူတယ္ေတာ့္ သိရဲ႔လား။
ကဲပါေတာ္... က်ဳပ္ဆီကို ေၾကာင္အိမ္ထဲက သၾကားပုလင္း လွမ္းလိုက္စမ္းပါဦး။ အင္း သၾကား မ်ားမ်ားေလး ထည့္မွ။ သားေလးက ခ်ိဳမွ ႀကိဳက္တာ။ ပုလင္းဖြင့္ၿပီး သၾကားကို ေကာ္စားတာ။ ပုလင္းပိတ္ကို ေသခ်ာမပိတ္ေတာ့ ပု႐ြက္ဆိပ္ေတြက တက္ေရာ။ ေတာ့္ေျမးလုပ္ တာေလ... ေတာ့္ေျမး။ ဟင္... ဖိုးေအႀကီး ပုလင္းပိတ္လဲ က်ပ္လို႔၊ ပုလင္းထဲလဲ သၾကားသိတ္ မေလ်ာ့ဘူး။ ေတာ့္ေျမး.. သၾကားမစားျပန္ဘူးထင္တယ္ ဖိုးေအႀကီးေရ။ ေၾသာ္.... က်ဳပ္သိၿပီ၊ က်ဳပ္သိၿပီ..။ ေခြးကေလး.. က်ဳပ္ဆိုင္က သၾကားလံုးေတြခ်ည္း ယူစားေနတာ ျဖစ္ရမယ္၊ သိလား ဖိုးေအႀကီး။ အင္း.. ေခ်ာင္းဆိုးမွာေတာ့ စိုးရတယ္၊ သြားနာမွာလဲ စိုးရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စားပါေစေတာ္.. သူႀကိဳက္တာ စားပါေစ။ သူစားေနတာ ၾကည့္ေနရရင္ က်ဳပ္စိတ္ခ်မ္းသာ ေနတာပဲ။ ေတာ္လဲ က်ဳပ္လိုပဲ မဟုတ္လားဟင္...။ ဖိုးေအႀကီး သားေလးဖိုးသဲကို ခ်စ္တယ္ မဟုတ္လားဟင္...၊ ဖိုးေအႀကီး ခ်စ္တယ္မဟုတ္လား... ေျပာေလ ေျပာ။ အို က်ဳပ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သားေလးကို သိပ္ခ်စ္ၾကပါတယ္ေနာ္။ သြားေလသူ သူ႔မေအနဲ႔ ေနာက္မိန္းမ ယူဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ သူ႔ဖေအတို႔ေတာင္မွ က်ဳပ္တို႔ေလာက္ သားေလးကို မခ်စ္ႏိုင္ပါဘူး... ေနာ့ ဖိုးေအႀကီးရယ္....။
ဟင္း.. ဟင္း.. ဖိုးေအႀကီးေရ မွတ္မိေသးလား။ သားေလး ငါးလမွာ ေတာ္ပုခက္၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတာေလ။ ခုလို မိုးတြင္းႀကီးပဲေနာ္။ မိုးေတြ တေ၀ါေ၀ါ ႐ြာေနတဲ့ထဲမွာ ေတာ္ အသားပုခက္ႀကီး ထမ္းၿပီး ၀င္လာတာေလ။ ႏွစ္လမ္းေက်ာ္ လက္သမားအိမ္ကေန ကိုယ္တိုင္ ထမ္းယူလာတာ။ ေျမးကိုထည့္ၿပီး လႊဲသိပ္ခ်င္ေဇာနဲ႔... အိမ္ထဲအ၀င္ ေျခေခ်ာ္ၿပီး ဟီ ဟီ.. မိုးေရထဲမွာ ေတာ္ ပစ္လဲတာေလ။ အမယ္ေလး.. ေျမးေဇာ.. ေျမးေဇာ။ သူ႔မယ္ မနာႏိုင္ဘူး။ ႐ႊံ႔ေတြေပသြားတဲ့ ပုခက္ကို ေသခ်ာေဆး၊ အ၀တ္နဲ႔ေျခာက္ေအာင္ ပြတ္တိုက္ၿပီး၊ ပုခက္ဆင္တာ။ ၿပီးေတာ့ မိုးေရစိုႀကီးနဲ႔ ပုခက္ထဲကေျမးကို အၾကာႀကီးရပ္ၾကည့္၊ ေက်နပ္ေန လိုက္တာ။ ေနာက္ေန႔က် ေဆးေသာက္ရတာပဲ မဟုတ္လား။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ေလ... ဖိုးေအႀကီး၊ သားေလးအခါလည္ေက်ာ္... အပူႀကီးၿပီး တက္သြား တုန္းကေလ၊ မွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါကေတာ့ က်ဳပ္.. က်ဳပ္၊ ေတာ္မဟုတ္ဘူး။ သားေလး ဖ်ားေနတာကို ေတာ္နဲ႔ထားခဲ့ၿပီး၊ အိမ္ဆိုင္အတြက္ ေရာင္းစရာကုန္လို႔ က်ဳပ္ေစ်းသြား ၀ယ္ေနတုန္းေလ။ သားေလးက အပူႀကီးၿပီး တက္တာ..။ က်ဳပ္က ေစ်းျခင္းေတာင္းႀကီး ႐ြက္ၿပီး ဘတ္စ္ကားေပၚက အဆင္း။ လမ္းထိပ္မွာ.. လမ္းထိပ္မွာ...။ ဟိုးတေလာက ဆံုး႐ွာတဲ့ မခင္လွေလ..၊ အေဒၚေရ. အေဒၚ့ေျမး တက္ေနလို႔ ဆိုတဲ့အသံလဲ ၾကားလိုက္ေရာ၊ က်ဳပ္ဘာကိုမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေစ်းေတာင္း႐ြက္ႀကီးနဲ႔ အိမ္ကို ေျပးတာ၊ ေမွာက္လ်က္လဲၿပီး ဒူးႀကီးကြဲ သြားတာ၊ ေသြးေတြ ႐ႊဲလို႔။ ဒါေပမယ့္ နာရေကာင္းမွန္း မသိေပါင္ေတာ္။ ေစ်းျခင္းေတာင္း ေမွာက္တာလဲ ေကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိဘူး။ သားေလးဆီကို က်ဳပ္အေရာက္ ေျပးခ်လာ တာပဲ။
အဲ..... ေနဦး ဖိုးေအႀကီး၊ ဟိုေန႔ကိုေကာ၊ ေတာ္မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား၊ သားေလးက စကား၀ူးတူး၀ါးတား ေျပာတတ္ခါစ၊ 'ဖြား' လို႔ စေခၚတဲ့ေန႔ေလ။ အမယ္ေလး က်ဳပ္တို႔ႏွစ္ ေယာက္ ၾကည္ႏူးလိုက္ၾကတာ၊ နားေထာင္လို႔ မ၀ ႏိုင္ပါဘူးေတာ္.... ေနာ္၊ က်ဳပ္ေလ.. ၀မ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး၊ အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ဘူး။ သိလား။ အမယ္... ေတာ့္ကို 'ဖိုး' လို႔ ေခၚတတ္ သြားတဲ့ ေန႔ကလဲ ေတာ္ေပ်ာ္ၿပီး၊ ည အိပ္မေပ်ာ္ဘူး မဟုတ္လား။ ဖိုးေအႀကီးရယ္... က်ဳပ္ေျမးေလးက ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက သနားစရာ၊ ခ်စ္စရာပါေတာ္။ က်ဳပ္ေျမးေလး ဟာေလ... က်ဳပ္ေျမးေလးဟာ အျပစ္ကင္းပါတယ္ေတာ္၊ အျပစ္ကင္း... ဟင့္...၊ ဘာလဲဟင္ ဘာလဲ၊ ဖိုးေအႀကီး...။ အို ဟုတ္ပါ့ေတာ္၊ ေက်ာက္ေက်ာအိုးႀကီး ပြက္ပြက္ဆူေနတာကို၊ က်ဳပ္ေမ့ေနတာ။ အင္း.. ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ ေတာ္ေျပာတာ။ ပ်က္သြားေလး.. သားေလး မစားလိုက္ရဘဲ ေနလိမ့္မယ္၊ ဟုတ္တယ္... သားေလး မစားလိုက္ရပဲ ေနလိမ့္မယ္။ စိတ္ခ် ဖိုးေအႀကီးေရ႔၊ မပ်က္ေစရဘူး။ မပ်က္ေစရဘူး။ ေဟာ.. ဒီမွာၾကည့္ ရၿပီ။ ေဟာဒီ လင္ပန္းေလး ထဲ ေလာင္းထည့္။ အေအးခံတာ ခဏေလးေစာင့္၊ ခဏေလးပဲေစာင့္။ အင္း.. စပြဲေပၚမွာ တခါတည္း တင္ထားလိုက္မယ္။ ေက်ာက္ေက်ာဗန္း မ, ရေအာင္၊ အ၀တ္စုတ္ လွမ္းစမ္းပါဦး၊ ဖိုးေအႀကီးရဲ႔။
ကဲ....ေရာ့၊ ေဟာဒီမွာ ေက်ာက္ေက်ာဗန္း။ ေဟာဒီမွာ ၀က္သားလံုးေၾကာ္ပန္းကန္။ ထမင္းကေတာ့ စားမယ္ဆိုမွ ခူးေပးလိုက္႐ံုပဲ။ ကဲ.. အားလံုး အဆင္သင့္ ျဖစ္ပါၿပီေတာ္။ အားလံုးအဆင္သင့္။ အဲ... ေနဦး၊ ေနဦး ေက်ာက္ေက်ာစားဖို႔ သူ႔ခက္ရင္းေလး ခ်ထားလိုက္ ဦးမွ။ ဟင္... ဖိုးေအႀကီး၊ က်ဳပ္ေျမးေလး ခက္ရင္းေလး သံေခ်းေတြ တက္လို႔။ သူ ခက္ရင္းနဲ႔ မစားတာ ၾကာၿပီလားဟင္။ ဖိုးေအႀကီး၊ က်ဳပ္.. က်ဳပ္က..ကေလးကို ေက်ာက္ေက်ာ လုပ္မေကၽြးမိတာ ၾကာၿပီထင္ပါရဲ႔ ဖိုးေအႀကီးရယ္၊ ေနာ္။ ဟုတ္လားဟင္၊ ဖိုးေအႀကီး၊ ဟုတ္လား။
ဟင္... ဘာရယ္၊ ဖိုးေအႀကီး၊ ကေလးျပန္လာရင္ ေျပာေနလိမ့္မယ္။ က်ဳပ္ထမီ လဲထားဖို႔လား၊ ေခါင္းက ဆံပင္ေတြလဲ ႐ႈပ္ပြေနလား။ ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္။ ကေလးေလးကေလ သူ႔အဘြားကို သိပ္လွေစခ်င္တာေနာ္...။ သနပ္ခါးတုံုး မႏိုင္႔တႏိုင္နဲ႔ ေသြးၿပီး က်ဳပ္ကို လာလိမ္းေပးရတာနဲ႔။ ႏႈတ္ခမ္းနီ ဆိုးခိုင္းရတာနဲ႔။ မ်က္ခံုးေမြး ဆြဲခိုင္းရတာနဲ႔။ မီးဖိုထဲ က်ဳပ္အလုပ္႐ႈပ္ေနတုန္း ေျပးလာၿပီး က်ဳပ္ပါးအိုးမဲ ေပေနတာကို သုတ္ေပးရတာနဲ႔။ အို ဖိုးေအႀကီးရယ္... က်ဳပ္ေျမး အေမာေျပေလးရဲ႔ အလိုက် ေနမွာေပါ့။ ကဲ.. ေတာ္ ဒီမွာ စားပြဲကို ေစာင့္ေန၊ ေၾကာင္လာမယ္ေနာ္ သိလား....။
ဖိုးေအႀကီးေရ.. ဖိုးေအႀကီး၊ က်ဳပ္ ဇင္းမယ္လံုခ်ည္ အစိမ္းေလး မေတြ႔ပါလား။ ဘယ္ေသတၱာထဲ ျမင္မိတုန္း။ က်ဳပ္ ေဟာဒီေသတၱာ ေအာက္ဆံုးမွာ... ေသခ်ာထားတာေတာ့။ မွန္း... ဒီ စကၠဴအိတ္က ဘာလဲ။ ေၾသာ္... ေတြ႔ၿပီ.. ဖိုးေအႀကီးေရ႔ ေတြ႔ၿပီ။ ဟင္... က်ဳပ္ထမီၾကားထဲက ဘာလဲ...။ ၾကည့္စမ္း... ၾကည့္စမ္း၊ ေတာ္ေတာ္ ဥာဏ္သြားတဲ့ အဖိုးႀကီး၊ ဟင္ က်ဳပ္ေျမးဓါတ္ပံုေတြကို ဒီထဲမွာ လာဖြက္ထားတယ္။ က်ဳပ္မွာျဖင့္ ေပ်ာက္လို႔ လိုက္႐ွာေနတာ။ ေတာ္က ဘယ္အခ်ိန္ကမ်ား က်ဳပ္ေခါင္းအံုးေအာက္ကေန ခိုးသြားရ တာတုန္း။ ေတာ္တေယာက္ထဲ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့ေလ... ေတာ္က.. ဘယ္ရမလဲ...။
ဟီ ဟိ ဒီမွာၾကည့္စမ္း ဖိုးေအႀကီး။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ သားေလးရယ္။ ဒီပံုက ေျခာက္လသားမွာ ႐ိုက္ထားတာ။ ၀တုတ္ျပဲေလး။ ေဟာဒီပံုက အခါလည္ ေက်ာ္ၿပီ။ ဒါက သံုးႏွစ္သား၊ ဖိုးေအႀကီး ၾကည့္ပါဦး၊ ဒီအက်ႌနဲ႔ ေဘာင္းဘီ၀တ္စံုေလးကို၊ ဒီ၀တ္စံုေလး ၀တ္ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္ေလ...၊ ဟိုေခြးတိရစၦာန္ ေရာက္လာတာ မွတ္မိလား။ ေတာ့္သမက္ေလ ေတာ့္သမက္။ ေမြးကတည္းက ေပ်ာက္သြားတဲ့ အေကာင္က ခုမွ သူ႔ကေလးတဲ့၊ သူ႔သားတဲ့..၊ ျပန္ေခၚဖို႔ လာတာတဲ့။ က်ဳပ္တို႔က မေပးဘူးဆိုေတာ့ ခဏေလး ခ်ီဦးမယ္ဆိုၿပီး သူေခၚလာတဲ့ ကားေပၚတင္ၿပီး ေမာင္းေျပးတာေလ။ မိုက္႐ိုင္းတဲ့ေကာင္။ အို..... သားေလးငိုသံ၊ က်ဳပ္နားထဲ က မထြက္ပါဘူး။ က်ဳပ္ဆီကို လက္ကေလး လွမ္းလွမ္း ၿပီးေတာ့ေလ။ ေတာ္နဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ ကားေနာက္ကို အတင္း ေျပးလိုက္ၾကတာေလ။ မမီေတာ့မွ အဖိုးႀကီးနဲ႔အဖြားႀကီး လမ္းမေပၚ ငိုက်န္ေနခဲ့ေရာ....။
အဲဒီတုန္းကတခါ က်ဳပ္အူေတြ အသည္းေတြကို ႏႈတ္ယူသြားသလို ခံစားခဲ့ရတယ္ေနာ္။ ေျမးေလးကို ျပန္မရခင္ ႏွစ္ညလံုးလံုး ရင္ဘတ္ႀကီး စည္းၿပီး က်ဳပ္ေလ အ႐ူးမႀကီးလိုပဲေနာ္.. ဟီဟီ။ ေျမးေလး လြမ္းဖ်ားဖ်ားၿပီ သင္းကို ဘယ္လိုမွ မခင္ေတာ့မွ ဟိုေကာင္ ေတာ့္သမက္ ျပန္လာပို႔တာေလ..။ မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား၊ ဟင္...။ အိမ္ ေ႐ွ႔က အသံေလး စၾကားရတာေလ။ 'ဘြား' ေရတဲ့။ 'ဘိုးဘိုး' တဲ့။ တခါတည္း ဘြားေအ ရင္ခြင္ထဲမွာ မ်က္ႏွာေလး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လန္းလန္းလာလိုက္တာ။ ေဟာဒီ ဓါတ္ပံုထဲက အ႐ြယ္မွာေပါ့။
အို... ဖိုးေအႀကီး၊ ဘာလို႔ ဆြဲလုရတာလဲ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို....။ က်ဳပ္ၾကည့္ေနတယ္ေလ..။ ေပးစမ္း ေတာ့္လက္ထဲက ဓါတ္ပံုေတြ။ ေပးေလ၊ ေပးေနာ္...၊ မေပးရင္ က်ဳပ္ဓါးနဲ႔ ခုတ္မွာ။ ေပး... ေပး...။ အို ၾကည့္စမ္း၊ ဒီပံုက သားေလး ေျခာက္တန္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ ႐ိုက္ထားတာ။ တကယ့္ လူပ်ိဳႀကီး က်ေနတာပဲေတာ္။ ေဖါင္တိန္ႀကီးကို အိတ္မွာ ခ်ိတ္လို႔။ လြယ္အိတ္ အႀကီးႀကီးကိုလဲ လြယ္ထားလိုက္ေသး။ ဒီပန္းပြါးေတြနဲ႔ လြယ္အိတ္အစိမ္းကို လိုခ်င္လွခ်ည္ရဲ႔ ဆိုလို႔ က်ဳပ္မွာေလ... ၀ယ္ေပးရတာ၊ ဒီလြယ္အိတ္ေပါ့... ဒီလြယ္အိတ္... ဒီလြယ္အိတ္...။
ေတာ္.. ေတာ္ မဟုတ္လားဟင္၊ အဖိုးႀကီး။ က်ဳပ္ဆီကို ႐ႊ႔ံေတြ၊ သဲေတြ၊ ေသြးေတြ ေစးကပ္ ေပေက်ံေနတဲ့ လြယ္အိတ္ကို ယူေျပးလာတာေလ။ အဲဒီလြယ္အိတ္က က်ဳပ္အူေတြ.. အသည္းေတြကို ႏႈတ္ယူလိုက္တာ၊ ႏႈတ္ယူလိုက္တာေလ...။
သားေလးေရ...။ သား....၊ အဘြားရဲ႔ ေျမးေလးေရ၊ လူ႔ေလာကမွာ မ႐ွိေတာ့ဘူးတဲ့လား။ အို ဖယ္ပါ ဖိုးေအႀကီးရဲ႔၊ က်ဳပ္ ေအာ္ပါရေစ။ က်ဳပ္တို႔ ေျမးအဖြားဟာ ႏွစ္ညပဲ ခြဲခဲ့ဖူးတာ.. ေတာ္သိပါတယ္ ဖိုးေအႀကီးရဲ႔....။
ဘာ... ဘာ ေျပာတယ္၊ ဖိုးေအႀကီး ေျမးေလးက မေသဘူး၊ ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ မယ္၊ ဟုတ္လား၊ တကယ္ေနာ္... တကယ္...၊ အို ဟုတ္တာေပါ့၊ သားေလးေက်ာင္းကအျပန္ စားဖို႔ ဒီမွာေတြ... က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားၿပီးေတာ့၊ ဟင္း..ဟင္း.. ေမ့တတ္လိုက္တဲ့က်ဳပ္...၊ က်ဳပ္တို႔ ေျမးေလး မေသဘူးေနာ္..။ ဖိုးေအႀကီး၊ ေက်ာင္းသြားေနတာေနာ္... ဖိုးေအႀကီး။ ဖြ.. ဖြ.. ေက်ာင္းကအျပန္မွာ ဘာကားမွလဲ တိုက္မသြားဘူးေနာ္။ ဟင့္အင္း... တိုက္မသြားပါဘူး...။ ေသခ်ာပါတယ္..။ က်ဳပ္မွ မျမင္ရတာ...။ ဒါ က်ဳပ္ေျမး ဘာမွ မျဖစ္လို႔ေပါ့ ဖိုးေအႀကီးရဲ႔...။
ေဟာ... မိုးေတြေတာင္ ေမွာင္လာပါပေကာလား...၊ ဖိုးေအႀကီးေရ...၊ ေတာ့္ရဲ႔ ထီးေကာက္ႀကီး ျမန္ျမန္ယူခဲ့...။ ေျမးေလးကို သြားႀကိဳရေအာင္..။ ကေလးျပန္လာေတာ့မယ္။ လာေလ...ေဟာေတာ္.. ၾကည့္စမ္း၊ က်က္သေရမ႐ွိတဲ့ ဒီမ်က္ရည္ေတြက ဘာျဖစ္လို႔ က်ေနတာတုန္းလို႔...။ လာစမ္းပါ.. ျမန္ျမန္....၊ သားေလးက ျပန္လာေတာ့မယ္... ဖိုးေအႀကီးရဲ႔...။

ႏုႏုရည္ အင္း၀။

1 comment:

sin dan lar said...

တစ္ခါဖတ္ရင ္တစ္ခါ၀မ္းနည္းရပါတယ္